2024-13

1 juni – Zwemmen vanuit de tenen.

Het kwam uit mijn tenen, dit gezwem! Een drukke dag, veel autorijden, geen hardloopschoenen kunnen vinden en vroeg opstaan en onregelmatig eten. Ik ben vermoeid en heb teveel suikers nodig. Dit is de eerste dag dat ik de WeightWatchers niet afmaak met invullen. Ik doe alles met achtje, maar absoluut zonder zin! Ik zwem maar 100m in. Dan de 500 alle slagen (heel-armen-heel-benen-heel-school-heel-rug-heel) Daarna 400 of 450 achter elkaar: 50 rustig, 50 sneller, 50 rustig, 100 sneller, 50 rustig, 150 sneller. R zwom de hele tijd voorop. Toen 200m rustig (15’Pauze), 200 sneller, 100 rustig, 100 sneller, en dan 4×50: rustig, snel, rustig, snel. Ik deed een snelle vooraan. Mijn energielevel was laag. Daarna in 50 meters: poloslag, 1op2 ademen, 1op3 ademen, 1op4 ademen, 1op4ademen, 1op3ademen, 1op2 ademen en poloslag. Ik zwom nog 100m uit. Best een dapper uurtje, want zin heb ik niet meer gekregen. Wel in friet en M&Ms. Daar heb ik dan weer wel aan toegegeven.

2 juni – Het zwemstuk van de NPW triatlon verkennen met L & M en een halve marathon lopen

iIk vond het best vroeg voor een zondag 😆 M reed gelukkig, dus ik kon mijn pak al aan en LS was op tijd. Ik had alles bij me. M de eerste keer buiten, LS nog een beetje angstig buiten en ik vind het spannend omdat ik me verantwoordelijk voel. Ik liet LS alles zien en toen zwommen er lieve eendjes en konden we via de steiger.

Het water was koud! Viel even tegen. Ik bleef vlak bij LS in schoolslag en blijven praten. Navigeren naar de boom, rust bewaren. Rustig aan de borstcrawl laten doen. Niks overhaasten. Als ze gaat zwemmen, gaat ze lekker door! De kou is er af. Naar de boei. Mijn horloge is van de leg en denkt dat ik al 500m in toptempo heb gezwommen! Bij de groene boei wel even echt pauze en stilgezet. Heb ik bekend dat ik een sprookjesonderwaterwereld bedenk in plaats van enge dingen. Ik zwom om naar de rode boei en dan even aanzetten om ze in te halen. Voor hun een mooie smoes voor pauze 😉 en dan naar het trapje toe. LS ging er uit en M ook. Ik zei ze nog snel het pak uit te doen. Ik ging zelf nog een keertje heen en weer. Even onafgebroken zwemmen nu ik er toch ben. Boei uitwisselen en op lap drukken. Mijn armen waren wat gevoelig nog van gisteren (en nog een beetje spierpijn op de borst van de bootcamp), dus rustig aan. Geen wedstrijd. Ik maak me dan al zorgen dat ik vanmiddag nog zo ver moet lopen en of ik dat wel kan en wil of moet zeggen of dat ze me dan echt gek vinden. Ik heb niks gezegd. 😇 ze vinden me toch al raar. Ik zwom gewoon strak heen en weer, adem 1 op 4 en haal krachtig diep onder me door. Het ging wel aardig. Het trapje op blijft een dingetje. Toen kwam LS te laat voor de foto, maar ik vond het best. Pak uit, auto’s kijken, best kil, maar niet te koud. Achteraf had ik nog even moeten kijken: ik heb precies 500m gezwommen en die gingen in 11 en een halve minuut. Volgens mij heb ik ooit ‘gevierd’ dat ik binnen 12 minuten kon, dus voor een traininkie is dit wel superbest. We reden nog langs het hardloopparcours. Ik op 📱 zij kletsen over 🐎 Garmin vond het zo koud, dat ik de badge voor Poolzwemmen heb binnengehengeld.

En dan ‘s middags de halve marathon lopen. Er staat een training met inlopen, 4 keer 3km (waarvan 2 op tempo) en uitlopen van in totaal 2 uur en 5 minuten. Ik ga eens niet rondjes om het huis. Dat ken ik wel. En ik zal moeten leren zelf de voeding mee te nemen.  ‘Als je niet goed voelt, mag je afbreken’, heeft Annemarie gezegd. Ammehoela. Muziek aan, nog een keer of 3 naar de WC en gaan! Zoals het ging heb ik weer voort gerend. Ik kan het niet anders zeggen. 35min z1/2 wind tegen en rustig aan. Ik ken de route en zie wel of het lukt. In zone 1/2 loop ik 6:05/6:10. Viel me wat tegen, ik had gehoopt met de wat hogere hartslag iets sneller te kunnen, maar wind speelt dan toch een rol. En accepteren dat het is wat het is op dit moment in de training. Elke 2,5km een foto en een selfie.

Ik at elke 5km een fruit gellie en drinken. 1e x wandelend. Dat kwam mooi uit!

Daarna moest ik 4x2km op 5:45 lopen met een kilometer rustig aan. Ik had me vergist met de wind op de dijk, die had ik in het tweede blok tegen. Da’s effe pushen dan. Maar niet te veel, want ik moet nog lang!

Voor mij is de voeding en onderweg de bosjes in het lastigst. De 2de keer “at” ik in de bosjes ‘zittend’. Wat erin en wat eruit zeg maar 😉

Ik heb zelf een camelbag bij me; moet enorm opletten tijdig te eten en ik kon pas op 10km de bosjes in (want daar was de virtuele post; elke 5km). Ik hoop dat ze in Duitsland Dixies hebben!

De derde en vierde keer ‘harder’ had ik wind mee langs de Oostvaardersplassen en dat was makkelijker, ware het niet dat de derde keer onverhard was.

Kotterbos ook door. Oude mensen op de ebike (ze haalden me in) vroegen waarvoor ik train en dat ze zelf ook halve marathons hadden gelopen – I love it. En de vierde keer versnellen viel gelijk met een gel eten die verkeerd viel zonder vocht, dus ik moest er misselijkheid uit lopen in een rustkilometer. Dat was niet fijn, maar ik hoefde net niet te kotsen. Wel even gewandeld.

Het is geloof ik allemaal gelukt om alle 8 de ‘snelle’ kilometers in 5:40 te lopen. Ik liep nog uit langs de rustige wegen en langs de Evenaar.

Uiteindelijk weer ietsje sneller dan vorige week (!!). 2 uur en 5 minuten (2:08:37 incl poeppauze)

En weer doorrrrr. Er volgt nog meer, en ik ben blij dat ik juni qua schema nu weet. Dat voelt geruster. Thuis vet diarree, maar na een warme douche voel ik me weer prima. Beetje heel licht stijfjes. Ik had muziek op en de witte schoenen aan. Ik heb ‘s avonds nieuwe Asics gekocht die er op lijken qua gevoel. Ik ben een beetje verbrand in mijn snoet.

3 juni – hardloopschoenen uitproberen en bootcamp – Vincent ging mee

ze zitten bijna zoals de witte! N het begin wat weinig tempo, maar dat bleek er op het einde toch in te zitten. Vincent liep mee die net 15km duurloop had gedaan. 2km naar de bootcamp. Toen met een mevrouwtje een mile samen verder.

Daarna met Vincent alleen het grote rondje afmaken en tempo oppakken. Kan prima. Ook onverhard. Aan de schoenen ligt het niet.

Toen de Bootcamp. De trap samen met J. Ze moesten op me wachten. We jogden terug al kletsend. En toen het eerste rondje. Daarna heb ik mijn horloge gereset. Beetje dom he. Maar het was de hele dag al maandag met taalfouten, domme antwoorden en gekkige dingen. Ik was niet vooruit te branden qua werk maar… we hebben alle geparkeerde tickets doorgelopen!!! Bij het eten was ik er ook niet bij en waren we laat. Toen was proschema ook nog een gespreksonderwerp en ‘k had al weinig trek. Eigen schuld. Iets met lekkere dingen. En dan was ik ook mog eens wat kortaf vandaag. Sommige dagen gaan gewoon voorbij.
Tweede rondje boogtcampen en de dennenboom en ik deed verrekest mijn uiterste best en dus gedegen en langzaam en dan moesten ze weer wachten. Nou vette pech. Ik deed net iets meer maar het helpt allemaal niks. Mijn gedachten gaan van hot naar her. Buikspieren is nog het leukste tegenwoordig. Ik voel me schuldig dat ik teveel doe en dat dat niet mag van Annemarie en de schoenen zitten goed. En ik wilde fietsen voor de badge maar dat zit er niet in. En ik was moe. Maar ook blij dat ik zo sterk ben. Ik dacht aan DM uit Ierland. En ik moet dingen navragen bij de “lauzitsers”. En ik moet bij Manuel langs. En de vuilnisbakken. Ik doe het allemaal maar het gaat niet snel of enthousiast. Ik heb geklooid met Garmin en ik weet niet of iemand het nu nog ziet maar dat zal me verdommen. Zelfs m&ms zijn niet meer lekker. Go raibh maith agat.

4 juni – Twee keer fietsen en een koppelloopje op de koop toe

Het voelde allemaal wat energieloos. Dit was de training die voor vandaag op het schema stond:
100 minuten, maar toen ik de training uitschreef was het korter. 35 min infietsen van gemaakt. Ik ging met Vincent op de tijdritfiets. Rondje ovp. Maar eerst kijken of ‘n auto er is. Het ging allemaal maar moeizaam. Gewoon niet makkelijk. Wind mee op de dijk wel hoor, maar dat is dan weer too easy! Ik moest 10 minuten aanzetten. Dat ging ook wel weer prima. We stopten even bij het bankje.

Toen een stukje kalm aan. Vincent had het ook niet vanzelf vandaag. Ik moest 5 minuten wedstrijdtempo. Hij laat me dan gaan en haalt me weer bij haha! Ik mijn dikke best doen en hij kan mee. Dan 2 minuten rust. We reden tussen de ‘poppies’ door en stopten voor een kiekje.

Toen de trekweg ging Vincent me voor. Ik deed ook mijn best en het ging best! We hadden wind tegen. Ik vind links rijden leuk. Het was lekker rustig.

Ik ging nog een blok alleen op de open Trekweg en dat was even werken! Toen reden we saampjes de hele trekweg af. Ik had totaaaaaaaal geen zin meer. Maar we gingen wel door tot 40km. Vincent moet er 60 maken, maar eerst gaan we thuis lunchen. Het gemiddelde is aardig, maar de cadans is minder. Ik had geen zin in een koppelloopje. Eerst eten.
Ik ben wel enorm afgevallen! 99 dagen ww en 9,9 kilo!
En mijn vo2max voor fietsen zit boven het mogelijke! 52 van de 50. 😂😂😂😂

En dan gaan we ‘s middags weer fietsen. Met L en M, waar ik zondag ook mee gezwommen heb. “Oh, als je vanmorgen ook al hebt gefietst, ben je dan niet moe?!” vroeg ze. Ik ben in een permanente staat van ‘moe’. Dat hoort bij trainen. “En je huishouden dan?” Dat doe ik óók. Dit is voor mij een plezierritje. Het hoeft niet hard, op de racefiets. Enorm wennen op de racefiets zeg. En er staan idiote paaltjes op het pad, geplaatst door onze buurman. Zoiets maakt me ontzettend pissig. We fietsen door de stad. Vincent en ik voorop en ik vergis me wat in de route, maar het komt goed. We houden m&l uit de wind. Op de rotonde stoppen we even.

Vincent gaat er effekes vandoor en ik kan dat ook. Ik fiets wind mee met L mee, ze zit raar op haar fiets. We laten de wisselzone zien en fietsen dan ook nog een keer het looprondje. Anderhalf keer. Alles gaat lekker rustig aan. Dan de dijk op. Ik heb een enorme hongerklop. Eet de gellie, maar dit heb ik verloren. Jammer. Ik fiets met M op de dijk wind mee en maak een foto.

Ohja, telefoon lastig terug te stoppen. Ik ben wel vermoeid, niet kapot of dat het niet meer lukt, maar “zleepy”. Ik ga mooi niet zwemmen vanavond. Even goed slapen lijkt me beter. Dat geeft me rust. Dan langs de plassen. M gaat naar huis en wij rijden met L langs de Evenaar. Alles bij elkaar toch dik 70 km gemaakt. Dit gemiddelde was echt laag, 24. De cadans is wederom even laag als vanmorgen. En de wasmachine is ook klaar. Ikke nog niet. Koppelloopje is koppelloopje. Vincent moest alles bij elkaar 60km fietsen en daar zag ie tegenop, dus dan in 2 blokken en dan is het te doen! Hij zat er vet overheen, maar auto pause wordt nu wel belangrijk voor m, want die heeft hij niet aan. Handmatig alle korte stopjes noteren zorgt dat ie wat kilometers mist.

Koppelloopje

De andere schoenen aan. Andere nieuwe. Ik neem de sleutels van ons oppashuis mee en ga even rustig rennen. Ik slinger een beetje door de wijk en het gaat best goed eigenlijk! Gewoon lekker doorlopen, het zijn maar een paar kilometer. Een kwartiertje stond er op het programma en die maak ik vol. 2,5 kilometer.

5 juni – Een lange treinreis, werkdag en valsspelen voor de Wereld Hardloopdag

Soms mag je valsspelen. Ik zag het iemand doen die ik hoog heb zitten met een dagelijkse activiteit en ik zag mensen die dit tempo voor een minuutje volhouden, ook als hardlopen bestempelen. Ik slaap te slecht voor de badges en het gaat volgens de data heel erg slecht, maar ik maak van dit wandelingetje hardlopen, anders komt het er niet van op Global Running Day. Iedereen heeft er wel tijd voor, maar ik niet: ik zit uren in een vertraagde trein (uitzicht op de foto)

en werk en ga naar Vis a Vis theater. Ik moet ook weer vertraagd naar huis. Tijdens de middagpauze wandeling maken we geweldige werkafspraken, dat dan weer wel! Dus deze badge telt mooi mee!

6 juni – Inlopen naar de Bootcamp Nation

Hardlopen ging wat moeizaam. Blauwe nieuwe schoenen. Gewoon loslopen.

Ik heb echt goed mijn best gedaan bij de Bootcamp! Vond het wel leuk om de uitdaging af te wisselen met wat makkelijkers. Soms trilden de spieren. Grappig clubje. M voor de helft van ons totaal, een fitnessmeisje, 2 indiers en een dumbo. Ik kan alles als ik maar denk aan het allermoeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Teveel gesnoept vandaag want slecht geslapen. Voel me niet feestelijk vanwege het rijbewijs maar vooral wat oud. Mijn kindje is niet meer. Nooit meer. Ik maak me persoonlijk grote zorgen over de npw en trizandvoort en examenuitslag.

“Het schema voor de marathon is niet zwaar, het leven er omheen is zwaar.”
“De zwaan is boven water krachtig en sierlijk, maar onder water werkt ze zich een slag in de rondte”

7 juni – Een lange duurloop met een lieve vriendin en een nare ervaring bij het zwemmen

De korte versie: Met Joyce op de fiets naast me. Van…. Naar…. Met haar auto naar Harderstrand. De dijk af wind mee ging lekker soepel. Na 10km poeppauze. Onverhard op 14km is me wat. De stomme alikruikweg. Zwaar op de oldebroekerweg. Pauze en kokken over de helft. 21km in biddinghuizen en dan een flinke bui. Doorlopen. En dan begint het grote Harken. Te weinig voeding. Nog een keer diarree. Laatste 3km loodzwaar. Wilde 30 niet eens volmaken! Maar geen pijntjes verder. Die stomme voeding weer.

De langere versie: Joyce ging met me mee. Op de fiets. Ik reed naar Joyce toe, zij had haar fiets op de fietsendrager en we gingen naar het Harderstrand. Ik had de muntjes bij me om te parkeren. Ik kon mijn bidons bij haar kwijt in de rugzak en had zelf de fruitgellies bij me. Ik moest 8 blokjes lopen van 20 minuten duurloop + 1 minuut sneller + 1 minuut rust. Als je zo kijkt, valt het mee, maar het gaat om 2 uur en 56 minuten. En dat staat garant voor een kilometer of 27-28. De route is 28,5 kilometer terug naar Joyce’ huis en dan halen we vanmiddag haar auto weer op met mijn auto. Maar eerst hardlopen! Rustig aan gaan doen.

Ik heb op de dijk wind mee. De zwaanuitspraak komt van Joyce. Ik zie elke keer als zij even voor iets moet stoppen een zwaan! De eerste keer fietst ze terug om mijn zonnebril te pakken. Later krijgt ze een telefoontje. Ik loop lekker. Het gaat goed, ik voel me ook goed. Mijn hartslag is lekker laag en we kunnen nog volop kletsen. Ik ook. Na een kilometer of 4 heb ik al de minuut rust en ik eet een fruitgellie en drink vooral. Ik ben wat dorstig.
Ook het tweede blokje gaat helemaal zorgeloos prima en gemakkelijk. Joyce moet even bellen en een zwaan klappert voorbij.

We lopen langs de ThumbsUp en langs het water en de kilometers gaan voorbij. Ik weet best dat hier de moeilijkheid nog niet ligt! Het is eigenlijk niet druk, we zien bijna niemand. De ene kilometer gaat opeens sneller dan de andere, maar ik zal er maar niet echt op letten. Als ik op mijn horloge kijk, zie ik staan dat ik nog 21,1 kilometer moet lopen. Dat is een rare gewaarwording.
Dan moet ik na 10km opeens voor de grote boodschap de bosjes in. Grappig genoeg is dat precies dezelfde plek als toen we deze route samen liepen in oktober! Het is een flinke kilo minder die ik mee hoeft te nemen.

We wijken van de dijk af en gaan richting het Spijkbos. Over een heerlijk fietspad. En langs de zonnepanelen die gewassen worden en dekking bieden aan geitjes. We zijn vlak bij Walibi. Het lastige is dat ik even en op de route en op de looptijd moet letten. Na 13 kilometer lopen we het bos in. Onverhard.

Joyce lacht me hard uit: tuurlijk, ga je in je lange duurloop onverhard lopen, wie bedenkt dat?! Nou, Garmin voor mij. Ik vind het wel leuk. Dan maar iets minder snel hoor. We horen de mensen gillen in de achtbaan. Joyce zou daar absoluut niet willen zijn, ik ben jaloers op stil zitten op een stoeltje.
We komen weer verhard te lopen en de kleur van de lucht is mooi.

Ik realiseer me dat ik naar de Alikruikweg loop waar ik in het rondje om Biddinghuizen vreselijk heb lopen afzien. Ik zit intussen op 15 kilometer en het gemak van het begin is er af. De hele gesprekken laat ik over aan Joyce. Daar is ze goed in! Het tempo neemt af. De bidons moeten gewisseld worden en ik blijf netjes eten. Ik ben op de helft en qua timing gaat het best redelijk!
De Alikruikweg valt mee, maar ik zie erg op tegen het stuk terug naar Biddinghuizen omdat ik dan wind tegen zal hebben ook nog. De Oldebroekerweg is niet beter, ook niet in mijn gedachten. We gaan richting de vervelende 16 kilometer. Na het vijfde blokje doen we een stopje. Midden op de weg. Er is toch niemand. Het is lang goed gegaan, maar ik moet kokhalzen van het gelletje. Ik eet ‘m op, maar niet van harte.
Het zesde blokje doet Joyce het praten en ik het lopen. De eerste van de 3km gaat lekker op tempo, maar daarna neemt het wat af. Wind tegen is minder erg dan ik dacht. We lopen Biddinghuizen in.

En dan gebeuren er een hoop dingen tegelijk: Vincent appt me. Ik loop de halve marathon vol in 2:17 uit-thuis-tijd (incl pauzes) of 2:11 en ik moet versnellen. Als ik in de rust zit, sla ik de gel over en begint de regen. Joyce doet haar jasje weer aan en de regen wordt een flinke dikke stortbui. Wat kan ik anders dan doorrennen?

Het is frustrerend om op de bordjes te zien dat Dronten nog steeds 7 kilometer verder ligt. Ik ben er bijna, maar toch ook niet. De regen houdt op en ik ren weer verder. Het voelt weer iets beter. Hoeveel is het nou eigenlijk nog ook… Maar het onderwerp “marathon lopen” schiet ik snel af. Het pad is alweer droog. En dan in kilometer 24 moet ik opeens weer! En redelijk snel ook. Ik ga gewoon langs de drukke weg zitten. Niet smakelijk en vooral ook vervelend, maar het kan niet anders. Ik ga het waarschijnlijk halen met de route. Nog 1 blokje, nog ongeveer 4 kilometer.

In kilometer 25 gaat het mis. Eigen schuld. De voeding is op. Ik heb twee keer overgeslagen en daar staat ie weer: de man met de hamer. Je zou zeggen dat ik het intussen moest weten, maar helaas… Joyce neemt het praten volledig op zich en ik luister graag en moet lachen. Maar van binnen is het behoorlijk op. Ik voel me dom. We zien in de verte nog een waterhoosje, zo zien we later. Ik vergeet de foto. Nu durf ik Joyce wel te beloven dat ik de 30km achterwege laat. 27km gaan uit-thuis in 3 uur. Het tempo gaat sinds kilometer 25 sterk omlaag, maar ik let er niet meer op.

We doen de korte ronde in het park. Het is grappig als Joyce iedereen groet en zegt: ze zouden omvallen als ze wisten dat je 27 kilometer gelopen hebt. Maar het dringt net te weinig door. Niet meer doen Anke, te weinig voeding nemen. Ik hark de laatste kilometers bij elkaar. Hoe moet ik er nog 12 extra lopen? Maar laat ik me daar nu nog maar niet druk over maken. Met wat extra eten komt het vast voor elkaar, slik. Met 28 kilometer zit de opdracht er op. De route perfect gemaakt! Ik maak 28,5 kilometer vol. Gemiddeld volgens Garmin 6:16 en uit-thuis is 6:35. Die laatste is wat jammer.
Ik drink nog een bidon leeg. De honger valt mee. De vermoeidheid ook. Spieren of pijntjes heb ik niet. Wat bof ik toch ontzettend met een vriendin als Joyce! Onbetaalbaar.

Buiten zwemmen.

Deze zwemactie buiten was geen succes. Het is niet echt geschikt voor publicatie, want dat zou (onnodige) zorgen opleveren. Ik hou het er op dat ik midden op het water enigszins in paniek ben geraakt. Het nadeel van water is dat je dan geen kant op kan. Letterlijk en figuurlijk. Al met al heb ik ook een rondje om het eiland gezwommen. Het was koud, ver en moeilijk. Maar ik heb het overleefd. En een hoop van geleerd, zullen we maar denken.

8 juni – fietsen met grafwind en een rotbui en zwemmen bij de tva

Ik stond (lekker laat) op en…. heb NERGENS last van. Een schuurplekje bij mijn aars en even een trekkerige linkerachillespees, maar verder NIKS. En dat snapt mijn hoofd niet. Het voelt alsof er toch íéts zou moeten zijn. Mijn hoofd kan er niet bij. Ik geloof het niet. Ik vóél me namelijk een slechte, slome, onwaardige triatleet. Belazerd door de lachende vriendjes die harder, langer, sneller kunnen. Fietsen en zwemmen dan, lopen niet. Al is mijn tempo ook wat sneuig natuurlijk. En dan zijn er net zulke buien buiten als ik heb: donker, heftig en lastig. Ik heb geen zin om te fietsen. Wat moet ik bewijzen, waarom zou ik weer 2,5 uur gaan klungelen? Ik wil naar Muiden en 60km halen. Maar er is wind. Fuckin freakin veel wind. En die heb ik tegen tot Muiden. In de stad is het al kut. Ik luister muziek, maar de somberheid heeft de overhand. Het tempo is megalaag. Ik zoek mijn weg en dwaal door Haven. In het Kromslootpark is het even leuk met alle schaapjes en minder wind. Maar de brug op met tegenwind en vermoeide benen is K U T. En langs de snelweg wind tegen is ook NIET LEUK. Bij de kruising wacht ik heel lang en twijfel om in te korten. Ik ben het zo zat! Maar de wil overwint. Nog 4km tegenwind naar Muiden toe. 23 km in een uur. Om te janken. Daar helpt geen mooie nieuwe helm aan.

Dan wind mee op de lege leuke zonnige weg met uitzicht op kasteel. Een beetje leuk, maar vrolijk zit er niet in vandaag. Dan door Muiderberg hobbelen en weer de brug over, dit is beter. Dan langs het drukke strandpad. Ik moet plassen. Onwijs plassen. Bij Duin zijn veel zeiltjes. De dijk is leeg en in de bocht ga ik zitten. Het stroomt eruit en over het pad.

Vanaf nu heb ik wind mee. Het is makkelijk en het tempo gaat onwijs omhoog. Het gemiddelde gaat omhoog naar 50km in 2 uur. Verdiend, maar ik heb teveel afgezien. Langs de kassen en 55km is me genoeg. 25,5 gemiddeld is goed verbeterd, maar het blijft een babytempo. Ik vond het niet leuk. Niet goed genoeg, not a single moment. Ik ben niet goed genoeg.

Zwemmen in baan 2

Ik denk niet dat ik nog kan zwemmen na de ellende van gisteren, dus ik ga in baan 2, even terug naar af. Achteraan harken – ik ken mijn plek. Inzwemmen voor iets van 350meter. De trainster vind ik fijn, maar ik weet niet wat we moeten doen. Iets met benen (dat willen ze niet), armen (lijkt me prima) en 150 hele slag en warempel die doe ik zonder achtje. Ik blijf achter S zwemmen. Daarna doen we 50jes met 1op2, 1op3, 1op4 en 1op5 ademen. Dat doe ik met achtje en kan ik ook. Daarna iets met wisselslag geloof ik. We doen ook een piramide. Ik doe het allemaal en warempel ik kan het ook best! Wederom niet snel, maar ik ben ook vermoeid. Het boeit me niet zo. Mijn hoofd zit gewoon vol met minnetjes. We doen een piramide met 50-100-200-100-50. Daarna moeten we nog een keer 250 armen en 250 hele slag doen. Ik ga anders ademen: nauwelijks boven de waterlijn. Dat is beter en ik oefen er mee. Niet van harte, maar dat is er nu eventjes af. Ik zwem nog wel uit en maak er 2300m van. Garmin maakt er 2325 van en upload de training vervolgens weer niet. Ik heb een slechte dag, ook met eten. Mijn beste ik zit er even niet bij dezer dagen.

9 juni – Lekker wandelen in Drenthe en intervallen proberen in Almere

Ik slaap weinig, 5a6 uurtjes. Zenuwen en onrust zitten hoog. We hadden Vincent naar het TT circuit gebracht en wij gingen wandelen op de terugweg. Lekker saampjes, Rob en ik. Heerlijk kalm en genieten en onderweg op een bankje zitten zelfs. De vlondertjes waren leuk. Veel vogels te horen. Het pas was goed, maar er omheen veel nat veen. Lekker weertje. Er waren andere wandelaars.

Ik stel het hardlopen van intervallen uit en zie er tegenop. Vrijdag nog 28km gelopen, morgen een triatlon. Maar ik heb nergens last van, maar ik ben hyper en doodsbang dat ik toch geblesseerd raak. Als alle klusjes zijn gedaan (lampjes, strijken etc) ga ik maar. Op hoop van zegen. 20 minuten inlopen en dan 9×400 op hoog tempo met 200 rust en 65min met 10,5km. Ik kan altijd stoppen als het niet gaat. Maar binnen een kilometer voel ik het al: het gaat vanzelf! Tempo hoog, hartslag enorm laag. Veter los en dan nog 5:56 lopen. De 3e km nog sneller! Ik snap er niks van.

Dan 400m versnellen. De hartslag blijft onder de 150, maar mijn benen kunnen niet harder. (Of wis het de wil?!) ik dribbel in de rust. En doe dat nog een keer, maar begin iets te laat. De derde of vierde gaat de dijk op en iets langzamer. Daar ben ik al! De km’s gaan keihard als een makkie. Schoenen?!

Dan krijg ik wind mee. En kan het dus nog harder. Ik ga gewoon alle intervallen lopen. Intussen gaat het geconcentreerd, ik ga geen grens over, blijf voelen. Ook al blijft die hartslag idioot laag. Foto’s onderweg en genieten van de bekende omgeving. Ik tel ook de intervallen af. Tweederde gehad, nog maar 2 enzo. De laatste worden ietsje zwaarder, maar ik kan het aan. Hoe dan???? Het is vooral mijn hoofd die er niks van snapt. En ik ben bang dat het mis gaat, blessure of iets wat mislukt. Ik wandel eventjes in de rust, maar ook dan is de hartslag elke keer veel te laag.

Nog uitlopen en ik zal de 11km net niet halen, zal ik ze volmaken? 10km in 58 minuten! Hoehoehoe???? Ik ga door het park en dan gaat er toch iets enorm mis: ik moet opeens poepen! Rennen laat ik ff. Ik kijk nog hoeveel ik moet voor een 50km-week, maar die extra 300m zijn te veel. Ik maak de 11km niet vol, maar mijn broek wel; die gooi ik weg en binnen loop ik direct de 🚾 in. Verder ging het dus erg goed. Onbegrijpelijk. Hoe zet ik mijn hoofd uit?!

10 juni – GEEN NPW triatlon – zware teleurstelling, want 1/8ste triatlons zijn niet dik gezaaid.

Ik baaaaaaaaaaaaal dat de npw triatlon niet door kan gaan. Ik snap het best met dit weer, maar een 1/8ste- die zijn al dun gezaaid verdomme!

Dan haal ik ook nog een rode training, want zwemmen lukt niet vandaag. Ik schrijf bij t3s: “Doordat het van dat kloterige hollandse weer is en dan durven we met z’n allen niks en dan krijg ik een rode training. Ik haaaaaaaat het. En ik haat die organisatie al zo hartgrondig. Ik snap het hoor, maar ik ben gewoon diep teleurgesteld. Hopelijk gaat de rest van de week beter. Anders is Vincent gezakt en hoor ik donderdag dat ik geen contract verlenging krijg. Ik háát rode trainingen”. Annemarie steunt me wel hoor. Volgens gaat werd het droog. Jammer dat niemand haar gelijk gaf.
Toen we de tickets op het werk bespraken (ik werk thuis, maar het was een teamsmeetang) en ik het hoorde onweren was ik er al bang voor. Maar toch: hoe nu dan? Ik word gék van de onzekerheid. En ik kan alleen maar wachten tot de examenuitslag er is. Of wordt de triatlon daar heen verplaatst?

Dan maar binnen fietsen. In plaats van buiten knallen op de tijdritfiets, binnen Yathzeen. Nou ja, ik won tenminste wel. Al was het een stom dobbelspelletje. Het ging totaal niet. Niet leuk. Niet goed. Vincent kwam later. Ik voel me zwak en suf. Maar ja, ik won alle 4 de potjes yathzee. En ik draaide de beentjes rond. Meer eer viel er niet te halen. Ik heb zin om te vervallen in snoepen. Ik kan er extreem slecht tegen als mijn plannen gedwarsboomd worden. En het plan om ‘alles’ te doen is nu ver weg. Kut.

En ik zag al zo op tegen deze week! En ik ben heel erg bang om weer een blessure te krijgen of dat er iets mis gaat. Net als vorig jaar. Maar stil zitten kan ik toch niet. Dan dit maar.
Ik doe het slome rondje fietsen binnen en ik kan nauwelijks klimmen. En de fiets gaat ook nog stuk, de pad bezwijkt onder mijn gewicht.

Dan nog maar een suf koppelloopje. Het ging langzaam, maar gestaag. Zo aan het tempo te zien maar goed dat er geen wedstrijd was! Hét Rondje andersom. Lekker rustig op straat. Een paar hondjes en de rest van de watten zitten binnen. Te klagen. He, het is best lekker weer – voor de herfst. 🍂

Hartslag weer akelig laag. Toch overtraind? Maar goed, het tempo was eveneens laag. De regenjas bleef hartstikke droog. Er lagen wel veel takken en grote plassen. Ik heb inwendig flink lopen vloeken. Niet dat D er iets aan kan doen, maar ik heb al zo’n grafhekel aan die blaaskaak bij wie alles altijd wel vanzelf gaat.
Ta sé ag cur báisti – leerde ik vandaag in DuoLingo – Maar het looprondje was hartstikke droog. Aanstellerts. 😡

11 juni – 2 uur binnen fietsen en bellen

Er moet iets van rust komen, maar er moet zoveel geregeld worden ook! Slecht slapen en een tijdlang wakker liggen is de regel de laatste week. Samen met Vincent doe ik een rondje regeldingen. Hij gaat werken. Ik heb een soort van rustige dag. Ik moet een training doen van 2 uur fietsen, maar buiten regent het van tijd tot tijd. Mijn zusje vraagt of ik zal bellen, en ach, dat combineert binnen beter. Ik zoek een route die ik nog niet gedaan heb in Watopia en die luistert naar de inspirerende titel “Spiral into the vulcano”. Ik moet blokjes versnellen geloof, maar uiteindelijk zal de uitvoeringsscore van deze training nog geen 5% zijn, dus ik heb niks meer of minder gedaan dan rondjes trappen. En heel veel luisteren naar mijn zus. Daar is ze goed in. Veel praten en vertellen. Het leidt lekker af. Zij heeft toch geen idee wat ik doe verder, dus het is prima.

