week 32

Maandag 6 augustus

We fietsen naar de training toe. Lekker kalm aan over het spoorbaanpad. Vincent gaat natuurlijk ook mee! Het is lekker zonnig. We zijn met een klein groepje volwassenen. 7 Mensen, 6 snelleren dan ik. We gaan infietsen met 30 kilometer per uur. Godzijdank ben ik in vorm! Ik klets met SJ en fiets voorop. We gaan een lange tocht maken. Op dit tempo?! Ach wat, ik ga mee en het gaat me goed. Tot de brug trek ik het voorop, daarna ga ik er lekker achter hangen. Veel gemakkelijker. En die lieve vader van DR en RP houden me in de gaten. Hé, ik red me wel hoor! Ik ben een kei in bijhalen. We gaan door Muiderberg over de koppelstones en ik klets met de vader. We zijn al snel bij het kasteel van Muiden. En dan terug richting de brug. We gaan over de A1 naar het Naardermeer! Ik fiets nog wel achteraan, maar nu geniet ik enorm. Ik vertraag om ervan te genieten dat ik hier fiets. Mijn telefoon wil het molentje helaas niet vastleggen. Er is nog iemand die het tempo even niet bijhoudt. Op de weg terug over de brug maak ik wel een foto. Ze moeten even op me wachten. Jammer dan voor hun! We fietsen terug en ik fiets met DR vooraan. Even bijkletsen! Toch ligt het tempo voor mij wat hoog dan. Als we de brug weer op gaan, laat ik ze gaan. Ik kom er straks wel bij of niet, en dan fiets ik zelf wel terug. We moeten over dat vreselijke stuk spoorbaanpad. T raadt me aan een veel kleiner verzet te kiezen. Dat voelt wel beter inderdaad, maar ook raar. Ik heb meteen honderd vragen: wennen de spieren daaraan? Waarom kom je dan gemakkelijker de bocht door? Is het net als met hartslagzones: hoe lager, hoe sneller je in het hoge kan? Ik hou mijn vragen voor me. We moeten ook nog naar huis fietsen en gelukkig gaat dat wat langzamer!

Dinsdag 7 augustus

Buiten zwemmen. Ik wil graag nog 1 keer het rondje eiland doen. W gaat mee. We zwemmen ongeveer gelijk, maar hij is eerder moe. Ik doe mijn wetsuit toch nog aan, ondanks dat het nog steeds tropisch is. Ik kan geen rondje zwemmen zonder, dat red ik niet. Het wetsuit geeft me iets meer drijfvermogen. Ik ga lekker. Kalm aan, mijn eigen tempo. W wacht straks wel. Wel veel planten al! Het is druk op het water. Ik ga lekker naar de boeien, maar wijk iets teveel af naar rechts om er omheen te gaan. Dan naar het eiland toe. Dat lukt me altijd nog wel. Ik zwem bijna tegen de groene boei op, oei. De zon is niet meer zo fel, dus ik hou redelijk richting en redelijk W bij. Achter langs het eiland is niet mijn ding. Er zijn veel planten, het water is vies, warm bij momenten, navigeren ligt me niet hier. Drukke kinderen in een bootje. Bij het bruggetje wacht W op mij. Daarna pak ik het altijd weer op. Zou dat ook een soort geheugen zijn? Ik ga kalmer zwemmen, hou W bij tot voorbij de bocht en navigeer op de vuurtoren. In de bocht moet ik controleren waar mijn spullen zijn in de boei en daardoor raak ik achter. Ik ga gewoon mijn eigen tempo verder. Dit stuk ligt me wel! Voor de grote oversteek jakkeren er nog twee boten voorbij. W wacht op me. Hij gaat nog een eindje om, want hij moet voor de hele trainen. Ik ga terug. In de verte zie ik een oranje boei. Ik denk dat het BIJ is met mijn boei en zwem erheen, maar afstanden zijn op het water nog moeilijker in te schatten. De boei is er al en vervuil het water lekker nog meer. De boei blijkt van de mannen te zijn. Zij zijn een half uurtje later vertrokken. Ik kleed me om en wacht nog tot ik zeker weet dat W er ook is. De rondhangende rokende jeugd vind het maar een wereldprestatie om om het hele eiland heen te zwemmen. Ik vind het genieten. 3000m op het tellertje. (maar met een stukje strandwandelen, want toen schoot ie weer aan)

Woensdag 8 augustus

Twee keer een uur. Eerst een uur duurloop en dan ‘s avonds een uur intervallen. Na enig dubben en niemand die mee gaat, ga ik alleen. misschien combineer ik de trainingen wel. Het is afgekoeld gelukkig, maar ik heb geen zin om drinken mee te nemen. Ik zet de bidon bij de deur en ga 2 of 3 keer het rondje van 7 kilometer doen. Eerst rustig, dan intervallen, dan misschien nog een keer rustig. Rustig en gestaag is bij mij 5:40/5:45. Heerlijk afgemeten tempo. Ik ken de weg, mijn spieren kennen de weg en daar houden we van. Alles wat ik nu doe, moet ik straks ook doen in de volgende ronde of rondes. Als snel merk ik dat het best 3 rondes kunnen worden. Vincent doet zijn eigen koppeltraining. Heldje! Langs de plassen onverhard, 5 kilometer alweer. Ik vind drie keer zeven heel prettig. Jammer dat ik niet het weerwater rond kan, dan hoeft ik daar straks ook niet meer op te letten. Brug over en het tempo is strak. Ik heb wel dorst nu. Na enig telwerk weet ik dat ik nog een ronde de duurloop aan het afmaken ben en aan het inlopen ben. Ik doe een blokje extra en ren dan het huis in naar het kleine kamertje. Enige minuten later kom ik lichter weer naar buiten, drink de halve bidon leeg en ga door. Nog een rondje. Het gaat nu iets sneller, maar ik zie op tegen de intervallen. Raar idee, dat ik 21 kilometer ga lopen in ongeveer 2 uur. Ik heb over de eerste ronde precies 40 minuten gedaan. Het tempo gaat iets omhoog en het regent ook even. Heerlijk. Brug over, lange rechte fietspad. De overgang van de afdaling naar vlak lopen vind ik het lastigst! Dezelfde mensen weer die wandelen. Ik moet tot het centrum zeker! Ik besluit tot de 11 kilometer te gaan en dat als eerste uur duurloop aan te merken. Ik zet dan het horloge uit, neem een foto en start de intervallen training op. De eerste 20 minuten zijn inlopen. Of: de ronde afmaken. Maar dan met een horloge wat de hartslag te hoog vindt. Ik krijg zelfs trek nu, maar het tempo blijft er lekker in. Ik tel me suf hoe lang ik nu over de tweede ronde doe. En dan telt het nog af ook! Ik haal het in elk geval ook weer binnen de 40 minuten. Gel naar binnen, bidon leegslurpen, Vincent gedag roepen en weten dat het zwaarste deel nog komen gaat. Nog net in het park en over de witte brug zit de eerste versnelling van 90 seconden. Ik ga flink harder, grotere passen. Dat kan dus nog. Ik tel elke keer de interval af. Dat maakt het draaglijker. Brug op is best lastig, maar ik doe het toch wel. Dan 3 keer 60 seconden versnellen. Het centrum weer voorbij. Ik merk aan alles dat ik moe word. Mijn spieren trekken zelfs een beetje. 3 keer 30 seconden zijn snel voorbij en 3 keer 15 seconden is echt een makkie: die knal ik eruit, ook al is het onverhard. Ik permitteer me 15 seconden wandelen om bij te komen. Dan begint het gereken weer: haal ik het in 2:03 (mijn standaard halve marathon tijd) of niet? Ik tel en reken. Nu moet ik twee trainingen optellen. En dan bij de brug word ik ingehaald op de fiets door mijn schatje! Ik ben niet meer heel spraakzaam, het is nog 2 kilometer overleven. De brug op. Er zit een kilometer boven de 6 minuten tussen. Grmbl. Ik denk dat ik qua looptijd rond de twee uur uitkom. Natuurlijk heb ik er langer over gedaan met de (korte) stops. Het tempo gaat weer iets omhoog naar 5:50, maar het wordt nu wel merkbaar zwaarder. Hoe doe ik dit volgende maand na het zwemmen en fietsen?! Een maand….. ARGHHH. Nu eerst dit afmaken. Nog een blokje om het huis en Vincent fietst lief mee. Tien kilometer zitten erop in 58 minuten. De eerste keer deed ik daar een minuut minder over. Vincent wacht me op voor nog een foto terwijl ik al binnen ben en hem zoek. Uiteindelijk zijn de twee tijden opgeteld 2 uur en 1 minuut. Training Anke, training! Met intervallen erin én delen onverhard. Ik drup leeg en ben tevreden. Ik heb er nog altijd ‘maar’ 2 uur en 9 minuten over gedaan. Met een stop op de Dixie 🙂

Vrijdag 10 augustus

Eerst een krachttraining vandaag. Ik vertrek samen met Manuel om half 11 om de bui voor te blijven die over een uur gepland staat. Helaas ben ik niet zo snel als Manuel en is een uurtje om de Oostvaardersplassen wat veel gevraagd. We hebben wel wind mee op de dijk, zodat het infietsen lekker snel gaat! Ik heb zes krachtblokken staan: op hoge versnelling zwaar trappen voor 4 minuten en dan 2 minuutjes rust. Ik kort het infietsen wat in en op de Knardijk ga ik aan de blokken beginnen. Manuel houdt gewoon zijn eigen versnellingskeuze aan. De wind is krachtig van opzij. Ik kan dit goed: stoempen op de fiets. Trappen op de grote versnelling tegen de wind in. Het is zwaar, maar ik vind het leuk. Tegen de wind in nog iets liever dan de wind vanaf de zijkant. Na 3 blokjes komen we bij de brug bij de Praambult. De enige schuilmogelijkheid. Gezien die oprukkende wolken, kiezen we hiervoor. Een afkoelpauze. We worden vergezeld door een triatleet met een nog duurdere fiets die de hele triatlon gaat doen. De regen laat even op zich wachten, maar uiteindelijk schuilden we niet voor niets. En dan verder over het natte fietspad. Manuel blijft achter opeens. Hij heeft zijn telefoon stuk laten vallen en baalt terecht. Ik laat 1 van de tempoblokken voor wat het is. Gezien de omstandigheden vind ik dit prima. Ik fiets uit rondom de wijk en kom een paar minuten te kort voor de anderhalf uur.

‘s Middags volgt een tempotraining. In mijn eentje. Het Zeewolde stuk van het rondje van de challenge. Ik ben niet blij, want ze hebben de voedingssponsor gewijzigd bij de challenge. Het merk waarvoor ik ben overgestapt is veranderd. Ik weet niet of ik daar op kan terugvallen. En daar baal ik ontzettend van! Al fietsend merk ik dat niet zozeer het probleem is dat ik het nu zelf mee zal moeten nemen en regelen, maar dat ik me zo dom voel door al die mensen die op Facebook zetten: “daarom-heb-ik-mijn-eigen-plan”. Ik wens ze toe dat hun supporters op verkeerde plekken staan en ze niets hebben en misselijk worden van het nieuwe merk tijdens de triatlon. Nu probeer ik met de wind mee en de wind tegen op de lange Winkelweg de tempoblokken te doen. Ik maak gedichtjes onderweg. Naast het tellen van tempo’s. Weer eens wat anders!

Ik voel me klein en nietig

Een speelbal in de wind

Ik voel me fijn en ik geniet

En speel wat met de wind

 

Grote molens, kleine molens

Pedalen en bochten

Ze draaien allemaal mee

De wind bepaalt ons tempo

Een richting geven we er zelf aan mee

 

Het regent in de verte

Tussen de wolken door

Daar regent het zonnestralen

En ik fiets lekker door

 

11 augustus

Zwemtraining om 9 uur. Mij ligt het niet. Te vroeg. Nog niet wakker. Nog niet toe aan zoiets technisch als zwemmen. Het is best druk. Ik ga in baan 1. Vandaag zijn we met meer gelijke zwemmers. De trainer geeft me goede tips en ik doe echt mijn best. Lange slagen maken, ademhaling onder controle houden en niet nazwaaien als mijn arm uit het water komt. Ik maak het uur netjes vol.

