1 Mei – Wandelen en krachtzwaaien
Beltaine. Ik doe rustig aan vandaag. Zou met Vincent gaan wandelen, maar hij gaat naar zijn vrienden op het strandje en dat lijkt me beter voor hem, dan met zijn ma wandelen! Maar ik wil een ander gebiedje en ik mag nog niet rijden, dus ik rij met hem mee. Ik wandel dan liever niet door de stad, dus als hij klaar is, kan ie me oppikken. Dan kan ik langs de Lepelaarsplassen.
Het is warm. Ik heb een muziekje aan en loop lekker. Wind mee richting de camping. Ik had verwacht dat het drukker zou zijn. Maar in het bos is het heel rustig zelfs. Ik zie dames die hun jas hebben omgeknoopt en dat vind ik een goed idee! Doe ik ook.
Ik loop een stukje onverhard. Ik geniet erg van de omgeving en de vogels, maar het is ook een beetje sneu, zo wandelen in mijn uppie. Ik ben al snel bij de Bloq. Daar hoef ik niet over te steken!
De brug gaat achter me open! Dan het bos weer in. Ik app met Vincent. Hij vindt het niet erg me te komen halen. Ik loop door het Wilgenbos. Voor me loopt een vrouw met hoofddoek met een jongen. Ik vind het geweldig dat ze op de natuurbrug samen staan te springen en ik hoor haar zeggen: “bijzonder pad he, dat wou ik je laten zien!” Ik vind het ook altijd een leuk paadje.
Even verderop ontdek ik nog een soort sluis. Dan over de brug langs zwanen en ik ben op de parkeerplaats en heb bijna 6km gelopen.
Ik loop langs de weg Vincent tegemoet en na 6,6km pikt ie me op bij de bushalte. We gaan door naar de winkels. Ik heb niet echt last van mijn arm of rug, maar bij de winkel maak ik een verkeerde beweging. Daar word ik vermoeider van dan van het wandelen! En zo is de maand mei van start gegaan. Ik scoor de dag van de arbeid-badge. Omdat ik nu niet zoveel hoef te sporten, heb ik teveel tijd over. Mijn puzzelboekje is ook al vol. De blog af. De was klaar. Ik ben wat prikkelbaar en kribbig vandaag.
In de avond arm zwaaien en kijk nou: Garmin snapt het!
Ik slaap prima en dan is de arm ook niet gevoelig meer. Het is nu 3 weken geleden. En dat vind ik rot. De eerste fase is voorbij: het bot is een beetje aangegroeid. Ik begin een hekel te krijgen aan de sling. Ik heb m dan ook niet meer voortdurend nodig. De sling is eerder lastig dan dat ie nog ondersteuning biedt. Ik heb geen goeie dag vandaag: kan moeizaam beslissen en bedenken, heb zeurende buikpijn, hoofdpijn en mijn schouder/rug is gevoelig. Omdat ik mijn rechterarm voortdurend wat dichter bij mijn lichaam hou, lijkt het of ik rechts meer zweet. Dat is met dit warme weer lastiger. Ik heb ook een wat strakkere beha aan. Maar ik kan mezelf weer prima aankleden, ik maak weer een vlecht en ik kan rechts ook weer goed bewegen. Het voelt wel alsof het schuurt. Bij de winkel valt mijn zonnebril van mijn hoofd af en in een reflex vang ik die achter mijn hoofd op. met rechts. Dat doet echt pijn. Vanaf dat moment zeurt het. Ik stel het rondjes draaien uit, maar dat gaat wonderlijk goed! Vooral achteruit kan ik echt al bijna pijnloos grote rondes draaien. Na 2 a 3 minuten is dat echt pijnloos. Vooruit doet een beetje zeer onder de arm deze keer.
Maar ik voel me niet zo top vandaag. Ik wil met dit mooie weer buiten fietsen. Ik wil graag zwemmen. Wandelen vind ik zo net-niet. Ik vind alles net-niet. Ik heb veel tijd over. En ik word echt ongelukkig als ik bedenk dat het nog 3 weken duurt voor ik weer meer mag. Ik wou dat ik binnen kon kijken hoe het er voor staat. Maar ik moet weer wachten tot de fysio er iets over gaat zeggen. Mijn lijf werkt niet echt mee: nog steeds geen periode en ik voel me niet stabiel of sterk. ik heb teveel tijd over, maar kom niet echt ergens toe. Dat maakt me onrustig en jaloers op iedereen die alles wel kan qua sport. Misschien spelen de hormonen ook wat op. morgen weer een betere dag hoop ik.
2 Mei – Armpje zwemmen en wat tempo lopen
Vannacht gedroomd van water in de kelder. En een paar keer wakker met slapende handen. Verder goed geslapen. Geen last meer. Ik kan vlechten, vrijwel alles pakken wat niet hoog ligt en deuren openmaken en dingen vastklikken. De hele dag zonder sling. Kan prima. Ik doe veel dingen toch met links. Geen last van de rechterschouder aan het einde van de dag. Wel zijn de hele rug/schouders gevoelig. Misschien teveel gedraaid bij de krachttraining? Veel rust en ook flink hardgelopen. Maar ook rummikub en boek lezen. En de was doen. Ben jankerig en wat emotioneel, maar ik weet niet waarom. Ik ben ook jaloers op al die mensen die hele lange fietstochten kunnen maken vandaag. Of meedoen aan wedstrijden. Aan de andere kant schaam ik me dat ik ook weer snel blijk te kunnen opknappen. Ik draai nu eerst een minuut kleine rondjes, geen enkele moeite of pijn. Iets hogere rondjes ook moeiteloos. Op schouderhoogte draaien is nog wel gevoelig. Tot slot draai ik een minuut hele grote rondjes en dat is niet moeilijk of pijnlijk. Dat eerst vooruit en dan achteruit. Achteruit op schouderhoogte trekt de last weg binnen een minuut. Ik vreet niet meer. Gewoon 3 maaltijden. Al een paar dagen niets meer tussendoor. Vandaag wat spijtig dat ik niks extra’s snaai. Ik dronk wel chocomelk na de run en ik drink die eiwitshake. Ik neem nu ook calcium extra (nam al visolie en magensium en een multivitaminetablet). Vandaag alweer dag 48. Lekker zeg 🤥
Ik wilde fietsen. Buiten. Maar dat deed Vincent al. Ik wilde zwemmen. Maar dat deed Vincent ook al. Binnen fietsen? Met dit heerlijke weer? Ik wilde ook hardlopen en dat ‘mag’ ook van de trainster, om de anderse dag. Dus dat dan maar doen. Maar weer rustig? Tja, weer zone 2 levert me niks op. Alleen de stappen. Ik hou de sling nu alleen nog in de buurt en niet meer om. Ik heb geen last meer. Ik zoek een training uit van 35 minuten: 15’ inlopen, dan 4’ op 10km tempo en 2’ rust. Dan nog 3 en 2 minuten hard met 2’ rust en 5’ uitlopen. Klinkt te doen en zo niet, niks verloren.
Warm buiten. Ik klets even met de buurvrouw en ga dan. Op de snelle schoenen. Geen muziek. Zelf doen. Inlopen gaat lekker. Ik voel wel dat het hele lijf instabiel of onevenwichtig is. Heftig. Ik zit net onder de 6’/km. Netjes. Ik blijf verhard lopen. 2,5km in 15’. Versnellen. Gewoon bedachtzaam, niet overdrijven. Ik voel de schouder lichtjes. De benen doen hun werk. 4’ is best lang, maar gemiddeld 5:08 vind ik okay.
Ik wandel en dribbel verder en een mevrouw steekt haar duimen allebei op. Het is wel vermoeiend. Dan 3’. Ik tel ze (totaal te traag) af en doe mijn best. Ik merk minder energie en doe het op wilskracht. Ik hou een korte pauze van 40”. Dan ‘t viaduct op. Rustig joggend. Heb ik dadelijk de laatste 2’ omlaag, maar wind tegen. Ik doe mijn uiterste best. Er rennen 2 heren voor me. Ik haal ze pas in bij de 2’ rust. Ik loop 5:00min/km. Mooi! Dus er is wel wat schade aan tempo, maar dit is te overzien en uiterst trainbaar. De schouder is gevoelig, maar absoluut niet pijnlijk. Ik ga uitlopen en dat is een tegenvaller: ik ben na 5,7km echt extreem moe! Dat slaat nergens op natuurlijk, maar het toont wel dat ik nog aan het herstellen ben. Na dik 6km met gemiddelde van 5:44 😀 (5:50 totaaltijd) ben ik thuis. Tevreden! Cadans 180. Da’s hoog. Maar ik ben echt even doodop. Chocomelk, rust en zweten en dan is het weer goed. Geen pijn aan mijn schouder en de rest van de dag kalm aan doen. Hoopvol dit.