Ik ga wel drie keer om de vulkaan heen en steeds hoef ik niet omhoog. Als we klaar zijn met bellen pas. Het valt me mee, maar veel pit zat er al niet in en het wordt ook niet meer. Ik maak de ronde van 55km vol en ga dan ook nog naar beneden. Op de vulkaan regent het, maar buiten was er eigenlijk geen regen. Of niet dat ik gemerkt heb. De cadans en het tempo zijn erbarmelijk.

Er was niks aan de training, maar alles voelt dan ook als in afwachting van de examenuitslag morgen. Heel erg zenuwslopend. Na de training zit ik onder de overkapping op de bank en dut ik even wat bij.

Categories: Geen categorie | Leave a comment

Protected: 2024-13a Buiten zwemmen wat niet goed ging

This content is password protected. To view it please enter your password below:

Categories: Geen categorie | Enter your password to view comments.

2024 – 12

23 Mei – Het fietspad langs de Oostvaardersplassen is weer open! 😍😍 Ik ren heen en weer. 3x1500m 5:30.

Niet zoveel zin, al de hele dag ongeconcentreerd en vermoeid en wattig hoofd. Wel werk verzet, maar niet zo geweldig. En dan een uur extra noodtelefoon ook nog. Nja. Laat eten dus en dan de overkapping opruimen #mamablij En dan nog gaan rennen. Het duurt even voor de veters gestrikt zijn… 20 minuten inlopen. Dat lukt dan wel. Korte passen, geen muziek en dan!! Zijn de plassen weer open!!! Het hek is open! De kikkers kwaken me toe.

Langs het water- zo vertrouwd, de chicane, zo groen. Heerlijk genieten! Zal ik de interval gewoon overslaan? Maar nee, na 3,5km (best snel dus) ga ik het gewoon proberen voor anderhalve kilometer. Niet te gek en van mezelf hoef ik er maar 2 van de 3 te doen. 5:25 is prima. De vlakte, het water, de kleuren: het is prachtig. Maar na 1200m moet ik wel enorm drukken. Ik ga het zijpad in en laat 2 zakdoekjes achter. Door naar de dijk. In de rust de dijk op. Boven versnel ik weer. Deze krijg ik kado qua tijd, want die gaat naar benden! De zon geeft alles glans. Ik maak gewoon foto’s en zie wel.

Het is uitgestorven. Te laat blijkbaar. Ik neem de vliegjes voor lief, maar de teek had niet gehoeven. Ik ga gewoon hetzelfde pad terug! Dat doe ik alleen hier, op en neer is normaliter niet mijn ding! De banaanfiets heeft het lastig met keren. Verder is het hele fietspad vanaf de bocht tot het centrum (ik ga rechtdoor bij de bult) van mij alleen. Niemand gezien. Ik versnel nog een keer, maar mijn best doen is er absoluut niet bij. Gewoon versnellen waar ik nog zin in heb. Het is verder dan ik dacht. Ik ben het hek al door. Rond de 8 minuten elke keer. Is vast goed genoeg.

Ik loop dus iets verder met de gouden bol achter me en dan moet ik me toch opeens weer! Niet te zuinig. Gelukkig is er niemand. Hopelijk spoelen die 2 zakdoeken ook weer snel weg. Ik ga langs het centrum en het trapje en de hartslag is wat laag, maar ik kan het niet zo goed opbrengen om me te gaan inspannen. Ik vind het wel best zo. Ik maak 11,11 vol en dan stop ik het horloge gewoon en wandel ik naar huis. De schijterij heeft me 5 minuten gekost. Dan is het gemiddelde nog altijd 6:14! Slechts 1 teek. Niet kapot, wel kleine pijntjes. Niet meer alleen een vermoeid hoofd, maar ook wat zware benen.

24 Mei – Binnen fietsen in Zwift – Loop de Loop ➰de looper de Loop ➿ in Watopia met 6x2min 🤬🥵

S morgens werken als de zon schijnt en het windstil is. Een vergadering. Boeiend, maar vermoeiend. En ik sliep al slecht: onrustig en veel wakker. Zodra ik thuis ben (met de bus notabene) naar de winkels, auto-ellende met een accu die het niet meer doet in de wasstraat, schoonmaken. En dan node binnen op de fiets stappen want het regent inmiddels. 😣 Zwift wil natuurlijk ook niet meewerken. Anderhalf uur lang wattage-ellende. Eerst infietsen en mama bellen. Ook weer gedaan. Dan 30 minuten rondfietsen in Watopia. Ik had een route van 12km. Twee loops. ➰ muziekje aan en trappen maar. Saai en saaier. En de kilometers maar aftellen.

Ik doe een loop 🔁 om de vulkaan. Dan moet ik 6 keer één minuut flink hard-1 minuut allerhardst en dan 2 minuten rust. Mijn benen vinden het helemaal N I K S: ze verzuren, doen pijn en twee minuten rust gaan veel sneller voorbij dan de twee minuten enorme inspanning. Ik zweet me te pletter. 🥵 1 keer wissel ik een minuut rust in voor een sprintje in wWatopia. Ik pak ook nog de loop 🔂 over het vlakke land om de intervallen te doen. Door alles vandaag is eten er een beetje bij ingeschoten. Ik leef op een mager ontbijt en wat fruit. 🍌 en water (uisce – ik leer Iers).

Het is aftellen van de intervallen en optellen van de kilometers. Ik ga voor 40km voor de badge- hoe dan ook. Maar niet met valsspelen! Garmin telt te weinig ivm Zwift. Ik hou de afstand van Zwift altijd aan. Ik haal de ingestelde wattages (op Garmin) totaaaaaaaaal niet. Dat is frustrerend, maar ook de Tacx is niet goed gekalibreerd. Ik doe 6x mijn best. Dan uitfietsen. De loop afmaken en weer terug naar downtown. Ik zit net niet op 40km, dus nog een klein op en neertje en dan stap ik bezweet en erg moe af.

De benen voelen dit! Het hoofd ook; nog extra moe. Ik heb de badge en het plaatje met de rondjes ziet er wel geinig uit.

En door! De Picnic komt, pannenkoeken eten en opruimen en klaarmaken voor het feest morgen. Fijn, een schoon en opgeruimd huis, maar het lijkt niet van ons zo.

25 Mei – De 18de VERJAARDAG en een koppeltraining met mijn kind die ineens VOLWASSEN is.

Je kan het onmogelijk voorspellen: op het ene moment heb je een piepkleine baby van 2150 gram in je armen, je knippert mret je ogen en brengt hem naar de basisschool en even later leest hij voor op een donkere decemberdag. Nog een klein eindje verder in de tijd loopt hij het Baken Park Lyceum in en speelt hij piano. Maar er was geen seconde op 25 mei 2006 dat ik had kunnen denken dat hij een sportman zou worden. En nu is mijn kind een man geworden. Een heuse sportman.

Een verjaardag is druk. Geen huis vol, maar de hele dag door visite: koffie, thee, taart, lekkernijen, ballonnen, kwebbelen en zorgen. Wil er iemand nog wat, staat alles op tafel, van de ene maaltijd in de volgende. En dat is al lastig voor mij! Ik snoep mee, maar geniet van de paprika en de komkommer. Ik ben slecht geworden in eten. En de hulp van Vincent en zijn blijdschap met alle presentjes is geweldig. En dan is het nog twee uur licht als iedereen weg is en de vastwasser weer vol staat. De fiets wordt ontdaan van ballonnen en mag doen wat ie goed in is: hard, heel hard de dijk over. Ik neem ook een tijdritfiets en ga er een beetje achteraan. Op mijn eigen liggende en genietende hard. Langs de plassen.

Eerst een lastig pad voor m en dan over de dijk. Joy joy. Hij gaat met 40 vooruit en wacht vervolgens minutenlang op mij. De hele dijk lang zien we niemand! Op de Knardijk pakken we een bankje mee. Even die mooie foto maken met de fietsen, hem en loslaten.

Ik laat niet los, ik stuur achter hem verder. We gaan weer door en dan zeg ik: gas erop en weg is tie! Vinden we allebei leuk: hij is een snelheidsduivel, ik ben trots. Op de weg langs het oostvaardersveld vertelt hij. Tot aan het Kotterbos. Gek hoor, als mama een soort vriendin moeten zijn. Beetje sturen en goede raad geven. Ik was liever gaan lopen. Dus ik zei hem: zullen we straks nog 1,8km eraan koppelen? Had hij al aan Rob gevraagd de hardloopschoenen neer te zetten als verrassing voor mij. 🥰 we maken de 36km niet vol (2×18) en zelfs de 34km nét niet (33,9!!). Ik laat het erbij. Op de tijdritfiets zit ik ook op een gemiddelde van 28,2. Dat dan weer wel.

Dan een koppelloopje. Van de fiets af, plasje en een rondje+ om het park. Dit kan ik! En niet een beetje ook! Hij gaat nog veel harder natuurlijk als hij even los mag, maar mijn tempo begint ook met een 5. Dit is voor het eerst dat hij koppelt na zijn tijdritfiets. We gaan ook onverhard en het gaat gemakkelijk. Te makkelijk bijna. Na 1,8km afdrukken en wandelend naar huis. Samen koppeltraining is dikke liefde. 🫶🏼 dan is alles goed.
Mooie afsluiting van een lange dag.

Dat je je realiseert: op het moment dat hij geboren was, kende ik het woord koppeltraining niet eens!
En tien jaar geleden ook niet.

26 Mei – 8 keer 14 minuten deurtempo + 1 minuut versnellen + 1 minuut rust. Dat is ruim 2 uur en dus: Halve Marathon Tijd! 5 rondjes om het huis.

Met een rugzakje met de gelletjes erin deze keer. muziek aan. Niet ingesmeerd. Het was best behoorlijk benauwd. Dit ging niet zo lekker als 2 weken geleden. Toen was het nog stoer en dapper, nu meer van hetzelfde. Ik appte Maarten die ik in ronde 1 zag zitten of hij mee ging. Helaas nog niet. Ik verveelde me een beetje. Ik was behoudens aan het lopen en hield een beetje in, maar dan lijkt het niet zo snel te gaan en niet gemakkelijk. Ik zie een beetje op tegen de maand juni. Die staat nogal vol met wedstrijden en levens-uitdagingen. En daar loop ik dan een beetje over te piekeren op zo’n zondagmiddag. Waarom ik deze training doe, of ik niet verder of beter zou moeten zijn (lees: sneller) Ik versnelde wel in de minuut, maar de hartslag ging niet echt mee. De rust was dribbelen. Er was opeens een kilometer die wel vanzelf snel ging, maar dat bleef bij 1km in 5:45. Netjes elke keer op tijd rennend de gel proberen te eten en dan even sportdrank drinken. Zwaaien naar M. Mijn hartslagmeter floepte een paar keer los. Vervelend. In de derde ronde dacht ik: ik moet naar de WC. Ik appte Vincent, maar toen moest het opeens echt en ik zag een gat in de bosjes en daar “dook” ik in. sstttt…. Zakdoekje leggen en weer verder.

Het zonnetje kwam er door en toen werd het nog benauwder, maar niet extreem zwaarder. Het bleef een soort van gecontroleerd, als was ik niet erg vrolijk. Ik wist niet of ik 5 of 6 rondes wilde lopen. 5 Sowieso, en dan extra? Wat win ik daarmee? Is dit een voorbereiding voor de lange afstand? Moet ik dan nu 25km lopen? Mijn lijf vond van niet eigenlijk. En hoe gaat het als ik straks de 7 rondes moet lopen die ik in Ierland niet heb gehaald? Ik moet ook kijken of er in Duitsland genoeg posten zijn. Ik loop dus meer te prakkeseren dan ontspannen van de muziek te genieten.

In ronde 4 vroeg ik of Vincent mee zou willen, maar hij moest nog eten en voelde er niet zoveel voor. Ik bedacht ook dat het míj́n opdracht was, niet de zijne. En toen ging ik wat lekkerder lopen. Het is ook mijn saaiheid, mijn keuzes. Ronde 4 ging gestaag en ik sloeg de 2 minuten ander ritme een beetje over. Ik vind uit het dribbelen weer een ritme zoeken best lastig. En zo kwam ik de vervelende 16km voorbij. De 8 blokken én de rondjes waren 2 leuke manieren van aftellen. De hartslag was redelijk hoog, maar niet buiten de perken. Nog een keer drinken en toen de laatste ronde. Kwam Vincent ineens in de straat naast me lopen! Zo lief!

We kwebbelden. HEUS – ik kon nog in volzinnen praten! Niet meer vanzelf en ik vond het ietsje zwaarder om wéér datzelfde rondje te doen en het warm te hebben. Inhouden was niet zo moeilijk meer.

Ik ging het hartstikke mooi halen met de rondes en de opdracht! Het laatste stukje liet ik V maar kletsen en die versnelling was matig omdat er niet meer zoveel in zat. 21,1 volgemaakt. Net ietsje sneller. Ook incl poeppauze. Vermoeide benen en wat moe. Net thuis voor het onweer vol losbarst! Blij dat ik geen 6de ronde heb gedaan. Was ook niet nodig.

Een dipje

En dan opeens voelt het allemaal niet meer zo goed. Is het vermoeidheid? Na de verjaardag en de halve marathon in 1 weekend. Zoveel stress en onrust verzameld. Ik voel me niet meer in staat om al die ‘mooie’ plannen die ik heb uit te voeren. Een marathon én nog al die lange fietstrainingen en dat in het wisselvallige Hollandse weer. Zonder dat iemand het weet of me bejubelt. Zonder dat ik sneller of beter wordt. Dan zie ik KH weer keihard lopen na kei hard fietsen met d’r blessure. MvdB blijkt snoeihard te kunnen fietsen. FP wordt bejubelt op Insta tot en met om een kwart triatlon waar ze minstens 20 berichten aan wijdt. Al die fantastische luitjes die training na training doen in modder, weer en wind naast 40 urige werkweken met ideale, volkomen stressloze gezinnen.
En waarom doe ik dit? Voor wie? Ik vind het best leuk, maar M&Ms vretend met een boek op de bank is ook leuk. Ik heb teveel slechte voeding gehad de afgelopen twee dagen en dat zal ook niet helpen. Dan voel ik me weer dik en dom en dat ik niks kan volhouden behalve alle koekjes opvreten. Kan ik met dit beetje training, met slechts 21km -een paar keer- een marathon lopen? Wie denk ik wel niet te zijn?
En dan lees ik op WW iemand die 4 hernia’s heeft gehad na een triatlon carrière van 12 jaar waarin ze zichzelf als ‘goed’ bestempelt en ze is nu 20 kilo (!!) aangekomen en dan denk ik: waarom dan? Waarom doe ik dit? Ik schep morgen weer niet op, op mijn werk of bij de bootcamp. Ik jakker door, mijn eigen ding. Zo goed als het vorige week ging, zo blij als ik was, zo somber gestemd ben ik nu. Ik ben te oud, te langzaam, te dom voor deze sport. Om mezelf te zijn. Want ik ben eigenlijk lui en niet sportief. Bang voor wedstrijden, blessures, mensen en mezelf. Op dagen als deze. 

Maandag 27 mei. – Wandelend naar de Bootcamp. Het bevalt me niet: ergernis en mijn eigenste best.

Ik had heel rustig kunnen rennen. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb me Enorm geërgerd. Die stomme trainer gaat klagen over wat hij over zichzelf afroept door achter mensen aan te rennen. Hij kan niet rennen want is nog geblesseerd maar blijft beweren dat zalf help bij achillespees-verrekking en hij moet ze met rust laten en hij koos expres een andere route. Ik voelde me bedonderd. Ik heb tegen die andere aardige man opgeschept dat ik een hm kan lopen maar de trainersukkel was te kregelig en begon agressief te worden. Bah bah. Ik wilde zeggen dat hij er zelf op aanstuurde. Ik heb zoveel aan moeten horen bij hem, ik ben er klaar mee. Ik ga echt weg bij deze club. Mijn rechterknie is wat gevoelig. Beetje overbelast. Weer hetzelfde stukje wandelen als gister is écht saaier dan saai.
Dan de bootcamp zelf met zo’n 8 mensen. Geleuter, geschreeuw, de helft die het echt probeert maar het in stilte voor zichzelf doet. Schreeuwers die maar halfslachtig doen. Een trainer die niet oplet of motiveert (want: met zichzelf bezig) en ik doe mijn eigenste best. Alles net iets langer, iets dieper, iets geconcentreerder. Uiteindelijk ga ik er beter van zwemmen.

Ik deed 12 keer de trap. In sets van 3. Alle treetjes, 1 overslaan en 2 overslaan. En terug lopen en een klein stukkie rennen. Dan een rondje bootcampen. Altijd hetzelfde laken en pak. Weinig variatie. Daarna de “dennenboom”. Squatten en lunches afgewisseld. Kleine passen, diep doorbuigen en ik ben de langzaamste. Stik er in zeg. Zitten ze te kletsen op luide toon. Nog een rondje. En dan de buikspieren. Het gaat me echt steeds beter af! Ogen dicht, oren uit en aanspannen die spieren. De lucht was dreigend mooi, maar het bleef droog.

28 Mei: Een lange duurrit met Vincent en met mezelf, een vrijwillig koppelloopje en zwemmen.

Vincent gaat me mee naar Joyce fietsen. Hij is daar nog nooit geweest. We hebben allebei een lange duurrit staan (60km voor hem, ik 3 uur) en die schuiven we naar deze dinsdag, nu het nog droog is en Joyce kan. We kletsten het eerste stuk als we Almere uit rijden. We zijn allebei op de tijdritfiets. W moesten vaak het gesprek onderbreken voor een vrachtauto. Die rijden er om 10 uur veel in de polder om de goederen op te pikken! Kwebbelden we op de Vogelweg verder tot de Knardijk. Mijn cadans/vermogensmeter pakte niet op de tijdritfiets, want dan heeft ie de Tacx te pakken thuis en laat die niet meer los. Geen controleerbare cadans dus. Ik gok rond de 776/77, dat is het altijd bij mij.

Op de Knardijk een foto en toen gingen we los! ieder z’n eigen tempo. Wind mee, goed fietspad en keihard rechtdoor. Vincent houdt de tractor net niet bij en ik rij zelfs 37/38. Dat is leuk aan de polder! 5 Kilometer lang ook nog.

Na de stoplichten namen we de weg en daarna het fietspad over de Rietweg. Die is nog afgesloten, maar het fietspad niet. op het fietspad rijden ook de tractors voor ons en we kwamen onder de modder te zitten!! Vincent had ruzie met het drinksysteem en ik haalde hem in en ging voor. Weer een lang recht stuk, maar een iets minder fietspad. Een meneer begon tegen me te kletsen over de wind toen ik op Vincent wachtte.

Daarna fietsten we samen, want ik moest de weg naar rechts vinden. Ik vond ‘m, maar bij het oversteken verschakelde Vincent zich en sloeg zijn ketting vast. Gestrand!

Joyce pikte ons op en ik fietste naar haar huis. We hadden een heerlijke lunch en veel te bepraten. Ik at een worstebroodje en eieren. Ik ben (veel) aangekomen afgelopen weekend; een dikke kilo erbij en daar baal ik echt enorm van. Ik snap het: het lijf houdt graag alles vast, maar het werkt demotiverend en ik snap dat het voor anderen nog erger is.

Ik ging alleen met mezelf en zonder muziek terugfietsen. Met de wind tegen. Eerst wind van zij op de weg naar Dronten, maar ik leek ‘m mee te hebben, zo hard ging ik! Liggen en trappen en proberen niet verder te denken. Ik had het fietspad voor mij alleen. Heerlijk! Na 55km kreeg ik de wind tegen en werd het lastiger aan alle kanten.

Ik stopte nog even bij de Vaart en toen ging ik soepel achter de wijk langs. Ook niemand. Het water glinsterde echt prachtig. Ik voel me safe op de fiets intussen. Ook richting de ‘enge’ brug gaat het prima. Liggen en fietsen en de wind valt mee. Maar daarna in het bos is het andere koek! Veel bochten, vuil wegdek en krap. Gaat het mooie tempo eraan.

Op de Knardijk moet ik weer plassen (er is toch niemand) en dan wil ik liever langs de paarden dan weer over zo’n krap pad. Dat gaat inderdaad stukken beter. Ik moet 3 uur fietsen, maar met mijn tempo red ik dat niet. Ik ga te hard en zal te vroeg thuis zijn. Ik vraag me af of ik 100km vol moet maken, maar het is wel goed zo. Ik hou het op 80 en voel me er toch nooit goed genoeg over! De fiets is vuil, ik ook. Het gemiddelde blijft steken net onder 28 km/uur. Is ‘m net niet.

Koppelloopje

Ik koos er zelf voor. Stond niks op het schema. In fietsbroek vanuit de achtertuin. Jasje uit, renschoenen aan en gaan. Benauwend weer, maar droog. Tempo boeit niet. Het overbekende rondje. Niet nadenken. Het voelt oke. Nergens pijntjes. De eerste kilometer ging in 6:04. Ik zie dat het horloge daar allemaal gekke dingen van heeft gemaakt. Ik maakte een foto.

Het ging soepel, maar ik zweette wel heel erg. Wederom leek de wereld uitgestorven qua mensen. De tweede kilometer ging in 5:50 en dat nodigde natuurlijk uit…. Elke kilometer iets harder dan? Mijn horloge ging opeens uit! Helemaal van slag, dat ding. Ik heb m gelijk weer aangezet, maar er is iets geks gebeurd met de data. Kilometer 3 ging in 5:47, dat klopt weer wel. Ik bedacht er toch 5km van te maken. En dan natuurlijk steeds iets sneller als we toch bezig zijn… Kilometer 4 ging in 5:45, dus dat was kielekiele. Rondom het park heb ik aangezet. Stevigere passen. Even wat dieper gaan. Dat kan ik eigenlijk best. Ondertussen denk ik alleen maar de mensen die het altijd nog beter kunnen. Ik hak de laatste km er doorheen in het onverharde park. 5:30 tsjakka. Vincent wacht me op om een foto te maken.

Zijn fiets is weer gemaakt. Ik maak mijn fiets eerst schoon. Daarna mezelf pas. De lange duurrit en een loopopdracht gedaan vandaag: het kan weer gaan regenen.

‘s Avonds ga ik nog zwemmen. Gewoon maar inzwemmen in baan 3 en toen was het allemaal ongelijk verdeeld en waren RV en LM met twee in baan 4 en met 6/7 in baan 2/3. W ging een baan verder en toen dacht ik: ik blijf achter hem zwemmen. W begint altijd sneller als hij eindigt, dus dat is mooi. Ik zeg dan niet: ik heb ook al een koppeltraining gedaan vandaag of ik tetter niet door de kleedkamer dat ik snel was op TriAlmere, terwijl de anderen wel van zich laten horen hoor, dat ze hun eerste sprintje deden en (door het wandelen) nergens last van hadden. Maar goed: anke in baan 4.

4×100 met 1 baan versnellen: ik deed de laatste. Is voor LM en RV een makkie, maar voor mij een uitdaging. Een steigerun van 50m. Daarna een bondarenko van 500m. Vond ik leuk. Ik kon achter W blijven. Die moest hard werken want de andere twee hield hij niet bij. ‘Flinke training’ zei W. En ja, dat was het voor ons!! Maar ik zwem me niet stuk, ik moet gewoon flink aanzetten. Overigens moet dit allemaal met achtje! Dan 200 kalm (haha), 2×100 tempo, 4×50 sprint. Ik deed het derde sprintje. Echt mijn best gedaan! Ik wilde 2 of 2,5km zwemmen. Vond ik mooi voor vandaag. Maar ik zat al op 1900 en toen nog 4×100 met steeds een extra baan erbij snel. Mochten W en ik de eerste 2 doen 😆 ik vind het ook wel lekker om voorop te zwemmen en geen rekening met de voeten voor me te houden. Letterlijk ‘hoofd omlaag’. Toen door voor 2500m dan maar, want ik zat op 2300. We deden 300, 3 keer 100: 25 kalm-50snel(ler)-25school, maar dat schoolslag doe ik of niet of alleen armen. Kan ook. Daar gaf Garmin me wat kado aan meters. En toen zwom ik 2700m vol. In een beretempo voor mij. ‘Flink getraind, maar niet elke week’ vatte W het mooi samen. En dan nog zeg ik niks over 80km fietsen en 5km hardlopen. Het waren er namelijk geen 100 en geen 10. Ik ben wel te energiek om goed te kunnen slapen. Gek genoeg voelt zo’n dikke sportdag niet als een knappe prestatie.

29 Mei – STILTE en RuSt

Een wandeling met de collega’s. Meer is het niet. En we werden op het einde nog nat ook! Verder is het een drukke dag hoor: een dag werken in Leiden. En ‘s avonds vergadering van de triatlonvereniging. Mijn hoofd zit een beetje vol. En dat werkt tegen me. En de weegschaal is ook tegen me! Dat is ook niet leuk.

30 Mei – Fietsen – met versnellen in blokjes de polder door op de tijdritfiets

De polder. Wow. Ik vond het fietsen leuk. Ik heb genoten. Van de snelheid wind mee. Van de fiets. Ik heb de tijdritfiets inmiddels echt helemaal door en durf te liggen en hard te trappen. Ik genoot erg van de rechte wegen.

Van de Knarweg die net vakantie leek, omdat het net zo goed een weggetje in Drenthe of Frankrijk had kunnen zijn, zo onbekend. Ik genoot van de tempoblokjes (ook al mislukten ze soms omdat ik bochten door moest en dijken op). Van de rust. Van het gemak om te liggen. Van de muziek. Van vers asfalt (op de Ibisweg). Ik heb erg goed gekeken. Hoe snel alles langs me heen ging. Naar de molens. De wolken. De werkeilandjes. De boerderijen. De katten.

En dat terwijl ik me niet goed genoeg voel. Ik ben erg bang voor alle sport. Het liefst die ik de gordijntjes even dicht. Iedereen uit mijn buurt. Geen aandacht. Eerlijk gezegd krijg ik dat ook niet. En dan schrijft MvdB er gelijk iets bij, dat ik snel word. Duh. Ik kan er zo een stuk of vijf noemen die dit fluitend doen voor de gezelligheid. En vijftig die het niet kunnen, maar die zitten stilletjes in een hoekje en hoor ik helemaal niet. Allemaal de groeten. Joyce kan wel zeggen dat het goed gaat, maar zo VOELT het niet. Ik krijg de puzzel voor dit weekend niet goed in elkaar en daar word ik dan heel onrustig van. Juni wordt écht zwaar! Dat ik dat ook maar moeilijk ingepland krijg in mijn hoofd, maakt het niet gemakkelijker.

Fietsen ging dus super, gezien de omstandigheden.
Dan de grote minpunten: de vermogensmeter doet het niet. Geen cadans, geen wattage. En waar moest ik op fietsen?! Jawel: wattage en cadans. Zucht. Dus ik hield de cadans bewijsloos hoog. Ik had gelukkig ook tempo ingesteld. Nog een min: wind tegen op het einde, maar die viel mee. De Ibisweg is prima geworden. En een beetje miezer. En: plassen in de drassen. Ook jammer: donkere zonnebril. Dan lijkt alles niet zo vrolijk. En ik fietste al tegen de avond in. Ik moest een ommetje maken om zo min mogelijk door de stad te fietsen en toch 50km te halen. De training was net te kort, maar ik reed toch flink door.

Wel mooie fotos gemaakt. Omdat ik het mooi vond. En de foto’s representeren wat ik voel. En netjes voor de bmw gestopt die naar mij zwaait! 50km vol gemaakt. Je moet zo opletten als je boven de dertig rijdt in de stad, dat voelt raar en sterk. Ik reed gemiddeld 29. Hoor ik er eindelijk (vandaag) een beetje bij.
Ik zie op tegen de enorme opdracht morgen. En ik heb nu de grootste moeite om braaf te blijven eten. Er waren ook geen aardbeien, dus ik moest kaas. En nootjesmix. Ik ben een anorexant hoor: nu wil ik niet meer te dik worden. Is ook een periode.
Nog meer te fiepen? In elk geval niet van het werk! Hoewel ik ongeconcentreerd ben, geniet ik echt van het oplossen van de tickets en dingen bedenken.

31 Mei – 1100 badgepunten halen bij Garmin: Bootcampen, binnen fietsen terwijl de zon schijnt en een andere hardlooptraining dan origineel gepland stond in verband met vermoeide benen. Kan ik dus ook hebben!

Eerst terug naar Bootcamp Nation voor een pittige training. Vincent was ook een keer mee. Voor hem is het hartstikke goed. We moesten doorlopen om op tijd te zijn. Lekkere training! We waren met veel meiden, ook wat stevige mevrouwen. Eerst inloopoefeningen: kniehef, hakken-billen enzo. Ja hoor. En toen deden we achter elkaar door een tijdje: resistance band squats laag en hoog en met de ball laag en hoog en dan doordraaien en hardlopen met een burpee er tussen in. Ik hou dat eindeloos vol. Niet zo hard vandaag, want ik moet nog meer doen… Dat deden we een flinke tijd.

Ik ga er wel van zweten, maar mijn spieren doen er niet zo moeilijk over. Dan squatten met de bal en zonder bal, tegenover elkaar. Ik en Vincent natuurlijk. Dat deden we best vaak.

Daarna moesten we kort op en neer lopen. Vond ik wel tof. Ik hou echt van dat eindeloze. Maar niet van keren, dus dat was jammer. En toen nog 3 keer een minuut kleine jumpings doen. Ik voelde het! Eindelijk! Heerlijk. Daarna nog even rekken en strekken en klaar weer. Ik zweet wel, maar ik trek het ook prima. Lief klein ventje erbij in de wagen. Ergens ook sneu voor zo’n jochie. Coach D is in elk geval een stuk vrolijker en beter te pruimen.

Daarna een paar verplichtingen thuis en toen ging ik binnen fietsen.

Waarom in vredesnaam binnen fietsen als het buiten prima weer is? Nou, ik moet voor de badges van Garmin hoogtemeters maken en dat gaat niet zo best in de polder. Dan de virtuele berg maar over! Mijn benen vonden het minder fijn. Die voelden nog iets bootcampachtigs. Het begin ging goed, maar toen het klimmen begon, hadden de bovenbenen moeite. Langzaam omhoog. Op naar de 500 hoogtemeters!

Die had ik nodig, die hoogtemeters. Ik zou graag 1100 punten halen nog deze maand. Stappenbadge en deze moest nog. Ik ga niet voor snelheid. Na een half uurtje ofzo kwam Vincent om mee Yathzee te spelen. Het eerste potje won ik grandioos, het tweede potje hij met 1 punt en het derde potje deelden we via Whatsapp met LS (die er niks van snapte en vast dacht dat we haar voor de gek hielden) en die won ik weer enorm.

En toen was ik boven en kon ik niet omdraaien!! Ik had 500 hoogtemeters, maar moest doorklimmen met de 17%helling. Even later lukte het gelukkig. Toen sjeesde ik naar beneden en maakte de ronde af en daar zaten stiekem ook nog hoogtemeters in. Tempo is dus erg laag, maar dat komt door al dat klimmen. En toen waren mijn benen vermoeid en moest ik nog lopen.

Er stond 2 uur, maar al fietsend bedacht ik al dat dat een slecht idee was. Dus maar wat gewisseld en toen was het horloge ‘vol’ voor workouts. Zucht.
Dan maar een vervangende hardlooptraining omwisselen.

En als je dan de training achteraf ziet in Garmin, ziet het er heel goed uit: lage hartslag, redelijk tempo. Maar ‘it feels not as it looks.’ Help!
Dit is dus (letterlijk) een hele dappere move van mij: ik moest de halve marathon doen (2 uur) maar die heb ik naar zondag geschoven. Ik zat op de fiets en was bergen aan het beklimmen en mijn benen waren ‘gevoelig’, dus ik dacht: geen eindeloze loop en gewoon wisselen met de zondag: daar staat een uurtje. Ik vind dat erg lastig, want de fiets-loopcombi is natuurlijk ergens voor bedacht. Maar de bootcamp vanmorgen was ook niet mild, en heel soms moet ik zelf ook niet te braaf moeten zijn of te ver willen gaan en doen ‘wat goed voelt’. En dan nog was dit extreem moeizaam! De hartslag bleef (idioot) laag, maar het tempo gelukkig ook.