Nog een uurtje een negatieve split-loop. Als het lekker gaat, mag ik in de tweede helft versnellen. Ik heb de nieuwe voeding binnen en ik ga het maar meteen proberen. Of ik de gel lust, of mijn maag er tegen kan, hoe ik reageer. Lekker naar de dijk lopen. Op mijn eigen tempo. Het gaat lekker. Al denk ik de eerste paar kilometer alleen maar: straks kan ik niet meer sneller, ik ga nu al 11 kilometer per uur. Ik geniet ontzettend van de mooie omgeving. Wat is het toch prachtig in de Oostvaardersplassen. Ik loop 5 kilometer in iets van 28 minuten. De zesde kilometer gaat wat kalmer over de dijk met een even adembenemend uitzicht en een klein stopje om de gel te eten. Hm. Cola is vrij heftig: het smaakt mij meer naar rum-cola. Caffeine en alcohol: beide zijn niet aan mij besteed…. Ik maak de 6km vol en verbaas me dat het tempo al iets hoger ligt rond de 5:25. Nu door gaan pakken en kijken hoe het gaat. Ik verhoog het tempo. Dat merk ik, dat voel ik, maar kan ik aan. Al schrik ik me stuk als ik 5:04 zie staan. Doe mij nog zo’n gel 😀 Ik hou het tempo redelijk vast. De wind heb ik nu niet mee, die komt zowel nu als op de heenweg van opzij. Dus dat is het niet. Ik krijg het wel wat warmer. Mijn buik verwerkt de gel ook goed. Maar mijn benen hebben er het meeste baat bij! Er komen drie kilometers voorbij onder de 5:10. De tien kilometer knal ik er in 54 minuten doorheen. Terwijl ik toch al heel tevreden was (vorige week nog!) met 57 minuten. Ik voel het wel, natuurlijk, maar ik ga er niet stuk aan. Ik moet wel doorzetten, maar ik krijg mezelf niet onderuit. Ook niet als ik ga doemdenken, dan lach ik mezelf eerder uit. Want voor het uur ga ik nu 11 kilometer lopen. En met een ‘rust-kilometer’ erin (de zesde) ook. Het gaat zelfs nog iets rapper richting de 5 minuten. Dat is bijna 12 kilometer per uur. En dat hou ik dus 3 kilometer vol. Veel harder gaat ook even niet meer. Door het park he, onverhard! 11 Kilometer in 59 minuten. Balen, is het uur nog niet vol ook 😉 Doe mij maar deze gels!! Hier ga ik een halve marathon op lopen. Als ik straks niet ziek word, ben ik om. Ga ik nog juichen ook dat ze een maand van tevoren van merk wisselen. Gaaf dit. Ik loop een kilometer uit, want dat gun ik mijn spieren nu ook. Yeah, ik kan ook langzaam nog gelukkig. Met die laatste kilometer in 6:33 haal ik nog een gemiddelde van 5:27 – dat is 11 kilometer per uur. Waar kan ik deze drugsgels bestellen? Misschien zit er wel echt rum in 😀

 

12 augustus. een koppeltraining. Ik heb een minuscuul beetje spierpijn, wat al over is als ik bij de toilet ben, maar niet erg veel trainingszin vandaag. Kom op, een uurtje koppelen moet toch lukken. Half uurtje fietsen met  7 minuten rust en 3 minuten doortrappen en daarna een klein half uurtje lopen in tempoblokjes van 2 minuten rustig en 3 minuten hard. Ik ga zelf wel tellen. En zo fiets ik rustig richting de Oostvaardersdijk. De stukjes op snelheid bevallen me wel. Ik kijk vrolijk rond. Fietsen gaat best goed, maar ik voel weinig energie om mezelf te overtreffen. Gewoon lekker trappen. Ik moet mijn ronde vergroten. Het gaat best, maar niets meer dan dat. Als ik thuis kom moet ik wachten tot Vincent mee gaat. Ik loop vast de eerste twee minuten hard en heb het gelijk erg warm met mijn lange mouwen. Vincent komt er later bij en de 3 minuten lopen we samen. Dan schiet ik er weer van door. Het tempo ligt hoog voor 2 minuten. Maar het gaat niet lekker, het voelt erg zwaar. Ik loop met Vincent zijn rondje mee. We spreken af bij de Ferrari en ik neem op mijn snelheid het bos. Ik haal het onderste eruit, maar de twee minuten duren lang. We ontmoeten elkaar weer bij de Ferrari. Vincent loopt naar huis, die heeft het nog zwaarder en warmer en ik loop uit door de wijk. Ik ben het zat. Ik heb voor het eerst deze week totaal geen zin meer. Het is me klaar. Kan me opeens niets meer schelen als het half uur niet volkomt, de 4 kilometer niet vol komen, als het tempo eruit gaat, als ik ga wandelen. Ik loop naar huis en het is klaar voor deze week. Het tempo was niet eens laag, de vier kilometer zijn niet vol. Ik heb het goed gedaan. Soms is het gewoon zo. Het kan niet elke dag top zijn. Ik heb 12 uur gesport. Een uurtje wandelen telt niet mee. Tempo’s verlegd, afstanden vergroot, onder wisselende weersomstandigheden en dat is best oké! Ik hoor in het webinar dat een hersteltraining ook goed is voor je en dat je dat midden in de training kan aanpassen. Dat is wat ik vandaag heb gedaan!

Categories: Uncategorized | Comments Off on week 32

week 31 Veel sport, weinig blog :)

Fietstraining: heengefietst – vierkantjes op het industrieterrein. Grote op snelheid, kleine rustig. Ik ging snel alleen. Bochten, bochten, bochten. Ik ging steeds beter en durfde steeds meer. Het tempo voor mij was ook lekker in de grote rondes. De laatste rondjes met DR en die gaf nog een bochtentip. Toen uitfietsen en rustig naar huis trappen. De eerste 2 uur training en de eerste 50 kilometer zitten erop!

zwemmen, buiten met Vincent, BIJ en BT die de hele tri doet as zondag. Hij in zwembroek, kind en ik in wetsuit, BIJ voor de eerste buitenwaterervaring in trisuit. Kind en BIJ een boei. Uitleg. Over waar we heen zwemmen. BT is geduldig. Ik blijf bij Vincent en BIJ in de buurt. Rustig tempo. Het is genieten. Veel stoppen. Bij de dichtstbijzijnde boeien gaat BT verder. Dat kan ie wel! Wij gaan op verzoek van BIJ terug. Ik zwem een stuk mee en ga dan (na overleg) nog een stuk linksom. Het was nog geen drie kwartier en in een laag tempo, maar ik ben trots op kind en vriendin!

Woensdag staan er eigenlijk twee looptrainingen, maar ik werk vanaf vroeg en lang door. Dus het is pas ‘s avonds als ik ga hardlopen en de buurvrouw gaat mee. Nu moet ze zich eens aan mij aanpassen! We rennen het kleine rondje langs de Oostvaardersplassen. Samen naar de Hogering en dan pak ik mijn tempo op en gaat zij vast richting Oostvaarderscentrum. Even door naar de 5:20…. Dan weer samen voorthobbelen langs de prachtige plassen. De buurvrouw gaat weer op een bankje zitten en hoopt dat er geen beestjes zullen zijn, terwijl ik een rondje extra loop. Kom ik weer dezelfde knul tegen! Even zweten. En dan weer doorjoggen. Minstens net zo vermoeiend. De heuvel. Zij wandelt naar boven en wacht, ik ga drie keer rennen omhoog. Bij de ondergaande zon. Zo hebben we toch allebei een training! Ik ren door het park bij de Evenaar en ren haar telkens tegemoet. Zij wandelt. Uiteindelijk doe ik tien kilometer. In 72 minuten. Daar zat minder eigen tempo bij dan haar tempo!

Donderdag rust.

Vrijdag. Fietsen naar Veldhoven.

Zaterdag: om 9 uur in het zwembad. Gelukkig niet zo druk deze keer. Met 3 andere mensen in baan 1. Ik voorop. We doen rustig het programma. Het geheel halen we niet. Een uur volzwemmen lukt wel.

‘s Avonds ga ik met de buurvrouw hardlopen. Ze doet twee keer 15 minuten. In die 15 minuten halen we de 2 kilometer niet eens! Dat zegt iets over het tempo. Zij doet haar best. Ik ook, om zo langzaam te blijven lopen. Het is een heel lang half uur voor 4 kilometer. Het is wel lekker afgekoeld!

Zondag: een fartlek training. Mooi woord voor doe-maar-wat! Ik ga met Joyce. We gaan door het Kotterbos. Om 4 uur bij het Oostvaarderscentrum. Ik ren er heen. Ruim 2 kilometer inlopen. Dan gaan we aan het kletsen. Vandaag mag alles door elkaar: onverhard, heuvels, versnellingen. Maar eerst horen hoe het bij Joyce gaat! Dan zijn we bij de heuvel en die ga ik 2 keer op. Het is best zonnig en warm vandaag. Het waait er een beetje bij. Ik wil het bos in! Maar dat is dor en onverhard. We betrappen nog een stelletje… Ik versnel een stukje, dadelijk wacht ik wel weer. Dan komen we bij de volgende heuvel. We kletsen verder en rennen het bos in. Eindelijk even schaduw. Verder hangt overal herfstgeur en vallen de bladeren van de droogte. Het lijkt meer op Zuid Frankrijk dan op Holland. We moeten een ommetje maken en dan langs de Vaart versnel ik weer. Moeiteloos eigenlijk, ondanks het zand. We gaan eindelijk het bos door, maar het Kotterbos is niet opgeknapt van de boswerkzaamheden. Ik versnel nog een keertje door. Dan weer naar de heuvel. Ik ga twee keer omhoog. Doorzetter of streberig: vul zelf maar in. We lopen langs de plassen terug en dan wil Joyce er nog een kilometer aan plakken, dus hobbelen we nog even door naar de laatste heuvel die we niet meer op gaan. Ik zit op 15 kilometer, zij op 12. Ik hobbel naar huis en pak het tempo van de eerste kilometers weer op, maar ze voelen gelukkig wel iets zwaarder! 17 kilometer in 1 uur en 48 minuten. Met grote delen onverhard en 4 keer de hoge heuvel.

Dat maakt alles bij elkaar 14 uur 59 minuten. Bijna 15 uur gesport. 248 kilometer in een week gesport. Zonder noemenswaardige gevolgen. Nou ja: trots, blijheid en tevredenheid gecombineerd met een beetje vermoeidheid. Lang niet slecht 😀

Categories: Uncategorized | Comments Off on week 31 Veel sport, weinig blog :)

3 augustus 2018: Fietsen naar Veldhoven – vanaf Almere.

Vrijdag 3 augustus. Het wordt een warme dag. Droog. Klein beetje wind uit het noorden. En Vincent en ik gaan naar Veldhoven fietsen. We willen zo vroeg mogelijk vertrekken en zijn al om 6 uur opgestaan. De fietsen zijn klaar: een ander voorwiel voor Vincent, geen klikpedalen voor Anke. De route is bepaald en het rugzakje ingepakt. Uiteindelijk moeten we de fietsroutenummertjes nog improvisatorisch vastmaken met elastieken en is het kwart over 7 als we vertrekken. Het eerste stuk kennen we en doen we uit ons hoofd.

Het is nog stil op  straat en we fietsen soepeltjes en kalm aan naar de Trekweg, richting de Vaart. Langs de Vaart volgen een paar strubbelingen omdat we het oneens zijn over hoe we 170 door 5 moeten delen. We komen er uit en fietsen door naar de Shell en langs de Almeerse Alp en de naturistencamping. Overal is het nog rustig, maar het is dan ook nog maar pas 8 uur. We steken de Stichtse Brug over en maken een paar foto’s. Op weg naar beneden doen we wie het langste kan blijven fietsen zonder trappen. Anke wint, maar net! Dan gaan we een nieuw pad op langs de snelweg om de Wakkerendijk bij Eemnes te vermijden. We komen niemand tegen. In Eemnes steken we door de stad, maar dat is nog altijd leuker dan de lange dijk. Nu hebben we tot de A1 nog maar een kort stukje recht fietspad voor de boeg.

Na de A1 slingeren we het de rotonde over en Vincent en een mevrouw in een auto remmen allebei net op tijd. Langs Groeneveld en door Baarn. Vincent wijst me op een bedrijf met een stomme naam. Ik rij hier elke dag en zal nu elke keer dat bedrijf zien! Even verder is een huis waarbij Vincent de bewoners caravanverslaafde noemt. Daar kom ik ook nooit meer vanaf! We fietsen langs Paleis Soestdijk. Onderweg nemen we vaak een slok drinken. Het is nog niet te warm. We halen wel gewone fietsers in, maar soms komt er een andere racefietser ons voorbij. Dan langs Soest af en door het bos. Weet je, het is daar zelfs een beetje koud in de schaduw! We draaien richting Den Dolder en dan is de McDonalds nog 7 kilometer verwijderd. Die duren best een beetje lang. Ondertussen zoeken we een huis met zwembad uit, zwaaien naar Soesterberg en hebben alle stoplichten mee. Om half tien komen we bij de McDonalds aan. De eerste stop en het gaat voorspoedig! Vincent neemt frietjes, ik eet cruesli bij de McDonalds. Een aardige mevrouw denkt dat wij gezellig samen aan het fietsen zijn, maar dat slaat om in ongeloof als we zeggen dat we naar Eindhoven onderweg zijn zonder een nachtje slapen. Om tien uur vervolgen we onze reis met ijsblokjes in de bidon en de fietsroutenummers in de aanslag.