3 Mei – Triatlon Deventer bekijken en zelf wat fysio oefeningen doen en binnen fietsen.
10:00. Geen enkele pijn. Beetje stijf gevoel bij het opstaan. 11:00 kan zo goed als alles zelf weer. Geen pijn, geen last. 12:30 starten met arm zwaaien vooruit. Tot op schouderhoogte geen enkel probleem. Schouderhoogte íets gevoelig. 13:30 training afmaken op parkeerplaats deventer. Tegengestelde richting. Onrustig. Geen pijn. Enigszons gevoelig. Pijnlijk dat ik nog niet kan zwemmen. Maar het is wat het is. 15:00 meer pijn van Vincents teen dan zelf. Heb de sling ook echt niet meer om. In het begin even om te laten zien dat er iets is, maar het levert meer last op dan rust. 17:00 geen pijn. Helemaal niks. 18:30 beetje last omdat de arm toch anders ligt en met de bh en kleren wat schuurt. 20:30 geen last op de fiets. Niks 21:30 last van binnenkant bovenarm na niezen en douchen. Voelt wat beurs. 22:00 HET PRIKT. AUWAUW. IEMAND STEEKT EEN NAALD IN MIJN BOT. Ik doe niks, zit op bed te typen. Idioot genoeg begint nu pas echt door te dringen dat ik even heel ziek ben geweest. Dat ik een flinke stap terug heb moeten doen. Van 17 naar 8 uur sport in de week. Veel verloren. Maar wel doorgezet. Sprak een triatletenvrouw en die zei: je moest wel rust nemen nu. Ik dacht: ‘dat zou jij doen, maar ik wandel, ren alweer, fiets me binnen suf.’ Ik vrees dat ik sterker ben dan de rest. Maar ja, die hoeven dan ook niet te trainen he. Die kunnen alles vanzelf. Makkelijk zat. Dat hoop ik mee te nemen, dat ik eigenlijk met minder ook prima kan finishen. Ik heb de wedstrijd spanning vandaag niet gemist. Fietsen op een natte bochtige baan ook niet. Nee, ik heb me er bij neergelegd dat ik alle afstanden dit jaar niet doe. In triatlon. Maar ik mis het zwemmen ontzettend. Gek genoeg. Dat is dan ook het enige wat écht niet lukt. En met kracht iets uitvoeren (deur openduwen, raampjes van de douche zemen, kattebakgrint optillen). Ik ben over de helft…. Denk ik maar. Enigszins hoopvol. Vincent zwom, fietste en rende super! Met een geknuesde teen…
We zouden samen gaan uitlopen in Deventer, maar Vincent heeft last van een gekneusde teen. En het regende. Jammer maar helaas. Dus naar huis. Ik wilde eigenlijk toch fietsen. Dus dat ging ik na het eten en opruimen en alles maar doen. Weer binnen. Niet zoveel zin in, maar we hadden nog rummikup te beslechten, want Vin en ik waren gelijk geeindigd aan de familietafel. Ik had een rondje ‘after party’ in NY. 7x hetzelfde blokje en dan omhoog! 20km. Dat is niks voor mij. Die berg op het einde. Vreselijk. In het eerste rondje haalde ik het sprintshirtje nét niet. Onze tijden waren precies gelijk. In het tweede rondje haal ik het shirtje wel op.
Dan gaan we rummikuppen. Ik fiets gewoon door, maar ik hoef toch niet op te letten verder. Ik win het potje. Ik kan weer gewoon liggen op de fiets en heb geen enkele last van de schouder of arm vandaag. Ik doe niet meer echt mijn best op het fietsen. We spelen nog een potje rummi. Intussen ga ik naar boven fietsen. De tijd gaat lekker snel zo!
Het klimmen valt wat tegen, maar ja. Met moeite win ik ook het tweede potje. Pleit beslecht. Ik ben bijna boven en rond. Ik haal het shirtje nét niet. Scheelt 2 seconden op 15 minuten. Ach. Ik vlieg nog naar beneden (klim niet voor niks omhoog) en maak 25km vol. Mooi zo. Dat was m voor vandaag. Na het douchen voel ik de arm/schouder wel weer wat meer.
4 Mei – Naar de fysio, DOORPAKKEN en hardlopen
Ik kan doorpakken. Letterlijk. Ik sliep weer prima, maar mijn arm was wat gevoelig. Werken. Prima. Maar ik was iets totaal kwijt wat op de woensdag of donderdag dat ik begon was verteld. Compleet gewist uit mijn hoofd. Verder rustig gelukkig nog. Maar ik maak me er wel weer druk om! Is dat een goed teken? De arm/schouder bleef gevoelig. Als een blauw plekje. Rob ging mee naar de fysio. Zaten we eerst verkeerd… maar hij liep uit gelukkig. Die man wist er echt veel van en kon het ook uitleggen. Dat er een heel gevoelig kapsel om het bot zit. En dat er spieren aan vast zitten. Hij heeft goed gekeken, maar het lijkt echt een hele kale breuk zonder extra gevolgen! Ik kan mijn arm alle kanten op bewegen, maar zonder pijn. Ik mag meerdere keren per dag doorpakken. Werkelijk dat. Eerst met beide benen lopend mijn voet aanraken en dat een minuutje en dat naar dingen reiken. Het mag even gevoelig zijn, maar dat moet iedere keer wegtrekken. Dat reiken mag ik zomaar 4 a 5 keer per dag doen. Ik mag pas autorijden en buiten fietsen als dat van het ziekenhuis mag. 19 mei. Nu krijg ik elke dinsdag de rest van de maand fysio. Een andere fysio gaat meer oefeningen opgeven. Ik mag zwemmen! Schoolslag. Want zoals deze man zegt: insteken kan je nog niet. En dan is half juli prima haalbaar. Als ik maar niet snel wil, maar dat hoef ik toch niet. Letterlijk doorpakken. Hoopvol!
Na de dodenherdenking ging Vincent mee op de fiets als ik ga hardlopen. Een soort intervalletje. Ik wilde iets anders, maar ik voel me toch net te moe voor een uur. Dus ik zoek een training uit met 4×3 minuten marathontempo. Vincent fietst mee want hij wil naar buiten. Zijn teen is nog pijnlijk en gevoelig. Eerst 20 minuten inlopen. Ik vind het zwaar en zo voelt het ook. Maar ik buffel lekker verder. Het gaat hoe het gaat. 6 minuten per kilometer. Ik doe maar wat qua route. Door de wijk. Echt gezellig ben ik niet. Beetje stil. Op een zware ademhaling na. We gaan het bos in, maar wel verhard.
Dan moet ik 3 minuten versnellen. Hogere hartslag. Nou, die haal ik niet, maar ik ga wel harder! De 3 minuten duren een hele tijd. 5:36. Doe ik het voor. 2 minuten rust. Die jog ik door. We gaan het bos weer uit en ja hoor, de volgende versnelling is op het viaduct omhoog! Dan nog een keer versnellen en ik tel mee. Als afleiding. 5:34. Valt me mee. De zon en de kleuren zijn erg mooi. We maken een ommetje achter langs de sieradenwijk. Nog een keer versnellen en die valt me zwaar. Niet dat ik de hartslag haal, maar het moet van wat dieper komen. 5:31 ofzo. Uitlopen bevalt me nu even beter. Maar ja, dít is training. Net iets meer doen dan je denkt te kunnen. Ik voel mijn schouder lichtjes, maar vooral dat de balans er niet is merk ik. De laatste keer versnellen. Ik doe echt mijn best! Zou wel mooi zijn als dit een marathontempo is, maar goed. 5:29. Hoezee.
We joggen nog terug en Vincent kan lekker wat vertellen. Vergeet het maar dat het me makkelijker af gaat. Ik word nu gewoon moe van 7,5 kilometer hardlopen. Op 6:00’minuten per kilometer gemiddeld. Precies rond als de training klaar is. Ik kom ook weer bij rn de vermoeidheid blijft net zo min hangen als de zeurderige pijn in de schouder. Getraind. Zonder snelle schoenen. Fijn dat Vincent mee was, anders had ik het misschien opgegeven. Of niet. Trainen. Doorbouwen. Doorpakken. Dat kan ik wel.
