22 April – Armpje draaien en HARDLOPEN

Ik sliep wat onrustiger, maar wel op elke zij. Vroeg op! Werken. Spannend en vermoeiend en ook nog s raar. Alsof ik niks heb gemist en tegelijkertijd ook weer heel veel! Het typen gaat wel. Maar VERMOEIEND! Abnormaal. Tot 2 uur bezig geweest. Smiddags op de bank. Ouw vrouw. Iets meer last van (boven) arm. Het voelt allemaal wat meer stijfjes en gevoelig. Vooral de bovenarm. En een beetje midden in de rug. Na het werken op de bank gaan liggen lezen. Kon niet makkelijk liggen. Ook even de ogen dicht gehad. Gek hoor, dat een beetje geneuzel met tickets, exports en een traininkje zo vermoeiend kan zijn! Ik had ook even met Y gekletst. Ze hadden mij wel gemist aan de ene kant, maar anderzijds was het ook gelukt! Ik vond een onregelmatigheid met de formulieren en toen werd ik steeds moe-er. Dan is alles een beetje wazig en is beslissen weer lastiger. Na een tijdje op de bank wilde ik toch gaan hardlopen. Vincent moest het fietsen afmaken en tijdens het wachten stond ik klaar in hardloopkleren en ging ik met mijn arm pendelen. Het gaat al iets beter! Grotere rondjes, minder pijnlijk. Linksom naar binnen is echt makkelijk zat. Ik deed het met 2 armen, da’s leuker. Rechtsom draaien voelt een beetje als wrikken! Dat vind ik grappig. 10 minuten is best lang, dus iets eerder gewisseld. Zo grappig dat volgens Garmin het draaien met mijn arm mijn beenspieren traint!

Hardlopen!
‘Hardlopen’ met sling, Vincent en wandelpauzes. Op de ‘snelle’ schoenen. Vincent mee voor de zekerheid. Het bekende rondje maar dan andersom. De benen weten nog wel wat ze moeten doen. De ademhaling moet even wennen. De schoenen doen prima mee. Ik hou mijn arm in de sling, dat er weinig beweging in zit. Dat is zó raar! Erg onwennig. Maar het ging nergens om. Gewoon een km joggen. Tempo, hoe: niet van belang. Best gek dat ik een km onafgebroken nog steeds sub6 kan lopen.

Dan even wandelen. Omdat het ook kan. Komen we de vader van T tegen 😣 200meter wandelen en dan weer verder joggen. Het ongelijke pad op. Ik heb geen last van de arm of rug, geen pijn. Maar de hele houding wijzigt. Daar moet ik ritme in vinden. Als dat lukt is het prima te doen.

Alles is zo mooi groen!! Ook op het overbekende rondje. Vincent heeft de telefoons en dat is ook onhandig. We lopen tot de hoek. Ik vind een locatie fijner om naar toe te rennen dan afstand of tijd. We kletsen, want nu is alles op orde en is het weer gewend. Heb ik 2 weken niet gerend…. We joggen weer verder en kletsen over de overleden zwemster bij IM Texas. We komen een drankpost tegen!

Die is natuurlijk voor de vierdaagse, maar wij vinden hem leuk! We rennen tot de witte brug en dan even wandelen tot onze straat. Die wil ik rennen zonder sling. Dan is het knijpen en de arm stijf houden, want dat voelt wel anders. Meer balans, maar ook een beetje gevoeliger. Ik wil het half uur vol maken. Ik leg voor het huis de arm weer in de sling en we rennen/wandelen de 30 minuten vol. 4,4 kilometer. Een gemiddelde van 6:50. En weet je: dat valt me enorm mee! Hartslag laag, geen pijn, wel blij.

Ik heb er wel last van dat mijn schouder stijf is in de avond. En stom genoeg doet mijn rechtervoet pijn. Maar het weegt niet op tegen tegen hoe blij ik me voel! De Weerwaterrun in juni moet zeker haalbaar zijn. Ik heb er honger van en da’s rot, want ik word in no-time dikker.

23 April – Wandelen op een mindere dag

Vanaf dat ik opstond voelde ik me onblij. Gewoon dat het lang duurt, dat het nog weken duurt voor ik weer ‘gewoon’ aan de gang kan en de normale sporturen kan maken. Ik denk dat de hormonen ook van zich laten horen. Hoewel de pijn weg is, ben ik nog niks waard. En juist omdat de pijn weg is, lijkt het wel weer goed. Moeilijk moment om dan nog niet te starten! Ik ben nu dik en ik heb weer veel suffe kleine pijntjes: knie links, voet rechts, hoofdpijn. Niet blij. Vreterig en ik voel me slecht. Ik heb wel goed geslapen volgens Garmin. Daar haal ik toch wat badgepunten mee binnen.

Werken gaat, maar vermoeiend. Ik doe veel, er gaat veel mis, ik ben wat gepikeerd en zit toch weer tot 2 uur. Dan is mijn arm écht gevoelig en pak ik steeds sneller de sling. Ik maak typefouten en ik ben moe. Ze kunnen me prima missen! Al doen ze alsof het niet zo is. Misschien moet ik nog maar iets langer weg blijven… maar nu heb ik weer een paar dagen voor verder herstel. Na een tijdje bank en de wandeling trekt de pijn weer weg. Ik doe de pendeloefening en de lage pendel doet geen enkele pijn meer. Ietsje hoger dan maar. Zo ben ik: als ik dit elke dag moet doen, gebeurt het. Tien minuten? Geen idee hoe lang, maar ik dóé het. Het is echt vervelend dat er weinig pijn of moeite meer is. Ik kán nog niet hersteld zijn, dat bot is absoluut nog niet genezen. Ik moet nog voorzichtig zijn, maar het voelt alsof ik weer kan fietsen. Het gevoel ligt nu heel ver van de wijsheid af. Super vervelend. En dat maakt me verdrietig, wanhopig, verbitterd.

Ik drink eiwitshake (lactosevrij) en ik moet vitamine D hebben en beweging. Die haal ik buiten. Wandelen weer vandaag. Het is immers lekker weer. Vincent moet rennen, maar hij gaat mee wandelen. Ook prima. Mijn horloge doet een beetje raar, die gaat soms zomaar in pauze. Wandelen valt prima. Nergens last van, alleen halverwege ben ik moe en zitten we even kort op een bankje. Wil ik.

We zien DvR, die me zegt: wandelen kan nog he! Schattig. Maar ik wíl rennen. En net als iedereen naar de tulpen fietsen. En een beetje zwemmen. Ik wil gewoon weer meedoen en me druk maken en ik wil trainen en puzzelen met mijn tijd en niet moe zijn van niks! Ik wil me niet oud en krakkemikkig en dik voelen! Maar ik kan nog wandelen. Jawel. En de oostvaardersplassen zijn mooi. Ook wandelend. We stappen wel lekker door. Het boeit me niet echt allemaal. Vandaag boeit niks me echt. Niet de spam, niet de hoofdpijn, niet de afstand, niet het eten of het huishouden. Er staan herten. Mooie beesten en we blijven even kijken.

Ik ben boos op die herten. Luister, het hele bos is voor hun afgesloten en dit is het deel waar mensen nog mogen komen, laat die beesten lekker in hun eigen bos rust houden! Of laat ons mensen gewoon het bos in. Profiteurhertjes. We lachten om het woord en AI omschrijft het als: door het bos paraderende herten die niks toevoegen. We lopen 6 kilometer in 64 minuten. Ik vind het wel goed.

24 April – Wrikken op het droge, nog een slechte dag en binnen fietsen

Het is weer een slechte dag. Ik heb nergens meer last van. Deuren maak ik open met rechts. Ik schil moeiteloos een appel. Ik doe weer gewoon een jas aan. Geen pijn meer. Ik kan al flinke rondes draaien met de armen voor het hooguit gevoelig is. Mijn linkerschouder is net zo (min) pijnlijk als mijn rechter. Mijn knie is gevoeliger dan mijn rechterbovenarm. Het voelt als over. Voorbij. Genezen. De waarheid is anders. Dat weet ik wel. Dat bot is nog niet aangegroeid. Ik moet nog niks hoog willen pakken met rechts. De vermoeidheid zit er nog. Maar die vermoeidheid had ik ook na de vele sporturen, dus dat is bekend. Ik ben de verslaafde die zichzelf voor de gek houdt; dat na twee weken droog staan 1 glaasje wel weer kan en dat het daar bij zal blijven. Hoewel dat net anders is, want ik ben blijven ‘drinken’. Sporten. Wandelen. Ik denk dat ik heel rustig in het weekend best weer tien kilometer kan rennen voor de badge en om niet te dik te worden, maar mijn verstand vraagt: waarom?! Nergens voor nodig. Ik ben misschien wel net zo goed als de rest en kan straks opeens weer verder. Mijn hoofd geeft aan dat het geen zin heeft. Ik heb geen zin. En nu mag en moet ik er zelfs aan toegeven. Niet dat het leuk is, want ik word er alsnog moe van. Zelfs Garmin begint de afbraak te zien. Vo2max daalt als een malle (binnen fietsen) en ik raak onttraind. Ik kan nog zo mijn best doen, maar het haalt niks uit. Dit levert een hoop schade op aan de conditie. Maar ook in mijn hoofd is het vandaag allemaal niks leuk. Ik ben nou eenmaal niet half zo geweldig dat ik dit ‘even’ oplos en het volle vertrouwen heb dat ik er “sterker uitkom”. Dat is gemekker. Ik sta stil en kan niet meer wat ik kon en dat is kut. Zoveel vertrouwen in dat oude, dikke lijf heb ik nu eenmaal niet. Dus doe ik dit: alsof ik wrik in het zwembad, staand op de vloer. 5 minuten heen en 5 minuten terug. Ik dobber maar wat in het niks. Ben nu even jaloers op iedereen die alles wel kan. Moeiteloos natuurlijk. Uit het niks. Hard, lang, gemakkelijk. Het voelt genezen, maar ik ben pas op een derde van de tijd. Als het mee zit.

In zijn pauze ga ik wandelen met Rob. Naar de Plus. Gewoon. Stap voor stap. En dat wandelen gaat echt moeiteloos prima. Geen probleem. Stapjes gemaakt. Eten gekocht. Koekjes zijn al snel weer op. Het lijf zeurt wel en er zijn krampen, maar verder gebeurt er niks.

Fietsen. Het voelt alsof ik buiten kan fietsen, lekker langs de bollen. Ik doe dan wel geen klikpedalen aan. Maar de waarheid is dat opstappen nog net niet vanzelf gaat, dat het gevaarlijk is en erg vermoeiend zal zijn. Zoveel concentratie heb ik nog niet. Ik vind tegelijkertijd bellen met mijn zus al best een ding. Dan is de concentratie verdeeld. Kost incasseringsvermogen om te blijven luisteren. Mijn benen trappen wel, dat is het het probleem niet. Die hebben ook minder energie dan het hoofd. Nou ja, misschien eerder evenmin als het hoofd. Ik doe 2 routes en dit is gewoon Watopia.

Geen idee waar ik blijf als ik vertel dat ik wel weer beter ga en luister naar hoe goed zij gaan. Voel ik me weer schuldig omdat ik niet drie keer per week de toilet schoonmaak en alles elke week wegstrijk. Maar ik trap gewoon rustig de route vol en daarna 15km. Niet veel aan te behalen, wat hoogtemeters erbij en geen enkele last van arm of schouder. Kan schakelen en liggen. Tweede blokje is in Schotland. Slechts 8km die ik luisterend doorbreng. Ik drink de eiwitdrank. Allemaal goed bezig vandaag haha. 😝 We leggen op en het wordt nog saaier. Vincent komt even en dan is de route vol en promoveer ik naar level 60! Zestig. Heb ik toch íets bereikt vandaag. Al is het suffig binnen.

Ik ploeter door tot ik ook in schotland 15km heb. 30 km totaal. 288 hoogtemeters. Slechts 25,7 gemiddeld. 70 minuten. En dan is mijn zin op.

Ik dacht nog wat rondjes om het park te rennen als koppeltje, maar wááróm. Ik hoef niet goed te zijn, ik kan niks meer, ik heb geen zin en geen schema. Ik ben moe. Ik ben het zat. Ik heb de stappen gehaald met wandelen. Ik probeer het morgen wel. Of overmorgen. Of volgende week. Al die geweldige mensen kunnen me gestolen worden. Wat ik doe is allemaal suffe rotzooi en het slaat nergens op. Ik ga weer een boek uitlezen op de bank. Morgen de 100km fietsen badge maar volmaken en misschien rennen. Als ik zin heb.

25 April – mijn eigen kleine triatlon: droogzwemmen, binnen fietsen en een stukje hardlopen. Plus een wandeling

Als ik opsta, merk ik eigenlijk niet eens meer dat ik wat heb. Dat kan 2 dingen betekenen: ik had 2 weken geleden belachelijk veel pijn of ik ben echt aan de beterende hand! Ik hou mijn arm een groot deel van de tijd buiten de sling en pak voorzichtig dingen op en aan met rechts. Het voelt hooguit stram. Ik heb een beetje last van de hele onderrug en ik merk gewoon dat het lijf nog bezig is met andere dingen en ik wat eerder moe wordt. Ik kan prima slapen, ik kan weer typen en ik doe de meesten dingen weer met rechts. Maar ik pas ook op! Ik hou de sling vlakbij. Ik til nog niets, zet er nog geen druk op. Ver rijken of omhoog tillen doe ik gewoon nog niet. Ik denk dat dit wel het effect is van een goede conditie en sterke spieren in de armen en de schouder, dat het sneller geen pijn meer doet. Ik wil vandaag een eigen mini-triatlon doen. Ik zie andere mensen die heel raar trainen, Vincent moppert dat hij te weinig tijd heeft om buiten te fietsen, ik baal echt voor MvdB dat het haar niet lukt, want ik gun het haar wel en we spelen voor de lunch al Rummikub. Dan heb ik tijd voor mijn mini-tri–on-my-way.

Dit is het equivalent van een stukje zwemmen. Wrikken is het. Ik kan echt grote rondjes draaien op hoogte en ik doe het met twee armen en in mijn fietskleertjes. Ondertussen kan ik met links de Apple TV aanzetten en de eiwitshake klaarmaken. 5 minuten vooruit zwemmen en 5 minuten achteruit, of op de rug dan. Het is allemaal niet meer gevoelig en ik draai al op heuphoogte. Als de fysio er bij komt, ben ik al toe aan de volgende opdrachten! Misschien kan ik over een maand de schoolslag. Ik heb goede hoop. Na tien minuten heb ik het droogzwemmen dan gehad.

Opstappen en afstappen is echt het enige wat nog even lastiger is, maar fietsen kan ik intussen! Voor de badge die ik nog wel kan halen, moet ik deze week 100km fietsen en ik moet er vandaag nog 20. Terug naar New York. Waar ik vorige week met veel moeite begon. Ik ga lekker aan het trappen. het is hartstikke rustig, dus ik kan shirtjes scoren! Vooral de wattage-output doe ik lekker fiks! Krijg ik een mooi paars shirtje voor.

Voor de rest is het eigenlijk best saai… Maar mijn benen willen en het verschil met vorige week is duidelijk merkbaar. Ik ben dus prima trainbaar! Ik ga ook lekker hard en ik ga hard omhoog, maar 1de bolletjestrui past niet over de paarse shirtjes heen. Ik verbeter mezelf. Dat staat al een paar maanden, dus dat zegt wel iets over hoe het nu gaat! Garmin meet te weinig en vind dat ik totaal mijn best niet doe, maar ik voel dat ik nu wel weer echt weer wat train. Ik kan weer een beetje bij het stuur en dat fietst een stuk makkelijker dan rechtop zittend! Ik zweet ook weer eens. Ik tel ook de kilometers af. Uiteindelijk fiets ik dus mooi boven de 30 gemiddeld! Ik maak de route vol, de 20 km vol en dan zit ik op hetzelfde rondje als waar ik vorige week begon. Ik wil m afmaken, maar ik kies vlak voor het einde de verkeerde kant! Dom, maar sluit de training dan ook gewoon af op 21,6km.

Ik moet alles in Garmin bijwerken en dan zet ik alles in Zwift op nul. Binnen fietsen is echt lastiger wat dat betreft! maar ik ben erg blij dat me dit alweer lukt en dat ik ook weer het gevoel heb dat ik echt kan trainen. Ik voel niets meer aan mijn schouder of rug of arm of iets.

En dan een stukje hardlopen, omdat het soort van kan. Ik zou met Rob gaan wandelen, terwijl ik zelf liever wilde rennen, maar hij moest op een pakje wachten. Dan ga ik even rondjes om het park lopen. Ik kan mijn telefoon moeilijk kwijt en ben nog bezweet, maar na een korte stop op de WC en andere sokken aandoen, ga ik gewoon in de fietskleertjes. Wel de lekkere schoenen aan. gewoon rennen, verder niks. kijken wat lukt. Ik hou de arm in de sling en dat loopt gewoon minder comfortabel.

Telefoon in achterzakje, maar als ik m er een keer uit heb gehaald, kan ik m niet meer terug stoppen, dus hou ik die maar vast. Ik loop de kilometer vol. Ik hijg als een varken, maar die benen vinden het geen moeite. De arm of rug ook niet. Het hoofd ook niet. Ik doe nog een rondje en denk: ik blijf twee kilometer hardlopen! Dat soort kleine doelen zijn voor mij grote overwinningen. Die hoop geven voor de toekomst. Als ik langs huis loop, probeer ik het zonder de arm in de sling en dat loopt wel beter, maar ik voel het een beetje in de rug. Ik hou het geen volle ronde vol! Ik maak nog een kleiner rondje en dan kijken of ik de 3km ook vol kan maken. Ik mis wel wat loop-conditie en gemak! Ik geniet ook van de bloesems, de mensen die er lopen en ik loop onverhard. Ik ga een straatje achter langs om de 3km vol te maken. Garmin maakt een hele aparte route! Die plot het niet correct op de kaart, maar het ziet er wel erg grappig uit.

Ik ben hartstikke blij dat ik alweer 3km onafgebroken kan lopen en het tempo ligt op 6:05 gemiddeld en dat vind ik voor helemaal prima. Ik word erg blij van dit hardlopen. Achteraf voel ik heel lichtjes mijn rug en mijn rechtervoet. De balans en houding zijn toch anders! Maar de glimlach overheerst. Het komt misschien wel weer goed. Ooit.

En daarna nog wandelen met Rob. We gingen een puzzelboekje halen en bitterballen. Heen met de trein, want de winkel ging al om 5 uur dicht! Puzzelboekje gescoord en voor Rob bitterballen. Hij wilde graag wandelen. Nu weet ik waarom 😊 we liepen via een paar ommetjes terug. Heerlijk. Het is weer zo mooi groen nu. Stukjes bos. Rust en stilte. Weinig mensen. Een stukje was afgesloten en toen liepen we om.

Het ging lekker en ik heb weinig last van de schouder of iets. Het was wel warm! Heerlijk om zo samen te lopen. Ik moest wel weer plassen. Vandaag ook de urenbadge voor het wandelen binnen gehengeld. Voor mij was dit een goede dag! Het pakje kwam toen we net weer thuis waren. Nu kunnen we weer Lego bouwen. Ik heb aan het einde van de dag wat last van mijn rug. Van mijn hele rug dus, zowel rechts als links. De akelige vermoeidheid lijkt er een beetje af.

26 April – Hardlopen en armpje zwaaien maar weer

Ik heb er een hekel aan, mensen die elke dag vanalles moeten en dus ook de stappen halen als ze ziek zijn, die zorgvuldig de blessures in stand houden en de strebers die altijd maar sporten. Maar goed, dat reken ik mezelf nu ook maar aan. Ik wilde best graag de badge van 10km hardlopen halen. Ik heb geen pijn meer. Voel echt niks meer. Kan ook weer dingen aanpakken en alles laag tillen. Ik heb de sling nog om. Ik pak veel rust: heerlijk kneuterig samen de Lego TFord bouwen en puzzeltjes maken (schrijven gaat ook weer). Dus ik gok het er op: hardlopen. Ik ga heel rustig -alles onder de tien minuten is hardlopen toch- en met wandelpauzes en als het stopt bij 8, wandel ik wel. Ik hou de arm in de sling. Spullen meenemen is nog het lastigste. In de armband proppen. Dus 2 armen die het minder doen. Kort-kort. Kalm-kalm. Maar het gaat prima! Op het pad blijven, niks forceren. Die benen lopen gewoon. Kunnen ze op de roze schoenen. Het tempo en de moeite vallen me dik mee. Alles zone 1. Drie kilometer, door naar 4. Blijven rennen. Ik pak de telefoon voor een foto en hou de telefoon dan vast.

Nieuwe fietspad. Ik ga door tot 5 in 31 minuten. Brugje op de foto en 500m wandelen.

Ik keer om. Saai pad geworden zeg. Ik jog weer verder. Opstarten is even gevoelig, maar als het ritme er weer is, hobbel ik door. 1,5km? Ik zet de muziek uit om naar de vogels te luisteren. Het is heerlijk rustig. Ik geniet enorm. De arm of rug is absoluut niet pijnlijk. Ik zweet. Ik ren gewoon door na 7km en zelfs tot 8. Ik probeer even uit de sling, maar dan schuurt het net teveel. Te gevoelig.

Het wordt iets zwaarder. Ik ga heel langzaam de brug op en wandel even. Dan omlaag. Het tempo is gezakt van 6:22 naar 6:28. Km 9 op de evenaar is wat doorzetten. Niet teveel, wandelen mag. 9km binnen een uur. De laatste km wandel ik wat meer. Omdat het kan. Ruim 10km.

In 67 minuten. 6:39 gemiddeld. Ik ben superblij dat het gelukt is!! Geen pijn achteraf ook. Of het slim was weet ik echt niet. Maar het voelt wel zo goed, dat ik weer vertrouwen heb gekregen. Ik denk niet dat dit de genezing vertraagd. Eerder versneld. Weerwaterrun moet lukken. Fietsen nog niet, want achterom kijken gaat slecht. Zwemmen ook niet.

Ik heb dus overdag geen enkele pijn of moeite meer. Ik kan nog niet achterom kijken, merkte ik bij het hardlopen. En iets hoog neerzetten lukt ook nog niet. Dat kan met links. Net als doucheraampjes schoonmaken. Of de wc. Al doe ik dat met rechts. Het is een mooie mix. Niks forceren. De idiote vermoeidheid is ook weg. Gewoon Lego bouwen. Dingen doen en snappen en op een rijtje hebben. Vandaag niet achter de computer zitten. Wel hardlopen, maar dat gaat weer goed. Dat doen de benen he. Het enige waar ik nog zorgen over heb is dat de pezen niet gecontroleerd zijn. Als daar nog iets mis is, weet ik dat niet en weet ik dus ook niet hoe te handelen en of ik dingen vererger. Ik voel mijn bovenarm namelijk. Of de middenrug (in z’n geheel). Ik heb ook gedacht dat de breuk door de hartslagmeter kwam, maar die had ik niet om bij de val. Ik stel het rondjes zwieren met mijn arm uit. Ik doe het net voor tienen. Laag zwaaien gaat moeiteloos. Ik zwaai nu ellebooghoogte en net iets hoger. In voel het een beetje trekken. Maar ik denk dat dat training is, want het neemt na een minuut of wat af. Vooruit gaat beter dan achteruit, maar ook dat verbetert met de minuten. Ik kan ondertussen met links de vaatwasser doen. Dus dingen gaan weer tegelijkertijd, mijn hoofd snapt het weer, mijn arm doet het behoorlijk goed. Ik word alleen niet ongesteld (dag 40) en ik had hoofdpijn vanmorgen. Ik snaai iets minder (want ik wil hardlopen). Ik vind het lastig dat ik pas over een week een fysio zie. Wat moet en kan ik nog meer doen dan rondjes draaien? Gaat het vooruit? Gaat het goed? I am not your average patient… Dat bot groeit nog. Die is nog niet klaar met twee weken. Voor nu blijf ik netjes zwaaien/wrikken/draaien. Ik heb deze week toch 10 uur gesport. Al zit daar wandelen en (nep)kracht bij. Het haalt het niet bij de 15-17 uren van een paar weken geleden, maar ik doe het er voor! Ik hoop dat ik weer verder kan bouwen en ook met halve trainingen een halve triatlon kan doen over 12 weken.

27 April – Koningsdag is niet aan mij besteed

We gingen met de trein en door naar het centrum. Al die zooi, al die mensen, al die drukte en nog meer zooi en gedoe! Eigenlijk mis ik niks, is het geslenter en vind ik het lastig. Te druk, teveel, te overweldigend. Ik heb last van mijn darmen. De arm blijft veilig in de sling. Maar ik voel het niet meer. Ik heb alleen de neiging om V een vlechtje te laten maken, maar we hebben geen kleingeld. Het Lumierepark is overweldigend druk!

We lopen naar station parkwijk en ik heb het gevoel er achter aan te hobbelen. Ik ben er weer die rare moe van geworden. Dat ongrijpbare. Dan doe ik allemaal kleine dingen helemaal verkeerd. Weet ik de datum niet, zie ik een setje bij rummikup volledig over het hoofd, snap ik niet alles. Aan de andere kant weet ik het best in het puzzelboekje en welke klusjes gedaan moeten worden. Maar goed: ik heb de koningsdagbadge en we maken de beste foto’s van onze katten op de vrijmarkt! Roos verkoopt haar armbandjes, stekker schreeuwt en ijsblokje controleert alles. En ik eet een tompouce, maar die valt wat tegen.

Ik heb geen pijn meer. Nou ja, de gebruikelijke pijntjes. Mijn hele middenrug voelt stijf. De linkerschouder is pijnlijker dan de rechter! Onbegrijpelijk maar waar. Ik ben vandaag niet zo snel, opgewekt of hoopvol. Een beetje traag, vermoeid en wat somber. Ik doe rustig aan. Net te weinig zin in meer doen dan puzzelen en rummikuppen. Ik ben moe na de vrijmarkt. Niet van het wandelen, maar al die drukte… dat belooft nog weinig goeds. Maar ach, die dag is er vandaag ook voor. Ik blog wat tot aan de ‘val’ en dat vind ik lastig. Mijn geklaag dat het niet goed genoeg was toen het nog goed was. Gelukkig heb ik extra gefietst en gedaan! Ik krijg een appje van mijn zieke vriendin hoe rot het voor me is dat mijn lijf niet meewerkt. Goed bedoeld, maar ze heeft nog steeds geen idee en ik werk er kei- en kei-hard aan om terug te krijgen wat ik had. Dus draai ik grote rondjes en dan is de arm gevoelig, maar het gaat naar een paar minuten telkens beter. Het zit dan in mijn bovenarm, de biceps. Ik hoop toch echt dat het niet ook een pees is…. Maar ik draai, net op de gevoelige grens. Van blijven doen wat je kan, kom je niet verder en ik weet dat vooruitgang een beetje moeite kost. Ik moet de kracht in die arm terugkrijgen! Anders dan hulpmiddelen zoeken of klagen of afschrijven: de mogelijkheden opzoeken om beter te worden. Met mijn conditie kan het lijf ook gewoon ietsje meer. Dus heen draaien (gaat prima!) en steeds grotere rondjes. Terug draaien is wat zwaarder aan het begin. Maar goed, dit kan ik over een week. En dan? Ik heb echt behoefte aan meer uitleg en hulp en begeleiding vanuit de zorg, maar ik heb geen idee waar ik dat zou moeten halen. Dus nog maar een week wachten en de fysio uitvragen. Deze keer snapte Garmin het beter: ik heb touwtje gesprongen! Dat is logisch toch?!

28 April – mijn eigen kleine triatlon maar weer…

Slecht geslapen. Mijn boek was eng. Gisteravond wilde ik weer zwemmen. Niemand, niemand, niemand had me 10 jaar geleden kunnen zeggen dat ik ooit zwemmen en water en bubbels en oefenen zou missen. Onmogelijk. Maar vannacht wilde ik mijn armen door het water bewegen. Oefenen met slepen. Stinkend chloor. Plantjes onder me door. Nat worden. En ik bedacht hoe ik weer zou moeten beginnen. Maar ik kan nog niet! Ik heb nergens meer pijn. Echt niet. Wat dat betreft is het echt over. Ik wéét wel dat het niet zo is, dat het bot nog niet aangegroeid is en dat er nog schade is, maar het voelt als op te lossen. Dat ik ooit weer kan zwemmen. Over een maand of zo. In het pierenbadje. Als ik weer kracht heb met rechts. Ik kan dus echt pijnloos weer alles oppakken en schrijven en alles. Ik doe in de ochtend maar gewoon rustig aan. Morgen weer werken op kantoor en qua vermoeidheid zie ik daar tegenop. Misschien was het gister nog van het hardlopen dat ik moe was ook. Vandaag maar weer een ‘klein’ beetje. Ik doe een trisuit aan zelfs! En dan armzwaaien. Joh, ik kan al bijna weer zwemmen.

De kracht ontbreekt. Maar zwieren doet geen pijn meer en is hooguit licht gevoelig. Dus over een week als ik bin de fysio kom, is dat alweer over. Het lijkt geen pees te zijn die (ook) stuk is. Heen zwieren gaat echt prima. Terug zwemmen (op de rug) is nog wat gevoeliger, maar na 3 minuten went dat ook weer. Met deze tien minuten heb ik de krachttrainingbadge van april mooi gehaald! Ik heb bedacht dat als ik misschien weer mag zwemmen, ik lekker naar de Eemhof ga. Niet tussen al die fantastische tva-ers in het pierenbadje.

Meteen na het droogzwemmen (helaas) op de fiets gestapt. Binnen (ook helaas). Back to New York again. Leuke route dit: park, boven het park -wel klimmen helaas- en door het nieuwe gedeelte.

Ik trap gewoon. Het is lekker rustig. Ik kan gewoon liggen. De sling wel om. Maar ook niet echt nodig. Ik had twee watt-shirts. Verder gewoon trappen en dat is het dan. Dat lukt me intussen. Lekker op snelheid, maar het maakt me niet uit. Niet te moe worden, maar ook niet suffen. Ik doe niet veel anders dan fietsen en wat naar New York kijken.

Ik moet voor de fietsafstand nog 40km fietsen deze maand. Ik dacht vandaag 20 en morgen 20. Na ruim 20km is de route klaar en trap ik nog even door. Daar begon wat training, want ik zag er tegenop om te gaan hardlopen en ik vond 25km eigenlijk teveel. Ik had geen zin meer, maar ik heb toch de kilometers aftellend volgemaakt.

We hadden de lunch overgeslagen, maar ik heb wel de eiwitshake gedronken. Ik ben een paar kilo aangekomen en ik voel me nu weer sterk genoeg om wat minder te snaaien. Toch maar weer een beetje aan mezelf werken en de bmi verlagen zodat ik niet meer te dik ben. Ik heb de hele tijd dat in fiets geen enkele laat van mijn schouder, rug of arm.

Meteen na het fietsen deed ik een jasje aan en de snellere schoenen. Ik nam een koptelefoontje mee, maar ik heb geen muziek aangezet. Het gewone rondje en eigenlijk wilde ik 5km, maar ik zou wel zien. Het begin ging lekker. Eindelijk weer een vijf in beeld. Ik hield de arm uit de sling, maar na 700m had de arm/rug even rust nodig. Met tempo komen meer klappen en moeite.

De tweede kilometer rustig aan met de arm in de sling. Het bleef wel lekker hard gaan met 5:40 ofzo. Ik besloot de derde km zonder sling aan te zetten. Dat viel tegen! Ik bedoel niet qua tempo, want ik zat op 5:27, maar dat koste flink veel! Veel energie en doorzettingsvermogen. Ik moest mezelf flink pushen om niet de gedachte “waarom” de doorslag te geven. Ik werd er moe van! Gezond moe. Er is dus nog wat gaande in het lijf en wat er twee en een halve week heeft gewoed, heeft ook schade gedaan aan de conditie. Ik had ook wind mee. De vierde km weer in de sling en wat kalmer. Tijd nog altijd prima. Ik ging nog om het park en wilde de 5km in een half uur proberen. Dat moest lukken na 4km in 23 minuten. Het viel niet mee. Wind tegen, onverhard, vermoeid. Dat is trainen. Omgaan met het ongemak. Ik voelde de schouder/rug nu wel een beetje. Stijfjes, gevoelig. Geen pijn. Ik maakte 5km vol in 28:36. Dat is een keurig gemiddelde van 5:46! Daar ben ik blij mee en put ik hoop uit, maar ik moest wel snel door naar de wc. Is de trisuit toch even onhandig…

Ik durf niet te zeggen of het écht slim was, dit hardlopen. Maar als ik de grens niet opzoek, blijf ik stil staan. Dan weet ik niet waar het ligt. Ik ben na het wc bezoek weer snel bij. Mijn arm raakt erg gevoelig door het scheren, maar dat moet echt en het voelt goed dat te doen. Ik ben fysiek totaal niet in evenwicht. Dat is vreselijk stom. Ik gebruik de sling niet meer echt en kan ook weer schrijven en zo. Ik heb De vo2max is weer wat verbeterd. Voor het lopen. Fietsen daalt alleen maar, maar dat komt ook vast weer goed als ik weer naar buiten durf te gaan.