Meer ging gewoon niet! Mijn rechterkuit trekt. Ik moet andere schoenen. Na 5km moest ik de bosjes in om de darmen te legen. As usual. Ingecalculeerd. Het lopen ging op zich best ‘oke’, maar moeizaam en slepend. Kijken en luisteren naar de omgeving is geweldig. (Geen muziek)

De versnellinkjes waren echt een verzoeking. En toen moest ik ineens nog een keer stande pede de bosjes in voor een flinke pot diarree! Ik was er een klein beetje misselijk van. Maar toch doorgaan hoor! Alle 6 de versnellingen van 30 seconden maak ik af! Al had ik toen wel echt duidelijk een tekort aan energie. Training (bijna helemaal) afgemaakt. 10km volgemaakt en 1 minuut eerder thuis – kwas er klaar mee. Thuis meteen bij-tanken en een warme douche. Nu heb ík zelfs spierpijn en gevoelige benen.

Het ziet er datatechnisch allemaal uitstekend uit, maar ik VOEL dat niet zo. Ik heb in mijn hoofd geen vertrouwen. Niet in de triatlons van juni, niet in de juli plannen, niet in blessurevrij blijven. Ik lig wakker van het piekeren of alles wel kan en lukt en blessurevrij blijft. Dus als ik dan moet constateren dat ik vandaag niet de 2 uur kan rennen, is dat echt pijnlijk voor mij. Verstandig, maar het voedt de twijfels alleen maar. En nu moet ik zondag weer. Hopelijk lukt dat dan.
Mei is om!

Niet eens zo heel veel gelopen (hoe kan dat dan) en 20km gezwommen en heel veel gefietst. Wel 900 kilometer! Ook niet zoveel gewandeld, grappig genoeg. Maar wel flink wat uren krachttraining! En: Het doel van de maand gehaald!! Met een badge voor rustig ademhalen. Laten we dat in juni proberen door te zetten 🙂

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-11

13 Mei – Wandelend naar de Bootcamp. Stom

Ik vind wandelen echt moeilijk. Ik kan ook rennen namelijk. Probleemloos. Niks wat pijn doet. Ook niks wat zich realiseert dat het zo is. Ik loop een halve marathon (in control) en verlies alleen maar veel vocht. Geen spiertje pijn. Vermoeid wel. Vooral in mijn hoofd. Met een hinkende M verder gewandeld. Hij heeft (ongetraind voor trail) een halve marathon (die een trail bleek te zijn) gelopen en zijn achillespees vernachelt. Maar als hij loopt is er niks aan de hand. Beretrots is ie. Maar niet op zijn tijd. Dan de bootcamp:
Trap 8x
Wandelen. Ja ik doe een triatlon zaterdag en nee, dat is niet zo knap, maar buiten zwemmen is zo leuk! – dat vertel ik ze.

Ronde 1 – net iets minder gewicht in de schaal leggen
Dennenbomen. Voel ik een beetje, maar afleiding helpt. Laat de rest maar schreeuwen.
Ronde 2. Doe ik ook maar dan net iets langer
Ronde 3 -6 stuks en dikke muggen. Armdingen
Buikspieren. En dan weer naar huis wandelen. Ik vond het niet zo’n leuke avond.

14 Mei – Een duurrit met veel mislukkende dingen.

Ik zou gaan bellen met mijn zus. ❌ er stond zoveel wind dat ik haar wel kon verstaan, maar zij mij niet. Vermoeiend. Oostvaardersplassen nog steeds dicht ❌ kon ook niet echt de dijk op met de wind van zij. Tempo en inspanning helemaal niks. Cadans verrot. Luisteren en denken over de route ging erg lastig samen. ❌ toen voorbij het bloq naar links, wind tegen: telefoneren onmogelijk. Bij Rode Brug gaven we het op. We bellen straks wel.

Fietspad tussen de koeien door. 🐄 weer een onderbreking. ❌

en toen een enorm groot gat 🕳️ ❌ smal pad, tegenligger ❌ 11km in een half uur. Dan wat wind 🌬️ mee pakken. De dijk op naar links. Even wat makkelijker maken. Ik had ook erg last van krampen. ❌❌ ook dat nog. Maar toen was ik er zo K L A A R mee dat ik omdraaide bij het Da Vincipad. Nog een gesprekje met een man die dacht dat ik de weg zocht, maar de beslissing ‘naar huis gaan’ en omkeren koste me moeite. Ik liet hem op zijn mooie paarse fiets voor gaan. Ik ben zo traag vandaag! Maar ik haalde m langzaam maar zeker in. Ik deed geen moeite meer. Lag wel en trapte heus aardig door, maar deze training was ik al lang klaar mee! Ik ging anders dan die man, want ik wilde m niet inhalen. 13km in tweede half uur. Met een klein ommetje 30km volgemaakt en blij dat ik thuis was. Kon ik verder bellen om te horen hoe het geweldige neefje het doet. Blij dat deze training klaar is. Het was niks. ❌ tempo❌ cadans❌ gevoel 0️⃣ Er volgen nog een paar belangrijke ‘veertienden’ dit jaar. Twee maanden nog. En over vier maanden ook. Vandaag heb ik er weinig fiducie in. Ik ben moe. Heb veel kleine pijntjes. Het lijf voelt oud, het hoofd denkt ‘r het zijne van. Ik kan het vast. Maar vandaag weet ik het nog niet zo zeker. ❌

15 Mei – Rustdag, want de wandeling in Leiden was stiekem een goed overleg!

Voel me erg vermoeid vandaag. Alles bij elkaar: examenstress, lange reis naar leiden en dietiste, 🩸 en erg vermoeid. Veel kleine pijntjes. En ohja- wedstrijd in zicht. Paniek alom. Slecht slapen helpt niet mee. Onrustig, hoogdpijn, rechterknie & linkerknie. Examenstress er bovenop. Ongeregelde dagen. Niet mijn dag. Maar wel een half uur gewandeld met teamleider G en een goed gesprek gehad. Ze zijn allemaal wel geschikt, mijn lieve collega’s.

16 Mei – 5×400 met 200 rust en in- en uitlopen

freakin’ veel idioten gehoord vandaag. Rondom fysio’s die andere jankers wel dryneedlen, een set mensen die niet willen luisteren, belachelijke dingen op insta en gezever en gezanik. Maar hier thuis leef ik tussen examenstress. Werkstress. Onrust. Slecht slapen. Pijntjes. Ongelukkig. Leeglopen en prikkelbaar. En zwemmen wordt ‘m niet. Werken lukt redelijk, maar langzaam en slechts gedeeltelijk. De tickets druppelen door. Collega J is nog ziek. Ik ben vermoeid. Nou, zo’n dag dus. Drie dagen zonder echte sport en ik ben niet te genieten!
De training is niet makkelijk op het horloge te zetten. Gewoon maar door het benauwde weer heen gaan hobbelen. De eerste 3km gaan strak op oké tempo. Het bos is nog dicht. Er kan ook niks goed zijn vandaag. 400m versnellen va het centrum. Het lukt maar de hrf 160 is te hoog om te halen. Ik jog in 200 rust. Ondanks de warmte is het best genieten in de Oostvaardersplassen met de diertjes en het groen enzo.

Maar ik ben prikkelbaar en geïrriteerd vandaag. Hardloop muziekje aan. De eerste twee versnellingen gaan okay. Warm en te doen. Niemand te zien op 2 mannen na, waarvan 1 hardloopt. De derde versnelling is verhard en dat is beter. In het kotterbos ga ik even in de bosjes zitten. Ongeveer waar ik de vorige keren ook zat, alleen nu is het inmiddels dichtgegroeid. Met muggen erbij. En brandnetels.

De vierde versnelling is volledig singel track en dat scheelt en gaat zomaar 10sec langzamer. De laatste is verhard en ik ga er even voor. Dat helpt. Ik kan het wel. Dan tien minuten uitlopen. Ik ga terug en zie de meneer hardloper nog een keer. Loop heel kalm de brug over. Daarna pak ik het tempo van het inlopen weer op. Redelijk hoge hartslag. De hele loop al. Ik maak 9km vol. Vind het wel goed zo. 55 minuten was het idee. Het is iets minder. Tempo redelijk mooi. 72% uitvoeringsscore. 70% onverhard. Maar ik zie op tegen zaterdag. Als iedereen me weer inhaalt alsof ík degene ben die niet traint. Het gaat niet goedkomen.

17 Mei – Losfietsen – 2x: eerst met Manuel, later nog een keer met Vincent. Wat moet ik ‘los’ zijn. NOT

Er zit niet zoveel kracht en energie in. Dat wordt wat morgen! Ik heb overal pijntjes: knieen, voeten, rug, hoofdpijn, onrustig, slecht slapen. Ik was verbaasd dat Manuel mee kon, want meestal is hij bezet door mensen die stukken sneller kunnen dan ik wil! Eenmaal fietsend trokken de pijntjes weg en zijn we gezellig gaan kletsen (ik). Arme Manuel… Op de Knardijk wind tegen, maar het viel me mee. Ik vond de kleuren echt prachtig: een soort pastelgroen.

Op de dijk werd dat afgewisseld met dreigende luchten. Heel erg mooi. We hielden het droog! Er kwam een heli over en Manuel heeft me van de vakantieplannen verteld. Ik ben nu al jaloers! De wind kwam overigens wel van alle kanten. We maakten het ommetje groter, want ik moest anderhalf uur. Zie je de cadans van 81! Die is wel goed. Over het tempo van 25,7 gemiddeld hebben we het maar niet. Ik heb 42,2 kilometer gefietst.

ik dacht opeens, toen ik mijn spullen verzamelde en op Facebook zag dat ze in Almere Haven bezig waren met opbouwen terwijl Vincent zijn grote liefde – de tijdritfiets- schoonmaakte ; hij moet eventjes fietsen om zijn hoofd leeg te maken. Na al die examens even fietsen. Dus ik stelde voor te gaan. Waarom ook niet. Ikke rustig aan en hij van tijd tot tijd knallen. We spraken goed af tot waar dan precies. In het begin reden we in een vierdaagse fuik vol kinderen. Toen stopte ik mijn horloge en ik miste 2km. Beetje warhoofdig. Ik heb ze er later weer bijgeteld. Ik fietste wel okay en van tijd tijd lekker hard, maar door Haven zoeken en wachten en de stad kost enorm veel tijd. Op het terrein begon Vincent meteen te kwebbelen. Ik wilde de arrogante wisselclinic liever vermijden, maar die waren overal. Ik wilde mijn plek wel weten, maar toen kon ik mijn startnummer al ontvangen! Als een kind zo blij, ook al was het lastig meenemen zonder zakken. Vincent ook blij, want die koopt/bestelt een shirt.

We fietsen terug door het vreselijke hobbel haven en over de dijk. Ik maak een foto. Het ING jasje is top, maar de zakken ontbreken. Rijden met startnummer op je kont is ook apart. Terug langs de manege. En daarna via Nobelhorst. Vincent ging nog even hard tot op het snelweg viaduct. Tempo is weer erbarmelijk en deze hele fiets prestatie eigenlijk ook, maar ik heb wel pret gehad en het weer gedaan en overleefd. Wedstrijden en ik worden nooit geen goeie combi meer vrees ik. Al is er geen enkele reden om me druk te maken, want ik finish echt wel. Maar stiekem wil ik natuurlijk toch net iets sneller dan vorig jaar. Al heb ik het dit jaar niet zo goed voor elkaar. Ik heb het gevoel dat ik met teveel trainen afbreuk pleeg. Als ik maar lol heb morgen. 1 brok ervaring. Dat stoort me dan bij die clinic: die instructeur heeft extreem veel ervaring en kan alles, maar hij verzuimt te vertellen dat ze hun badmuts op moeten houden en zwembril omhoog schuiven, zodat je de handen vrij hebt. Ik heb het 70km weggetrapt vandaag. Toch weer teveel gedaan eigenlijk. We zullen het wel zien morgen. Ik leg wat halfslachtig de meeste spullen alvast klaar.

18 Mei Almere TRiHard Standaard afstand – OD triatlon. Het verslag staat hier.

19 Mei – Uitfietsen en buiten zwemmen

NERGENS last van. Ik kan zo opstaan en ben vermoeid, maar dat is het dan ook. Niet eens verbrand. Geen hoofdpijn. Ik weeg maar een onsje minder. Geen honger. Maar ook al weinig euforie meer.
Het gaan uitfietsen is dan zo’n training die ik heel moeilijk vind. Uitslapen was voor mij belangrijker vanmorgen (ik heb tot 12 uur de blog bijgewerkt) en dan lukken 2 uur voor de lunch al niet meer. Daar word ik ongedurig van. Ik zie anderen ook uitfietsen, maar die gaan niet voor 2 uur. En hard dat ze gaan! Ik snap niet dat ze mij gister niet bij konden houden als dit hun uitfietsen is. Maar goed, ik sleep me op de racefiets en denk: 50km in 2 uur lijkt me echt uitfietsen. Maar ik merk dat ik toch weer harder moet van mezelf, want de rest kan dat toch ook? Het is niet zo druk als ik dacht, dus het rondje OVP is uitstekend. Op een gegeven moment denk ik: uitfietsen, kalm aan. Neem een andere route, een ander stukje. En ik ga het bos in. Veel bochten, krap, ontspannend. Ik vind het wel leuk, maar het gemiddelde zakt als een baksteen en zo ook de cadans.

Eenmaal op de dijk voelt het alsof ik dat moet inhalen. Ik ga liggen, luister naar de muziek en trap gewoon heel hard. Ik ga wat verder door en eerlijk gezegd heb ik al een hele tijd geen zin meer en ik heb al uitgeteld hoe lang ik moet voor een groene training en ik moet elke keer wat verder, want liggend op de dijk gaat het dus wel hard. Ik moet dan door de stad en dat kost behoorlijk wat energie met honden ontwijken, opletten op auto’s en veel bochtjes. Ik ben er helemaal klaar mee en sukkel naar huis. Waarom zou ik 50 vol moeten maken of 2 uur? Ik heb ook bij lange na niet genoeg gegeten.

Ik wil Rob en Vincent niet meer hele middagen alleen thuis laten. Ze mopperen niet ofzo, maar er is een schuurtje wat geschilderd zou moeten worden, een huis wat opgeruimd moet worden en administratie te doen.

En dan zegt Vincent: zullen we toch gaan zwemmen? En ik zeg natuurlijk toch ook weer ja!

Deze zwemtraining heeft me enorm dwars gezeten. Dinsdagavond ging niet (te laat ivm examens), woensdag toch nog naar kantoor, dus kon het ook niet en toen werd ik ongesteld. Hij schoof maar mee, dit zwemuurtje. En het zag er naar uit dat het een rode training werd in finalsurge, de eerste in maaaaaaanden. Dat kan ik niet hebben. Dus het voorstel om toch even buiten te gaan, nam ik met beide handen aan. Ook al waren er 100 huishoudelijk rotklussen die voor gingen.

Vincent en ik gaan met LS, een meisje wat gister haar eerste sprint deed en zonder knellend wetsuit wil proberen te zwemmen. Ze hoop dan beter adem te kunnen halen. Het helpt niet tegen haar angst voor het open water. De afspraak was wat rommelig, want we bleken daar af te spreken, bij de Jutter en toen waren zij er al en wij nog niet.

Ik had het oude, warme wetsuit aan. Ik bleef vlak bij LS zwemmen. Maar ze stopte wel heel vaak. Niet erg hoor, maar ik hield mijn horloge gewoon aan. Ik vond het wel leuk in het water, maar best koel. Na 1 rondje nam Vincent haar mee het water uit en ging ik zelf nog kalm een rondje door. Vincents wetsuit is te klein geworden. Ik ging tegen de klok in en tegen de golfjes in. Het tempo zat er niet echt in, maar ik had het wel heerlijk. Navigeren is dan anders als je andersom gaat, want je ziet de inham niet zo goed. Ik zwem wel lekker strak van bord naar paal en zo. En aan 1 stuk door. Ik adem 1 op 4.

Ik had nog 100m extra gezwommen als ik dan een groene training had gehad, nu is tie geel. (te kort) Maar dat is beter dan rood. Eigenlijk te idioot voor woorden dat ik dat gewoon weer kan na de wedstrijd van gisteren, maar zo is het nu eenmaal. Niet meer gaan hardlopen (want dan heb ik alle drie de sporten weer gedaan) is nog best moeilijk ook! Maar ik hou het hierbij.

20 Mei – hardlopen en nieuwe bootcamp

Eerst tien minuten heel erg rustig hardlopen. Dat was wel oke. Het park door en onverhard en gewoon joggen op gevoel. Dan zit ik boven de 6 minuten, rond 6:20. Niet dat ik na 10 minuten echt veel meer inspanning nodig had, maar gewoon een klein beetje meer. Ik ken de omgeving wel en toch soms ook niet. Ze verbouwen enorm bij het centrum.

Rob appte dat degene die de fiets wil kopen, eerder komt. Dan red ik het net! Ik luister naar de muziek. Net of ik lekker weg kan kruipen. Het voelt allemaal prima te doen aan, al is het wat warm en onverhard. Er is een nieuwe heuvel waar de paarden op staan. Bijzonder, die heb ik echt niet eerder gezien.

Ik loop wel steeds iets harder. En dan gaat het naar 5:45/5:50. Dat voelt prima en blijft nog best binnen de perken qua hartslag. Het voelt erg krachtig om te weten dat ik kan hardlopen en zou kunnen zwemmen in het water hier. Dat gevoel van oppermachtig is fijn. En het overvalt me. Ik ken het helemaal niet. Ik doe de winst zaterdag af als een toevalstreffer en een gelukje. Ik ga rustig de brug op. Als ik naar beneden ga, fietsen drie knullen breeduit. Ik ga wel even de andere kant langs. Ze schreeuwen naar me dat ik het zo goed doe en dat ze respect hebben. Ik vind het leuk. Als de jeugd al zo kijkt, wat heb ik dan gemist? Het leken etters, maar nee dus. Ik ga de 7km vol maken. Het gaat prima al loopt de hartslag wel iets op en is het warm eigenlijk. In de straat zeg ik de buurmannen gedag met de tekst: ‘nog een paar rondjes’. Ga toch weg. Je snapt er toch niks van. We gaan gewoon weer door met trainen als vanouds. Terug in mijn veilige anonieme kooitje, vergeet mijn gedoe maar weer allemaal: het staat op Facebook en insta en nu weer door naar de volgende. In mijn slappe-jappe trainingstempo. Toedeloe!

En dan naar een andere bootcamp. Ook in de buurt. Ik wandel er naar toe. Ik dacht dat ik het vreselijk zou vinden: veel mensen, nieuwe mensen, muziek. Maar het valt enorm mee. Coach D is een toffe peer, echt. En dat wist ik zeker toen hij een mevrouw met een hondje groetten en tegen haar riep: wat een weertje he. Het regende op dat moment. We waren met z’n drieen. Heel fijn. Uitstekend voor me. Ik was er heen gelopen met last van mijn knie (rechts). Ik deed bij de warming up dus even rustig aan. Maar het trok weg.

Ik kan alles meedoen, geen probleem. Kort circuitje. Ik vertel dat ik een triatleet ben. Dat ik dat durf! D schat het op waarde! Ondertussen doe ik de oefeningen. Dat is een minuut. En dat is lekker lang. Dat voel je tenminste! Ik ben toch echt niet te porren voor zo’n Hyrox hoor. Touw, squats en een elastiek optrekken. Ik vertelde dat ik al een Ironman had gedaan. Bewondering alom hahaha. En ondertussen lekker rekken en strekken! En hij lette op. We gingen ook nog met de armpjes doen. Eerlijk gezegd viel de zwaarte me mee. Afleiding he. Het ging regenen. We zijn niet van suiker gelukkig. Ik klets nog lang na met coach D. Coole gast. Nee, ik wil niet opscheppen, dat echt niet. Straks als er meer mensen zijn val ik vast stil. Het licht bij het terug wandelen was echt heel erg mooi.

21 Mei – Een duurrit fietsen met een leuke ontmoeting.

Ik schuif maar weer trainingen in het programma in. Vandaag weer een dag vrij. Twee uur fietsen met vrijdag geruild, want nu is het weer nog goed en heb ik nog de tijd. Maar echt veel zin heb ik niet. Het viel me mee, toen ik eenmaal op de fiets zat vond ik het best wel weer leuk en goed te doen. Ik vind het eigenlijk enorm saai intussen, dit stuk van de polder. Het is wel erg groen nu, maar ik ken het wel. Ik dacht net: hier was ik eergister ook, niks veranderd. Zegt een meneer op een gewone fiets tegen me: Wat is het prachtig hier he! Die had ik even nodig om me te realiseren dat het inderdaad best bijzonder is. Het was superrustig overal. Eerst veel wind tegen. Used to it.

Ik pak de rustige wegen dan ook, kan ik lekker liggen en naar de muziek luisteren. Op de Knardijk wind van opzij en ik moet nog maar eens tegen mezelf zeggen hoe mooi het eigenlijk is. Op de dijk eindelijk wind mee. Lekker gaan liggen en maar trappen. Opeens hoor ik: “Got, wat fiets jij hard zeg”. Is het MH! Dat heerlijke mens. Ik zet de muziek meteen uit. We fietsen al kletsend samen op. Ze is een tof mens, niks geen poeha. Dan denk ik: die man van jou is ook altijd aan het sporten. Maar zij blijkt die tijd te werken, dus soms is het anders dan je denkt. Zo’n 15 heerlijke kilometers.

Ik ga nog even door na de Noorderplassen en neem een pad binnendoor met de wind vol tegen. Ik rij tot dan 27,9 en moet de stad nog door.

Ik kies de fijne fietspaden, maar het gaat beduidend minder hard. Ik maak de 60 kilometer zowaar vol. Op de racefiets is dit een prima tempo voor mij, met 27,2. Natuurlijk niks vergeleken bij de rest, maar het is wel goed zo. Hoewel ik hele stukken de cadans hoog heb gehouden, valt het toch weer wat tegen wat dat betreft. Ik heb nog een hele middag te gaan met schoonmaken van het huis en ramen lappen. Ik ben er moe van! Gelukkig mag ik morgen weer werken.

Maar eerst gaan we nog zwemmen! Ook die training heb ik mee geschoven, die stond voor buiten op vrijdag op het programma. Ik heb dan geen tijd. Dus ik ga nu bij de TVA zwemmen. Intervallen
Drie in baan 3: W, ik, G. Elke keer ook die volgorde. Het begon al slecht, want ik mis 150m inzwemmen.
Daarna zwom ik nog 200m in geloof ik en toen begon een training met allemaal 150jes.
In setjes van 3×150 En dan 150 rust
Telkens andere banen versnellen. 1 en 5 en 2 en 6 en 3 en 4. Zoiets. Daarna 3×150 met 50jes versnellen: laatste 50, middelste 50 en eerste 50
150 rust en dan 2×150 met 25 versnellen tot de pillon en 1,5 baan rustig (dus 3 keer 12,5 versnellen) en daarna omgekeerd (3x laatste 12,5 versnellen)

Toen 1 keer dat W 12,5 voor ging en wij moesten hem inhalen. Ik dacht allemaal een keer, maar we deden alleen W en die kon ik ook inhalen binnen 50m.
Ik had het er allemaal gemakkelijk mee. Lange slagen, uitblazen onder water en wegdromen.
Toen nog een keer 150m rustig.
Daarna nog 1x 150m en toen koos W voor baan 3 en 4 hard. Ik had echt flinke trek intussen.
Daarna ging ik er snel uit. Zat geweest. Stond toch maar een training van 45 minuten.

22 Mei – Weer zwemmen

Ik treuzelde om er in te gaan. Het inzwemmen ging wel goed, maar ik heb gewoon geen zin om mijn best te doen. Alles met achtje dus. En met een doorhaal die voor mijn gevoel onder me door gaat. Het helpt schijnbaar. We doen 4×100. De eerste baan een andere slag, de laatste baan versnellen. We zijn met zijn vieren in de baan. J, een toffe peer wiens naam ik niet ken en W (weer). De eerste twee keer beginnen we met schoolslag, wat ruk is met het achtje en W en ik nemen m mee. Schoolslag gaat niet lekker, mijn andere knie zeurt wat. Geen zin in. W laat ons slepen en ik doe rug. Daarna krijgen we een piramide: 50-100-150-200-250-200-150-100-50. Doorzwemmen. Eerst gaat J voorop. Het gaat me uitstekend af. Ik zwem moeiteloos achter ‘toffe peer’ aan. De enige moeite is niet versnellen. Als ik even moet bijtrekken maak ik langere slagen die dieper doorbuigen zeg maar. Vanaf de 200 gaat toffe peer voorop. Iets hoger tempo, maar ik vind alleen maar fijn. Mijn Garmin is van slag (haha leuke woordspeling) en geeft me meer of minder meters. Stom ding. Ik hou wel van zo’n fikse piramide. Daarna 4×50 met de eerste 2x 25 snel in de laatste baan en de tweede 2x de eerste baan hard. Het gaat me allemaal prima af. Bijna vervelend. Ik zou mijn doorhaal even willen bespreken, maar er komt nog een steigerun van 100m. Ik doe ‘m ook namens de mannen die al aan het uitzwemmen zijn. Dan doe ik nog 100m zonder achtje. Garmin heeft me vast wat meters kado gegeven. En een pr wat niet telt. Mijn linkerhand schijnt nog te remmen, zei trainster G. Maar dat is voor de volgende keer. Nu eerst taxi spelen en patat halen. Dieetgewijs een slechte dag, want ik heb ook chocolade verorberd.

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-11a TriAlmere Standaard afstand OD

18 Mei 2024

Redelijk geslapen, maar niet zo heel lang. Niet meer echt ongesteld, dus dat komt goed uit. Ik pak zo’n beetje alle spullen en ontbijt gewoon. Het gaat best wel goed. Qua stress en zo. Maar ik pak de Udemy cursus erbij over wat anxiety is en ik kleur ondertussen. Even rustig worden en accepteren dat de spanning erbij hoort, maar niet ondraaglijk hoeft te zijn. Dat zegt die goser tenminste. Ik maak broodjes en om half 11 gaan Rob en ik naar Almere Haven. Vincent komt later met de fiets, dan heeft hij meer speling op de dijk. Spulletjes neerzetten en heel veel mensen gedag zeggen.

Zo leuk dat SG er is! Dag ES, dag TK, dag iedereen in de wisselzone: ZG, CT, RV, N, HB. A enI van de TVA zijn er als supporter. Lieve DH doet mee en haar hubbie komt kijken. Trainster AR heeft gezeur met haar startnummer. Ze is toch ook een mens en nog wel een goeie ook en ze raakt daar geïrriteerd van. Ik heb haar vorige week gevraagd waarom ik zoveel train (hou die informatie in gedachte). Ik klets nog even met L&L. Rob is bij me.

Het gaat redelijk met de stress. Soms even diep ademhalen, maar een OD is minder gevaarlijk en ik moet niks. Niet echt waar natuurlijk, want ik zou graag sneller zijn als vorig jaar. Toen deed ik er 2:46 over. En ik zou graag weer op het podium komen. Vorig jaar was ik tweede. En deze wedstrijd is precies hetzelfde, dus een mooi vergelijk. Maar dat vormt druk en daar moet ik niet teveel aan denken. Doe mijn ding. Broodjes eten. Wetsuit aan. Het is warm. So be it. Ik ga even zwemmen. Brilletje zit goed, water is koud. Ik raak even in paniek. Eventjes. Ik zoek SG en Rob en haal maar rustig adem. Samen met AR loop ik de zone in. Dan dring ik naar N en DH. DH stelt me de vraag waar ik al tijden bang voor was, maar zo rechtstreeks dat ik wel eerlijk moet antwoorden. En dan staan we zo’n beetje aan het begin van het zwemmen.

En gaan! Het water is minder koud, maar druk. Ruk druk. Schoolslagzwemmers. En ik ga liggen en ik ga harder. Mijn slag is enorm groot en fel en ik zwem massa’s mensen voorbij. Ik moet veel om mensen heen. Ik kan prima ademhalen, gewoon 1 op 4. “Maak de grote slagen maar! Ga overal maar langs.” zeg ik tegen mezelf. Ik krijg een trap, maar zelf ben ik ook niet braaf. Je ziet niks, het water is onrustig. Ik niet. Ik wil zwemmen! Ze gaan staan en ik ga even dolfijnen. Dat gaat nog sneller. Dan de eerste boei om. En dan achter het eiland. Ik vind al wat ruimte, maar geen voeten om in te gaan hangen. Ik moet zoveel mensen inhalen! En dan doe ik het voor de Ierse topzwemmer D. Dit is echt een makkie vergeleken met de deep cold waters van Ierland. Echt, een makkie. Geen golven. Door naar de boei. Ik kan alles supergoed zien. De badmuts zit redelijk, al worden mijn oren wel nat. Het gaat gewoon superhars tegenwoordig. Lange, ferme slagen, vrijwel geen benen. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik er ooit moeite mee had, met dat zwemmen. Ik adem 1 op 4, ik maak de grote slagen en ik ga. Ik geniet er zelfs van. Er is niks wat niet lukt! Ik vind elke keer weer ruimte en hoeft nergens voor te vechten. Terug naar de boog. Ik kan ontzettend goed navigeren en voel ook dat mijn horloge aan staat omdat die trilt op 500 meter. Ik let maar niet op de tijd en gewoon op hoe lekker het gaat. Ik hoop dat ik straks niet teleurgesteld zal zijn als ik niet binnen een half uur klaar ben. Weer veel mensen die vroeg gaan staan, maar ik ga ze zwemmend voorbij. Ik dolfijn even en sta laat op en doe de landlap best kalmpjes.

En dan weer het koele water in dolfijnen. Ik denk: ik zit nu in de wat snellere groep, dus ik ga benen zoeken, maar ik vind ze niet. Ik ga ze nog steeds allemaal voorbij. Strak naar de boei toe. Achter het eiland is nu genoeg ruimte en ik heb het enorm naar mijn zin. Ontzettend. Het gaat zo gemakkelijk! Ik voel me prima en pak slag na slag. Ik doe het voor mijn manager E en mijn lieve collega K. Dat vind ik leuk. Ik zie wat zon en ik zie wat andere mensen, maar verder is dit bijna te gemakkelijk! En dan ben ik het eiland alweer voorbij. Terug naar de boog. Ik pak nog een aantal hele lange slagen met binnendoor steken. Toch maar eens aan TK vragen of dit het nu is. En dan tot de boei en daarna ga ik pas staan. Water in het pak en ik kan al gaan sjorren als ik het water uit loop. Prettig! Het gaat niet helemaal makkelijk. Ik zie Rob en dan kijk ik naar mijn tijd.

FUCKING HELL: onder de 28 minuten! Ik ben extreem blij. Hoi A en I. Ik ga redelijk kalm de wisselzone in, geen gehaast hoor. Pak uitdoen blijft een ding. Ik doe sokken aan. De man tegenover me vindt dat voor een sprint veel tijdritfietsen klaar staan. Of is dit de OD, vraagt hij. Ik vertel hem dat dit de OD is en vraag of de dijk er lekker bij ligt. Terwijl ik mijn helm op zet en een fruit gellie wegwerk (die ik uit mijn schoen vis), kletsen we eventjes. Fiets pakken (stomme bidons die dan niet meer passen) en dan naar de uitgang hobbelen. Net over de streep opstappen. Ha, ik heb nu inclusief wisselen net zoveel tijd verdaan als vorig jaar alleen het zwemmen! Nog natrillend van het zwemmen van blijdschap laat ik een paar dikke vette scheten zodat ik niet naar de dixie hoef. Hoi Rob!

Ik heb het gevoel iets vergeten te zijn, maar alles klopt en is gewoon goed gegaan. Ook het horloge lappen en het startnummer. Het stukje Haven is gewoon kut met de klinkertjes. Accepteren maar. HB haalt me in. Mag ie. Dan de dijk op en ik ga liggen. Ik weet inmiddels hoe ik moet liggen op de tijdritfiets. Hoge cadans houden en gaan. Ik haal HB weer in en blijf gaan. Hoog tempo. Ik haal veel mensen in. Dat is nieuw voor me. En ik ga maar door. Ik maak me geen zorgen, ga niet het rood in en kijk bootjes. Vincent en Manuel missen me bijna, want die hadden natuurlijk ook niet gedacht dat ik zo snel zou zijn!

Het gaat als een malle. Ik moet veel drinken en dat kost even wat tijd, maar als ik weer ga liggen, gaat het weer als een dolle. Helemaal naar de brug. Even goed opletten bij het omhoog rijden en in de bochten. De snelsten komen me nu tegemoet. Annemarie haalt iemand in zie ik. Hoe zou ik in de wedstrijd liggen eigenlijk? Het houdt me bezig, maar het stoort me niet.