5 Mei – De nieuwe oefening, wandelen en maar weer fietsen
Een keer of 4/5 per dag 2 minuten. Dit is de nieuwe oefening om de schouder(s) weer los en soepel te krijgen. 1 minuut loop ik met mijn armen kruislings mijn tenen aan te tikken. Beide armen dus! het ziet er stom uit, denk ik. Daarna doe ik nog een minuutje dingen “pakken” op verschillende hoogtes en net buiten bereik en net niet en hoog en laag. De eerste keer het ontbijt bij elkaar pakken met rechts. Ik ben intussen al gewend aan links, dus nu moet ik réchts bewust doen! Mijn schouder knakt en klikt dat het een lieve lust is. Gelukkig heeft de fysio uitgelegd dat het geen kwaad kan en dat het niet bot is. Ik pauzeer het horloge na 2 minuten en herhaal de oefening een paar keer over de ochtend verspreid. Het is geen moeilijke of pijnlijke oefening. IK HEB GEEN ENKELE PIJN OF LAST GEHAD VANDAAG. De hele dag niet! Ik heb in de ochtend een boek gelezen en rustig aan gedaan en nog 3 keer 2 minuutjes raar gelopen en dingen doorgepakt. Ik was wel moe vandaag of beter gezegd: lui. Het voelde lui en suf. Ik heb wel goed geslapen. Al een week een 75+ score. Dat helpt vast! Met bevrijdingsdag heb ik nog minder dan met koningsdag. Rob was vrij, Vincent werkte. Het voelde raar en helemaal niet als een dinsdag. Wel ben ik een kilo afgevallen! Dat is mooi, maar er is ook 3 kilo bij gekomen in een maand, dus er zitten nog minimaal 2 kilo teveel aan en eigenlijk waren dat al 2 kilo teveel…
We waren allebei een beetje sufjes en wandelen stond niet bovenaan op het programma. Rob wilde niet lang en ik niet ver. Na de lunch gingen we toch maar eventjes. De zon kwam er net door. Mijn horloge wilde weer geen GPS vinden en dat duurde een hele tijd ook. Ik had bedacht maar naar het uitzichtpunt te lopen. Toch ver dus 😉 Maar later wilde ik terug en Rob liever nog verder. Ik vond deze 5km helemaal prima. Bij het uitzichtpunt hebben we staan kijken en een mevrouw wees ons op de zeearenden die daar in grote getalen zaten. We liepen terug over het intervallenpad. Ook die gaan ze vernietigen dus. Plaats maken voor rolstoelen en beton.
We liepen terug langs waar de herten zaten, maar die waren er nu niet. Zon en groen. En toen stond er een mevrouw en daarachter een groot edelhert. Wij liepen door en het pad maakte plaats voor een minipaadje tussen de struiken door. We wandelden het viaduct op en daar stond het edelhert weer. Er stond ook een nieuw land vrijwilliger met zijn scoofy die al foto’s stond te maken op het uitzichtspunt. Hij wist er veel van en vond dat het gebied nu afgesloten moest worden nu er edelherten waren. Ammehoela zeg.
Die mevrouw had het hert van heel dichtbij gezien en ze kwam nog even meekletsen. We wandelden weer terug en het was zowaar warm! Ik vond het heerlijk rustig en ik had gedacht dat het drukker zou zijn, omdat het voor veel mensen een vrije dag is. Gelukkig was dat niet zo. Ik maakte de 5km nog vol, maar ik heb er meer gelopen, want het eerste stuk zonder GPS ging het horloge steeds uit. Dit was een mooie opsteker dat we een prachtige achtertuin hebben. Mijn arm of schouder voel ik totaal absoluut helemaal niet meer. Ook een fijne opsteker!
Mijn eigen paarse racefiets op de Tacx. Normaal staat Robs fiets er op, maar nu ga ik er toch echt meer mee trainen, dus mag mijn fiets er op. Ik daagde Vincent uit dat hij buiten ging fietsen en ik binnen. Ongeveer even lang. Hij de wind, ik de bergen. En die vielen tegen! Ik vond het wel heerlijk om op mijn eigen fiets te rijden, dat is allemaal vertrouwder. Helemaal goed lukte het koppelen niet, want Garmin krijgt niks binnen van de vermogensmeter van de fiets gek genoeg. Die schakelde ik na een paar km maar weer over naar Zwift dus. Niet dat dat klopt, maar toch… Ik doe mijn best op de klimmetjes en daar ben ik natuurlijk niet zo goed in, maar ik haal wel het bolletjesshirt!
Er is dan ook bijna niemand in Richford en normaliter is het saai. Nu ook eigenlijk. Maar ik fiets gewoon door en wil de 24km route halen. Vergissings, want er zitten bijna 300 hoogtemeters bij en dat zijn fikse klimmetjes. Er zijn 6 shirtjes te scoren en ik haal ook nog een sprint-shirt. Aan het einde zitten nog 3 klimmen en die zijn kei-zwaar. Maar ook daar haal ik nog een shirtje en dan heb ik 3 van de 6 shirts gescoord! Vind ik mooi. Voor iemand die niet met de hoogtes kan omgaan he. Ik ben daar echt niet sterk in, want ik doe het klimmen alleen op eindeloze kracht. Nou ja, dan oefen ik dat de komende weken maar.
Het laatste klimmetje valt me zwaar. Mijn benen zijn verzuurd. Dat gebeurt eigenlijk nooit bij mij, maar nu voelen ze zwaar en zijn mijn benen niet blij. Een goede training dus! Vincent is net eerder binnen en die heeft dus harder gefietst. Ik moet nog 400 loodzware meters klimmen en maak dan (met de afdaling) nog 25km vol. In 55 minuten. 28,2 gemiddeld. Dat valt me alles mee! Ik had even last van mijn schouder aan het begin, maar ik kan op deze fiets ook veel beter liggen. Na het afstappen is de last weer weg en dat is ook de bedoeling. Ik heb weer lekker getraind en gezweet!
Ik doe de schouderoefeningen later nog twee keer. Ik kan net de hele kamer heen en weer in een dikke minuut. Als ik daarna ga grijpen knakt het weer. Geen pijn, geen last. Dit was de eerste dag dat ik echt kan zeggen dat ik de hele dag geen last heb gehad van de schouder. Ik probeer soms wel ietsje meer: de appelmoes hoger wegzetten, maar dat vergt echt coordinatie en inspanning! Heel raar. Wel begint er nu een proces dat ik het moet verwerken, dat ik kwetsbaar ben. Dat is moeilijk te accepteren. Dat het in een oogwenk zomaar mis kan gaan. Ik probeer dan ook te denken: maar dit lijf kan het ook weer oplossen! En dan probeer ik plannen te maken voor de toekomst (ik ga het Kerry shirtje aan doen als ik weer buiten mag fietsen en zulke dingen). Maar ik vraag me nu ook wel af waarom mij dit moest overkomen. Liet ik niet genoeg los? Ik denk het nog niet en ik hoop dat ik nu gewoon met wat minder training ook weer triatlons kan doen. Zodat trainen geen verplichting wordt. In elk geval niet voor ik aan de klus van de hele triatlon begin. Misschien is dat de achterliggende reden van de kosmos? Ik merk dat ik erg alert ben bij alles wat ik doe, want ik moet nu écht even niet vallen! Het is nu dus eng om vooruit te kijken en vooruit te plannen. Aan de andere kant hou ik het zelf rustig: ik heb altijd gezegd dat zo lang ik alles kan doen, ik het doe. En nu kon even tijdelijk niet alles.
6 Mei – Wandelen, een verkeerde beweging maken en hardlopen
Ik sta op zonder pijn, haast me naar het station en ik ga werken. Hoop chaos. Weer een aantal dingen geleerd ook. En ondertussen een paar keer 2 minuutjes gestapt als een gekkie en dingen gepakt. Het knakt nog steeds. Behoorlijk. Maar ik doe het lekker!
Een lunchwandeling met Jo die och-arme alle triatlonleed weer moet aanhoren. We liepen een beetje een korter rondje. Gedoetjes op het werk en met de bezetting. Dan s middags weer verder aan de tickets doen. Goed gesprek met Mar, nog even over dat ik niet eigenwijs was na de val, maar gewoon niet meer verstandig kon denken. Ik moest lang op de trein wachten en toen liep ik het half uurtje vol.
Einde werkdag. Nergens meer last van. Doe mijn tas dicht, slinger mijn rugtas om… met rechts…. AUWAUWAUW. Die beweging, die kracht; dat was fout en kort erg pijnlijk. Het zeurde nog een hele tijd na. Maar ik doe wel de oefeningen en dat doet geen extra pijn. Vlak voor ik ga hardlopen doe ik het buiten, maar gelukkig komt het buurmeisje net iets daarna thuis. De schouder is gewoon heel erg licht gevoelig. Na twee dagen zonder pijn is dat weer even jammer.
Dan hardlopen. Ik had geen zin zeg. Na een dag werken en moe en laat chinees eten. Ik had de stappen al. Maar er stond 35 minuutjes op het schema. Wekenlang was het leeg en wordt alles wat doe blauw en nu zou ik er mee gaan schuiven? Dat zou stom zijn eigenlijk. Wat is nou 35 minuten… ik schop mezelf naar buiten. Snelle schoenen, maar die helpen niet vandaag. Het gaat niet zo snel. Gewoon hobbelen. Muziekje aan. Lekker joggen. Beetje door de wijk. Het is al laat op de avond, maar de kleuren zijn echt werkelijk prachtig! Ik ga de viadcuten over. Als het dan toch niet hoeft of moet, dan gewoon wat bergje meepakken. Ik maak een foto van het prachtige licht op de bomen.
Dan door het bos. Ook mooi groen. Vanaf het fietspad zijn de herten te zien. Ik stop en maak een foto. Er is 1 andere mevrouw. Die rent/wandelt. Ze haalt mij in als ik nog een paar foto’s maak.