We gaan een nieuw stuk route doen. Vincent houdt zijn fietscomputertje bij de hand en weet zo de fietsnummertjes razend eenvoudig en snel te vinden. Dat zal de rest van de dag veel zoeken en onzekerheid schelen. We komen maar een heel klein stukje onverhard pad tegen. We rijden onder een mooie poort door bij Rhijnauwen en slingeren langs Utrecht af. In de verte zie ik Houten liggen. We gaan richting Werkendam en daar zullen we de bekende route weer oppakken. We beginnen aan een spelletje: “Ik ga op de fiets en ik neem mee….” en dan maar aanvullen. Werkendam gaat aan ons voorbij. De kilometers vliegen ook voorbij. En tijdens het spelletje gaat het tempo ongemerkt ook omhoog. Een helm, fietshandschoenen, klikpedalen, een bidon… We nemen vanalles mee en proberen het in groepjes van 3 te onthouden. We komen maar tot 12 dingen omdat we ondertussen ook op de fietsroutenummers moeten letten en op het overig verkeer. De zon wordt intussen feller. We gaan het volgende spelletje doen: een woordslang. Dan gaan de kilometers en het tempo helemaal ongemerkt omhoog! We bedenken het ene dier na het andere! Over het kanaal, een fietsgroepje inhalend, langs de polderweg: wij zitten in de beestenbende en hebben de grootste lol. Als Vincent een dier met de S moet verzinnen is er geen schaap te bekennen. Wel een pontje! We wachten en nemen de drukke pont. Even een rustmomentje om te laten weten aan het thuisfront dat we goed gaan.

Door Beusichem heen, verder richting de A15. We laten de dieren voor wat ze zijn. Hier zijn we al vaker verdwaald, maar deze keer helpt het fietscomputertje en zie ik ook geen bordje over het hoofd. We komen op stukjes die ik inderdaad nog nooit heb gezien. De A15 over en we zien geen goederentrein helaas. Het gaat nog steeds van een leien dakje. We zijn op weg naar de volgende McDonalds. We roddelen wat en stellen de bestelling alvast samen. We zijn al over de helft! Of we nu 170 of 160 kilometer gaan fietsen. Het wordt nu wel warmer. Rond 12 uur zijn we bij de McDonalds. Voor frietjes en Fristi. En om handen te wassen, even uit te rusten en water bij te tanken. We gaan hartstikke goed.

Na een half uurtje kunnen we verder: de grote brug over. Ik maak lekker veel foto’s en we komen zonder lekke band weer beneden. We rijden lekker langs Zaltbommel en ik zing van de Torenspits van Bi-Ba-Bommel. Met het fietscomputertje verdwalen we deze keer niet, al doe ik de rotonde 4 kwart rond. We rijden langs de tekeningen van Fiep Westendorp en ik vertel over mijn tijd bij scouting, waar Vincent nog nooit van heeft gehoord. De wegen zijn wat saai en naar Den Bosch is elke keer verder dan we denken. Het wordt nu ook steeds warmer en zonniger en benauwder. Voor het eerst drink ik beter dan Vincent. We steken de Maas over en ik bespeur vermoeidheid. Ik stel Vincent voor om goed na te denken of opa hem moet komen halen. Dat doet hij als we langs de leger-opslag rijden en door het natuurgebiedje. Maar hij gaat door. Hij wil iets rustiger gaan fietsen, maar het wel afmaken. We slingeren door Den Bosch en dat is altijd onrustig en lastig als je moe bent. We komen op de Parade bij de Sint Jan en daar is weer festival: theaterfestival. We ploffen neer en Vincent knapt op van 2 Friti’s. Het is twee uur en we hoeven “nog maar” 45 kilometer. Dat gaan we redden vanmiddag!

We fietsen snel over het zonnige fietspad door de natuur naar de snelwegen toe. Ik maak foto’s met de Sint Jan op de achtergrond. We weten dat er nog onverharde paden aankomen. Maar nu gaan we eerst het spelletje wie-heb-ik-in-mijn-hoofd doen. Dat doodt de tijd en de kilometers. Ongemerkt gaan we St-Michielsgestel voorbij en dan houdt de Garmin Edge het voor gezien. Net als voorgaande keren. We draaien de bospaadjes op. Dat is te doen, maar meer ook niet. Het is droog en extra zwaar. We gaan over de Dommel en dan volgt nog een stukje onverhard pad. Daarna is het voorbij. Vincent heeft liever een ijsje in Liempde bij de supermarkt waar we elk jaar gestopt zijn dan de McDonalds in Best. Gek genoeg lopen de kilometers nu harder af dan op! Nog maar 25. Dat is bijna niks meer. Ik haal drinken in de supermarkt en we vervangen water voor AAdrink. In de snackbar tegenover de supermarkt verkopen ze een extra grote losse Raket. We slingeren de kermis langs en dan gaan we doorfietsen tot opa en oma. Ik schat er nog anderhalf uur over te doen en om 5 uur aan te komen.

We komen langs het punt waar we de eerste keer gestrand waren en rijden dan Best door. Vincents route wijst ons de weg, want aan de ene kant van Best ligt punt 70 en punt 12 ligt 100 bochten verder aan de andere kant van de stad. Ik keur Best af en vind het niet “best”. Dan het fietspad op richting Eindhoven met de kringeltjes in plaats van streepjes. Dat vindt Vincent dan weer niet best. Langs het kanaal en over het kanaal. Er vliegt een vliegtuig laag over. Vorig jaar regende het hier, maar dit jaar zal ons dat niet gebeuren. We fietsen langs het vliegveld en dan zijn we in Eindhoven. Waarom we vorig jaar (nat en moe) aan het einde nog de mist in gingen is duidelijk: er volgt nog een stukje onverhard pad. Deze keer nemen we het gewoon en dan komen we in Meerhoven en bij de McDonalds van Veldhoven aan. Ik wil een rondje over de grote fietsbrug en merk dan pas dat we alleen maar wind mee hebben gehad. We volgen de route trouw en moeten alleen in Zeelst nog omfietsen voor de kermis die daar in de weg staat. Ik ken de weg. En dan fietsen we langs de speeltuin zo de wijk in.

158 kilometer. Het is tien voor 5. We zijn 9 uur en 40 minuten onderweg geweest. We hebben 7 uur en 9 minuten gefietst. Gemiddeld 22 kilometer per uur. Dat is allemaal heel, heel erg netjes en knap. Fijn dat de fietsen zich zo goed gehouden hebben! Fijn dat wij ons zo goed gedragen hebben! En vooral heel knap voor de kleine beentjes.

Ik drink wat AAdrink en wil gaan hardlopen. Natuurlijk. Het is wel warm, maar dit kan ik! Wat zeg ik: het is bloedheet hier in het zuiden met 34 graden. Ik ga toch. Het gaat goed. Heel goed. Niet opjutten. Dat betekent dat ik 5:20 loop. Stop bij de stoplichten en daarna nog harder loop. Bijna moeiteloos. Weer stoplichten en dan nog een stuk park. Ik ga gewoon door. Het is zo raar: wanneer houdt dit op? Waar ligt mijn grens dan? Ik keer om in het park en ik moet naar de WC. Voor de kleine boodschap. Bij het stoplicht wacht ik weer even. En dan ga ik onverhard lopen in de schaduw. Het lijkt niet op te houden, maar in kilometer 4 word ik ook moe en valt de tijd “terug” naar 5:36. Dan is er iemand die meent op te moeten merken vanaf zijn fiets dat het geen weer is voor sportinspanning. Wat een …. Weet hij veel!! Maar ik krijg het wel zwaarder. Die 5 kilometer gaan er komen, maar ik loop nu in de felle zon richting de kerk. Dat wil ik graag. Ik ga echt rustiger. Ik maak vijf kilometer vol binnen 28 minuten. En dan ben ik ook moe.

Tijd voor friet!

Categories: Uncategorized | Comments Off on 3 augustus 2018: Fietsen naar Veldhoven – vanaf Almere.

Week dertig: de getallen gaan omhoog en verbeteren!

maandag drieëntwintig juli: het jochie is op triatlonkamp en ik ben jaloers. ik ging hardlopen. alleen, in de avond. langs de Oostvaardersplassen en door het bos. ze waren aan het filmen. ik vond het best warm. al viel het in het bos in de schaduw wel mee. ik hoefde maar drie kwartier en dat haalde ik dan ook. het enige nadeel waren de muggen.

dinsdag vierentwintig juli: ik wil zwemmen, net als het jochie op triatlonkamp. mz gaat met me mee voor een groot rondje eiland. ik zou graag de drieduizend meter oversteken. we zetten het op de trainingenapp en als we de wetsuits aanhebben komen jv en w aangelopen om mee te gaan. ik zit er al snel lekker in, het water is warm en ik voel me prima. gewoon niet te snel, de afstand is het belangrijkst vandaag. bij de boeien wachten we op elkaar en dan tegen de zon in. ik blijf het lastig vinden. ik hou w en mz een beetje in de gaten. onder de brug verzamelen we weer en dan moet ik het oranje boeitje wel goed gaan volgen, anders kom ik tussen de zeilschool. ik let goed op en volg de boei, ook al is mijn zicht niet zo best met het beslagen brilletje. ik denk dat het mz is, maar het blijkt de snellere jv te zijn. ik raak hem wel kwijt, want hij zwemt door na de boei. mz heeft het minder gemakkelijk vandaag, maar zwemt met mij mee terug richting de boeien. tempo boeit me niks. helemaal terug naar de grote boeien hoeft ook weer niet, gewoon meer dan drie km. het worden er zesendertighonderd. missie geslaagd, mz bedankt!

woensdag vijfentwintig juli: het jongentje loopt lekker over de heide en dat wil ik ook! ik werk eerst in Zeist en rij om half vier naar huis met renkleren aan. de baas vraagt nog of ik niet heb gehoord dat sporten deze warme dagen niet goed voor je is. ik wil het bos in. parkeer de auto bij soest in de buurt en ga gewoon. intervallen. en als er intervallen staat, doe ik dat. inlopen gaat goed. ik loop op hartslag. laag houden en doen is de leus vandaag. niet de weg kwijtraken en zand en onverhard accepteren. dan maar langzamer. ik kom bij lage Vuursche uit en hou de weg een beetje bij. dan moet ik versnellen net als vorige week negentig, zestig, dertig en vijftien seconden. ik probeer het uit te zoeken op de mulle paden en de hartslag gaat zeker wel omhoog, maar het tempo blijft wat achter. ik moet door de zon over de hei en door het losse zand. de tijd vliegt voorbij. ik loop wel te genieten. dat dit lukt en leuk is. de laatste vijftien seconden ga ik nog even door en dan ga ik uitlopen over landgoed peijnenburg. de route is door een dicht hek versperd en ik loop dan maar terug, zodat ik weet waar ik blijf. het laatste stuk is zwaar en warm, maar ik loop waar ik vaak verlangend naar kijk als ik naar het werk rij. het kaartje werkt en ik vind zonder moeite de warme auto terug. het tempo is traag en nog trager, maar ik heb het gedaan!

vrijdag zeventwintig juli: het is stikheet in Nederland. het jochie gaat fietsen en ik ook. samen met Manuel wil ik de honderd aantikken vandaag. ik moet een lange duurtocht doen. eigenlijk in twee delen en met tempoblokken, maar nu heb ik de kans op één lange rit. omdat het zo warm is vertrekken we vroeg. heel vroeg. heel erg vroeg. om zeven uur al. ingesmeerd en met genoeg bij me gaan we maar. ik heb de routenummertjes die ik volgende week ook met Vincent wil fietsen. verkenningstocht. we hebben een route langs de snelweg naar Eemnes. dan komen we Blaricum door en daarna volgt het schelpenpaadje. eng vind ik het. doodeng. kunnen we deze volgende week vermijden? Manuel zegt al dat er nog meer komt en dat is ook zo. zandpaadjes. onverhard. bos. de schaduw is wel lekker, maar verder is er niets leuks aan. ik vond het echt akelig. ik wil dit volgende week graag vermijden. we komen langs Kivietsdal en elke keer als ik denk dat we klaar zijn met de onverharde ellende begin het weer. niet alleen moordend voor mijn zenuwen, maar ook voor het tempo. tot we in De Bilt zijn, dan kunnen we weer nummertjes volgen en verhard rijden tot het station. de zon begint er nu goed door te komen. we rijden door richting de mcdonalds in Huis ter Heide. daar ken ik het! we doen er ruim twee uur over. tijd voor cola! daarna gaan we de weg die ik naar huis rij fietsen. fijn. bekend. verhard. ik hoeft de nummertjes niet eens te volgen! er is tijd om een beetje te kletsen. na Baarn gaat het helemaal soepel en hebben we wind mee ofzo. laat ik die weg namen als ik met Vincent ga rijden. na Eemnes vind ik het wel zwaarder worden. het is nog steeds een heel eind en ik moet er niet aan denken dat ik nog een halve marathon zou moeten lopen. het begint ook flink heet te worden en de temperaturen komen boven de dertig graden. in plaats van me realiseren dat ik dit kan, pieker ik over hoe dat op een triatlon sneller moet en pas de helft is. het gelletje banaan is wel lekker, maar maakt het niet beter. pas als we we de shell voorbij zijn en we ons realiseren dat we voor de drie cijfers om zullen moeten fietsen, komt het lachen een beetje terug. we fietsen langs de vaart tot de atletiekbaan en zelfs dan moeten we nog een stukje óm de wijk heen! we zitten uiteindelijk zelfs iets boven de honderd. dat heeft een warm ochtendje gekost, maar het is gelukt.