29 April – Wandelen, fietsen en met het armpje zwaaien

Een rondje wandelen met de collega’s, of nee, een blokje om! Maar het werd een driehoekje park!

Vannacht om half 5 wakker omdat de stroomstoring die een paar uur eerder was begonnen, opgelost was en toen ging alles weer aan. Piepend, brommend en met lampen. Lekker dan. Vroeg opstaan en naar kantoor. Ik heb gelukkig weinig pijn meer. Maar ik ben wel snel vol in mijn hoofd. Ik hou alles maar klein. Een goede les. Ook in het klein kom je op kantoor. Ook als je je niet druk maakt gaan we vergaderen. Gaan de tickets door. Gebeurt er vanalles. Zieken, gekwebbel, en ook rust omdat het vakantie is en we alles kunnen afwerken. Tussen de middag met zijn allen wandelen. Ik eet alleen nog ontbijt, lunch en diner. Geen gesnaai meer. Dat heeft de weegschaal me gister ingefluisterd. Ook niet moeilijk over doen, gewoon niks extra pakken.

We liepen dus door het Beatrixpark en ik heb Je maar verteld van de breuk. Ik heb nog weinig last, maar de randzaken zijn storend: geen rugtas omslingeren, arm te dichtbij houden waardoor het schuurt. En toen de rook en de brand in de verte.

Het lijken allemaal snapshots de hele tijd. Zo’n oude filmstrook. Opgeknipt en wel. Ik heb van Jo get allerallerliefste presentje gekregen. Een Irish jellycat 🍀 als ik er aan denk ben ik er stil van. Deze helpt me overal doorheen.

Vanaf drie uur slaat de vermoeidheid flink toe. Nadeknen over het maken van zinnen, goed moeten opletten, net iets dieper nadenken. Maar ik wil de tickets afmaken! Nu ben ik er. Dus ik ga door. Na vieren is het echt een training volhouden, maar dat kan ik! Ik doe veel en ga om 5 uur heel erg tevreden naar huis. Wederom kan ik niet uitchecken bin station Oostvaarders; vanmorgen niet inchecken. Gedoe. Ben ik te moe voor. Ik ben echt enorm moe. Alles is zwaar. Ongelooflijk. Een beetje grappig. Als alles bewolkt is. We halen patat en ik haal de stappen.

En ‘s avonds binnen fietsen. zo leuk als de route gister was, zo saai vond ik het vandaag. Ik wil de 400km van de maand volmaken en ik moet nog 15km. Deze route is 17km. Mijn rechterarm heeft duidelijk geleden van de hele dag typen en muizen en meedoen. Die kan weer een stuk minder. Maar voor het fietsen hoeft die ook niet veel. Ik calibreer de Zwift opnieuw en fiets lekker door. Binnen 2km scoor ik een groen shirtje, maar ik ben dan ook de enige vrouw. Na 4km heb ik al geen zin meer. Zand, heuvel op, liggen en vervelen.

Na 6km hoop ik al bijna op de helft te zijn. Ik fiets de schreeuwerige stad door. Zelfs dat is al wat veel na zo’n dag als vandaag. Maar de grote training hierachter is geen snelheid of interval of geweldig zijn, het is simpelweg doorzetten om een doel (hoe klein ook) te halen. Moe in de benen en moe in het hoofd. Ik word tweede op de sprint helaas. Op een paar tiende seconden. Na tien km de stad weer uit en omlaag fietsen. Het zit allemaal prachtig mooi in elkaar. Na 12km nog 5km aftellen.

Buiten is het licht en ik zou zó graag buiten willen rijden!! Maar nee. Dat zou met de vermoeidheid en de last aan de rechter bovenarm nu echt zeer onverstandig zijn. Ik kan dus ook niets doen dan fietsen. Nog 3 km.

Ik ga het zand weer over, moet nog een keer omhoog. Al met al 134 hoogtemeters. En dan nog hard omlaag. Tweede shirtje gescoord (ik was de snelste vrouw deze keer), 17km gefietst en klaar ermee! 400km in de maand gehaald. Je kan maar ergens blij mee zijn….

En dan nog 9 minuutjes met het armpje zwaaien. Ietsje minder lang vandaag, want de bovenarm heeft toch duidelijk te lijden van een hele dag werken. Ik kan al flinke grote rondes draaien op enige hoogte, al is het gevoelig. Vandaag is vooruit draaien lastiger dan achteruit. Twee keer 4 minuten. En daarna lekker douchen. Ik vind de dag gezegd. En vermoeiend. Mijn collega merkte op dat ik ook vast van de andere kant last krijg, en dat is ook zo. Ik ben letterlijk en figuurlijk uit evenwicht. Maar dat lossen we wel weer op als ik mijn arm kan bewegen. En kan zwemmen.

30 April – Hardlopen na een dag werken

Hardlopen ging absoluut niet vanzelf of makkelijk. Doordat ik weer 2 dagen heb gewerkt? Warmte? Te weinig eten? Vermoeidheid? Misschien van alles een beetje. Ik stopte iets eerder met werken. Kon ik met Vincent mee die ging uitlopen. Kort-kort, ingesmeerd. Ik wilde dolgraag de stappen halen van deze maand. Ik voelde het slepen. Het ging niet snel. De gps kwam niet door. Ik had snoepjes vast en de sling om hangen. Het was warm, maar dat vond ik niet erg. Ik hoefde ook niet snel. Wilde in zone 1 blijven, maar dat lukte niet echt. Pas na een km kreeg ik GPS. Garmin had de km wel gemeten, maar die staat niet op het kaartje.

Ik nam het trapje om sneller bij Vincent te zijn, die even wat dronk in het centrum. Mocht ie even uithijgen. We jogden verder. Ik als een stoomwals. Ik hield de sling vast. Dan voelt het iets meer als rennen. Mijn houding helpt niet mee om het hardlopen gemakkelijker te maken. Beetje doorbuffelen en genieten van het overbekende uitzicht wind tegen. Blijven rennen. Vincent maakte een foto en toen hield ik mijn telefoon vast.

Tot onder de brug. Even stoppen om de telefoon weg te doen.

Ik wil iets verder dan Vincent en loop nog door naar de volgende brug. Vincent gaat over de Evenaar terug. Ik pak het bloedhete onverharde pad. Ik heb de sling weer om. Dat maakt me minder beweeglijk.

De rug is gevoelig. De brug op gaat het heel traag, maar ik ren wel even zonder sling. Dan zitten er 5km op in 33 minuten. Niet om over naar huis te schrijven. Ik jog de hele 6de km vol zonder stoppen in 6:18. En daar ben ik nog blij mee ook! Dan nog naar huis en ik maak een ommetje om op 7km uit te komen. In ruim 45 minuten met 6:27 gemiddeld. Of 6:49 uit-thuis. Ik vind het prima. Stappen gehaald. Nu doet de schouder/ rug weer meer zeer. Ligt aan het werken 😜 🤥

En dan nog rechterarmzwaaiKracht. Vanmorgen geen enkele pijn of last meer. Dat is wel fijn. Goed geslapen weer. Grote overwinning: een vlecht gemaakt!! En aan het werk! Ik werk me door de Hubspot tickets heen en dat is fijn om nu op te ruimen! Daarna mijn eigen tickets. Ik zoek uit hoe de chatbot werkt. Er belt niemand deze week. En dan even lunchen. Daarna die chatbot weer en de bestuursuite tickets verzamelen. En dan ben ik bij. Mijn ticketbox is leeg. Ik heb me beter gemeld, maar ik pak nu toch een half uurtje terug en stop eerder. Kan ik rennen. Mijn schouderblad is gevoelig na de dag muizen en typen en bewegen. Het rennen verbetert dát niet. In de avond doe ik alles weer met links! Anders is het te gevoelig rechts. Ik zwaai eerst vooruit en dat voel ik aan de buitenkant van mijn arm. Op schouderhoogte kan ik nog niet. Dat is te pijnlijk. Laag gaat zonder pijn en moeite, middelhoog voel ik. Ook in de rug een beetje. Daarna achterwaarts. Dat voel ik aan de binnenkant bij de oksel. En in de schouder. In tegenstelling tot vooruit draaien, neemt deze pijn af met de tijd. Ik ben keurig bezig met voeding. Ik doe er zoveel mogelijk huishouden bij. Ik zeg om échte redenen de wedstrijden af en niet omdat ik me moet verschuilen achter iets, terwijl ik niet genoeg getraind heb. Domme doos de coach is weer bezig.

ARM 🙂 zalige – Statistieken

Voor wat deze maand betreft heb ik echt nog veel gedaan: 300.000 stappen gezet, 4,6km gezwommen, 402km gefietst, ruim 4 uur krachttraining. Slechts 65km gerend. En 84km gewandeld! Best een hoop badges gescoord. Hoewel ik me april anders had voorgesteld, heb ik toch mijn best gedaan. En wie weet, misschien toch iets geleerd: iets minder trainen kan geen kwaad. Mag ik al zwemmen… 😞🥴

Gebroken dromen en scapula

10 april

Lekker survivallen met het bedrijf. Ik had het in de ochtend naar mijn zin. Op tijd. Hardloopspullen mee voor naderhand. Over balkjes die de collega’s vasthielden. Durf ik best!

Kletsen met H. We gingen met zijn 8-en survivallen. Ik ben niet bang. Wil niet vies worden, maar de soort stormbaan ziet er goed uit. Laag bij de grond in een netje omhoog.

Na 2 of 3 stappen verlies ik evenwicht, val wat naar rechts en vang het op. auw. Het doet pijn. Er is iets verrekt. Ik stap nog iets verder en laat dan los. Ik word misselijk van de pijn en ga liggen. Adem blijven halen. Ik kan mijn arm niet bewegen. Mijn vingers tintelen. Laat me even met rust. Ik moet wat lopen. De pijn is groot. Iets verrekt denk ik. Ik blijf wat misselijk. Ik kan niks met rechts. Ik kijk wel toe. Ik kan meedoen met het mijnenveld! Mijn benen doen het nog! Hoe erg kan het zijn? Ik wandel mee, al blijf ik wat misselijk. Ik had zó graag de waterbanen gedaan, maar er zit geen kracht in de arm, dus ik moet het niet doen. Ik beloof Jef dat ik er naar zal laten kijken. Ik app Vincent. Helemaal helder ben ik niet, want hij kan natuurlijk niks doen. Maar na de activiteit bel ik Rob. Dat ik mijn telefoon niet bij mijn oor kan houden is een grote rode vlag. Ik kan mijn arm niet optillen. Vanaf mijn bovenarm tot mijn rug doet het pijn. Veel pijn. Op aanraden van Rob vraag ik naar ehbo bij het SEC (buitensportbedrijf). Ze komen om te koelen en ik kan mijn trui niet uit doen. Ik mis alle beweeglijkheid. Iedereen zit er bij, maar ik voel m aankomen: het is echt mis. Niet zwemmen. Iets kapot. Paar tranen. Ik bel de huisarts en maak een afspraak. Ik bel Rob om me op te halen. Het is al ruim een uur nadat het gebeurt is. De misselijkheid is wat weggetrokken. Jef loopt mee want ik wil ergens anders zitten. Er komt vanuit SEC een formulier en dat is voor mij de volgende klap: ik kan niet schrijven. Ik ben niet boos of verdrietig of teleurgesteld; ik vind het nog grappig dat “overleden” een uitkomst kan zijn. Ik drink wat water, maar ik hoef niet veel.

Ik zie Rob aankomen en pak mijn spullen. Het lukt allemaal, maar de pijn is groot. Ik kan door veel pijn heen, dat ben ik gewend, maar ik denk dat dit een verrekking is. Ik kan appen. Met links. We rijden naar de huisarts en wachten weer een kwartier. Ze ziet niks, maar mijn pijn is te groot. Ze denkt aan een pees scheurtje. Door voor een foto naar het ziekenhuis. De huisarts kent triatlon wel! In het ziekenhuis kan ik pas na 5 uur bij de huisartsenpost terecht voor een röntgenfoto. Even thuis langs voor een paar koekjes en wat drinken. Zelf een fles open maken lukt me niet. Rob appt en Vincent ook. Die gaat naar een terras. We zien een paar collega’s nog op de parkeerplaats: jo, jef en ma. Ik vind het ziekenhuis moeilijk. Ik haat deze plek. De huisartsenpost gaat net open. Ze lopen mee naar radiologie. Er worden 3 foto’s gemaakt. Ik mag mijn shirt aanhouden. En dan weer wachten. Ik moet de hele tijd plassen. En dat is lastig met 1 hand! Is dat een reactie van het lichaam, dat vele plassen? Er komen wat andere mensen; 1 meneer grapt dat hij zijn duim er met het stanleymes niet af kreeg. Ik snap die reactie wel: het heeft geen zin om te sippen, ik voel me ook nog vrolijkjes. Maar pijn hebben kost veel energie. Ik kan het echt allemaal minder goed snappen. Vincent komt ook. En dan worden we opgehaald. Na een uur. Ik raak het besef van tijd kwijt. Ze zegt: slecht nieuws he, dat ik je ophaal. Ik heb een breukje in mijn schouder. Dat komt hard aan. Zolang ik zat, voelde het beter. We lopen binnendoor naar de spoedeisende hulp. Er wordt verbouwd. Daar moet ik me melden. Een grappig vriendelijke mevrouw meldt dat het druk is en ik krijg een bandje. Tering, wat is er joh! Ze verifiëren mijn gegevens. Weer even wachten en dan een screening plek. Ze vragen wat ik heb gedaan en gokken op vallen met de fiets. Het is veel stommer dan dat! Ik leg ze uit en ze kijken even en ik krijg 2 paracetamols. Het dringt door dat dit lang gaat duren. Langer dan een week IJsselmuiden missen, zelfs mei lijkt afgeschreven. Pas als Rob en Vincent er bij komen vertellen we over triatlon. Weer een wachtkamer vol mensen. Ik kan het wel aan Vincent vertellen. Maar deze plek is nóg erger! Dokter Martijn haalt ons op. Hij laat de foto’s zien en gelukkig had ik Rob al gevraagd foto’s te maken van de foto’s.

Ik zie het niet zo heel goed. Ik hoor het: 3 weken niet sporten. Het moet weer aan elkaar groeien. Zelf. April en mei afschrijven. Geen triatlons. Binnen fietsen. Om wat conditie vast te houden. Niet hardlopen. Dat is zwaar voor een verslaafde! Over een week terugkomen. Ik krijg een sling. Ik update Jef en Ma en Jo zijn er bij en appen me ook. Joyce had ik al geappt voor de röntgenfoto. Die baalt met me mee. De dokter gaat vragen of een mri nog nodig is. Gelukkig niet. Ik krijg die sling, maar voor mij helpt het niet echt. Ik vraag hoe ik moet slapen en de dokter zegt: ogen dichtdoen 😆 ook over werken kan hij weinig zeggen. Ik ben blij dat er echt iets is en niet zomaar pijn. Maar ja, juist dat er iets is is erg pijnlijk. Hij helpt me met de sling, maar dat is vooral dat je ziet dat er iets is en dat rechts gefixeerd is. We lopen weer naar de auto en ik heb trek en pijn.  Dat het triatlonjaar voorbij is voor de eerste triatlon is pijnlijk. Ik heb mijn zorgbudget opgebruikt! We eten frietjes. Ik dek de tafel met links. MvdB belt me direct, de schat. De trainster is net even niet bereikbaar helaas. Ik bel de ouders. Ik had gelukkig de stappen gehaald. Rechtop zitten gaat nog het beste. Dat alle scherpte weg is merk ik wel bij het rummikuppen. Alsof ik er niet helemaal bij ben terwijl ik er erg van geniet. Ik schrijf het van me af. Op voor een lange nacht en het accepteren van een hoop verlies. 

11 April – Veroordeeld tot wandelen

Slapen viel me mee. In het begin strak op mijn rug liggen en een pijnloze houding zoeken tussen de kussens. Ik doezel weg. Om 2 uur kan ik met moeite de tijd vinden en ga ik naar de wc. Uitstappen is lastig. Weer gaan liggen. Ik krijg het door en rol voorzichtig op mijn linkerzij en kan mijn arm dan ondersteunen. Gebruikelijke slaaphouding. Ik slaap weer tot 5 uur. Dan zweet ik en heb spasmes in mijn benen. Lastig. Ik probeer aan al die gave dingen te denken die ik heb gedaan en slaap tot 8 uur door. Een 6,6 als slaapscore! De pijn is wat verminderd. Als ik blijf liggen. Aankleden is een ramp. Niezen nog meer. Vincent helpt met het ontbijt en ik lepel het moeizaam met links weg. De bank is mijn vriend. En mijn telefoon. Lieve appjes van collega’s. Ik loop met Rob naar de ah en dat gaat goed. Beter dan de jas aandoen. Ik bel met de trainster. Ik heb me er bij neergelegd dat alles voorlopig voorbij is. Ik kan het prima hebben als de rest en Vincent door gaat. Ontbijt ook als lunch. En dan weer de bank. Ik val in slaap! Is het zo vermoeiend?! Op de bank is er geen pijn. Wel wat verveling. Ik kan puzzelen en schrijven met het boekje onder me. Ik ga wandelen met Vincent. Ik móét naar buiten! Het doet niet meer pijn als naar de wc gaan of opstaan, maar ik hou er een beter gevoel aan over. De wind, de bomen, de lucht maakt me blij. Dat ik nog iets kan. Al is het dit voorlopig!

Vincent loopt in zijn training met me mee en ik loop alleen terug. Heel fijn. Ik ben er wel moe van, maar dit kan ik blijven doen, lekker wandelen. Op de bank lees ik het boek over tijdreizengedoe uit. Pannenkoeken eten is lastig. Ik merk dat mijn lijf niet bezig is met eten. Ik heb ook geen koorts. Ik wil veel zelf proberen. Ik vind het echt kut dat ik niet kan werken. De triatlons zeg ik wel af. En de stomme dingen: geen sokken aan kunnen doen, niks oprapen, kleren aan of uit doen. Ik krijg nu ineens alle rustdagen voor mijn kiezen die ik de afgelopen jaren geskipt heb!

12 April – Wandelen kan nog!

Ik heb úítstékend geslapen! 10 uur. Diep. Gedroomd van survivallen, dat wel. En 1 keer wakker om te plassen, 1 keer om 5 uur en om 7 uur met het idee dat het tien uur was. Daarna verder geslapen. Opstaan zonder pijn! Dan is de sling nodig, anders pak ik alles met rechts aan. Sokken zijn echt onmogelijk. Verder lukt alles met een hoop extra stappen. Ik heb wel zware stemmingswisselingen. Enerzijds gewend aan niks-hoeven en een paar dagen compleet niks kan best een keer, anderzijds verdrietig dat niks kan voorlopig qua sport. Alles afzeggen is zó pijnlijk. 3 triatlons die ik niet ga doen de komende 3 maanden. Soms voelen dat dit het einde kan zijn. Misschien kan ik nooit meer zwemmen… Als het een half jaar kost met mijn schouder. Ik ben niet verdrietig of boos, maar machteloos. We gaan terug naar het SEC. Rob en Vincent willen mee. Degene die me aan ijs hielp herkent me meteen. Ik kan de plek omschrijven en we lopen er heen. Geen wrok, geen paaltje, nergens op gevallen, alleen heel veel pech. Heel veel. We gaan wandelen. Dat is vermoeiend voor me, maar wel erg lekker! Zeker in het bos moet ik goed opletten. Maar het is zo fijn! Gezellig met zijn drietjes. Vind mamsie fijn.

Ik volgde de hele dag de tijdritten en andere sportevenementen. Sommige mensen gun ik het oprecht en anderen zijn ergerlijk irritant. Na een blessure opeens een razendsnelle marathon, zogenaamd anderen helpen, het belangrijkste is het podium en meer gekijkmij. Ik vind MvdB de enige echte topper! Voor mezelf is het moeilijk om al die successen voorbij te zien komen en zelf nog even te zwijgen dat ik misschien nooit meer mee kan doen. Of een kunststukje moet gaan uithalen voor augustus, terwijl ik nu van een half uurtje wandelen al moe ben. Niet kunnen gaan werken en niks moeten doen, klinkt goed, maar ik voel me erg schuldig. Ik kan toch gewoon denken! Maar typen is lastig en alles is vermoeiend. Rond 4 uur weer pijn, maar de paracetamol helpt. Eten blijft lastig. Garmin was piek, nu herstel.

De tekst voor de social media is klaar, maar ik wil nog niets met wie dan ook delen. Het kleine kringetje is even genoeg.

Geen tegeltjes meer  – Gebroken

Een week voor ‘t begon, is mijn triatlonseizoen tot stilstand gekomen. Voor aankomende maanden april en mei heb ik me voor de ingeplande triatlons afgemeld. Of een halve triatlon in juli in Ierland gaan lukken, is de vraag. Verder in het jaar hoop ik alleen maar op wonderbaarlijk spoedig herstel en het doorzettingsvermogen om weer op te pakken wat nu stil is gevallen. 

Ik was heerlijk op weg: er was enig fietstempo te vinden op de tijdritfiets, ik vloog op de carbon hardloopschoenen en met zwemmen oefende ik zonder hulpmiddelen. Maar de trainingsopbouw is bruut verbroken. 

Ik heb mijn rechter schouderblad gebroken. 

10 april. Een bedrijfsfeestje. Survivallen. Een stormbaan met een netje nog geen meter boven de grond. Ik ben verkeerd gevallen. Precies fout. Pijn, misselijkheid, toch maar naar de huisarts, foto’s in het ziekenhuis. De rest van april draag ik een sling om er voor te zorgen dat ik mijn rechterarm niet gebruik. De breuk moet zelf genezen. Met rust. Niet fietsen (al kan binnen wel), niet hardlopen en met zwemmen kan ik waarschijnlijk pas over 6 weken weer beginnen. 

Werken, een jas aandoen, een boterham smeren, iets van de grond oppakken, typen, sokken aantrekken: dat alles blijkt van de ene op de andere dag erg lastig of onmogelijk te zijn. Wandelen, slapen op mijn linkerzij en DuoLingo ‘uitspelen’ kan gelukkig wel! 

Niets of niemand valt dit te verwijten. Ik doe geen loze beloften dat ik ‘sterker terugkom’ of dat ik ‘hier beter uit ga komen’. Het is een flinke domper. 

Beterschap wensen helpt me niet, want ik kan botgroei niet versnellen. Ik heb veel kracht en energie nodig om datgene te doen wat voor mij het allerlastigste is: rust houden. Hoop houden en de wilskracht bewaren om weer verantwoord op te bouwen over enige tijd. 

Maar voor nu: weet iemand nog een goed boek?!

Ik plaats deze tekst op 21 april pas enigszins gewijzigd op Instagram (zonder dat mensen kunnen reageren)

13 April – De échte pijn

Elke ochtend als ik wakker werd, dacht ik binnen een half uur aan wat ik mocht doen aan sport op de dag. Past het hardlopen na de werkdag? Fietsen we binnen of buiten vandaag? Wissel ik iets omdat ik me vandaag sterker voel? Lukt de zwemtraining? 

En was het niet voor vandaag, dan keek ik verderop in het schema. Wanneer kan ik het beste die lange fietstraining doen? Met wie wil ik weer een keer hardlopen? Hoe lang moet de route zijn? Waar ben ik al lang niet meer langs gefietst? Hoe haal ik vandaag mijn stappendoel? Waar zal ik eens stoppen onderweg? Welke fiets pak ik vandaag? Op welke dag kan ik het beste bootcampen? Wat past bij deze lastige intervallen? Kan ik iets combineren? Welke route is er nog over in Zwift? En veelvuldig: welke Garmin badges zijn er? 

Ik verheugde me op het sporten. Puzzelde alles in elkaar. Was bezig met het weer, de wind en het trainingsdoel. Zorgde dat ik stopte met snaaien 2 uur voor de hardlooptraining. At extra gezond op de dag voor een lange training. Wandelingen invoegen. Elke dag buiten zijn. Ook in de regen, de sneeuw, de storm. Doelen stellen. Wedstrijden bepalen. Op een rustige avond werkte ik mijn sportblog bij. 

Het sportschema is mijn grootste houvast. Het wedstrijdschema een ideale doelenlijst. Garmin is mijn steun en toeverlaat.

Sport is een overvolle box herinneringen. Sporten is mijn grootste hobby, mijn passie, mijn lust en leven. Een verslaving. Die vaak moeite, last en gemopper met zich meebrengt. Die veel van me vraagt. Maar ik voel me er altijd beter door. 

Toen ik mijn schouder bezeerde was de eerste gedachte: ik kan zo niet zwemmen morgen. Een uur later dacht ik: de drie uur durende fietsrit overmorgen gaat ook niet lukken. Ik was blij dat mijn benen het nog deden. Liep nog. Maar dat ik mijn schouder en rug ook nodig heb voor het hardlopen stond ik pas bij stil toen de arts het zei. 

En toen stond ik stil.

De stilte en het niks is intens groot. 

Overweldigend. 

En nu is het over. 

Hoef ik het weer niet meer te checken. 

Een leeg schema. 

Doelen liggen ver weg en zijn erg onzeker. Afzeggingen. 

Er is een enorme leegte. 

Rennen kan niet, want dat geeft teveel druk. 

Of zwemmen weer lukt dit jaar moet ik afwachten. Of het ooit weer kan. 

Wandelen kan en moet. Buiten. Hoe vermoeiend het ook is. 

‘Je kan straks weer fietsen binnen’, zei de dokter, ‘maar daar heb je de komende dagen vast geen zin in.’ Fout. Ik ben verslaafd en zou liefst direct weer gaan fietsen! Dat beetje pijn heb ik er voor over. Pijn is niet de grootste bedreiging. Afkicken is zwaar onderschat. Cold turkey afkicken van een verslaving. 

Ik hou het best een tijd op afstand, de Grote Leegte en ik ben optimistisch en positief. Ik hoop met mijn conditie het herstel te kunnen versnellen. Er is geen jaloezie of boosheid op degenen die wel verder kunnen (al wens ik met enkele opscheppers te ruilen), omdat het zoveel pech is. Niemand is iets te verwijten. Geen te zware trainingen, niet overtraind of oververmoeid. Niet overmoedig of slecht geïnformeerd, gewoon net verkeerd terecht gekomen en meer dan vette pech. 

Fysiek kan ik de pijn aan. Die is groot, want ik werd er misselijk van en het lijf heeft alle zeilen bijgezet om door te gaan. Ik kan stil zitten en rechts niet gebruiken en niet over de pijn heen gaan. Ik kan accepteren dat een heleboel dingen lastig en vermoeiend zijn. 

Maar mentaal is het heftiger dan ik iemand kan vertellen. Alles waar ik voor leefde is (letterlijk) in één klap weggevallen. Een Grote Leegte. Dat is de échte pijn. 

Ik ga maar weer wandelen buiten. Wandelen kan nog prima! Ik sliep slecht, want de realiteit dringt zich wel op. Hoe kom ik hier doorheen en overheen?! De echte pijn is niet fysiek, maar mentaal. Níet werken voelt als spijbelen. Wandelen is extreem vermoeiend, maar wel echt heerlijk en broodnodig!

Overdag valt de mentale struggle door te komen. Ook als ik alleen ben. Rob is in Berlijn, Vincent aan het werken. De pijn valt nu mee, totdat ik de deur voor de kat dicht wil doen en rechts gebruik… Ik krijg veel appjes en medeleven. Maar hoe het echt voor me is om opeens te moeten afkicken is moeilijk uit te leggen. Het doet pijn als ik van een lieve collega lees dat ik de meest sportieve aanwezige was en dat ze het herkent van een nekwervel.

Ik eet ‘s avonds brood met knakworst en salade. Vincent moet het blik openmaken. Ik kan wel steeds iets meer zelf, want ik kan met rechts ondersteunen. Dus sokken aandoen lukt me. Maar mijn haren doen: dat is écht onmogelijk!

14 April – Fysieke pijn neemt sterk af, maar juist dat maakt het moeilijker te accepteren dat ik geen enkele prognose heb of vooruitzichten zie. De vermoeidheid is extreem. Die zit echt letterlijk tot in mijn botten. Ik ben wel eens moe van hardlopen of trainen, maar dit zit veel en veel dieper.

We gaan maar weer wandelen.

Ik sliep niet so best: laat in slaap, veel herrie. Maar wel lang door. Laat opgestaan, rustig ontbeten en toen met Vincent samen gaan tanken en wandelen.

Langs de dijk en het bankje.

Het is kei mooi en goed te doen, maar ook erg vermoeiend. Alsof mijn lijf te moe is. Ik word niet ongesteld, heb geen koorts, maar er wordt van binnen hard gewerkt! Hopelijk helpt het herstel. ‘s Middags ben ik alleen als Vincent lekker gaat fietsen. Heerlijk weer! Ik lig op de bank. Eigenlijk geen zin om iemand te spreken. Ik ben jankerig en verdrietig. Als niemand minder dan Alan van de Hardman appt om te vragen hoe het ons gaat, moet ik echt even janken.

Verder ben ik extreem moe, maar ik kan niet tot rust komen of lezen. Typen lukt me eventjes voor de blog. Ik slaapwandel met Vincent naar de winkel en slaap net even voor het eten. Dat en eten helpt. We kijken lekker The Fellowship.

Eerdere notities: fysiek weinig pijn meer. Echt opvallend. De andere schouder heeft spierpijn, ik heb hoofdpijn en krampen en zelfs jeuk, maar de pijn rechts is hooguit ietsje gevoelig. De mentale pijn is echter heftiger dan eerder. Huilerig. Vedrietig. Mijn lijf werkt tegen mij. Het voelt oneerlijk. Waarom ik?!

Moya Brennan is overleden en het is World Puffin Day. Tranen genoeg.

15 April – Met iemand anders wandelen in het Kromslootpark

Vannacht draaide ik me op de verkeerde zij. Binnen een kwartier heb ik extra patacetamols genomen. Vanmorgen verslikte ik me. Dat is ook pijnlijk. Verder is de fysieke pijn wel weg. Maar ik ben gespannen, onrustig, verdrietig en extreem snel moe. Twee boekjes Lego en dan ben ik moe. Maar ik kan weer iets meer: een broodje smeren, dingen met twee handen pakken en een beetje kracht zetten met rechts (legoblokjes aanduwen). Ik app veel en kan candy crushen. Ik wil me niet vertonen bij de tva of het zwembad, dus ik ga met J wandelen. Kan Vincent zwemmen. En dan toch kijk ik even naar de routes en afstanden voor we gaan! Het lopen gaat heerlijk! Lekker kletsen, fijn tempo, even afreageren. Langs het bankje.

En dan door het Kromslootpark. We kwebbelen gewoon lekker door. En het lopen gaat prima. We lopen op en neer. De route is anders te lang. Pas na een kilometer of 5 gaat de schouder wat beurs voelen. Ik ben er moe van, maar het extreme is er uit. Door de buitenlucht denk ik. Als ik maar kan blijven wandelen is het best prima denk ik. Ik verschuil me in de auto. Volgens J (onze directrice van Social Schools) van mijn werk is het toewijding, mijn schouder breken als de SchouderCom websites end of life zijn. Het rare is nu dat er voor mijn hoofd snel teveel is. Dat vind ik gek. Ik kan pas volgende week dinsdag naar het ziekenhuis! Een rare lange periode. Tot die tijd niks. Weet ik niks, doe ik niks, kan ik niks. De menstruatie laat ook maar op zich wachten en ik heb ook weinig trek. Ik lunchte met fruit.

16 April – Wandelen met Joyce; weer in het Kromslootpark!

Ik vind dat ik best goed heb geslapen, maar Garmin vindt van niet. Stom. Ik heb wel moeite gehad om niet op de pijnlijke zij te draaien. Ik blijf langer liggen en ga douchen. De echte pijn is weg. Geen gekke bewegingen maken. Voorzichtig niezen. En dan is het echt prima te doen. Maar moeilijk om niet te proberen hoe ver ik kan gaan. Ik heb vandaag ook iets meer kracht en energie. Nog weinig hoop, maar wat minder zwaar. Vincent en ik gaan met Joyce lunchen. Ben ik weer bij het Eksternest. We zitten buiten! Die lieve, lieve Joyce. We kletsen, het is als vanouds hoewel er veel ongeluk tussen onze laatste ontmoetingen zit. Vincent rent naar huis, wij gaan wandelen. Kletsen. Door het bos, over het fietspad. Het Kromslootpark door.

We hebben veel te bespreken en te delen. Dat gaat vanzelf. Net als het lopen. De zon schijnt en het is heerlijk weer. We lopen over het fietspad en dan langs de parkeerplaats om via de urn en terug door het bos. Dat is leuk zoeken. Ik heb geen last van mijn arm of schouder of iets. Niet eens die erge vermoeidheid. We lopen het driehoekje om. Na een dik uur en 6km zijn we rond. Nog láng niet uitgekletst. Nooit. Het is fijn zo’n ‘zus’ te hebben. Ze brengt me naar huis. Vincent is net thuis. Ik heb eindelijk gewandeld en daar meer energie van gekregen dan het gekost heeft! Rob is op weg naar huis en ik kan nu makkelijk 3 boekjes lego bouwen en meehelpen. Ik voel me ook niet meer heel schuldig naar het werk. Het helpt dat de ergste pijn weg is en dat ik wandelend mijn conditie voorlopig flink kan bijhouden. Straks binnen fietsen erbij. En strijken met links natuurlijk, he mam! Not. Ik eet de tagliatelle en dat is best een domme keus natuurlijk, maar ik heb vandaag ook weer trek. Het blijft wanhopig hopen dat het beter gaat, maar vandaag was een goede dag. Rob is er ook weer en dat helpt.