Ik haal haar op de brug in en vraag of ik haar gezelschap mag houden. Zij wandelt, we kletsen, we rennen. Ze is weer gestart met trainen voor de Weerwaterrun. Ze woont in onze wijk. We joggen de brug over. Bij haar straat wisselen we telefoonnummers uit. Ik noem haar Brenda Die Rent uit de Hoopstraat in mijn telefoon. Renmaatjes zijn altijd welkom! Mij maakt het tempo niet uit.
Ik loop nog een blokje extra en maak 5km vol in ruim 32 minuten. Geen hoogvlieger, maar ik heb genoten van de mooie lichten en lucht. 6:27 gemiddeld. Mooi op tijd thuis om de chinees te dumpen. Niet moe van geworden. Maar wel lekker weer een groene training in het schema staan! Ik denk dat ik precies daarom een schema heb: tóch doen. Ik heb een beetje een gevoelige schouder. Van de rugzak omslingeren en niet van het rennen.
7 Mei – Oefeningen, wandelen en ZWEMMEN
Vannacht had ik last van mijn schouder. Ik kon niet lekker liggen. Niet echt pijn-pijn, maar gevoelig. En zo stond ik dus wat stijfjes op. Snel aan het werk gegaan. Pas s middags tijd voor een blokje stom rondlopen en reiken naar dingen. Het gaat steeds beter en met minder geknak! In de loop van de middag trekt de pijn voor de verandering weg. Na het werk loop en reik ik nog een keer in de rondte. De katten snappen daar compleet niks van! Later de oefeningen nog een beetje overal tussen gepropt. Tweede keer zelfs vlak voor het zwemmen. Daarom een beetje korter. Het ging prima.
Op mijn eigengemaakte schema stond fietsen. Maar het was lekker weer buiten en ik wilde liever een frisse neus halen. Moest ook even de stapjes halen. Dus ik ging met Rob wandelen. Het zag er dreigend uit met de wolken, maar wat was het mooi licht! Prachtig echt.
We liepen eens een keer langs de Sieradenbuurt. Grappig, zwaaiden we naar Vincent die aan de overkant aan het rennen was. We hebben gezellig lopen te kletsen. Het regende niet, maar ik vond het wel benauwd. Stappen gehaald, buitenlucht gesnoven en mooi drie kilometer op de wandelteller erbij.
ZWEMMEN schoolslag
Ik geef altijd een cijfer voor de training, maar hoe kan ik nou een 7,2 geven voor super traag zwemmen als een 7 meestal een prestatie is? Ik dacht vanmiddag: misschien kan ik Vincent overhalen om naar de Koploper te gaan vanavond, dan kan hij rijden. En ja hoor. Iets om me heel erg op te verheugen!
Wel laat, om 9 uur maar ja. Daar ging ik. Schoolslag. 100m. Voelt onwennig, maar heerlijk! Geen last. Uitrusten. Nog een keer 100m. De arm is wat gevoelig, beetje stijf. Als ik even langs de kant sta, gaat het weg. Dan is Joyce van Merel er! Ik doe nog een keer 100m. Het tempo kan me echt gestolen worden. Het is best vermoeiend, haha! Stom maar waar. En Garmin vind het altijd lastig tellen. Dus ik zwem 150m. Dan ben ik er wel doorheen. Er is een ritme en het gaat prima en is uitstekend vol te houden. Ik doe nog een keer 150m en dan zit ik 700m. Het is gewoon heerlijk om weer water om me heen te hebben! Ik ga 250m achter elkaar doen. Er zit toch altijd iets in van mezelf uitdagen. En het is natuurlijk fiks doorzetten, want na 200m voel ik de vermoeidheid! Maar goed, wel volmaken he! Mooi om te weten dat ik 8 minuten kan doorzwemmen. Nog 50m tot de kilometer en ik doe wrikken. Dat valt tegen! Ik bedoel dat dat gevoelig is en veel kracht kost. Dat heb ik nog niet. Er zit nul kracht in. Noppes. Toen ging ik 50m met 1 arm borstcrawl. Vermoeiend tot en met, maar rechts doet dan niks. Ook lekker. Garmin telt zich ongans. Ik doe ook nog voorzichtig slepen met twee armen. Qua pijn moeiteloos, maar echt als een slap konijn. Ik deed nog wat, want enerzijds vind ik het moeilijk afscheid nemen nu ik er ben, maar aan de andere kant ben ik ook vermoeid en is het wel goed zo. Na ruim 40 minuten en 1150m ga ik er uit. Ik film Vincent nog even en ga met JvM naar het warme bad. Die neem ik niet op, maar ik zwem wel al kletsend nog een paar 100m!
Vincent maakt foto’s als ik op het einde nog een hele zwakke borstcrawl, letterlijk slepend! En dan ben ik moe en hongerig en vooral BLIJ.
8 Mei – Fietsen en een koppelloopje
Het eerste wat Rob vroeg vanmorgen: last van je schouder? Het is dat ie het vroeg, want ik merkte er niks van. Helemaal niks. Dus zwemmen is prima! Toen ik op wilde staan, lagen er 3 katten tegen me aan en Roos zelfs tussen mijn benen, dus ik moest blijven liggen. Zodoende stond ik heel laat op en werd het een brunch. Daarna en daarvoor deed ik de stappen en het reiken was de vaatwasser. Het hoogste plankje lukt nog niet met rechts, de rest gaat prima! Geen last van mijn schouder en maar een paar keer geknak. Verder is het niet zo mijn dag. Ik hang weer vast in het gevoel niet-goed-genoeg. Ik bedoel maar: 4 weken geleden mijn schouderblad gebroken en nu rommel ik nog steeds maar een beetje aan.
Buiten is het prima weer, maar ik ga weer binnen. Ik wilde 40km. De route Sugar Cookie in Watopia kwam mooi overeen. Het was weinig druk in Watopia. Ik verveelde me al na 2km. En dan maak ik me druk omdat er op het einde nog een berg staat en ik onverhard omlaag moet en dat ik zo langzaam ben. Dan mis ik eigenlijk het fietsen en ben ik alleen maar met de data bezig. Ik zet alle dataschermpjes uit.
Na 7km maak ik een foto. Dat ga ik elke 7km doen, want dat geeft afleiding. Dan heb ik een richtpunt. Iets om te doen. Ik zet een muziekje op. Ik probeer de sprintjes nauwelijks, maar op een gegeven moment heb ik er toch 1! Ik kijk lekker naar de beelden en omgevingen op de TV. Eigenlijk heel gaaf; bos, zee, Mexicaanse invloeden, heuveltjes en een brug.
Die brug is flink klimmen. Als je er (letterlijk) tegenop ziet valt het reuze mee. Dan langs de ruïnes. Ik kan gewoon liggen op de fiets en schakelen. Ik scoor ergens 3 groene shirtjes tegelijk. Woop-woop. Als ik op 35km zit is het te druk voor de herhaalfoto. Dan nog een keer omlaag en daarna maak ik de 40km vol. Ik heb best hard gereden en rij door tot 42,2km. Dan zie ik het shirtje nog! En zo rij ik 28,9 gemiddeld op 42km. Vind ik best oke. Ik heb de eiwitdrank gedronken.
Koppel hardlopen. Naar de WC en dan nog even de sleutel aan de buren geven. Ik heb een trisuit aan en kan dus bezweet en wel door. De Novablasts aan. Het gaat niet vanzelf. Het voelt zwaar. Benauwd. Maar wel lekker! Ik heb ábsolúút geen last van mijn schouder. Wel gewoon ouderwets de ‘pijn’ van niet goed zijn en te dik zijn (al is dat laatste terecht). Het tempo is best aardig. Maar mij gaat dat niet vanzelf. Misschien toch nog niet 100% genezen, maar dat is eigenlijk ook een feit. Ik vraag me af waarom ik van mezelf hard moet lopen en mijn best moet doen, dus ik beloof mezelf gewoon een pauze op het bankje.
Zit ik even met Vincent te appen. 💬 dan weer opstarten. Het gaat allemaal best snel, maar de grote waarom-vraag blijft wel hangen. Het is druk in de Oostvaardersplassen. Val ik met mijn rode trisuit wel op! Op het intervallenpad komt de zon ook nog door. Not nice. Ik ploeter verder. Uiteindelijk maak ik (zonder pauze) 5km vol in 28 minuten. Ik stop nog ff. Waarom zou ik niet?
Dan door het bos. Ik ga gewoon wat langzamer. Ik had moeten eten. Ik leer het nooit. Dan zie ik het hert weer. Nog een keer stoppen voor een foto! Ik ga de brug over en maak het nu af ook. Ik wil de 7km halen. Heb ik vandaag een hoop 7km dingen gedaan. Het gaat nu lekker kalm aan. Niet voor de schouder, maar voor mijn benen en mijn hoofd. Gebrek aan zin. En ik moet ook weer eens als vanouds. Heb er buikkramp bij. Kortom: ik kan niet binnen een maand weer beter zijn als voor het ongelukje. Zo goed ben ik nu eenmaal niet. Laat ik aan de toppers over. Ik ben de tobber. Thuis snel naar de wc. Heb ik over de 7km 40 minuten gedaan. Precies volgens plan. 5:46 gemiddeld. Met de pauzes 6:18. Ik drink chocomelk en neem 2 blokjes chocolade. Net als voor het ongeluk kan ik er maar moeilijk tevreden over zijn en blijft het ‘waarom’ hangen.