Het stuk de dijk richting de Eemhof op is erg lang. Rustig draaien en dat kost me wat, maar als ik weer lig pak ik het terug. Haal ik ze weer in. Het gaat een soort van moeiteloos. Opvallend moeiteloos. Ik ga niet diep, ik verveel me niet, ik doe wat ik kan en ik trap. En soms schakel ik juist wat lager. Er fietst een meisje op een rode fiets om me heen. Beetje mijn tempo. Lastig om niet te stayeren, maar ik doe mijn best. Ik zie wel wie er achter me zitten, want die kom ik nu tegen. Veel mensen! Ik zie elke keer tijdsblokjes van rond de 8,5 minuut langskomen op de 5 kilometer. Voor mij is dat echt enorm hard! Het wegdek valt me mee. Soms een gat ja, maar er is ruimte en hoe dan ook: in vergelijking met Ierland is dit echt prima. Echt waar.

Er is geen wind. Dus voor mij; er is alleen maar wind mee. Ik zie Vincent en Manuel weer, want Manuel heeft een fijne felgele jas. Ik zie Rob en dan de lange bocht door. Het zal wel joh. Iedereen heeft een zwakke plek. Ik rem zo min mogelijk, maar kan niet niet remmen. Hoi Rob, kus.

Ik vind dit eigenlijk leuk dat het zo goed gaat. Dat is genieten! Eens een andere manier van genieten, dat het lukt en niet eens afzien is. Fotograaf en dus even blijven liggen, maar dat is echt geen moeite meer. Ik heb in de polder een paar weken geleden leren fietsen op deze fiets. We zijn dikke vriendjes. Ik lig er iets over, over de bars en schakel dan zodat de cadans boven de 80 blijft. Ineens voel ik me misselijk en komt het gal naar boven. Spugen net niet, maar ik wil wel drinken. Ik moet dadelijk iets eten. Daar moet ik dan altijd even overheen. En drinken ook vooral. De sportdrank is oke. Ik neem ook een bar en dan weer door. Dan ga ik weer liggen en ik haal een paar mensen in en dan heb ik opeens een heel stuk heel veel ruimte. Daar hou ik wel van. Het lijkt er op dat DdK het zwaar heeft op de fiets, die kan zo moeilijk kijken. De grote snelheid is er ook niet. Annemarie is al lang voorbij. Dat ziet er zo mooi uit! Een stevige mevrouw met een 36x nummer haalt me in. Ik heb het idee dat er mensen zijn die nu net pas aan hun ronde beginnen, maar dat zou sterk zijn. Anders snap ik eigenlijk niet hoe ze voor me kunnen zitten op hun stoemperige racefiets. De volgende dijk weer op en in de bochten is het best leeg, dus ik neem het heerlijk ruim en rem niet eens af!! Dan richting de Eemhof. Voor Vinnie. Er is gewoon echt geen wind. De windmolens staan stil. Dit is wel Almere ja! Zo zonder wind klopt er iets niet. Heb ik allemaal wind mee. Ik verveel me niet op de fiets, aan de andere kant is er ook weinig te bedenken. Heel gek, een soort pauze in mijn hoofd. Trappen, cadans hoog houden. En uitkijken naar het hardlopen. Als dat straks nog wil lukken tenminste. Die benen zullen het wel doen, maar kan het hoofd dat nog aan? Er zijn veel bootjes. Bocht door en gek genoeg zit ik dan opeens weer tussen de mensen in. Ik haal ze ruim in, drink nog wat, vlieg naar beneden en heb dan even moeite met het omhoog klimmen. Op het fietspad wordt het nu wel heel rustig. En blijkbaar vind ik dat saai. Ineens haalt het hele groepje me vreselijk stayerend in. En de motor kijkt drie keer, maar doet niks. Dat irriteert me. Ik hou afstand en even heb ik het wat minder gemakkelijk. Even op de cadans letten en op het wegdek. Je leest het goed: ik heb het eigenlijk 37 kilometer helemaal gemakkelijk gehad en nu is het maar ietsje minder vanzelfsprekend allemaal. Ik ga een record op de 40km fietsen! Ik ga zo ontzettend hard. Helaas ben ik er nog lang niet. Ik ben net voorbij het Smoddebos pas! Daar baal ik van. Ik ben niet de sterkste fietser en elke kilometer meer, kost me tijd. Het groepje ligt ver voor me. Het is stiller op de dijk. Ik bedenk op 5:45 te gaan lopen. Dat moet wel lukken. Ik heb geen idee hoe lang ik over het totaal heb gedaan en laat dat ook gaan. We zien het wel. Somme havenkom in. Accepteren dan maar. Takkeklinkertjes. We komen zo wel op 45 kilometer uit en dat vind ik een flinke verlenging. Maar ik moet het er mee doen. Ik word nog even geschud en dan de drukte weer in.

Moet ik nog plassen? Nee. Is de bidon leeg? Zo goed als!! Fijnnnnn. Netjes afstappen en dan de hele wisselzone door over het gras. Ik vind het lastig. Heb de neiging de helm al af te doen, maar dat zou dom zijn. Ik hang de fiets weg en moet weer even denken. Routine aan. Loopschoenen aan. Zonnebril wegleggen. Gelletje. En dan moet ik snoeihard plassen. Ik kiep de bidon met water er overheen. Doe de schoen goed. Dikke doei. Ik denk nog even: en nu, wat nu ook alweer? Rennen dan maar! Horloge lappen en ik denk nog: Over het gras. Leuk zeg! Eens zien hoe dit gaat. Ik zwaai naar Rob. Altijd blij hem te zien.

Langs de muziek en de Red Bull. ES haalt me eindelijk in. Ik roep wel dat ik beter heb gezwommen. Het voelt goed, het lopen. Dit is een prima tempo. Misschien niet zo snel, maar het voelt vol te houden zo. Dit lijkt me inderdaad rond de 5:40, zo voelt het. Ik kijk niet verder op het horloge. En dan zit de eerste kilometer er op in een verbijsterende 5:14. Hoe kan dat nou? Waar komt dat vandaan? Dit gaat geen 9 kilometer zo blijven. En het voelt zo hard ook helemaal niet! Ik ben echt flabbergasted.

Vincent staat op zijn stoere fiets naast de dijk. Water over me heen en een slokje drinken. Ik hou het hoofd koel. Letterlijk en figuurlijk. Ook kilometer 2 gaat in een razendsnelle tijd. Nog sneller zelfs. Hou maar op! Dit is zo weird. Het voelt echt mega gemakkelijk en ik loop 5:04! De zon zit even achter de wolken en ik geniet er gewoon van, van dat hardlopen. Ik geniet van de saaie dijk, wat ik kan. Hoi Manuel! Ik zie ook Vincent op zijn fiets. Hij fietst verder door voor me. Dan hoor ik achter me: “Anke! Wat een mooi loopritme zie ik bij je.” Het is Annemarie. Ze loopt me zo voorbij, maar dat ze mij dat zegt doet me zoveel goed! Ontzettend belangrijk.

Ik ga achter Jeanette van Tri2One coaching hangen. Mooi tempo heeft ze. Het is gek dat het ook helpt als iemand anders een tempo aangeeft. Keerpunt en ik volg haar. Hoi Vincent. Ik volg Jeanette. Ik hoor Vincents fiets als hij weer verder racet. Ook kilometer 3 en 4 blijven onder de 5:15. Ik snap er echt helemaal niks niks niks van. Het voelt niet als diep graven of als onmogelijk. Misschien gaat het straks mis, maar dit is echt super.

Hoi Manuel, hoi Vincent. Ik loopt alleen maar te doen wat ik moet doen. Ik verveel me geen moment met al die mensen om me heen. ZG, DH, CT. Veel mensen lopen ongelooflijk veel harder dan ik. Mannen vooral, maar toch…. RV, HB haalt me zelfs in als een stoomtreintje. Hij heeft het schijnbaar lastiger dan ik. Maar dat zijn er veel. Ik heb het niet lastig. Werkelijk niet. Tweede rondje is ook al klaar. Ik snij dus mooi het hoekje af! Het fietsen was al meer dan genoeg extra. Even herrie. 26 minuten over 5 kilometer. Ik zie Rob weer.

Het liefst zou ik roepen: hoe dan, wat gebeurt me?! Dat is het gevoel wat overheerst. De vraag hoe-lang-blijft-dit-zo speelt ook rond. Water over me heen, ik heb niet genoeg om ook te drinken. Ik raak Jeanette kwijt. Ze is te hard gestart en zakt nu af qua tempo. Mijn kilometertijden blijven maar gelijkmatig snoeihard. Ik denk dat dit het antwoord is: hierom train ik zoveel. Dit is een makkie voor mij. Een zonnetje deert me niet. Heb ik getraind. Afzien heb ik genoeg gedaan. Fysiek ben ik ijzer-ijzersterk. Moet ik Annemarie daar dankbaar voor zijn of zal ik haar een klap gaan verkopen? Wist zij dit? De vraag waarom lijkt beantwoordt met daarom, maar het roept alleen maar meer vragen op. Heb ik ergens last van? Nee. Geen pijntjes, geen vermoeidheid, geen grens. Het is toch weer mijn hoofd wat zo verbijsterd en verbaasd is, dat het allemaal ongelooflijk onecht lijkt. Ik kan het nauwelijks plaatsen en dat verwart me. Het voelt goed, maar zo heb ik nog nooit een wedstrijd gedaan in de felle zon. Dat het moeiteloos kei-hard gaat, is totaal onbekend voor me. En zo ging het zwemmen en het fietsen ook al! Ik zit in het moment en ik haal alles uit dit moment wat er in zit. Flabbergasted.

Ik vraag me wel af of de andere vijftigers sneller zijn. Dat lijkt me sterk. Vincent fietst de hele tijd om me heen. Superlief. Ik zie andere mensen meer afzien: J, ZG kijkt ook niet heel blij, terwijl dit toch echt haar weertje zou moeten zijn. Ik roep naar RV: ik zie je bij het finishbiertje. De man voor me heeft daar meteen zin in. Ik ben nog prima in staat om te praten. Hele volzinnen zonder moeite. Dit is al ronde 3 joh. De allersnelsten zijn foetsie. Geen ge-race meer nu. Ik zou nu toch iets moeten gaan voelen. Kilometer 6. Like clockwork weer even snel. Het mag echt wel langzamer! Maar ik blijf dit maar kunnen. Moeiteloos. Ik zwaai naar KH en ik heb haar hubbie ook gezien. Er stond iemand bij KH toen ze “hup Ank” riep en die hoorde ik achter me zeggen: oh, is dat Anke. Geen idee wie het is die mij zou moeten kennen? De kleine verrassingen. Ik denk dat ik de laatste ronde maar iets minder hard ga. Ik roep Vincent om water over me heen te gooien. Hij doet dat mooi beneden. Als ik door het bos loop moedigt DdK me nog even aan, maar die is klaar en ik nog niet. A en I zijn er ook elke keer met een hoop gejuich. Bij de red bull tent is water en ik drink een paar slokken. Die stomme MvdB zegt ook dat het er goed uit ziet. Stik erin lul. Ik zwaai nog een keer naar Rob en dan gaat de laatste ronde in.

Ik heb tegen Vincent gezegd dat ik ga vertragen, maar eigenlijk is 5:22 nog niet eens echt langzamer. Ik drink nog wat en zeg Manuel dat het te gemakkelijk gaat. Gelukkig moet ik eigenlijk ondertussen een beetje, maar er zijn geen Dixies. Het is duidelijk rustiger nu. Ik denk echt dat de mensen zoals ZG die ik nu tegenkom en die voor me liggen (dan zie je ze aan de andere kant) in de laatste ronde zitten. Dus helemaal redelijk denken kan ik niet meer. Ik blijf maar gestaag hard doorlopen. Hoi D van KH. Het laatste keerpunt. Er rijden twee gasten op een fatbike en die roepen heel hard tegen ons lopers “Respect.” Dat vind ik dan weer grappig. Ik begin te denken of ik sneller zal zijn als vorig jaar. Maar ik wil niet naar het horloge kijken. Ik wil ook wel weten of ik de snelste 50+er ben, maar ik tel de tijd af tot de finish en denk: over 10 minuten weet ik het. De medaille ga ik scoren! Ik vraag me nog even af of ik de laatste kilometer zal versnellen, zodat ik moe aankom, maar ik heb er niet echt zin in. Ik weet nu dat het niet mis kan gaan dus waarom zou ik? Ik hou het tempo gewoon vast. En dat is al een enorme prestatie op zichzelf! Ik bedank I en A en even denk ik: waar moet ik precies heen? Ik loop maar rechtdoor en ohja, dan nog over het gras. Daar geniet ik even van. L&L roepen nog naar me. En dan keihard juichend de finish over. Tsjakka.

Ik kijk om: eerste 50+ dame in een tijd van 2:44 nog iets. Ik ben ongelooflijk blij! Wat ben ik blij. Ik ga Annemarie bedanken en niet slaan. HB en RV omhelzen me. HB zag me fietsen en dacht : hoe? RV zag me rennen en dacht: hoe? En ik dacht HOE? Ik wil Vincent en Rob.

Ik ben smerig, dat weet ik. En ik ben alweer helemaal bij. Ik hoeft niet meer gelukkig. Ik voel me uitstekend. Rob komt ook. En dan wil ik iets eten van de organisatie. Ik vind meloen en verorber dat werkelijk. Hoe heerlijk kan het zijn! Het is werkelijk ongelooflijk hoe ik dit gepresteerd heb. Ik weet het niet. Alles klopte, alles viel in elkaar: de voeding, zenuwen onder controle, het zwemmen, fietsen op de tijdritfiets en hardlopen. Ik had mijn dag. Mijn dag.

Rob en Vincent zorgen even wat voor me, maar het hoeft niet eens. Annemarie is oprecht trots op me. Ze is een engel, hoe giftig anderen dat ook vinden als ze tegen mij praat. Rob laat haar mijn rondetijden zien en ze moet een paar keer kijken hoe strak en snel het is geweest. Dat doet me goed. Ik zal haar nooit meer omver meppen en vertrouwen in haar hebben. Mijn hartslagmeter pakt ie niet van de Garmin. Dat is irritant. Maar zodra er ook maar iets op Garmin staat, komt Annemarie al naar me toe dat ik gemiddeld 33 heb gefietst. Het is zo schattig, dat is voor haar en voor die stomme KD die erbij staat een eitje, voor mij is het een heldendaad. En Annemarie weet dat.
Ik haal mijn spullen en daar is wel een echte bammer: mijn voorband is helemaal leeg. Dat doet zeer. Beter nu dan daarstraks, maar toch. Het is alsof je beste vriend opeens begint te schelden tegen je en geblesseerd is. Ik pak mijn spullen, praat nog na met Jeanette (het buiten zwemmen viel haar tegen, want dat deed ze voor het eerst) en ik zeg mensen gedag. Ik rommel met omkleden. Vincent vraagt of ik nog mee ga zwemmen en eerlijk gezegd lijkt me dat een prima plan. Maar Annemarie kijkt me verbijsterd aan en roept: jij gaat met de beentjes omhoog en lekkere dingen eten. Dat laatste vind ik net zo moeilijk als een zwemtraining overslaan. Ze zegt me morgen uit te gaan fietsen en misschien buiten zwemmen. Ik heb lang genoeg gewacht en de mannen ook. Kom maar door met die ceremonie.

Op naar het podium. 1 andere 60+ dame en ik staan op het hoogste treetje, de rest is weg. Ik ben blij met de beker. Omdat die illustreert wat ik kan. De bloemen zijn voor L die nu haar eerste sprint triatlon doet. Ik ben er opeens klaar mee. Wil naar huis en moet nog even A gedag zeggen. Rob en Vincent zijn ook hartstikke moe. Ik ben eigenlijk nog het minst moe! Omdat ik dit zo vaak heb getraind. Thuis even zitten en met KH appen. Spullen opruimen. Niet al het denken gaat helemaal soepel, want ik vul de wasmachine wel, maar vergeet ‘m dan aan te zetten. Kleine dingen. We halen een hamburger. Ik heb een beetje last van mijn linkerknie, maar niet eens echt. Ik zet Annemarie op Instagram. Meer nog even niet.

Even op strava. Ik breng wandelend met Vincent de bloemen naar L&L. Wandelend ja. Qua tijd hebben ze in vergelijking met mij natuurlijk niks gepresteerd, maar hun eerste sprint: wow, wat een prestatie! Ik moet het nog allemaal van me afschrijven en maak het laat. Ik heb niet eens teveel gevreten! Wel wat M&Ms, maar hé, vandaag mag het!!

Categories: Wedstrijd | Tags: | Leave a comment

2024-10

1 Mei – Zwemtraining in baan 3 die echt niet lekker ging

Ja bazin, doe als ik en ga lekker liggen en spring niet in het water, dat doe ik ook niet – IJSBLOKJE

Er zat geen energie in. Logisch, want ik heb ook vrijwel niks getankt/ gegeten vandaag. Het water was koud en het enige wat me lukte was op en neer zwemmen. Met achtje, zonder krachtje. Het water was koud!!!! Ik zwom 400m in. Toen moesten 200 armen, 100 benen (anke: 50 benen-50school) en 50 rug. (Zat er ook niet aan bij anke). Mijn brilletje liep vol, de badmuts zat slecht en mijn oor zat druk op. En het water was onrustig en dw gast voor me, keerde en had dan de hele baan breed nodig. Dat zijn de excuses, maar het zwom gewoon niet makkelijk. Dan 3×300 hoog tempo. Anke had geen hoog tempo, nog geen eens tempo, dus anke zwommen dan zonder de pauze en dan hebben ze geen last van mij. 950m gezwommen achter elkaar. Toen 50 school. Lukte me een beetje! En daarna een piramide met pauzes en ik snapte het niet en wilde geen pauze! Ik wil doorzwemmen en aantikken, want Garmin vatte er niks van anders. Maar zij pauzeerden te lang. 25-50-75-100-125-150 en toen was terug de bedoeling, maar het werd bij gebrek aan tijd 100-50-25. Ik zwom een hoop, maar het ging traag. Komt omdat ik oud ben, meneertje proschema, in mijn geest zwom ik veel sneller hahaha. Ik heb de hele dag gewerkt en geen vakantie en eet te weinig. Maar dat zijn excuses. Het gaat niet altijd goed. Het is Beltain; feest van vuur. Niet van water.

2 Mei – Hardlopen 3 keer 2000m op hoger tempo met 1000m rust

Daar baal ik dan enorm van, is het de hele dag lekker weer en als ik klaar ben met werken begint het ⛈️ Ik verheug me de hele dag op fietsen, maar dat lukt dan niet meer. Ik zet het om naar hardlopen. 80’. Krap op het eten. Vincent gaat mee. Kort-kort. Het is buiten vochtig, maar niet benauwd. Het is wel mooi met al die lage grondmist. Mysterieus.

We lopen 20’ zone 1/2. Dat gaat zo easy tegenwoordig. Erg lage hartslag en laag tempo. De stad uit. Kletsend. Richting de A6 en de Ibisweg. Daar ga ik 2km op 5:30 lopen. Beat fors voor mij. Vincent pakt een km eigen tempo. We maken goede afspraken. Ik loop hard met wind mee en moet zelfs wat inhouden 😳

dan een km herstel en kalm samen. Onder de A6 door. Het gaat best goed! Weer 2km op 5:30. Over de Trekweg vliegt Vincent weg! De brug op is de eerste keer dat ik het gevoel heb te moeten werken. De rest gaat allemaal goed-te-doen. Vincent maakt elke keer een foto en gaat hard.

We moeten de route oplengen. Even de brug op en Garmin uit. Duurt maar een minuutje achteraf. Het Kotterbos door. De rode ondergaande zon is prachtig!

Er is niemand in het bos. Ik ga versnellen en Vincent gaat nog veel harder! De zon en het bos zijn zo mooi dat ik ook moeiteloos kan versnellen. Al is 5:05 te hard. De laatste 600m zijn wat zwaarder en voelen iets meer als werken aan. Kms op 5:20. Vincent gaat voor de foto staan, maar ik pak onverhard mee.

Km rust. Het is zo ontzettend adembenemend mooi met de ondergaande stralende zon!

Langs het oostvcentrum en het smalle pad af. Ik slik een vies vuil vliegje in en spuug rennend. De trap op is lastig en de brug daarna op doet echt even pijn! De zon gaat onder en dat geeft prachtig licht en intense kleuren. We gaan niet meer zo hard en voelen de benen maar we maken de 14km vol. Vincent is ook erg blij met zijn snelle km’s en hoe mooi het was. Ik ben heel tevreden met het tempo en de hartslag!

3 Mei – meeFietsen en binnen Fietsen.

Ik lag om half tien nog in bed na een nacht slecht en onrustig slapen. Ik voelde me brak en was eigenlijk graag blijven liggen. Meestal appt ze mij met dat verhaal, maar nu mag ik: “zal ik wel gaan dan….” Ze raadde me aan binnen te gaan fietsen en daarna een wandeling te maken. “Of ren je met mij mee”, vroeg ze. Daar voel ik me dus te brak voor!! Maar ik kan wel combineren met fietsen. Zij een uurtje rennen, ik een uurtje op de fiets, maar dan de stadsfiets. Ze kwam naar mij toe. Kon ik net ontbijten en fietskleding pakken! En even op de weegschaal gaan staan die heel veel verklaarde. Ik ben ruim een kilo kwijt in drie dagen, dat is wat teveel gevraagd natuurlijk. Ik nam Vincents fiets.

Heerlijk gezelschap en ik voel me buiten meteen een stuk beter! We kunnen lekker kletsen en komen een paar herten tegen in de OVP. We maken het ommetje, maar het hek is nog dicht helaas. Dan maar het 7km rondje… Ik kan met de fiets onverhard. Soms wandelt ze een stukje. Mij maakt het niks uit! Als we de stille natuur achter ons laten en de brug over gaan begint het te regenen. Dat is in het begin altijd even vervelend, maar eenmaal nat is dat over. Ook op de stadsfiets blijkbaar! We moeten iets verder om, vanwege de sprintjes. Dan loopt ze hartstikke mooi! Zij maakt 8km vol, mijn horloge staat stil als het te langzaam gaat. Zo is het uur niet vol…. Maar het was erg verkwikkend en leuk!

Schuiven met trainingen in FinalSurge, zodat de training er niet meer is als ik (te kort) met de stadsfiets ben gegaan, dan moet ik nog anderhalf uur fietsen alsnog (wat een slechte zin). Ik zou de schuif-de-training-kampioenschappen deze week met glans winnen! Met alle regen ga ik toch maar binnen.

Vincent kan mee Yathzee spelen en ik kan thee drinken. Daarmee heb je alle voordelen gehad. Het is saai binnen. Onuitnodigend. Meer van hetzelfde. Ook al is er een nieuwe route. 40 minuten infietsen. Ik let nergens op en win en verlies een keer. Eerste kopje thee is op. Dan 3 minuten versnellen, maar wederom zit er weinig kracht en energie in. Net als de hele week al. Geen enkele zin om me in te moeten spannen. Totaal niet. Ik doe wel iets, maar geen idee of het echt harder is. 1 Minuut voluit is al helemaal nergens te vinden. Dan 3 minuten pauze en daarin dobbelen we weer verder. Route af, hoger level. Ik moet dat versnellen 5 keer doen en 1 keer valt de minuut in een sprintje en die pik ik heel hard op! Doe ik toch even mijn best!! Het levert me een shirtje op.

Ik ga de jungle door en neem het kleine ommetje. Ik win nog een potje. Uitfietsen doe ik alleen en gek genoeg moet de 40km dan vol en dat lukt me nog ook met de tijd. Het is allemaal niet spetterend of iets om te onthouden.

4 Mei – naar Hilversum fietsen met Vincent samen

Weer niet heel goed geslapen en wakker met een stijve nek en pijntjes en vermoeid. Langer blijven liggen en daarna strijken. Vincent ging mee fietsen en hij koos voor een ritje naar Hilversum en terug en belde oma ‘of ze thuis bleef’. Meteen na de lunch vertrokken we. We moesten even over de route denken, zo lang was het geleden! Ik had niet heel veel energie. Vincent ook niet blijkbaar. We haalden herinneringen op aan een vroeg sportverleden, toen naar oma fietsen nog gepaard ging met pauzes. Ik had dorst.

We gingen door Eemnes en de weg was heerlijk, maar het dorp onrustig.

We gingen onder de A27 door en dan is alles nieuw en een beetje gokken. Ik vond het wel leuk en mooi, maar wist pas bij de Witte Bergen weer waar ik was! 24km in een uur is niet heel snel. Daarna weer zoeken en langs het tuincentrum en de A27 en toen nog een onverhard pad langs Anna’s Hoeve. Geen favoriet van ons. Door de tunnel vond ik wel leuk. Ik moest al plassen vanaf de Theetuin. Ik kon pas na 34km in Hilversum naar de toilet! Mijn nieuwe Decathlonbroekje was top.

Dan even bij Klaas en Betty zitten. Eigenlijk net te lang, maar we waren er ook wat later dan ik had gedacht. Toen gingen we weer terug over de Soestdijkerstraatweg. Heerlijk mooi en prima te fietsen. Drukte viel me mee. Ik was wel vermoeid. Daarna langs Baarn over de berg. Het was bekend en ook weer niet. Ik vond het moeilijk dat het allemaal niet erg snel ging. We leken alleen maar wind tegen te hebben! Op de dijk langs Eemnes ging het nog niet snel of makkelijker. Vincent moest plassen. Ik nam een gel, maar eigenlijk veel te laat. Dan Blaricum langs en de brug over. Boven een korte stop.

We hadden wind mee langs de dijk ri Haven en dat was even fijn! Toen reden we langs het Stamerbos, maar het viel wat tegen qua auto’s. Over de Kemphaan. We besloten het zwemmen over te slaan. Gelukkig. Ik had geen energie over.

We gingen langs de andere kant van de Vaart en het spoorbaanpad terug. Leuke bloemetjes. Ik maakte er 75km van.

5 Mei – Dat heb je als je schuift en schuift: dan heb je opeens een triatlon te doen!

Als je maar blijft schuiven en niet “niet” kunt doen, krijg je zoiets als vandaag… Na een redelijke nacht, had ik een hele rustige ochtend. Alle huishouden loopt ook bij en de blog ook. Ik ging naar het 50m bad van de Sijsjesberg. Love it! Keren kost mij tijd. En voor 100m hoeft dat nu maar 1 keer meer. Het is een buitenbad met wat verwarming. Het was wel koud (zelfs echt te koud voor Vincent, die verliet blauw het bad). Ik deed 200-300-400-500-500-400-300-200. Bedacht ik zelf ter plekke. Nieuwe zwembril op. Die ziet er stoer uit, maar helemaal waterdicht nog niet.

Vanaf de eerste 300m had ik de brede baan voor mij alleen. De 500m viel best wat tegen. Ik had elke keer iets meer dan 2 min per 100m nodig. Toch wel. Ik heb iets gedaan in het koude zwembad waar ik niet trots op ben en wat ik ook nooit dacht te doen, maar met de leeftijd komt wel een zwakkere blaas kijken. Met de kou is dat niet goed te combineren. Ik heb geprobeerd het bad een beetje op te warmen, ook al is dat niet erg netjes en hielp het ook nog eens niet! Met het zonnetje erbij was het direct wel aangenamer. Vincent ging me filmen.

Bij de tweede 300 heb ik achter een snelle jongen aan gezwommen. Ergens heeft Garmin me 50m kado gegeven (en bedankt) en ik heb nog 100m zonder achtje gezwommen op het einde. Dat was wel zwaar! Jammer dat Garmin ze niet ‘los’ heeft gerekend, maar bij de 200m optelde. Toen 50m schoolslag om de 3K vol te maken en toen was ik wel klaar. En een beetje trots en ook koud. Vincent vond de afgesloten fietsenstalling. Uitkomst! Mijn vingertoppen zijn nog uren koud geweest.

We reden naar huis (iets te hard soms 😇) en daar had ik mijn racefiets al klaar staan. Met jasje. Ik had een trisuit van Trispiration aan. Een jasje er overheen, helm op, muziekje mee en gaan. Het is dat dit fietsen onderdeel is van de koppeltraining, anders had ik ‘m heeeeeeeeeel misschien wel overgeslagen (als ik dat had gekund). Er was een opdracht, maar daar had ik echt totaal geen zin in. Gewoon een rondje Noorderplassen buiten om leek me prima. Ik ben gewoon geen fietsheld. Ik ging eerst door de stad. De drukte viel me (weer) mee. het tempo viel me (weer) tegen, maar het boeide me ook niet echt. Ik zou op de dijk met wind een beetje mee wel iets goed maken, dacht ik. Ik wilde 60 minuten, maar toen zag ik een fietspad wat vroeger een gatenkaas was en nu helemaal een vlakke asfaltracebaan is geworden. Dat was even genieten zeg!

Toen kwam ik op de dijk. Ik had veel wind tegen eigenlijk. Dat had ik niet bedacht! Maar ja, je moet toch naar huis he. Dan maar iets minder snel-snel allemaal. Ook op de dijk vond ik niet eens echt druk. Ik denk dat de meeste fietsers nog moeten wennen.

Zin om door te gaan tot 40km had ik echt niet. Ik wilde stoppen op 33,33 maar dat lukte niet; het werd 33,34 en toen dacht ik: dan maar ietsje meer dan 33,33 wat me wel leuk leek na 3km zwemmen. Maar ik moest ook nog rennen en anders werd het allemaal wel weer heel laat enzo. Ik heb de bidon bijna leeg gedronken!

Ik ging naar de WC en verving het jasje voor een Train3Sports shirtje. Op het schema stond 10 kilometer en de andere sporten doe ik eigenlijk ‘alleen maar’ omdat ik wil hardlopen 🙂 Het idee was me de eerste 3km inspannen en dan 7km lekker rustig aan. De eerste kilometer moest ik een auto voor Vincent fotograferen en even wennen en die ging wat de mist in qua inspanning, maar vanaf 700m ging ik aan de bak. Ik had het warm en bedacht een ommetje.

De tweede kilometer ging naar inspanningsgevoel gewoon best hard. De hartslag blijft dan inderdaad behoorlijk laag, dus daar moest ik niet naar kijken. Ik ging het viaduct over en naar beneden kwam er een hele fietsfamilie aan die ik aanmoedigde. “We hebben geen e-bikes he”, riep opa – geweldig! Zo ging de derde kilometer ook erg hard met een tijd onder de 5:20. Het is dat ik me dan verheug op 7km rust. Ik ging onverhard lopen en in een lekker tempo. Ik moet zeggen dat ik verbijsterd was toen ik de tijd van 5:30 zag. Ik had nog wel een foto gemaakt! Hoe dan?

Maar Garmin hield vol en ik ook. De hartslag liep nu wel op. Oke, dan ga ik 5km binnen een half uur vol maken ook! Binnen 28 minuten. Het ging gewoon. Ik kan het niet anders zeggen. Ook de Oostvaardersplassen waren rustig, behalve rond het vossenhol, waar geen vos was. Ik stopte niet. Ik genoot van het gemak waarmee ik kon lopen. Echt waar, als ik ergens kan promoten dat afvallen je aan een beter en fijner hardlooptempo helpt, doe ik dat! Nu wilde ik de 10km ook afmaken. En ik dacht elke keer: na de zesde kilometer ga ik echt rustiger aan doen (weer rond de 5:30) en hetzelfde dacht ik na de zevende kilometer. Ik moest een ommetje bedenken door het Kotterbos.

Eigenlijk snapte ik het niet, dat het zo hard ging. De hartslag liep nu wel op tot boven de 155. Ging ik echt vertragen om die lager te krijgen of wil ik nu weten hoe 10 kilometer gaan? Tja, toch dat laatste… Dat is dan sterker. Ik kom onder een uur, maar hoe ver? Na 8km binnen 45 minuten is de negende de brug op toch wat zwaarder. Ik kom mensen voor de tweede keer tegen en die mevrouw zegt nog: zo, wat ben jij lekker bezig zeg! Haha, ze weet niet half hoe goed… Ik loop over de Evenaar. Ik ga net wat te kort komen en maak een iets langer rondje. De laatste 3km gaan wel iets minder hard, maar als 5:44 de langzaamste kilometer is van allemaal, is dat best raar voor mij. Ik zie Vincent en roep hard dat hij een foto moet maken. Ik zet nog aan, want stiekem lijkt het me gaaf om onder de 56 minuten uit te komen.