17 April – Wandelend naar de Plus met Rob

Vannacht hoestend wakker geworden en vanaf dat moment was de pijn weer helemaal terug. De hele ochtend ook. Dat maakt me moedeloos. Blijven liggen is ook niks voor mij, maar ik voelde me ook écht niet fijn. Hopeloos. Ik heb geen zin om me te verantwoorden of iets te doen. De pijn zeurt. Rob stelt voor naar de Plus te lopen om brood te halen. We lopen met een fijne omweg. Het voelt als zaterdag. Het is warm, lekker weer. Ik zou de 5km vol willen maken.

We halen brood en spullen en Rob neemt de rugzak. Thuis merken we dat we de melk niet hebben en loop ik mee met Vincent naar de AH. Na het frikandellenbroodje en de buitenlucht voel ik me beter en bel ik al wandelend met mijn zus. Even langs de mooie bloesem aan de overkant.

Dan is de wandelbadge binnen en 30 dagen 30 minuten bewegen en de stappen zijn ook. Ik voel me beter, ook al is er nog wat pijn. Ik word dikker, weet nog steeds niets meer en heb nog weinig vooruitzicht wanneer ik weer wat kan gaan doen. Dat vind ik voorbij woorden moeilijk. Ik heb ook krampen en vreet teveel. Maar ik ben wel weer mans genoeg om een andere vriendin te bellen. ‘Je hebt de moeilijkste week gehad’, kirt ze, maar ik denk dat volgende week nog zwaarder wordt. Komend weekend al: iedereen kan vanalles van een triatlon en trails en fietsen terwijl ik alleen kan toekijken en stil sta. En vreet. En moe wordt. En pijn heb. Al neemt de pijn ‘s middags weer af. Als ik mijn boek lees. Zittend op de bank.

18 April: In plaats van de eerste triatlon, wandelen maar weer.

Geen triatlon. Ik ben er wel bij, maar aan de zijlijn. Ik sta op zonder pijn. En dat blijft ook zo! Ik ga voor de triatlon wandelen met Vincent. Haal ik mijn sporthalfuurtje mee.

We gaan naar IJsselmuiden. Ik mis de stress en spanning totaal niet!! Ik baal wel even heel erg als ik het zwembad zie, want dat had ik gekund. Ik had alles gekund. Maar nu hou ik S’s fiets vast en ben maar blij voor die jeugd. De sfeer is lekker relaxed. Ik kan ook Robs familie opvangen. Ik zie hoe goed Vincent zwemt. Dat had ik anders niet gezien. Dan had ik mijn eigen ding kunnen doen in baan 3. Ik kan rondlopen en heb echt weinig tot geen last van mijn schouder. Het grote gevaar is dat ik het dan ook vergeet. Ik heb de sling om, maar dat valt nauwelijks op. Ik ren even een stukje als Vincent wisselt, gewoon omdat ik het vergeet! Dat straft mijn rug meteen af. Voor de rest heb ik meer last van de zinloze krampen en van mijn rechterhiel. Hoe dan?!?! Ik support en leg uit en maak foto’s.

Ik word wel erg moe. Dat is anders als wanneer ik de triatlon doe, deze vermoeidheid zit veel dieper. In de auto val ik bijna in slaap! Maar na wat rust en na het eten is het wel weer oke. Hopelijk blijf ik zo vooruit gaan! Dan heb ik goede hoop. Ik heb alle afstanden nu afgeschreven en dat geeft wel wat rust. Misschien moet ik het ook niet meer willen. Alleen Waterville en de laatste hele van Nederland.

19 April – Wandelen, wandelen, wandelen…

Ik slaap wel weer goed. Geen pijn meer en ik kan zowat alles weer. Heb ook weer wat energie. Maar ik hou me enorm in. Lezen, Lego, sportbroekje aan. Ik heb andere pijntjes: rechtervoet en rug en línkerschouder. Het voelt stijf. Ik kan weer wat kracht zetten ook. Ik voel me vlak verder. Wel hoopvol. Dat ik ooit weer ongesteld word of beter. Dat ik weer kan rennen binnenkort of mijn arm trainen. Ik stel de wandeling vandaag wat uit en dan ga ik solo met een muziekje. Inmiddels loop ik moeiteloos op en neer naar het uitzichtspunt. Ik word er niet meer moe van en heb ook nergens last van.

Morgen nog maar een dag ‘spijbelen’ en dan hoop ik dinsdag echt meer te weten. Ik wandel wel lekker, maar vind het druk met zondagstappers. Als ik door wil wandelen naar de AH begint het te druppelen, dus ik vind het prima en ga naar binnen. Ik heb deze week 6,5 uur gewandeld. 34 km. Toch een soort van prestatie met hoe mijn lijf er aan toe is! Ik denk dat ik misschien deze break even nodig heb om te resetten en te zorgen dat ik straks minder kan trainen en toch kan doen wat in wil. Misschien dit jaar niet alles, maar ik zei altijd ook: zolang het kan, probeer ik alles… nu even niet meer dan. Ik heb in 2024 alles alles alles gedaan, dus als ik dit jaar het Hollandse Trio kan volmaken en lekker Waterville kan doen, is het toch mooi? Day by day. En als ik elke week vooruit ga zoals deze week, ben ik snel weer up en Running!

20 April – Terug op de fiets (Binnen) en een soort koppel-wandeling

Drie virtuele routes in Zwift. Terug op de fiets! Pfoe, dat valt wat tegen… ik heb nauwelijks nog pijn: mijn linkerschouder is minstens zo pijnlijk. Ik kan vanalles alweer. Had wel een te strak shirt en hemd aan. Maar de hele tijd rechtop zitten! Dat is verrekte lastig. Ik kan ook wel een beetje hangen zonder druk te zetten. Maar schakelen…. Dat lukt 1 keer en daarna in dezelfde versnelling blijven!

Ik doe korte routes: dan kan ik afstappen als het moet. Wel lekker in New York. Eerst de Time Square Loop van 3,5km. Het is echt even wennen. Stom zeg, alsof ik weken niet gesport heb! Ik ga ook niet zo hard. Ik maak 5km vol in ruim 10 minuten. Da’s nog best een lekker tempo. Ik heb uitzicht op de vreselijke buurman die steentjes in zijn tuin legt. Volgende rondje van 3,5 km door een park. Het is rustig. Ik draai wat op de fiets en een houding vinden is wat lastig. Rummikuppen of iets anders doen, dat kan effe niet! Maar fietsen wel. Goed voor mijn conditie en ik zweet ook lekker!

Ook nu maak ik 5km vol en doe daar 11 minuten over. Ietsje meer hoogtemeters. Ik drink de thee in de pauze, want die kan ik niet oppakken met links. Dan nog een route in New York in hetzelfde park van bijna 7,5 km. Gaan we weer! Ik scoor nog een shirtje ook!

Verder is het lastig de balans te vinden tussen willen inspannen en me er bij neerleggen dat het nergens voor hoeft. Het doet niet extra pijn aan mijn rug of schouder. Het is gewoon vermoeiend! De fan staat ook niet echt gericht. De buurman gaat aan de gang met een herrie-machine.

Ik maak de Issendorf Express Route vol en daarna ook nog de 10km. Ik had misschien meer gewild, maar 41 minuten is voor nu helemaal dikke prima. Flink gewerkt aan de conditie! Nog altijd een gemiddelde van 29 en dat met ook weer wat hoogtemetertjes. (131) afstappen is erg lastig, maar het moeilijkste is het om het shirt uit te doen! Daar heb ik wat last van naderhand!

Na het fietsen de Picnic mee opruimen en een ander shirt aan doen en even zitten en dan wandelen samen met Rob. Ik voel me vandaag een beetje een spijbelaar, maar ik denk dat een hele dag werken nog echt te vermoeiend zou zijn! Ik verveel me wel wat. Mijn boek was gisteravond uit en ik wil niet nog een keer zo’n spannend boek, dus even iets anders zoeken. Wandelen is inmiddels second nature en dat levert echt geen problemen op. We kletsen, het is mooi weer, maar niet te warm.

Ik moet vandaag de stappen halen voor de 60ste dag!! Dat vind ik dan knap van mezelf, ook al zet ik er geen tienduizend per dag en is 5000 soms als moeilijk genoeg. Zeker nu, zonder hardlopen. Hopelijk kan ik in de toekomst deze sportdagen weer uitbouwen en fietsen buiten met hardlopen combineren. Ik wacht af wat de dokter morgen zegt en ik bereid me voor op weinig begrip. Aan de andere kant: ik zal het toch wel allemaal zelf moeten uitzoeken. Zo gaat het nu eenmaal. “Ik kan niet ziek zijn dokter, ik doe aan triatlon en dat is al ziek genoeg”.

Ik lees allemaal prachtige comebacks op hele en halve triatlons, dus ik denk dat ik ook wel iets kan maken (maar de meeste comeback-helden en heldinnen zijn onder de 40!). Gewoon dag voor dag. De vreselijke blessures ben ik ook de baas geworden.

21 April – Nacontrole Trauma Unit in het ziekenhuis

Een half uur wachten en dan een korte uitleg van dokter van A, maar ik weet genoeg! Ik kan mijn vragen stellen. 

Hij had de foto en de informatie. 

Ik heb ook gevraagd hoe het kan dat ik zo moe was en dat is inderdaad de klap, het herstel en bloedtoevoer en een kneuzing en de spieren. 

Uitleg gekregen: het schouderblad is inderdaad heel flink gebarsten zeg maar. Goed gebroken. Na 3 weken is het weer aangegroeid. Herstel tot wat ik kon kan tot een half jaar duren. Hij heeft het aangewezen en uitgelegd dat de frictie en wrijving pijnlijk is als ik mijn arm boven 90 graden til. Als hij het aanwijst, voel ik daar niks van. Het zit hoger dan ik dacht. 

Wat ik niet kan is dus als die breuk langs de borstkas draait. Dan doet het zeer. Als ik dat toch doe, verergert de breuk niet. 

Ik heb een oefening meegekregen want die schouder gaat anders te snel vast zitten. Ik heb die thuis geprobeerd en dat voel ik boven in mijn arm! Ik moet (eerst zonder de arm op te tillen) rondjes draaien. Tot ik op schouderhoogte dat moeiteloos kan. 

Ik heb ook fysio aangevraagd. Dat krijg je anders niet en dan is het: zoek het maar uit, over 4 weken terugkomen.  KvH is pas half mei weer beschikbaar, dus ik heb op aanraden van SG een andere goede schouder-fysio aangeschreven. 

Het slechte nieuws: autorijden kan voorlopig niet.  Dat is wegens onverwacht snel moeten bewegen nog onveilig. (Maar je krijgt er geen boete voor  😆) Fietsen buiten ook niet. Zwemmen was misschien wel goed, maar nu nog niet en hij dacht aan schoolslag 😆

Het goede nieuws: werken kan weer. Maar het beste: hardlopen kan ook! Hij zag niet in waarom niet. Veroorzaakt geen extra klappen. 

Alles op geleide van pijn. En daar zit het hem: die zou ik uitschakelen om te kunnen hardlopen. Daar heb ik dus een fysio voor nodig. 

Want hoe vaak moet ik dat rondjes draaien doen? Als het aan mij ligt: de hele dag! Dan voel ik het sterker worden denk ik. 

Dan ga ik maar weer binnen fietsen. Even verwerken wat er kan en mag. Vincent komt terug en heeft in het Amsterdamse concertgebouw gespeeld! Was op ‘n schoolexcursie. Ik regel het werk voor morgen (halve dagen) en ik ga aan het bloggen. Valt een beetje tegen, dat typen. Ik doe de oefening en ik voel daardoor mijn arm. Maar ik wil fietsen! Binnen natuurlijk. Ik heb een fijn jasje gevonden. Meteen als ik opgestapt ben voel ik dat het lekker gaat! Of dat opluchting is of dat de versnelling goed staat of dat de benen weer weten wat ze moeten doen, geen idee. Binnen 3 minuten heb ik al een shirtje en ik laat het niet meer los ook. Zo’n shirtje krijg je voor een snel segment. Voor de vrouwen is een aparte categorie en vandaag zijn er maar weinig dames in New York.

Ik kan iets beter zitten op de fiets en hangen nu ik verder niks kapot kan maken. De route is ruim 10km, de cola staat voor me, de fan is beter gericht. Ik fiets weer in Prospect Park in New York. Er is daar bijna niemand en ik scoor nog een paar shirtjes. De route van ruim 10km gaat drie keer over de rotonde! Ik app met Vincent die een runPR op de km neerzet. Na de route heb ik 3(!) shirtjes en fiets ik door naar 15km.

En dan wil ik ook shirtje 4 met de loop en dan zit ik op dik 17km. Geen zin om een ander rondje te zoeken, dus ik trap gewoon lekker door in mijn shirtjes-kwartet. Ik zweet wel, maar ik ben ook ongelooflijk blij dat ik op deze manier kan blijven fietsen en mijn conditie kan behouden en ook nog hoogtemeters kan trainen! Vincent komt kletsen en ik wil 25km vol maken. De buurvrouw en de buurman van 8 staan in hun tuin, hij met sigaret. Rob komt ook even kletsen en ik passeer de 25km en ga er overheen. Dan de 30 maar volmaken! Ik word wat vermoeider en verbeter geen segmenten meer.

Uiteindelijk fiets ik 30km in 61 minuten. 29,6 gemiddeld. 170 hoogtemeters. Cadans van 79 en dat is super voor mij! Ik schakel nog steeds niet. Ooit kan ik weer buiten fietsen, maar dan zijn er geen tulpen meer vrees ik.

En nog even wandelen voor de veiligheid. Ik moet niet doodmoe aan hardlopen beginnen. Gewoon wandelen. Toen ik met Rob naar huis reed, zag ik een soort ‘wisselzone’ op een plek waar ze weer gaan bouwen. Vincent wandelt met me mee. Zo leuk om samen te kletsen!

Geen idee wat voor rare wisselzone het is of wat ze gaan doen. Er staan hekken en er liggen platen. Daarna lopen we door de binnentuin. Grappig, hoe prachtig dat is. Toch de tulpen en de natuur, maar midden in de wijk.

Ik wil ook nog even langs de bloesems voor onze deur in het park. Die dwarrelen nu als sneeuw rond. Dat is een lieflijk gezicht.

We zitten op het bankje voor onze deur in het park. Dat voelt raar. Maar de bloesem 🌸 is hier nu op zijn best! We wandelen niet ver, maar het is wel genoeg zo! Op naar verder trainen, uitbouwen en hoop houden. Ik denk dat ik Ierland kan doen, desnoods op schoolslag. Maar nu eerst weer werken! Ik zie er tegenop (wat zal het vermoeiend zijn) en ik kijk er naar uit weer iets te betekenen! Ik zet mijn verslagje eindelijk op instagram. Nu durf ik het wel. Nu er uitzicht is. Ik ben wel weer blij na deze dag. Nog steeds geen periode, maar wel blij.

De laatste ‘vrije’ dag. Blij met goede berichten uit het ziekenhuis en dat de fysio kan. Heel blij dat het niet verder stuk kan. Dat ik mag hardlopen. Dat er licht glooit in de verte. En dat fietsen alweer goed lukt! Dat ik niet gek was met de vermoeidheid. Vol goede moed!

1 April – Wandelen op een rustdag.

Rustdag was wel nodig. Onrustig geslapen. Onrustige dag. Ben gewoon nog moe van gisteren. Sneu. Niet van ijzer dus. Gewoon rekening mee houden voortaan. Dinsdag niet te veel doen. Kan niet meer. Ik heb een hoop tickets. Ik wil teveel tegelijk doen. We zijn er allemaal zowat en dat vind ik druk. Hoewel het rustig is op kantoor verder. Veel snaaien en trek. Ook te weinig gegeten dus gister. Allemaal logisch. De wandeling is lekker. Samen met Jo lopen kletsen. Door het park.

Ik hou het gejaagde, onrustige gevoel. Er komen tickets bij. Maar ach. Ik werk tot 5 uur door. Nul belletjes. Of ik heb ze gemist 🥴 ik ven jaloers op Vincent die lekker kan fietsen. Iedereen gaat natuurlijk weer snoeihard en onwaarschijnlijk veel. Out of nothing. Ach. Er is ook veldvulling nodig. Iemand die de kampioenen betaalt. Maak ik een foto van Vincent op de dijk haha.
Ik vind het spelletjes doen leuk, maar druk. We spelen Hitster en daarna 30 seconds. Dus best veel geschreeuw met 8 mensen na een werkdag. En slecht afhaaleten. Maar dat was wel lekker. Ik mis net de trein en de volgende heeft vertraging.

Ik loop lekker even de nacht met volle maan in naar het volgende station. Luister naar de vogels. Stap even flink door. Even niks aan mijn hoofd. De trein blijkt minder vertraagd dus ik neem er nog 1 net iets later. Voor 9 uur thuis om rummikub te spelen. Aan het einde van de dag slaat mijn stemming opeens weer om en kan ik niks meer. Nachtje goed slapen maar. Toch weer een hoop gewandeld en dat is een heerlijke rustdag voor mij! April is net begonnen.

2 April – Intervallen hardlopen op CARBON schoenen!

14min warming up, 400-800-1000-1000-800-400 snel met 200m rust en 5min uitlopen.
Nieuwe carbon schoenen. Wit. Vers uit de doos aan en gaan. Vincent mee op de fiets. Geen spullen te dragen.

Ik was de hele dag al sjachereinig en prikkelbaar. Al die stomme vragen van klanten. Ik blijf behulpzaam, maar ik ben echt niet tevreden. Uiteindelijk help ik ze allemaal. En dan ook nog naar de apotheek wandelen en teveel geld betalen voor een medicijn waarover ze me gaan uithoren vlak voor het hardlopen! Godsgeklaagd.

Wind tegen. We gaan links-rechts de wu door met wind tegen. DE SCHOENEN LOPEN RAAR EN MAKEN HERRIE. Bonk, bonk, bonk. Terrible. Het tempo is echter meer dan aanvaardbaar hoog. Rond de 5:30! WTF. Natuurlijk is de eerste 400m viaduct op. En wind tegen. Ze moeten ongeveer allemaal even hard.

5:10. Nou. 200m dribbel. Dan 800m. Vincent kwekt niet zoveel gelukkig. Ik kom op stoom en wen aan de herrie. Iets hoger gemiddelde. Rust. Ik moet eigenlijk wel, maar ik ga onderweg niet. Dan de km. Wind tegen. Afzien. Rotsport. Nare schoenen. Alles is niet leuk. Voor een kleine 5 minuten. In 200m herstelt het zich. De volgende km. Door het bos. Uit de wind. Doorzetten. En meer dan dat. Ik loop een kilometer in 4:53!!! Vincent vraagt of ik haast heb of dat ik er zin in krijg. Nee, geen zin, snel hier vanaf zijn. En nu wil ik elke interval iets sneller… Dat is 800m aftellen en rammen. Wind mee, bloedheet en snelle schoenen. Deze ouwe haalt gewoon de 4:37! Dat wist ik toen nog niet, maar het was duidelijk sneller. 400m afzien. Dat is nog geen 2 minuten. Ik kan niet eens tot 100 tellen. Ik loop zo hard als ik kan. Mijn benen, schoenen en ademhaling kan niet harder. Ik loop 400m op een tempo van 4:24!

Dan wandel/dribbel/hijg ik echt wel even uit. Met de pauzes erbij is mijn tempo alsnog verbijsterend. Ik wil stoppen, maar blijf ‘rustig’ uitlopen. Het links-rechts patroon herhaalt zich. Ik stop niet tot thuis. Ik loop 10km in 54 minuten. WTF. Thuis moet ik wel direct naar de WC. Geen echte pijntjes achteraf. Ik ben wel voorzichtig, want dit is even wennen. ik ben trots op mijn tempo’s en mijn gemiddelde van 5:27 overall! Zonder stoppen. Annemarie is nog nooit zo snel geweest met reageren haha. Of ik volgende keer iets rustiger wil inlopen. met een dikke knipoog. Ik ben om op carbon.

3 April – Wandelen met mijn havo-vriendin en fietsen op de racefiets.

We waren vriendinnen vanaf havo3. Zij met een eigen zwembad en sauna in huis en ze wandelde naar school vanuit de villa. Ik fietste 7km. Ploeterde en leerde. Zij ‘kocht’ een havo-diploma. Haar levenservaring was surfen op de eigen camping in zuid-frankrijk, maar ik durfde de metro te nemen toen we samen een uitje naar Parijs deden. Zij had het geld. Deed universiteit, maar was liever juf geworden. Kon niet voor haar pa. Ik deed mbo en klom langzaam op. Na 10 jaar bekende ze me dat er thuis altijd ruzie was geweest, elke jaar een nieuw servies gekocht. Haar ouders gingen uit elkaar. We namen een pauze in onze vriendschap, tot ik zwanger was en haar met een peuter in Almere tegen het lijf liep. We pakten de vriendschap weer op. Allebei een klein kind in een andere stad. We deelden alles. Maar na een jaar of 7 liepen onze levens uiteen: zij had een ziekte (ed) en kreeg aangepaste schoenen. Een elektrische fiets. Ik begon met trainen voor een halve triatlon. Zij werd dikker, ik slanker. Ik informeerde naar alle aanpassingen, maar na mijn tweede triatlon vroeg ze: had je dat al eerder gedaan dan? Vriendschap moet van 2 kanten komen en met veel moeite nam ik afscheid. Zij zal wel gezegd hebben: ze kon niet met mijn ziekte omgaan. Ik werd alleen maar gezonder, zij kreeg een traplift. Maar ik stuurde haar altijd een felicitatie voor haar verjaardag: ze is 2 dagen ouder dan ik! En nu gaat ze Almere verlaten voor een aangepast huis elders. Ze wil afscheid nemen. Dat heb ik nog een keer gedaan. Zij stelde wandelen voor. Ik was te vroeg en wandelde al bellend met mijn ouders alvast een stuk. Zij kwam in haar Scoozy, een elektrische rolstoel. We wandelden. Ze kan nog steeds de weg niet onthouden. Ze is stevig. Kan slecht lopen (niet eigenlijk). Geen uur zitten (rugpijn). Absoluut geen hele dag werken. We hebben over verhuizing gesproken. De kinderen. De familie. Thee gedronken bij het Eksternest. 1 Korte vraag: loop je nog altijd? Verder ligt mijn gezonde leven mijlenver bij het hare vandaan. Ik stel me voor hoe stressvol verhuizen voor haar is. Zij toont geen belangstelling voor mij. Deze vriendschap was al lang geleden voorbij. Ik voel me slecht dat ik me beter voel dan haar. Dat ik zo gezond ben. We zagen I van de tva hardlopen. Die is 70+. En ik zag racefietsers. Ik heb heerlijk 5km gewandeld. E pocht over buiten zijn. Ik ga haar niet missen.

Dan ga ik in de middag intervallen fietsen. Met veel wind. Ik ben moe van de ochtend. Mijn sociale energie is meer dan op. Het vreet aan me, dat ik te gezond ben en dat niet kan snappen. Ik heb geen zin in fietsen. Twijfel lang: binnen of buiten? Het is koud buiten en het waait hard. Binnen is zo saai. Ik ga naar buiten. Niet altijd voor het gemakje kiezen. Ik hoef voor niemand niks. Er staat een training met intervallen. Muziekje, warme kleren en door de stad trappen. Zo min mogelijk wind tegen meenemen. Er zit geen energie in. Geen zin. Geen motivatie. Geen plezier. Het gaat niet snel.

Op de dijk wel. Het wordt niet leuker of beter, maar sneller. Dat haalt het gemiddelde wat op. Maar ik heb alle tijd om me zorgen te maken over de terugweg vanaf de knardijk. Ik doe 3 van de 5 keer staand. Ik haal fietsers in en ga stug door. Maar de mannen halen mij ook in alsof ik met mijn 37km/u stil sta. Irritant zeg. Ik ben het gevoel dat ik het best goed doe al lang weer helemaal kwijt. Want ik ben ook dik en langzaam dus. Ik kan met dit geneuzel niet aankomen op een triatlon. Ik moet 12’ aanzetten en dan rij ik bijna 40! Vind ik heel wat. Het gemiddelde gaat van 24 naar 28,7.

Knardijk. Afzien. Windkracht 4 van zij. Het lukt me wel, dat wel! Ik haal de andere man weer in. 10’ minuten harder. Meer mijn best doen. Het is rommelig bij de weg. Ik ga langs de sluizen. De 4’ rust vind ik prima. Dan 8’ doorzetten. Tegen de wind in. Ik doe hartstikke mijn best!! De 28 is al weer uit beeld. Het is heerlijk rustig. De training laat ik wat los. Dan langs de ibisweg, want de trekweg wil ik zó niet! De ibisweg is met volle wind tegen ook niet zo leuk, maar in kleinere blokjes op te delen. Ik heb ineens al 41km gefietst. Joh. Er zijn al een paar tulpenvelden. De brug en de file over. Dan nog een keer een blok harder inspannen. Ik kan niet zeggen dat het goed gaat, maar ik probeer het toch steeds weer! Nog langs de vaart, want 2 uur zijn nog lang niet vol. 50km wel. Ik wil het gemiddelde boven of op de 27 houden en dat lukt. Ben er moe van. 55km

4 April – Een trail met Vincent en zwemmen

een Trail met Vincent. Op zijn iniatief! Zijn plan, zijn route, hij reed, hij had het bedacht en ik mocht mee. De hoofdprijs dus, maar ik vond het ook spannend. Het is ver hoor! En ik ben niet zo snel. Het rijden was al een ding, maar we gingen op tijd en even over 11en gingen we rennen. Meteen omhoog. Ohja, dat was hier heel veel: hoogtemeters.

Bij het watertje stopte Vincent al voor een kikker. Het was zonnig en ik liep kort-lang. Het is dan altijd even wennen, dat het tempo zo laag ligt en dat het zo vermoeiend is. We dachten wel heel vaak hetzelfde! Het bos was prachtig, het groen echt geweldig. Het was alleen best druk. Steeds wel mensen. Het is even wennen aan het trage tempo en dat je soms moet wandelen door een enorme zandhelling of gaat stilstaan om te kijken naar de hertjes.

De wereld bestaat uit jakkeren op strava tegenwoordig. Maar bij het Vogelmeer wat er prachtig bij ligt na een km of 5/6 was ik gewend. Kijken, de route volgen en genieten.

Ik stuurde Vincent een trap op en omhoog naar een uitzichtspunt. Mooi, maar ook weer druk. We liepen over een verhard pad en ik vroeg wie V anders had meegenomen dan mij. Hij was of alleen gegaan, of met J. We gingen weer omhoog voor de laatste keer de duinen over naar parnassia.

Het ging goed! Ik bedoel: geen WC, geen moeite, geen pauze nodig. Het strand op. GENIETEN. Wind mee, hard zand, golven en de geur. Ook weer druk, maar ik lach een kilometer lang.

Na 10km even zitten en ik at een gel van Amarc. Drinken erbij en even rust. Maar zien hoe het valt. V

erder langs de zee en we misten bijna de afslag. Door dat mulle zand moest ik echt omhoog lopen. Toen was de route dicht wegens broedseizoen. Ik voelde me GOED. We gingen verhard verder, het was rustig en ik kon even plassen terwijl Vincent de route verder bekeek. 13km in anderhalf uur. Verhard en glooiend verder. Gel kikt in, ik kan door blijven gaan en ik ben helemaal zen. Het is heel erg lang geleden dat ik zo’n flow had!

Bos weer in en ik vind alles mooi. Het is een tunneltje en alles is goed, ook als het ‘maar’ 20km worden of 2 uur. Door naar de terrible 16 en ik kan gewoon blijven gaan. Ik herken stukken van toen ik met J hier de marathon liep (wat bezielde ons) met de bebouwing op de achtergrond. Na 16km even een stopje weer. En dan begint het aftellen én de ellende: omhoog, verder omhoog, moeie benen en moeite. Wandelen. De Trap. Een berg.

En omlaag, omhoog en zand. Mén, wat een moeite! Mijn benen vertragen. Kilometers aftellen. Nog een keer bijna verkeerd lopen. In 2:23 ruim 20km bij de auto. Ik maak m af, de halve marathon. In 2:28:16. Valt me enorm mee! 7:01 gemiddeld. Uit-thuis is 2 uur en 47 minuten. Valt me ook mee. Ik ben er wel heel erg moe van! Vincent rijdt terug. Mijn hele lijf is vermoeid. maar dat mag. 284 hoogtemeters! Duintje-veel.

En dan om 5 uur de TVA duur-krachttraining MET ACHTJE zwemmen.
Ik had het mijn benen beloofd, dat het met achtje mocht. Eerst inzwemmen en goed letten op de slag enzo. Onder de 2′ met achtje. Dan een heel lang blok achter M: 100-150-200-150-100 met 25 school tussendoor en de eerste baan hard. ik hield het wel bij, maar niet in de schoolslag (ook met achtje). Daarna ging M ons voor op 300m z1. Kan ik oefenen met slepen. Zij doet een keerpunt en dan haal ik haar weer bij en zwem ik dus harder feitelijk. Met mijn laffe achtje.

Daarna 3x100m: z2 armen (duh), z3 hele slag (no), z2 armen. M stopte en dus ging ik voor in de Z2 blokken. Z3 liet ik aan LZ over. niet dat ik mijn achtje aan de kant legde natuurlijk. Dan 200m z1 (vooraan), 100m armen z2 (liet ik W lekker voorgaan) en 100 hele slag (duh) z3, mocht W ook voor. Maar dan haal ik hem in. Ik had geen zin om iemand iets te zeggen, maar W is altijd zo grappig kritisch. 100m z1 (ik weer voorop) en 2x50m (z2 en z3) en die deed ik ook voor en even mijn best gedaan. Die stomme garmin had 25m teveel geteld. We waren te snel klaar! “Logisch, we zwommen te hard”, mokt W dan met een grote glimlach. Ik zwom 100m met achtje en toen nog 100m zonder achtje en dan keldert de tijd naar 2:14. Oeps. Mijn benen waren dan ook helemaal KLAAR met mij en ik had onwijze honger. Gewoon honger. Logisch, lunch was 1 gelletje. Ik wilde de 25m erbij doen met naar het trapje zwemmen, maar toen maakte Garmin 150m van het laatste stukje en razendsnel. Let it go. Ik heb een uur gezwommen en het ging hard met 1:58 voor mijn doen. Ik vond de douche te warm. Ik heb nog even met I gekletst die EH in haar rolstoel en mij gister zag op haar hardlooprondje (ze is 72!) en dacht dat ik met mijn moeder was! Ik kletste toch nog even met DH en toen at ik alle stroopwafeltjes op en haalden we patat en hielpen we Rob met de nieuwe koelkast, maar die was eigenlijk al klaar. En nu is alles in mijn hoofd en mijn huis en qua zin en motivatie een zooitje in en om mij heen.

Het lijkt misschien allemaal veel qua sport en misschien ook goed voor een 50+er, maar mijn hoofd mokt anders: het is wel langzaam he, en alles laf met een achtje en niet eens netjes uitgefietst. En ik zie iedereen opeens hard en onwaarschijnlijk veel fietsen (de 100km-ers vliegen in het rond) en dan voel ik me suf, dat ik gister maar 55km haalde. En ook weer traag. Eigenlijk is mijn 5:27 van donderdag ook een farce en nauwelijks het vermelden waard, hoe goed het voor mij ook is. Het is ook weer die periode dat alles verkeerd is, wat ik zelf ook doe. Dat ik vooral de rommel zie in huis en vergeet hoe vriendelijk ik naar iedereen ben. Ik schep niet op, want ik weet werkelijk niet waarover! Ik voel gelukkig wel heel goed hoe waardevol het is dat ik met Vincent kan gaan sporten en genieten. Dat is de hoofdherinnering!

5 April – Fietsen binnen en buiten wandelen op deze stille paasdag.

Nu heb ik alle tijd om alles erbij te schrijven! Ik noteer alles in Garmin en heb dan 2000 tekens. Dat neem ik dan over in de blog. Dat is niet altijd genoeg… maar nu heb ik wel 3 activiteiten! 2 routes in Zwift en de hele duurtraining in Garmin!

Ik sliep vannacht onrustig, maar voor Garmin was het weer supergoed, net als de hele week blijkbaar al. Wonderlijk. Het is een keer zo dat ík spierpijn heb bij het opstaan! Ik voel mijn bovenbenen en mijn voet en enkel een beetje, maar in de loop van de dag of eigenlijk een uurtje na het opstaan, is het alweer over.
Ik heb alleen NERGENS zin in. In niks. Niet in eten, niet in sporten, niet in blijven liggen en niet in iets doen. Ik sta toch op, ontbijt en bouw Lego met Vincent. Hij gaat werken. Ohja, het is pasen! Dat is wel raar, want ik doe niks speciaals vandaag. Omdat ik daar… geen zin in heb. Gelukkig toont Strava me dat iedereen ruimschoots de tijd heeft voor eindeloos lange ritten en lopen. Ik vind het veel te hard waaien. Daar heb ik helemaal absoluut zeker geen zin in. Ook niet in binnen fietsen. Uberhaupt niet in fietsen. Ook niet in sporten. Wel in wandelen, dat is het allerenigste. Misschien een heel klein beetje. Op het schema staat nog 2 uur fietsen. Zucht. Ik ben te braaf om het niet te doen en over te slaan. En wat zou ik anders moeten doen? Het huishouden?! Daar heb ik nog minder zin in!