zaterdag achtentwintig juli: het jongetje is weer thuis. na veel sporturen in een roestbruin kleurtje. zwemmen hoeft vanmorgen niet van hem. dan ga ik alleen. ik heb hoofdpijn. de hitte en de drukte en de onrust in het zwembad maken het er niet beter op. ik neem baan 1. nog een beetje rust. we krijgen toch een opdrachtenpapiertje. het gaat niet lekker. ik vind het tempo niet. de slag blijft slordig. de tempoverschillen te groot. ik heb meer zin in kletsen. en wil gewoon veel zwemmen. ik kies van het papiertje. ik zwem netjes in. ook zonder pullboy. en dan bij de zes keer honderd maak ik er samen met mijn heldin JM vier keer vijftig van. genoeg gewapperd met de benen. hoofdpijn blijft hangen. ik doe nog driehonderd met HB en het worden er driehonderdvijftig. ik ben blij als het uur om is.

het koelt lekker af op deze zaterdag. na de kwalificatie en het strijken gaat het kleine triatleetje mee hardlopen. ik moet een negatieve split doen van anderhalf uur. op het einde versnellen als het lekker gaat. eerst met zijn tweetjes het rondje. ik ga lekker, maar Vincent niet zo. ik laat me door hem ophouden, want dan kan ik straks versnellen. hij neemt de korte route, ik een kilometer extra. kan hij uitrusten en ik versnellen. dan samen gezellig langs de eendjes die we een hardloopwedstrijd toedichten. het is alweer zonnig. Vincent neemt de korte route de brug op, ik doe het ommetje. en samen over de Evenaar terug. ik doe soms een klein stukje meer om weer samen te komen. hij ziet uit naar de douche, ik naar water. ik heb mijn telefoon niet bij me. dat loopt raar en ook heerlijk ongedwongen. ik drink wat op precies zeven kilometer in eenenveertig minuten en vierenveertig seconden. op voor hetzelfde rondje in veertig minuten… ik ga meteen mis over de straat in plaats van het park. ik neem lekker mijn eigen tempo en dat ligt een stuk hoger. tussen de twintig en veertig seconden per kilometer. ik doe het vooral op gevoel en het gaat goed. kilometer na kilometer. ik verbaas mezelf, dat ik zo gemakkelijk kan doorversnellen en vraag me af wanneer het op zal houden. niet. het gaat kilometer na kilometer lekker. ik weet wel dat ik nu een blokje extra zal moeten maken. ik zweet. ik zie Vincent in het raam zitten, maar ik ben te snel rond voor de foto. Ik ga maar liefst vier minuten sneller! Was het gemiddelde met zijn tweetjes nog net onder de zes minuten, nu komt het onder de vijfeneenhalve minuut. zo voelt het niet. niet zwaar. ik loop nog uit. nu wil ik de tien mijl ook halen. een rondje extra om de wijk heen en om het huis heen. kunnen ze toch nog een foto maken! ik haal de zestien kilometer niet in anderhalf uur, maar in een uur en tweeëndertig minuten.

zondag negentwintig juli: de bank lokt. blijven hangen is een optie. maar die voelt vermoeiend. ik heb de eerste koppeltraining van dit schema staan. een fietstocht van anderhalf uur met intervallen en daarna twintig minuten hardlopen. het regent als ik vertrek. heerlijk! ik kan de druppels tellen en ze houden aan tot ver op de Oostvaardersdijk. Verkoelende speldenprikjes. een half uurtje infietsen en ik heb lekker wind mee. ik trap door in de bochten! ik zit gewoon lekker op mijn racefiets vandaag. van zadelpijn of spierpijn heb ik nooit last. Nog net op de dijk ga ik de intervallen in: één minuut hard, twee minuten rust. En hard op de rechte dijk met wind mee is ook HARD. tegen de veertig. dat is hard voor mij! op de Knardijk is de wind tegen mij. Toch hou ik de tempoblokken lekker op hoog tempo. Na vijf keer een minuut hard volgt een kwartier rust. Er fietsen mensen voor me en rust of niet, die wil ik toch inhalen! Ik ga langs de Praambult en dan weet ik dat wind tegen nog komt en nog een blok met vijf versnellingen. met steeds meer moeite hou ik het tempo hoog, maar elke keer wordt het ietsje zwaarder… Ik neem de afslag richting Almere en dan is het uur voorbij. ik ga de veertig kilometer halen binnen anderhalf uur, al moet ik daarvoor wel degelijk omrijden over de Trekweg! Kan ik het gemiddelde nog wat opkrikken omdat ik wind mee heb. Ik haal net geen tweenenveertig kilometer in anderhalf uur, net geen achtentwintig gemiddeld. Voor dit meisje dat altijd maar vijfentwintig gemiddeld haalt, is het een enorme vooruitgang naar zesentwintig komma zes. Ik draal wat thuis. App. Drink water. En dan toch maar de  hardloopschoenen aan. Een kwartiertje. Er zit nog een opdracht voor intervallen aan ook, maar die start ik na een paar minuten pas op en dan heb ik de eerste twee minuten snelheid er al op zitten. ik doe ook drie minuten betrekkelijke rust en dan weer twee minuten op snelheid. het lukt me nog best wel eerlijk gezegd. drie minuten rust en dan nog één keer twee minuten aanzetten. de buurvrouw gedag zeggen en daarna weer naar huis. ik haal de drie kilometer wel maar de twintig minuten niet. dat vind ik niet eens meer jammer. mijn gemiddelde ligt op vijf drieëndertig. daar ben ik niet ontevreden over!

En dat was m dan: de (eerste) tropenweek. Niet alleen qua temperatuur heel letterlijk ‘tropen’, maar ook qua training: deze weken moet ik de uren maken. En dat heb ik gedaan! Elf uur en drie kwartier. Lang gezwommen, ver gefietst, hard gelopen op keurige tempo’s.

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week dertig: de getallen gaan omhoog en verbeteren!

Week 29 Gewoon netjes het schema volgen Anke!

De trainster geeft aan zich een beetje zorgen te maken over de weg naar Almere. Ik ben te vaak moe (maar dat komt door het werk) en de duuropdrachten komen niet goed uit de verf. Aha! Ik moet een beetje meer mijn best gaan doen, haha. In elk geval ga ik haar schema maar weer eens zo netjes mogelijk volgen. Alleen maandagavond komt er al niet van om naar de fietstraining te gaan (daarom waren we gisteren gegaan), want ik kan een nieuw horloge ophalen in Rotterdam. Of toch niet? De verkoper valt helemaal stil. Geeft geen adres meer. Dus toch maar gewoon naar huis en dan moeten we opschieten voor de training! We scheuren heel hard de stad door en ik kan meteen mee doorfietsen. We gaan een grote ronde fietsen. Ik blijf achteraan rijden bij BIJ. Lekker rustig, lekker kletsen en goed op de bochten letten. Het lukt me maar niet. “Had je al door dat ik niet zo sterk ben in de bochten” vraag ik aan degene achter/naast mij. “Dat had ik door”  was het antwoord met een dikke knipoog. We fietsen langs het Muiderslot. En BIJ en ik moeten wachten voor…. overstekende koeien! Geweldig leuk. Midden in Muiderberg klapt de band van FS. Even een korte pauze waarin held J de band vervangt. Die man is zo lief: houd de achterste in de gaten, zal altijd rekening houden met iedereen. Echt een schattige man! En dan moeten we na de training ook nog naar huis fietsen. Dat gaat iets minder hard. Alsjeblieft trainster: een duurritje van wederom 48 kilometer. Net als gisteren. Maar dan weer 5 minuten sneller.

Dinsdag is zwemavond. 7 Uur mee buitenzwemmen ga ik niet rennen. De zwemloop-training dan van een half uurtje later? Ook lastig. Dus het zwembad dan maar om 9 uur. Is toch de laatste keer voorlopig in Almere Stad Zwembad. En dan wil het zwemmaatje MZ toch wel wat later mee. Yes. Het is de wijziging-van-het-plan week! En zo staan we weer op het Lumierestrand, komt de eerste groep al bijna terug en wil ik graag ver zwemmen. Een ruime ronde om het eiland heen. het gaat minder fijn dan vorige week, maar niet verkeerd. Ik zie de anderen nog langsrennen. We zwemmen naar de boei. En dan door de golven. Dat navigeert al minder prettig. Het is wel weer mooi met de zon en met het water en de rust. Heerlijk. Dan de sloot door. Ik ga aan het rekenen en even voorbij het bruggetje ben ik het spoor bijster en zwem ik spontaan de verkeerde kant op! Zwemmen en rekenen is geen beste combinatie voor mij. Ik ploeter en plons gestaag verder de hoek om. Achter me start een motorbootje en dat geluid irriteert me. Ik zwem door en reken ook nog hoeveel intervallen ik morgen zou moeten doen. Dat rekenen is hopeloos. En het navigeren wil ook niet zo vandaag. Met moeite zwem ik MZ achterna en dan door naar het bruggetje. Ik zwem al met al 3050 meter. Helemaal niet gek. En bijna het meeste ooit. Ik ben nog niet heel moe, maar wel voldaan.

Woensdag. Ik heb de trainster geschreven dat de de zwemtraininge met ingang van de zomervakantie op dinsdag en zaterdag zijn. En zij woont in het midden van het land waar de zomervakantie al begonnen is! Dus er staat op woensdag een looptraining. Intervallen. Ik breng Vincent naar het zwembad. Wordt door iedereen uitgezwaaid en ga zelf lopen. Inlopen gaat heel erg goed. Lekker vlot tempo. En het voelt erg goed. ik moet twee keer 90 seconden, 2 keer 60 seconden, 2 keer 30 seconden en 2 keer 15 seconden versnellen. Op de dijk richting Almere Haven gaat het gebeuren. Ik kan flink doorlopen, maar oversteken is lastig. Het is elke keer net verkeerd getimed en ik loop de oversteekplaats in de 90 en 1 keer 60 seconden voorbij. Tussen de kortere intervallen door wandel ik. Het valt me flink zwaar, maar ik geniet er wel van. Dan weer rustig uitlopen om het Kromslootpark heen. Ik ga iets minder hard dan in het begin, maar na een paar kilometer moet ik toch voort gaan maken. Het rondje is een stuk groter als ik gedacht had en ik heb maar een uurtje. De op-en-neertjes op de dijk had ik niet hoeven doen…. Uiteindelijk loop ik de 10 kilometer in 57 minuten. Leuke training, maar ik moet nog even terug! Ik ben toch mooi op tijd en heb dorst. Netjes het schema gedaan!

Donderdag. Rust. Er staat niks op het schema. Of zal ik… baantraining… heb ik ook al zo vaak gemist…. Maar ik doe het niet. Ik wandel met Rob. Overmorgen heb ik een wedstrijd. Rust is ook trainen.

Vrijdag. Even loslopen. Twintig minuutjes. Dat heb ik lekker gedaan. Rond de wijk. In de warmte. Alleen. Het was lekker. Niet te hard en zo voelde het ook. Het lijkt erop dat de wedstrijd morgen een non-wetsuit is! Dat drukt de pret. En die pret is toch al verminderd omdat vandaag de menstruatie is losgebarsten. Die is morgen –tijdens de wedstrijd dus- op het hoogtepunt. Ik krijg Vincent zo ver om met mij nog een keer te oefenen in het water. Met ieder een eigen boei. We gaan naar het strandje en ontmoeten anderen triatleten die op gewone fietsen een beetje oefenen. Het water is niet koud gelukkig. We zwemmen naar de boei toe. Onderweg stoppen we regelmatig om bij te praten. Het is goed te doen. Voor Vincent ver weg, maar ik ben blij dat het lukt. Als hij zich inzet, ben ik hem zo kwijt! We gaan met de golven mee terug. Bijna een kilometer zwemmen we. In een half uur. Het is mooi en gezellig. Mijn brilletje gedraagt zich vervelend en loopt steeds vol. Beter nu ontdekken dan morgen. Ik test nog even het andere brilletje en dat is beter.

Zaterdag: de Triatlon in Urk krijgt een eigen verslag.