Als ik overgestoken ben, zit ik op 10 kilometer in 55 minuten en 24 seconden. Begin dit jaar en circa 7 kilo geleden had ik in een wedstrijd met Vincent als haas ongeveer 57 minuten nodig. Het regende toen, wat ik minder erg vind dan deze net iets te warme zon. Al went het nu wel al iets, die warmte. En ik heb ongeveer 50% onverhard gelopen ook nog. Dit was niet het maximale, ik ben ook heel erg snel weer ‘bij’. Het recept voor sneller worden is dus afvallen. Maar eerlijk is eerlijk: 7 trainingen per week doen is gemakkelijker dan elk uur van de dag letten op voeding en verstandig zijn op dat gebied. Met alle krachttrainingen en wandelingen erbij heb ik deze week 17 uur getraind. Als ik kijk naar de sporten van de triatlon zit ik op dik 13 uur. Bij Train3Sports ben ik dan tweede. A heeft vakantie. Zij heeft ook 10km gelopen én… langzamer dan ik! Zij komt terug van een blessure, dus dit is eenmalig, maar het is wel eens een keer leuk 🙂 En die snelle fietstut heeft langzamer gefietst dan ik! (nog langzamer) Zij had een wedstrijd gister en ook dit is eenmalig, maar wel leuk 🙂 Het zijn mijn vlaggetjes van deze bevrijdingsdag! Voor iemand zonder energie was het een leuk dagje vol vlaggetjes.

Iemand schreef vanmorgen in haar blog (Instagram) hoe ze opziet tegen haar eerste kwart triatlon, omdat ze niet kan fietsen en ze zwemt in het zwembad, wat ze heel goed kan. Maar iedereen is zo snel, klaagt ze. Ze denkt dat ze heel hard loopt, maar echt inspanning heb ik van haar nog nooit gezien in een wedstrijd. Diep gaan kan ze niet. Alles is vooral leuk voor de foto’s op Insta. Ze raakte accuut in paniek toen ze naar wedstrijduitslagen keek. Eat your heart out, tuttebel-die-alles-op-insta-ramt: Ik doe zowat een kwart triatlonnetje ALS TRAINING. Maar ik zet niks op Instagram of Strava. We eten wel slecht, maar eigenlijk heb ik dat best ‘verdiend’ 😇🤫

6 Mei – herstelloop richting de bootcamp ❤️‍🩹 💩 😞

Het sleepte, sloopte, slofte. Moe. Vermoeid. Trekkerig. Hobbelend. Met pauzes en vertraging. 5 minuten ‘soort van rennen’ en 1 minuut moest ik wandelen, maar als ik dat zou doen, zou ik niet meer gaan rennen, dus ik vertraagde alleen maar nog meer. Na 2km moest ik eigenlijk al drukken. Ik liep toch onverhard.

De werkdag was ook al niet wat het had kunnen zijn. Alles lijkt net niet te lukken ofzo. Ongeconcentreerd. Wachten bij de bootcamp en toen verder en ik kwam amper de brug op joh! Ik nam een ommetje door het bos: enerzijds om 5km vol te maken en aan de andere kant om mijn billen bloot te stellen aan alle muggen. Het was een flinke 💩 hoop. Ik was de laatste en zette het horloge lekker stil zodat ik de brug op kon wándelen. Het is geen succesdag! En ik had ook al extreem geen zin.

Ook de bootcamp ging ruk. Bij de trap deden de knieen pijn. Bij de oefeningen met planken, het touw en gewichten deden de armen zeer. Bij de dennenboom deden de beentjes pijn. Ik heb me met NIETS gespaard. Hoogste gewicht gepakt, sterkste elastiek, alle bomen langs gesquat. Hardlopen tussendoor was krachteloos. Het schreeuwde van binnen, maar ik zei niks en de groep was ook stilletjes. Mijn hoofd was een donderbui. De buikspieroefeningen gedaan zo goed ik nog kon. Er kwam geen zin aan te pas en het was niks joepie. Blijkbaar is zelfs anke niet eindeloos geweldig fysiek. Maar er is niks kapot ofzo en ik ga zeker niet opscheppen! Dat nooit. Iemand oppert bij Garmin of ik niet ziek wordt of overtraind raak: lieverd, dit is training en adaptie en verwerking. Ik wandel naar huis. Ook ruk, maar in harder lopen had ik al helemaal geen zin meer. Niet eens een kilometer. Eigenlijk zou ik ‘m weg moeten gooien op Garmin. Daar kan RV hard om lachen.

7 Mei – op visite met de tijdritfiets en beste polderwind

Op de tijdritfiets met 2 extra bidons achterop ga ik naar Dronten. Ik ken de weg. Maar ik ken de fiets nog niet echt goed. Ik voel me onzeker op de fiets. Ga rustig (zeg maar remmend) de bochten door. De stad uit met samengeknepen billen. Muziek heel zacht. Wiebelig. Wind tegen. Na de Knardijk het bos door is nog akeliger: bochten, krap, blaadjes op het pad. Gelukkig is het rustig en heb ik geen bel nodig met het geratel! Maar het schiet niet zo op. Pauze op de brug.

Ik moet plassen, maar dat is niet handig midden op de brug. Het gaat even iets beter als ik langs Lelystad rij, maar je snapt dat liggen en snelheid maken nog niet aan de orde is. Het is ook wat drukker en ik heb geen haast! Ik ga straks liggen richting Dronten beloof ik mezelf. Dat doe ik, maar het went nog niet. Ik heb (wat) wind mee en ruimte, maar het voelt nog niet vanzelf. Ik stop ergens middenin om te plassen. Drassig onhandig.

Ik drink nog wat en app Joyce dat ik kom en wil die mevrouw niet meer inhalen die me mijn broek zag optrekken. De muziek staat hard, ik ga goed liggen en eindelijk is daar wat gevoel bij! Bij ‘t MEC grinnik ik: hier sprak ik mijn huidige collega voor het eerst. Dronten. Nu rij ik er niet misselijk heen. Rotcollega’s van toen. Ik jakker lekker door! En mis min of meer het poortje. Ik ga om het golfpark heen, maar dat is verder dan ik dacht. Even heb ik vol wind mee. En daarna wind tegen. Maar nu heb ik het liggen ontdekt! Ik cirkel het golfpark door naar Joyce, een banaan, cola light en een dik uur onafgebroken gekwebbel. De tuin is prachtig!

Ik moet weer terug ook. Ik neem nu de andere route. Wind mee, had ik gedacht. Maar die is aangetrokken en gedrááid!! Verdulleme. De Rietweg is afgesloten, maar het fietspad niet. Rust, muziek hard, liggen, takjes ontwijken. Het gaat prima!

Stoplichtje. En dan de Vogelweg af. Teringlang. Wind van zij. Liggend. We zijn vrienden aan het worden! Stopje Knardijk: I love this place. Met het werkeiland en de dijk en het bos en het vliegtuigwrak.

Zal ik 100 volmaken? Wil ik dat, kan dat? Hoe hard moet ik gaan? Die vragen schieten de hele tijd door me heen. ik krijg nog dikke wind tegen, waar pak ik die? Op de Grote Trap. Het duurt heel lang voor ik daar ben. 75km in da pocket. 80 in 3 uur? Wind tegen is minder erg dan gedacht. Omdat we vrienden zijn, mijn fiets en ik. Ik durf inmiddels alles.

Ibisweg wind van zij? Ook prima! Wind tegen en mensen onder de brug? Ik Roep gedag. 100 gaan ‘t niet worden. 85 is prima. Het is allemaal goed.

Dit was een belangrijke rit voor mij op de tijdritfiets. 2 Bidons leeg. 1 gellie. Tempo is matig, maar de wind was behoorlijk, ik zie het aan de anderen. Jammer dat ik 86km niet helemaal geweldig vind. Ik vind niks van mij geweldig. Het kan altijd sneller, langer of beter. Ik weet hoe het komt, maar gelukkig vind Joyce het wel een prestatie!

8 Mei – RUST dag

Stond in de trein. In braille. Het thema van de dag. Op het werk. In de trein. Met de collega’s. Qua tickets. En zeker ook met sport. Maar niet persé in mijn hoofd. Beetje chaotisch. Beetje hoofdpijn. En heel veel thee. ☕️ en dan voelt het toch als een ON-rustdag.

9 Mei – Onkruid wieden 🌿 maakt tempoblokken op de tijdritfiets makkelijk! Hemelvaartsdag

Whatever it takes. 50 minuten lang in de voortuin groene zooi wegtrekken. Dit vind ik dus stukken zwaarder dan bootcampen! Misschien doe ik het niet vaak genoeg. Eerst trekken, dan vegen en daarna spuiten. De voortuin. Achter gaat snel. In de zon. Het viel me mee hoeveel tijd het kost, want dit voelt als uuuuuuren. Ik neem het mooi op als krachttraining! Want ik zweet meer dan bij de bootcamp.

Ik had erg last van een gebrek aan zin (wéér fietsen) en uitstelgedrag. Maar ik ging wel weer op de tijdritfiets! Kijken of we vrienden kunnen worden. Ik had een route bedacht. Het ging de eerste 5km niet van harte. Voelde niet makkelijk. De tweede 5km ook niet, want het was echt enorm druk op de dijk! Hele hordes fietsers. En ik op die “enge” tijdritfiets. Het waaide weinig, maar nooit niks in de polder. Ik durfde al snel te liggen! De houding is nu vertrouwd. Ik zag geen cadans of snelheid, alleen een te lage hartslag. Dat is fijn: niks zien is geen zorgen. Ik haalde gewoon kalm in. Langs Lelystad durf ik ook over de klinkertjes. Stopje bij Batavia. Leuke plek I.

Dan weer een paar km ruk: vliegjes storm. Ik miste de afslag. Hard en snel door naar de centrale.

Weg voor mij alleen, vliegloos en ik lag en trapte en luisterde muziek. Daar ergens werden we vriendjes, de fiets en ik. Bij de centrale de weg op vol racestrepen en ik moest ook 5’ racen. Ik ging er voor! De a6 over, wind mee en mijn weg: het ging even heerlijk snoeihard! Toen stop voor plas en route.

Klokbekerweg. Polder is best leuk; windmee tenminste! Hard. Foto auto, een soort bekende weg op. Soms zat er een tunnel of bochten in de snelle minuten- accepteren maar. Dan de rotonde en een felbegeerd pad wat ik al heel lang wilde nemen! Achter de rotonde waar ik elke keer naar Dronten reed. Het Zeeasterpad. Snoeihard wederom. Ik genoot in de polder!! Lag veel, vond plat en boers erg leuk. Soort van authenticiteit. Links om het natuurpark heen. Even wat lastig, want de richting was ik wat kwijt. Maar het kwam goed.

Al vier blokken hard gedaan. Wisselend. Maar elke keer gepusht! Ook dat durfde en wilde ik op de tijdritfiets!!! Dit is echt een enorme vooruitgang. De vijfde ging ruk want 🚦 & slecht pad. De laatste 3 minuten als een malle op een smal slecht pad liggen en tegenliggers tegenkomen ook nog! Weer die twijfels: ga ik hard genoeg (absoluut), moeten de 💯 vol? Knardijk op en daarvoor werkeiland is leuke plek II en een stopje in blok 6.

Ik had een vieze reep. Dan de hele Ibisweg af. Ik ging super inmiddels. Wilde 75 halen en reed dus om. Verlies van tempo in de stad maar accepteren. Voor mij is dit tempo hard van 28,1 en deze afstand is prima zo, maar zoveel mensen die harder of langer fietsen vandaag! Dan ben ik (voel ik me toch) weer een ukkie. Ik ben HEEL BLIJ dat ik de tijdritfiets nu snap en aanvoel en er alles mee durf, tot aan liggen aan toe in de wijk!

11 Mei – De veertig van Anke

De 40 van Anke -1 – Eerste x buiten zwemmen met tripassie gang.

Fantástisch! Ik was zelfs vergeten hoe vreselijk ik dit gemist had. Ik was ontzettend bang voor de kou. Sliep er een beetje slecht van en zag er tegenop. Warmste trisuit aan en het warme wetsuit pasten gelukkig nog. Vasaline op mijn gezicht. We zijn met z’n vieren. KH was de laatste die kwam, N stond al klaar toen ik er aan kwam. J heeft een hoop te vertellen.

Staand in het water had ik het koud. Dus gaan liggen en gaan zwemmen was even lastig, maar het zwemmen was heerlijk. Het ging onmiddelijk weer helemaal goed! Ik genoot ontzettend. Je zag de bodem, uitblazen onder water ging. Wat nou, koud?!?! We gingen in stukjes. Eerst tot het bord. Je kon overal staan! Ik was er snel, bij dat bord en ging weer terug. Got, wat was het heerlijk! Nul golven. Toen achter het eiland. Weer even 200m en dan verzamelen. Anke doet ‘r eigen ding. Ik zwom opeens tegen een (dooie) witte vis aan! Ik schrik me lam. Zwom snel terug en zei even niks. Gelukkig was ie dood- min of meer gelukkig. Weer verder. Ik kreeg opeens een soort molenwiek-slag met 1 op 3 ademen te pakken. Heerlijk. Helemaal in mijn buitenzwemelement. Met mijn snelle slag en vaak doorhalen ben ik buitenzwemmer, volgens KH. Ik realiseerde me dat de vorige keer dat ik buiten zwom op 26 augustus was! (achteraf heb ik daarna nog een keer gezwommen) Ik ging maar door en toen pikte ik N op. KH en J zwommen buitenom. Ik bleef bij N. Ik had het heel makkelijk. ‘Zullen we teruggaan’ opperde N en ik vond het prima! Ik moest wel weer zoeken naar de ideale slag. Naar het bord en dan terug naar N en de ondiepte weer in. We zwommen naar J en KH. Toen zat ik op 1200m en wilde ik 1500 vol maken en in het water blijven vooral. Ik heb maar 1 keer geplast! Ik zwom langs de palen en toen nog even geoefend met dolfijnen, maar dat is met dit brilletje geen succes, dan ‘lekt’ rechts. 40 minuten. Dat kan vast sneller, maar dit was echt weer onwijs gaaf! De thee was niet nodig en ik had ook niet zoveel zin in geklets over hoe snel en geweldig ze zijn. Ik doe mijn eigen best wel!

De 40 van Anke – 2- tijdritfietsje duurrit

Weer op de tijdritfiets. Ik vond het druk en onrustig in de stad, werd bijna omgereden door een plots kerende brommer. Ik was blij dat ik geen muziek had. Ik hield de cadans hoog. Het tempo was redelijk. Ik ga op de rechte weg in het Kotterbos zo snel mogelijk liggen. Nu durf ik het allemaal. Alleen de vraag of ik me aan de training hou van 50 minuten of dat ik 40km wil fietsen houdt me bezig. Ik heb een trisuit aan van TVA. Ik was trots dat ik in het M-tje trisuit paste en dat die zelfs ruim zat!

Ik ga langs het Oostvaardersveld en denk dan: in plaats van wind tegen op de Knardijk kan ik even kijken hoe het bos fietspad me nu afgaat! En dat is totaal anders als dinsdag. Bochten kijk ik in en ik let goed op, maar hou ook tempo en controle. Het verschil is werelds! Ik stá zelfs als ik omhoog moet trappen. Over het sluisje en dan terug over de Trekweg. Tempo omhoog en lekker liggen. Tot ik moet stoppen voor een op de weg kerende Duitser terwijl ze me overduidelijk zien! Kutvissers. Ik rij midden op de weg en lig en trap. Het gaat lekker hard. Geen 40km gaat het worden, maar ik ga binnen een uur blijven. Ik ga terug het Kotterbos in. De man die met zijn trombone oefent staat er nog steeds. Ik ga 27,5km doen en dan met de 11km hardlopen heb ik straks een mooi rond getal. Ik ben dan nog net niet thuis op die afstand en zit binnen een uur voor een groene training. Ik ben blij dat ik nu pas op de tijdritfiets. De cadans is voor mijn doen mooi hoog. Ik moet plassen!

De 40 van Anke -3 koppelloopje 2x2km hard. Moeie beentjes

Vincent appte dat een trisuit prima kan, dat het warm is en druk. Hij mist de gels ophalen van Produrance, want daar is niemand thuis. Ik loop lekker in en dat voelt prettig. De eerste km bel ik met Vincent en ik maak een ommetje via jeugdland.

Weer geen muziek. Lage hartslag relatief. Inlopen duurt 3km. Ik moet 2km hoog tempo en dat lukt wel qua tempo! Na drie km moet ik het viaduct achter de Hema op, maar de hartslag blijft achter en mijn benen kunnen niet harder. Daar zit de beperking. Die benen trekken het niet. Dan is 2km best lang. Ik krijg best aanmoediging in mijn rooie pakkie. Daarna een kilometer rustig. Dat is relatief en erg fijn. Ik ga onverhard het rondje Oostvaardersplassen doen.

Nog een keer 2km hard. Ik start bij het oostvaarderscentrum. Nu wordt het warm! Maar de hartslag blijft achter. Moet 155 zijn minimaal en ik hang tussen 154 en 155. Ik kan de inspanning met mijn benen niet leveren, dat lukt me niet. Bij het vossenhol is het druk inderdaad. Verder ook wel redelijk, maar ik sprint door. Ik word ingehaald door een man die mijn tempo heel goed vind! Hoe grappig is dat: ik ren op mijn hardst en hij haalt me met gemak en zijn lange benen in! Het valt me niet gemakkelijk.

Ik ga nog extra om door het Kotterbos om langs Produrance te kunnen en de training af te maken voor ik daar ben. De kilometer rust heb ik eindelijk moeite met de hartslag de andere kant op en blijft ie te hoog. Ik rem wel af. Passeer nu zelf met een vrouw met een hond die rent. Loop ik voor een hijgende pitbull uit; nou, hou dan de hartslag maar eens laag! Ik app intussen met D van Produrance. Ik moet 2km uitlopen en dan wordt het echt zwaarder. Heet, langzamer, hoge hartslag en vermoeiend. Ik ben me verdikkeme ook aan het sporten vandaag! Op 11km stop ik de tijd en zit ik op 63 minuten. Echt supergoed!

Ik moet en dat kan gelukkig even bij D en R. En krijg een glas water bij de gels en een tasje. Zij snappen sporters best. Maar ik kan niet verwachten dat iemand weet wat ik doe als ik nooit iets zeg. Mijn benen zijn erg moe! De benen zijn B O O S. Pijnlijk pissig. Als ik bezweet naar huis wandel met de gels in een tasje.

11 Mei – Samen fietsen!

We zijn vannacht naar het Noorderlicht gaan kijken op de Oostvaardersdijk. Het was geweldig en alle gebrek aan nachtrust en een slechte beoordeling van Garmin dubbel en dwars waard.

Maar ik ben wel moe van om 2 uur pas gaan slapen. We hebben om half 11 bij de manege afgesproken, MvdB en ik. Zij hoeft niet hard en precies even lang als ik. Ik heb het ijskoud met mijn korte broek als ik naar de manege fiets. Ik sta net te wachten als ze er al aan komt.

We gaan al kletsend over de Paradijsvogelweg. We analyseren wat opvallend trainingsgedrag van deze en gene. We pakken het nieuwe fietspad. Mijn benen doen het prima. Dat verbaast me eigenlijk wel. We gaan door de polder en ik vind het leuk: overzichtelijk en lekker ruim. Van wind tegen heb ik weinig last. Ik ga ook liggen op de racefiets naast het mooie roze fietsmonster!

We steken terug via de Wulpweg en de Ibisweg. We maken nog een ommetje door Nobelhorst. Ik gun MvdB de wereld en dat alles voor haar in de nabije en verre toekomst soepel verloopt. Ik ga tot bijna bij haar huis mee en steek dan zelf terug. Het is intussen gewoon warm geworden met het zonnetje! Ik maak nog een ommetje met de Trekweg (omdat het druk is als ik wil afslaan), maar heb geen fiducie om 40km vol te maken. Waarom zou ik ook? Het tempo is ook lekker laag en helaas valt ook de cadans wat tegen. Ik moest me maar eens gaan verdiepen in vermogen, dat is volgens MvdB de beste graadmeter.
Ik ga wandelen met Rob naar de Plus. In een truitje. Ik wil de 5km bij elkaar wandelen en ga na de lunch nog even verder naar de andere winkel voor melk dus, via het park.

En dan naar de training van de TVA om te zwemmen. Ik heb alles met achtje gezwommen en met het nieuwe brilletje, wat toch volloopt aan 1 kant. Beetje jammer. Ik ga in baan 2, me niet inspannen. Ik zwem 200m in in 5 minuten. Het is koud. We zijn met z’n vieren in de baan, ik kan me optrekken aan H. We beginnen met 8×100 en 1 baan daarvan moet snel, mag je zelf kiezen als je voorop zwemt. Ik denk dan: we zijn met z’n vieren, dus allemaal 2x vooraan. Dom idee. I doet dat niet, M 1 keer. Ik deed er 4, dan maar elke keer een andere baan versnellen. Ik maak lange slagen en glij tamelijk soepel door het water. We moeten 300m rustig en ik ga voorop. Met ademhaling 1op4 (2x100m) en 1op3 (100m in het midden) tel ik dat uit. Dan moeten we 3×100 zone 3. H gaat de eerste en de laatste voorop, ik de middelste. Ik ga de 150m rustig weer voorop. Daarna moeten we 8×50 sprinten. Dat is niks voor mij, ik hou er niet van. H gaat de eerste twee vooraan en hij houdt de tijd bij. Ik doe er daarna twee. Het gaat wel lekker. De laatste vier doen we om en om. Ik maak me vooral druk over de afstand. Ik zou 3km moeten zwemmen (initieel niet bij de tva), dus voor een groene training moet ik 2400m halen. Op het einde zwem ik 250m uit. Gister een soort van triatlon en vandaag wordt het een soort slow triatlon met uitfietsen, wandelen en zwemmen! Op 6 uurtjes slapen. Gek genoeg zouden er veel mensen zijn die hier al heel wat voor over zouden hebben. Ik heb het gevoel van “business-as-usual”.

12 Mei – Een halve marathon – 8x14min deurtempo – 30 seconden versnellen – 1 minuut rust
En dat in 5 rondjes van 4,2 kilometer om het huis heen!

Ik heb hier goed over nagedacht: waar zie ik tegenop, wat is hier moeilijk aan voor mij en wat wil ik hier uit halen. Het is warm, ik moet eten en drinken en dat wil ik niet meesjouwen. Ik wil niet in het bos, dat is te lastig regelen en kost weer reistijd en extra energie. Dus kies ik bewust voor het maken van rondjes van 4,2km (die heb ik vorig jaar uitgezet voor de Hardman) zodat ik thuis een drinkplek heb. Ik hoeft dan geen rugzakje mee en ik heb een WC bij de hand voor als dat nodig is. En toch vreet ik me dan ‘s ochtends op of het wel zal lukken. Ongedurig word ik er van! Ik hou niet van die hitte! maar ik doe dit toch maar wel, deze warmte. Ik denk dat Duitsland ook warm zal zijn. 

De post is ingericht!

Ik weet ook zeker dat ik met 2:04 net geen halve marathon zal lopen en dat gaat dus niet gebeuren! Als ik zo dicht bij die halve marathon zit, die iedereen vandaag wel in wedstrijdvorm lijkt te lopen, dan maak ik er ook 21,1 kilometer van ook! Ik loop wel iets extra (heb 24 minuten speling voor een groene training). Ik loop 1km warming up in 6 minuten. Eenmaal lopend gaat het z’n gangetje. Ik ga niet stuk. Ik kies bewust voor het pad onder de bomen met meer schaduw. En ik moet vanaf het tweede rondje iets oplengen. Neem ik een straatje extra om. De eerste twee rondes zijn gewoon een kwestie van in control blijven niet te hard willen of hoeven en het gemakkelijk houden. Ik ken het klappen van de zweep, pas na een uur wordt het moeilijker. ‘ik maak elke ronde 1 foto’ dacht ik. Maar in de laatste rondes mislukt dat helaas. Hihi. Dus je ziet alleen een moeie selfies hieronder 🙂

Pas vanaf km 17 is het wat zwaarder en de laatste 2 km zijn zwaar, de rest hou ik onder controle. Ik accepteer alles. Drink en eet. Ook al kost het wat tijd. Alleen als ik moet poepen gaat de tijd op stil. Ik krijg de deur lastig open en moet echt 5 minuten blijven zitten voor ik leeg ben. De monotone rondjes zijn top, de afwisseling met harder en wandelen is lastiger, vooral om weer op te starten en opnieuw naar het ritme te zoeken. Ik zie dezelfde mensen soms, de kak op het pad en de stukken in de felle zon.

Ik dacht dat ronde4 lastig zou zijn, maar de laatste ronde is het zwaarst. Ik hou de hartslag en hoe het voelt volledig in de gaten voortdurend. Ik luister muziek en denk vooral terug. Naast het controleren van de rust en de beweging is het ook een kwestie van niet verzanden in snel willen zijn of de beste moeten zijn. Ik moet terugdenken aan Ierland, aan de keren dat ik dit had moeten doen en aan andere warme loopjes.

En ik haal op 20km nog iemand in ook! Dat voelt raar. De hartslag loopt ook op. Iemand zegt dan tegen me: lekker bezig, maar die persoon weet helemaal niet dat ik in kilometer 18 van de 21 zit! Ik was op 19,9 uitgekomen met de training van 2 uur en 4 minuten. Nu kloppen de 5 rondjes helemaal en met de warming up van 1 kilometer red ik het prima om de halve marathon te volbrengen.

En zo werkt anke die halve marathon weg. Niets meer of minder. Geen getetter op instagram, met enige schroom op strava gezet, want iedereen in Leiden trekt de aandacht.

Ik complimenteer de rest lekker wel. Ergens diep van binnen ben ik best trots op dit resultaat, deze tijd, hoe ik het uitgevoerd heb. 2 bidons leeg, 4 gellies op. Binnen de 2,5 uur (met gemak) Maar het voelt enorm weer als business-as-usual. Als iets wat ik nu eenmaal doe of moet doen. Naast het huishouden, Vincent steunen, en rust proberen te pakken. En dieten. Iemand van de weight watchers legt uit dat ik niet alle beweegpunten krijg. Ik krijg maar de helft omdat ik anders alles zou opeten. We eten patat en ik heb genoeg aan een derde reep chocolade. Doeigie, dat heb ik verdiend! Nergens last van. Fysiek tenminste. Annemarie vraagt de afgelopen week herhaaldelijk hoe de trainingen gaan. Meestal schrijf ik bij heel veel trainingen iets bij, maar de afgelopen week was ik niet trouw of mededeelzaam.

Ik heb écht geen idee hoe de trainingen gaan, werkelijk niet. Er zit enorm veel twijfel bij. Niet te zien in het resultaat, want ik lijk gewoon door te jakkeren (en misschien lijkt het ook wel gemakkelijk te gaan, dat voel ik niet zo), maar de vraag WAAROM krijg ik niet beantwoord. Waarom train ik zoveel? Is dat voor (…) alles in juni? Ik doe namelijk echt behoorlijk wat! En dat is niet voor een ‘ODtje’ volgende week (…) . Is het gek om dagelijks zoveel te sporten? Eergister een soort van triatlon, gister een slow triatlon, vandaag een halve marathon. Voor mijn gevoel gaat alles op lage intensiteit, ik doe nergens mijn uiterste best, ik ga niet tot het gaatje. Dus waarom staat er zoveel op het programma en moet ik er rekening mee houden dat het van de zomer nog meer wordt (…)? Alles gaat gepaard met Heel Veel Twijfels. Kan ik met deze warmte een halve marathon lopen? Kan ik nog wel zwemmen? Kan ik zo veel fietsen? Het is in mijn ogen nooit goed. (…) Kan ik het maken om niemand ergens van op de hoogte te stellen? Om maar volledig onder de radar te blijven en straks dat voorbeeld te lijken wat ‘opeens’ een triatlonnetje doet. Ik vind dat van andere mensen irritant, dan lijkt het alsof ze er niet voor trainen. 

En zo sluit ik een week met veel vrije dagen af met bijna 4 kilometer zwemmen, 37 kilometer hardlopen en 230 kilometer fietsen. G E W O O N Ik ben blij dat ik morgen weer mag werken 😉

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-09

16 April – Fietsen – (koppel) rennen – (TVA) zwemmen & een poezepootje

Er zijn van die dagen dat je opstaat vol goede plannen, maar dat het al na een uur anders blijkt te lopen. Kind naar school brengen (te vroeg), dan met de poes naar de dierenarts (nooit fijn) en dan vervalt bellen op de fiets en wordt dat gewoon bellen met familie. Na de lunch stap ik node op de fiets. Binnen. Het waait me buiten te hard en dat is te oncontroleerbaar. Een cadanstraining. 30 minuten infietsen. Dan maar liefst 6 keer 5 minuten wisselen tussen een hoge en een lage cadans. Ik had gedacht de training te combineren met Udemy of bellen, maar het lukt niet. Dan maar verveling. Met citroenthee erbij.

Ik doe een riders choice dus heb geen last van de ‘omgeving’, maar het tempo omhoog is dan weer te sneu voor woorden. Ik kijk naar de cadans en 75 voelt voor mij prima. De cadansblokken daarna vallen wat minder na de bootcamp gisteren. De hoge cadans is te doen. Die hou ik rond de 85. De lage cadans rond de 65. En dat is kracht. Gecombineerd met… verveling. Moet ik ook leren. Het is dat ik zelf met de trainingen heb lopen schuiven, maar ik vind het fijn om de trainster de schuld te geven van deze stomme training. Ik wil haar ook in de schoenen schuiven dat ik dan een col ga fietsen! Maar helaas; ook dat is mijn eigen (domme?) beslissing.

Voor de cadans maakt het niet uit, het tempo is sneu. Maar ik kom ook boven! Snelheid gaat t niet om vandaag. Frankrijk in Zwift is ook wel leuk. Ik doe ‘braaf’ alle cadansblokken. Anderhalf uur lang. Heel lang. En lang – zaam. Ik moet plassen. Ook anderhalf uur lang eigenlijk.

Eerst plassen, dan de zieke poes filmen en haar broer weghouden, daarna het telefoonhoesje zoeken. Nog iets aandoen met lange mouwen en dan gaan. 15 minuten. 2 rondjes park, maar ik doe anders. Het gaat weer niet zo hard en snel en goed en easy. Zo voelt het niet. Wat de data ook zegt!

Wind tegen. Met een kwartier heb je maar weining speling voor een groene training. Na een kilometer zit ik er al weer in. En ga ik op jacht naar 3 kilometer. Die benen van mij die doen het. Niet vanzelf hoor, maar wel blessurevrij. Ik heb wind mee en red het net, 3 kilometer in 18 minuten.

Dan weer snel door naar een beetje werken en een kind halen en eten maken. Gelukkig heb ik goed geslapen, maar de nekpijn is nog niet helemaal weg. Ik had zoveel meer willen doen op deze vrije dag dat ik alleen thuis ben. De blog moet hoognodig bijgewerkt, alle was- en strijkgoed wegwerken zou fijn zijn geweest. Piano spelen. Of een uurtje niks. Maar het zat stampvol.

Dan weer zwemmen. Nog last van nek. Minder dan zaterdag. Het wordt warm. Rechts ademen. Krachtige armslag. Met h, d en lieve oudere man in 1 baan. Baan twee. Leek me leuker en beter.

Dobbelsteen
4-1 min-rustig
4-1 (200m!)
2-3 sneller (100+)
3-4 (150+)
?
4-6 (215! Ofzo hihi)
Alles vooraan!

150 rustig
3×75 duurtempo
4×50 hard
Niet voorop; aan de mannen gelaten

4×50 rustig voorop. D zei steeds go. Schatje is t ook.
150 duur. Slag en ademhaling opeens helemaal te pakken!!! Geen pijn.
2×75 hard. 1xh vooraan, 1x ik.
Ik had trek.
En veel water drinken.

Horloge smokkelde en ik deed mee. Haha. 😛

17 April – Hardlopen: 9×200 hard / 200 rust. HET GING WEER EENS ZOALS HET HOORT

Goed geslapen! Ondanks een nachtelijke onkruidverdelger en een korte nacht en ‘s ochtends een opgeknapte poes een medicijn geven. Lange dag op kantoor, maar leuk. Het valt nu in elkaar: ik snap hoe dingen gaan en wat ik kan (gaan) bijdragen. Ik wen aan het tempo en de mensen. Soort van opeens. Alsof het 🧩 echt gaat passen nu. Ik mag eerder weg, ‘n half uurtje. Voelt gek, maar het scheelt énorm! Op tijd thuis, Vincent heeft eten. De🩸start. Ik ga rennen als V op de baan traint. Er staat een uur. Voor 9km. Ongeveer. 9×200 hard. Onder de 5:00. Kan ik dat? Ik zie de poster van de challenge: be your best en ik heb tig mensen gezien die 150 dagen aftellen dus met die slogan ga ik naar op weg.

20 minuten inlopen eerst met tempo 6:30-6:15. Ben ik maanden blij mee geweest en nu ga ik met gemak te hard! Ik heb het koud. Hou in. Loop heerlijk makkelijk. Geen muziek. Just me. My best me. Brug over; een route dat ik terug kan. Het is namelijk de vierde dag achter mekaar dat ik loop. Noorderplassen. Mooi licht. 🤩

Dan versnellen. Ook dat lukt. Vanzelf. 200m rust op 7:30 lukt niet. Ik dribbel door. Hard. De tweede of derde gaat minder. Het is snel van start gaan, da’s de clou. Bij de derde moet ik inhouden voor een auto. De vierde viaduct op probeer ik een andere pas, maar dat voel ik ergens trekken en pijn doen in een enkel. Niet doen dus. Een onbekend fietspad! Ik loop er hard. De lastige keren 6 en 7. Ik haal fietsers in!! Het gaat allemaal met gemak. Hard. Het voelt zo machtig als het lukt, als het niet te zwaar lijkt en een spel met wind en weg en kracht. Vooral de rust jog ik.