Na de lunch neem ik de chocolade en cola mee naar boven en pak ik mijn boek. Ik ga routes doen van het Spinning Wheel, dan kan je na de route een prijs draaien. Vincent is er letterlijk verslingerd aan. Ik vind de route Flat out Fast in Watopia te saai. Heb ik ook geen zin in, maar ik ga het toch maar doen. Ik doe er niks naast. Verveling. Naar een nieuw level. Verveling en dan zo snel mogelijk. Ik trap alleen maar. Ik ken de route. Ik ga hard voor mijn doen, maar ik word alleen maar ingehaald. Maar ik geef niet op. Dat is deze training ten top. Niet opgeven en doordrammen. Ik heb na 2 minuten geen zin, na 10 minuten niet en na een half uur ook nog niet. Ik heb alleen ten doel om de route af te maken. Ik heb geen muziek, eet of drink niks. Ik lees ook niet, doe niks anders dan fietsen en trappen.

En al ga ik boven de 30 en doen mijn benen hun uiterste best, blijkbaar is deze route vooral aantrekkelijk voor de allersnelste en beste fietsers. Ik hoor daar niet bij. Nu niet en nooit niet, maar vandaag zeker niet. Vandaag voelt alles nog meer dan gister als ‘veel te slecht’. Ik wéét dat het de hormonen zijn, dat het ‘erbij hoort’, maar het voelt nou eenmaal zo. Het is allemaal te sneu voor woorden wat ik doe. Als ik geen zin heb. De route is na iets van 21km klaar en ik draai een wielset!

Ik ga door tot 25km, want dat telt straks makkelijker, maar ik ben nu ook weer lekker bezig op dit vlakke oersaaie stuk. Ik maak de 30km vol. Niet eens het uur! Ik rij gemiddeld 30,8. Er zitten dan ook maar 59 hoogtemeters in. En dan stop ik even. Kan ik naar de WC. Beslissen of ik af stap. Dat komt overigens maar heel even in me op. Ik ga gewoon nog een andere route doen. Maar dan met een boek en met de koekjes. Die haal ik beneden op.

Ik stap weer op, eet een koek en zoek de volgende route met de minste hoogtemeters en het spinning wheel. Ik heb nog steeds geen zin, maar mijn benen doen ook geen pijn meer. Die zijn de halve marathon van gisteren gelukkig weer vergeten. Het boek is net spannend genoeg. De route wederom saai en bekend en ik kijk dan ook amper. Ik heb wel uitgeteld dat ik maar 1 uur en 48 hoeft voor een groene training. Ik zit nu in een stadium dat ik niet eens geen zin meer heb! Ik lees en ik trap. Omhoog en omlaag. Ik schakel niet, ik kijk niet naar Zwift op 1 momentje na als ik de route totaal niet snap en ik hou een beetje in de gaten wanneer ik mag gaan spinnen met het wiel. Dit zijn iets van 23 kilometer. Begrijp me niet verkeerd: ik zweet wel en heb het wel warm en voel de inspanning heus wel, maar het interesseert me niet meer. Ik spin weer een helm die ik al heb en dan krijg je blijkbaar een hoop zweetdruppeltjes kado.

Ik wil liever punten, want dan word ik ooit nog level 60. Ik fiets 25km vol en ik heb dan 1 uur en 50 minuten gefietst. Ik vind het meer dan genoeg! Ik reed deze tweede rit ook nog 28,9 gemiddeld! Huh? Nooit meer mijn best doen dus. 141 hoogtemeters verzameld en ik heb over twee training gezamelijk 29,9 gemiddeld gereden. nu wil ik naar buiten! Denk ik. Want echt ergens zin in heb ik nog steeds niet. En of 55 kilometer nou zo’n wonder is? Ongetijfeld absoluut niet. En die snelheid is binnen, dus dat telt ook niet mee voor de buitensporters. Ik doe mijn boek dicht en stap snel af.

Dan ga ik wandelen. Muziekje op en stappen maken. Die heb ik nog nodig. Net als bij het fietsen heb ik ook hier geen zin in. Ik weet ook niet waar ik heen wil of voor hoe lang. Ik ben moe. En toch ook weer niet. Mijn benen vinden alles al lang goed gelukkig. Ik ga maar een beetje een kant op en kijk op mijn telefoon. Ik zie wel bloemetjes en zon en het is niet echt druk op de straten gelukkig. Ik pak een onverhard pad door de wijk. Er vallen een paar druppels. Ik loop gewoon. Het voelt allemaal okay-ish, maar het is niet leuk of apart of goed of snel of iets.

Ik vind de oekraiense enclave best leuk, dat al die mensen inmiddels Nederlandse kentekens hebben en buiten bij elkaar zitten te BBQ-en. Zouden ze ondanks dat het hier goed is toch graag naar huis willen? Ik loop door het park achter de sieradenbuurt. En dan door de Sieradenbuurt weer naar huis. Ik zie die stomme TdN nog rennen, wat een lomp tempo heeft hij, maar ik zwaai naar hem als de vriendelijkheid zelve. Ik haal de stappen, heb me nauwelijks vermaakt en wil nu op de bank zitten en de galetten opeten en cola drinken. Het hele paasgebeuren is aan me voorbij gegaan. Het huis is nog steeds best een zooitje, maar ik heb geen zin om het op te ruimen en zo goor is het nu ook weer niet.

Het grappige is dat ik het gevoel het riseetje van de triatlon te zijn, niet genoeg te doen, laf bezig te zijn en te wandelen en traag hard te lopen en met achtje te zwemmen. Maar de werkelijkheid is dat ik met mijn 12,5 uur triatlonsporten bij de clubs van PS en T3S maar nauwelijks onderdoe voor de immer trainende gymdocenten. Het stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘logisch dat jij de meeste tijd sport, je bent ook gewoon langzaam!’ Ik heb met wandelen en krachttraining erbij gewoon 17 uur gedraaid. 234 kilometer bij mekaar gesport. Dat is voor een vijftig+er best goed. Denk ik. Ook al ben ik traag en val ik niet op en ben ik vooral geen voorbeeld en deel ik al helemaal niks.

6 April – tweede paasdag in Veldhoven en fietsen!

Een rustdag op het schema. Een paasbrunch in Veldhoven. We waren op tijd. Kon ik een keer mee de tafel klaarzetten! Teveel gegeten. Praten met de familie. En al die tijd prachtig fietsweer. Droog, warm, nauwelijks wind. Zonnig. Veel in de auto zitten. Vincent moest fietsen, 2 uur. Ik hoef niks. Ik wil. Op de tijdritfiets. Even naar buiten. Afreageren. De fiets testen. Natuurlijk is dit voor iedereen een prima dag voor 100 of meer kilometer, maar ik vind een rondje oostvaardersplassen genoeg. Uiteraard is er iets verkeerd gevallen, dus mijn darmen zijn pijnlijk overstuur. We fietsen samen de stad uit. Dat is even wennen. Met liggen al zeker niet. Zoeken naar de weg. En dan op de Trekweg liggen en merken dat het snel went en lukt!

Na de bochten gaan V eigen tempo. Kan ik ook even zelf liggen en trappen. Dat gaat best oke! Qua tempo enzo. Net als dure schoenen helpt een dure fiets me aan tempo. Gemak. Vincent wacht bij de brug. We fietsen samen naar de sluizen. Het is geweldig om Vincent te zien lachen op de fiets en als antwoord op de vraag waarom het antwoord ‘met zo’n fiets als deze heb ik verder niks nodig aan vriendin’ te krijgen! Blijkbaar rijden we flink door. Maar ik zie alleen maar vooruit: problemen op de knardijk.
Oversteken is stom en dan wind tegen. Ik zeg Vincent mij uit de wind te houden en hij gaat 27/28 voor me fietsen. Ik ga er weer naast fietsen en vraag hem of hij dag tempo voor mij doet of omdat het zwaar is. Voor mij dus. En hij gaat harder fietsen tot 30/31. Geen moeite voor hem. Ik ga liggen en ik vind het DoodEng. Zo dicht op Vincent, zo hard en liggend. Ik heb echt moeite om rustig door te ademen! Niet zozeer dat het tempo te hoog is, maar ik vind het erg eng. Ik merk wel hoe stayeren werkt.

We rijden samen de dijk op en wind mee in. Zo dus. Doorrijden zonder moeite. Boven de 30. We kletsen en we rijden lekker door. Vanaf de parking gaat Vincent er eigen tempo vandoor. Ik hou zijn 42 even bij, maar dan rijdt hij weg. Ik blijf ook gewoon hard gaan! Boven de 39. Hij wacht op me bij de volgende parking. Net geen 30 in een uur. En het hoeft niet eens he!!

Ik rij door met Vincent en hij gaat nog wat verder voor 2 uur. Ik ga terug en ook wind tegen 30+. Ik maak 40km vol. In 85 min met een gemiddelde van 29,3. Ben ik daar nou trots op, blij mee? Welnee. Het was maar 40km. Zomaar. Omdat het lekker fietsweer was.

7 April – huishoudkracht, fietsen met een koppelloopje en meefietsen en (doe normaal) zwemmen ook nog

huishoudkrachttraining – Eerst alle wc’s: de kattenbakken, onze toiletten, de badkamer gaat dan mee en de was draait (weer).
Daarna even lunchen.
Na de lunch de woonkamer: alles afnemen, opruimen, alle vlekjes weer weg.
Dan even boven met een doek langs en tot slot de was opruimen.
Dan is het huis weer aan kant! En de krachttraining is gedaan.

JB beweert dat het gezin doordraait als je zelf als moeder gelukkig gaat worden omdat je zo dolgraag 4 maanden in het buitenland wil werken. Lijkt me een topidee: 3 maanden in Ierland trailen, trainen, een boek schrijven en helpen in de plaatselijke bibliotheek ofzo. Mijn kind is er oud genoeg voor, mijn man kan me prima missen en het huis is met een paar uurtjes weer schoon. Maar dan mis ik het ‘ik had een 8 mam voor die presentatie’ en ‘zal ik je fiets even nakijken’ en het eindeloze ‘mauw’. Dan ruimen ze niets meer op, zonder mama’s voorbeeld. De was bijhouden is toch een ding. En we weten nu al niet meer precies wanneer de kattenbakken gedaan moeten worden. Natuurlijk draait alles door, natuurlijk word ik er persoonlijk helemaal blij en zen van; maar als dat het beste is voor je nageslacht, waren kinderen op hun 3de al weg bij hun ouders. Dus ik doe een paar uurtjes huishouden, kan minder werken en sport met mijn zoon van 19 mee -die het allerliefste zijn moeder meeneemt op trailtocht, anders gaat hij nog liever alleen. Ik denk dat dat veel en veel waardevoller is als wanneer je in 4 maanden tijd je kids 5 weken vakantie kan aanbieden. Meefietsen op de tijdritfiets en hem even zijn eigen tempo laten gaan is uiteindelijk boeiender dan dat je kind een taal leert van de au pair die na 4 maanden weer vertrekt. Een man in de buurt die de koelkast kan inbouwen is echt wel fijner dan de man waarvan je keer op keer op social media moet roepen hoe geweldig het is dat hij achter je keuze staat. Maar de au pair, het gemis, de slechte voorbereiding: die vergeet madame B graag.

Fietsen: 4 keer 20 minuten duurtempo en 5 minuten snelheid. Men kan wel zeggen dat het materiaal niet uitmaakt, dat het niet gaat om snelheid, maar om deelnemen, maar -eerlijk is eerlijk- het is wel een stuk bevredigender als je gewoon ook een lekker tempo kan halen! Als de tijdritfiets duidelijk makkelijker rijdt. Als je netjes wat eet, ook al zijn het maar 3 bloks. Drinken blijft nog wat achter, maar ik blijf dan ook een angsthaas op de fiets met net teveel zijwind. Ik reed langzamer dan gister (28,4), maar wel meer bochten en meer wind. Ik reed iets verder om. 110 minuten moest ik. In blokken van 20 min duurtempo en 5 minuten harder. Het is lastig met wattages: soms te laag met wind mee, te hoog als je moet aanzetten. Ik deed dus gewoon maar aan fietsen. Muziekje op en trappen maar. Stukje bloesempad-trekweg-ibisweg. Het was drukker dan gisteravond! Knardijk. Het wordt wat hoor, dat snelfietspad! Maar nu is het nog een bouwput. Ik zette de 5 min wel lekker aan. Goed mijn best doen wat er kan zeg maar.

Verder wind mee/van zij op de Knardijk. Dat vind ik dan wat eng, dus ik durf niet voortdurend te liggen. Schijtert hiero. Op de oostv-dijk wind mee. In het eerste uur een tempo van 27,? En dat viel wat tegen, maar de dijk maakt veel goed. Ik ga hard tussen de parkeerplaatsen, maar minder hard dan gister.

Daarna vallen de 5 minuten pas. En dan terug over het verbindingspad met wind weer tegen. Ik heb nog veel tijd en afstand nodig, dus over het Vaart-terrein ga ik heen en weer. Wind mee, wind tegen, bochten met afremmen. Desalniettemin rij ik 43km in anderhalf uur. Ik had me in moeten smeren… korte broek kon prima. Dan langs het centrum ook nog en nog een keer aanzetten ook. Gaat niet meer so vanzelf. Ineens is er veel wind tegen… vind ik. Ik zie ook op tegen 3km hardlopen op 5:15, dat kan ik niet denk ik. Op de Evenaar wind mee en enge oversteken. Ik maak 50km vol in 1 uur en drie kwartier. Gemiddeld dus 28,4. Dat is goed genoeg voor mij. Komt door de fiets!! Uitvoegingsscore is wonderlijk genoeg nog 49%!

een koppelloopje van 4 kilometer. Plassen, fietsjasje uit, carbon schoenen aan en gaan rennen. Ik vind 5:15 hard, maar dat staat voor de eerste 3km op het schema. Dat is mijn wedstrijdtempo (op goede dagen). Ik verheug me al op de km uitlopen. De straat uit is lastig. Die schoenen maken zo’n herrie! Muziek nog steeds aan en een ritme zoeken en ik ga te langzaam. De brug over en dan ‘omlaag’ lukt het: ritme gevonden en ik ga te hard. Het is lekker warm. De route is te bekend. Maar de lucht is felblauw.

De tweede kilometer gaat vanzelf en het gaat te hard. Ik doe mijn best om te vertragen, maar het gaat wel gemakkelijk, maar absoluut niet rustiger! Een km onder de 5:00. Nog meer vertragen? Ik probeer het, maar dat horloge blijft een tijd rond de 5 minuten aangeven. Ik wen aan de herrie van de schoenen. Triatlon is een geluidsniveau omhoog gegaan: geborrel bij het zwemmen, ratelende bewegingen tijdritfiets en knallende schoenen. Ik weet niet hoe hard de derde kilometer gaat, maar ook te hard. Ik ga door het bospaadje uitlopen. Dat scheelt wel tempo. Dan loop ik 5:25 (hahaha) en op asfalt weer 5:05. Toch weet ik het niet bij deze schoenen. Mij som rechts zit niet lekker, in de tweede km voel ik mijn enkel weer. Dat gaat over gelukkig. Ik maak 4km en een beetje vol binnen 21 minuten. Dan moet ik thuis naar de wc door lopen. Uitvoeringsscore is 52%, terwijl het grootste deel veel te hard ging. 5:06 gemiddeld. Het materiaal maakt wel degelijk uit! Nog even denken of ik echt deze schoenen aan wil bij de triatlon volgende week. En zo zit het sportprogrammaatje van de dag er weer op. Ohnee, zwemmen nog. Hoeft niet met iemand gedeeld, geen getrippel-dinsdag, niet op Strava. Ik heb gewoon harder gelopen dan Vincent! Of dan wie ook. Ligt aan de schoenen.

En dan nog effe Mama to the rescue of uitfietsen of wat je maar wil. Ik zat op de wc na het hardlopen en hij appte: kom je me halen, want het lukt totaal niet. Toen ben ik met mijn carbon schoenen nog aan op de stadsfiets even naar hem toe gefietst. Hij haalde de tempo’s net niet. Voor het eerst en het laatst ongeveer: liep ik harder dan hij! Alleen kan hij dat 11km volhouden en ik 4. Ik heb nergens last van verder gelukkig. Garmin danst positief: productief! En zowel voor het fietsen als voor het hardlopen is de vo2max met een punt gestegen. Naar respectievelijk 45 en 47. En mijn huis is schoon! Wat een dag.

Tot slot een tva duurtraining baan 2 zonder achtje, zwemmen dus.

alles zonder achtje. Nou, aan het einde was ik wel echt doodmoe hoor! Compleet energieloos. Ondanks een flink bord macaroni. Bij het inzwemmen ging GN me even corrigeren, nou Rot Op zeg. Laat mij mijn ding doen zeg. En dat is doorzwemmen en slepen en oefenen. De tijd is opeens nog heel kort. Het lukt me wel om te zwemmen, maar snel gaat het nog niet! Maakt ook niet uit als ik carbon schoenen heb hahahaha. Dan 300z1-150z2- 200z1-100z2 100z1-50z2. Ik ga achteraan. Oefenen, oefenen en de tijd maakt me niet uit. Volhouden. Na een dag als vandaag is dat een toptraining. Dan 50 m eigen slag en dan doe ik slepen.

Daarna 100m techniek: Slepen, oksel (kan met slepen), bijleggen en lange slag. Die laatste is ook wel lekker voor mij en mijn ademhaling. Dan de hele riedel nog een keer omgekeerd. Ga weg zeg. Dus 50-100-100-200-150 en toen ben ik gestopt. Na de 2de 100 werd ik echt wel moe en krachteloos en energieloos. Geen zones meer en al helemaal geen snelheid. De neiging om een achtje te pakken werd groot. De laatste 300m sloeg ik over. Klaar ermee. Zaten er 52 minuten op. 48 is genoeg. Dus dit ook. Heb ik rust onder de douche. Ik had 2025m gezwommen, dus ergens moest ik de 35 erbij toen, toen telde Garmin 50 en ik liet het er maar bij. 2:07 gemiddeld is weer een beetje beter als eerder. Deze oude dame doet het toch weer even: 50km hard fietsen, 4km heel hard lopen (allemaal relatief) en 2000m zwemmen. En het huis weer op orde en enige opvoeding ondersteund en gegeten. En een half uurtje gelezen ook nog! Het is me wel goed zo. Waarom voelt het nou nooit echt goed?!

8 April – Een lunchwandeling en samen met Vincent fietsen

Al snel het horloge aangezet. Rustdag. Dus wandelen is welkom. Tickets op mijn werk en die doe ik gewoon maar een voor een. Stukje bij beetje. Soms door elkaar. Tussen de middag wandelen we dus lekker.

Het is hartstikke warm buiten! Ook hier weer stapje voor stapje. Ik luister, loop en later babbel ik met Je over EH. Het gebeurt niet vaak dat ik eerder het stappendoel haal dan de andere dagelijkse doelen. De middag werk ik best gericht. Ik heb de hele dag een wat zeurende hoofdpijn, maar ik weet de paracetamols te vinden. Ik snaai net teveel. Ik ben qua gevoel erg vlak vandaag: enerzijds moet ik er om lachen dat we betrapt zijn hoe goed we tickets oplossen, anderzijds ben ik wat geirriteerd door allerlei kleine dingen. Ik kan niet goed echt iets beslissen. Er wordt weinig gebeld. Niet in mijn dienst. En dan is het alweer 5 uur! Er zijn dagen dat ik om 3 uur al denk: wanneer is de dag afgelopen, maar nu vloog het juist weer voorbij!

hij appte of ik mee ging fietsen, die knul van me. Ik heb een rustdag, maar naast hem fietsen als hij rent kan wel toch. Ik vroeg hoe lang, moest lang denken of ik zin had en hij zei: alles tussen 3 kwartier en 2 uur. Toen raakte ik het kwijt, maar hij bedoelde mee fietsen als in: allebei op de fiets. En toen had ik al een beetje toegegeven! Verwarrend dus. Snel eten na thuiskomst dan maar en ik moest een route bedenken en de racefietsen. Ik had geen haast, geen doel; alleen een rustdag. Alsof fietsen leuk is zeg! Over de ibisweg wind tegen. Eerste bloemenveld.

Dan naar de Knardijk en daar overheen. Erg mooi met de zon en zo. Ik vermaakte me prima. Het ging ook niet hard en we hadden soort van wind tegen. Als ik de route mag doen, moet je mee over de Knarweg. Het was er best druk! En mooie velden, maar niet eens zo heel veel.

Dan de Vogelweg. Wind mee. Maar… allemaal opbrekingen op het fietspad!! Super superirritant. Van die kloteplaten en krap en vaak achter elkaar ook nog eens. Wel een keer of tien. De zon en het licht waren mooi, maar dat geklooi haalde het tempo en de mood wel omlaag zeg. Daarna naast een bloemenveld even stoppen voor een plas. Dat krijg ik als ik dan veel water drink.

We hadden wel wind mee, dus toen de wegversperringen voorbij waren ging het weer lekker. Erg mooie ondergaande zon. We namen een weg voor wind mee en ik wilde een tulpenveld bij ondergaande zon, maar dat was teveel gevraagd. Geen tulpen daaro. Wel lekker wind mee! Ik vond het afkoelen.

We reden weer terug Almere in en ik vond het wel prima. 38 km in ruim anderhalf uur. Nog geen 25 gemiddeld (24,5), dus een echt prima traininkje voor een rustdag! Allemaal op praatniveau, een halve bidon leeg gedronken en niet gezweet. Nee, dit ritje ga ik niet dood aan. Blijkbaar is onderzocht dat meer dan 2,5 uur sporten per week op hoge intensiteit ook schadelijk kan zijn en je eerder dood gaat, dus ik doe mijn uiterste best voor hartziektes.

9 April – met de mannen wandelen, boottampen met een klein groepje en met Vincent die rent mee fietsen.

M werkt thuis en wandelde met Rob en mij mee. Het was echt warm buiten! En zonnig! Mijn collega met wie ik de hele ochtend had afgesproken was ziek, dus ik had opeens veel tijd over voor de tickets. Dat was wel lekker. Kon ik goed doorwerken. En toch ook geen stress. Kreeg mooi hulp van Jo. En dus even lekker buiten wandelen. En s middags weer verder met puzzelen en helpen. Zo moet ik het maar zien: ik help die mensen vooruit. De tijd ging best weer snel.

Bootcampen. Met een paar mensen, op het veldje. We begonnen meteen met oefeningen en later heen en weer rennen en aantikken. Ik moet elke keer een ritme zoeken in de opdrachtjes en dan kan het eindeloos doorgaan. Met springsquats en plank met aantikken en rennen met aantikken vind ik 8 minuten ook lang hoor! En het druppelde even door. Maar de kleuren zijn mooi. Ik hou wel van het gemaaide gras. Ik doe alle oefeningen mee en span me toch niet echt overmatig in. Gewoon effe lekker. Ergens ook tel ik de tijd wat af, want echt lol heb ik er niet in. Laat staan dat ik mezelf goed vind. Ik vind de rug- en buikspieroefeningen erg fijn. En dan pikt Vincent me op. Heb ik toch een beetje gezweet zelfs joh! Maar ik zal hier geen spierpijn van krijgen denk ik. De foto had van mijn niet perse gehoeven. Volgende keren doen ze het niet meer voor zo’n klein clubje. Mij om het even.
En toen kwam Vincent op de fiets en wisselden we om. Hij rennen, ik op de fiets. Uitfietsen? Nou ja, zo voelde het wel even. We kletsten en we werden ook nat van een korte felle bui. Helaas ging mijn bankje daardoor niet door. We droogden op en de temperatuur was best wisselend. Leuke route die net eens even anders was. Zo het donker in. Dan blijft het toch lang licht. Vincent liep lekker door. Mijn benen mopperden wel over deze rustdag, maar ik vond het wel heerlijk! Na het rennen begon het gelukkig pas echt harder en langer te regenen.

Note 26 april: En toen was April eigenlijk voorbij. En mei ook. Ik vond het lastig om deze blog af te maken. Omdat ik zo mopperde en er van uit ging dat alles zo ‘moeilijk’ bleef gaan. Maar eigenlijk was het best lekker om buiten te fietsen, op de carbon schoenen te rennen en te zwemmen. Gelukkig heb ik de bloembollen nog gezien en was ik in prima conditie!

16 maart – Bloesemwandeling met Rob en bootcamp

Vannacht onweerde en goot het opeens! Verder redelijk geslapen. Op tijd gestart met werken. Vandaag nergens mijn best op gedaan. Niet dat ik echt moe was (waarvan?!) of ergens last van had, maar ik deed gewoon niet het stapje extra. Gewoon ticketjes en telefoontjes en meetinkjes. En om 12 uur lekker buiten wandelen met Rob in de zon en kijken of er al bloesems zijn, maar het is nog pril.

Even wat stappen halen en dan een broodje eten en daarna lekker weer verder werken. Ik ven volkomen vlak. Lekker meegaand. Laat alles keurig los. Boeit me allemaal niet. Doe mijn dingetje en het wordt wel weer 5 uur (kwart over vijf dan, zijn de exports ook gedaan)

Bootcamp. Geen klap aan. Al helemaal niet mijn best gedaan! Had weinig energie. Geen zin, maar dat is normaal. Stapjes op de stoeprand, swuats en met een bal rond. Het was m niet vandaag. Jammer dan. Ik vind het gewoon niet leuk, heb niet het gevoel dat het iets bijdraagt voor mij. Russian swings, lunches en weer stoepranden. Geen muziek en een hoop tellen. Ik word er niet moe van en voel verder ook niks en dat interesseert me ook niet. Buikspieroefeningen prima. Opstaan is nog het lastigste. En opdrukken.

Ach, ik rommel maar wat met een zwaar gewichtje. De superman om de beurt is echt mega te saai. 🥱 iets doen met een dead fly is al helemaal geen succes, maar ik doe m zo dat ik tenminste iets voel aan buikspieren. Ik heb ook geen bewondering voor de mensen die dit sport noemen, sorry. Elke keer pauze. Voor degenen die hun best doen en explosief zichzelf willen oppompen; prima, ga je gang. Ik ga wel een stukje fietsen en wat rondjoggen. Maar ik ga hier zelfs niet beter van zwemmen. Na de les gaan ze met de auto naar huis. In dezelfde wijk als waar ik woon. 🤷🏼‍♀️ dat is te ver lopen. Loslaten.

17 maart – Een dagje Efteling! Wandelen samen met mijn zusje

Wow! 4x spookhuis (genoeg zelfs), 2x symbolica, 2x droomvlucht, alle achtbanen die open waren, villa volta, carnaval-festival, monorail laven, stoomtreintje, pagode, postkantoor (!) en sprookjesbos. Wat een heerlijke dag. Max 20 minuten wachten en die tijd kunnen we wel volkletsen. Ik zat veel in het moment en ik heb vooral in de ochtend meer genoten en gekeken dan foto’s gemaakt.

S middags zon en fotogeniek park, dus toen wel door de lens gekeken. Alle wandelen opgenomen en soms dan teveel of onrustig. Wel veel file op de heenweg helaas. Terugweg was vermoeiend. Afgesloten met ‘n pannenkoek. Vermoeiend maar erg mooi. Grappig om te zien hoe hard de hartslag oploopt in de Python en Joris&de Draak.

Ik kreeg van alle zintuigelijke indrukken wel hoofdpijn halverwege de dag, maar een paracetamol verhielp dat. We vonden het allebei helemaal prima om de Piranha en de film over te slaan en te eten in de rij en de trein. Zo grappig, hoe anders ík foto’s maak en mijn zus!

Het spookhuis met bril is anders als zonder bril: met bril zie ik meer en lijkt het geluid minder hard, zonder bril is intenser; dan ga ik meer met de muziek mee. We zaten drie keer in VI, (1 keer met en 2 keer zonder bril en 1 keer voorin) en 1 keer in II (vooraan) en die was echt supergaaf en intens! Er zaten Ieren achter ons in de stoomtrein in vol StPatricksday ornaat 💚

18 maart – Binnen fietsen in Zwift New York en Rummikub digitaal spelen

zo’n dag waarop het hoofd te vol zit en alleen rechtlijnig kan denken. Prima om tickets weg te werken en een to do lijstje af te strepen, maar zonder telefoon in de winkel staan, vergeten wat je moest bekijken en in een soort bubbeltje zitten. Vanmorgen voor de vijfde keer (!!) de cyclus voltooid, tenzij het niet doorzet. Ik voel het niet verder, maar korter kan ook bijna niet. Ben wel vermoeid. Van de indrukken van gister denk ik eerder. Ik twijfel dan ook of ik ga fietsen of hardlopen. Ik heb CandyC level 19000 gehaald, doe nog mee in DuoL en de stappen zijn gedaan. Eten, rummikuppen irl en dan ga ik maar beter 75 minuten een duurrit doen. Vincent komt mee digi-rummikuppen. Een route in New York. Gewoon een uurtje trappen en 25km halen voor de badge en wat bewegen. Ik haal een groen shirtje in de eerste 5 minuten waar ik even mijn best voor doe en ik hou dat shirtje een uur vast.

Na 5 minuten starten we de rummikup en ben ik niet bezig met fietsen, alleen mijn benen doen dat nog. Ik scoor ook nog een paars shirtje, maar er is dan ook niemand in New York. Ik let alleen maar op rummikubrijtjes. Ik weet dat ik aan het einde een berg op moet met 17% helling en dat potje wint Vincent ook met gemak. De andere grotendeels ook. Ik hobbel naar boven en dan is de route klaar en ga ik nog hard omlaag.

Na ruim 27km kapt Zwift er mee en dat vind ik wel prima. 65 minuten gehaald. Level 59 in Zwift gescoord! De 100km-in-een-week binnengehengeld. Een half uurtje gesport. 272 hoogtemeters en 25km per uur gemiddeld.

En nauwelijks moe geworden. Eigenlijk ook nergens van. Behalve van de hele dag. En dat laat ik allemaal los. Ik vind het alleen moeilijk dat dat ouwe lijf van mij zo onvoorspelbaar reageert.

19 maart – Intervallen achtig iets hardlopen

15’ wu – 3x400m op 5:00 – 1 x 300m harder – 1 x 200m nog harder en elke keer 200m rust. Gemiddeld tempo 5:27 over 6,5 kilometer. Met de fotostopjes 5:41 gemiddeld. Meteen na de werkdag gegaan. Vandaag eindelijk weer ‘s lekker rustig en gestaag en goed kunnen werken. Geduldig gebleven, uitgezocht, ticket voor ticket tijd en aandacht geven, de was aanzetten, vaatwasser, geen telefoontjes. Dit is een rare keer qua lijf, soort van opruiming. Misschien toch loslaten?
Ik ga om kwart over 5 rennen. Vincent is net klaar. Snelle schoenen aan. Voor mijn gevoel al heel lang niet meer gelopen; wel 4 dagen niet! Het rondje ovp is weer lang geleden. Ik doe maar wat en dat schijnt snel te zijn, want inlopen gaat al op 5:30 gemiddeld! Ik weet waar ik hard moet, maar ik stop wel even om de paarden in de zon op de foto te zetten.

En dan aanzetten. Onverhard. Onvanzelf. Maar do-able. Rustig dribbelen in de rust. En dan nog een keer. Ik zie mijn snelheid niet goed, maar zit wel netjes elke keer rond de 5 minuten gemiddeld. Ik dacht dat ik 4keer moest, maar het was drie keer en de laatste keer ging ik al net iets harder. Ik liep kort kort, maar ik had lange mouwen liever gehad. Ik had het warm, maar mijn armen niet. Toen 400m aanzetten dus. Pfoe. 4:38. Ik zag anderhalve minuut staan. Had ik een richting. Even stilstaan en bijhijgen.

Kon ik de 200m echt hard tellen tot een minuut. Ik moest net het viaduct op! Volhouden dan voor even. Ruim binnen de minuut en voor mij is 4:32 echt heftig! Het viaduct op wandelen en luisteren naar de vogeltjes. Ik loop rustig uit, maar niet boven de 6:00 hoor. Ik jog door tot thuis en kap er dan ook maar mee. Het is goed zo. Op naar zondag, op naar oogkleppen, koptelefoon en mijn eigen dingetje doen op een freakin’ 20km in Almere. Ik zie wel. Eerst morgen weer fietsen en zaterdag zwemmen. Life of the try-it-leed.

20 maart – Wandelen en een lekker lange duurrit

Heerlijk weertje! ‘s Nachts heb ik veel pijntjes (knie, krampen, buikpijn), maar overdag valt het gelukkig mee. Als ik opgestaan ben. We zijn lekker op tijd om te gaan wandelen, MB en ik. We hadden het al een keer verzet en vandaag was een topdag! We kwebbelen vanaf het eerste moment. Heerlijk gezelschap en gewoon lekker wandelen. Over het vierbruggenpad. Ik zie een ijsvogeltje, omdat MB me die aanwijst! Ik ben zo blij!