Zondag: uitfietsen staat er. Als de beentjes het kunnen. Nou, geen enkel probleem. Ik ga op de tijdritfiets. Alleen. Het stukje oefenen van de ziekenhuisbrug tot Almere haven. Bochten trainen. Rustig infietsen over het spoorbaanpad. Ik verken de route eerst en haal mensen in. Als het even rustig is, trap ik liggend

haven

door. Tot een beetje bocht, dan kom ik overeind. Bang een tegenligger te raken. Ik doe er ruim 11 minuten over voor ik bij de manege boven sta. Terug dan weer. ik verzamel nu de herinneringen vast die me er straks doorheen helpen: de vader vol tatoeages die met de kinderen besjes plukt, de oude man die zijn vrouw in de rolstoel duwt, de kleine beentjes die naar de stad fietsen. Terug gaat al iets beter. Er is eigenlijk maar 1 afrembocht. Eigenlijk…. in de stad draai ik weer om. Nu proberen iets rustiger te fietsen en dan te schakelen.

de ziekenhuisbrug

Ik ken het al een beetje. “Da’s een rare fiets”, zeggen twee knullen als ik ze inhaal. Best gevaarlijk: ik rij 33 of 34 op een fietspad vol dagjesmensen. Maar het gaat al wat beter! Ik draai weer om en krijg trek. De benen doen het prima, het hoofd ook, maar mijn buik rommelt. Ik blijf het grootste deel van de route op het stuur liggen en vertrouw mijn fiets en de mogelijkheden steeds iets meer. Dit gaat goedkomen. Dit moet in 10 minuten kunnen. Over een paar maanden. ‘s Avonds ga ik met de buurvrouw lopen. Ik hou me in, we kletsen en halen 5 kilometer in 40 minuten. Dat was dan de enige keer dat ik me niet keurig aan het schema heb gehouden deze week. Het werkt beter als ik braaf ben. Voelt beter. Volgende week weer proberen.

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week 29 Gewoon netjes het schema volgen Anke!

Kwart Triatlon Urk

”Hé Anke, wat een grote lach! Ben je zo blij dat je in wetsuit mag? Of heb je er zin in?”, vraag GN in het water. “N E E”. Het komt er zo hard uit dat de mannen voor ons grijnzend omkijken en zeggen ‘Die komt wel uit je tenen’. Ik heb geen enkele zin. Geen zenuwen en geen zin. Een saaie neutraalheid.

P. A. N.  G

We mogen al! De kwart triatlon van Urk is gestart.

Even terug nog…. de opluchting dat we in wetsuit mogen is groot. Ik ben onbezorgd met KH en haar supporter D meegereden, alles lag op tijd klaar, we waren op tijd, het shirt is al binnen, ingesmeerd en ik had het ideale plekje in de wisselzone: vooraan, de zesde fiets. Ik heb ingezwommen, klets met iedereen en alles is gewoon zorgeloos goed geregeld. Ik heb weer een fijn horloge, waar ik erg blij om ben. Ik heb geen buikpijn, zal wel zien en ben bijna onbezorgd. Dat maakt het wat saai.

Toch is er nog wel iets, wat de heren onder ons maar even moeten overslaan: er is 1 dag in de maand waarop sporten en met name zwemmen een probleem voor mij is. De dag nadat het maandelijkse feestje begonnen is. Ik vreesde voor de halve triatlon, maar mijn lijf heeft deze week al besloten wat uitstelwerk te doen en is daarom wat later gestart – gister. Ik moet het er maar op wagen. Tampon erin en voor de rest is het fijn dat we rode pakjes hebben, haha. Evil Grin

Terug naar het zwemmen. Met een heule hoop mensen tegelijk. In lekker warm water. Ik zwem er tussen. Drukte. De eerste boei is er razendsnel. Dan krijg ik ruimte en ik zwem supergoed. Adem 1 op 4, tel goed en ik geniet enorm! Boei twee gaat prima, ik lig niet eens achteraan. Wat gaaf is dit en wat leuk dat mij dit lukt. Boei 3 is weer druk. Te druk. Ik krijg klappen en wil even weg. Zon tegen. Als ik weer kijk is het rustiger om me heen. De keer daarna dat ik kijk, zwemt de massa wel heel ver rechts van mij. Ik ga verkeerd! Navigatieramp…. ik ga terugzwemmen en dat is lastig. De rust is weg in elk geval. Ik voel me een ei. Een zwemmend ei. Ik ga ook naar de boei en er weer tussen. Ik blijf nu goed opletten. De rust komt niet terug. Ik rond de planken. De haven in. En kijk vaker. Het is verder dan ik dacht. Nog steeds ben ik niet laatste. Eindelijk de trapjes. Ik pak de eerste. KH is al boven. De trapjes zijn lastig, krap en pijn aan je voeten. Het moeilijkste deel van de triatlon, haha. Wetsuit uit, over de rode loper die bobbelt en lekker naar de wisselzone rennen. Dat zit erop!

Er zijn nog veel fietsen om mij heen, dat verrast me. Ik krijg snel mijn pak uit. Fietsschoenen aan, fietscomputertje aan en weg weer. Toch een te grote versnelling opstaan, maar ik klik snel in en ga. Wa’n fijne fiets toch. “Je zit er goed bij”, roept mijn favoriete fotografe/aanmoedigster. Ik ga ook nu weer genieten. Voor mij een paar dames om te jagen en de dijk. Even omschakelen, verder aanklikken en snel gaan liggen. Er is weinig wind. Toch is het nog wel even veertig kilometer, niet onderschatten. Ik zie de schapen die geen gras meer hebben. Alleen dorre stengeltjes. Het tellertje staat op 30+ kilometer per uur. Dijkje over en dan ga ik. Inhalen. Ik moet EA inhalen. Maar eerst drie vermaledijde bochten. Ik fiets achter meneer 213, die dacht lek te zijn, maar het was de weg. Net genoeg afstand hou ik. We halen EA in. Na de volgende bocht gaat zij weer. Ik stayer nog een beetje en zo kan ik samen met 213 EA voorgoed achterlaten. Het blijft 30+. We halen een tractor in! Welja. Dan gaat 213 versnellen en ik niet. Ik haal MS in. Ik fiets niet op mijn hardst, gewoon op mijn best. De sportdrank en gel helpen me. Ik zie toeschouwers, vrijwilligers, prakkeseer wat en trap door. Elke 5 kilometer in ongeveer 9 minuten. Ben ik in 5 kwartier klaar. Goeie grap. Op het stuk door de zon -bah- moet ik inhouden voor een vrachtwagen. Welja. De dijk. Lang. Recht. Saai. Ik vind het niet heet. Niemand voor me om te jagen, gewoon fietsen fietsen fietsen. Dan maar een pleidooi voor de schapen. Wordt het geen tijd die bij te voeren? De arme beesten lopen op kale dijken, geen gras, geen groen, dikke jas in de zon. Heb meelij, kom maar op met de actiegroepen, klaag de provincie aan! Achnee, het is vakantietijd. Nu even niet, niemand heeft tijd voor de arme wolbalen die voor langs kruisen. Dan haal ik de dagjesfietsers op de elektrische fiets in. En daar komt Urk al. Ga ik redden in 5 kwartier. Ik neem de energygel die naar sterkedrank smaakt. Zal vast goed zijn voor het lopen. Daar zie ik een beetje tegenop, want het is dan vast wel warm. Urk. Druk. Onrustig. KH en GN lopen al. Netjes afstappen. Makkelijke plek in de wisselzone. Fiets weg, helm af, sokken aan. Ik doe maar even iets kalmer in de wissel als vorig jaar. Nu ken ik het. Gel in mijn pakje en off we go, lekker rennen.

Urk door is wat bedrieglijk met de heuvels en drukte. Tempootje pakken en inhouden. Beetje inhalen op de kale dijk (poor sheep) en het hellinkje af. Nu nog oké, maar straks omhoog… het zijn maar tien kilometer. De eerste doe ik in 5:03. Aargh. Snel. Te snel? Het voelt goed, dus we kijken niet meer naar de tijden. Doe maar op gevoel. Bos in. Schaduw en onverhard. Dubbel genieten. De man achter me haakt af. Ik ren lekker door. 5 Kilometer moet toch lukken. Bos uit, post met water (2 slokjes) en sponzen over me heen. Ik zie de snelle mannen alweer. Die knappert groet me! En een vrouw. Ik snij mooi af. Weer een bos in. Ik vind het fijn. Wel ver naar het keerpunt. 5 kilometer in 26 minuten rond. Primo. Ik zie KH en GN. ‘Volhouden’ en ‘leuk he’ delen we. Ik neem de banaangel. Die is voor lopen wat dik ja. Ik drink weer rennend wat en neem een spons mee. Niet kijken naar de kilmetertijd, blijven rennen tot 8 nu. Ik moet wel afsnijden om de jumbo-boodschappenbus heen. Welja. Het gemotoriseerd verkeer zit me tegen vandaag. Fietspad. Zon. Warm. Zwaar. Hehe, eindelijk uit de comfortzone. Ik haal een man in, trek door en dan begint het te knagen. Ik moet naar de wc. Niet om te plassen zoals vorig jaar, maar om te wisselen. Bij de 8km in 42 minuten denk ik dat ik het nu ook maar uit moet lopen. Hoe lastig ook. Het voelt niet lekker. Ik geniet nog maar een beetje in het laatste stuk bos. Gooi de spons netjes weg. Langs het watervalletje. De dorre dijk weer op. Het doet echt een beetje pijn, voelt drukkend. Nog Ff. Ik kijk naar mijn totaaltijd. 1:29… dus binnen 1:30 lukt niet meer, een pr wordt het toch. Ik strijd nog even door en finish in 1:32 ofzo. Beetje water, even bijkomen. Ik zie geen wc en heb ook niks reserve.

Maar ik ben tevreden. Tijd verbeterd, gevoel was 50 van de 51 kilometer super en het was leuk. Moet ik vaker doen, geen zin hebben!

Ik voel me beter als ik op de wc ben geweest en een jurk aanheb. De hersteldrank is dan ook op. Warme chocomelk is het geworden in de zon. Uiteindelijk heb ik niet beter gezwommen en nauwelijks beter gelopen.

 

Wel strak gefietst. Podium zit er niet in: er waren veel betere dames. Maar toch voelt het als een overwinning. De vooruitgang is onmiskenbaar. Wisselen gaat beter. Gevoel is beter. Voeding is op orde. Zenuwen zijn minder.  En het is gelukt op een dag als vandaag! Helemaal tevreden. De vermoeidheid laat uren op zich wachten.

Categories: Uncategorized | Comments Off on Kwart Triatlon Urk

Week 28 Op de kaart

Maandag 9 juli. Ik ging niet meerjakkeren met de fietstraining. Nee, gewoon even rustig aan. Samen met Rob richting het Muiderslot. Lekker over de brug. Lekker met de wind. En gewoon niets hoeven. Alleen proberen om fietsend een bocht door te gaan. Dat is erg lastig voor me, want mijn reflex laat me stoppen met trappen en afremmen. Jakkie, moet ik ook gaan nadenken bij het fietsen…… Brug over, richting het slot en dan verdwalen in Muiderberg. Een pad vol hobbelstenen en de brug weer over. We nemen het spoorbaanpad terug. “Probeer het, om trappend de bocht door te gaan”, roept Rob.

Dinsdag 10 juli Zwempromotie: Heerlijk rustig met niets anders bezig hoeven zijn als slag voor slag jezelf door het water voort verplaatsen. Geen ander geluid dan plonzend water. Goeie watertemperatuur, lekker warm en koud genoeg voor een wetsuit. En dan het uitzicht: vanaf het lage water is alles groen! Met een prachtige ondergaande zon erbij. Geen planten in het water. Lekker tempo. Geen dwingende horloges. En maar tot 3 tellen per slag, waardoor tegen de wind in een prima vol te houden tempo ontstond. Wind mee over het Weerwater heen. Onder het nieuwe bruggetje door. Of…. Zwemdemotivatie: De stinkende, ronkende motorboot. De zon die het zicht belemmert. Een snotneus. Een brilletje dat maar de helft van de tijd onbeslagen is. Zonder horloge geen idee hoe ver we zijn. Geen foto kunnen maken. En dan de golven tegen die het extra zwaar maken als je toch al moe word. Dat je niet kunt navigeren. De voordelen wegen ruimschoots op tegen de nadelen: heerlijk gezwommen! Ik kan het nog.