Ik beloof mijzelf dat ik 10km mag volmaken als de training >50% goed is. Het is slechts 30%, maar ik heb 1,5km te weinig. Ik ren door en het voelt zo easy! Het licht is nog mooier. Groen en donkerblauw. Gewéldig. Ik aas op 10km binnen een uur zonder te moeten. Dat lukt. Ben ik zo verrekte blij mee! Hrf 146 en tempo 5:56. Alle 🧩 vallen in elkaar. Ben zelfs niet stil, wel blij. Kom PL nog tegen als bonus.

18 April – rustdag: Samen 5,5 kilometer wandelen in een uur.

iefje is weer thuis na 4 dagen zakentrip! Boel te bepraten. En een frisse neus is ook zo fijn om goed te kunnen slapen. Het was echt geen moment stil. Blijkbaar delen we toch alles!

Was een boeiende werkdag. Buddie J is vrij en dus pak ik stukje bij beetje alles zelf op. En wat lukt er al veel! Toen hij een paar weken terug ziek was wist ik nog veel te weinig en nu echt beduidend meer! Dat voelt goed.

19 April – 2xZwift Makuri Islands 56+20,3 met (te) lange pauze

Ingewikkeld: ik fietste eerst in 2 uur en 12 minuten 56km. Toen eten, Vincent naar school rijden en gelijk ophalen en naar de Decathlon. Die pauze was voor Zwift te lang. Ik was met fiets en al totaal verloren geraakt. Zwift telde 53km in 124 minuten.

Ik stapte weer op en reed 20,3km erbij. Binnen 3 uur op de Garmin. Die telt altijd veel minder en hield het bij 65km. Dus ik heb de tijd van Garmin (2:59) en de bij elkaar opgetelde afstand van Zwift. Zo doen de influencers dat ook. Die stoppen in hun training en tellen dan alles op zonder de pauzes. Dan is het sneller en meer en beter. Dus ik zou moeten delen dat ik ruim 75km hebt gefietst binnen 3 uur. Met 500+ hoogtemeters.

1,5 uur bellen met Mieke. 3 potjes Yathzee met Vincent. 2 spelletjes Rummikub met Vincent. 4 keer gewonnen in totaal.

Zelf de weg gezocht in Makuri, maar alles daar nemen is verrekest lastig. 4 koppen thee. En 100+ euro uitgegeven bij Decathlon. Maar: niet nat geworden. Niet weggewaaid. Geen fiets schoon te maken. Lekker geluncht onderweg. Extra broodje hagelslag genomen. Net binnen de 3 uur gehouden op Garmin en dus een groene training. (Had 2,5 uur staan) Geen tijdritfiets zoals er stond in het schema. En… 800 ons afgevallen (hoe dan?) maar dat was al voor het fietsen. Nu weeg ik minder dan 70 kilo. Op dit moment in de maand nog wel. En omdat binnen fietsen dubbel telt, was dit een hele goeie dag! Nee, echt, ik baal er niet heel erg van dat het experiment met de pauze niet is gelukt. Moet dat stukje ‘valsspelen’ nog iets beter onder de knie krijgen denk ik. Ben te braaf hiervoor. Ik had kunnen stoppen met 56km in 2:12, was ook een groene training. Of ik had 4km extra gefietst en dan gestopt. Maar nee… ik moest meer en beter. Karma. 😛

20 April Fietsen met M, Vincent en windkracht 5 en extra lang zwemmen met baan 3

De afspraak met M stond al even. Ik zag er wat tegenop, want het is haar eerste keer buiten fietsen en dan windkracht 5 vanaf het Markermeer… dat vind ík al geen cookie. Vincent ging ook mee, die moest anderhalf uur, ik twee uur. Het ging niet hard. Wind tegen nog wel redelijk, maar op de dijk was het best ploeteren. Ik rij dan liever alleen, want die zijwind vind ik engig met zijn tweetjes.

Vincent kletste met M en ik ook. Ze heeft een lekker heldere stem! Op het open stuk op de dijk na de tweede parkeerplaats, hield ik M uit de wind. De kleuren waren erg mooi. Daarna de Knardijk. Ik ging even lekker knallen. Met gemak! Maar mensen/tegenliggers snappen dan niet dat je 40 rijdt. Ik stopte even bij de weg en toen ging Vincent tot het sluisje voluit.

Daarna reden we door en toen even langs de bloemen richting de Ibisweg. Ik wilde daar de bloemetjes fotograferen, maar het begon te regenen.

Ik zei: als het bij de Praambult niet over is, gaan we door het bos. Het was nog niet voorbij, maar eenmaal in het bos scheen de zon weer. Eigenlijk was het qua afstand wel genoeg. Vincent had het wat zwaarder en voor M was het ook wel leuk geweest. We gingen tot het Schanullekesluisje en M ging nog even hard fietsen. Ik ging nog een stukje verder om 2 uur vol te maken. Ik fietste nog wat om, maar echt harder ging het niet en gemakkelijker ook niet. Ik wilde de stad een beetje vermijden, maar dat bleek lastig. Veel bochtenwerk. Ik wilde toch 50km vol maken, ook al was de snelheid wat sneu. De cadansmeter doet het ook wel/niet/wel. ik was niet kapot van het ritje: niet qua moe-heid en niet qua blijdschap.

Daarna door voor een dubbel uur zwemmen. Ik weet het niet allemaal met het zwemmen. En of Garmin goed heeft geteld weet ik al helemaal niet! Ik zwom 150m in, waarvan 100m zonder achtje. Ik voelde mijn nek. Vannacht weer opgepikt met mijn eigen kussen en dan zit het vast. Het gaat branden en gedurende de tijd gaat het los. Starten met de afwisselslagen-reeks. Ik ging voorop en de hele slag elke keer zonder achtje. Rugslag viel me niet goed. Ik deed mijn best. We waren met z’n vieren in de baan. Daarna 2 keer 300m mt wisselende snelheden. Ik pakte mijn achtje erbij en deed de eerste keer vooraan. (100duur-50snel-100duur-50snel) Daarna ging ik achter de flippertjes hangen. Nog eens 300 (100 snel 50 duur 100 snel 50 duur) En toen deden we nog meer met verschillende snelheden. Die man vooraan deed het prima. Ik volgde gewoon. Ik moest plassen. BT kwam er veel te laat bij en tussendoor zwemmen. Stoor ik me aan. Ik adem echt maar 1 kant op. We deden 450m achter elkaar verschillende snelheden met rust onderweg en toen 100 duur-2x50snel-4x25sprint. Die laatste is niets voor mij. toen nog 4x75m Met elke keer 25m minder duur (starten met alleen maar duur en eindigen met alleen maar tempo). Ik kon alles volgen. Dat wel. Ik had ergens 25m gerommeld. Irritant!

Ik ging plassen en sprak R even aan. Ik had 2350m gezwommen. En toen ging ik weer 150m zonder achtje inzwemmen. Waren het er 500. GN kwam erbij in de baan. We deden de alle-slagen-zwemmen weer en ik ging voorop en deze keer met achtje! Ik kon J in baan 4 bijhouden! (al had hij geen achtje) De rugslag deed ik nu wel goed en voerde ik ook uit! Gek genoeg telde MrGarmin maar 375m. Toen zwom ik de 150m nog (100 duur en 50 snel) en daarmee zat ik op 3000m. 3025. Stik. Ik ging er lekker uit want ik had enorme honger/trek. Dat heb ik de laatste dagen en het is niet goed in te houden.

21 April – Triami Sprint Triatlon Supersprint in Deventer – de start van het triatlonseizoen

Hier kun je het verslag lezen.

22 April – (naar) Bootcamp (lopen/slepen)

Spieren die pijn doen.
Voeten die 100 kilo per stuk wegen.
Tempo laag.
Rugzak echt zwaar.
Schoenveter los
Het lijf schreeuwt (te vergeefs) om wandelen.
Het ging niet echt.
Ik liep met Y. We waren met z’n tweetjes.
In het bos, na 4km kwam er wat rust.
De trap tussendoor en 5km volmaken in 33 minuten.
Wat moet dat moet.
Dat moet kunnen.

Serie 1 M legde slecht uit waar het voor is.
En we moesten het goed doen maar ik kon het slecht onthouden. Slecht balanceren. Ik moest maar een beetje kletsen. Deed mijn best.
5 bomen squat-lunge en dan sprint
Serie 2. Ik vond het niet warm. Ik deed iets meer wat ik (niet) kon.
Nog een keer bomen squatten. Ik had al lang geen zin meer.
Serie 3.
Evenzo goed. Ik doe het gewoon allemaal wel. Ook al vind ik er geen reet aan. Maarten kwam nog bij me klagen.
Dan buikspieroefeningen. Dat moet ik morgen toch voelen?!
Daarna nog even opruimen. Netjes de tijd volgemaakt.
Naar huis wandelen is ook koud.
Al mijn zin in werkelijk alles is op.

23 April – Hardlopen met mama op de fiets 💗

Gewéldig. De pareltjes.
🧡 mama mee op de elektrische fiets
💛 de route uitgedacht door papa
💚 omgeving waar ik vroeger naar de middelbare fietste
🧡 het liep gewoon heerlijk makkelijk !
💙 prachtig park achter de Hanenvoet rond de Dommel
💜stuk over Science Park
🤍lekker tempo, lage hartslag
💕uitstekend weer: droog, zon, weinig wind tegen
❤️ aardbeientaart verdient!
🤎 onder de 70 kilo (69,1) feels great

Stopjes bij 🚦 en voor een gel.

Mama was bang dat ze me niet kon bijhouden, maar voor mij was het juist een steuntje net iets harder te gaan zonder extra inspanning.
Ik had de route. Stukken halfverhard. Het stukje klinkertjes was het lastigst: druk en saai ook nog.
Veel bordjes waar je niet in mocht, terwijl dat wel kon. Gewoon gedaan dus. Op het einde versneld. Mama maakte een foto bij de kerk thuis.

Ik hoefde niet onderweg!
Het ging eigenlijk te snel.
Ik had in de trein ontspanningsoefeningen en mindfullness gedaan. Zou dat geholpen hebben?

Enige minpuntjes: wat last van peesplaat rechts aan het begin. ‘s Ochtends van de knie links. (Logisch, naar huis gaan). Ik weet niet of ze echt snappen wat het voor mij betekent om te kunnen laten zien wat een conditie en kracht ik heb, omdat ze het niet kunnen begrijpen. Ik snap het wel: voor mama was 12km fietsen veel. Maar ze deed het wel en het ging prima! En wat was de taart achteraf lekker!

‘s avonds door naar het zwembad voor de zwemtraining in baan 2

Het zwemmen ging heerlijk! Boven verwachting. We begonnen met 4 keer 2,5 minuut en die moest steeds iets sneller. de eerste zwom L 125m. Toen ging ik voor. 100rustig, 25 hard. De derde dus 75 rustig en 50 Hard. Werkte prima! De laatste bedacht die man:75 snel en de rest kalmer. Werkte ook maar minder goed voor mij. Toen 2×200. Eerste rustig, 2de 8 sec sneller. Eerst deed de man daarna ik weer. 100 kalm, 100 sneller en hoppa 15 seconden eraf. Het ging moeiteloos. Toen mocht / hoefde ik niet meer met mijn gekkigheid. We gingen nog een keer tempoverschillen doen. 4×100 geloof ik. Steedsiets harder. Secondenwerk. Omstebeurt voor. En toen moest ik de rustige zonder achtje doen. De laatste deed ik denk ik voor met achtje maar H had de derde te hard gedaan. En toen nog een piramide 50-100-150-100-50 en ik deed de rustige zonder achtje. 150 met. Ik had geen zin meer. Was verzopen. Maar wel nog proberen een rond getal te zwemmen, want dat horloge deed weer raar met halve banen. Maar het werkte niet. Laat ook maar.

24 April – wandeling in Leiden op een lange dag

Dagje Leiden. Tussendoor gewerkt. Maar ook naar de Tolkienwinkel. (Met de bus, met K en J). Afscheidsetentje van K. En even een frisse neus om uit te waaien voor ik in de trein stap. Een half uur volmaken.

Het zijn lange dagen zo. En qua eten erg lastig en moeilijk. Maar ik hou me zoveel mogelijk in. Kies voor salade. Veel thee. En we gaan nog wel weg uit Leiden. Ik ga het missen. Misschien.

25 April – Binnen fietsen: 10x10seconden versnellen. Geen zin, moe; ik kan t niet: stoppen.

Weet je wat ik zou willen? Echt dolgraag?
Het doorzettingsvermogen van ZL van JustKeeprunning. Serieus.
Ik dacht na twee minuten al: ik ben klaar met dit oersaaie fietsen binnen.
Ik had al helemaal geen zin, ik ben moe, ik wil op de bank liggen met chocolade, ik wil nog liever strijken.
Na een kwartier had ik nog geen zin.

Z gaat in 2025 de marathon weer lopen. Ze is niet de slankste of de snelste. Ze begint vooraan. Hardlopen en wandelen wisselen nog af. Ze schrijft een blog. En alles (bijna alles) op Instagram. Voor de volgers. Ze heeft afgelopen zondag haar derde training afgebroken. Ze was moe, het ging niet lekker en ze had geen zin. Dat vertelde ze vandaag op Instagram, om te tonen hoe dapper ze was dat ze vandaag toch weer ging.

Ah Ja

Ik ben ook niet zo snel als ES met zijn 34km/u. Ze racen me aan alle kanten voorbij in Zwift. Ik moet hard werken om de hartslagen te halen. En ik verveel me. Ik heb niks te doen. Niks.

Na een fucking lang uur (en ruim 30 kilometer) moest ik ook nog tien keer tien seconden versnellen! Van het schema. Als ik net zo sterk was geweest als Z, had ik er 8 gedaan. Of 6. Of vier misschien.

En daarna nog 30 minuten uitfietsen ook!
Stel dat Z dat gehaald had, dan had ze -net als ik- uitgeteld dat er met anderhalf uur zeker een groene training zou staan.
Was ik maar net zo sterk en trots als zij, dan zette ik het allemaal op Instagram. Met heel veel tranen en hoe goed ik zou kunnen zijn.
Als ik gestopt was.
Als ik niet alle 10 de versnellingen had gedaan.
Als ik zelfs het uifietsen maar had ingekort.

Maar nee.
50 kilometer met 250+ hoogtemeters -waarvan het leeuwendeel in het laatste kwartier- in de voorgeschreven 81 minuten. Een minuut teveel ook nog.

Ik zou willen dat ik het kon. Voortijdig stoppen met als reden moe, geen zin en niet zo lekker voelen.
Lijkt me heerlijk. Echt waar.

Ik vind heus bewonderingswaardig dat Z haar eigen doelen stelt en niks hoeft te geven om tempo. Maar ik blaat niet rond. Ik doe het gewoon maar braafjes allemaal. Zonder zielig te zijn.

26 April – Intervallen onverhahahahard en verdwalen

Vannacht laat naar bed (gala van kind), kind vanmorgen vroeg naar school gebracht, (weegschaal -2ons) door naar ‘s Graveland (met een omweg) want ik had een afspraak met ‘n vriendin om 10/10:30 en wilde zelf eerst 12km hardlopen. Dan heb ik even de tijd nodig. Ik had wel de training in het horloge staan, maar geen route. Eerst moest ik poepen, was de WC open!! Heel fijn. Goed begin. Ik vind het natuurcentrum daar altijd al fijn, maar nu hebben ze extra punten!

Toen ik net weg was, appt vriendin: ‘k lig nog in bed. Hoe dan?! Ze heeft geen baan en geen kind wat naar school gaat, maar die ze naar een dagopvang moet brengen. Half 11 op z’n vroegst kan ze er dus zijn.

Ik zie de zon, het groen en app Joyce dat ze virtueel mee moet. Inlopen gaat oke. Lekker rustig, bos, onverhard. Ik zie een onverhard fietspad en denk: onverhard versnellen, dat lijkt me lastig. In mijn training staat namelijk versnellen. Ik neem het fietspad toch en kom uit in het prachtige Spanderswoud. De kleuren, het licht, de omgeving: GEWELDIG.

Water, lichtgroen. En dan versnellen. Ik zie weer een goed pad -dat wil zeggen redelijk breed en halfverhard- en neem dat en ik versnel. 1km op 5:20 moest volgens schema. 5:34 lukt me net aan. Ik app Joyce weer. 600m rustig aan en ik pak een single track. Geen idee waar ik blijf, maar het voelt goed zo.

Doe ‘k 3 van de 5 intervallen: de eerste, derde en laatste. Ik pak de tweede toch ook op. Ik weet waar ik ben. Tussen de modder door genieten op tempo. 5:37 Vind ik super voor bos! Dan stop ik even voor water en kijk waar ik ben. Een onbekende mooie heide! Mooie lucht. WOW.

Ook de derde versnelling pak ik op en ik kom verhard uit in Bussum en stamp even door. Hoppa: 5:13 Langs de villa’s wandelen, ik wil naar het paharkkk.

In de vierde interval zit het park wat ik vanaf de weg zag liggen en waar ik al langer ooit eens heen wil. De versnelling is inclusief modder en vlonder. Tempo ruk, genieten++.

Lekker door het parkje. Ik blijf Joyce appen. De 5de interval valt verhard. Ik weet waar ik ben. Ik film autos, stop ff voor oversteken en vriendin belt. Ik negeer alles en vlieg de versnelling door. 5:17

Dan rustig uitlopen. Totale afstand valt wat tegen, maar onverhard, verdwaald en gewandeld en hoe gaaf en mooi het was maakt alles helemaal goed. Langs de buitenhuizen 12km vol maken in 5 kwartier. Uitvoering van de training nog altijd 73% – blij mee. Ik heb tig foto’s gedeeld met Joyce. Heerlijk dat ze erbij was zo. Bij de auto vallen een paar druppels. Ik heb tijd om me om te kleden in de wc. Ik ben hier blij mee, het voelt echt goed!

Nou, daar was ze dan. Zonder werk en met een kind wat niet naar school gaat toch 3 kwartier na de initieel afgesproken tijd komen. Haar leven is niet op orde. Ze slaapt slecht, heeft veel zorgen, is wanhopig op zoek naar een diagnose (naast hoogbegaafd)voor haar kind in plaats van een oplossing. Moeder zijn en opvoeden is niet makkelijk.

We zwerven langs de buitenhuizen en het is mooi in de zon. Met de brugjes, water en koeien. Het is echt erg mooi. Zelfs een hertje! (I dream of Killarney) Ik klets ook wel, waarom mijn week druk was en hoe het met mijn ouders is. Ik heb geen idee waar we blijven! Maar we stappen lekker door en door het bos.

Zij vertelt over de bio-vrienden, ik over sport. We pakken de bredere paden, kunnen we blijven kletsen. Ze moet even plassen. Het is verder dan ik dacht. Maar ik heb daar geen moeite mee. Ik ben echt blij als ik over mijn werk vertel. We drinken nog muntthee en ik eet een roerei daaro. Daarna haasten om op tijd bij de pedicure te zijn.

27 April Koningsrit van 4 uur fietsen: SOLO de Knardijk af. Appeltaartrit werd tompouce-ronde!

Het kost me nog veel meer tijd die ik er tegenop zie om te moeten gaan fietsen dan het fietsen zelf. Ik vind vier uur gewoon hartstikke lang. En dan zeuren er mensen op Instagram dat ze ‘lang’ in de regen moeten fietsen. Gaat ze 2 uurtjes, samen met iemand. Om de 100 foto’s te maken die ook op Instagram moeten natuurlijk. Onstabiel weer met regen. Ik ga saai alleen. Blijf lang in bed liggen. Ga na de lunch. Muziekje aan, handschoenen. Ik weet de weg en heb een idee en wil de Knardijk af fietsen met wind mee. Zeker tot in haven weet ik waar ik blijf. Het is rustig -Heerlijk. Mooi licht -Geweldig. Droog -Fijn. Ik tel km en %. Ik ga 💯 halen vandaag! Wind tegen valt tegen -accepteren.

Strand. Ik neem t ommetje A6- je zal t maar te kort komen 😀 wind mee naar haven -topp. Haven is rustig en rijdt ruk met die steentjes. Dan een meneer die mijn naam op mijn helm leest. Hij wil stayeren, maar ik ben niet snel genoeg. Ik doe mijn eigen ding en tempo.

Wind tegen tot de eemhof. Zwaar 😣 man fietst voor me in oranje. dan bos. Onbekend -mooi! Weinig wind meer, nog steeds droog. Zeewolde is nog ver. Ik geniet. Lege paden, bos, easy. Op naar 50! Netjes binnen 2 uur. Zeewolde door -prima.

Wind mee tot Knardijk! Eindelijk echt snel 💨 stopje bij Biezenburcht.

Ik eet genoeg gellies, drink wat weinig. Door naar de sluis. Bloemenveld 📸 bij de sluis plas ik. Zonnig en warm. Knardijk echt op. Liggen en genieten ++. 😍 niemand: het pad is van mij. Hard genoeg en lekker makkelijk. Werkeiland -love it. Volgende sluis en dan weer helemaal bekend terrein.

Bijna 80km in 3 uur! Ook rustig alom. Liggen, trappen en genieten van wind mee. De enige 2 fietsers mopperen dat ik geen bel heb. Duh, jij rijdt 20, ik 33. Bel of niet. Oostvdijk op. Het blijft nog even goed gaan! In de verte buien & prachtig licht, licht en kleuren.

Ik tel en ga de afstand mooi halen. Lief jochie die naar auto’s zwaait op de Hogering, zwaait ook naar mij. Tempo loopt weer wat terug. Ik ben wel blij hoor. Anderen fietsen meer, maar die hebben drie dingen op me voor: ze fietsen samen (stayeren), vinden fietsen leuk en moeten al vroeg in t seizoen een hele triatlon doen. Ik fiets voor de weightwatchers-punten 😂 dan ben ik rond. Trots als ik weer op t 5km-punt fiets waar ik vanmorgen ook begon. In de straat is de 💯 vol 🏆. 3 uur en 3 kwartier. 8 minuutjes pauze.

Niet kapot gefietst. Beetje trots en blij. De tompouce is overheerlijk!! Gellies zijn andere helft vd fietspunten.

28 April – Trailrun met Just Run that absolutely didn’t “just” run

Er waren heel wat dingen niet zo leuk of makkelijk aan dit loopje. Ten eerste was ik totaal overdonderd door de opkomst met zoveel mensen van loopclub Just Run waar ik niks mee heb. Kan ik simpelweg niet. 40 Mensen die daar opeens staan. Ik heb ze niks te zeggen, teveel getetter. Ik kan er niet mee omgaan. Hoe leuk SL en PL en een paar anderen ook zijn: laat mij met rust. En dat zit in mijn hoofd vast. Mijn benen doen het wel, maar ik voel me opgejaagd. Ik wil niet hard en kan dat ook niet, maar schreeuw aub niet dat trailen ‘buitenspelen’ is en dat het tempo er niet toe doet. Terwijl je hard kletsend door loopt op te scheppen dat je de post op 45 kilometer had gemist.

Ik had een vrij pad op het mooiste stuk. Het was echt prachtig, beetje Ardennen, veel groen en single tracks. Toen nam ik een verkeerde afslag en liet ik ze allemaal passeren. Jagen jullie maar door. Ik wil wat ruimte en niet hard hoeven. Ik maakte een foto van een waterwerk.

Veel stukken kwamen me bekend voor. Maar ik snapte de route niet zeg maar. Het lukte me niet om mijn gedachten te verzetten voorbij: “dit moet beter gaan”. Er is niet echt iemand meer om mee te kletsen en daar had ik ook geen zin in. Ergens ineens is er weer een groepje. En we staken hetzelfde pad nog een keer over. Ik nam de tijd en haalde toch de wijffies in. Daarna liep ik achter een man in blauw. Hij kletste niet en we liepen toch samen. Ik hoefde maar te volgen.

Hij viel wel een keer. Tussen de dennen. Ging goed verder. Inmiddels moest ik wel poepen zo’n beetje. We zaten op 10km. En voila: daar was een huisje met een plee en papier! Ik wist waar ik was. Het was er druk. De wc was top!!

Toen door met een ander clubje. Ik telde kilometers af. En tijd. En in mijn hoofd zeurde maar: de vloer moet nog vanmiddag. En zoveel meer. Ik ben niet zo goed. Ik sleep teveel. Ik eet te weinig! Dat was een bittere waarheid. Klein ontbijt, 1 gellie. Anke is zowat in hongerstaking. We liepen een stukje over zand.

Ik en D met GPS en een vrouw met leuke lange broek. En toen vond ik dat ik moest stoppen met zeuren. Ik BESLOOT een km eigen tempo te doen. Niet fiepen. De man in blauw liep voor ons. k pakte mijn eigen loopritme en dat was heerlijk! Alert blijven met de route en blijven rennen als het omhoog gaat. Kijken naar het zand en voila: de leuke km op 6:09. Voelde goed. Eén kilometer op de 17 voelde in elk geval goed. De zestiende.

Daarna nog een km met J, A, D. Ik was erg blij dat ik er was. Tempo slak. Voelde me niet op mijn plek. De auto was open gebleven. Ik wilde naar huis en eten.
Wat mij dan helpt is als ik ‘s avonds ontdek dat ik al met al meer gerend heb in een week dan 90% van de geweldige JustRunners. Ik app het naar Joyce en sla de tekst op, zodat ik het later ook nog weet:

ik heb het idee dat die Just Runners allemaal vele malen meer kilometers rennen in de week dan ik. Dat moet makkelijk voor ze zijn, omdat ze alleen maar hoeven te rennen en omdat ze sneller zijn. Ik heb deze week 47km gelopen. Uiteraard heeft MvA meer gerend. (En langer) RM ook: 53km. Maar wacht eens even… dat is ‘maar’ 6km meer…. PL heeft ook ongeveer 47km gemaakt. En verder hebben ze _allemaal veel minder kilometers gemaakt. Laat staan ook nog 143 kilometer gefietst.  Of 2,5km gezwommen. 

En toch voel ik me echt minder dan de Danielles, Jannekes, Mariekes en Pauls. 

Ik zou op de derde plek staan bij de Hardlopende Dames op Strava. Ook op de derde plek bij train3sports. Die tellen de tijd zwemmen+fietsen+rennen. A heeft altijd veel tijd. KD nu helemaal, want die traint voor de Ironman.

Ik train voor ‘niks’. 12,5 uur per week (excl wandelen en krachttraining)

29 April – WANDELEN naar de Bootcamp en bootcampen

Ik voel me een watje als ik al wandelend luister terwijl we naar de Bootcamp toe gaan. Waarom niet rennen? Soms gewoon even niet. Lange dag, laat gegeten. Watje.

We zien wel een mooi hert. En ik krijg een lastig telefoontje van thuis. Maar de bootcamp oefeningen doe ik heel braaf mee. Met z’n drietjes zijn we en M. Eerst bij de bank daarna terugwandelen naar de trap. Kan M weer even vertellen. 6 keer trap. Voelen mijn benen. Watjes, die onderdanen. Wandelen en naar R luisteren. Zie je wel dat ik niks te melden hoef te hebben?! Dan 2x het rondje oefeningen. Planken-gewicht zwaaien- touw- shaker (leuk) – kuiten/peesplaat – touwen trekken – balletje achtje onder je benen – optrekken – kipfilets. J zag dat ik afgevallen was!! En dan lang buikspieren. Ik was het zat. Vooral zijwaarts planken. Dan doe ik dat expres met shaker to fuck the mind. Gedachten verzetten maakt het makkelijker. Daar ligt mijn kracht. Ergens anders aan kunnen denken.

30 April: veel ‘krachttraining’ in het huishouden 🧽 🧹 🧼 en rennen en wandelen en fietsen.

Met het verkeerde been uit bed gestapt
En nog te vroeg ook. Vincent was laat. Moesten we naar Bussum brengen. De weegschaal gaf een minimaal minnetje aan. Huis is vies, want de mannen zijn thuis en laten alles liggen waar het ligt.
Niks leuks op de planning. De was aangezet.
Bij gebrek aan beter maar eens gaan schrobben, zuigen, boenen en opruimen. En ondertussen draait de wasmachine op volle toeren met al het wasgoed. 🧺 het valt mee qua tijd, maar het voelt al beter!
Daarna 4 weken strijkgoed wegwerken. Eerst vincents spullen. Dan de mijne. Tot slot heel veel shirts van Rob. Toen nog wat stomen (broek en blouse). Ondertussen nog een machine was gedraaid. Op deze manier telt WW het sporten mee!

Het is nu avond en het rekje hangt nog vol, de wasmand vult zich alweer en op de strijkplank ligt alweer een handvol shirts.

Tussen alles door wilde ik dit loopje van gister inhalen. Zone 1:2. Kort kort met een rotbroekje van decathlon. Valt klein. Rustig aan gaan lopen het is opeens heet en warm! Boven de 20 graden. Ik moet daar aan wennen. Ik hou me in. Rustig tempo. De hartslag is extreem laag. Onder de 130. Mijn zone 1 eindigt bij 137. Het tempo ligt rond 6:30. Ik vind het prima. Ik geniet enorm van alle vogels die ik hoor. De mevrouw in de speeltuin. Rustig de trap af. Kheb de tijd. More or less. Bouwcentrum oostvaarders. Op het onverharde pad zit een grote kudde fotografen. Ik stop en kijk mee naar het vosje.

Blij met mijn achtertuin. Door. Ik heb het warm maar niet te. Hou me in, hartslag laag, tempo wat hoger. Ik moet niks en vind het allemaal prima van mezelf. Ik ga op het bankje zitten!!!!!!! (Je leest het goed)

Daarna jog ik weer verder. De hartslag loopt iets op. Ik ga de berg op en dan doet de hartslag toch wel iets. Boven ben ik alleen. Ik pauzeer weer even. Van wie mag dat niet?

Ik ben geen hitte vreter. Kalmpjes aan. Omlaag en dan het viaduct weer op. Ik loop binnendoor over de Evenaar. Ik moet steeds meer. Lastig. Ik ben de ene kilometer sneller dan de andere maar ik let er niet echt op. Ik maak toch 6km vol en dan snel de wc in. Omkleden en weer door voor een wandeling.

Met Rob saampjes een ‘frisse’ neus halen voor we Vincent ophalen van de ecodag. Schapen en lammetjes, onverhard, de muggenbult waar we even zitten en drinken. Een jasje uitdoen en over de dijkjes terug. Mijn beentjes vonden mij niet zo leuk.

Daarna pak ik in de avond de fietstraining op die er staat. Een training met cadansen. Ik doe het verslag maar even kort, in steno-stijl.

Fijn tijdstip zo voor de zon ondergaat. Geen wind. Tijdritfiets!! Het ging lekker. Weinig inspanning. Anke is lui 😆 de wijk uit is geneuzel en gaat toch best flink. Kotterbos. Na de Praambult oversteken en een ommetje maken over de Ibisweg. Soort van zuchtje wind tegen. Dan een minuut hoge cadans >85. Rechtop. Knardijk. Soort van zuchtje wind mee. 5 minuten easy. Het voelt easy maat het tempo is fors. De fiets, is dat echt de fiets?! Net over de sluis weer cadans up. Ik haal over de weg mensen in. Het is rustig. Ik maak een foto op de knardijk met de prachtige zon. Hard rijdend. Flink genietend. Wel blij met jasje en langere broek! Nog een keer rechtop cadansen. Ca-dansen.

Blij met de ratel-bel. Oostvaarders dijk. Zelfs een beetje wind mee is daar fiks! Liggen en vliegen. Ook hoge cadans. Ik rem voor alle bochten allemaal. Op een paar na. Ik trap slechts im 4 of 5 bochten door. Ik doe liggend het cadansfeestje. Rij 35. Maak een foto en geniet van de mooie avond.

Drinken met de kleine bidon is erg lastig! Ik denk dat er rook is, maar het zijn wolken van vliegen. Net hoog genoeg gelukkig. Ommetje via nieuwe verbindingspad. Groepjes mannen in kort-kort. Op het oude verbindingspad in de negende cadansblok zit ik achter ze. Ik ben waarachtig net iets sneller! Ik haal ze op de weg langs de kassen in. En dan moet ik solo nog even aanzetten en mijn best doen ook! 40km in 83 minuten is rap voor mij. Zonder zweten. Nog 1 cadans blokje wat slecht valt met bochten en roosters. Dan nog om de wijk heen. En om het park heen om 45km vol te maken. Blij met deze snelheid. Cadans is wel wat bij me past. Thuis eerst plassen.