Ik heb vandaag meer jeuk gehad dan pijn aan de kant van het rechter schouderblad! Maar ik doe superkeurig mijn oefeningen. Eerst de stappen doen en dat is inmiddels te makkelijk. Reiken gaat ook goed. Daarna ga ik STRIJKEN!
Mijn moeder kan trots op me zijn. Ze vroeg al meteen toen ze hoorde dat ik mijn schouderblad gebroken had of ik wel kon strijken. Het lag er toen al minstens een week en de afgelopen vier weken kwam er strijkgoed bij. Nou is strijken het ultieme reiken. Was pakken, op en neer met de strijkijzer. Mijn schouder werd er moe van! En dus een beetje gevoelig. Maar het is een echte training zo! 💪🏼 Deze keer telt het strijken echt mee als een heuse training, dus ik hou netjes vol, pak soms even links en strijk rustiger. Maar alle shirts en broeken zijn weer klaar na een half uurtje. Dan nog een keer stappen en zwaaien met de armen en daarna alles in de kasten reiken en leggen. Ik merk dan dat iets ophangen net lastiger is, maar niet pijnlijk. Als ik klaar ben en even op de bank zit, trekt alles weer snel bij en is de schouder niet meer gevoelig.
9 Mei – Wandelen en fietsen.
Ik sta op met meer keelpijn dan last van mijn schouder. Op geen enkele manier last van mijn rug of schouder. Het voelt weer gewoon zoals altijd, misschien ietsje zwakker, maar erger dan dat is het niet. Ik zit meer in over de keelpijn en de heersende verkoudheid. Daar heb ik écht geen zin zeg! Maar ondanks dat er geen last meer is, doe ik trouw de oefening. Er knakt zelfs niet eens meer iets. Eerst een minuutje de stappen, dan spullen pakken en deuren opendoen en een kat aaien enzovoort! Als ik zo denk hoe het een maand geleden was en nu, dan ben ik over een maand weer helemaal in orde! Net zo min als dat iemand ziet hoe pijnlijk en lastig het was de eerste week, ziet ook niemand hoe ik mijn best doe om weer terug te komen op sterkte. Ik erger me dan ook mensen die binnen een week na een zelfbedachte breuk blijkbaar weer mee kunnen draaien. Of die gelijk weer op sterkte zijn na een blessure. Al die lieden jokken net zo hard als iedereen die zegt nooit te hoeven trainen of zelden traint. Omdat dat soort mensen alle aandacht krijgen, vergeet ik hoe sterk het is van mijzelf om nu weer alles zelf te kunnen. En nog vind ik het zelf niet genoeg, want ik blijf langer liggen, ik ga geen uren binnen fietsen, ik ga niet 3 keer per week zwemmen, ik doe morgen niet mee aan de triatlon. Ik bouw mijn eigen schema en ik vind het nog steeds bescheiden!
Later op de dag doe ik oefeningen weer. Nog een paar minuutjes de oefening combineren. Garmin ziet intussen dat ik mijn armen aan het trainen ben! Triceps Extension, noemt ie de oefening. Deze keer combineer ik de stappen met de wasmachine en de droger. Ik reik hoog met de trap op lopen en pak de was weer met rechts uit de wasmachine en doe de was in de droger die er boven staat.
Wandelen. We moesten iets hebben van het Kruidvat en het is lekker weer, dus we gaan wandelen. Mijn horloge heeft de laatste tijd erge moeite met de GPS. Ik herstart het horloge dan ook aan het einde van de wijk en kan m daarna pas aan zetten. Ze hebben bij het Kruidvat de Lego-auto en dan wandelen we over het wandelpad weer terug. Langs de seringen pergola.
Eigenlijk heb ik nergens écht zin in. De keelpijn zeurt ook wat door. Maar ik haal tevreden de stappen, 4,5km en ik vind het wel prima zo.
Dan weer binnen fietsen. 2 Routes in Zwift: Yumezi Grit in Makuri Islands en Double Span Spin in New York. Ik heb er niet heel veel zin in om binnen te gaan fietsen. Het is buiten lekker weer, maar dat mag nog niet. Dus stap ik binnen maar weer op… Voor een uurtje. Ik heb 2 korte routes. Eerst een soort Japan. Leuk! Alleen is de route wel erg kort en met veel onverhard, waar mijn fiets niet zo goed in is. Ik trap alleen maar gewoon een beetje. Het valt me alles mee. Na de route doe ik een stuk extra. Ik haal ergens een shirtje, maar gewoon omdat er echt niemand is!
Na 15km stop ik deze route en schakel ik over naar New York. De kat is bij mij naar binnen geglipt en lag hij het eerste half uur op Rivendel, nu wil hij graag aandacht en geaaid worden.
Beetje onhandig als ik de Brooklyn Bridge op moet! Ik merk dat ik wat minder zin en energie heb vandaag. Maar goed; ik doe het wel! Het hoeft voor niets of niemand. Ik ploeter omhoog en dan nog een keer de andere brug op. Ik maak er 14km van en dan is het uur voorbij. Heb ik 29,22km gefietst in totaal in een dik uur. Dat is 29 gemiddeld, maar ik reken me absoluut niet rijk, want buiten is zo anders dan binnen! Wel 251 hoogtemeters geoefend en dat kan hier buiten niet zo makkelijk! Ik heb geen enkele last meer van de schouder of de rug of de fietspositie. De kat is al weggevlucht en ik stap ook snel af om te gaan douchen.
Meteen na het fietsen stap ik weer rond terwijl ik mijn tenen aantik. Nog steeds heb ik meer last van keelpijn dan van mijn schouder. Ik krijg nu wel een keer een knak (de eerste vandaag), maar die zit boven in mijn schouder en niet meer aan de achterkant. Dat verbaast me. Ik schrijf weer een overwinning bij: ik kan met rechts de doucheraampjes schoonmaken! Dat is een dingetje: hoog reiken, beetje kracht er op zetten en een lichte draaiing. Dit is de eerste keer in een maand dat me dat lukt! De tweede keer de oefening is na het stappen de vaatwasser leeg ruimen. En ook daar een kleine overwinning: ik kan de beker op het bovenste plankje met rechts terugzetten! Dus zonder dat links ondersteunt, wat gister nog wel nodig was. Het zijn kleine dingen, maar voor mij overwinningen! Eten oplepelen (na een dikke week), mijn haar vlechten (2,5 week), typen (3 weken), strijken (4 weken) en nu hoog iets terugzetten. Allemaal zonder pijn.
10 Mei – Hardlopen en oefeningen doen
Nergens meer last van in schouder of rug of arm. Wel een ruwe keel. Daar heb ik wel last van. Ik heb dan ook geen zin om de oefening te doen, want het helpt nu niet meer echt. Ik kan overal bij, alleen nog minder kracht. Durf nog geen kattenbakgrint te pakken. De derde keer doe ik de oefening met een haltertje met rechts. Weegt 1,5 kilo. Maakt het niet moeilijker. Vandaag zou ik OD Almere doen. Helaas. Ik wilde niet in de buurt zijn, maar Vincent was er wel. Ik was blij dat ik niet in die kou hoefde te zwemmen zeg. En fietsen met die wind. Maar het voelt ook wel dat ik nu wat miste en niet kon laten zien wat ik kon. Als ik zie hoe onwaarschijnlijk snel mensen kunnen die daar niet voor hoeven te trainen, baal ik wel dat ik niks kan. Of kan laten zien. Want eigenlijk is het veel knapper en sterker (letterlijk) om een maand na een botbreuk weer te kunnen bewegen zonder last. Dat ziet niemand echter. Alle ogen gericht op alle podia. Al zijn er winnaars en domme winnaars: YV is een heldin, maar hoe kan je nou (veel) trager fietsen dan in je trainingen?! (De trainingen kappen alles onder 5km/u af). Of toch gaan hardlopen met een blessure? Ik heb het gevoel dat ik in elk geval doordacht probeer te herstellen. Al voelt het wel watterig van me dat ik niet mee doe.
Dan ga ik hardlopen. Een duurloopje. is het wel slim met keelpijn? Geen koorts, water drinken en ik ga gewoon heerlijk rustig. Niets, maar dan ook niets wat ‘moet’. Ik wil naar de dijk eigenlijk, al zou het bos misschien beter zijn omdat ik 1,5 uur na de lunch ga. Er is flink veel wind. Lange mouwen. Als ik buiten sta, blijk ik muziek vergeten, maar ik loop prima zonder. Er is genoeg te horen. Ik heb een rugzakje om! Er zit niks in behalve zakdoekjes, 3 blokjes en een telefoon. Loopt evenwichtiger. Het helpt mij ontzettend dat ik van mezelf ook blij ben als ik 6:30 of 7:00 loop. Maar blijkbaar lukt dat niet. Heb je toch een eigen ritme als vanzelf. Km1 in 5:56. Het voelt als 6:40. Rustig aan dus. Hobbelen. Met wind tegen. Ik mag ook stoppen van mezelf. Maar ik heb er geen behoefte aan. Het is veel rustiger dan ik dacht! Heel fijn. Langs de kassen. Ik ga zelfs sneller! Snap ik niet. Ik snotter en het komt wel los nu. Ik jog gewoon lekker zonder druk verder. Km voor km. Ik had bijna een slokje water aan de fietsmannen gevraagd! Maar ik wil de 5km helemaal vol lopen. 28:56. Lijkt me uitstekend! De hartslag is wat hoog, maar dat is met de warmte en de verkoudheid verklaarbaar. Ik blijf lopen tot op de dijk. Gemiddelde is dan 5:49. Keurig zeg ik. Ik maak foto’s.