Woensdag 11 juli. henschotermeergames – de Run Swim Run. Ik racete tegen Vincent. Onder toezien oog van opa en oma/schoonpa en schoonma. Eerst alles klaarzetten in het zand. Stoer! Om 2 over 7 gaan hardlopen. Iedereen stoof weg en Vincent ook. Het was Vincent tegen mij. Spannend! Zou de jongeman al winnen van zijn oude moedertje…  Ik haal hem in de eerste kilometer in, maar ik ga hard. Hij ook. En anderen nog harder, maar die doen er voor ons niet toe. Een kilometer in 4,5 minuut: ohyeah –  dat kan ik niet! Maar ik moet wel, want ik ben een veel slechtere zwemmer dan hij, dus ik moet een voorsprong opbouwen. In de wisselzone ben ik snel en hij kan me nog net zeggen: het gaat goed, mama. Hm, is dat niet jammer 😉 Zwemmen. Zonder wetsuit, maar met achtje. Ik maai en maai en maai en zie niks. Brilletje is beslagen. Ik zie geen boei, geen Vincent. Even poetsen en dan weer zwemmen, zwemmen, zwemmen. Het gaat niet heel slecht, maar navigatiegewijs slinger ik wat! Ik haal mensen in. En dan is het alweer voorbij. En wie staat daar naast mij op uit het water?! Verdikkeme! Vincent! Snel het zand in en ik ben zo duizelig als wat. We rennen samen de wisselzone uit. Weer zal ik mijn stinkende uiterste best moeten doen! Ik haal hem in en hij zegt nog: jij bent sneller mama; maar ik zal dat nog moeten bewijzen. Ik zit er eindelijk een beetje lekker in. Weer gaat het hard. Ik moet wel, ik moet volhouden, anders haalt hij me in! Mijn schoenveter is los, maar tijd om die weg te stoppen heb ik niet. Ik moet doorzetten. Het is heet intussen. Ik kijk soms om en zie hem achter me. Zal ik inhouden en samen over de finish gaan? Ik moet eigenlijk wel zorgen dat hij een medaille krijgt… Maar nu moet ik eerst harder dan ik eigenlijk kan. Ik lach nog naar de fotograaf, vertraag iets, kijk om, maar zie hem niet. Dan zelf finishen en net onder de 37 minuten. Ik haal Vincent op die maar 20 seconden achter me zit. Even baalt hij daarvan, maar de bidon en medaille die alleen hij krijgt, maken veel goed. Tjonge, hij komt steeds dichterbij… Kan ik zijn triatlonkamp nog afzeggen 😉

Donderdag 12 juli. Niks. Veel werk. Wandelen. Moe. Tegenvallers. Maar geen sport. Dat is niet meer gebeurd sinds 24 mei!!!!!!!!

Vrijdag 13 juli.

Fietsen. Slecht geslapen. Manuel gaat mee. Stukje van de Challenge route. Wind tegen op de dijk. Genoeg te kletsen. Klein wondertje: Anke blijft trappen in de bocht! Wind mee op de Knardijk. Fijn! En dan belt de klant. Met een groot probleem. Op de hoek Doddaarsweg bel ik terug. Ik regel het allemaal. Verder. Even is het koel. Geen zon vandaag. Kilometers rijgen. Kwebbelen. En soms even niet. Tempo niet al te hoog. Vogelweg. Eindeloos. Dan een LEKKERE gel! Banaan. Nog een wondertje. Bedanktmail van de klant. Ik wil twee uur halen. En 50 kilometer. Trekweg. Wind tegen. Achzo. We halen het allebei: 55 kilometer. En ruim 2 uur.

Hardlopen, of zoals de buurvrouw schrijft: hartlopen. Saampjes. Net voor het diner. Het gaat langzaam aan. Heel langzaam aan. Eigenlijk heel erg langzaam aan. Buurvrouw is moe. We doen 3 keer 8  minuten. En korte wandelpauzes. Buurvrouw zit niet lekker in haar vel. En tegen zoveel niet-lekker kan ik niet op. Hoe langzaam ook. We halen de 3,5 kilometer net. Een mooi afgepast vierkantje gelopen!

Zaterdag 14 juli

Zwemmen. In het kinderuurtje is er een baan vrij. En dat komt goed uit, want ik ben moe en hoeft niet zonodig een zware training. Die verzin ik zelf wel! Ik doe het eerste half uurtje met achtje, in zo min mogelijk slagen. Dan gaat de pullboui aan de kant en doe ik 100m zonder. Dat is altijd even wennen. Daarna 250 meter. Dat is even tellen. En daarna 500 meter. Dat is pas echt tellen! Maar dan ben ik het gewend. Ik spiek nog even bij de anderen in het volgende uur. Die toch echt minder slagen nodig hebben dan ik! Hoe dan-maar wow…

Zondag 15 juli

We wilden naar Mariola fietsen, Vincent en ik. Ik meende me te herinneren dat we dat al eerder hadden gedaan en toen ik het nazocht, bleek dat precies twee jaar geleden te zijn! Mooi ijkpunt om te kijken of er vooruitgang in zit. Nieuwere fietsen, betere conditie, ouder en wijzer: we nemen de wind op de dijk mee deze keer! Dan rijden we andersom als twee jaar geleden. Toen fietsten we daar 2 uur en 20 minuten over. Nu willen we het toch wel binnen 2 uur en een kwartier doen! Eerst de dijk blijkt een verstandige keus. Op de dijk kunnen we lekker hard doortrappen. We halen meer mensen in als er mensen ons inhalen. Wij worden maar door 2 racefietsers ingehaald, dus dat is niet zo verkeerd. Het gaat hartstikke lekker! Het zand valt wel mee bij het strandje, want we slingeren over de parkeerplaats. Ik fiets voorop over de dijk richting Almere Haven. De wachtrij bij de ijsjes is aanzienlijk langer dan vorige keer 🙂 Het is ook wel erg lekker zonnig weer. We hebben wel twee bolletjes verdiend: 1 voor wat we gedaan hebben en 1 voor wat we nog moeten doen. We fietsen verder de dijk over en gaan dan langs de Almeerse Alp. En dan weet zelfs Vincent waar we zijn: bij de nudistencamping! En bij de Shell. We fietsen terug langs de vaart over het vierbruggenpad. Nu hebben we wel een beetje wind tegen en daar hebben de kleine beentjes meer moeite mee. De 50 kilometer gaan we net niet halen. We rijden over de Trekweg. Het worden 48 kilometer. Net als twee jaar geleden. Alleen nu zijn we net binnen de twee uur klaar. Dat is pas vooruitgang! Lag het gemiddelde twee jaar geleden nog op een keurige 20,6 kilometer per uur, inmiddels zitten we op 24,2 kilometer per uur.

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week 28 Op de kaart

Week 27 – 2 schema’s

Hallo Vincent! Je hebt nu je eigen schema. Nu hebben we allebei een trainster! Die van mij woont ergens in Gelderland geloof ik en die van jouw?! 😉 Zullen we hier om de beurt neerzetten hoe het loopt met ons schema? Ik zal beginnen, want mijn schema gaat denk ik niet goed komen deze week! Maar maandag de 2de juli ging het nog prima. Ik was lekker op tijd thuis, zodat we naar de training konden fietsen. Ik vond dat wel erg lekker en minder haastig en onrustig als met de auto. Ook omdat we wind mee hadden denk ik 😀 Wat vond jij? De training zelf was weer saai voor mij: vierkantjes op de parkeerplaats. Ik heb lekker met BIJ achteraan gefietst. Wij moesten een estafette doen aan het einde: ik vind dat zó niet leuk! Vind ik sneu voor de rest van mijn groepje. Ik heb zo hard mogelijk gefietst en werd maar door 2 supersnelle kerels ingehaald en dan nog niet eens heel veel. Wij waren niet de laatsten. En toen weer lekker kalmpjes aan naar huis fietsen. Werd het lekker laat voor jouw! Wat hebben jullie gedaan in de training? Succes van mama

Hoi mama. ik vond het ver fietsen naar de fietstraining en toen had ik mijn horloge niet aangezet bij de training. wij doen ook wedstrijdjes. maar ik ging langzaam door de bocht nu waar ik vorige keer nog gevallen was. je weet dat ik op de foto’s mag he als ik mee moet bloggen.

(dinsdag 3 juli) Hoi Vincent. Weet je nog dat we dinsdag samen thuis waren? Ik dacht echt dat ik maar een rustdag zou nemen en toen kwam papa een beetje op tijd thuis en ging ik opeens toch zwemmen. Het was best zwaar. Omdat ik niet zoveel zin had. Heb jij dat ook wel eens? Uiteindelijk ging ik wel weg met een heel leuk gesprekje en een grote glimlach. Stond er nog iets op jouw programma vandaag? Groetjes Mama

hoi mama. ik ging lopen. meteen toen ik thuis kwam van de bso. ik moest zelf de route verzinnen. toen ging ik langs de ferrari natuurlijk!!!!!!!!!!! en ik moest rondjes om het huis lopen, want ik moest 15 minuten lopen en dat doe ik precies. en niet zo hard want het was warm ook hoewel ik hard wilde beginnen oeps!

(woensdag 4 juli) Hoi Vincent! Ik stond voor de kast toen jij aan het buitenspelen was om renspullen aan te doen, maar ik had zó geen zin! Toen besloot ik dat het beter was om een keer over te slaan. We hebben vanavond ook al de Funtriatlon. En ik sport al een flink aantal dagen achter elkaar. Je moet er maar geen voorbeeld aan nemen, maar ik heb de training overgeslagen omdat het echt beter was voor mij deze keer. Dan is mijn schema naar de filistijnen voor deze week. Jammer dan.

mijn schema is goed hoor. ik doe ook niet alles want dan heb ik geen zin in.

En dan de Funtriatlon he?! Zullen we die samen opschrijven? Mijn deel: Ik vond het weer spannend van tevoren! Ik vond het water wel lekker en had zin in zwemmen, maar voelde me verder niet zo goed voorbereid. Ik vond het wel leuk om met jouw te starten. Nou mama, ik vond het ook leuk om met jouw te starten en je kunt niet zwemmen. Het zwemmen viel mij inderdaad tegen, ik kwam niet in mijn slag en kwam mensen tegen. Ik vond 50 m een hele hoop! Je moest toch 4 keer 50 doen? Ik vond het lekker gemakkelijk. En de wisselzone vond ik een heel eind weg liggen. Toen ik daar inkwam, zag ik jouw op de fiets stappen en toen raakte ik gefocust op het rode TVApakje…. Ik moest je in gaan halen! Ik wist niet dat je zo dicht achter mij aan zat. Ik ging heel goed fietsen want dat kan ik beter dan jouw. Voor ik op de fiets stapte, kwam PE (de moeder van B) me al voorbij en toen werd ik echt een beetje pissig. Ik haalde haar al snel in en toen op jacht naar jouw! Ik vergat bijna te remmen in de bocht; zoveel haast had ik! ging je echt hard de bocht door? daar geloof ik niks van, want jij bent een echte schijtert in de bocht. Ik ging ook heel hard.Maar ik kwam de eersten alweer tegen. Ik zag je en riep nog: ik ga je inhalen! ik verstond er niks van. Maar toen moest ik de haarspeldbocht nog nemen. Ik scheurde de andere jongens voorbij en ging echt wel hard op dat kleine stukje. Ik zag jouw voor me de wisselzone weer ingaan en toen wist ik dat ik je kon hebben bij het wisselen, omdat jij ook van schoenen moest ruilen. Anders was het me niet gelukt.  je had het expres gedaan dat je mijn pedalen niet had gewisseld!!!!!! Ik kreeg mijn schoenen niet aan en ik werd er best boos van want ik zag jou al wegrennen. En al die mensen mij maar aanmoedigen. En toen nam iedereen het over. Ik zag verder niks of niemand en ik hoorde ze wel schreeuwen: kom op Vincent, haal je moeder in; maar ik was niet van plan me te laten inhalen. En toen moesten we onverhard lopen met mul zand en boomwortels. het was superheet en het zand blijft dan vreselijk plakken. ik vond het niet leuk en was helemaal kapot. ik zei tegen F dat hij jouw moest inhalen toen hij mij inhaalde. Gelukkig kan ik dat, onverhard lopen, maar ik moest wel echt hard en mijn ademhaling was heel hard! Maar ik dacht: ik moet Vincent voorblijven!! En dan keek ik even om en zag ik het rode pakje al aankomen. Dus ik kon niet uitrusten. Ik was de weg een beetje kwijt, had jij dat ook? nee, ik was de hele tijd dat ik wist waar het zwembad lag. Toen we weer bij de wisselzone aankwamen wist ik echt niet welke kant op! oen, terug naar het zwembad, dat hadden ze gezegd. Ik moest toch echt minder hard want ik was helemaal op. En net na de wisselzone kwam F me voorbij met zijn rode pakje! Ik wist niet hoe ver jij er achter zat en moest nog even doorzetten. Ik had dorst. En toen was ik net iets eerder. Het scheelde minder als je dacht hoor, want ik ben dan heel snel weer bij  en bij jouw om je te troosten. ik vond het helemaal niet leuk dat jij sneller was, want ik had echt mijn best gedaan. Niks om over te huilen, want het moment dat jij mij bij de finish staat op te wachten is erg dichtbij! Wat kun jij zwemmen zeg. ik kan nog niet zo hard lopen als jij.