We kletsen over familie, leeftijd en werk en sport. De tijd vliegt en de kilometers gaan enorm vanzelf! We pakken bos mee en langs stichting Aap. We hebben het over vakanties. Zo grappig dat Margreet alles ziet vliegen! Een vlinder, een witte kwikstaart… we wandelen na dik 5km langs het winkeltje, maar het restaurant is dicht. We maken het verhaal af op een bankje en ik ben rond half 12 alweer thuis. Het is erg mooi nu buiten; lente begint en lekker weer, maar niet echt warm nog.
Na de wandeling zit ik op ruim 8000 stappen. Mama belt. Ze is apetrots dat ze gister 2000 stappen heeft gezet. Ik ben supertrots op haar!

Een duurrit van 3 uur. Ik zag er eens een keer niet al teveel tegenop. Ging er terecht van uit dat 75km prima is. Niemand die het ziet of er iets van kan vinden. Rondje polder. Dus: Deal with the wind.
Eerst de bloesems, de stad en wind tegen trotseren op de ibisweg. Wetend dat de knardijk heftiger wordt met volle wind tegen, dan valt het mee. Als ik niet naar de snelheid hoef te kijken en de vermogensmeter is leeg en het maakt niet uit is het prima.
Uur 1: 25km – wind tegen dus

Uur 2: 31km – op de dijk wind mee

Op de dijk liggen, rustig blijven, VOORAL EENS NIET REMMEN IN DE FLAUWE BOCHTEN, inhalen en hoog tempo boven de 30 oppakken. Op de fiets blijven zitten. Dat is de duurttraining vandaag. Even oppassen bij Duin. Ik maak 2 uur vol. Wind tegen na de brug valt enorm mee (na de knardijk en als je een hoog tempo gewend bent geraakt)
Pauze in Almere Haven – stroopwafeltjes eten en appen met Vincent die binnen fietst.

Dan bedenken hoe verder en dat is lastig. De andere brug? Wind tegen valt enorm mee en tempo blijft gewoon hoog. Doorrijden dus. Wordt straks wel anders!

Rechtdoor na de ijzeren brug. Prima route. Wind tegen op de paradijsvogelweg valt inderdaad niet mee. Twijfel of ik 80km haal en drie uur. Wil het allebei. Terug de ibisweg op. Rond als de lente start en dezelfde weg onder de bloesems door.

Uur drie niet vol gemaakt: 24km
Totaal 81 km. Keurig 27,5 gemiddeld. Blij mee.
Muziekje op.
Accepteren en fietsen
Voor de Verandering: benen hadden meer moeite dan het hoofd!
Niet extreem moe of hongerig. Wel zin in cola! Daarna Vincent nog even ondersteunen en digitaal rummikuppen.

21 maart – Startnummer halen voor de Lenteloop en wandelen en zwemmen en cursus

Goed geslapen, maar wel wat Onderbrekingen. Genoeg blijven liggen. Al overweldigd bij het ophalen van het startnummer. Het is 20km morgen dus ik moet er nog een km bij lopen. Dit rondje om de baan wat ik wandel zijn er 700. Goed te weten.
Nadelen voor de lenteloop:

• teveel (geweldige) bekenden
• teveel kijk-mij
• starttijd 11:45
• twee saaie rondjes
• viaducten
• warm
• een kilometer te kort
• ik ga een nieuwe colagel proberen op 15km
• Rob En Vincent moeten eerder weg
• slecht en laat eten vandaag
• nog lang gezwommen
• ik ben nou eenmaal niet geweldig genoeg voor Almere toch?
  Muziekje aan en oogkleppen op. Maar nu ga ik met KH looen. Die is toch te snel, dus de rest doe ik alleen. Maar dan heb ik een uitgangspunt.
  De rest van de middag op de bank mijn boek uitgelezen. Het huishouden is heel erg geduldig en moet nog maar wat langer op me wachten.

Dan zwemmen. Ik ga eerst een uurtje zelf. met achtje. Alles op de laatste 100m na. Om te leren uitademen.
Inzwemmen en bewust uitblazen.
Dan elke keer 250m met steeds iets minder zone1. Ik zwom gewoon achter W aan. Het ging me vreselijk traag. Ik zwom steeds tegen W aan. Ik ademde 1 op 4. Alle tijd om op de zwemslag te letten. Tussen de uitademherrie door. Na de 250m moesten we elke keer 4x50m iets met techniek doen. Wrikken, bijleggen, poloslag etc. En twee keer 100m wissel. Ik deed alles mee en pas op het eind, toen de helft was afgehaakt werd het wat zwaarder om bij te houden, maar deed ik gewoon iets meer mijn technische best. In plaats van iets met 1 arm deed ik even het achtje aan de kant. Ik heb leren uitblazen.
De afstand aangepast, want Garmin had 125m te weinig geteld. Dat is stom van m.

Daarna de zwemcursus. De laatste keer. op de laatste 100m na alles zónder achtje. In deze les was nog ruimte voor persoonlijke tips. Ik wist het al: de overhaal is te groot en kost teveel energie en dus veel slepen. Ik zwom rustig in zonder achtje en probeerde het uitademen vol te houden. Dat lukt, maar dan 1 op 2. Voor mij is de rust bewaren het belangrijkste. Vertrouwen houden. Een goeie zwemmer word ik niet meer, als ik maar 500m kan zwemmen zonder paniek. We deden nog een keer alle oefeningen: benen, bij leggen, slepen, aantikken. Garmin telde niet echt lekker mee, maar dat boeit me niet in dit uur. Ik had wat tijd over, dus deed ik 50m op tempo. Ook wel leuk (al is tempo relatief!). Vincent keek mee. Best lastig haha. Dus toen kwam voor mij de tip: slepen en ademhalen dus. I knew… ging ik 500m doen: 100m slepen, 100 toepassen, 100 slepen, 100 toepassen en 50 slepen en 50 even wat harder zwemmen. Niet letten op de tijd en trainen. 12 minuten viel me mee. Even adem halen en dan nog een keer en dan beginnen met toepassen. Ik voel het verschil wel degelijk. Ik ben echt stukken beter gaan zwemmen! Misschien niet sneller. Maar efficienter. Bewuster. Met meer inzicht. En vertrouwen. Ik werd wel moe in de tweede 500m na bijna 2 uur zwemmen. Maar dat is onderdeel van het proces. Om juist dan bewust te blijven en aandacht erbij te houden en het ritme te behouden. Nu deed ik 11:45 over de 500m. Dus als ik over een maand 11 minuten haal, ben ik blij. Dan fiets ik wel wat harder! En rennen kan dan ook sneller. Naderhand toch niet langer kh kunnen ontlopen en dan blijkt ze toch wel weer okay. W vond het knap van me dat ik twee uur had gezwommen, want hij was trainer in het tweede uur. Ik vind het niet knap, het is gewoon wat ik zal moeten doen om beter te worden. Een klein beetje beter toch allicht.

22 maart – De Almere Lenteloop 20+1,1km
Ik leer het nooit blijkbaar. Kijk maar bij het wedstrijdverslag.

In de avond ga ik uitfietsen naast Vincent die aan het hardlopen is.

Had ik gezegd dat ik zou doen, dus dat doe ik dan. Meefietsen als Vincent gaat rennen. Ik was in de middag alleen thuis, want Rob en Vincent waren naar Amsterdam voor Robs presentatie morgen. Lekker hoor, even alleen zijn en chocolade vreten. Ik had geen pijntjes en kon gewoon de was doen en de trap op en af lopen. Na de snackbar, een heerlijke hamburger en Rummikup winnen, lekker meefietsen. Lekker kletsen. Vertellen van mijn race.

Even bij HB langs voor een wc. Hij moedigde ons vandaag ook aan her en der langs de kant. Lieverd is het! Vincent liep lekker door. Dan ga je heel Almere Buiten nog even rond! Op de stadsfiets. Ik vond het prima. Alleen een paar schuurplekken heb ik. Hopelijk gaat het morgen ook goed. Voorheen was een halve marathon goed voor een week taperen en daarna een week bijkomen. Zeker als het een sub 2 uur is. Anno nu: 10 jaar later en ouder: eergisteren 3 uur gefietst, gister 2 uur gezwommen, morgen ga ik weer een uur hardlopen en dinsdag 3 sporten. Gelukkig vind ik het niet ‘normaal’ en voel ik me zeker niet beter dan iemand die traint voor de tien km en dat hoopt te halen op haar oude, vertrouwde schoenen. Ik vind die opschepperige triatleten veel vervelender, die het ‘even tussendoor’ doen op ‘halve kracht’. Ik vind ze als mensen okay, maar kiezen tussen de oude juf met een hartbeperking op 10km of een winnares van de 20km die Roth gaat doen is simpel.
Misschien heeft de gel wel geholpen bij het snelle herstel.
De trainster vind het tempo heel knap! Ik zet er lekker niet bij ‘voor mij wel!’ Het is haar trainingstempo. Ze waardeert het echt en dat voel ik. Geen opschepperij, een eerlijke vraag: hoe heb je gelopen? De halve marathon is ook binnen!

23 maart – “uitlopen” met K uit Polen en Vincent

slecht geslapen. Onrustig. Veel indrukken te verwerken. Kramperige benen. Enge dromen. Werken was onrustig en weinig aandacht ervoor. Veel twijfels over alles. En in de middag opeens doodop moe. Weinig trek. Voel me zwak en oersterk tegelijk. Dom en verstandig tegelijk.
Kwam K al om 3 uur met Rob mee! K is de Poolse collega van Rob en 3,5 jaar geleden begon hij met hardlopen door ons. Hij is inmiddels vader geworden en getrouwd, maar nog altijd een heel lieve schatje. Ik twijfelde of het slim was om weer te gaan hardlopen. Vast niet. Net als een gel te laat nemen. Kan ik het? Vast niet. Een dag na een rappe halve marathon. Doe ik het? Als alles: jawel hoor. Vincent mee na zijn heavy 15km gisteravond, K had zaterdag een PR op de tien km gelopen. En ik hield hen op, maar dat vond niemand erg. In 1 keer naar de berg. De foto van 3,5 jaar geleden opnieuw maken.

Met stops tussendoor zou ik het wel redden. Mijn benen doen het, geen blokking pijntjes, kletsen in het grappige Engels. Vincent doet vrolijk mee. We lopen verder langs de plassen. Niet dat het me vanzelf gaat of dat het gemakkelijk gaat, maar het gaat. Ik moest. Het centrum dicht. Langs de plassen verder hobbelen. Vincent wilde springen met K op de open plek. Zo leuk!

We stopten vaak en het was gewoon erg leuk om samen te kunnen lopen. Toen door naar de Almeerplant voor de WC, ikke dan. Toch weer. Daarna langs het hek wat dicht was.

Ik vond de viaducten op een ramp. Door de februaristraat. Ik hield het weer vol. Door naar de bloesems. We waren allemaal moe: ik van hardlopen, Vincent van school en K was al vanaf 3 uur vannacht aan het reizen. Dus bij de bloesems vonden we het wel zat en maakten we fotootjes. Niet eens zo druk.

Het rook heerlijk! Terug joggen. Eindelijk echt langzaam en 6+ minuten. Ik maakte voor de deur 10km vol. Het was gaaf om te doen! Geen last, maar veel vermoeider kan ik niet worden! Uit-thuis 7:44, da’s okay!!

24 maart – Een intervallen fietstraining buiten en een koppelloopje en ‘gewoon fietsen’ met Vincent mee en dan ook nog maar zwemmen in de avond!

10km wu – 6x 2kmTempo/2kmRust-6km cd
Soms gaat het niet om hard, niet om leuk, niet om makkelijk; soms is het gewoon maar weer doen. Wéér naar buiten, wéér wind, wéér geen tempo, wéér een worsteling. En dan is het dat accepteren. Dat is tráínen. Net iets meer dan je kunt. Gewoon maar gaan. Buffelen. Doorzetten. Niemand die het ziet. Niemand waar je het voor doet. Gewoon omdat het op het schema staat. Ook al doen mijn benen pijn. Is mijn hoofd doodmoe. Heb ik geen greintje zin. Juist omdat er niemand meekijkt, ik niks hoef te influencen, niet hoef te lachen, niet eens op Strava hoef, laat staan andere social media. En weet je? Het viel me best mee! Ik ging maar rustig tegen de wind in de warming up doen.

Dan heb ik op de dijk heel veel windkracht 5 mee! Dan haal ik de wattages absoluut niet, want mijn benen kunnen niet zo snel. Rij ik toch 40. Wind mee, I know. En dik 30 als ik rust heb. Er is niemand. Ik zie vogels, veel water, een toeterende vrachtwagen, 1 andere fietser, golfjes, vissersbootjes en heel veel ganzen.

De Knardijk is Niet Leuk. Wind van zij. NIET LEUK. Een beetje eng zelfs. En dan is het wattage veel te hoog om op de fiets te blijven zitten en hard te gaan. Dit is pas zijwind. Ik zie bloemen, bomen, een andere fietser die ik inhaal en de sluizen. En dan wind tegen in het vijfde blok. Heftig. Ik rij met heel erg veel moeite 26. Ver boven de opgegeven wattages. 28,5km gemiddeld in het eerste uur. Ik kan maar niet beslissen wat ik het leukste vind: buffelen tegen de wind in en voelen dat je iets doet of wind mee en ietwat saai heel hard gaan.

In het laatste blok op de Trekweg met volle wind tegen weet ik het wel! 23 Rijden en je uiterste best doen is minder leuk. En dan uitfietsen. Ik wil toch graag de 40km halen en dat is dan dus nog 5km extra wind tegen, ook al is het in de wijk. Ik haal het precies. 40km in anderhalf uur zonder af te stappen. 26,8 gemiddeld is er overgebleven. Ik vind het goed gedaan van mezelf! Dat zegt dan ook niemand anders.

Daarna een koppelloopje. Dag 3 hardlopen. Ik vind dat heel wat. Voor echte triatleten natuurlijk een eitje, maar ik vind het lastig voor mijn ouwe dikke body. Plassen, roze schoenen aan, nog een keer naar de wc (die kan er maar uit zijn) en dan ga ik gewoon maar. De muziek nog op. Het gaat. In het begin nog even niet, maar hardlopen gaat. Geen extreme pijn ergens. Ik moet een half uur. Dus ik ga een half uur. Punt. Na 2km ben ik op een nieuw stukje in plaats van het eeuwige 4,2km rondje, want ik ga wat harder en heb iets meer nodig dus.

Veel hondenuitlaters en die lach ik allemaal oprecht toe. Ik hoorde van Z dat ik meer moest lachen en leerde van D dat iedereen het wel eens zwaar heeft (haha), dus ik lach nu volkomen nep. Altijd zwaar. En dan opeens word ik M O E. Echt doodmoe, mijn ogen zouden dicht kunnen vallen ter plekke. Dat mogen ze vanmiddag doen dan. Oversteken en het wordt nu al langzaam groen op het rondje. Het tempo is redelijk en eigenlijk best heel hoog zelfs voor mijn doen. Ik vind het best. De moeheid gaat voorbij en ik ken de weg en hou vol. Niet stoppen, dat is nu het belangrijkste voor me. Dus ik blijf lopen. Luister de muziek. Heb zin om te gaan huilen (maar dat doe ik maar niet) en ga gewoon door. Geen excuses.

Ik loop 5km rond de 28 minuten. Uiteindelijk loop ik 5,3km in 30 minuten op een gemiddelde van 5:40 en ik vind dat helemaal prima. Thuis een beker sojachocomelk en dan weer naar de AH lopen voor brood.
Ondertussen doe ik de was en pak ik wat rust.
Ik vind het allemaal maar ‘gewoon’. Het is bewolkt, maar niet echt koud. Vanaf vannacht gaat het weer regenen.

‘Gewoon fietsen’ noemt Garmin het. Vind ik grappig. Vincent had intervallen rennen en ik heb niet echt zin, maar ik ging toch mee. Op de stadsfiets. Eerst wind tegen en een beetje kletsen en zo. Vincent had een piramide met 250-500-750-1000 en terug hard en rust er tussen. Het ziet er lekker makkelijk uit. Vanaf de fiets.

Het was nog mooi weer. Kreeg ik een appje van ES dat hij ons deze keer gezien had! Met foto vanuit zijn raam. Hoe lollig! Vincent moest ook nog 10x100m max en dat is lastig met fietsen als hij tussendoor dan 15 seconden stil staat en weer aanzetten en zo. Het was dit of de was doen. Nu moet die ‘arme’ was weer een dag wachten.

En dan in de avond ook nog zwemmen. Gelet op ademhaling en laag doorhalen. Slepen gedaan als anderen moesten benen of schoolslag. Eerst 100m gewoon, dan 100m slepen en dan weer 100m gewoon. Dat was het inzwemmen. Alles met 8je vandaag. In baan 3. Ging me veel te traag. Achter W. Ik werd gek. We deden elke keer 150-50-150 en dan de 50 iets anders. Voor mij slepen dus. 150 z1 en 150 z2. Zwom ik de 150z2 vooraan. Heel fijn! En verder uitblazen en laag insteken. Ja, dan is de insteek weer vroeg en krap, maar eerst de lage overhaal. Het geeft zoveel rust!!

Slepen zonder achtje kan ik ook trouwens. Na 3x de 150 blokken (garmin miste 75m! En die heb ik erbij geteld) deden we 300m met 1 op 2, 1 op 3 en 1 op 4 ademen en dat was geweldig zeg! 1 op 3 is de volgende stap. Maar nu eerst uitademen (het went al) en overhalen, wat met vermoeidheid lastiger wordt. Dan 200m met zonder keerpunt aan de overkant. Geneuzel. Maar wel gedaan. Ik werd wel moe en dan is uitblazen en overhalen al lastiger. We moesten ook echt armen doen met het achtje tussen de knieën en dat is dus voor mij zo makkelijk! We moesten nog een keer een piramide doen, maar toen zat ik al op 50 minuten en ik was er zo klaar mee. Ging ik er lekker uit na 53 minuten. Mooi dagje gedraaid zo. Anke on the move. En dan snel het zwembad uit, maar net niet snel genoeg om nog wat gefiep aan te moeten horen van zondag. Nee, ik heb geen spierpijn en nee, het ging niet vanzelf. Nooit. Doei en tot ziens. Doe allemaal je eigen geweldige dingetje.

25 maart – wandelen en strijkkracht’training’

Vanmorgen veel regen en vannacht ook. Goed geslapen. Geen pijntjes van gister. Ook niet echt extreem moe. Naar kantoor. Het was een beetje eng met de wind en regen op de 19de. Maar het werd droog en zonnig en we gingen even naar buiten voor een kort rondje langs nieuwe paden. Kende dat stukje Almere niet. Samen met Y. In de middag weer lekker doorwerken en stukje bij beetje doen. Zo gaat dat dan. En dan om 5 uur is het weer droog en ga ik even wandelen. Pak ik een station verder. Frisse neus, stappen maken, wandelkilometers verzamelen. Wind mee. Even kijken naar de treurwilgen. Vandaag net iets teveel gesnaaid, maar verder een volkomen neutrale dag.

Vincent moest binnen fietsen. We deden een beetje Rummikup en toen ben ik gaan strijken. Gister alle was al gedaan en vandaag dus alles gestreken. Prima kracht-inspanning zo! Naast al het sporten en werken hou ik dus ook mijn huishouden tussen de bedrijven door bij.

26 maart – Intervallen hardlooptraining

Een hardlooptraining op schema: samen met Vincent: wu 40’ – 5x 30” hard/90” rust – 3’ uitlopen. het ging niet. De hele dag al storm en buien en vannacht matig geslapen en werk verzetten en meekletsen en ook alleen thuis zijn. Om half 6 ging Vincent mee rennen. Hij moest langzaam, maar dit was wel een beetje zielig voor hem. Zone -1 voor de arme knul. Naast een stoomwalsje. Tegen de wind in. Maar het bleef droog! De kleuren waren heel erg mooi! Vincent liep gezellig te kwebbelen, hij vond het prima. Ik vond het loodzwaar. De wind tegen.

Ik had snelle schoenen aan en na de eerste km ging het iets sneller, maar het voelde alsof ik liep te sloffen en slepen. Ik moest 40 minuten rustig lopen. Nu valt 5:55 mee, maar ik was de wind zo zat dat we eerder afsloegen. Beetje langs de kassen. Toen we wind mee kregen was ik er al lang klaar mee. Op 5km wilde ik gewoon een pauze! Vincent een boompje. Uiteindelijk zaten de 5km er binnen een half uur op. We starten weer op en dan móét ik opeens! Gelukkig is het overal kei-rustig dus ik spring naast een boom. Met dit weer wil niemand buiten zijn, maar het valt mee qua kou en buien. Ik loop weer eens even leeg en daarna is het best wat makkelijker en leuker om te lopen. Ik haal de 7km net niet in 40 minuten. Dan moet ik 30 seconden hard. De brug af en wind mee: dat gaat best! Onder de 5 minuten-tempo. Ik moet ff wandelen. Dan dribbelen we even. De keer daarna ga ik iets sneller in de 30 seconden. Ik moet dat vijf keer doen. De schoenen redden me.

De vierde keer de brug over met bochtjes is met een tempo van 4:50 de traagste. De laatste met Vincent als haas is met 4:26-tempo het snelste. We hobbelen over de Evenaar. Ik ben het zó zat en het gaat zo zwaar, dat ik niet meer die dan de training van me vraagt. De hartslag is veel te laag gebleven, dus de uitvoering is nul procent! Ik heb 53 minuten gelopen en maak nog net 9km vol. Gemiddeld is dat 5:54, maar met de sjit-stops 6:24. Ik vind het mooi geweest. Droog, licht, rustig, fijn gezelschap: tel de zegeningen.
Na het hardlopen zet ik de training gelijk stil. Wandelen we wel verder. Moet toch nog een kleine kilometer voor de badges en we gaan weer langs de snackbar. Ik heb niet echt trek vandaag. Snaaide toch al weer teveel. Wandelen bevalt me eigenlijk beter dan hardlopen. Wachten bij de snackbar en naar huis lopen om te eten. Het is wel lekker! Ik haal de wandelbadges en eet de frietjes maar op. Weer een dag voorbij. Stappen gehaald, badges gehaald, het weekend gehaald. Is dit dan een dubbele trainingsdag 🤪

27 maart – Binnen fietsen – unsuccesfull – de techniek liet me in de steek, maar ik fiets toch door. En uitwandelen.

Hierop volgt nog een doorgewinterd rekenfeestje, want ik heb absoluut meer gefietst dan Garmin aangeeft! Dat was ook de bedoeling. 87 kilometer. Ik had een lange route in Zwift uitgezocht op de makuri eilanden. Veel punten halen voor een hoger level (op naar 60!). Maar helaas: na 17/18km -knal-bats-boem- Zwift eruit. Had natuurlijk geen foto, niet opgeslagen. Uiteindelijk heeft Zwift 12,8km opgeslagen en 30 minuten. Maar dat was met 100 hoogtemeters. Dus daarna omlaag, tja, dan gaat het harder. Ik fietste in Garmin door. Die was pas bij 15km. Altijd 20% te laag. Dus 17/18km is wel een redelijke schatting. Ik had net een lijstje gemaakt welke kilometers ik moest versnellen, maar dat moest ik dus ombouwen. Ik fietste door toen Zwift uitviel in Garmin en niet 1 keer gestopt dus ik heb echt 2:59:42 gefietst. 75,77 volgens Garmin. Die altijd 20% te weinig rekent. Op 6,2km Zwift zit Garmin bij de 5km. Dus als ik doorreken zou ik 90 km gefietst hebben. Binnen 3 uur! Met een dikke 500 hoogtemeters! Trots op mezelf!! Ik bedoel maar: voor de topfietsers is dat natuurlijk een eitje, maar mijn ouwe-vrouwenbenen vonden het zwaar om 30+ te rijden. De tweede rit van Zwift was 70km. Daar zit het gemiddelde boven de dertig. Die rit duurde 2:18. Dus had ik al 50 minuten gefietst. Waarvan Zwift er dus 30 heeft vastgelegd. De tragere. Dat waren er 12,8. Dus als ik dat tempo had doorgefietst, zou ik er een derde bij mogen doen en op 17km uitkomen. Doorfietsen en een nieuwe route uitzoeken: ik maak er echt 18km van. Kan iemand het nog volgen? De route uit Zwift komt dus ook niet door naar Garmin. Dus deze Garmin training worden de 18 ontbrekende kilometers en de tijd verander ik in 40 minuten. Qua afstand klopt het dan.

En dan de training zelf: Zo. Dat was werken. Wat een training. Op kilometers, dus de Garmin kan geen leidraad zijn. Ik pak een route van 80km+ in Makuri. Lekker rustig. Gewoon eerst 20km infietsen. Liggen, vervelen en gaan. Langzaam omhoog klimmen, mensen inhalen.

Het lijstje maken met welke km wat te doen en dan naar beneden razen en dan PatsBoem, Zwift helemaal uit. Weg route, weg score. In trapte door, maar na 18km herstarten is geen optie. Zoeken naar een route van 60km: Watopia, met berg erin! Dan die maar…. Alles weer aanpassen qua kilometers op het lijstje. Dan 8km flink doortrappen. De standaard werd 32/33 op de vlakke stukken. Hier en daar een sprintje meepakken en top tiens scoren. 5km kalm aan. Dan nog een keer 8km beuken. Werden de beentjes moe van. En dan een berg in het vooruitzicht… 5km ‘rust’ en het eerste blok omhoog fietsen. Gewoon maar doen he.

Dan 8km waar het tweede blok omhoog in zit en dan ga ik ook wel echt harder. En omlaag ook blijven trappen. Ik scoor een groen shirtje. Dan weer 5km rust, maar de tacx is los en ik blijf hard gaan! Dan nog een keer 8km buffelen en drammen. Ik moet flink mijn best doen! Volhouden. In de volgende 5km rust eindelijk een paar koekjes eten. Lange vingers en water.

Nog een keer 8km doortrappen! Het valt echt niet meer mee. Mijn benen protesteren flink! En tellen hoeveel ik nog moet. Heb ik opeens een bolletjes trui! Trots op. 5km nog doorblokken om 60km in 2 uur te halen. Ik maak nu extra veel fotootjes! Van 2 shirtjes, van behaalde afstanden en van de route die ik heb gehaald ook. Ik moet 70km vol fietsen. Een flinke kluif op het einde, maar ik maak m vol.

En dan dus 88km binnen gefietst achter elkaar door. Met ruim 500 hoogtemeters. Mijn benen zijn vermeoid. Een hele goeie training dus! Alleen te weinig gegeten. En me niet eens af laten leiden door een boek of iets. Buiten was het koud en was er wind (maar geen technische problemen)

Na de lunch wilde Rob lippenbalsem en ik wilde de stappen halen en ook een paar paaseitjes… het was droog en best lekker qua weer. Stappen niet direct gehaald, maar wel de paar boodschapjes. Benen doen het dan gewoon weer. Er zijn overal blauwe druifjes!

In de avond naar DO voor voedingsadvies.

• bloks op de fiets
• dextrose bij water of cola! Elke bidon meer is meegenomen
• testen met cola gels (amac of ettix) bij koppeltrainingen in de wissel of even daarvoor.
• alles wat ik meer kan verwerken als nu is winst.
• voeden op de fiets, makkelijk weg te werken spul bij het lopen
• ín trainingen met tempoblokken voeding proberen.
• als het niet goed gaat met de darmen: kijken wat de rest van de dag was (stress, drukte, vette lunch etc)

28 maart – Wandelen rondom de RunBikeRun van Vincent en zwemmen

Kouddddd 🥶 Ook om stil te staan. Voor Vincent was het fietsen nog veel kouder met veel (tegen)wind. Wel soort van gezellig met SvH, J en andere atleten. Blij dat ik niet mee hoefde te doen. Wel fotogeniek, die omgeving en luchten. Met Rob een stuk naar de verre brug gewandeld. Lekker veel foto’s gemaakt. Van mijn knulletje. De stappen gehaald en nu heb in 2026
Punten aan Garminbadges!

Ik schreef het zo naar Joyce in de avond: “Ontzettend grappig fact vandaag.
Er was een vrouw zonder ‘triatlonfiguur’, die gewoon in een superopvallend triatlonpakje rondhobbelde. Ik vond haar geweldig en was meteen een fan vanaf het moment dat ze als laatste vertrok! Ik moedigde haar aan, heb haar een hi-5 gegeven en geroepen dat ik zo trots op haar was. Ze deed ruim een uur over tien km hardlopen en Vincent haalde zijn fiets al op na de finish toen zij begon aan de afsluitende 5km hardlopen. Maar ik vind dat top: we worden niet allemaal eerste, zijn niet allemaal geweldig snel, maar opgeven: dat deed ze niet! Met haar stevige figuur ging ze maar door.

Vincent ging ook nog even mee zwemmen vanavond. Dappere dodo. Half uurtje en toen ging hij er uit. Moest even aan LM vertellen wat hij had gedaan. En wat zegt Leo: mijn dochter deed ook mee! En ja, ik heb de uitslagen gezien en er stond een M(achternaam) tussen, maar ik dacht: dan hadden ze haar toch komen aanmoedigen en toen was de gedachte alweer voorbij. Maar dat was dus de dochter van LM! Zij heeft in Hoorn mij luidkeels aangemoedigd en bejubeld. En vandaag was ik haar grootste fan, want haar ouders konden niet. LM had zijn dochter al geappt en ze had hem geschreven: ik dacht al dat ik haar herkende… Misschien wist ik het onbewust, maar ik vind het zo leuk dat ik haar vandaag kon laten lachen en energie kon geven!”

En dan een zwemtraining. Zonder achtje!! superblij mee. Dit is vertrouwen bouwen. Niks meer of minder. Ik zag er wel tegenop: alles zonder achtje. Maar ik moet en wil het leren. Vincent gaat mee, de held. Ik zwem in zonder pullboy. 2:06 op de 100m. Dat is vooruitgang! Ik ga niet meer dood. Blaas al uit. Blijf laag. Gebruik mijn benen. Ben niet meer bang voor 500m. Ik zwem in baan 2. I wil toch achter me. Moet ze zelf weten… GN geeft training. 7×100: 50 rustig, 25 snel, 25 andere slag. Ik haal de 50 rustig heel makkelijk en kan goed oefenen. 25 snel red ik niet zo snel, 25 andere slag is of schoolslag of slepen. Keer op keer. Dan 6×25 sprint. Kan ik niet, doe ik wel. Omstebeurt voorop. Geen gezanik. Ik ga zo snel mogelijk op techniek. Dan weer 7×100 op dezelfde manier, maar dan met een techniekoefening de laatste 25m. Slepen dus. Elke keer. LM en Vincent laten me zien dat ik EM heb aangemoedigd en ik haal een kwart baan in! Ik word wel moe en heb spijt van de paaseitjes van vanmiddag. Maar door vermoeidheid heen blijven uitblazen en opletten is een goed trainingselement. Ik hou gewoon vol. Geen achtje, niet verzuipen, geen angst. Geen tempo, maar Garmin telt wat pauzes mee. We doen 6 van de 7 keer en moeten dan ook nog 6x sprinten. I try… niet mijn beste kant. Ruim 2200m gezwommen op 2:09 gemiddeld. Zonder hulpmiddelen. Als ik die straks weer ga gebruiken kan ik ook naar baan 4, net als onze roemeense heldin, die met achtje en van die dingen om haar handen (paddles) opeens 1,5 uur in baan 4 kan en razendsnel wordt. Het is fijn als je jezelf voor de gek kan houden, maar ik ben realistisch: kalm blijven in het zwembad bij een sprint triatlon is meer dan winst! Ik heb goed getraind. Misschien niet snel, nog lang niet perfect, maar tien haar geleden was er 1 ding zeker: ik ga nóóít zwemmen. Dus dit is pure wilskracht en doorzettingsvermogen. Ta sé mé.

29 maart – Hardlopen, intervallen: 4x 12’duur/20”sneller/30”wandel, 2x 8’duur/20”sneller/30”wandel.

Vincent ging mee op de fiets. Net te krap na de lunch met worstebroodje. Via het bos dan maar haha. De training: 4x 12’duur/20”sneller/30”wandel, 2x 8’duur/20”sneller/30”wandel. Wind mee in de eerste 2 blokken ging wel erg soepel en snel voor duur. Ik had geen snelle schoenen. Netjes onder de 5:00min/km op de 20 seconden sprint. Keurig gewandeld ook.