En dan is april voorbij. Genoeg gesport denk ik. Bijna 19 kilometer gezwommen. Zo’n 650 kilometer gefietst. Indoor en outdoor. Ongeveer 140 kilometer gerend. In totaal zo’n 47/48 uur aan de gang geweest. En dan ook nog (ongeveer 35 kilometer) wandelen en (circa 5,5 uur) krachttraining!

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-09a Triami Super Sprint Triatlon Deventer – de triatlon seizoensopener!

21 April 2024

Ergens was ik gister (zaterdag) al wat nerveus. Mijn nek doet zeer en ik doe nog zoveel sport de dag ervoor. Ik lijk wel gek. Ik ben geprikkeld door allemaal mensen die dingen van me moeten (weten). Die zelf zoveel beter lijken. Het enige wat ik moet doen is redelijk proberen te slapen en te eten. Het lukt allebei. Ik slaap goed, wat wil zeggen: geen nekpijn en ik ga op de weegschaal staan. Verbijsterend genoeg is er weer een halve kilo af! Uit het niks. Nou ja, misschien heb ik te weinig gedronken, dus ik neem een paracetamol. De spullen staan min of meer klaar. Fiets schoon (moest ook nog), trisuit past nog (moest gister ook), ik ontbijt gewoon en eet straks de witte bolletjes wel. Ik moet alleen nog snelveters in de heilige witte schoenen doen. Dat is een lastig karweitje. Doet een beetje mentale pijn, want de roze veters horen er in. Het is erg koud vandaag. Sokken en een fietsjasje gaan mee. Vincent start om half 2 en ik om 2 uur. 3 minuten over 2 om precies te zijn. Ieder heeft zijn/haar eigen starttijd. We moeten eerst tanken, rustig rijden naar Deventer met de fietsen op het rek en we vertrekken pas na half 12. Maar het lukt, al is dit de wedstrijd waarvoor we het langst rijden ten opzichte van de wedstrijdduur! We scharen een hoop onder vakantie 🙂 waarmee we onszelf redden. Ik ben nog niet extreem gespannen. Maar soms lijkt het me te overvallen. Als ik denk aan de tijd en dat ik graag een sub40 zou willen. We zijn op tijd en hebben de papieren al snel. Dan naar de WC. Ik heb de bidon al leeg. Vincent doet er lang over. Ik zou in de stress schieten als ik nog maar een half uurtje had! Ik eet de broodjes op en we zetten de fietsen weg.

Altijd leuk, daar in de wisselzone: zoveel mensen met vragen, lieve NTB-ers, lekker sfeertje. Een soort kalmte en er zijn al mensen aan het racen. Het is gemoedelijk alles bij elkaar. Dan moet ik me omkleden, want ik heb mijn trisuit nog niet aan. Daarna is alles opeens zo echt. Vincent start en zwemt als een malle onder de 4 minuten. Alsof het niks is! Ik moet naar de WC voor de grote boodschap en dan schiet ik toch wat in de stress. Ik kan het van me af laten glijden. Kijk snel bij Vincent die het wat zwaar lijkt te hebben met fietsen. Het is ook koel. Ik sta in korte broek. Dat gaat prima. Ik klets met YV. Ze is geweldig: ik volg haar op Insta en ze is echt, eerlijk, zonder poespas, in keurig Nederlands en in het echt is ze minstens zo leuk! Dan moet ik me gaan voorbereiden. Ik neem een gellie en zeg Rob gedag. Het is wat onrustig, Vincent nog bezig, mensen om mee te praten. Het lukt me niet om dicht bij mezelf te komen. Ik zie LS (van de TVA, ze doet niet mee, maar haar moeder wel) en ik vraag haar of ze meeloopt. Ik moet mijn slippers nog pakken en inzwemmen en ik ben gespannen. Iets teveel naar mijn mening, maar ik kan er niks aan doen. LS kan mooi een foto maken. Ik zwem in. Snel zet ik mijn horloge qua triatlon nog naar zwembad. Dan mijn nummer op laten schrijven. Nog twee minuten. Bah. Alles zit goed, zwemmen gaat goed. Geen last van mijn nek. Bril zit goed. Chip doe ik nog even goed. Ik zit naast het zwembad en moet nog even van de zenuwen wat water kwijt. Dan maar in het roostertje aan de kant als ik daar zit. Dan is het 14:02 en ze roepen mij op. Het aftellen naar je eigen moment is zo moeilijk! Horloge klaar, start! Ik ga snel zwemmen. Eerst vier op 1 ademen en daarna gewoon wat langere slagen. Wat me uitkomt. Ik zie wel hoe snel ik ben. Ik ben dan in het moment. Alleen maar bezig met zwemmen.

Ademen aan 1 kant (rechts). 1 op 4 of 1 op2, het maakt niet uit. Keren. Net onder de lijn door. De man voor me langzaam inhalen, maar dat zal ik niet helemaal redden. Afzetten. Ik zwem later wat rustiger, maar ik ga oke. Niet briljant, maar goed genoeg. Ik tik af en klim er uit. 5:12 Net niet onder de 5 minuten. Ik laat het gaan en jog naar de fiets toe. “Deelneemster” roepen ze. Leuk! Lap indrukken. Horloge unlocken en lappen! Stom ding, doe het. Ik doe de helm op, zonnebril, fietsschoenen meteen aan zonder sokken, zwembril en badmuts aan de kant. Startnummer en door. Niks extra aandoen. Ik loop naar het baantje en druk weer op lap. Daar gaat iets mis, of niet? Ik weet het niet, maar het ziet er anders uit. Irritant!! Ik stap op en ga fietsen en de bochten zijn nu eenmaal niet mijn ding. Ik pruts het fietscomputertje snel aan, want die heb ik dan wel nodig! In de eerste ronde is het koud, dan ga ik pushen en hard rijden. Veel schakelen. Ik wil het niet, maar ik rem toch in de bochten. Ik vertrouw mijn fiets wel, maar ik kan niet anders. Het is niet eens echt druk op de baan. Rechtdoor gaat prima. Ronde 1 klaar. Ik zie dus niks aan snelheid of cadans ofzo. Ach, ik doe wat ik nu doe: fietsen. Mensen inhalen en ook mannen die mij voorbij steken. Ronde 2. Ik zie YV staan in de verre hoek. Lief mens. Ik denk aan mijn fiets en ik, dat we ook in Ierland waren. Maar ik dwaal niet erg ver af. Fietsen, trappen, pushen, het maximale eruit halen – maar niet in de bochten. In ronde 3 staan Rob, Vincent en LS en iedereen daar. Ik roep hard drie.

Ik zou ook mijn zwemtijd wel willen doorgeven, maar ik ben alweer verder. Het begint te wennen, maar ook als ik hardop tegen mezelf roep dat ik niet mag remmen, gebeurt het toch. Wel hard op het rechte stuk. Ik ga zelfs liggen. “Blijf trappen” schreeuwt Vincent. De vrijwilliger bij de exit is ook vriendelijk en zegt elke keer gedag. Ik ben al op de helft en rij boven de 30. Dat krijg ik net mee van de fietscomputer. Meneer nummer 61 haalt me in. Ik moet mijn best doen, na de bochten om niet te stayeren. Ronde 5 alweer. Ik roep het extra hard, want ze kijken niet!! Aan ronde 6 heb ik weinig herinneringen. Door en door en door. Ronde 7 gaat eindelijk lekker. Misschien moet ik eens een bochtencircuitje opzoeken en oefenen met niet remmen. Ooit in het begin ben ik uit de bocht gevlogen en blijkbaar ben ik daar nooit overheen gekomen. Ik ga wel harder op het rechte stuk en ik durf al een paar bochten door de trappen of het vroeg op te pakken. Er komen anderen op de baan. Meneer nr 61 gaat er af. Ik ga de laatste ronde als een malle. Rob wacht nog eventjes iets verderop. Ik trap even in de bocht! De tien km zie ik net voorbij komen. Dan losklikken en afstappen. Het is ver lopen de wisselzone in. Ik zou het liefst nu al mijn spullen losmaken, maar dat mag niet. Ik ben altijd blij als het fietsen is gelukt, maar het fietscomputertje werkt niet mee met stop zetten. Spullen en fiets aan de kant en snel schoenen wisselen. Ik druk te laat op de lap knop. Ook geen sokken. Niets van nodig. Ik kom in comfort zone nu. Ik zie Vincent. Dan druk ik weer op lap en verdomd- het horloge meld dat ik de triatlon af heb. Pokkeding. Ik laat m doorlopen en zie de bekende loopschermen. Dat snapt ie dus tenminste. Ach, ik doe wat ik kan en dat is hardlopen.

De snelveters zitten niet goed, niet strak genoeg. Dik lastig. De schoenen zitten verder heerlijk door de talkpoeder. De baan af en dan even doorstampen. Ik zie een tijd boven de 5 minuten en daar baal ik echt van. Ook dat ik geen eindtijd ga zien op deze manier. Stom horloge. Hoe kan ik nou zo iets stoms doen? Maar ik bedenk al rennend al dat het aan het unlocken ligt, dat ik daar een stap doorgezet heb. Ach, ik merk het wel. Over het wildrooster, goed afgedekt. Ik denk even terug aan Nijmegen. Het is rustig op het loopparcours. Heerlijk. Echt heerlijk. De eerste kilometer gaat in 4:47. Bon. Sneller gaat het niet. Klaar. Hartslag 163. Niks koud! Ik moet wel een beetje, maar ik zal toch eerst effe door moeten rennen. Mijn schoen heeft zich gezet. Brugje over. Er loopt een meneer voor me. Dat lijkt meneer nummer 61 wel. Dan zie ik Rob en die roept: het ziet er goed uit. Best Ever! ❤️

Vincent staat bij de opgang van de baan en ik steek zelfs even mijn duimpje op. Het gaat ook oke. Zoals het gaat. Ik kan er nu niks meer aan veranderen. Moet nog even door over het tartan. Het moeilijkste stukkie. So close and yet so far. Ik loop zoals ik altijd loop: redelijk krachtig. Meneer 61 loopt me tegemoet en roept nog even wow. Voor een vrouw van mijn leeftijd gaat het hard ja. Kilometer twee in 4:42. De baan rond.

Ik voel regen. Perfecte timing. Ik zie Rob en Vincent in de bocht en dan terug. Ik hou het tempo vast. Geen idee of ik zou moeten versnellen, maar ik kan en wil het niet. Hartslag 166. Dit is het. Ik ga juichend de finish over, maar ik zie er geen klok.

Ik zie Rob. Ze roepen de tijd en ik zie het als ik mijn horloge stop zet: 40:35. Dat vind ik uitstekend. Niks mis mee. Achtste geloof ik. Ben ik kapot? Absoluut NIET. Is dat niet gek? Ben ik teleurgesteld? Nee, ook niet. 36 seconden sneller was leuk geweest, maar dit is prima. Zo is het. Ik ben meteen weer op orde en bij en ik hoeft niet meer naar de WC en ik heb ook geen honger of koud. Vincent heeft er iets van 34/35 minuten over gedaan. Ik voel wel dat ik nog vanalles ‘moet’. Spullen halen, LS gedag zeggen en steunen. Ik krijg een flesje water van de meneer en die drink ik wel meteen op. De aardige man kletst gezellig mee. Er ligt een heel seizoen voor me. Gek genoeg ben ik volkomen neutraal en op adem en alles en hartstikke eerlijk tegen deze onbekende. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik een triatlon heb gedaan zonet! De regen heeft niet doorgezet. Enerzijds ben ik dus helemaal zen en tevreden dat alles pijnloos en makkelijk is verlopen, anderzijds erger ik me aan de onnodige zenuwen en de basisfouten met het horloge. We gaan de spullen halen. Ik moet iets warms aandoen. Ohja, ohja. Ik raak Rob kwijt en Vincent loopt mee en ik zie LS nergens. In de kleedkamer klets ik met een stevige mevrouw en ik weiger op te scheppen. Nat pak uit, warme spullen aan en dan weer zoeken. Vincent gaat mee spullen ophalen. Daar klets ik met YV en die heeft me een verhaal waar ik een beetje van ondersteboven ben. Over haar begeleiding waar we elkaar van kennen. YV is een topper in de meest positieve zin van het woord. Spullen zijn snel verzameld daarna. Met de G-atleten in de wisselzone en de jeugd is het helemaal relaxed in de wisselzone. Het gaat toch weer regenen en Rob blijft bij de fietsen als wij kijken hoe YV en LS gaan zwemmen. En dan moeten we weg, voor Vincents werk. Ik eet koekjes, app en baal ontzettend dat Annemarie niet bij de finishers staat bij de marathon. Anderen opscheppers irriteren me. LE is mijn held: na het afbreken van de marathon van Rotterdam vorige week, deze week de marathon van Enschede lopen in alle stilte en een toptijd halen. Er is veel te vertellen onderling. Ik ben niet ontevreden, maar ook niet extreem blij. Pas heeeeeeel veel later (als het buiten al donker is) merk ik op dat ik een PR heb gehaald in Deventer! Dat is wel tof toch?

We rijden naar huis door de buien en dan is het snel spullen opruimen en friet en een hamburger halen. Ik geniet ontzettend van de hamburger!! Ik app met Joyce en ik moet een uurtje moed verzamelen om te gaan douchen en opruimen en de was te doen. Ik heb nergens last van, geen schuurplekje of niks. Beetje hoofdpijn en zin in chocolade. Ik geef er aan (mondjesmaat-letterlijk) aan toe en schrijf niks op. Daarna moet ik dit even van me afschrijven. Terwijl ik met de anderen app en ook met Annemarie. Helden zijn niet altijd degenen die op de voorpagina staan. Ik ben geen held. Ik doe het gewoon. Be my best. Let’s start this season!

Als alle triatlons 2024 zo gaan, zal ik niet ontevreden zijn. 🤞🏼🤟🏻

Rob maakt een persoonlijke medaille voor me, maar die moet nog gefinetuned worden! Dat is het enige nadeel aan deze wedstrijd, dat de medaille ontbreekt.
Categories: Wedstrijd | Leave a comment

2024-08

1 April – Polderperikelen met Vincent op de fiets op tweede paasdag.

Een duurrit zou het worden. We bleven eerst veel te lang in bed liggen en toen ging hij op de tijdritfiets en ik op de racefiets. Hij ging er hard vandoor vanaf het Kotterbos. Tot op de Praamberg. Nou, dat was nog wind mee. Toen via de buitenweg zeg maar naar de Knardijk en daar naar rechts. Op zoek naar bloemenvelden. Nu bleef Vincent bij mij. Het was rustig en saai grijs weer. We gingen over het rode bruggetje.

En dan wind tegen op de Appelweg. Ik ken de weg niet zo goed. Er waren best velden met bloemen, maar nog niet in vol ornaat. Over de polderwegen met wind tegen. Dat komt het tempo niet ten goede. Het werd me pas weer bekend toen we in de ‘bocht’ waren om even te wachten om te beslissen of we door het Horsterwold zouden gaan, maar mij leek teruggaan beter. Dus de Schollevaarweg op en wind tegen. Ik ging alvast. Een auto ging sloom tussen ons in rijden. Toen haalde Vincent me bij en er was iets met z’n di-2, of nee: zijn trapper lag er af!!! Vincent kan zijn fiets “in elkaar trappen” 😂😂 We moesten wel stoppen.

Bij een bloemenveld in nowhere zonder plek voor de fiets in de kou. Rob-the-bike-builder kwam to the rescue! Maar dat duurde even. Toen wilde ik de Bloesemtocht af rijden, maar dat was veel verder dan ik dacht!

Rob had alles vast gezet en we konden door. Dan is het koud. We gingen tegen de wind in en toen de Grote Trap op. De grote Trapper voor ons 😂 ik was er moe van, vooral van een lege maag. Bidon water en 1 fruit gellie op. Het was te weinig. Dus ging het moeizaam. Nog een keer stoppen voor een foto met bloemen.

En daarna koeien. We gokten op de Ibisweg die open zou zijn (sort of) en dat was super asfalt. Maar wel tegen de wind in. We gingen binnendoor terug. Pfoe, ik was moe zeg. Vermoeid van een niks-tempo en vooral een lege tank. Nog even wind mee, daarna langs het luierpark en toen terug over de Evenaar. 52km op ‘te weinig’ en teveel avontuur. De maand letterlijk goed A F G E T R A P T 🤣🤣 het was geen grap vandaag. Eerst eten, daarna nog moe en lang koud.

2 April – Hardlopen: 6×600 versnellen. Bekentenis: ik kan iets niet…..

Inmiddels ben ik begonnen met de Udemy cursus over Sport Psychology. Hartstikke boeiend! Het verklaart een hoop voor me: succeservaringen opdoen en dus vooral Out the ComfortZone treden. Dat vind ik ook het leukste eigenlijk. Maar wat is deze training dan? Natuurlijk is 6x600m versnellen buiten de comfortzone, maar ik denk wel dat ik het zal kunnen. Het is al zo vaak gelukt. Korte broek, lange mouwen. 3Km rustig inlopen en dat gaat erg lekker. Redelijk lage hartslag, comfortabel. En ik denk: echt uit mijn comfortzone gaan is gewoon NIET de versnellingen doen. Of maar de helft van de 6.

Ik begin met de eerste en denk: dit duurt iets van 3 minuten. Dan baal ik: de hartslag moet naar zone 4 en daar kom ik absoluut niet eens in de buurt. Ik ga harder, de hartslag gaat omhoog, maar boven de 160 is een onhaalbare illusie. En daar baal ik dan van. Iets doen wat niet gaat kunnen vind ik stom. Net iets meer dan 3 minuten. Evengoed, ik heb mijn best gedaan. 300m lekker rustig doorlopen. En dan nog een keer, die doe ik ook. Ongeveer hetzelfde tempo, dezelfde inspanning. Daarna heb ik wind tegen en dan gaat de hartslag dus wel omhoog (maar niet genoeg) en voelt het als harder werken voor een paar seconden langzamer.

De 300m rust bevallen me wel. Ik ga niet wandelen vandaag. Gewoon blijven rennen. Just like the old days. Altijd maar rennen. Ik kan misschien de laatste overslaan. Gewoon 1 keer iets NIET doen. De vijfde is best lastig, want ik raak wat vermoeid. Dan kom ik bij het viaduct.

Voor de zesde moet ik het laatste stukje omhoog en daarna naar beneden en wind mee. Gemakkelijker dan niet doen. Ik ga tot het gaatje waar mijn benen niet harder kunnen dan ze doen en zit zelfs eventjes in de goede zone! Binnen 3 minuten. Dan voel ik verzuring en ik ga rustig uitlopen. Beetje onverhard en ik ga nog steeds 10km/u! ik haal de 10km binnen een uur (58 min) en ik heb de route eigenlijk zo goed dat ik net niet thuis ben voor de 10,5km. 61 minuten. Uitvoeringsscore is maar 65% en dat voelt “mhwah”. Ik ben natuurlijk geen Annemarie, Katja of zelfs maar een Krista; maar als ik kijk naar mezelf en waar ik begin dit jaar stond en wat nu lukt mag ik alleen maar heel blij zijn! VO2max is ook naar 46 gegaan. Nog iets meer afvallen (is deze week niet gelukt) en dan eens proberen iets niet (zo goed mogelijk) te doen.
‘s Avonds nog naar het concert van Loreena McKennitt in Carre! Prachtig en erg indrukwekkend.
Ik doe ook weer de oefening op de trap ter preventie. En ik dieet keurig verder. Kortom: Anke werkt aan zichzelf!

3 April – Wandeling in Leiden en binnen fietsen in de avond: 10x “lekker” hard. 😆 + 🎲 Zwift – in Watopia

Tijdens de wandeling klets ik met mijn liefste collega. De zon schijnt.

Voor ik thuis op de fiets zit is het donker buiten.
Garmin en Tacx verbraken de verbinding.

Het was toch al lastig om de wattages aan te houden. Het flipperde alle kanten op. Irritant.

De fotos van het horloge zijn binnen een minuut gemaakt! En ik was al zo moe. Weinig geslapen (minder dan 6 uur) vanwege een concert. Om half 8 weer in de trein naar Leiden. Het werken is leuk, maar was vandaag een beetje mistig. 🌫️ Dus ik had al weinig zin. Er stond een rustdag origineel. Ik wou dat ik eens echt een training kon skippen en dan niet omdat er iets niet kán, maar gewoon omdat ik te moe of ongemotiveerd ben. Ik schuif alles door elkaar deze week. Ondertussen met het fietsen Yathzee verliezen. Deed ik net zo mijn best als op fietsen.

Want data of niet, ik versnelde tien keer! En fietste 70 min , én 35km.

Ik snap mij niet. Kan je ook té braaf zijn? Het dapperste vandaag was niet gaan snaaien. Ik heb het bij nootjes gehouden en 1 handvol m&ms. Ik ben te oud voor concerten die om half 11 klaar zijn hahaha. Maar het was we de moeite waard! Ongeconcentreerd heet het dan, dit, ikke. Die tien keer lekker hard was dus toch niet echt lekker. Maar op het einde haalde ik de wattages boven de 200 tenminste wel! En het tempo is best leuk. Nu nog boven de 300 scoren met Yathzee. Hartslag staat dan weer in garmin. Om te bewijzen dat ik 10x 30 sec ‘me best’ deed. Zie ook de blokjes bij zwift op de onderste lijn. 1,5 minuut rust= 4 beurten yathzee 😆

4 April: Duurloop van 70 minuten

Het was afzien. Zo erg is het in tijden niet meer geweest. Dat je alleen maar denkt: de ene voet voor de andere, dan ben ik sneller thuis. Na de poepstop ging het zelfs nog (veel) slechter. En thuis moest ik meteen weer flink! De eerste kilometers gingen nog wel. Mooi licht, veel stilte. Maar een hoge hartslag tov tempo en gevoel. Ik kom geen herten tegen. Geen extreme dingen. Ik jog gewoon.

Tot 6km dus. Toen zat het (💩😱) ineens hoog. Snel een bosje in. Stomme brandnetels. Dan verder slalommen. Veel onverhard. Modder ook. Het licht ging langzaam uit. Dat is wel mooi.

Niet dat ik somber ben ofzo, maar ik ging me steeds vermoeider voelen. Mijn benen werden zwaarder en slepender. Ik liep de wijk weer in en de brug op en ik was te moe. 8km voelde alsof ik 30km had gedaan. Daar is geen echt goede reden voor gewoon gewerkt thuis. Geen noemenswaardige stress. En dan denk ik aan alle runfluencers die na hun nachtdienst 22km lopen op 5:20 of 8km in 40 minuten met een jetlag (klagen-maar) of in de regen ‘s morgens en dan roepen dat niemand ooit de mislukkingen op social media zet. Of ze posten weer foto’s vanuit een ander werelddeel. Ik probeerde nog te denken aan de lieve oma die sec over de kleinkinderen vertelt, maar ook over de tacx die niet werkt en die niet de km in 20 minuten zwemt. Maar ik werd alleen maar moe-er en somberder. En met de avond mee donkerder.

Het tempo nam af, ik kreeg het niet koud, maar blijven rennen nam dan ook alle denkruimte in beslag. Zo klein wordt het dan: de ene voet voor de andere en proberen 11km vol te rennen. Tempo en hartslag boeide me al lang niet meer. Nog even de bak halen was net te lang, want toen schreeuwden mijn darmen weer om de WC. Daarna nog een paar meter om de 11km vol te maken. Bladiebladiebla. ‘Het hoort erbij dat het niet altijd vanzelf gaat’ ‘slechte loopjes word je sterker van’ ‘dit was mijn dag niet’. Baldiebladiebla. Geen runfluencer, daar ben ik bij lange na niet goed genoeg voor. Nog 1 holle(n) frase dan: snel vergeten deze

5 April: Doorzwemmen. VIER kilometer

Dit kan ik tegenwoordig gewoon!! Ik, die 10 jaar geleden NOOIT zwom. Nooit. Geen haar op mijn hoofd die dacht dat te doen.

In het schema stond: als het langer is dan een uur, pas ik m wel weer aan dat het groen is. Deze training is geel. Ik schrijf: Niks aanpassen qua tijd of kleur, hier ben ik lekker hartstikke trots op! Dat de training geel is en ik verder dan ooit heb gezwommen en dat het goed ging en steady en onafgebroken en nog snel ook. Alles met achtje en 2 keer ‘gestayerd’, waarvan de laatste 300m gevraagd aan Vincent. Daar had ik 2 minuutjes pauze voor. En dat terwijl ik tien jaar geleden nooit zou zijn gaan zwemmen.

Uithoudingsvermogen zit er in. Want ik ben er niet stuk van en heb nog 4 zakken kattenbakgrint naar boven gesjouwd! Ik vond het een prima rustdag 😁 die laat ik hier ook lekker staan in het schema.

En in dat water was het eerst koud, toen besloeg de bril, ik had geen idee van tempo of tijd, lette niet op ademhaling of techniek (soms ff als ik het zwaar kreeg). Ik zwom tussen de andere turbogasten door en ging maar heen en weer. Voelde me daar goed genoeg voor. Al is het best saai na 3 kwartier. En een miljard gedachten. Ik heb aan vreemde mensen gedacht.

Alleen Garmin wilde de activiteit niet in connect zetten. Als je dan op het moment van omzetten geen internet hebt, valt de .fit-file om. Via computers, omzetters en veel ergernis is het gelukt. Nu ontbreken de hoogtemeters. 🤪

Iemand die ik sprak in de kattenbakgrintwinkel zei dat ik dit ‘zomaar uit het niks opeens’ kon. Ik realiseerde me dat mensen me inderdaad niet meer kunnen volgen. Compleet bewust hoor, maar nu heb ik het maar eens even gedeeld. Op Insta en Strava.

6 April: TriPassie Social Ride – Koppelloopje – Zwemmerij

9 uur verzamelen. Best vroeg. Met Vincent naar het Bloq gefietst. Ik vind dit soort dingen eng. Fietsen in een groep. Hoog tempo. Kan ik allemaal niet. Sociaal zijn. Wat heb ik nou in te brengen? De vermogens meter krijg ik pas bij het Bloq aan de praat. Pa van KH, Indier N, TK en KH zelf. Klein behapbaar (snel) groepje. We moeten wachten op T&N. Rondje ovp (beetje saai) en wind tegen op de Knardijk. Zijwind op de dijk. Ik fiets met pa K mee. Gave kerel. Ik hoor van hem dat ze ‘voor nop’ naar Hamburg gaan. Vincent kwekt met KH. Het gaat goed, ik fiets in het midden van het pad. Duidelijk geen bochtenwonder. Het is bij te houden. Na de tweede parking ga ik bij N fietsen. Voorop. Na de vogels wordt de zijwind zwaar en haalt een auto ons in over het fietspad. Ik ga voor. Ook op de Knardijk. Heerlijk tegen de wind in. Ik hou het tempo hoog, K+T achter me. Dit lukt me wel. Liever alleen de ruimte voor me en wat afzien dan het overzicht verliezen. De heuvel op halen ze me wel in. Graag! Ik ga bij KH fietsen. Ze is toch wel stoer, al haalt ze met haar blessure (die ik ken) Ironman H’burg niet. Langs de horsies. De vermogensmeter is weer off. Dan richting Kotterbos. Trekweg was logischer geweest. We kleppen verder. Ik vind het tempo te doen. We stoppen bij het sluisje.

Het is aardig opgewarmd en lekker weer geworden. En drukker overal. We gaan nog verder en dat is best gek. Witte brug, manege. Dat vind ik écht een eng rotstuk. Ik babbel verder met KH. Dan langs de Vaart. Wat me mateloos irriteert is een ommetje omdat de weg is afgesloten. Vincent kletst met N. Goed voor z’n Engels! We rijden naar het punt waarop je of nog om de noorderplassen kunt of terug. Voor Vincent en N is dit de eerste rit buiten of een lange rit en daardoor is teruggaan het beste.

Dan nog worden het 50km plus. Ik ben niet van al dat ontwijken van andere weggebruikers. Ik kwebbel met Vincent. Bij het Bloq gaat ieder weer zijn eigen weg. Met ‘n ommetje de 60 vol.

Koppelloopje

Even plassen, fietsjasje uit, schoenen aan en gaan! Kwartiertje. Het ging lekker. Soepel. Park. Maarten maar weer gedag zeggen. Onverharde pad. Tempo zat er goed in. Hartslagmeter bleef niet zitten. Nog een hoger tempo voor km 2. Ik dacht drie km te doen, maar dat is best aanpoten voor mij in 18 groene-training-beschikbare minuten. Ommetjes en gewoon verhard. Flink zweten, maar het voelde goed. Hogere hartslag. Laatste km nog sneller. Tevreden! 😊

Zwemmen, maar niet bij TVA; dus zelf met de kinderen

Gister vroeg L aan Vincent of hij mee wilde gaan zwemmen in Poort vandaag. Na ons eigen zwemmen. Tja, dat is een heel end; naar Poort. Na wat denken (kost weer geld en tijd) toch maar wel. Ze was om 1 uur bij ons en we gingen. Kletskous is het. We waren mooi op tijd, mochten door en het was rustig. Paar andere atleten. Wij namen de borstcrawlbaan. Vincent had van TK een training opgekregen. Die had ik op de bidon geplakt en was prima te volgen.

200 & 2×50 rustig inzwemmen. Mijn armen vonden er iets van. Maar mijn gedachten zitten niet in mijn armen. Gelukkig maar. Mijn hoofd vond het ‘goed te doen’. Koud water wel. Wij drieen in een baan, er kwam 1 man bij. De atleten in baan turbo. Toen techniek: bijleggen en slepen. Blehhhh. Maar training is training! Daarna slagen tellen. Ik deed 3×100 en steeds minder proberen. 17 (2armen) was het minste wat ik kon doen. Normaal is 22 tegenwoordig. Àlles trouwens met achtje, watdachtje?! We deden hetzelfde maar een beetje anders allemaal. Ik ben niet van de pauze, L moet kleppen en Vincent is snel. De andere vrolijke zwembroek ging (te vaak) voor ons opzij. Toen stond er 10×100. Nee dus. Dat kan ik níét tellen. Liever 1 keer 1000, een kilometer. Ik begon om 13:56u. Dat houdt lekker bij. En Maar gestaag heen en weer. Ik telde mee en kon basis van de tijd wel zien hoeveel ik al had. Ik dacht er 22 minuten over te doen, het werden er 19:40! Niet echt stuk daarvan. Anke is niet kapot te krijgen lijkt wel. Ik zat op 2075. Haaaaaat ik. Hoezo, die 25m gemist?!?! Ik ging nog 2×200, makkelijk te halen en 2500m leek me mooi. Ik ademde onder water uit. Dat is zoveel fijner! Dan heb ik boven water nauwelijks tijd nodig. Enerzijds kan ik nog wel langer door, aan de andere kant ben ik tevreden met 2500m in een uur en dat de zwemtijd er op zit. Ik zwem zonder achtje naar de andere kant om 2500m vol te maken. Schluss.

Vincent kletst met de Ironman meneer, ik spreek de (70jarige) vader van Tim M van de Challenge. Geweldige kerel. Zn vrouw deed mee.

7 April – Witte Pauwen Trail met Vincent en PL

Bijna m’n horloge vergeten! P ophalen en dan lekker even mopperen in de auto. V de route, ik een training van 8×10’z1/2,1’snel30sec wandel. Is erg lastig met trailen ivm wisselende omstandigheden.

Eerst kletste ik met P en kon hij even wat mopperen. Al snel was het stil en rustig. Na ca 3km ging V met P lopen kletsen. Heel grappig en ik vind dat echt niet erg: zij gaan heel easy harder en ik moet werken. Niet dat ik of mijn benen dat niet kunnen of dat ik slechter ben, maar het verschil is gewoon leuk.

Loop ik met 5:45 door het bos 😳 Te genieten. Dat zeker wel. Ik kan goed opschieten met mezelf en mijn stilte en rust en kalmte. Ze wachten maar op me! Kilometers ben ik wat kwijt door de opdracht, maar de eerste 6 gingen helemaal vanzelf. Het was heerlijk weer: niet te warm, maar lekker. Ik dronk in elk geval genoeg. Toen kwamen we op een geen-pad. Jammer voor het tempo en de opdracht!

En versnellen op een single track is ook niet handig. V&P kletsten over organiseren en auto’s en school. Mag V even mopperen! Daar is dat lopen ook voor! Na 10km moest ik nog harder werken, maar ik ging dus echt niet over mijn kop lopen, gewoon mezelf doen en mijn ritme. Al was het verschil tussen te rustig wandelen en wat snel wel groot. De Leuvenumse Beek heb ik wel eens mooier gevonden, in de herfst. Het maakte nu minder indruk op me.