(donderdag 5 juli) Hai, jij wilde wel naar de baantraining toch? Nou, ik wilde wel hardlopen, maar niet vrolijk kletsend met de langzame vriendinnetjes mee en ook niet te snel, want dan zou ik nogal over mijn grens heen kunnen gaan. Ik was boos door het werk en toen bedacht ik op het laatst dat ik maar tijdens jouw training zelf ging rennen. Had niemand last van mijn gemopper en ik had last van niemands geklets. Kwam ik ze toch bijna weer tegen! Ik was zo boos dat ik best hard ging… En toen was elke keer mijn pad afgesloten. Dus ik bleef maar mopperig voor 5 kilometer lang. Uiteindelijk moest ik je weer om kwart voor 8 ophalen voor de oudergesprekken. Hadden jullie een leuke training gehad?

hoi mama, ik vind het stom dat je dan moe bent en geen zin hebt en dat je dan toch gaat lopen. Jij hebt nooit zin!!!!!! Ik vond de training niet erg leuk, want we deden stomme spelletjes en ik was moe van gister en van de gym. gym was wel leuk want we deden tien tellen in de rimboe en ik was het beste verstopt.

(vrijdag 6 juli) Hi, jouw rustdag. Ik moest fietsen en eigenlijk ook 3 uur, maar ‘s morgens had ik een andere afspraak en dat was maar goed ook! Kon ik jouw op tijd ophalen. Ik ben ‘s middags gaan fietsen, maar ik had erg weinig energie. Moest die arme Manuel een beetje langs mij op fietsen. Na anderhalf uur was ik het wel zat. Heb jij dat al eens gehad, dat je gewoon niet vooruit kwam? Gaat alles goed met je schema? Vind je het wel leuk?

ja mama ik kom ook wel eens niet vooruit. ik vind het schema moeilijk want ik weet niet waar ik wat op moet schrijven en dan doe jij het ook en verpest je het weer.

(zaterdag 7 juli) Vincent! Terwijl jij aan het aikidoën was, moest ik kanoën met de collega’s. Ik was blij dat ik een kano alleen had, al bleef ik in het begin wel achterop. Dat lost zich wel op, want mijn conditie laat me toe heel lang kalm aan te peddelen en de rest begint te snel. Op de weg terug was ik nog prima in staat door te peddelen. Het was erg mooi, maar wel best zwaar voor je armen. Vond ik tenminste. Hoe ging jouw aikido? En je zwemtraining? Ik zag je mooi van de grote jongens van 15 jaar winnen!

Mama. Aikido was leuk. we zijn klaar voor het examen. en het zwemmen was ook leuk. ik ging gewoon heel goed en iedereen was verbaasd dat ik de jongens 3 keer voor kon blijven. die zwemmen echt snel, maar ik zwem sneller. ik vond het niet leuk dat ik de training niet mocht geven en dat had je beloofd. je bent een watje dat je niet zonder pullboy kan zwemmen.

Mijn training begon niet zo best, dat weet je. Je was blijkbaar boos op mij omdat er toch een trainer was en toen wilde je mijn zwemtraining verpesten. Dat lukte ook wel hoor! Ik heb niet meer echt rustig gezwommen. Ik merkte wel dat hoe minder hard ik hoeft te gaan, hoe harder ik eigenlijk ga. Ik heb veel zonder achtje gezwommen. Dan wen ik daar ook aan.

(zondag 8 juli) Die is voor mij, want jij wist niet dat je best alleen mag fietsen als papa niet meegaat. Leerpuntje voor de volgende keer! Ik moest de divisiewedstrijd doen in Utrecht. Je weet wel: “divisiewedstrijden ga ik echt nooooooooit doen”, dat zei ik altijd. ik dacht eerst dat je gek geworden was!  Maar vandaag mocht ik gewoon alleen meedoen en hoefde het groepje niet op mij te wachten. Ik mocht gewoon laatste worden van de 4 meiden. Het was hartstikke heet en ik moest zonder wetsuit. Vreselijk. Vond ik het toch weer superspannend! En dan moeten we best lang in het water liggen, wat gelukkig niet zo koud is. Ik starte een beetje achteraan en had meteen het idee dat iedereen wegstoof, behalve ikke…. Ik hield de hele tijd in gedachten wat onze teamcaptain me op het hart had gedrukt: gewoon voor de lol! Ik kwam best in mijn slag en het water was lekker en ik genoot van het zonnetje. Ik kwam wat dichterbij, maar na de tweede boei verloor ik de aansluiting weer. Ik moest een keer inhouden om mijn brilletje leeg te maken en ik werd een keer omver gezwommen door iemand met een afwijking. Verder lette ik op mijn techniek. “gewoon-voor-de-lol”. We moesten super lastig de kant op klauteren. En toen miste ik alsnog de fiets, stonden er 2 meiden om mij de weg te wijzen en nog liep ik te ver! Er waren al heel veel fietsen weg. Ik ging niet overhaasten. “gewoon-voor-de-lol” En toen fietsen, werd ik eerst nog even ingehaald op het bochtige aanrij-stukje, eenmaal in de polder ging het goed. Het duurde even voor ik me vastgeklikt kreeg en toen fietste er bijna niemand voor mij. Ga ik harder dan dertig, is er alleen 1 iemand in de hele verte om in te halen! Het was wel mooi en supergoed geregeld: het fietspad was afgezet voor de wedstrijd. ik keek lekker om me heen. Zag eendjes oversteken, haalde iemand in, zag mensen een Raketje eten op hun erfje, heb 1 keer de motor van de NTB gezien en voor jouw heb ik auto’s gekeken. En langsrazende ziekenwagens die vast vooraan de file moesten zijn. Ik werd aangemoedigd door de ouders van een ander meisje van mijn team, noemen ze me ‘Anneke’…. Grrrr. In de tweede ronde ging ik een wielrenner op de weg inhalen, die deed niet mee met de wedstrijd, maar ja, je moet iets als er niemand anders is om in te halen! Ik had er opeens tempo in (tussen de 35 en 37) en ik zag nog een stuk of 4 meiden voor me fietsen die ik maar ging inhalen toen. Schuif ik toch mooi op. Ik nam nog een gel en de berry is zelfs een beetje lekker. Ik stapte mooi voor de balk af en deed best wel kalm in de wisselzone, maar ik deed geen sokken aan. En toen hardlopen. Ik zag er een beetje tegenop, want het was wel warm. Maar ik kreeg er meteen een lekker tempo in en begon in te halen. De een na de ander. Het verbaasde me, want ik had geen horloge en geen idee hoe hard ik ging. Ik zag de anderen op het keerpunt en ze zaten maar weinig voor me. We gingen een park in en overal was best veel schaduw. Ik groette nog een meneer die de tuin deed. In het park was een schelpenpad en met een hoop water over me heen haalde ik mijn eerste teamgenoot in. En ik liep maar door. Ik zag wel de kilometerbordjes, maar ik had geen idee hoe hard ik ging. Heel lastig. En toch ook weer niet, want ik lette gewoon op hoe het voelde en het ging nog goed: mijn voeten, mijn benen, mijn hart en mijn ademhaling gingen gewoon door. Ik haalde er nog 1 van ons team in. En nog een hoop andere dames ook. Ik kwam als tweede over de finish van ons team.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Wel verhit, maar iemand had een emmer water en gooide wat over je heen om af te koelen en dat was fijn! Ik had geen idee hoe hard ik gelopen had en daar was ik nieuwsgierig naar. Ik vond het best leuk, maar ik moet er niet aan denken dat ze op mij moeten wachten met zwemmen, want dan ben ik niet zo snel! Het duurde een tijdje, maar ik was blij dat ik 5 kilometer binnen 25 minuten had gelopen en dat ik niet laatste was geworden. Was een leuke training.

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week 27 – 2 schema’s

Week 26: De details

Maandag 25 juni 19:35 🚴🏼‍♀️ “Dit is je eerste keer hier he?”🚴🏻‍♀️ “Ja. Dus jullie doen dit de brug op fietsen in de zware versnelling vaker?” “Ja hoor, soms rondjes over het industrieterrein.” 😕 “Ik ga wel voor mijn werk op de fiets naar Huizen, maar meestal niet in dit tempo.” 😯 “Nee, in de zomer zijn we met 1 hele grote groep volwassenen en de snelheden liggen nogal uit elkaar. 🙄 Maar jij gaat mooi niet mijn plekje achteraan inpikken hoor! Ik fiets gewoon met je mee, want dat is wel zo gezellig.☺” [denk erbij: hoeft ik me lekker uit te sloven😜]

Dinsdag 26 juni 21:12 👨🏼‍🏫”Anke, breed uitsteken” 🏊🏼‍♀️”Ja, nog breder?!” “ja!” 21:52 👨🏼‍🏫”Anke, hoeveel slagen heb je nodig om aan de overkant te komen?” {anke telt een baan} “Negenentwintig” “Negenentwintig??? 😲 Dat is echt veel te veel!!! 😩 Daar moeten er minstens 4 vanaf. Rustig zwemmen.” [😨maar HOE moet ik dan 50 meter binnen een minuut zwemmen😰] {anke zwemt met 24 slagen naar de overkant} 21:57 🤔[anke timet, zwemt heel rustig in 23 slagen naar de overkant, op kracht] 21:57;55 klaar 😳 🙂 😃

Woensdag 27 juni 17:20 👩🏼‍🏫”Voor baan 5: 150 meter steigerun, gewone borstcrawl, geen rare dingen meer, normale borstcrawl.” 🏊🏽‍♂️”Daarmee geef je het toe! Wat we hiervoor gedaan hebben met die armen in de lucht 🙆🏼‍♀️ en terughalen was niet gewoon en best wel abnormaal 🤦🏽‍♀️!!”   👩🏼‍🏫”Nou ging best goed toch?!” “Ja, voor jouw als trainster misschien als je staat te kijken, maar hier in het water voelde het best gek en doet het echt spierpijn!🤨” “Daarna mogen jullie uitzwemmen”🙂

21:44 🏃🏿‍♀️“mijn schoenveter is los” 👟 “Over een minuut mag je ‘m strikken. 🏃🏼‍♀️Vind je het erg als ik even vooruit stuif” “Nee hoor, ik strik ‘m meteen wel.” 😏 21:58 “Zullen we volgende keer eens proberen om de laatste minuten net zo hard te lopen als de eerste…” 😰 😓….. “Nee, we doen het anders: 🤔 de eerste net zo rustig als de laatste!” 🤗🏃🏼‍♀️🏃🏾‍♀️

 

 

 

 

Donderdag 28 juni 19:42 🏃🏽‍♀️“Waarom hebben we zoveel rust?” “👨🏽‍🏫Nee, je hebt eigenlijk nog te weinig rust! 👉🏼 Bij een interval zou je 75% moeten rusten.”👈🏼 “Hm. 😐 1 minuut rust en 1:56 lopen is dus maar 50%.. 😒 en mijn minuut duurt al langer als die van de snelleren😮!” “👨🏽‍🏫 Jij zit toch ook al aan de 8ste keer 400?” “🤙🏼 Ja! Nog maar 2!” 🏃🏽‍♀️ Gaat me lukken in dit tempo 💪🏼, deze hitte 😓met deze sportdrank.🥤

 

 

vrijdag 29 juni 10:03 🚴🏻‍♀️“Manuel, we kunnen ook 3 keer de tien minuten versnelling doen.” 😶“Hè, 🤔 er stond toch vier keer op het schema?!”🤨 “Maar dadelijk hebben we wind tegen.😕” “🧐Ja, en?!” “Asjeblief, laat me in de waan dat 3 keer genoeg is! 😈 Je hebt vorige week toch ook 16 kilometer meegelopen waarbij we elke keer zouden vertragen!🤥” “Oow ja, zo…” 😎. 10:43 “🚴🏻‍♀️ Maar Manuel, hier fiets je ook met de Challenge en dan kom je van de Doddaarsweg, waarom nemen we die niet?”😑 🚴🏼‍♂️“Omdat het katedralenbos 🌳 de wind 🌬breekt en de open polder niet.” 🙄 “😶 En nu gaan we door het bos over het kronkelfietspad?” “😤 Néé, Anke, ík deed de route, jij de opdracht, weet je nog.😠” 11:02 “🚴🏻‍♀️Weet je wat het is, ik doe wel recalcitrant 🙃, maar uiteindelijk doe ik precies wat er staat 😇 en netjes volgens jouw route hè😌, meneer van kaart.” “🚴🏼‍♂️ Ja, je bent pseudo-recalcitrant. 🗣 Braaf recalcitrant. 👹” “En moe nu. 😴Waarom wilde ik ook alweer 75 kilometer….🤭” zucht🙄

 

21:25 🏃🏽‍♀️ “Vandaag is het wel slakkentempo hè”  🐌🐢🐌 🏃‍♀️“Uhm🤔… zal ik eerlijk zijn😶… ja! 😛 Vind ik dat erg? 🤙🏼 Nee!” 🤝    {oké, 🤫misschien een beetje, 🤨 maar dan alleen omdat langzaam lopen op 7 minuten plus op de kilometer 😧ook niet gemakkelijk is 😆}  ☀