De dijk is eigenlijk te lawaaiig met de auto’s. Dan weer precies gelijk terug. Niks voor mij. Ik heb wind mee. Dus ik zou het tempo moeten vasthouden, maar dat is lastiger dan ik dacht. Vermoeidheid speelt mee en niet meer gewend zijn. Train ik toch nog! Kilometer voor kilometer volhouden. Het gaat niet eens veel langzamer! Tot bij de brug, dan begint het geploeter. In km9. Ik maak 10km vol (zonder de pauze) in 59 minuten. Ik heb de badge! Dan train ik nog even in volhouden. Ik moet. Tempo komt boven de 6” uit. Ik stel mezelf elke keer een doel: lopen tot t fietspad, tot de weg, tot nr8. Uiteindelijk loop ik tot thuis. Net op tijd en weer diarree. Gemiddelde 5:52. Uit-thuis 6:04. Boven verwachting! Maar helemaal blij ben ik niet. Schouder voel ik.
Na het hardlopen was de schouder licht gevoelig. Verre van pijnlijk, maar gewoon een beetje zwaarder. Ik deed de oefeningen met het haltertje en rondgrijpen gaat dan gepaard met wat meer geknak. Zat het eerst nog in de bovenrug, nu boven in de schouder. De tweede keer heb ik de was opgeruimd. Alles boven in de kast leggen, door de hangertjes heen (net boven mijn hoofd), op bed vouwen: gaat allemaal helemaal prima! En de was is ook weer aan kant ☺️ De keelpijn is na het hardlopen juist weggetrokken! De keeldropjesmix helpt vast ook. Al vind ik veel dropjes eten lastig. Heb ik niet nodig eigenlijk. Of juist wel? Vandaag was het moederdag, maar ik heb daar niks mee. Alsof ik dan de was niet hoeft te doen, niet naar de winkel hoef voor brood en geen kattenbakken hoef te doen. Alsof ik dan niet aan de vuilnisbak hoeft te denken of de aankomende bezoekjes hoef in te plannen. We maken samen het eten, laten elkaar in de waarde en ze laten me winnen met Rummikub 😊 Helaas lijkt de rest van de familie er opeens wel waarde aan te hechten en daar voel ik me dan rot over.
11 Mei – oefeningen en binnen fietsen deel-veel-te-veel
Tussen de middag even snel de oefeningen doen. Met de halter. Ik geef m van de ene in de andere hand. Ik heb nérgens meer last van. Echt niet. Qua arm en schouder en rug tenminste. Nog wel wat keelpijn en een lichte verkoudheid en ik voel me wat zwakjes. Veel trekkerige spieren. Kortom: als vanouds!! Op het werk is het rommelig. Eerst doet Socs het niet. Dat is rond 10 uur verholpen. Wel tickets die lekker doorlopen. Smiddags rond half 3 zijn de websites aan de beurt: traag, lopen vast. Dit duurt ook weer anderhalf uur. Fijn dagje zo – not. Maar het wordt 5 uur. Ik doe de hele oefening nog een keer. Dan doe ik met het haltertje en beide armen bewegingen. Ik probeer een borstcrawl, maar dat is duidelijk nog ver buiten range!
vrij snel na het werken binnen op de fiets gesprongen. Buiten is het slecht weer. Ik heb geen zin. Mijn shirtje zit verkeerd en niet lekker. Ik heb geen energie. Iedereen haalt me in omdat ik geen zin heb om mijn best te doen. Ik moet ook klimmen. Ook geen zin in. Dus ik fiets gewoon maar wat rond. Volg de route Electric Break in de Makuri Eilanden. Er is niemand zowat. Ik ga over het zand en dan moet ik omhoog en dat gaat maar sukkelig.
In de stad een beetje rondjes rijden. Ik moet ook daar nog een keer omhoog se rooftops op. Sukkel ik een beetje naar boven. Boven is de route klaar. Natuurlijk ga ik ook nog omlaag, want ik wil toch 20km halen. Dan mis ik een afslag en begin ik opnieuw te klimmen. Nou mooi niet, ik keer om. Ik zoek naar de goede weg, want ik ‘verdwaal’ een beetje in Neokyo. Ik wil terug naar het beginpunt. 25 km halen. En dan word ik level 61! Ik heb nog steeds weinig animo. Na 26km ben ik in de buurt van het begin en vind ik het wel mooi geweest. Net geen uur, terwijl ik voor mezelf 50 minuten had bedacht. Zo’n 26 gemiddeld. Soms is training niet meer of minder dan gewoon doen.
12 Mei – Wandelen en de fysio met nieuwe oefeningen en weer eens een echte hardlooptraining!
Wandelen om de stappen te halen. Met Rob naar de winkel. En even buiten zijn. De GPS werkte weer niet. Dus het hele blokje naar de AH en verder om en terug via de laan der VOC laat ie niet zien. Het is bagger weer. Koud, ijskoud en het waait hard. Het regent ook, maar niet zo hard. Maar er is ook een mooie regenboog! 🌈 Eerst naar de winkel en daarna ietsje verder om. Maar ik ben er ook weer snel klaar mee. Te koud gekleed. Ik loop nog een klein extra rondje. Ik maak de 2km en de stappen niet eens vol. Komt later wel. Ik moet naar de wc. Dus snel weer naar binnen!
Vanmorgen een keer de oefeningen gedaan zonder horloge aan te zetten. Opgestaan zonder pijn of last. Ik slaap super goed! Ik werd wel kuchend wakker. Vannacht droomde ik van slagroomtaart, maar ik ben gelukkig toch weer een kilo afgevallen. Nog een week zoveel en dan heb ik de 3 kilo na de breuk er weer af. Ik wilde in de ochtend gaan hardlopen, maar zat op de bank met mijn zus te bellen. En ook alleen dat: bellen en zitten. Geen huishouden, niet fietsen. Dat is dapper voor mij! Voor ik naar de fysio ging (met de trein) nog een keer de oefening gedaan. Ik kan echt alweer veel! De fysio gaf een geweldig goede uitleg.
De spieren verslappen helemaal na zo’n breuk, dan kan het bot helen. ❤️🩹 En nu moet ik die spieren dus weer versterken en op gang brengen. Omdat ik natuurlijk al sterke spieren had, zal dat wat sneller gaan. Hij maakt het goed los. Ik vind het moeilijker om los te laten en te ontspannen! Ik krijg nieuwe oefeningen mee. Echt gericht om weer borstcrawl te gaan doen. Im mag het voelen, maar het moet ook wegtrekken. Al dag geknak is niet erg, zolang het geen pijn doet. In principe zou auto rijden mogelijk moeten zijn, maar ik kan nog wel een weekje zonder. Dit zijn de nieuwe oefeningen: 3×10 op een zij liggen. Rechts naast hoofd. Links vooruit duwen gewichtje. Zo ver mogelijk. Liefst over een bal voor de ondersteuning. Optillen. Teughalen over schouder 3×10 op rug liggen. Gewichtje links neerleggen, optillen tot horizontaal en omhoog duwen. Begin met 1,5 kilo, mag zwaarder als het niet zwaar of gevoelig meer is. Pijn mag absoluut niet boven de 6 komen. Blijven stappen en voet aanraken en overeind komen!
Ik miste net de trein en als ik dan 20 minuten over heb, ga ik niet de stad in, maar liever wandelen naar het volgende station. Ik moest flink doorstappen, maar dat vind ik niet erg en juist wel een beetje een uitdaging. Ik was op tijd, maar de trein natuurlijk niet 🥴
En daarna weer eens een echte hardlooptraining!
Weer eens een echte training bedoel ik: 4×800-200/6×100-100. Eerst 25’ inlopen, dan 800m aanzetten en 200m rust. Dat vier keer en daarna 6 keer 100m sprinten en 100m rust. En uitlopen. Vincent en ik gingen ‘samen’. Na enig uitstel. We liepen op mijn tempo zijn 15 minuten warming up. Het was niet echt heel warm! Ik moest er echt inkomen, maar toen ging elke km ietsje harder. Na zijn inlopen ging Vincent 100tjes doen en dan 15 seconden stoppen. Speelden we haasje over. Toen ie mij filmde, leek hij wel te fietsen!