Na 12,5km moest ik dan toch. Het ging zo goed op witbrood, maar koolhydraten in vocht werkt dan toch gelijk door. P wist een horeca, hoefde ik niet de (open) bossen in. De laatste kms wilde ik de tijd nog wat verbeteren van 6:36 naar 6:30. Dat ging ook wel, want ik kachelde lekker door, zeker gezien de afstand die ik al verzameld had. Ik luister wel, maar ik kan soort van eindeloos in het ritme blijven lopen.

Ik liep kriskras door het park (veel keurige mensen) voor de 17km terug naar de pauwen. Vergat daar het horloge uit te zetten, maar zag wel een pauw. Werd de tijd toch langzamer. Ik was er echt vermoeid van. Ook Te weinig voeding?

8 April – Inlopen en weer Bootcamp

Moe. Vannacht 9 uur geslapen. Teek ontdekt vanmorgen. 🕷️Ukkie nog gelukkie. Gewerkt. 💻Dat deed me goed. Maar ik wil alles al zelf kunnen en da kan nie. Ik pak een banaan 🍌 en 🍅 tomaatjes in plaats van snoepjes 🍭. Overwinning van de dag!! ✌️ ik weeg maar 3 ons lichter. 😐 lang werken, tot kwart voor 6. Wel interessant. Chinees eten. Ik wil het liefst op de bank gaan liggen. 😴

ik vind bootcamp niet leuk. Heb nul 0️⃣ komma niks zin 😝 maar ik ga. Off course. Het lopen gaat slepend. Kort-kort. 18 graden. Got, het voelde en was gejog en getrek. Geslof. Eerst zelf. Ik kwam wel tot rust in het bos. 😌Maar al die lieden. Ik deed mijn eigen route en maakte 5km vol. Mij hoor je niet. Ankeisstil 🫥

Bootcamp zelf: Trap 8x
Terugjoggen (ommetje)
Ronde 1: plank (ik weiger de band) /gewicht tillen/touw/peesplaatrek/ arm links/ arm rechts/ optrektouw / kipfilets
Dennenboom (lunge links, lunge rechs, squat)
Even een sprintje.
Toen nog een rondje zelfde als hierboven

Toen gestopt voor groene training.
Ik zou willen dat ik morgen spierpijn heb!!! Lijkt me heerlijk.

Ronde 3, maar niet gepauzeerd.
Geen zin meer

Buikspieroefeningen. Bahbahbah

Spullen opruimen.

Naar huis lopen.

Het licht is mooi nu. Het blijft lang licht.

Ik wil er moe van worden, dit is voor mij nauwelijks sport. Ik had gehoopt dat ie de woensdag zou pikken als het weer op het schema staat. Lijkt er niet op.

9 April – 6x5min hard. Zwift Makuri 40. Binnen ivm wind, regen en tijd. En zwemmen ‘s avonds bij TVA. ook binnen 😉

Geen spierpijn van bootcamp en weer afgevallen. 🎉
De dag liep snel vol met ak en ortho voor kind. En ik wilde nog een stuk Sport Psychologie cursus doen. De tijdritfiets trok me sowieso niet met windkracht5 en onstuimig weer. Ik zag dat anderen ook traag waren en ik dacht: te demotiverend, dan maar binnen. Eerst 3 kwartier duurtempo. Prima om het hoofdstuk Imagery door te nemen. Dat kan ik erg goed, in mijn hoofd sporten; helaas niet als de angst het overneemt. En het is wat onhandig om aan rennen te denken als je ‘in Japan’ fietst. De wattages haalde ik natuurlijk niet, telkens te laag en teveel geflipper. Let it go.

Ik ging me na 20km concentreren op de hoge-wattage-blokken. Ik heb écht gepusht!! Echt, verzuring en al. En de ‘omgeving’ meegenomen: bergop, hard naar beneden, onverhard. Ik fietste toch 27,5km in een uur. In de rust nam ik druiven en pepsi max. Goeie combi. Druiven mee op de fiets? Rob appte dat ze de auto van de buurman ophalen; hoera, is dat rotbusje voor de deur weg! 6 blokken van 5 minuten. 6 keer pushen. De ene was zo om, de andere duwde me tot het gaatje. Vierde was moeilijk, vijfde keer ging weer. Bij 6 leek het zowat op. 40km binnen 1,5 uur. #ankedoetgoedhaarbest En al die tijd geen afleiding of niks, bezig met fietsen, druiven en that’s it. Nog een keer de flatland route doen, want ik moet minstens 2 uur.

Buiten regent het soms, gelukkig. Ik bemachtig een groen shirtje, weet niet waarvan. 55,4km in 2 uur. En dan win ik het Oranje Flatland Shirt! Er is geen tegenstander, maar toch….

Ik wil 60km vol maken, maar het valt niet mee. Het tempo en de kracht zijn er wat uit. Ik doe het:60km en 450 hoogtemeters en laat de laatste paar minuten van de training zitten.

De fiets zit los, het voelde al raar! Blijkbaar ben ik fysiek echt oersterk. Afstappen en dan voel ik de benen slechts licht. Soms is binnen gaan de beste keus, al blijft 60km fiks veel. Uitvoeringsscore is laag. Gek he. Let it go. Done and busted, dit fietsen.

Zwemmen TVA baan 2

Totaal geen greintje zin, weer niet. Zo laat en ik ben al wat vermoeid. Maar goed, Vincent moet. Dus ik ga maar. Baan 3 is drukker dan baan 2, dus dan maar in 2. De meisjes hoeven niet voorop ivm hun marathon 🤷🏼‍♀️ dus dat doen de man en ik om de beurt. Een intervaltraining, ook dat nog. Kort inzwemmen (150) en dan 4×100, zonder de kant aan te raken. Lastig, want dan telt het niet. Dus ik tik wel aan maar zet niet af. Zit weinig snelheid in vandaag. Dan 125 jes geloof ik met snellere banen. Uiteraard alles met achtje. Ik ga de 3x100onafgebroken voorop: 50 rust, 25 snel, 25 school. School met achtje is lastig. De laatste keer doe ik een werpspel met achtje voor me uit: het enige moment van de training dat ik een beetje pret heb! Ergens telt de Garmin dan wel raar (25 te vee of te weinig) Nog een steigerun met school er tussen en de afstand telt ook nauwelijks op. Maar ik blijf gewoon zwemmen. De laatste 100m zonder achtje. Zelfs de kleedkamer vind ik niet meer zo gezellig door die rare tetterknijter. Vincent heeft last van zijn voet.

10 April – Wandelen tijdens de rustdag in Leiden met de collega’s en VALSSPELEN

Met de collegas en te snel uitgezet n plaats van hervat. Stom modderpad, maar lekker zonnetje. Jammer van het binnen zitten. Rustdag eigenlijk

Grootste prestatie van de dag: geen arretjescake genomen!

En mijn self talk bedacht: i am oke

Beïnvloedt door de influencers op instagram: lieg je training bij elkaar! Deze is voor Joyce: IK KAN HET OOK!! En voor ááállll mijn andere (5) volgers. Als hardlopen met ellenlange fotopauzes als PR mag meetellen of als een ‘flinke’ training, dan is strijken je reinste krachttraining! 6 minuten foto’s maken op 3 kwartier hardlopen- pfoe- ik weet uit ervaring dat schijten onderweg maximaal 3 minuten kost. Maat alles voor de volgers en voor het Perfecte Plaatje op je Social Media Identiteit. In 3 sets strijken zonder eerst een warming up. De sets zijn: alle puberspullen, daarna alle (overhemden 🤥) van manlief en tenslotte mijn eigen kleding. 🥵 🙃 Tussendoor had ik natúúrlijk hard pauze nodig (om even een zoon te helpen). Daarna een flinke cooling down met handdoeken vouwen, maar die heb ik maar niet meer meegeteld.

Er stond nog een half uur krachttraining waar ik geen zin in had en een grote stapel strijkgoed. 1+1. Dan is de spierpijn in mijn bil er vast uit. Moet toch iets hebben… en dan is de training nog geel ook, want Te Lang 😖😆

11 April: hardlopen. 2 van de 3 intervallen 600-400-200 gedaan, verder met Manuel

Omdat ik om kwart over 7 (in het licht) Manuel ging ophalen voor zijn uitlooprondje na de marathon Parijs moest ik al te vroeg weg. Rob was later klaar, dus ik hing gelijk na de macaroni weg. Onhandig allemaal. Lange mouwen en korte broek. Ik stond vanmorgen op met zware hoofdpijn en een stijve nek. Verkeerd gelegen, weinig eten? Het was verdomd lastig en de hele dag pijnlijk. Meer eten voelt niet goed. Komkommers, druiven, popcorn lukt net. Relatie met eten is iets verstoord. En ik ben koud. En het was spannend op het werk: er ging iets mis! Ook boeiend. Kwart voor 7: ik ging inlopen. De hartslag stuiterde omhoog naar 156! Moet onder 150 blijven en ik had het nog koud, slofte en wist geen route. Relax, ‘i am oke’ en ‘t bos door. Opzien tegen de intervallen. Ik versnel de 600 zoveel ik kan, maar de hartslag komt nu weer niet boven de 160 😣 de lange route. Het voelde RUK. Loodzwaar en nauwelijks vol te houden. De 200 rust is nodig. 400 gaan ook slecht. Overal net boven: 3+minuten, 2+, 1+…. Ik doe nog een blokje en apo manuel dat ik er aan kom. Ik ga het park nog op en neer. Ik ben zó blij dat ik die laatste kan skippen! Inmiddels moet ik ook. Ik ga bij Manuel en dan is het even lastig om die laatste interval niet te doen. Eventjes. Manuel vertelt van Parijs. We slingeren over dezelfde paden. Ook niets voor mij. Maar ik kijk nu niet meer. Ik ben blij weer met Manuel te lopen, want dat lukte zo lang niet (hij was wat sneller op langere afstanden). We hebben veel bij te praten! Zij gaan verbouwen, ik moet een auto en vakantie verklaren. Het tempo is prima nu.

De training wordt te lang. Ik weet niet of ik blij moet zijn dat 12,5km me op deze zware donderdagavond gegeven is of niet. Thuis duik ik direct weer de wc in. Het tempo op de 600 is aardig gelukt, 400 & 200 had sneller gemoeten, maar het zat er niet in vandaag. De hoofdpijn en stijfheid is weg. De training is geel. Meer dan 20% te veel. I am ok. Uitvoeringsscore boven 50% valt me erg mee. Im Okay

12 April – Efteling met de collega’s

Heeeeeeeel slecht geslapen. Extreme hoofdpijn. Er zit rechtsonder in mijn hoofd een spier vast. Kan ik me bijna niet bewegen van de pijn. En liggen kan helemaal niet. Extreem. Geen hersenvliesontsteking of zo, verkeerd gelegen. Paracetamols mee dan maar.

S middags heb ik genoten. We gingen eindelijk wat beleven. S ochtens was het wachten op collega’s die laat arriveerden en hun spullen niet op orde hadden (speurtocht vergeten) en toen moest er eerst koffie en vreten. Ik wil iets doen, niet gaan zitten! We zijn in 3 uur tijd in symbolica en droomvlucht gegaan. En dat lag niet (alleen) aan de wachtrij! Zo sloooom. Sloffen en beslissen en dan lopen ze maar achter mij aan. Toen bijna 1,5 uur pannenkoeken eten. Vind ik zonde van dure eftelingtijd. Daarna werd het pas leuk.

In de Vogelrok met een klein krijsend groepje. Altijd leuk als de collega met de grote mond daar niet tegen kan. Ik ging met 1 collega in de Python. Samen in de rij is fijn.

Daarna het sprookjesbos met 2 anderen. Blijf ik magie vinden. Nu alles groen wordt en lieflijk. Met weer wat anderen naar de 4d film en toen was de FataMorgana zonder rij met een grote club. We keken nog even naar de watershow en toen het moeilijkste: weer eten. Ik zat propvol van een bord ravioli! Ik was tegen half 11 thuis.

1 van de stevige collega’s die haar taart niet opkrijgt (is te droog) en die niets meeneemt zelf (het zat toch allemaal bij de prijs in) en de dikste pannenkoek neemt zodat we allemaal langer moeten wachten. Diezefde collega schreeuwt alles bij elkaar en heeft voortdurend een grote mond. Vanaf het bankje. ‘s Avonds vindt ze de ravioli ook weer niet goed genoeg. Terwijl ze vertelt over dumpings na haar maagverkleining boven een dure cocktail. Ik begrijp zulke mensen niet. Ik had moeite met het eten van een kwart vegetarische turkse pizza, maar ik moest even wat eten naast mijn simpele appelpannekoekje en 2 witte bolletjes met kaas die ik had meegenomen. En een bidon water die ik in de wc kon bijvullen. Zij snappen mij niet: “waar heb jíj nou een dieet voor nodig!!” Dat mogen zij wel roepen natuurlijk.

13 April – Duurritje op de tijdritfiets en zwemmen bij TVA

Weer slecht opgestaan. Rustig eten. Ik ben moe van zo’n dag als gister. Zoveel indrukken te verwerken. Muziekje op en fietsen. Ik ga op de tijdritfiets. Het begin is even wennen. Korte broek!! Het leek of de plassen open waren en ik rij wat op en neer, maar tevergeefs. Dan maar de dijk op. Daar heb ik wind mee. Ik kan liggen. En hard. Het kost me weinig moeite. Dus het waait best flink. Straks zal ‘t wel minder zijn. De rust is heerlijk! Ik kan niet goed omkijken. Ik ken het ook wel hiero. De helikopter die overvliegt, klinkt raar. Het water is eindelijk aan het zakken. Knardijk. Zijwind. Gewoon flink doorfietsen dan ben ik er eerder vanaf. Een enorme groep en wandelaars tegelijk: ik moet erg inhouden, maar verder is het nog steeds rustig. Ik ga nog hard. Dus ik heb tijd om even langs de bloempjes te gaan. Ik maak een fotootje.

Ik ga even over de Ibisweg. Vergissings. Druk vanwege bloemenkijkers. Allemaal auto’s. Dan zie ik een supermooie Lotus. Ik maak een foto voor Vincent. Wat een prachtige supercar! Ik krijg er kippenvel zelfs als hij wegrijdt.

Ik film hem nog en stuur Vincent een sneakpreview. Een reden om naar huis te gaan! Ik pak de Trekweg vanwege de drukte. Wind tegen op de Trekweg is best heavy, maar het is wat het is. Beetje boos worden (aan stomme dingen en overhetpaardgetilde types denken) en het gaat voorbij. Zonder 1 auto. Ik ga door het Kotterbos. Op naar de 40km. In anderhalf uur. Uiteraard kom ik straks net onder een behoorlijke snelheid uit, maar het kost me niet zoveel moeite vandaag. 27,8 is beter dan 27,9. Voor mij is het goed genoeg vandaag. Velen gaan veel langer en langzamer, sommigen gaan heel ver en heel hard. Nu zit er in mijn hoofd bij de eftelingendingen ook nog een coole auto en is er weinig energie over.

Zwemmen: NIET DOEN MET EEN STIJVE NEK.

Dit was helemaal
N
I
K
S

Ik lig ‘s nachts verkeerd. Ik kan bijna niet opstaan. Mijn nek ligt fout, of mijn rug en daardoor zit mijn nek vast en heb ik aan mijn rechterzijde extreme hoofdpijn. In de achtbanen gister schoot het er weer uit, maar vanmorgen was het weer terug. In de loop van de dag trekt het weg. Ik slaap op de bank bij, want pijn is erg vermoeiend.
Ik denk dat zwemmen lukt, maar na 100m in baan 3 is het pijnlijk. Ik kan alleen maar 1 kant op ademen. De andere kant kan niet eens! Terug naar baan 2 in de hoop het eruit te zwemmen. Rustig aan. Beloof mezelf dat ik er na een half uur uit mag. Ik moet 1 op 2 ademen en lange slagen maken. Keer op keer pijn. Vermoeiend. Als we dan even staan, draai ik mijn nek en zo kom ik verder dan een half uur. Drie kwartier dan? Ik heb het koud van de pijn en kippenvel, maar ik vind een modus en een ritme. Ik zwem de training af. Nog 100m zonder achtje. Ik maak 2300 vol en dan ben ik echt erg moe. En moet ik weer plassen. Ik krijg nog wel iets liefs te horen van iemand, maar ik voel me niet sociaal of goed. Leven met pijn lijkt me moeilijk. Laat mij met rust. Vandaag is het weer moeilijk om te zien dat iedereen uit het niks eindeloos lang kan fietsen of kilometers trailt zonder dat ooit eerder te hebben gedaan, dat mensen blogs beginnen of een boek schrijven terwijl ík degene ben die alles al jarenlang vastlegt. Hoe fantastisch anderen zijn. Nooit iemand die mij iets vraagt of die mij mist. Lach me maar uit ‘geweldenaren’, i am oke. Maybe not today, but im ok.

De training was leuk, lekker voorspelbaar (400/2×200-300/3×100-200/200-100/100 eerste z1, tweede z2). Van CorB. Ik zwom achter MB. Uitstekend tempo. Keurig afgeteld. Bril was net zo wazig als ik. Rustig in het bad en in de baan. Geen gekakel, geen ge-haantjes.

14 April Hilversum City Run & Uitfietsen

Inlopen met als doel: De Dixie In! 🙂

Het zat hoog, maar nog niet klaar. Dus ik ging loopscholing doen en daarna kon ik nog wat achterlaten in de dixie MET PAPIER 🧻 erin!! 5 minuten voor de start. Tijd zat.
Nul zenuwen.
Het lukt of niet. Punt. Ik ben oke. Ik ben goed genoeg. ‘Ga genieten’ zegt Vincent, maar dat ontken ik. 5km is niet genieten: dat is maximaliseren en afzien.

Een minuutje wat zenuwen vlak voor ik ‘op’ moet, maar ik kan de afstand. Binnen 25 minuten? Ik maak me niet druk: het lukt of het lukt niet. Bijna te simpel.

Hier staat het wedstrijdverslag.

Uitfietsen

Vincent wilde naar de carmeeting en hij werd helemaal snel en pakte mijn fiets! Hij ging op zijn stadsfiets met de medaille nog om. Veel bochten, weinig kracht en koude tegenwind. Hij wist waarheen en ik fietste door. Stomme Wind tegen. Ik twijfelde over een rondje Noorderplassen (red ik dat wel), maar het ging eigenlijk wel vanzelf. Blijk ik fysiek oersterk, ondanks hoofdpijn en een stijve nek. Dit ouwetje fietst gewoon. Vast niet hard en geweldig, maar ik word echt met de dag sterker. Ik had me erg vergist in het weer: het was echt te koud voor alleen een jasje en korte broek. Koud. 🥶 wind mee op de dijk. Niet dat ik haast had, maar het voelde wel even goed!

Fotootje en door naar huis. Niet moe, wel vermoeid.
Al die mensen die een marathon doen, die sneller dan snel zijn, die lachen om mijn beste tijd: lastig dat ik me altijd te min voel. Mijn tijd komt wel. Het is goed zo. Ik vond een dagje Efteling vele malen zwaarder.

15 April – Naar de bootcamp toe hardlopen + bootcamp – Hagel Bloepie

Zwaar. Hoge hartslag. Het voelde als een lage cadans. Sjoksjok slofslof sleepsleep. Hobbeldehobbel. Rugzakje op. Beetje de wijk door. Prachtig licht. Ik vond het licht echt fantastisch. Iers licht. Overduidelijk. En dan doorjoggen met de rest achter me. Heb niks te kletsen of op te scheppen. Wat kan het iemand schelen wat ik gister heb gedaan?! De pijn is weggetrokken.

Vannacht was de hoofd-nekpijn weer niet te harden. Kon me niet bewegen. Niet omhoog komen. Dan zit het zo extreem muurvast. Oog rechts kan niet open. Zitten gaat prima. Op de buik ook. Op de rug liggen is zoeken naar een houdbare houding. Rechterzij lukt soms. Linkerzij (voorkeur) een lange tijd en dan opeens – boem – dan zie in sterretjes van de pijn.
Als ik eenmaal opgestaan ben is het met een uurtje weg. En dan kan ik ook alles weer bewegen.
Ik ben benieuwd hoe bootcamp zal gaan.

Maar rennend komen we de herten tegen. Prachtig zo in het licht. Ontzettend mooi. Dan haalt zij me maar in en er staat een regenboog. 🌈 boven “mijn” oostvaardersplassen. Ik ga door het bos. Alles gaat langzaam. Even genieten. 32 minuten (excl pauze) op de 5. 25% langzamer. Ik stop en wandel de brug op.
Anke is sterk. Fysiek.

Alles gaat goed.
De trap 8x. De rest doet minder. Maar ik doe acht. 4keer alle treetjes, 4 keer per twee treetjes. En dan joggend terug omdat ik de overgang van brug af (easy) naar vlak lastig vind.
Dan de oefeningen. Mijn schouders knakken. Mijn benen doen het prima. Mijn armen zijn ook sterk genoeg. En weer: wie kan het iets schelen? Touwen trekken, met gewichten zwaaien en planken op de bal.
Daarna de denneboom. Ik doe de hele straat en daarna sprintjes terug. Die benen moeten wennen aan lopen met een lichte vorm van verzuring.
Nog een ronde oefeningen. Ik doe alles netjes. Het kan mij ook niet schelen.

Nog een serie van 6 van de tien oefeningen. Dan sla ik mooi het planken en de kipfiletjes over haha! We deden kriskras door elkaar. Ik eindigde met de peesplaat. Op een nieuwe plek. Het werd donker en dreigend.
H is al 59! Dat is anders als ik. Met al 20 jaar artrose. Dus is ze best dapper dat ze daar is!
We doen twee buikspieroefeningen en dan hoor je de hagel aankomen en met 20 seconden voel je het ook! Even is alles wit. We stoppen en dan kan iedereen rennen. Er is toch niet aan te ontkomen! Dus ik maak een foto, pak de spullen. Afkoeling is het enige gevaar.

En ik baal er van dat ik de training zo niet rond krijg, veel te kort. Maar er is een excuus!!!!! Ik jog nog kalmer naar huis. Voornamelijk tegen afkoelen. Nat ben ik al. Als het weer droog is wandel ik.
Ik ben alleen thuis: Rob op zakenreis en Vincent bij de AH. Ik kan lekker naakt rondlopen en lang en warm douchen!
Als ik stilzit, gaat de rug-nek weer meer pijn doen.

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-08a Hilversum City Run – 5 Kilometer

Hilversum City Run 12 April

Weer een nacht slecht geslapen. De nek blijft pijnlijk en stijfjes en bij het minste of geringste doet het pijn. Voorzichtig liggen en draaien.
Op tijd opstaan en eten en alles bij elkaar pakken. Ik ben ruim op tijd klaar. Wij allemaal. Vincent gaat de 10km lopen, ik de 5. Mijn doel: liefst onder de 25 minuten, maar het is geen eis. Mijn PR is 24:48 heb ik opgezocht.
We rijden eerst naar Klaas en Betty, mijn schoonouders. Betty komt kijken, maar ze komt op haar eigen fiets. Ik moet nog een keer of 3 plassen. Logisch, want ik drink 2 bidons leeg.
We parkeren net buiten het station. Zonder jas heb ik het in het begin koud. Ik ben niet meer overdonderd. Ik erger me niet meer aan de herrie en de drukte. Ik pak mijn eigen spullen, ga naar de WC.
Belangrijk besluit: zonder muziek gaan lopen.
Gellie nemen en verder consolideren. Het lukt onder de 25 minuten of niet. Niks meer of minder. Niets anders dan dat. Daar kan ik me niet meer zenuwachtig voor maken. Ik blijf verdomd rustig en kalm.
Ik wil niet te vroeg in het startvak gaan staan. 

Ik vind een Dixie waar nog papier is. Dan ga ik even met Vincent inlopen en wat oefeningen doen. Die benen pakken het meteen op. En de darmen ook!! Ik ga terug naar de Dixie met papier en dump nog wat. Niks wat mij nu nog tegenhoudt!

Als ik naar het startvak loop, ben ik even wat nerveuzer. Niet ernstig, niet dat ik-ga-nu-wegrennen-gevoel. Maar ik zeg mezelf meteen: I am Okay.

Vincent zegt: Ga genieten. Maar ik ga niet genieten. Ik ga hard en mezelf uitdagen. Genieten ga ik het komende half uur niet doen. Dat hoort niet bij een korte afstand!

Het startvak is druk en vol en ik kruip naar voor. Ik hoor verder vooraan thuis als ik zo om me heen kijk naar alle soorten en vooral maten mensen. Maar als ik Rob nog een boks heb gegeven en naar voren dring, hoor ik dat we direct mogen doorlopen. Dat vind ik minder, maar het is niet anders. Had ik verder naar voor gemoeten. Ik zet het horloge op de startmat aan.


Drukte. Meteen. Ik zie Vincent nog even. En ik zie zijn ex-klasgenoot iets verderop. Die zal ook wel de tien doen straks, kan hij zich meten met Vincent. Echt deze keer. En door. Ik zet meteen hoog in. En moet inhalen. Aan alle kanten. Langs alle maten. Langs alle gesprekken. 1 Man roept: rechts houden, maar ik denk: dan is dit het. Wat een hoop mensen. Bocht, kruising, bandje speelt iets herkenbaars. Ik vind het wel aardig allemaal. Behalve het geslinger. Soms roep ik sorry, maar ik neem ook vaak de stoepen of de randen. Van Hilversum zie ik weinig. Herken ook weinig. Door. We komen bij het stadhuis. Is van Dudok, weet iemand te vertellen. Ga weg, ga rennen en stop het geleuter! Ik ga de stoep op en mis de mat op de 1 kilometer. Stik.

Eerste kilometer in 5:02. Balen. Daar gaat de 25 minuten. Deze eerste kilometer had harder gemoeten. Nu is dit de standaard. Het wordt zeker niet sneller. Dan maar zo dicht mogelijk in de buurt komen.

Ik roep nog sorry en ga tussen ze door. Ik ontwijk de wandelaar. Ik ga over de stoep. En er weer af. Ik zoek meer de weg dan in het gemiddelde bos. Soms iemand die mijn naam roept. Hup Anne zegt de knappe vent. Het levert toch een glimlach op. Mensen met namen op hun shirt. Ga opzij. Jij maakt morgen beter, staat er. Ik haal ze massaal in. Het stoplicht wordt rood. Ammenooitniet. Vandaag niet. Toen wel, daar. Glimlach. Mooi Anke – dankjewel mevrouw, lief dat je het zegt.
De post. Ik heb het warm ja. Water. Sorry tut, niet stilstaan voor mijn neus, dan trek ik je water weg en ik gooi het over me heen. Zonder te stoppen.
Ik loop achter een meisje met een geel shirtje aan. Ongeveer mijn tempo. Denk ik. Minstens 20 jaar jonger en 10 kilo minder. Ik raak haar kwijt. Ingehaald? Ik doe toch mijn eigen ding. 

Op het plein. Ken ik. Ik zie wat ruimte! Blij mee. Door. Km2 in 5:05 ouzo. Was te verwachten. Jammer, maar niet opgeven nu. Doe wat kan. OK. Dan gaan we omhoog en langs de oude haven en het versmalt! Hoe dan? Meer mensen gaan inhouden en wandelen, maar ik niet. Kleinere stapjes? Eigenlijk merk ik niet dat het omhoog gaat. Niet aan mezelf tenminste. Het koor is even stil helaas. Ergens hoor ik een trainer zeggen: knie optrekken. Ik denk er even aan. Gedachten komen en gaan. In vele flarden. De meesten doe ik niks mee.
De benen doen hun werk. Dit kennen ze. Dit doen ze. Dit doe ik.
We komen op de Gijsbrecht en dan zijn we boven? Ik zou het niet weten. De WRC zit hier al lang niet meer. Kilometer 3 in een teleurstellende 5:10. Ik krijg niet uitgeteld hoe ver ik boven de 25 minuten uit kom.
Maar nu gaat het omlaag. Het wordt gek genoeg rustiger. Ik ren achter een Bodasz aan. Weer op het pleintje. Kilometer 4 ging weer sneller, maar ik mis het eigenlijk. Niet onder de 5. In elk geval. Jammer dan. Soms heb ik opeens een hele erge hoofdpijnscheut. Niks blokkerende, het trekt snel weg. Ik zweet. Warm. Niet te, maar wel warm.

Ergens roept het lijf: kappen maar. Maar ik hoor niks. Weer een bandje met muziek. Leef, alsof het je laatste dag is. Lekker. Gaat het echt omlaag? Er is even fijn schaduw. Ik bedenk me of ik harder kan of wil. Gedachte vervliegt. De wil is er.
Komen we langs TriPro? Ik zie ze niet meer. Zitten ook gedachten aan vast. Weg ermee.
We gaan zo de Groest op. Hoe ver is het nog? 600m. Kan ik nog 600m voluit? De hartslag zit op 161. Zou moeten kunnen. Maar nee. Het kan niet echt meer. Er is meer ruimte en ik zie vooral mannen om me heen. Hallo, ik ben een ouwetje! Iemand roept mij toe vanaf het terras. Ik kijk even om en roep bedankt.
De herinnering is scherp: als je nog rechtop kan rennen en gaat finishen, ben je groots. Maar dat was een hele triatlon, dit zijn maar 5 kinderkilometers.
Een kleuter komt langs. Die kinderen van anderhalve meter snappen het niet zo goed. 500 m in 50 seconden voor de 25 minuten, dat kan ik niet.
Ik zie Vincent en Betty. Leuk dat ze er zijn.

Ik zie de finish.
Ik doe mijn best nog, maar echt versnellen zit er niet meer in. Ik zie de km-tijd die weer op 5:02 ligt.


ik druk af op 25:38. Het is direct prima. Ik neem blij de medaille aan en pak een appel en water. Ik eet eerst de appel. Dan ben ik alweer bij. Ik heb nul klachten.
Had het zonder de drukte 38 seconden sneller gekund? Ik denk het niet. Prima zo. Ik kom Rob tegen en later komen Betty en Vincent ook.

Vincent maakt zich klaar voor zijn race en ik kleed me om midden op het plein. Eet de bolletjes. Door naar de volgende fase.

Vincent is zenuwachtiger dan ik. Ik loop met Betty mee. We zien de start van de eerste groep en ik breng Vincent nog een gelletje. Het is allemaal gemoedelijker dan in de hele grote wedstrijden. Al is het wel druk en wat een boel mensen. Het is lekker weer. We zien Vincent starten. En lopen naar de Groest. Heerlijk om mijn schoonmoeder te ondersteunen! Zij zit en ik kijk naar de hele snelle gasten. Mooi gezicht!
Het ziet er nog gemakkelijk uit als Vincent voorbij rent en schijnbaar moeiteloos op een dik PR afstormt. Ik ben trots op hem. Hij heeft meer pijntjes dan deze oude taart.

Ik ben supertrots dat ik 4de ben geworden in mijn leeftijdscategorie. Van de 60 vrouwen! Ik ben niet zo snel als Vincent, maar in vergelijking heb ik me kranig geweerd. Vierde. Ik vind het niet eens erg dat het geen podium is. Als ik kijk in de uitslagen (veel later) lijk ik zelfs derde. Maar het zal me wat. Het is oke. Voor mij.

Ik ben eigenlijk heel kalm en easy. Wandel met Betty naar haar fiets en steek over. Ik ben heel bij dat ze het echt leuk vond en leuk om haar kleinkind te zien. De snelheid zegt haar niks. Pas als ik uitleg dat zij hem fietsend niet bij kan houden. (Ik weet niet of ze mij bij houdt, maar dat denk ik nog net wel) We rijden naar huis. Vincent wil nog naar de car meeting. Terwijl ik plas en me omkleed, haalt hij de tassen leeg!! Dat is fijn zeg.

En dan moeiteloos fietsen. Het begin is moeilijk en vooral veel te koud (alleen een jasje en een korte broek). Maar later bedenk ik me dat het eigenlijk wonderlijk is hoe sterk ik ben en wat een fysieke kracht ik heb. De trainster Annemarie reageert dat ik snel gelopen heb. Wat lief is, want dit is haar duurtempo. Maar ze meent het. Ze meent het echt. Ze weet wat ik kan en hoe dit voor mij is. TK heeft ook een lieve persoonlijke noot voor Vincents PR.  MvdB vraagt hoe het wás, niet hoe het ging. Ik fiets sneller uit als zij in haar langste rit doet. Ik prijs veel mensen die hun eigen ding deden. Soms zou ik willen schreeuwen: nog even en dan is het mijn beurt! Tegen iedereen die de prachtigste trainingen doet. Die Gewéldig is. Die Fantástisch doet. Doen jullie allemaal maar prachtig Rotterdam: ik mag in alle rust mijn eigen ding doen. (…) Niemand kijkt voorbij zichzelf.
De nekpijn is over. De hamburger is heerlijk. Ik douche pas heel erg laat. De wasmachine draait. Ik vond de Efteling vele malen vermoeiender. Het weekend ging wel te snel zo. Het huis is nog een bende. 

Categories: Wedstrijd | Tags: | Leave a comment