 

zaterdag 30 juni 9:53 🌞🌞☀☀ 🏃🏾‍♀️“Wat zou hij 👉🏼🏃🏽‍♂️ gedacht 🤷‍♀️ hebben toen ie vanmorgen naar buiten keek:🖼 dit is echt weer voor hardlopen in een lange broek👖?” 🤦🏽‍♀️😵😳🙊🤪🙈 “Tegen het verbranden misschien” 😣 ☀💥🌞28 graden. 🔆 Volle zon. 🔅   😓🏃🏽‍♀️ “Misschien heeft hij antibiotica?🤭” “Ja, bij mij ligt het daaraan dat het niet lekker loopt,🙇🏻‍♀️ sorry Ank 😑, effe….” 😟 “geen énkel probleem!” {het is toch te warm} 😥😪🌅✴ Onze beentjes 🚺 hebben ook geen beste dag🏃🏽‍♀️🚶🏽‍♀️🏃🏻‍♀️, maar lopen toch 12kilometer vól 😅 😍

 

16:03 👨‍🏫”Wil jij ook? Er is zo een doelgroepenbaan 😉 vrij” 😊 🏊🏼‍♀️ “Ja, best, dat scheelt toch zomaar een uur ⏱ wachten!” 16:14 🏊🏽‍♂️”Aha, jij hebt een oude training, wat slim om die te fotograferen 📱” “🏊🏼‍♀️Het is wel voor baan 3 en 4, dus iets teveel voor mij 😯” “Ahjoh, gewoon doen! 🤙🏼” “10 keer 50 met paddels 🤲🏻” “doe ik dat ook 🤜🏻🤛🏼” {mooi, hoeft ik niet te tellen} 😋 15:40 “🏊🏼‍♀️ 500 duurtempo. Ik sta te bedenken hoe ik dat moet uittellen 🧐” “🏊🏽‍♂️ Doe ik ook en dan is het mij wel goed” {mooi, hoeft ik niet te tellen!} 😛

 

Zondag 1 juli 14:06 👩🏽”Wie gaat er mee fietsen? Vincent?” 👱🏼‍♂️”Ja, dat is goed voor je!” “👩🏽 Voor jouw ook! Ga jij ook mee?” “👱🏼‍♂️ Nee, ik kan jullie niet bijhouden” “👦 Ahh, papa, we gaan maar een half uurtje” “👩🏽 Dan fietsen wij wel langzamer {duh} 🤥” 14:44 “👦🚴🏼‍♂️ Mama, ik zet mijn fiets weg en dan doe ik mijn hardloopschoenen aan 👟 en dan ga ik nog een stukje lopen.” “🙍🏽‍♀️🚴🏻‍♀️ Moet ik mee?! Nee toch he?”🤦🏽‍♀️ ” 🚴🏼‍♂️ Nee, ik ga alleen🏃🏼‍♂️”    😳🤗  {en dat is maar goed ook, want ik kan je bijna niet meer bijhouden 😱}

17:58 “🏃🏽‍♀️ Joh, ik kwebbel gewoon zolang door dat je straks helemaal genoeg van me hebt. Dan kun je lekker naar de vogels luisteren als je alleen loopt.”  ….🤐😶🤐😶🤐😶……    🏃🏽‍♀️ “Heb je ze gehoord, de vogels? Goed, dan kwebbel ik nu weer door en dan zijn de 6 minuten zo voorbij. ⏱ Het is best lekker hier in de schaduw met een beetje wind. Het valt amper meer op dat het nog steeds 25 graden is.☺️ “🏃‍♀️ {ploeter} 😓 {doe-me-best} 😥 {en dadelijk nog zeven lange minuten!}

📋 De details: Ruim elf en een half uur!!!!! Genoeg gezwommen. 🏊🏼‍♀️ Teveel gefietst 🚴🏻‍♀️, maar dat komt ervan als je op de rustdag voor de lol gaat. Teveel gelopen 🏃🏽‍♀️, maar…. niet bepaald op de beoogde snelheden!🙄

In de maand juni: 193,2 kilometer gelopen en 593,3 kilometer in totaal gemaakt.😈 iets met 6,8 🤭

 

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week 26: De details

Week 25 Gewoontjes…..

Maandag mocht ik uitfietsen. Heerlijk: geen training,  niet achteraan fietsen, even lekker rustig aan! Dat komt goed uit, want ik ben ‘s middags voor het werk in Den Haag en mijn ouders brengen Vincent terug van een logeerpartijtje- dus gehaast hoeft lekker even niet. Ik strik Manuel en we maken gebruik van de lange avond. Ik voel me helemaal prima: geen spierpijn, niet echt vermoeid en tempo zit er redelijk in voor het feit dat dat niet hoeft. We maken een mooie foto met de zon.

Op dinsdag ga ik zwemmen in het zwembad. We hebben trainer JvdK. Hij zegt me niet alleen breder uit te steken, maar laat me ook zwemmen met een plankje om te laten zien hoevéél breder dan. Ik oefen slag na slag, dat is het belangrijkste. En in dit uurtje leer ik niet alleen dat ik dan nog steeds genoeg ruimte in de baan heb, maar dat ik dan mijn arm niet naar binnen moet trekken onder water. J vertelt me na de les nogmaals heel duidelijk de theorie: “ga maar eens met je armen wijd voor de spiegel staan, dan is het nog steeds niet heel breed”. Als je deze beweging aanleert als je jong bent, is het heel gewoon; maar ik moet er echt op studeren. En eindeloos herhalen tot ik en mijn armen niet beter meer weten.

Woensdag ga ik weer verder oefenen in het zwembad. Grappig: als je een ander aandachtspunt hebt als de rest, zwem je ook andere tempo’s. We moesten zonder achtje. Dat is een hele opgave voor mij en dan moet ik wel enorm op mijn armslag letten om nog een beetje bij te blijven. Mijn benen doen meestal niets of niet veel. Uiteindelijk laat ik baantje na baantje het achtje achter en daar ben ik stiekem best trots op 🙂 Het went namelijk wel snel!

Donderdag. Ik dieet weer wat. Niet zozeer om af te vallen, maar om de hele voeding weer op orde te brengen. Even weinig eten, maar wel gewoon een gezonde avondmaaltijd en vrijwel niets meer snoepen. Ik weet nog niet zeker of het sporten erbij blijft lukken, maar de eetgoeriste verzekert me van wel. Dan sta ik op de baan en krijgen we een sprint-training. Niet favoriet bij mij, ook zonder mijn supersjachereinige bui en salade vooraf niet iets waar ik naar uitkijk. 200 Meter sprinten kan ik niet zo snel. Tot 150 meter blijkt me goed af te gaan, maar daarna… dan trekken mijn beentjes het niet meer. So be it. Ik doe het wel, doe mijn best, probeer het. Ik kalmeer mijn sjacherein en kom een stuk minder gestresst de baan af als dat ik erop stapte. Ondanks de sprints. Voordeel: je leert alle streepjes op de baan vanaf de 200 meter kennen! Wist je dat er elke 100 meter een aanduiding staat? Ik nu wel!

Vrijdag. Vincents dag. Vincents triatlon in Zeewolde. Op herhaling van vorig jaar. De keuze tussen triatlon of schoolreis werd snel dit! We bereiden alles goed voor: houden rekening met het weer, met de (enige) tegenstander, spreken de tactieken door en zetten alles goed in de wisselzone. Zwemmen in wetsuit gaat erg sterk: als derde komt hij het water uit. Fietsen gaat buiten mijn zicht, maar hij gaat erg hard. Zijn tegenstander is een loopwonder, dus hij moet een flinke voorsprong hebben. Hij wisselt soepel naar lopen en ligt eerste. Zenuwslopend vind ik het, wachten wie het eerst voorbij komt. Ik loop met hem mee, spoor hem aan- want zijn opponent komt er aan gesneld. Hij sprint, ze sprinten samen, ik schreeuw nog en OP de finish is hij een halve voet later. Meer is het niet. Hij heeft laten zien wat hij waard is. Trots gaat hij met de zilveren beker naar huis. Ik ga les 14 van Evy  met de buurvrouw doen. Na een half uurtje ben ik opnieuw trots: ze heeft haar eerste volle kilometer gerend! 7 minuten achter elkaar moesten we en daarin liepen we een kilometer. Ik kletsend, zij hijgend: maar wel gedaan! Grappig: ben ik twee keer apetrots geweest op de prestatie van een ander (waar ik een beetje aan bijgedragen heb).

Zaterdag. Samen met Manuel ga ik een stuk hardlopen. Vincent bij de aikido, rugzakje mee, nieuwe gel mee. Doeltempo 5:50. We gaan iets harder en in het begin valt het nog wat tegen, maar na een kilometer of 3 zitten we erin en gaat het weer min of meer vanzelf. En dan denk ik: de eerste 5 km moet toch binnen een half uurtje lukken zo! Op de dijk tussen de A6 en Almere Haven gaan we naar rechts richting de A6. Na 5 kilometer denk ik bij mezelf: we gaan gewoon door op dit tempo tot 8 kilometer. We kletsen, klagen, roddelen, mopperen, overleggen, praten. En dat gewoon bij een tempootje van zomaar 5:40. We gaan door het Kromslootpark en toen hadden we wind mee. Op 8 kilometer denk ik dan: hoezo rustiger, gewoon door tot 10 kilometer met dit tempo! We beloofden elkaar dat we op tien kilometer even zouden stoppen en toen zat er nog wat tempo in. Maar we zijn wel echt gestopt (nadat het loopgroepje voorbij was). Toen nam ik de nieuwe gel, een ander merk. Beter vloeibaar. En weer door! Tot het Oor. Tempo mocht omlaag, maar dat gebeurde van geen kant. Gel goedgekeurd 😀 Langs het Weerwater (en even zoeken daar natuurlijk) dacht ik even dat de gel toch niet goed viel, maar het was heel snel weer goed en het tempo bleef gewoon strak rond de 5:40 liggen. We zouden ECHTECHTECHT na 15 kilometer vertragen. Ik wilde naar de pier en dat lukte ook, maar toen mochten we hobbelen. Een tempo van 6:30 voelt dan zo saai! Uiteindelijk maakten we 16 kilometer vol in net iets meer dan anderhalf uur. Moe? Een beetje. Maar niet kapot ofzo.

‘s Middags nog gaan zwemmen. Geen zin, niet echt de beste dag daarvoor, dus ik ga in baan 1. Ik doe hetzelfde als in baan 2, maar dan zonder de heren van baan 1 dwars te zitten. En soms een baantje extra. Bij elke slag denk ik na: breed insteken, gehoekt doorhalen, trek-duw-duwdoor, hoog overhalen, recht insteken, breed insteken etc. En soms met achtje en soms zonder. Dat zonder valt me mee. Ik ga er op tijd uit, maar zwem toch ruim 2000m in 55 minuten.

Zondag. Ik heb nog wat fietsen in te halen. Samen met Vincent ga ik het rondje Oostvaardersplassen nog maar eens doen. Met de belofte voor een ijsje. Ik heb niet zoveel zin, het voelt een beetje zwaar aan vandaag. Ik ben wel netjes afgevallen, maar heb ook zin om op de bank te liggen. Toch hou ik met liefde Vincent uit de wind. Dan ligt het tempo iets hoger dan wanneer we naast elkaar fietsen en kletsen. Al snel zijn we bij het ijsje. Wetend dat het zware deel nog voor ons ligt: wind tegen op de Knardijk en de lange Oostvaardersdijk. Rob fietst nog niet met ons mee, die is bang dat hij dat niet redt. De Knardijk is inderdaad wat lang met wind tegen en de dijk gaat best goed als ik aan de binnenkant fiets om de wind te breken die vanaf het Markermeer komt. Halverwege wacht Rob ons op en fietsen we met zijn drieën terug naar Almere Buiten. Rob fietst prima voor ons uit en gaat zelfs extra hard als ik gezellig bij Vincent blijf. We maken de ronde compleet door naar de Evenaar door te trappen en dan ga ik even voluit. We fietsen 35 kilometer, Rob maar tien minder en de gemiddeldes zijn aardig gelijk. Voor de volgende keer……

Ik ga ook nog met de buurvrouw rennen. We doen 2, 4, 5, 6 en 7 minuten met ‘maar’ 2 minuten wandelpauze. Het valt buurvrouw iets zwaarder vandaag. Ik klets maar door. We lopen best hard, maar de 7 minuten echt niet meer. Toch halen we dan de kilometer en de 5 kilometer halen we vandaag ook weer, maar dan 2 minuten sneller. De week zit er weer op: tien uur gesport.

 

Categories: Uncategorized | Comments Off on Week 25 Gewoontjes…..