Daarna hadden we een blokje wat we allebei gingen doen. Ik deed mijn best op de 800m. De eerste in 4:03! Viel me mee. Vincent deed een kilometer onder de 4 minuten 🥴 Ik haalde even adem in 200m rust en zette nog maar een keer aan. Het verschil wind mee (harder en warmer) en wind tegen (lekker koel) was goed merkbaar! De tweede 800 waren wat zwaarder. 4:07. Ook nog prima. Ik zag Vincent nog in de verte. De derde in 4:06. Ik was wel blij met de 200m rust! Het was best druk met verkeer op dat onnozele blokje! De vierde keer was echt zwaar en ik had trek en geen zin meer (dat hoort bij elkaar), maar dat is nou eenmaal training. Ik zal weer iets moeten bouwen. 4:10. Nog altijd binnen de 4:15 die ik had gedacht. Ik had drie rondjes gerend en ging rechtdoor. Ik appte Vincent dat, maar te laat, want hij moest nog een keer zijn trainingsblokje en was al aan ronde 4 begonnen. De 100tjes vond ik echt heavy! Moeilijk in te schatten. Ik kreeg door dat ze maar 30 seconden moesten duren. Toen ging ik rechtdoor. Ik telde de 100tjes af en wandelde in de rust. Ik dacht dat Vincent me wel kon inhalen, maar hij lag wat ver achter. Ik moest 12’ uitlopen en liep hem tegemoet.
Op het einde van zijn km haalde hij me toch weer in en wandelden we even samen. Toen begon een soort uithoudings-spel: mijn 12 minuten vol maken, zijn uitloopkilometer, 12 km voor mij en 13,14 voor hem. Boven op de brug gingen we wandelen. Ik ben tevreden hierover! 5:45 gemiddeld. Blijven bewegen. Volgehouden. Na de training terug naar huis wandelen. Vincent had 13,13km gerend, ik 12. Ik moest. En dan is wandelen het beste. Maar zelfs die neem ik op hoor! Elke kilometer telt. Ook die met samengeknepen billen. Ik heb na de training en de fysio wel een gevoelige schouder.
13 Mei – Wandeling
Niet zo best geslapen, want de katten waren aan het spoken. Vroeg op en naar kantoor. Ik wist al dat sport vandaag niet voorop zou staan. Ik had bij het opstaan een beetje last van mijn schouder, maar dat trok in de loop van de dag helemaal weg. Eigenlijk al vrij snel. Het voelt compleet gewoon. Ik slingerde dan wel weer de rugzak verkeerd om, maar dat was een hele korte herinnering. Ik hoest wat. Op kantoor lekker druk. En goed nieuws over spannende ontwikkelingen. Ik ben dan altijd een beetje overdonderd. Moet bedenken of ik er echt blij van word en wat het betekent, maar het lijkt niet verkeerd. Dan is de ochtend met een setje tickets snel voorbij opeens! We gingen even wandelen. Niet te ver. Ik had m s morgens al aangezet.
Jo en ik vroegen ons af wat die kasten voor dingen zijn. Vleermuiskasten bleek achteraf. We waren er zelf niet opgekomen. De middag ook tickets, nieuwe dingen leren en ik krijg nu wel het gevoel dat ik echt iets kan bijdragen hier en daar, al is er nooit echt genoeg tijd voor alles. Ik heb in mijn dienst best een paar belletjes. En dingen die terug komen of er niet van komen. Het is weer veel te snel 6 uur. We gaan met het supportclubje eten. Omdat we zo hard werken! Ik nam pasta en tiramisu. En dan geniet ik daar ook echt van. Veel gepraat over eten wat mij niet boeit. Altijd maar een hoop geklets over eten. Ik was om 8 uur thuis en daar moet dan ook nog het 1 en ander geregeld worden en Rummikub gespeeld. Zo vliegt de dag voorbij! Ik heb de oefeningen wel gedaan, maar niet opgenomen omdat het al na tienen was.
14 Mei – Mijn eigen ‘OD’ op Hemelvaartsdag
Zwemmen in de koploper. Het is er druk op deze Hemelvaartsdag. Ik begin met 100m in de langzame baan, maar dat is wel heel langzaam! Schoolslagjes. Ik ga in de gematigde baan 200m schoolslag zwemmen. Merk er aan mijn arm of schouder niks van. Het gaat niet eens zo slecht. J en M en M zijn er ook. Vincent gaat in de snelle baan met een kaartje van Trispiration voor een zwemtraining. In de 300m moet ik hoesten. Dat gaat wel als je schoolslag doet. In de pauzetjes drink ik water met dextrose. Dat lijkt me super en de smaak is neutraal. Ik doe gewoon de hele tijd stug op hetzelfde tempo schoolslag. Dat went ook. Ik ga uit van 3minuten op de 100m. Tellen is best lastig, maar ik denk elke keer snel: ik ben al op de helft! Ik kan het prima tellen. Ik kijk niet naar de tijd. Gewoon even een pauzetje en dan 400m. Ik had dit opbouwende vannacht bedacht. Ik sliep toch niet echt goed. Kwam moeilijk in slaap, en toen kotste de kat, moest ik weer plassen en ik lag veel te hoesten. Ik vraag me dan in de ochtend wel af of het slim is om veel te gaan sporten, maar ik kom er alleen maar achter door te proberen! De 400m zijn wel wat gevoelig voor de arm. Niet pijnlijk, maar ik merk vermoeidheid. De laatste 25m probeer ik een soort van borstcrawl. Het is veel slepen en de overhaal en kracht zijn erg laag. Maar het voelt o zo goed! Even rusten en drinken en dan op voor de 500m! Om die goed te tellen, doe ik 75m school en 25borst. Kan ik me 75m verheugen én bijkomen! Het is rustiger geworden, maar ik zit niemand in de weg volgens mij en zij mij ook niet. Ik ben van de lange adem. Ik probeer zelfs een beetje meer borstcrawl en uitademen en handje omklappen. De overhaal en doorhaal zijn niet aan de orde! En zo zwem ik 1500m vol. Ik ben wat vermoeid, maar vooral blij!
Het gemiddelde tempo is 2:52 /100m. 47 minuten. Ik vind het prima en ben blij dat ik dit gedaan heb! Ik heb wel trek. Thuis eet ik 4 worstebroodjes. Ik kom helemaal bij en heb geen last van mijn arm/schouder.
Als het buiten regent, is binnen fietsen minder erg. En om van de nood een deugd te maken pak ik mijn (spannende) boek er bij. Ik wil vandaag alle OD-triatlon afstanden doen: 1500m zwemmen (✅), 40km fietsen en 10km hardlopen. Ik zoek een route uit in New York van 32km. Met veel hoogtemeters! Ik ga lezen en merk amper dat ik fiets. Mijn benen doen het. Het boek is boeiend en past precies op de fiets.
Ik zie een beetje op tegen de hoge bergen die ik straks op moet fietsen, maar ik doe nergens mijn best op. Lezen. De bruggen over, de metrobuis door en het gaat niet eens echt langzaam. Dan moet ik naar boven en dat gaat rustig. Het boek is spannender. Ik maak een kort blokje central park en dan nog een keer omhoog. Ik denk dat er een glitch in zit, want ik ben heel veel sneller (maar vergeet te kijken hoeveel). Dan weer naar beneden. Ik maak de route af en dan nog 8km. Door de buis. Heb ik opeens een bolletjesshirt voor het klimmen! Dat zie ik maar net. En later een groen shirtje. Het enige wat ik zie is het boek en ik tel de kilometers af tot 40. Ik ga een beetje door het park en zo vlak mogelijk! Ik moest 2 uur fietsen, maar ik wist al dat ik sneller zou zijn en vond een gele training prima. Kan ik straks een rode halen om de kleuren compleet te maken! Ik zweette flink in het trisuitje en deed dat na het fietsen toch maar uit. 40,13km. In 1:34 ongeveer. Nog geen 26 gemiddeld. Maar wel 485 hoogtemeters en dat zijn er flink veel! Dat heeft niemand van de geweldige en snelle buitenfietsers vandaag gehaald!
Ik heb 2 bloks genomen en de bidon water/dextrose leeg gedronken. Dikke winst. Door voor het hardlopen.
Zag er een beetje tegenop en in deze wissel van fietsen naar hardlopen ging ik omkleden, de was ophangen, 2 keer naar de wc en nog wat uitstellen. Er was een opdracht voor 7 km, maar voor de OD ga ik 10km vol maken. Vincent gaat richting de stad, ik met rugzakje, water en zakdoekjes richting Kotterbos. Lange mouwen. Koptelefoon mee, maar geen muziek aangezet. De snelle schoenen. Eerste km tempo en ik probeer wat. Het voelt erg goed. 5:38. Prima. Dan een km rustig. Doe ik ook, gewoon minder inspannen. Ik hou van dit soort overzichtelijke trainingen. De rustig gaat ook harder dan 10km/uur. Weer een kilometer harder. Wind mee. Het gaat lekker! Het voelt goed, nergens last of moeite mee. 5:23. Keurig! Weer een kilometer rust. Ik ga naar het nieuwe fietspad. De drukte valt me mee voor een Hemelvaartsdag. Ik heb het prima qua temperatuur.