En gewoon doorgelopen. 5km binnen 28 minuten. De brug over in het Kotterbos en dan begint het: wind tegen. Koud. Ik had wel een korte broek en lange mouwen. Was te verwachten dat het tempo ietsje afnam tegen de wind in. Maar niet eens echt extreem. De snelle km net boven de 5min/km. Ik voelde me een watje dat ik de Trekweg en felle wind tegen verliet en langs het Luierpark ging. Stom he, dat ik dat dan slecht vind van mezelf. Dat komt omdat iedereen alles maar kan en hard en snel en ver en ik moet er maar voor trainen en oefenen. De geweldige mensen zouden allemaal gewoon tegen de wind in gaan. Ik vind het ook vreselijk dat je voor de liefdadigheidsactie zonder helm een social ride mag rijden. Mensen zijn zo asociaal geworden dat ze echt alleen maar aan zichzelf denken. “Ík moet die hele triatlon doen en iedereen moet mijn race betalen. Ík moet op het podium, iedereen moet mij bejubelen.” zijn de leuzen. Ik hoef geen podium, geen strava, geen jubel. Ik schrijf mijn blog, doe de was en ben heel blij dat Vincent meefietst en leuke dingen te vertellen heeft. Of juist even niks zegt. Na 8km moet ik het worstenbroodje kwijt en heb ik krampen. Gewoon doorzetten maar. Vincent moet er af want die moet richting zijn werk. Ik ga alleen verder met de blokjes van 8 minuten. 10km maak ik onafgebroken af in ruim 57 minuten. Het tempo blijft prima en ook het versnellen gaat en dan is het opeens mis: ik moet direct de bosjes in en het floept er ook uit! Even het bos van de andere kant bekijken…

als ik weer opstart, komt er een meneer met honden aan. Ik loop nog een keer de 8 minuten en loop de straat weer in. Nog 1 keer versnellen, maar die gaat niet zo goed want auto’s en kinderen die oversteken en moe. Ik stop de training meteen. 100% goed haha. Ruim 12km. In 5:42 gemiddeld. Met de 💩pauze 5:57 gemiddeld. Zeg het maar of het sneu is.

30 maart – Een lunchwandeling en bootcamp waar ik natuurlijk geen zin in heb

Een lunch wandeling die ik later heb afgemaakt richting de bootcamp. Het was s middags al niet warm. Maart roert zijn staart. Prachtig felle zon. En hagelbuien. Ik worstel me door tickets heen. Kan niet alles volgen. Antwoord telefoontjes. Doe blij, voel me verward. Stormt en hagelt in mijn zonnige hoofd. Snaait. Probeert het te vatten. Wat is nou echt belangrijk? Ik weet het niet en snap het niet. De tijd voelt toch raar. Het is maar een uurtje en de goede kant op, maar veel dingen kloppen niet meer. Na het werk gaan we al snel eten en rummikub spelen.

En dan maak ik de wandeling af naar de bootcamp. Ik doe aardig en sociaal en kwebbel lieflijk mee met alles en iedereen, maar het voelt afstandelijk en onecht. De kleuren zijn zo mooi nu! Ik heb collega Y mooi even kunnen helpen, maar ik kan niet genoeg echt doen. Waar had ik het over eigenlijk? Zo gaat het de hele tijd. Ik begin over kleuren, flip terug naar werk en wilde zeggen dat ik geen zin had in de bootcamp, maar deed alsof. Zo dus. Nou had ik natuurlijk geen zin. En dat zeg ik ook gewoon. Ik tel de tijd af. Vertel ik eerlijk. Het hagelt. En het waait koud! Zeker voor 1 laagje, maar met jas aan vind ik echt ruk. We moeten veel rennen. Heb ik weer. Oefening, oefening, rennen. Ik heb echt veel tijd nodig om op te warmen vandaag zeg. Bijna een half uur! In elk geval 2x 8 minuten. We zwaaien met kettlebelts. Klein groepje. En dan begint de hagel. Zo, heftig buitje! Leuk hoor. Ik hou er wel van. Ik doe alles maar zo’n beetje net wat me lukt. Blik op oneindig en doorploeteren. Dat kan ik wel. Koud is een emotie. Het gaat nóg harder tekeer. De wind tegen is heavy, wind mee terug en weer zwieren met kettlebelts. We doen ook armen en buispieren met de kettlebelts. Zwaarder wordt het niet. Wel mooi. De kleuren door de hagel heen zijn geweldig. Er is zelfs een regenboog! 🌈 ik zet m op de foto.

En dan weer door. Ik kom er lekker in en geniet van het bikkelen in de elementen. Hard man! Wat kan et nou gebeuren? Koud? Harder werken. Nat? Amper! Klagen? Nergens om. Aan het einde daagt T me uit om de zwaardere kettlebell te pakken. Ik bedank. Ik jog alleen nog maar, verder heb ik geen zin meer in rennen. Ik laat me niet kennen en wissel haar 10 voor mijn 8. Kan ik namelijk net zo goed. Belachelijk maar waar. Het zit meer in mijn hoofd dat ik dit niet kan, dat ik niet wil. Mijn lijf vind het prima. Ik sport keurig dik 52 minuten en dan smokkel ik er wat bij voor de badge, hé, je moet het ergens voor doen!! Ze zouden omvallen als ik zie dat dit mijn rustdag is met 10k stappen en dat ik morgen wel weer ga sporten. Dus zeg ik beter niks en wandel lekker naar huis.

31 maart – Wandelen, maandstatistieken, fietsen, hardlopen, gewoon meefietsen en zwemmen

Eindelijk dan, de gang naar de huisarts. Ik had niet eens echt hoeven gaan, had gewoon weer aan de pil kunnen beginnen. Maar nu toch een andere, die ik kan blijven doorslikken. Iets minder hormonen erin. Maar daar belde ze voor toen ik terug wandelde. Ik had een afspraak om half tien, maar toen ik om kwart voor tien ging controleren of ik de tijd goed had, was de afspraak al voorbij, maar was ik nog niet geweest. Uiteindelijk dus toch netjes de tijd genomen voor me. Met resultaat. De andere vraag had nog geen zin. Mensen nemen ook wel kortere wandelingen op. Ik heb inmiddels ook de dagelijkse spelletjes gedaan en was op tijd opgestaan. Na het bezoekje ga ik nog wat werken. Nu zijn alle SAAM*-website live! De tickets zijn gered en ik heb de exports gedaan. Zo’n uurtje is dan niet erg en geeft rust, anders moeten anderen het doen. Kan ik morgen wat later vertrekken. Ook fijn.

In de middag ga ik buiten fietsen. Op de racefiets.

Ik hield mezelf de hele tijd voor dat het echt niemand boeit hoe hard ik fiets of wat ik doe. Ik bedoel maar: mijn trainster kijkt niet eens! Hoeft ook niet hoor. Misschien MvdB, maar die denkt hooguit: leuk voor je dat je de tijd en zin hebt voor zo’n rit. Er is dus niemand die iets van dit lage tempo hoef te denken. 25,8 is heel ver van de top en daar ga ik niet mee winnen, maar: ik doe het en ik denk dat het reuze meevalt hoeveel andere vrouwen (van mijn leeftijd) vandaag 2 uur fietsen. Ik heb hooguit een paar oude mannen gezien op een fiets. Hoewel in mijn beleving de k’s, w-tje en a veel beter en sneller zijn, kan ik gek genoeg nauwelijks vrouwen bedenken die helemaal geen 50km zouden fietsen.

Ik had een route van 50km en ging dus uit van 25km per uur en dan valt 25,8 km dus best mee!
Ik heb genoten van het fietsen. Eerst rustig langs de bloesems. Lekker over de Trekweg waar het rustig is en door tot de sluisjes. En dan via het bruggetje naar de Knarweg. Dikke wind mee en altijd weer gaaf. Ik hou van de Knarweg.

De eerste tulpjes ook gespot. Dan over het Knareiland. Ook leuk.

En de Knardijk met wind mee is dan ook heerlijk. Daarna het fietspad naar rechts op. Ligt altijd vol takken en schelpen (?). Dus goed opletten. Maar het scheelt veel wind tegen en het is ook weer mooi met de bomen die groen aan het worden zijn. Ik fietste 27,2km in het eerste uur. Dat was het makkelijke uur! Ik dronk veel, wel 4 keer een flinke slok! 400% winst zeg ik. 😝 maar dan moet ik dus ook plassen. Ben ik na 35km even ergens gaan zitten. Veel bloesems en geurtjes. Dan door naar de Grote Trap. Of ik langs de ‘witte lijnen’ wilde fietsen, die waren net geschilderd. Top-accentje! De Grote Trap wind tegen. Is toch andere koek. Heeft ook z’n charme. De tulpen werden afgedekt! Ik stop nog even voor een foto van de opkomende tulpen.

En dan naar huis buffelen. Op 45km een amac GEL. Inderdaad erg goor. Bidon 3/4 leeg. Net anders Almere door. Precies 2 uur. 51,52km. Op tri-tuesday!

Na het fietsen volgt een koppelloopje. omkleden naar korte broek en weer plassen. Als ik ga rennen, voel ik voor ik de straat uit ben de gel al. Geen succes dus. Ik doe het 4km rondje. 15 minuten inlopen. Snelle schoenen. Het gaat na een km in 5:40 makkelijker, ik heb het gevoel langzamer te gaan, maar zie iets onder de 5:30 voorbij komen.

En de hele tijd aandrang. Dus de gel is goor en werkt de verkeerde kant op. Ik sta even stil, maar besluit de training af te maken en in nood thuis te gaan. Na de 15 minuten warming up in 5:28 gemiddeld 🫣 moet ik 10 minuten rond de 5 lopen. Daar heb ik de gel voor genomen. Wind mee, snelle schoenen en ik hoef al niet meer echt. 4:58! 😳 ik loop hard door en ga het huis voorbij. Nog zo’n km, maar dan zonder wind mee. Het gaat ietsje langzamer, maar ik heb 2 kilometer gelopen in die tien minuten! De gel? De wind? De schoenen? Als ik vertraag herinneren mijn darmen zich dat ze moesten. Ik jog gewoon uit. Ik dacht 10 minuten, maar na een minuut is het klaar. Ik ben nog niet thuis en jog verder. Nog altijd rond de 5:40 geloof ik. Tjongejonge. Ik stop voor het huis met een gemiddelde van 5:21 (5:24 met minibreak) op de 5,67km. Ik ga meteen naar de wc, maar het is nog geen diarree. Ik kan dus niet zeggen dat het gelletje heeft gewerkt of tegengewerkt. Kan ook het witte bolletje met worst zijn van de lunch. Ik voel me niet slecht en ben blij met het tempo. En dat ik soort van moeiteloos 2,5 uur sporten verwerk. En de dag is nog niet om! Maar goed: ook dit ziet niemand en dat vind ik net zo prima als het fietsen. MH reageert op mijn instapost dat ik zo’n fitte 50er ben en er goed uitzie. Ik weet zeker dat ze het goed bedoelt, maar het voelt ook een beetje als de nadruk op de oude leeftijd. Ik snoep lekker chocolade! Jammie.

Hij vroeg of ik mee ging. Hij had een hardlooptraining van een klein uurtje. Nou voor deze keer dan. Uit fietsen. Ik heb de optie gewoon fietsen ontdekt in garmin en dat vind ik grappig. Hij maakt z’n schoolwerk af en ik drink wat chocomelk. Stadsfiets.

Op naar de dijk! Leuk de wijk uit. Zijn inlopen zit al ver boven mijn 10 minuten zware inspanning! Dat is zo grappig! Ik kan er mee leven. Andere leeftijd, andere sekse. Hij moet vanalles 6x doen en tussendoor wandelen. Lastig mee te fietsen, maar ik hou het bij. Hij doet al snel zijn jasje uit en in mijn rugzak. Haha! Vincent loopt lekker hard en we halen de dijk. Uiteindelijk loopt hij 6×400 en dan gaat het ook niet meer vanzelf gelukkig. Wel hard hoor, maar niet vanzelf. In minder dan een uur heeft hij de 12km bij elkaar geknald. We hebben lekker gekletst en het was leuk om mee te gaan. Toch nog wat zon gehad haha. Ik heb wel honger! Maak een flink bord pasta.

Tot slot ga ik in de avond zwemmen. Een tempotraining nog wel. Eerst 400m in baan 2 zonder achtje. Kan ik! Intussen. Zonder verdrinken. Dan achtje pakken en naar baan 3. Achter de snelle mannen. We moesten 250m doen: 100z1 en dan opbouwend naar zone 4 de laatste 25m. Lukt me allemaal prima. Zone 1 is slepen en trainen op de slag. Aantikken, laag blijven en uitblazen. 😮‍💨 deden we twee keer.

De mannen en tuttebel achter me redden het tempo niet. Daarna 50m rust, dus ik doe slepen. Dan een piramide: 200z1-150z2-100z3- 50z4-100z3-150z2-100z1. Allemaal even goed voor mij. Technisch goed zwemmen helpt me prima aan z4! En dan een beetje bijflipperen. 50 rust deed ik schoolslag. Yek. Gaat qua afstand in garmin verkeerd tuurlijk. Het wordt gecorrigeerd. Dan 100mz1-25z4-75z2-25z4-50z3-25z4. Het gaat mij steeds beter af. Maar ik heb wel totaal geen zin meer. Ik voel dat mijn hormoonbalans omslaat: ik voel me niet meer goed genoeg, in niks. Iedereen hier is vast beter. Ik wil eigenlijk snel weg. Ik ga dus niet meer uitzwemmen. 2250m met 1:56 op de 100m. 55 minuutjes.

72 km gesport vandaag.
4,5 uur.
Yeah right.
Doen ze vast allemaal 🙄

Statistieken maart:
Wandelen 60,02km
Kracht 4 uur (en 58 seconden!)
Zwemmen 17,38km
Fietsen 666,35km
Hardlopen 150,89km

Totaaltijd: bijna 65 uur
Totaal afstand: 893,65 km.

Doen ze vast allemaal joh….

1 Maart – De 10 Engelse Mijl: Wedstrijd
Twiskemolenloop

2 maart – Wandelen en Bootcampen

Ik moest even naar buiten tijdens de lunchpauze. Ik heb zo slecht geslapen en er is zoveel werk. Tickets, dingetjes, tickets, telefoontjes, tickets, loslaten, tickets. Samen met Rob die lekker vrij is. Ik wacht de hele dag af of ik morgen ook moet werken en daar heb ik totaal geen zin in maar het moet. Met Rob wandel ik op en neer naar de oostvaardersplassen maar ze zijn overal het hakken en snoeien.

Ik heb geen last van gister. Alleen ben ik moe. En hyper prikkelbaar. Zin om een paar klanten uit te schelden.
Ik werkte langer door, Rob was nog aan het klussen en we aten laat. Snel door naar de bootcamp. Zonder zin.

Tussen de stevige dames in. Warming upje. Dan een circuitje met 7 oefeningen. Ik vond het maar zwaar deze keer. Is dat lijf toch ook een beetje moe. Dat was wel eens grappig. Niet dat ik ergens last van had, maar gewoon zwaar. Gelukkig pikte Vincent me zoals afgesproken na 35 minuten op. Die rare M snapt helemaal niks van triatlon. Ik vond het welletjes en ging na 38 minuten weg. K was er ook niet volgens de foto. Ach, boeit me niet. Mooie maan.

3 maart – Duurrit Racefiets Feestje samen met Vincent, koppelwandelen en zwemmen

het tempo is met 24,9 natuurlijk nog erg sneu, maar ik ben dan ook van de afstand en van het genieten en dat heb ik met volle teugen gedaan!
Vanmorgen eerst werken nog. Er ligt veel. Dan is er voor mezelf geen rust of tijd voor huishouden. Ook rond de lunch nog twee keer met werk bezig zijn. Gaan fietsen is best een ding: fietsen moeten klaar en insmeren en kleding en route. Vincent en ik gaan naar Hilversum, even bij K&B langs.

Het is zo lekker buiten op de racefiets! Kalm, wind mee, route bekend. Rekening houden met ander verkeer. Ik fietste echt lekker! Bewonderde bloemen, hoorde vogels. Vincent gaat soms lekker hard.

Op de dijk bij Eemnes lekker liggen en hard rijden; 32km/u. Verder goed uitkijken. We rijden in 75’ naar H’sum. Blij elkaar even te zien. Ik drink water.

Dan terug net anders rijden. Wel wind tegen! Koeler. We gaan bij de WitteBergen rechtdoor door het bos. Gaaf. Maar dan weet ik de weg niet en komen we weer door Eemnes en op de dijk met wind tegen. Ik buffel voor met 27km/u. Heeft ook z’n charme. Maar is vermoeiender! We hebben allebei trek. We gaan naar het sluisje bij Blaricum. Even zitten en koekjes eten.

Ik plas verderop. De brug weer over en via Shell terug en dan langs de Kemphaan.

De kilometers verzamelen ging vanzelf. Wie geeft er om snelheid eigenlijk? Samen met je kind 67 km fietsen. Oma blij maken. Lekker bewegen. En dat 2 uur en 3 kwartier. Begin maart. Heerlijk toch?!

Meteen na het fietsen een warme broek aan en met Rob naar de Plus wandelen voor diepvriesspullen en stappen! En omdat het lekker weer is en fijn om buiten te zijn.

In de avond nog zwemmen. Met achtje. Op 2x100m na.
Net na het eten en tijdens het rummikuppen voelde ik het in mijn buik. Weeen. Dag 20. Het is al meer. Dit is de 60ste dag van het jaar en de vierde keer. Mijn lijf en hoofd hebben meteen rust. De ongedurigheid, boosheid, prikkelbaarheid is er meteen vanaf. Zit dan in de buikkrampen.

Beter nu meteen nog maar gaan zwemmen. Het is nu nog net te doen. Maar wel met achtje! Voor de zekerheid en om een paar spieren te ontlasten. We moeten intervallen doen. Ik zwem te lang in en iedereen moet op me wachten, oeps. In baan 3 achteraan, achter 3 mannen. Snelheid zit er niet in, maar ik ga zo oefenen met uitblazen! Andere brilletje. De blauwe loopt links toch vol helaas. We doen iets van 600m met tempoverschillen en dat bevalt me wel. Rustig achter de man voor me aan. Het voelt wel okee. Doet niet extra veel pijn. We doen ook 3×150 achter elkaar door. En dan nog 50jes. 9x in 3 tempo’s. De training is best leuk. Met achtje gaat het ook wel. Uitborrelen went ook. Dat geeft wel een enorme rust. Ik probeer ook 2 x 100m zonder achtje en dat is anders dan haha. Dan trekt alles! Gek genoeg krijg ik nu de trekkende kramp in mijn benen. Ik vind het na 50 minuten en 2200m gezegend. Het gemiddelde is met 2:05 weer niet om over naar huis te schrijven, maar ik denk dat Garmin wat pauzetjes meerekent. Het zal me wat. Ik heb goed getraind. Gelet op uitademen en de insteek en lange slagen maken en heup aantikken. Dat telt voor mijn Daarna zetten de krampen wel weer door.

4 maart – Wandelen met de collega’s

Tja Ach Nou ja Dan. Zo.
Goed geslapen, dat wel. Op tijd op kantoor ook. Veel tickets. Een meeting. Mijn functioneringsgesprek en ik functioneer te goed; wil te perfect doen en dat lukt ook nog, maar… het kost me wel veel energie. Ik kan zelfs ‘goed genoeg’ maar moeilijk goed genoeg vinden. Of loslaten. Of terugkijken hoe hard ik ben gegroeid en hoe veel ik vooruit ben gegaan en betekent heb. Het is alsof ik nergens tijd voor heb om bij stil te staan. Dat is jammer. Er zijn voortdurend vragen en zelfs ‘goed genoeg’ antwoorden kost me tijd (en eigenlijk wil ik het gewoon toch net iets beter en completer doen).

We gaan lekker even wandelen in het zonnetje. Ik heb het horloge al vroeg aangezet, zodat ik het half uurtje haal vandaag. Na de lunch snel door naar de training. En dan is het alweer bijna half 3 voor ik aan de tickets kan starten! Dan zijn er alweer meer bijgekomen. Telefoontje. Ik probeer alles van Veluwezoom maar op te pakken. Het is me wat rommelig. Alles voelt rommelig. En tussendoor moet ik vaak enorm veel plassen ook nog. Telefoondienst en dan zet ik om 5 uur het laatste klaar voor morgen. Morgen weer een hoop werk te gaan! Ik moet nog flink doorlopen voor de trein en in de trein het half uur nog vol maken. Ik ben erg moe van deze dag. Dus het blijft bij leeglopen en dit wandelingetje. En teveel snaaien. Mijn HRV is omgevallen en ik heb de hele dag hoofdpijn. Ik ben overbelast en wil alleen maar pizza eten. Morgen weer een dag.

5 maart – hardlopen

15’ wu- 4×30”hard/90”rust-15duur- 4×30”hard/90”rust -10’ cd. Het gemiddelde tempo is 5:48 en dat is OK. Met poep- en ruststopjes 6:12. Matigjes. Maar dat is wel wat het is. Stukken onverhard (de 15duur op 5:57) en wind tegen (warming up en cooling down). De snelle blokjes van 30 seconden (ruim) onder de 5:00. Op de roze schoenen he! Zonder muziek, met zon en kort-kort. Maar het voelt ZWAAR.

Nu ben ik ook (veel) te dik en snaai ik teveel, maar vooral wind tegen lukt het me dan amper. Dan sloft het echt voor mijn idee. Ik kan het wel, krachtig lopen (als ik moet versnellen), maar mijn hoofd staat er niet naar. Vol met tickets, dingen die niet lukken (websites migreren), die niet af zijn (nog veel tickets), die voorslepen (projectmanagement assistentie) en een mopperige klant. Ik vergeet hoe blij klant CH is, dat er ook veel tickets beantwoord zijn, dat ik de migratie deels snap en vooral dat ik kán rennen. Veilig, in de zon, door het bos in een vrij land op een redelijk tempo. Ik voel alleen ‘te zwaar, te veel, te traag’. Zelfs als het niet zo ís. Na het eerste blok versnellingen moet ik hoognodig de bosjes in. Dat voelt zo fout. Maar ik moet. Was ook al bijna weer een krokodillenplaag in het Kotterbos…

Dan weer oppikken valt niet mee. De brug over gaat zo lastig. En soms stop ik even om adem te halen. Geen minutenlang, maar eventjes. Tussendoor en gaandeweg geniet ik ook wel, maar het gevoel ‘niet goed genoeg’ is heel sterk. Ook al kan ik 4:40 lopen en kunnen mijn benen dat. Maar ik moet dan ook even wandelen daarna. Ik vind de rode zon die ondergaat mooi en hou van de rust. Ik loop de tien km vol, maar het uur niet eens. En de training heeft ook 2 minuten over. Ik vind het best. Ik heb trek in kroketten. Naderhand een paar pijntjes. In mijn voet. En moe. De was moet nog.

Ik heb me ingeschreven voor de laatste uitdaging dit jaar: de marathon van Eindhoven. Een half uur in de wacht gestaan! Op voor een PR op beide? 🤐😵‍💫 Ik denk ook: Waarom?! 🫣 nooit goed.

6 maart – wandelen, fietsen en een koppelloopje

Ik droomde vannacht zo akelig van een boze klant en toen werd ik wakker door een kotsende kat. Mijn peesplaat rechts speelt ineens weer op. Daar snap ik niks van, maar ik weet wat het is! Er ligt bij de darmen, blaas, baarmoeder, iets uit het lood en dat trekt. Dat zorgt ook voor het vervelende gevoel. Ik blijf lekker wat langer liggen. Gek geneog ben ik gewoon afgevallen, 7 ons weg opeens. Onbegrijpelijk. Zoveel gesnaaid. Het zal vocht zijn. Want ik zie er nog gewoon dik uit. Het is heerlijk weer buiten! Rob werkt en wil wel even wandelen in de pauze. Vincent en ik wandelen mee en we gaan naar de Plus. Voor de schoenen van Vincent die daar liggen. Zijn goedgekeurde snelle schoenen. Ik voel de peesplaat met elke stap, maar de afspraak voor dinsdag staat al! Ik ga ook bloed laten prikken op ijzer en eind van de maand ga ik eindelijk naar de huisarts. Ik loop vandaag voor de derde dag gewoon verder leeg.
En dan een duurritje op de racefiets. Weinig wind, maar nooit niks. Muziekje aan en geen idee van de route. Maar via een ommetje naar de ibisweg. Heb ik de hele tijd wind van opzij. Ik trap gewoon door. Verder weinig op af te dingen.

Natuurlijk gaat het absoluut geen dertig. Gewoon fietsen is genoeg voor mij. Ik had de Knardijk willen halen, maar ik zie na een half uur dat ik bij de Praambult ben en ik ga terug over de Trekweg. Het is er heerlijk rustig, maar het nieuwe fietspad ziet er wel kil uit aan de overkant. Ik fiets de hele Trekweg af en steek daarna wel terug. Ik zie op tegen het hardlopen, vanwege de opspelende peesplaat. Ik besluit gewoon heel rustig te gaan. Mag ik toch ook wel eens? Ik bedoel maar, net als dit fietsen: niemand die het ziet uiteindelijk. Of er over hoeft te oordelen. Laat al die luitjes ik-doe-een-duurrit-op-30+ maar shinen. Ik ben zo fantastisch nou eenmaal niet. Al die mensen die maanden niet trainen en dan weer opeens uit het niks snel en makkelijk zwemmen en rennen. Het lijkt zo verrekte oneerlijk. Ik train maar door en het resultaat is er nauwelijks. Maar ik doe het gewoon maar. Ik rij net iets meer dan een uur en mijn gemiddelde is met 26,6 voor mij goed genoeg. Ik zet de fiets aan de kant en ga maar hardlopen. Ik had wel een korte broek, maar het ING jasje aan.

En dan een koppelloopje van 70 minuten. Ongelooflijk verwarrend. Het voelt als slecht, niks, zwaar en sloom, maar het is snel, makkelijk en relaxed de meeste tijd. Dat heeft níéts met mij van doen, de schuld ligt volledig bij de schoenen. De eerste kilometers voel ik de peesplaat, maar zoals altijd lost dat op. De eerste kilometer voelt als 6:30 en dat vind ik prima. Maar het is 5;45 en ik ben verbaasd. Ik jog echt voor mijn gevoel en vraag me af of het wel slim is om naar de dijk te gaan. De tweede kilometer gaat nog sneller. Huh?! Ik denk gewoon heen en weer te lopen naar de dijk. Lekker saai. Er loopt iemand voor me met een fietser erbij. Die kan ik hebben denk ik. Maar ze lopen uit en ik denk dat het KD moet zijn dan. Ik loop met mijn 5:30jes namelijk gemiddeld best door. Het tempo voelt oke en ik zit in een flow, maar ik heb geen zin. Het voelt allemaal niet alsof dit helpt. En ik ben bang dat ik nu alleen zo lekker loop omdat ik wind mee heb. 5km in 28 minuten schoon. Ik loop naar de dijk, maar het is er heiig.

Ik stop even en ga appen met Vincent die binnen aan het fietsen is. Of hij me op wil pikken. Dan kan ik door blijven lopen. Hij wil dat wel, maar ik besluit toch maar weer niet de makkelijke weg te kiezen en het zelf voor elkaar te boksen en thuis te komen. Ik loop kort-kort en luister muziek en ik ga weer door. Er is geen wind tegen. Integendeel. Het gaat echt lekker qua tempo en ritme en het voelt ook makkelijk en terecht als zone 1. Maar het geluk ontbreekt. Het besef, het gevoel. Ik tel gewoon af naar 8km. Ik heb trek. Op 8km stop ik nog even.

Dat doet me goed en ik kan weer door. Opdelen in kleine blokjes: door naar 10. De brug over en ik hoor de Dubliners. Dat helpt. Ik blijf lekker even omlaag gaan. 10km in 56’ zonder de pauzes. Ik zie de fietser en loopster en het is inderdaad KD! Ik ga nog om via de wijk naar huis. In de straat achter ons moet ik toch! Het is hele vuile diarree. Dat helpt vaak en geeft wat ruimte. 11,66km op 5:37’gemiddeld. Of 6:12?. Ik eet veel bij. Hrf is 141!

7 maart – Ritje door de virtuele Makuri-Islands en weer zwemles!

Ik sliep weer heel onrustig vannacht. Kotsende kat, klaarwakker een uur en liggen woelen. Gelukkig is de pijn in de hiel weer weg getrokken! Kan ik het ook, wonderbaarlijk herstellen. Ik blijf alleen licht vloeien en vermoeid.
Binnen-Fiets-Data: 40,3km op 28,7 gemiddeld. 1 uur en 24 minuten. Binnen in plaats van buiten. Het leek me koud, nu er geen zon is. Ik vind mezelf dan een watje, dat ik kies voor ‘veilig’ binnen. Maar het is ook mentaal een training. Ik vind buiten veel onrustiger: moet je goed opletten en uitkijken en sturen. Route was 35km in Neokyo. Het was er heerlijk rustig! In het begin is het bij mij dan sappelen, opstarten, moeite, verveling. Maar ik laat het maar gebeuren. Ik pak geen afleiding. Ik fiets gewoon. Door de stad.

Ik ploeter omhoog en ben vierde dame. De eerste is ene L Charles-B, die er met minuten op voor ligt. Dan de stad uit en het groen in. Nu ga ik onverhard en omhoog, maar ik trap gewoon maar door. Dan zie ik ERoeloffs voor me, die ook de Hardman gaat doen! Ik haal m expres bij en in.

Dan zet in mezelf echt tot een enorm sprintje! Groen shirtje is mijn. Blijkbaar tellen dan andere wattages, want het gaat veel harder. 🤷🏼‍♀️ als ik omhoog ploeter op het laatste stuk (en dat doe ik best aardig hoor), zijn de drie dames die voor me stonden in de klim gestopt en heb ik het bolletjesshirt!

Ik fiets 27km in een uur. Ik wil naar de 40km eigenlijk. Ik fiets de stad weer in. Op het laatste sprintje doe ik nog mijn best, maar ik ben vijfde ofzo. Route is vol, ik ben al bijna halverwge level 58! Ik fiets nog even zo vlak mogelijk verder door de stad tot er 40km op zitten.

Bijna 300 hoogtemeters (289) en weet wat zo stoer is van me? Zonder te toeteren en schreeuwen en aandacht te trekken op Social Media of zelfs maar op Strava. Gelukkig maar, want het lijkt er erg op dat dat medium ook alleen is voor iedereen die maximaal 5:30 loopt of minimaal 30km/u fietst. En dat red ik niet.

zwemcursus drie: insteek, knik, heuptik. Feileacán. 🦋 doorhaal en uitademen. Het voelde zo raar, zo raar en ongewoon om de pols elke keer bewust te knikken voor de doorhaal. K had het gevoel een mallotig vlindertje te zijn, in mijn hoofd kwam het Ierse woord feileacán naar boven. 🦋 ik had totaal geen greintje zin. We waren wel met z’n vijven! Mij boeide vandaag het tempo totaal niet. Ik druppel nog door, mijn benen zijn moe en ik ben ook vermoeid. Ik zwem eerst 100m zonder achtje: 2:13. Dan 100m met achtje: Garmin telt alles bij elkaar op. 😣 garmin miste dan ook van alles: 100m benen. Bijleggen met 1 arm. Dat hebben we minstens 6 keer gedaan, dus dan telt ie maar 25m ipv de 50 die ik deed. Ik deed kalm vandaag. Nadruk op uitblazen. Tenminste…. Tot het omklappen van de pols in beeld kwam. Bijleggen, pols naar binnen klappen en dan als vanzelf doorhalen en de heup aantikken. Nog nooit gedaan. Eerst met 1 arm en dan met de volgende arm. Zo raar. Het voelde zo onnatuurlijk gek. Insteken, plok-bewust de pols naar binnen buigen en doorhalen. Er zit wel meer kracht achter dan. Meer rust. Ik kon ook zonder achtje, maar mocht ook vaak met. Het is best veel tegelijk: insteken, omklappen, doorhalen en uitblazen. Feitelijk gaat het mij om vertrouwen kweken. Zonder achtje. Geen tempo, maar in alle rust een nieuwe beweging leren. Het was me volkomen vreemd, maar ik krijg het onder de knie! Heel bewust. Bijleggen betekent arm voor arm. Later moesten we er 1 slag van maken en dat lukt me! Ook zonder achtje. Ik vond deze les goed in elkaar zitten.

Na 50 minuten kreeg ik wel honger en ik had al zin in frikandellenbroodjes! Ik voel nu wel veel meer rust met zwemmen. Heb er meer vertrouwen in dat ik dit de komende maanden kan leren. Niet tijdens de dwingende tva-trainingen, dan moet je bijblijven, maar eigen zwemuren maken maar. Ik ben helaas van het type dat moet oefenen en trainen. Niks geweldigs aan, niks vanzelf: dit gaat nog moeite kosten.
2 frikandellenbroodjes waren heerlijk en verdiend ook!

8 maart – hardlopen: 8x 2km duur-100m aanzetten – 100m rust

Goed geslapen, redelijk uitgerust en eerst met Vincent gerummikupt die fietste. Na de lunch en rummikup een korte broek en shirt aan en insmeren! Ik reed met Vincent mee richting de Eemhof en bij de Stichtse Brug zette hij me af. Een meneer voor de camper wenste me succes. Windstil, veel fietsers en muziek aan. Kreeg de telefoon niet te zien. Rustig lopen maar. Hoewel iedereen vandaag uit winterslaap weer hard, veel en alles kan, zie ik op tegen 18km. Vind ik dan veel. Km 1 en 2 duurtempo en dat is 5:45. Niks mis mee. Ook niet fantastisch, maar goed te doen. 100m hard is zo voorbij en ik ga het bos door. Wel alles verhard. 100m rust is dribbelen en resetten. De route staat aan.

Dan weer 2km duur. Langs de berg, het water. Ik vond het echt leuk daar even! Tempo steady op de gewone schoenen. Over de brugjes en weer versnellen.

In de dribbel MvdB antwoorden dat ik uiteraard op weg ben. Duur richting de Kemphaan. Ik dacht steeds: stopje, moet ik iets, maar ik koos voor gewoon maar doorgaan. Ging het opeens iets sneller! Misschien toch wind? Drukker bij de Kemphaan. Ik zag 2 andere joggers ver voor me. Een andere hardloopster zei: ‘zo, korte broek’. Uiteraard! Inmiddels zat ik onafgebroken op 10km denk ik. Nog lang niet klaar. De brug over en de andere lopers kwamen snel dichterbij.

Mijn duurtempo is ook steeds 5:45. Net voor de a6 haalde ik ze in. Even versnellen en ik nam de pauze om de vrouw gedag te zeggen. Heldin. Dan over het industrieterrein en wind tegen. Waar die vandaan kwam?! Het werd zwaarder. 14km kan ik hebben dus zonder iets. Ik wandelde en dronk water. Meer durf ik niet. En door. Richting de manege. Dan is het nog altijd 5km! De moeite neemt toe. Het tempo neemt af naar 5:52. Kleine blokjes: trekweg, brug.

Ploeteren en versnellen en dribbelen. Fietspad. Hoe ver is het nog! Het laatste blokje. Kalenderweg en ik moet gaan denken. Route te kort. Via de AH dan. Kan ik brood halen. Oversteken. Oppassen. Nog een keer versnellen langs de Compagnie. Moeizaam. De AH wordt m niet, ik moet naar huis! Station en 18km vol maken.

Hoe gaat dat over twee weken 20 of 21 worden?! Tempo is 5:48. Zonder stoppen. Thuis direct de wc in voor diarree. Goed getimed. Geen erge pijntjes, wel gevoelige hak en zware benen.

9 maart – Wandelen in prachtig licht en bootcampen

Vandaag zijn de hormonen rustig en heb ik nergens last van. Ik vind alles best, maak me niet druk. Het werk is en blijft belachelijk veel. Ook en vooral nu er iemand op vakantie is. Dan loopt het maar door. Ik wijs mijn collega maar op al het werk wat hij nog heeft. Tussen de middag moet ik de zon laten gaan en meteen na het werk (toch een half uurtje extra) haal ik het daglicht ook niet want we gaan snel eten. Dan loop ik maar naar de bootcamp toe. Het blijft licht en dat gaat maar heel langzaam uit! Mistig, veel vocht in de lucht en het ruikt lekker en ik vind het echt prachtig. Heel mooi moment. Ik laat alles achter me en ben er morgen niet. Het is niet anders. Ik lach de aandachtstrekkers op de social media vandaag vooral uit en erger me niet het minst. Het is wel lekker als je je niet druk hoeft te maken en om veel dingen kunt grijnzen. Dan zie je nog eens wat moois op het overbekende rondje.

Dan boottampen met eigen lichaamsgewicht. Haha, heb ik ook eens een voordeeltje, alhoewel… ik ben ook niet echt mager. We waren met veel, wel tien dametjes. Een lange warming up. Ik heb al gewandeld zeg. We doen ook met zijn drietjes: veel kronkelen bij het rennen om elkaar heen. Absoluut slecht voor me. Ik ben van rechtdoor en vooruit. En dan doen we oefeningetjes met het matje. Alles best. Op een gegeven moment doe ik mijn ogen dicht en doe ik de squats en superman en planken. Concentratie op mezelf, mijn eigen tempo, eigen wereldje en naar binnen ‘kijken’. Voelen. Ontspanning komt er meteen in. Het is bijna leuk! Ik ben uitstekend in oneindig lang hetzelfde doen en repeteren. Blik op oneindig. Maar niet echt mijn best doen hoor. In lunges en opdrukken ben ik niet de beste. Maar het boeit me allemaal niks. Ik doe de buikspieroefeningen strak en goed, dat kan ik weer wel. Ook blij als het weer klaar is. Naar huis voor Rummikub! Niet echt moe van geworden, maar wel lekker getraind verder. ‘Luister naar je eigen lichaam’, blaat trainer M dan en dan denk ik: dat wil chocolade! Dus die heb ik daarna maar genomen. Nu doet mijn voet en peesplaat toch weer pijn, gek is dat toch. Op de foto is het duidelijk te zien: tuthola trainster links heeft niet meegedaan, alleen maar aanwezig geweest en ik zit rechts en val nogal buiten beeld. Niets ergs aan. De rest vult het letterlijk en figuurlijk wel op.

10 maart – Een KUTritje op de fiets buiten en een beetje stom rondspoken en ook nog zwemmen – not my day

Wat een kutritje. Slecht geslapen vanwege katten. Vroeg op voor de cranio. Moet ik weer loslaten. Leuk en aardig allemaal, maar wat dan he?! Om 10 uur en thuis en dus mooi nog tijd voor de duurrit van 3 uur. Al heb ik al bedacht dat twee uur ook mooi is. Het gaat vanmiddag regenen. Ik ga maar niet naar Harderwijk voor Joyce. Al voor ik bij de atletiekbaan ben die gesloopt wordt, voelde ik al twee keer wat druppels. Ik ga door de stad, dus opschieten is er niet bij. Maar ik heb een muziekje en stroopwafeltjes bij me en niemand die ooit naar mijn sneuzielige tempo kijkt. Ik mag officieel niet over de weg, maar er ligt asfalt en vlak voor de vrachtwagen ga ik verder richting almere poort.

Even verderop moet ik weer om. En dan begint het te hozen. Straaltjes. Nat worden oke, daar ben ik wel aan gewend, maar in deze tijd van het jaar is het ook koud. En ik kan ook niet stoppen voor wat eten. Uberhaupt is stoppen met gore remmen lastiger. En losklikken ook. Het blijft regenen.

Ik ga de dijk op en heb wind mee. Gelukkig maar, want dan ga ik sneller en ben ik eerder thuis. Geen 3 uur en zelfs geen 2 uur; ik wil alleen maar naar huis. Warmte. Ik vind fietsen helemaal niet leuk meer. Dit gaat toch nergens over? Mijn tempo is te zielig voor woorden en nu moet ik van het weekend ergens weer twee uur tussen de razendsnelle mooiweerfietsers door tijd vrij maken. Met de wind in de rug en schoenen die vollopen met water wordt het nog kouder. Ik denk dat ik gewoon ook maar helemaal moet gaan doen wat verwacht wordt: stoppen met triatlon. Tenzij je de geweldige K bent die na ziek-zijn in een poep en zucht verder kan of de andere K die weer op trainingskamp is, begin ik echt te geloven dat je boven je 50ste gewoon maar moet beperken tot wandelen. Ik vind het echt absoluut niks leuk. Gelukkig kan ik overal oversteken omdat het rustig is. Ik ga langs de kassen naar huis. Zo snel mogelijk. Geen groene training, geen lange training, niks goed aan gedaan, maar het maakt me niet uit. ik moet zorgen dat ik niet ziek wordt (hoewel dat wel meer oplevert!) en dat de fiets heel blijft. Ik krijg door de kou de deur nauwelijks open en de kleren nauwelijks uit.

De fiets moet weer worden schoongemaakt en in de douche doen mijn voeten en huid Zoveel pijn dat ik niet kan blijven staan zonder misselijk te worden. Dat duurt ruim een uur. Ik ben hier heel erg moe van, en ook heel ziek en ongelukkig van. Ik wil geen gefiep ‘wat goed doorgezet’ of ‘daar wordt je sterker van’, want dat is niet zo. Er is niks mis gelukkig, want mijn ijzerwaarde is in orde met 8,7. Helemaal goed. Geen koorts, niet verkouden, alleen moet ik misschien maar toegeven dat sporten slecht voor me is.

Ik kan geen goede sokken aan en ik moet de stappen halen, dus als ik een beetje bij ben, sleep ik me maar weer naar buiten. Ik ben niet zo geweldig dat ik ga hardlopen en ik wandel maar wat. Muziekje op. Sokken krullen op zodat ik bijna op blote voeten loop, maar blaren zijn mijn minste probleem. Buienradar gaf regen aan, dus het bleef droog. Ik slofte maar wat. Langs de AH voor chocolade cappuccino en brood. Ik heb opgezocht tot wanneer ik me kan uitschrijven en het trekt me echt. De cranio heeft niet geholpen vanmorgen, integendeel eigenlijk. Dit is pas dag 8, dus dat is het niet. Ik ben ongewoon extreem moe. Dat fietsen is erg slecht gevallen. Het fijne is dat ik wel gewoon kan vreten, want dat verlaagt het ijzer ook niet en dik ben ik toch al. Het huis blijft een tyfuszooi.

Om 21:00 uur gaan we nog zwemmen ook. Ik doe ALLES ZONDER ACHTJE
En dat is lef hebben.
In baan 2.
Met het nieuwe brilletje wat echt top zit!
Meteen die kutGN die zegt dat ik voorop moet omdat anderen een marathon hebben gelopen. Flikker toch op zeg, ik wil mijn eigen oefening doen! Zo lang mogelijk zonder achtje en letten op het zwemmen en ademen en de doorhaal en alles. Maar ik werd d eerste 200m z1 in positie twee geduwd. Stom natuurlijk. Ik doe ruim 4 minuten over 200m en dat is voor de achtje-zwemmers natuurlijk veel te min. En voor mij te opgejaagd en niet leuk. Dus daarna liet ik ze voor gaan. D wilde eerst nog niet, eigen keuze he. Ik deed de oefening niet, gewoon zwemmen kost me al veel kracht.
Ik zwem wel door. Onafgebroken. En zo had ik 500m gezwommen! In 11:35 minuut. Valt me nog mee. Daarna nog een keer gedaan. Ze haalden me nét niet in. Het is hartstikke zwaar voor me. Zeker om netjes te blijven zwemmen en op de ademhaling te blijven letten en me niet gek te laten maken. Ik zwom toen nog een keer 200m en daarmee had ik 2km bij elkaar gezwommen en 48 minuten. Zo snel mogelijk het bad uit.
Was me voor het zwemmen al 2 keer gevraagd: loop je mee bij die en die loop dit weekend, maar ik wíl dat niet! Rot op allemaal. Naderhand had ik zo geen zin om me te verantwoorden, dat ik zelfs wat haast had. Die lieve HB zei nog dat ik echt niet lastig was in baan 2 en dat het sterk is om zonder achtje te zwemmen.
Het gemiddelde van 2:11 valt me nog mee. Dat gaat vast in de loop van de tijd beter worden! Hoop ik.
Heb ik vandaag een gele fietstraining, een blauwe wandeltraining en een groene zwemtraining! Geen hoogvlieger, maar voor een ouwe dikke taart mooi genoeg.

11 maart – Intervallen rennen terwijl Vincent meefietst

Een hele dag heel hard tickets weg proberen te werken en dat lukte ook, maar de stapel groeit aan de andere kant door. Nauwelijks pauze en ook nog een korte opfriscursus gedaan. Ik laat het verder weer los en beantwoord soms expres maar eens een ticket niet extra goed. Ook nog de migraties gedaan. Gelukkig kon ik vanuit huis werken. Om 10 over 5 hardloopspullen aan doen en dan schijnt de zon na een heerlijke regenachtige werkdag. Vincent gaat mee op de fiets. Dus loop ik lekker zonder balast op de snelle schoenen. Ik voel me een tank. Een AnkeR. Stampen en drammen. 20 minuten inlopen. Na 1200m gaat het beter. De eerste km in 6:00. Daarna 5:37. Huh. Vincent doet de route en die is nieuw voor me. K haal t viaduct boven net binnen de tijd. Dan 800m doorlopen. Wind tegen en doorbuffelen. Langs stoere auto’s puffen. 4:11. Valt me wat tegen. Ik kom nooit op dit industrieterrein. 400m rustig aan en dan weer 800m. Nieuwe paden en mooi licht. Weer 4:11. Ik ben het wel zat eigenlijk. Nóg 3 keer!!

Maar goed, de derde keer over de drukke weg en de wind draait wat mee. Ietsiepietsie sneller. Regenjasje uit en lekker even wandelen om bij te komen. En dribbelen. De vierde keer wind mee. Dat scheelt enorm! Loop ik 4 minuten. Wandel, dribbel en dan prachtig in de ondergaande zon.

Ik ga voor wat viaduct-ontwijkend gedrag en een stukje om. Maar ik vind het extra zwaar als ik dat viaduct daar dan zie liggen. 4:03 en rustig omhoog wandelen. Ik moet nog 5 minuten uitlopen. Ik loop 10km in ruim 56 minuten. Met wat gewandeld! Ik maak het vol tot thuis, net geen 10,5km. Gemiddelde is 5:39 en dat is echt goed voor me! De yassos van 800m loop ik in 4:07 minuten gemiddeld en dat is omgerekend uren op de marathon. Ruim 4 uur dus. Ik heb gelukkig geen extra pijntjes gekregen. Wel hele flinke trek! We lopen door naar de snackbar. Hardlopen doe ik niet alleen voor het sporten, maar ik ben daarna ook weer wat blijer gewoon. Lief he, dat mijn kind meefietst?! 💞

12 maart – Lunchwandeling met Rob en meefietsen als Vincent hardloopt

Lekker! Dikke wind. Door de maartstraat. Alles wordt langzaam een beetje groen. Veelbelovend. Stukje bos. Frisse neus. Lekker gewandeld. Mooi voor een rustdag. Wandelen en meefietsen.

Gister ging ie met mij mee, dus nu ‘moest’ ik…. ☺️ ik slaap matig, ben ongewoon moe diep van binnen, maar ik doe gewoon rustig mijn werk en wat ik kan aan tickets vandaag. Doorschuiven, net goed genoeg antwoord geven, de telefoon aannemen en lekker met collega E kletsen. Iets langer pauze genomen en een frisse neus gehaald. Als Vincent gaat rennen waait het ook nog. Ik pak een route door de wijk met wind tegen. Jochie loopt gewoon hard! Heerlijk. Dan wind mee en ik moet me haasten maar hij wandelt in de pauze.

Dan schoenen wisselen en gaat ie nog harder. Ik fiets gewoon mee op de stadsfiets. We gaan ook langs de ah. Ik ben ook na het fietsen vreemd moe. Eten helpt niet echt. Op tijd naar bed maar weer voor een extra werk-vergaderdag morgen.

13 maart – Binnen fietsen na een werkvergadering

Slecht geslapen. Om 1 uur wakker en eng gedroomd en van de kaart en beroerd en draaierig. Van de stormachtige wind? Of te laat nog teveel capuccino chocolade gegeten? Ik moest vroeg op om om 8 uur de nooddienst te pakken en tickets weg te werken. Tot 9 uur. Dan omkleden. Het regent buiten dat het giet. Vreselijk weer weer. Op kantoor gelijk weer tickets en dan een hele lieve blijk van waardering krijgen. Vergaderen. Het voelt voor mij niet allemaal ten goede, maar we gaan het zien. Lunchen. Al die fijne collega’s bewonderen. Maar de top van de top is Jo, die vol plezier met mij nog een uurtje of anderhalf doorgaat met tickets waar ik een duwtje bij nodig heb. Ik beantwoord tickets tegenwoordig soms minder scherp en overvolledig, maar dan voelt een ‘slechte beoordeling’ wel vervelender. Om half 4 richting huis en dan ga ik maar snel binnen fietsen ook al is het intussen droog en is de wind gaan liggen. Voor de badge minstens 20km, voor de training 2 uur en 11 minuten en verder routes verzamelen in Zwift voor de punten. Trappen moet sowieso! Ik doe London Calling, de naam is leuk, de route ruim 30km en daarna zie ik wel weer verder.

Ik verveel me. 45 minuten infietsen en de wattages zijn toch lastig binnen te blijven. Ik fiets gewoon maar. Geen zin in iets anders. Beetje Londen kijken en daar begint het ook hard te regenen! Ik doe mijn stinkende best op het enige sprintje in mijn route en zit met 20 seconden 10% boven de rest van de dames.

Ik heb en hou de rest van de route een groen shirtje! trots Ik fiets wel gewoon door. Na 3 kwartier moet ik 8 minuten hard. Dat doe ik, al zit het niet precies in de goeie zones. Ik doe weinig anders dan fietsen. In de heuvels regent het weer!

Ik maak de route af in een dik uur. Ik heb wat galetten gesnaaid en cola gedronken. Dat is fijn van binnen fietsen. Ik zoek even de volgende route op.

De volgende route is de Dan Dus in Scotland. Hier staat ook nog een half uurtje voor en dat leng ik dan wel op. Ik heb nieuwe routes nodig in zwift! Dus ga ik naar Schotland door. De training kijk ik maar niet meer naar.

Ik doe mijn stiefende best op een sprintje, maar kom 4 hondertste tekort! Ik fiets lekker door. Vincent komt thuis en zit er even bij gezellig. Nog steeds geen afleiding verder en dat is prima. Ik doe nog een keer mijn best, maar ben ook dan tweede. Een stukje verderop is 1 van de eersten gestopt en heb ik een bolletjestruitje! Ook die hou ik de rest van de training, maar de wereld van Schotland staat dan ook niet volledig open.

Aan het einde moet ik nog omhoog en daar zie ik dan wat tegenop, maar ik maak de route af en ik ga de 20km vol maken. Dan heb ik heel Schotland gehad! In totaal 55km, dus de badge van Garmin voor 200km in twee weken is binnen, de training is met 1 uur en 55 minuten groen en het zinnetje is wel zo’n beetje op. Op zo’n volle dag erbij fietsen is best vermoeiend na een korte nacht, maar ik heb het gedaan!

London Calling 35,12 km 247 hm
Dún Dash 20,12 km 202 hm

Totaal 55,25 en 449 hm
Totaaltijd 1 uur 55 minuten
Gemiddelde snelheid: 28,7

Training nauwelijks gevolgd (wel geprobeerd)

14 maart – Trailen met MvdB en zwemtraining les 5

Ik had hier erg veel zin in en naar uitgekeken. Samen trailen. Ik kan het tempo aan, doe de route, mag langs de Wolfsdreuvik, kan rust nemen en ik vind MvdB heel fijn gezelschap. Geen geklaag, geen opschepperij. Wel vroeg na weer een onrustige nacht. M ophalen, naar het Klimbos rijden en dan nog even plassen in t bos en dan gaan lopen. Even wennen aan de route, heerlijk tempo, maar al snel is er vooral rust. Bos. Natuurlijke structuren. Groen. Om de golfvelden heen. Het is nieuw voor me.

Langs de snelweg. Ik ben wel bang dat ik wat te hard ga, maar na 3km pauze. Wandelen. Later weer verder hobbelen. Tussen mooi groen door en dan komen we bij de Wolfsdreuvik. Blijft me raken.

Na een korte stop weer door! De route volgen gaat goed. Tempo blijft sub7. Ik kan prima verder naar 8,5km. Ik weet alleen de route en niet de afstand! Dat geeft me rust en ik ben er niet mee bezig. 10km ga ik toch volmaken.

We stoppen nog een keer en lopen langs een hek. Geen idee waar ik blijf het grootste deel van de tijd! We gaan nog wel een keer helemaal van de route af en moeten even terugzoeken. In de laatste mijl. Het tempo neemt wat af. Vind ik niet erg.

Ik heb hier geen moeite mee, maar als ik moet zwemmen vanavond is M weer veel sterker! We kletsen gewoon door. De laatste km is sappelen en gaat makkelijker, maar het gaat mij goed. Geen last van iets, niet naar de wc onderweg en ook niet bijgegeten of gedronken. Wel wat goeie ideetjes opgedaan. Ik heb 11,iets gelopen en gestopt in de pauzes. M heeft gelapt en door laten lopen dus die zit op 12km+. Ik liep iets van 6:50 gemiddeld, zij 7:10. Uit-thuis is lekker boven de 7:30, maar daar gaat het niet om. Ik vond het echt heerlijk! Lekker gelopen, leuk gezelschap, keurige tijd. We drinken nog een kopje thee (thanks M) en dan rijden we naar huis. Ik haal broodjes bij de plus en chocoladepaaseitjes duo! Na de lunch en douche ga ik mee tubeless banden schoon schuren. Nergens last van, maar wel weer (iets te) vermoeid. Kort dutje gedaan!

Zwemcursus les 5. De overhaal. Daar valt nog wat te winnen! Want ik haal hoog over en dat is zwaarder terwijl dat het rustmoment moet zijn. Voor mij een eyeopener is dat de elleboog omhoog moet. Oefenen oefenen oefenen. Veel slepen ook en dat voelt voor mij dan dus ook heel laag. Ik probeer zoveel mogelijk zonder achtje te zwemmen, want dat is toch echt wat ik moet leren! Maar het is opvallend heel veel langzamer. Misschien omdat ik nu zo nadenk over de slag en het echt rustig doe om te voelen en begrijpen. Ook omdat er nu net tijd voor is. Heup aantikken, elleboog omhoog, laag rustmoment, insteken. Dat was het voor deze les. Er komt nog meer bij, want de vorige lessen met de doorhaal en benen en de insteek moeten dus ook nog op hun plek komen. En dan is het veel denken. Het fijne is dat slepen en bijleggen het juist makkelijker maken nu. En ik moet op de ademhaling letten! Dat moet ook nog een gewoonte worden. We moeten kijken bij de andere zwemmers, maar ik kan TK of V niet beoordelen hoor! We kijken ook naar G en daar identificeer ik me meer mee haha, het vechten tegen het water! Maar het gaat steeds beter, kalmer en gerichter. Maar absoluut nog niet sneller! Na 3 kwartier word ik moe en 5 minuten later is denken lastig en concentreren ook. Ook met achtje. We ronden een beetje af gelukkig, maar het laatste blok 25m versnellen, is mij te veel. De beentjes zijn toch moe van het lopen. Ik heb hoofdpijn naderhand. We kletsen wat lang met G en rijden langs de Evenaar! De was is ook gedaan.

15 maart – Een tussen-alles-door duurrit

Even iets langer blijven liggen vandaag, hoewel ik vroeg wakker ben. Dan weer fietsen prepareren en banden schuren. Ik plan de duurrit van 3 uur samen met Rob in naar Hilversum voor de belasting en rekeningen betalen. Vincent heeft een b-r-b-r en die vouwen we er omheen met Rob die haalt en brengt en rijdt. Ik begin alleen met een muziekje op en Vette Wind Tegen. Oei. Ik doe mijn best, maar weet dat het zwaar zal worden.

Voor de Stichtse brug zet Rob Vincent+fiets af en ploeteren we samen de brug over tegen de wind in. Langs Blaricum springt er ineens een domme doos letterlijk voor mijn fiets om een vliegje te ontwijken ofzo. Ik ben op tijd los en val niet en ga boos door. Ik hoop dat ze gestoken is. Stoplichten mee en weer omhoog ploeteren. We gaan de snelweg langs en daar valt de wind mee. Zien een oud geel tvajasje fietsen. Het is matig druk. De stad door gaat redelijk, maar het is allemaal zwaar en ploeterig. Ik zie gelukkig alleen de tijd. En Vincent, die stoere knul van me! Er staat een paard en scooter midden op de weg. We passen nu goed op mensen die ons misschien niet zien of opeens kunnen uitwijken. Langs de Witte bergen en door het bos onverhard langs Annas Hoeve.

Na 1,5 uur 35km en een gemiddelde van een sneue 23,5 lekker cola drinken bij oma en een banaan eten! Vincent rent. Het is prima weer hoor qua zo. Ik voel me slecht en klaag bij MvdB. Ik weet wat het is: hormoon-mokken. Dag 13.

Vincent gaat toch weer mee terug. Wind mee. Koud! Maar het gaat wel hard langs de Eemdijk! En over de weg bij Blaricum. Leuk, maar niet goed genoeg natuurlijk. Zo voel ik me niet.

Vincent stopt bij het strandje en ik ga solo door. Brug, industrieterrein en bij de Groene Kathedraal naar rechts. Wind mee is veel beter, maar ik voel veel druk om hard te gaan! In de lege polder kan ik zelfs liggen! Dan gaat het hárd. Ik rij in de stad om en zwaai nog naar de auto! Ik maak er 75km van. 26,1 gemiddeld. Sneu.😞 en daar train ik dan voor…

En dan doe ik vrijwillig nog een kort koppelloopje. Een gemiddelde van 5:32?!?! Het zijn maar 3km. Snelle schoenen.
Dit zijn wel echt de hormonen die dan ineens ‘in elkaar klappen’ ofzo en dan ben ik weer helemaal neerslachtig en voel ik me vreselijk slecht en stom. Dat heeft geen logica, behalve in mijn hoofd:’ ik kan niks’. Met veel moeite worden de 3 uur fietsen in de familieplanning gepropt en gecombineerd met een training van Vincent én de rekeningen betalen voor de schoonouders in Hilversum en dan ga ik voor mijn gevoel met 26 gemiddeld echt veel en veel te sloom om iets te betekenen (die mensen die de hele winter niet hoefden te trainen gaan minstens 27) en hoewel ik netjes afrem en oppas fiets ik toch een dumbo om en ik vind het ontzettend ploeteren tegen de wind in en onrustig door de stad vol tegenliggers en oversteken. In H’sum zit ik na 1,5 uur op 35km en 23,4 gemiddeld. Om te janken… en dan zie ik een shitload aan PRs op de CPC en allemaal moeiteloos snelle fietsritten en dan voel ik mezelf heel erg sneu. Het feit dat ik er het dubbele uitpers van alle ‘supermensen’ merk ik alleen maar op en dat doet me niks. Dat ik in de lege polder wind mee het gemiddelde van 23,5 naar 26,1 kan brengen vind ik niet goed genoeg. Ik wéét dat het onrealistisch is en dat het voor mij sterk is, maar wat ik onthou: ik eet slecht (pizza als diner), ik doe te weinig krachttraining (want dat is zo nodig in de overgang) en ik ben niet snel genoeg. Dat de hormonen zo op mijn gemoed spelen is een reden om terug te gaan naar de pil. Na het fietsen ben ik nog even vrijwillig een koppelloopje gaan doen (net als Vincent) en dat dat dan hard gaat voor mijn doen, vergeet ik. Ik onthou hoe rot en slecht en stom ik me voelde tijdens het rennen. De afgelopen dagen ging het juist prima en konden al die anderen me niet schelen, en nu draait het vlaggetje opeens helemaal om. Lekker he, de overgang….

Ik ga uithobbelen na het fietsen om de stappen te halen en brood te halen en uit te huilen. Alledrie gedaan. Vrijwillig. Stond niet op t schema.

16 februari – Wandelen en bootcamp

Je zou zeggen dat de hormonen nu weer voor rust zorgen, maar niks is minder waar. Ik voel me nog steeds onrustig en slecht. Mijn linkerbeen en knie doen weer niet mee en zijn stijf en pijnlijk. Teveel ziek om me heen en dat krijgt aandacht. Teveel geschreeuw. Ik werk en snaai en het zit me niet lekker. Daar baal ik van. Als ik tussen de middag in het licht wil wandelen giet het. En om 5 uur regent het gewoon. Ik wil even vakantie, rust, ontspanning; maar ik ben niet ziek of vrij, dus ik werk gewoon door. Met wat hoofdpijn, lichte keelpijn en enige frustratie. Vrouwen die zichzelf als voorbeeld willen neerzetten en zich met hun 49 jaartjes ‘oud’ noemen, knuppels die een sponsor nodig hebben maar zichzelf geweldig vinden trainen (behalve ooit in het zwembad komen), 6 medaillefoto’s als fotomodel, maar een beetje doorlopen op de halve marathon is er niet bij en zo nog een soort carnavalsparade aan aandachttrekkerij. Ik ben niet goed, geen voorbeeld, train me een nodeloos eind weg en ik ben nooit ziek of zielig. Dan blijft hard werken, doorploeteren, ballen hoog houden en doorgaan over. Ik ga met een muziekje op naar de bootcamp wandelen. Om de stappen te halen. In het donker. Maar het is tenminste droog!

Ik doe mijn best echt niet bij de bootcamp. Ik doe het gewoon lekker zo’n beetje. Maar vandaag was het allemaal net even anders. De twee trainers moeten elkaar dan laten zien hoe goed ze zijn. Als ze met een auto (een tesla) vol spulletjes komen. Ik vond vooral het rennen helemaal niks vandaag. Links zat ook wat vast. De bbb vond ik leuk en het doorgeven van een bal een keer iets anders. Ach, did it. En nog te lang ook voor het schema! Ik hoef maar 35 minuten en het werden er 55, dus de training is hartstikke rood 🛑. Daarna nog naar de winkel en nog de vuilnisbak ophalen. En zo is er weer een dag voorbij.

17 februari – Wandelen en zwemmen

Ik slaap niet heel goed, heb verkeerd gelegen, voel mijn schouder, voel mijn linkerknie, heb hoofdpijn en diarree. Maar het gaat best goed hahahaha. Ik voel me wel oke. Ik doe niet meer mijn uiterste best en tussendoor is er ook weer tijd voor andere dingen. Tussen de middag wat langer wandelen. Regen en de hele tijd zon. Samen met Rob. Langs het huisje wat 25 jaar geleden nog eenzaam stond. Langs de Evenaar. En ik maak het half uur vol. En dan s middags weer verder werken. Zo is het prima.

Om 9 uur s’ avonds zwemmen: een tva duurtraining – HELFT ZONDER ACHTJE GEZWOMMEN! Lekkend brilletje. Vreselijk kut. Maar dan kan je alleen maar zwemmen met 1 oog dicht. De tijd van 2:12 op de 100m is natuurlijk erg traag, maar Garmin heeft veel pauzes meegeteld. Ik zwom in baan 2. Eerst 100m met achtje. Dan 100m zonder achtje. 100m is net te doen. Garmin telt 175 m. 🙄 en dan 4×100 en tussendoor 50m armen, school, rug. Ik moest voorop. Met achtje. En vollopend brilletje links. Netjes gedaan. Dan weer 4x100m met bijleggen, oksel, slepen. Ik moet weer voorop. Bril nog steeds stuk. Dan ben ik er klaar mee. Ik heb gemerkt dat ik heel erg omlaag miet kijken. Buiten doe ik dat. In het zwembad niet bIk leg mijn achtje aan de kant en ga achteraan. 550m. Ik voel wat er gebeurt: ik ben doodsbang om te verzuipen. En dan blokkeert de ademhaling en het omlaag kijken. Dat brilletje helpt ook niet. Maar ik wil en zal 550m zwemmen. Superzwaar. Na een stuk of 400m leg ik me er bij neer dat het trager gaat en dat ik niet ga verdrinken en dan komt er wat rust en wat lef om lager te liggen. Lastig met een vol brilletje, maar he: training is training en iets nieuws willen leren en proberen. Ik ben supertrots op mezelf.

De oefeningen heb ik overgeslagen. Nog een kee4 4×100 en ze moeten benen doen en wrikken en nog iets en dan haal ik ze in. Telt Garmin 2x300m. 🤷🏼‍♀️ ik ben er heel moe van, maar ergens raak ik ook de angst kwijt. Ik kan natuurlijk nog een hele tijd oefenen. En uiteindelijk heb ik ook ooit leren zwemmen! Voor mij is het durven. Ik heb 2400m gezwommen. Ik zwem nog 50m met achtje en 50m zonder. Telt Garmin als 100m. Als ik klaar ben, zie ik dat de rand van het brilletje inderdaad los zit. Ik ben hartstikke trots op mezelf dat ik zo goed geoefend heb en mezelf zo heb uitgedaagd. Laat op de avond. Uit de comfortzone durfde te gaan. Niet altijd maar de standaard baantjes heen en weer met achtje. Een stapje/slagje extra durven. En de angst om te verdrinken opzij zetten. Oncomfortabel opzoeken. En 2500m gezwommen ook nog ‘s!

18 februari – Hardlopend vanaf het werk naar huis

Vanaf het werk naar huis lopen. Ik had bedacht dat ik het lopen zelf maar weer leuker moet maken; niet elke keer hetzelfde rondje. Vincent kwam mijn spullen ophalen. Kon ik me de hele lange, onrustige en onstuimige dag verheugen op lopen. De training was 20 minuten inlopen, dan een km op 5-10km-race tempo en dan 6×200 hard en daar tussen 200 rust.

Ik had wind tegen. Het was best koud. Eerst over het spoorbaanpad opstarten. Het ging wel lekker, qua gevoel en tempo. De route spoorbaanpad zou te kort zijn, dus door naar ‘Willems route’. Ik zag wel wat op tegen de snelle kilometer. Maar ik deed gewoon mijn best en ik denk dat 5:13 op dit moment heel netjes is. Er zaten wat bochten in, want ik moest de route verder oplengen. Even wandelen en dribbelen en dan 200m aanzetten. Vind ik lastig. Een minuut. Dat is een leuk richtpunt! 200m wandel-dribbel. De rest van de 200tjes telde ik mee. Of probeerde te kijken hoe ver het zou zijn, maar dat is moeilijk voor me. En daarna dan even wandelen en een punt uitkiezen tot waar.

Ik had nog een extra ommetje nodig en die 200m snel ging ook op een minuut. De rest allemaal er onder. Ik telde ze wel af hoor. En hoe hard ik dan loop is me een raadsel. Ik liep wel te genieten eigenlijk, het was best weer eens lekker. Al had ik flinke honger! De laatste deed ik echt mijn best en ik liep de wijk alweer in. Moest ik nog even uitlopen en net om het huis heen. Voor het donker thuis.