Op het fietspad de laatste keer lekker aanzetten. Ik denk dat het pad straks bloedheet is in de zomer! Een leuke vent met lieve hond moedigt me aan. Veel mensen doen dat vandaag en dat doet me goed! Ze weten niet eens de hélft: heb al gezwommen en gefietst met mijn gebroken schouder en nu loop ik lekker door! Ik denk soms: even stoppen kan best, maar ik kan ook door. Ik durf niet terug langs dezelfde mensen, dus ik ga de brug op en de Trekweg over. Wandel ik het laatste stukje wel. De Trekweg is lastiger. Ik denk elke keer: ik stop en ga even in de bosjes, maar het moet niet direct. Een vage gast biedt me iets aan en dan stop ik maar helemaal niet meer! Volmaken en onafgebroken afmaken is ook stoerder. De andere brug op wind tegen is heavy. Langs het luierpark en dan, op 8,5km wordt het zwaarder. Vermoeid en sleperig. Gek genoeg is het tempo prima! Nog 1km! Ik maak een foto van de mooie klaprozen.
De laatste km gaat iets trager, maar nog altijd in 5:52. Vincent komt me tegemoet. 10km binnen 57 minuten! 5:41 gemiddeld. Heel blij mee! We wandelen samen terug en ik moet weer hoor. Ik heb mijn OD gedaan! 3 uur 17 gesport. Kan ik!!
Van al het sporten heb ik geen extra last gekregen. Ik blaas een strandbal op zodat ik daar overheen kan rollen. Zonder bal mijn arm met gewichtje vooruit brengen was iets te veel gister. Toen was mijn bovenarm pijnlijk. De strandbal helpt, maar ik merk dat ik de oefening doe! De bal rolt moeizaam. De kat vindt het helemaal prachtig en begeleidt me snorrend. Drie keer 10. Daarna lig ik op mijn rug en duw het gewichtje omhoog. Dat is makkelijker, maar door de volgorde train ik wel degelijk iets! Na de oefeningen trekt de last ook weer weg. Weer een beetje sterker geworden! Ik kreeg wat vragen vandaag hoe het mij ging. Die schattige HB had gedroomd dat ik alweer trainde en vond het bizar. Ik vind het bizar dat ik in zijn droom mag, maar niet dat ik alweer train. Hoe moet ik uitleggen dat ik alweer volop in training ben? Misschien niet snel of sterk, maar deze dame is alweer in beweging! Ik beséf dat het knap en stoer en ongebruikelijk is, maar zo voelt het niet. Het voelt toch als achterlopen en te langzaam zijn. Als ik kijk naar de OD tijd van vandaag en 10 minuten reken voor het wisselen was ik nog steeds met 3:27 derde 50+ dame geworden afgelopen zondag bij triAlmere. Maar ik was er niet. Voor deze trainingsdag geen medaille, geen applaus, geen beker. Ik vraag niet om aandacht of sponsoring of gejubel. In mijn beleving zie ik de rest dat ook gewoon presteren: blessure, ziekte; met een weekje (hooguit 2) is het over en komen ze sterker terug. Ik kom terug. Maar niet sterker of beter. Hopelijk met meer rust. Want het maakt niemand wat uit wat ik doe. Als ze geen enge dromen hebben 😆 wat mij betreft een prima Hemelvaartsdag zo!
15 Mei – Uitfietsen, uitwandelen en wilsKracht
Vandaag een beetje een slepend dagje. Misschien toch nog de OD van gister, misschien de vochtige temperatuur, misschien het hoesten, misschien de pannenkoeken. Maar ik voelde me minder energiek. Er moet zoveel: regelen, wassen, spelletjes, oefeningen, stappen, sporten en rust nemen. Opruimen komt morgen. Ik sleep me op de fiets. Voor de badge van Garmin staat 200km in twee weken. Ik moet er nog 15 of zo. Ik ga iets doen in Schotland. Dan heb ik Schotland ook bijna compleet. Dit is één van de saaiste routes ever. Niks geen party, hoewel de route After Party heet. 4x hetzelfde rondje in Glasgow met veel korte klimmetjes. Het is niet druk in Schotland en ik doe in het tweede rondje mijn best voor de bolletjestrui. Die haalde ik binnen. Dan weer een sloom rondje. Echt verveling. Zal bij de training horen.
Het laatste rondje doe ik nog een keer mijn uiterste best en verbeter ik mijn eigen PR. Dan moet ik nog omhoog klimmen. Onverhard. Met zonder enige zin. Ik weet dat ik de snelste vrouw zal zijn, want halverwege haakt de andere dame af. Toch doe ik mijn best! Klimmen oefenen. De benen lopen vol, maar ik wil omhoog! Na 17km is de route compleet, maar he: ik wil ook naar beneden! Dat schiet beter op. Niet dat ik nu denk dat ik onverhard op de echte wegen ook met 50+ de bochten door durf… ik ga het blokje nog wat uitbreiden rechtsom. En dan loopt Zwift vast. Dan ga je stilstaan in Zwift. Op de steile klim natuurlijk. Ik weet dan wat te doen: doortrappen. Dan pakt ie het wel weer op. Deze keer duurde het 30 lange seconden… daarna heeft Zwift geen foto’s meer opgeslagen.
Ik nam de ‘binnendoorweg’ en dan terug naar Glasgow en de rotonde, zodat ik mooi rond ben. 22km. Net geen 46 minuten (minus de 30 seconden). 28,6 gemiddeld. Dat valt me mee. Ik stap snel af. Ik ben er niet echt moe van geworden. Of beter. Of slechter. Ik heb de badge gehaald. En ik heb het gewoon gedaan. Soms is het dat gewoon.
Wandelen om de stappen en brood en chocolade te halen. Ik kreeg het vandaag niet voor elkaar braaf te blijven. Ik had heel veel zin in chips. Ik begon er aan. Vincent at ze verder op. Ik was een beetje hangerig vandaag. Misschien helpt een frisse neus? Buiten regent het van tijd tot tijd. Rob wandelde met me mee. We hadden een paar druppels, maar het was grotendeels droog. Bewolkt en koel.
Ik heb mijn voortgang op Insta gezet. De reacties variëren nogal, van heel lief medeleven, het standaard ‘sterkte’ en de vraag: waar zwem jij? Ik kreeg reactie van mijn vorige bazin, van de vrouw van T, de collega van Rob. De ‘oude’ vrouwen snappen het en het doet me goed dat ze me een doorzetter vinden. MbdB zei het gister mooi: ‘je bent wel lekker bezig!’ En precies zó voelt het: lekker weer bezig zijn. Ik moet daar voor werken, het kost energie en moeite. Ik moet er dingen voor laten en keuzes maken. Ik blijf dicht bij mezelf en voel zo goed mogelijk wat er allemaal kan. Ik doe mijn stinkende best en ik ben blij wat er lukt. Ik dacht echt dat het einde-triatlon-jaar was een maand geleden en kijk nou eens! Nu lijkt het alsof ik ook ‘alles maar kan’ en wonderlijk snel genees, maar dat ís niet zo. Het kost set-backs, onzekerheid, bijstellen. Maar vandaag heb ik vrijwel geen last meer van de schouder. De vermoeidheid is gewoon ‘training’. We komen thuis met brood, de stappenscore en de chocoladereep die de avond niey heeft gehaalf. Wetd ik niet beter van, maar het was een welbewuste keuze waar ik van genoten heb.
Ik ging piano spelen. 🎹 hoe moeilijk lan het zijn? Het was echt leuk om weer eens te doen en ook iets wat ik kan. Maar…. Wat me ontzettend tegenviel is hoe het werkt op de schouder. Die ging ik voelen. Ik heb denk ik nog geen half uurtje gespeeld! Na het eten ook nog samen met Vincent, maar toen moest ik echt stoppen. Geen pijn, maar wel uit het niks weer gevoelig. 😖 Ik deed netjes de oefeningen: eerst omhoog duwen. Dat is de minst belastende. De piano-trekkerij is weggetrokken. De kat sluipt om me heen. Daarna doe ik de strandbal die snel leegloopt. De oefening gaat al beter! De schouder is licht gevoelig. Ik had geen zin in al die stomme oefeningen, dus deed ik het stappen ook weer. Klinkt niet logisch he, maar ik heb geleerd dat geen-zin de slechtste raadgever is. Ik word beter van toch-doen. Daarna de was opruimen. Vouwen, reiken, de bovenste plank, sorteren en verder weg neerleggen. Fijn om te merken dat ik een paar weken geleden de hangertjes nog niet kon weghangen zonder moeite en dat is nu alweer een makkie. Het zit niet altijd in de grote dingen. Ik voel het allemaal een beetje. Het knakketakt nauwelijks, pas als ik uit de douche kom en de haren kam en me weer aankleed. Aan de andere kant: een hemd aandoen was drie weken geleden nog onmogelijk. En alles is weer schoon!