Ik dacht alleen: 8km, dat moet binnen 46 minuten voor een sub-6 minuten tijd. Dus ik was teleurgesteld dat het net iets meer was. Maar 6×8 is 48, dus ik had gemiddeld netjes 5:46 gelopen. Met wandelpauzes. Vind ik prima voor mij! Thuis snel tagliatelle maken! Maar eerst: snel naar de wc. Net zo snel als zondag, iets hogere hartslag, iets lagere cadans, veel korter, maar dit voelde een stuk leuker! Het kan verkeren…

19 februari – Een lunchwandeling en BUITEN fietsen in de ijzige kou!

Eerst een lunchwandeling.

Samen met Vincent. Echt zo’n ingewikkelde voortkabbeldag vol met net teveel werk en regeldingen en ticketjes en alles. Ik ben blij dat bijna alle wijwijzer websites om zijn, maar dan krijg ik mail: ‘er is iets mis, bel me’, dus dat doe ik gelijk. Maar het is simpel te verhelpen. Vincent komt net thuis en hij gaat mee wandelen. Rob vindt het te koud. Ik werk me vandaag niet over de kop. Gewoon eventjes adem halen en appen en een route zoeken voor morgen. Maar wel alles organiseren en in de smiezen houden. Het wordt vijf uur. Op deze grijze ijzige dag.

Ik moet vandaag de stappen halen, voor heel veel garmin badgepunten. Het lukt me pas s avonds!
En dan om kwart over 5 snel naar buiten om te gaan fietsen. heerlijk! Ik vond het stiekem ontzettend leuk en stoer om met deze kou tegen de ijzige wind in te bikkelen. Het was Vincents idee! Meteen om 5 uur gaan lukt toch net niet, er moeten eerst veel laagjes aan! Vincent pakt het motortje en de piepende remmen en ik de gravelbike. We zien niemand anders die fietst – gek he. 🤪

Ik heb het eigenlijk al snel naar mijn zin. Buiten in plaats van binnen. Tempo maakt niet uit en de training kan ik ook niet zien. Fietsen, vastklikken, een helm op: ik vind het allemaal weer lekker. we stoppen om hertjes te fotograferen, maar ze zijn weg voor ik de telefoon heb en Vincent remt.

Dan verder langs de noorderplassen. Vincent maakt een plasstop. Ik fotografeer de kille dorre plassen. We kunnen lekker tempo maken en het is niet koud. De wijk door. Dat is flink anders qua gevoel: wind tegen en koud. We gaan de stad door. Nadeel: het wordt snel donker. Voordeel: iets minder heftig de wind tegen. Nadeel: het koelt snel af. Vincent heeft het heel erg koud en zwaar. Ik vind het nog steeds wel leuk en deel op in hele kleine blokjes: naar de atletiekbaan, de brug over, naar het volgende brugje, de stoplichten; heel klein maken en overwinninkjes halen. Vincent krijgt het echt heel koud en zwaar. Ik niet echt. Beetje koude voeten. En onwijze trek. Het wordt me wel te snel donker en we hebben geen lampjes natuurlijk. Langs de plus en dan naar onze straat. Vincent gaat lopen om warm te worden, het laatste straatje. Ik haal de sleutel en bedenk te laat dat ik de poort open kan doen met mijn telefoon. We fietsen 24km met een gemiddelde van 22km per uur. Geen hoogvlieger, maar wel een goeie training. Een beetje afzien en doorzetten is nooit weg. Door deze vermogensmeter gaat mijn fietsVO2max wel omhoog! Ik heb genoeg trek om direct patat te gaan halen! Nergens last van eigenlijk. Was leuk zo. Samen bikkelen. Wel last van lichte koppijn door droge lucht.

20 februari – een trailrun samen met Vincent

Het was weer lekker, ouderwets trailen. Tempo van lik-me-vesje, heuveltjes op, wandelmomentjes en een pauze op een bankje. We hebben heerlijk spelletjes gedaan. Ik kom zelden bij de Wolfskamer bij Huizen en heb er ook geen fijne herinneringen aan, maar dit was een leuke route van JustRun. Trailschoenen aan gedaan en Vincent deed de route. Ik heb moeite met de ademhaling en hijg nogal. Rustig een bergje op en we deden een spelletje wie er in de flat in Haven woont.

Leuke paadjes en ook langs velden en langs grote huizen. Korte plaspauze. Stonden we opeens voor een gesloten hekje en reed er een Bentley langs. We liepen om langs de grote huizen.

Overal best veel hondjes. Even was er zand en toen weer een soort kalende heide en dan het bos weer in. We moesten oversteken en Vincent vergaapte zich aan de huizen achter de hekken. Ik had geen idee waar we bleven. Met dat trailen moet je wel oppassen met de wortels enzo. Ik was vanmorgen weer een ons zwaarder, dus ik ben nog iets trager, maar ik heb er niet op gelet.

Na 7km gingen we even zitten om te drinken en stroopwafeltjes te eten en water te drinken. En weer door. Het ging niet heel veel soepeler, maar doordrammen kan ik prima! Tussen de hulst door lopen was het mooiste eigenlijk. Ik had het best redelijk naar mijn zin en niet koud of zo. 9km in een uur. De Sijsjesberg op en Vincent ontving een telefoontje van zijn werk.

Het begon te druppelen. Vincent deed de route en ik ging strak achter hem aan. Gek genoeg ging het wat makkelijker bij mij daarna, geen idee waarom. Het bleef regenen, dat was irritant, maar niet heel erg ofzo. Ik ging wel aftellen. Zeker na 11km.

Nog een fotootje en hoera- daar was de skibaan weer! Ik begon namelijk best nat te worden en dat is rottig dan. Na 12,4km klaar en rond met een 6:27 gemiddeld, maar in het echt iets van 7:47. Prima dingetje gedaan. Niet extra moe van geworden, want ik was de hele dag al moe-achtig.

21 februari – Fietsen in etappes, wandelen en zwemcursus

2,5 uur fietsen op het programma en het liefst buiten, maar ik ga binnen. Niet omdat het geen lekker weer is (het schijnt wel flink te waaien), maar ik wil af kunnen stappen en tussendoor andere dingen kunnen doen. Ik moet Duo Lingo-en en Candy Crushen en me niet inspannen. Ik trap gewoon. En dan zie ik wel hoe lang ik het vol ga houden. Vincent gaat hardlopen en we treuzelen allebei. De sportmotvatie is niet erg hoog, maar SHOWING UP is de call-van-de-dag. Ik zoek routes uit die ik nog niet heb gehad. met zo weinig mogelijk hoogtemeters!

Ik ga de Brooklyn brigde over en een beetje door New York, maar eerlijk gezegd ben ik helemaal niet bezig met fietsen. Soms een beetje de route aftellen en als de route lekker kort is, heb je als hoogtepuntje al gauw “op de helft”. Buiten is het zonnig. Vincent rent gewoon lekker en ik fiets gewoon een beetje.

Als ik nu een uurtje doe, en straks ook, komt het wel goed. Haal ik opeens nog ergens een shirtje ook! Geen idee hoe of waar, maar toch altijd grappig. Zeker zonder een greintje je best doen! Ik maak de route af en vervolgens maak ik 30km vol. Dan zit er al een ruim uur op. Vincent is ook klaar met rennen. Mijn thee is op.
Vincent stapt net in de douche als ik de volgende routes uitzoek. Ik ben nog een beetje in New York, dus ik pak deze gewoon lekker mee, nu ik nog eventjes heb. Een kwartiertje fietsen, elke minuut is meegenomen! Niet dat ik nu mijn best doe, ook niet. Ik heb nog steeds een beetje hetzelfde shirtje als daarstraks geloof ik. Ik maak het rondje om het park af, haal daar puntjes voor in Zwift en maak 6km vol. Door voor de worstebroodjes!

Na de lunch stap ik weer op. Ik heb al lang geen zin meer, maar ik heb nu ook weinig anders meer te doen. Nog een route van zo’n 20km gevonden en ik doe een beetje meer mijn best. Niet echt veel, want daar heb ik echt totaal geen zin in, maar ik ben nu meer bezig met fietsen dan vanmorgen. Ik ben vooral bezig met de vraag: ben ik al bijna klaar?! Garmin neemt het totaal op, die moet 2 uur vol maken, maar de afstand daarin klopt nou nooit. Heb ik weer het groene shirtje! Ergens raak ik ‘m ook kwijt, maar dat boeit me niet meer hoor. Ik haal ook ergens anders een oranje shirtje op. Ik weet net zo min waarom als over het groene shirtje.

Ik probeer nu maar mijn eigen PRs te verbeteren en de brug op lukt dat ook nog! Ik vind het grappig om om te draaien en gelijk weer terug te gaan. Ik fiets een stukje op met een meneertje. En ik tel af: de kilometers 1 voor 1 wegstrepen. Ik had al lang geen zin meer en voor deze route staat 50 minuten. Ik ben met 3 kwartier klaar natuurlijk. Op Garmin heb ik de 2 uur volgemaakt. Dat is voldoende voor vandaag! Ik maak 20 km vol en al met al heb ik 56 kilometer gefietst. Garmin noemt het slechts 45, maar die telt niet goed. Zwift telt wel alles mee. Ook 414 hoogtemeters. Met een gemiddelde van 27,8. Ik vind alles best. Ik denk echt niet dat dit in het grote trainingsplaatje veel heeft bijgedragen, maar Brave Anke heeft het gedaan. Showed up.

Dan een stukje wandelen voor de stappen natuurlijk. Met Rob naar de Plus toe. We hebben de Enterprise van Lego afgemaakt. En verder heb ik wel zo’n beetje alles gedaan. Al is er altijd weer was. En schoon te maken. Maar we moeten ook brood hebben. Rob is erg verkouden, maar wil best even mee naar buiten. Dus we wandelen naar de Plus voor het lekkere brood en weer terug naar huis. Heb ik ook bijna de stappen gehaald. De zon heeft intussen plaats gemaakt voor regen, maar die slaan wij over. Het is nu alleen weer saai grijs bewolkt.

Tot slot de zwemcursus. EN DAT WAS DE ONTDEKKING.
We waren met zijn tweetjes. En M als instructeur natuurlijk. Die een uur had om zich te verheugen, maar dat terzijde. N en ik, ieder een kant. Eerst weer drijven en benen. Oke, het gaat al iets beter, maar het blijft een struggle. Het gaat over de insteek vandaag. Ik luister heel erg goed naar de uitleg. Over het waar in te steken. En diep. Ik kan dit best eigenlijk. We doen extra breed insteken en dat voelt voor mij als een verdrinkingspoging. Dan heel krap insteken, dat is me zo bekend, nooit meer doen. Daarna met plankje. Ik doe alles zonder achtje. Maar het kost bakken energie en ik weet niet wat het is. M zegt ook: jouw insteek is prima, dus het zal de doorhaal zijn. Ik zeg dat het eerder de ademhaling is en dat gaat een beetje tussen neus en lippen door (leuk ja), maar tijdens het bijleggen ga ik onder water uitblazen en dat geeft rust. Herrie, maar wel kalmte. Ik ben eerder terug dan N en vraag het maar eens een keer. Moet je echt uitblazen onder water en hoe dan? Ik denk dat M vermoed dat ik gek geworden ben, maar uitblazen onder water zit NIET in mijn systeem. Als het echt even niet lukt, doe ik dat snel en dan weer ademhalen. We doen nog meer oefeningen en als ik heel bewust langzaam onder water uitblaas, blijk ik alle tijd te hebben en heel rustig en zen te kunnen gaan zwemmen. Helaas gaat het over de insteek en dat pak ik mee, maar als je altijd minstens 15m met slagen maken je adem hebt ingehouden is er altijd dat gevoel te gaan verdrinken. Een logische reflex. M gelooft niet dat hij het zou kunnen, nauwelijks uitblazen en hij moet er over nadenken. Nou ik moet nadenken om het wel te doen. We moeten een keer ‘grof’ zwemmen, met kracht. Dan ben ik daar mee bezig en na 25m ben ik dan af en ineens weer bang en dan denk ik: rustig uitblazen en drijven en dan gaat het weer beter. Ik moet juist enorm die kalmte gaan pakken. Dan kan ik ook zonder achtje 1 op 4 ademen! 10 jaar lang heeft niemand dit gezien en ook nu niet blijkbaar. Omdat niemand die kan zwemmen zich kan indenken dat het zonder uitblazen überhaupt mogelijk is om de overkant te halen! Voor mij is dit De Clou, de eye opener en ineens is zwemmen weer de moeite waard! Met 1 op 2 ademen en insteken en doorhalen was ademen uit het systeem! Maar ik snap niet dat er niet iemand was die mij dit kon vertellen en dat die stomme M er antwoord op moest geven, maar die heeft toch andere dingen aan zijn hoofd en … ik klets nog even met N na de les. Heel heel heel veel geleerd! En dat met een kapot brilletje. Ik denk dat ie echt gesneuveld is helaas.

22 februari – 3x 3km duurtempo-1km versnellen – 200m rust + 2km uitlopen

Ik lag veel te lang in bed, had ik blijkbaar nodig, maar dan ontbijt ik en valt middageten meteen samen. Annemarie had iets geweldigs bedacht: 3 km rustig duurtempo, 1 kilometer versnellen met 20-30 seconden sneller dan duurtempo en dan 200m dribbelen. Dat is precies het 4,2 kilometer rondje! Dt drie keer doen en dan 2 km uitlopen. Het viel niet mee om zin te verzamelen, maar ik heb gewacht tot het droog was. Ben niet echt een held die expres in de regen gaat.

Het was warm, korte broek aan! Snelle schoenen, flesje water neerzetten en maar gaan dan. Eerste km in 5:51, dus dat gaat prima! Daarna gaat het helaas sneller, dus moet de snelle kilometer ook harder. En juist die is wind tegen! De wind is fiks, dus dat is niet zo handig op het meest open stuk. Ik stop na precies 4,2km op een gemiddelde van 5:35. Slokje drinken en dan doe ik het rondje counterclockwise. Zie ik weer dezelfde mensen. Het is best druk. Ik glimlach van al die mensen. Het tempo blijft lekker, maar… ik krijg trek. Logisch, ik heb veel te weinig voeding. Ik versnel keurig, maar nu loop ik onverhard. Ik hou het vol en achteraf is het inderdaad ongeveer 20 seconden harder. Ik zie dat onderweg niet. Ik moet. De 200m rust moet ik wandelen en ik kan naar de WC thuis. Diarree weer. Ik ben nog wel van tevoren geweest!

Nog een rondje en nog 2km uitlopen. Dat is niet easy, om dan gewoon weer te gaan. Maar ik peins er niet over om het niet te doen. Ik zie een man met een kind naast hem op de fiets rennend. Ik heb het erg moeilijk, want veel te weinig energie en voeding. Vermoeidheid. Doordrammen dan maar. Bekend wel.

Muziek is ook op en er zijn rare keuzes. Ik moet nog een keer versnellen. Het komt uit mijn tenen, maar ik probeer het! Ronde 2 was het gemiddelde 5:37, na ronde 3 5:38. Nog een slokje water en dan twee rondjes om het park uitlopen. Dat gaat langzaam en het gemiddelde is 5:40 uiteindelijk. uit-thuis 6:06 Het ging niet makkelijk of soepel of leuk. Herstel kost tijd omdat ik veel te weinig heb gevoed. Ik vergeet veel te vaak dat dit tempo voor velen een droom is. Of deze afstand.

23 februari – Bootcamp

Ik voel me niet lekker, alles doet een beetje pijn, maar niks écht. Alles trekt, droge huid, ietwat koortsig, maar geen hoge hartslag, geen echte pijn ergens. Langdurig herstel van te weinig voeding bij het lopen gister. Qua werk is het idioot druk om niks. Veel geklungel als je het mij vraagt waardoor niks goed lukt. Ik kan niet goed probleemoplossend denken. Terwijl ik juist aan alles moet denken heb ik het gevoel. Vreet veel te veel. Verse koekjes vooral. Krampen en diarree en niet happy with me. Nergens zin in ook. Dus na het eten maar snel rummikup spelen, het enige waar ik wel zin in heb. Dan moet ik rennen naar de bootcamp! Slaat nergens op. Kan ik wel hoor. Ook zonder op te nemen.

We doen eerst een blokje warm worden en dan… 3 minuten hardlopen. Ik ga even iets verder in plaats van veel keren. Dan een circuitje met 8 oefeningen. Het is mij allemaal best en ik doe ook wel een béétje mijn best, maar alle zij ontbreekt en het komt ook maar niet. We doen nog een keer het circuitje. We gaan weer rennen, maar slechts 2 minuten hoor! En dan buik, billen en benen. Ik doe het halfjes mee. De zin is op, de bui van slag en ik ben er klaar mee. Vincent komt langs na het hardlopen. Thuis snel naar de 🚾. Ik heb niet gezweet.

24 februari – Hardlopen in de avond met Vincent die meefietst

15’WarmingUp—4’-3-’2’-1’ tempo 2’rust—3’Cooling Down
Dit ging niet.
Ik had al niet zo best geslapen.
En veel en veel te volle werkdag. JF ziek vanaf 11:00, dus alle telefoondienst tot 18:00. E is vrij, Y is het overzicht al kwijt, websites die live moeten, migraties, verhuiscode en dan komt er alleen maar werk bij. En de tickets lopen keihard door. Ik werk me dat laatste uur het schompes om te ontdekken dat het teveel is. En dan morgen weer naar kantoor voor meetings, trainingen en redderen. Ik voel me heel erg gestraft dat ik nooit ziek ben, niet opgeef, niks spijbel. En dan doet E een paar ticketjes-halleluja alom. Ik ben het zat. En thuis loopt het huishouden ook door, maar ik heb nauwelijks tijd om te lunchen. Het snaai teveel natuurlijk en ik zou graag wat daglicht zien. Ik ga niet zwemmen, maar laat op de avond hardlopen. Het is maar kort en Vincent fietst mee. Dit stond voor vrijdag, met wedstrijd tempos. Het gaat dramatisch. Het inlopen al.

Versnellen doe ik, maar het kost een rib. Ademhalen lukt amper. Dribbelen ook niet. Het is druk, ik moet over de weg en ik ga langs de Evenaar op en neer en dat is allemaal ruk. De 2 minuten tel ik af. We rennen langs huis. Keren om en dan 1 minuut nog met een brugje en wind tegen, maar die gaat hard. Dan moet ik hoognodig naar huis en ik wandel zelfs eventjes en thuis meteen zwaar aan de diarree. Heel heftig. Maak de 6km niet eens vol en kap op 5,85km! Het gemiddelde van 5:53 valt mee. 5:57 uit-thuis zelfs nog. De blokjes van 5:25-5:18-5:09-4:58 (!) zijn keurig. Maar ik voel me absoluut niet lekker. Ik heb veel kramp. Dag 13 pas. Het huilen staat me nader dan enige blijdschap. Maar ik ben niet ziek genoeg. Moet alles klaarzetten voor morgen. De wasmachine aan. Het wordt me een beetje teveel.

25 februari – Wandelen met collega’s en zwemmen bij de TVA

Ik sliep slecht; krampen, akelig dromen en onrustig. Maar echt ziek ben ik niet. Geen verhoogde hartslag, hrv in orde, geen gekkigheid. En weer naar kantoor. Waar niemand blij van wordt schijnbaar, want ik mag de klant niet helpen die al eindeloos wacht. Ik hoef Y niet te helpen, want die gaat op vrijdag extra werken, ik krijg van de klant van Y een slechte beoordeling omdat het te lang duurt. Ik word echt niet goed van klant VZ, maar blijf ze netjes te woord staan en training geven. Tussen de middag zie ik een beetje zon terwijl ik naar het geleuter moet luisteren over spelletjes en karaktertjes. Vandaag ben ik er niet van gediend en niet blij mee.

De krampen zetten niet door. Ik voel me overdag ietsje beter, maar het is allemaal geen heldendaad. Gister ziek zijn en vandaag weer langzaam beginnen scoort beter. De website verder vullen, terwijl ik alle livegangen regel. Net voor ik afsluit gaat er weer iets mis en grijp ik nog net in en dan klap ik de computer dicht. Ik ga tien minuutjes eerder weg. Nog even zonnetje. Ik wandel 30 minuten bij elkaar over de hele dag. Ik ben er erg moe en unhappy van.

Dan zwemmen bij de TVA. Niet mijn favoriete bad en moment. kracht en duurtrainingen met een heleboel gedoetjes. Ik sprak TK even over de ademhaling. En dan zelf proberen, maar gezien de krampen vandaag met achtje. Kan ik vooral wennen aan het geluid van uitademen. Het is eigelijk wel grappig en rustgevend, die uitblaasbellen. Zwem iets van 200m in. Dan 400m vooraan met achtje: 100bijleggen, 100bc, 100bijleggen armen en 100 armen. Ging wel. Dan 300m met 50m elke arm 5 slagen, daarna 50m elke arm 4 slagen enzovoort tot gewoon 1 om 1. Ik vond het erg veel gedoe en ik zwom op kop. Toen was ik het wel zat. Achtje weg en 250m zonder af te zetten tegen de muur. Gedoe met tellen en keren. Nog een keer 250m maar die met achtje en keerpunt met een soort omrollen. Vond ik ook veel geduns. Toen nog 4x150m waarvan de eerste 50m armen, maar zonder achtje en dat heb ik 2 keer geprobeerd. Met een vollopend brilletje en dan wordt het na verloop van de les zo lastig om te blijven uitademen. 😮‍💨 🤿 de laatste twee dus lekker weer met achtje. Maar toen zetten de krampen weer door. Ik vond het wel goed. 50 minuten vol gemaakt. Daarna lekker gekletst met R die vroeg wat ik aan de zwemcursus had en daarna met J, moeder van M die op mijn tas had gepast. Ik had trek en ik ben zeer, zeer unhappy door dat gedoe op het werk. Dan kan Y wel zeggen dat het super is dat ik alles heb gedaan, maar dat hoor ik niet. Al die kritiek hoor ik veel duidelijker. Misschien zijn het de hormonen? Zo ver ben ik nog lang niet!! Maar goed, ik heb gezwommen. In de meidenbaan waar ik de jongste was. ☺️

26 februari – Lunchwandeling en fietsen met een hardlopende Vincent

wat een kut-dag. Slecht geslapen, aften, diarree, overal pijn en dan het gezeik met websites omzetten. Maar ziek melden heeft dus geen zin. Migraties, tickets, domme acties van de collega’s en maar doorgaan. Om 12 uur gaan Rob en ik wandelen. Even wat zon meepakken. Snel lunchen en dan door met websites omzetten, migratie tussendoor, CV die maar tickets blijft sturen, telefoondienst, iets wat echt mis is, wachten en tegelijk dingen oppakken. Doorgaan tot half 6. Im had zo graag in de zon gefietst! En nog lang niet klaar. Ik ben Moe, kwaad en ontevreden.

Dan ‘s avonds als fietstraining op de stadsfiets mee met Vincent die gaat hardlopen. In plaats van lekker in de zon op de stadsfiets in het donker met Vincent mee. Na pizza eten en rummikuppen.

Het is niet meer warm en het waait. Ik heb wel genoeg te klagen. Vincent gaat hard.

Ook het donker op de dijk is erg mooi. Ik hou er wel van. Behalve de felle lichten van auto’s. We gaan via de AH en ik fiets net genoeg om een groene training te halen. Ik baal er enorm van dat ik morgen moet gaan schuiven met de afspraken en moet rennen in de regen omdat het werk niet af is. Of het goed gaat boeit me absoluut niet meer en ik neem geen verantwoordelijkheid. Dat vind ik niet leuk en voelt niet goed.

27 februari – Hardlopen met Manuel door het Kotterbos

vanmorgen na een redelijke nacht om half9 weer aan het werk voor de livegang van de edumare websites. Weer 5! Laat Y weten: ‘ik heb gister 13 van de 15 gedaan’. Daar heb ik toch bij gezet: een paar samen… het is wachten, opletten en vooral aan iedereen laten weten dat ik er ben!! De zon schijnt nu en ik app Manuel of hij toch in de ochtend kan ipv vanmiddag in de regen. Lukt! Om half 11 (10:40 wachtend op de laatste website) gaan we. Een uurtje zwerven Kotterbos. Als vanouds. We kletsen meteen weer. Het is helemaal niet dan Manuel met gemak harder rent. Hij vertelt van de aankomende uitdaging en het is warm. Het gaat best goed eigenlijk in korte broek.

Ik heb een training aan staan, maar die volg ik verder totaal niet. Lekker over de smalle paadjes in het bos in de zon. Ik heb dit gemist! Goed gezelschap, bos en zon. Niet dat het simpelweg voorthobbelt, want dat hardlopen kost wel energie. We gaan langs de vaart en kletsen gewoon lekker verder. Alsof het makkelijk is! Over de atb van Manuel en nog wel meer. Dan op de kottebosweg die betonplaten worden. Aha, wind tegen! Vandaar dat het net easy-achtiger en warmer was. Er komt een voetpad naast de weg en we gaan de natuurbrug op.

Mijn tijd gaat lekker snel. Ikke niet, de tijd wel. Ik klets over collega G. We gaan niet de hele natuurbrug af maar een beetje binnendoor terug. Met nog een ommetje langs het watertje waar prachtige paarse bloempjes staan. Word ik blij van. Verder is het erg, erg lastig dat ik zo geen zin meer heb. Gewoon geen zin. Over het fietspad terug. Tegen de wind in het viaduct op. Ik mag van Manuel niet wandelen. Dan niet he. Eindelijk iets waar ik wel zin in heb, hoort het niet… De evenaar is niet leuk met wind tegen en we zijn er al geweest, dus we pakken de weg langs het spoor en de laan der voc terug. Ik maak de training 100% goed vol en uiteindelijk 10,5km op 6:03 gemiddeld. Of 6:06 door stopjes. Ik ben er wel moe van! Laatste website, douchen, eten en door naar SG. Het regent.

28 februari – Binnen fietsen en buiten in de regen wandelen.

Vannacht lang geslapen (dik 8 uur), enorm gedroomd en Garmin is overduidelijk: slecht hersteld. Lage slaapscore, lage HRV en hogere rusthartslag. Ik voel me ook niet fit. Beetje keelpijn, flinke koppijn (en ik heb echt genoeg gedronken gister), buikpijn (van de melk denk ik), oorpijn en spierpijn in mijn benen en mijn knie links doet zeer. Diarree ook. En intens moe. Droge lippen, aften. Ik twijfel ontzettend over de wedstrijd morgen. Maar geen koorts. Geeneens verhoging. Nog geen 37 graden. Er kan dus niks zijn. Al is er wel íéts. Ik doe ‘s morgens rustig aan (kan en wil niet eens anders). Na de lunch (ook al heb ik niet echt trek) ga ik fietsen. Dat helpt een beetje, maar wat al die andere geweldige sporters kunnen: het er eventjes uit zweten, zit er bij mij niet aan. Het gaat moeizaam, zonder energie of tempo.

Data in Garmin: 35,59km met een gemiddelde van 27,5km en 290HM. 2 keer over de bruggen in New York. Ik ben niet fit. Niet dat ik ziek ben, maar ik voel me niet 100% en zelfs geen 80%. Overal pijntjes, maar geen koorts. Veel rode vlaggetjes, maar ik kijk er nog wel overheen. Na een lastige ochtend stap ik op de fiets. Ik twijfel: een korte route, zodat ik kan afstappen of een langere route en proberen om de training van 1uur25 vol te maken. Ik gok het laatste: afstappen als het niet lukt, kan altijd. Weer New York, ik ga het herkennen intussen. Het begin is heel moeizaam, er zit geen kracht of tempo in. So be it. Ik wil Level 58 worden, dat op z’n minst en dat lukt me na een kwartiertje al.

Dan de bruggen op ploeteren. Ik ga me niet beter voelen, maar ook niet slechter. Ik verveel me wel. Expres. Geen andere dingen gaan doen, blijven fietsen, afzien en aftellen. De toppen vieren, op naar de helft van de route! Geen candyC, DuoL of zelfs rummi: gewoon even een tijdje afzien. Ik denk er niet eens over als training. Ik wil gewoon blijven fietsen en ik denk uberhaupt niet heel veel. Ik maak een fotootje als alleen ik op het bord sta. Ik zie en onthou een paar andere namen, ik ploeter weer omhoog.

Ik tel gewoon de kilometers af en laat de training voorbij gaan. Er staat gelukkig toch niks bij aan wattage of hartslag. Ik ben blij dat ik gekozen heb voor de lange route, want die wil ik nu gewoon afmaken en daarom blijf ik zitten en trappen. Ik heb een kopje thee, maar de chocoladereep die er ligt, blijft onaangebroken liggen. Ik zweet wel veel. Ik fiets 1 uur en 17 minuten (ipv 1:25) en zodra de route klaar is, stap ik onmiddellijk af. gelukkig regent het buiten. Ik benijd iedereen die in het zonnetje maar (ski)vakantie kan vieren. Ik doe snel iets warms aan. Geen koorts, geen verdere pijntjes. Een fietstraining van niks.

Ik ben er moe van. Dus weer even zitten en niks doen en dan moet ik nog de stappen halen. Ik ga na de Picnic met Vincent naar buiten voor een wandeling. Alle fantastische vakantie-skieers ten spijt: hier regent het weer. Niemand die wandelt.

Vincent die vertelt van zijn auto-wasactie. Modder. En regen. Het ene moment wat meer dan het andere, maar de hele tijd regen. En wind. Alles wordt nat. Een lange wandeling wordt het niet, maar de buitenlucht is toch lekker. En de stappen halen ook.

Ik heb na de wandeling ineens nog maar een temperatuur van 36/35,9! Ik ga lekker douchen en dan maar weer rustig aan doen. Ik voel me wel beter en gelukkig gaat het na 4 uur niet slechter meer. Goed gegeten in de avond en wat veel gesnaaid. Ik ga morgen gewoon een duurloop doen. Desnoods met pauzes. Annemarie oppert dat de hormonen weer in de weg kunnen zitten. Het is pas dag 17! Of het ijzergehalte is toch te laag. Kan ik me allemaal wel indenken, dat dat de slapte veroorzaakt. Ik ben ook prikkelbaar en mis de scherpte. Wellicht kan ik het nu ook even laten gaan met het werk, waardoor ‘de rest’ het overneemt. Dan meld ik me maandag mooi ziek, nu de ruimte er is.

feb 2026: Voor een maand die 3 dagen korter is als januari toch aardig verlopen.

Activiteiten	60
Totale afstand	444,49 km
Duur	41:25:17 u:m:s

hardlopen 121,75km

fietsen 266,63km

zwemmen 12,85km

wandelen 43km

kracht 4uur10

1 februari – duurloop naar huis toe

Het gaat ff niet vanzelf met hardlopen. Ik voel me er niet happy bij. Qua tempo (5:49) en hartslagzone (141) zou je dat niet zeggen, maar ik maak me veel zorgen over het werk en andere zaken en dat sleep ik dan mee. Slaap slechter, ontspan minder, pieker meer. Verder geen blessures of zo, het is gewoon een dipje. Zouden hormonen kunnen zijn en dat er geen echt groot doel is op korte termijn. Ik hoop op meer rust in maart om echt verder te kunnen bouwen, maar februari is pas net begonnen! En ik heb heel slecht geslapen, dus dat hakt er dan in. De hele dag spullen verhuizen en achter de feiten aan lopen voor mijn gevoel. Vincent gaat werken en zet mij af op de carpoolstrook. Ik ga naar huis rennen. Het is niet meer of minder dan dat: naar huis toe hobbelen. Ik heb de snelle schoenen aan en dat helpt gelukkig. Muziekje aan. En wind mee. Maar ik heb het koud (liever dat dan te warm). Ik heb muziek, ik ken de weg en ik tel af.

Toch loop ik de hele tijd te siepen en te piekeren en te malen. Ik stop pas op 6km. Voor de stopjes ren ik tegenwoordig. Ik eet en stroopwafeltje en drink wat.

Het weer is ook somber en grijs. En dan weer door. Ik vind een ritme van 5:46 voor een aantal kilometers lang. Die gaan dan vanzelf, maar toch: ik tel ze af, ik ploeter er doorheen. Al die mensen die zonder training de 25 of 16km kunnen lopen en harder gaan dan ooit: waarom ben ik degene die wel moet trainen? Waarom ben ik degene die blijkbaar niet elke dag kan rennen? Het levert me niet veel op. En zo pieker ik de kilometers dan door. Blijf verhard lopen. Drukte op de Trekweg en ik heb geen idee hoe laat het is of hoe lang ik bezig ben. Ik wil gewoon naar huis! Op de witte brug na 12,5km ook nog een stopje.

Natuurlijk haal ik het wel, maar dat is dan zonder trots of plezier deze keer. Na het stopje is het ritme er helaas uit. Sappel ze bij elkaar. Na 15km het laatste stukje naar huis (150m) lopen en dan lekker wat snoepen en een frikandellenbroodje opsmullen. Tempo 5:49 of 6:04 (met stops) gemiddeld.

PS: Ik had SPIERPIJN vanmorgen, van het zwemmen! In mijn billen!! Goed aangespannen dus 😉

Ook PS: Ik ben volgens Garmin hartstikke productief. Mijn Vo2Max is in een paar weken van 42 naar 44 gegaan. Voor hardlopen. Fietsen blijft lekker dramatisch laag!

2 februari – Wandelen buiten en fietsen binnen

Wandelen voor een hele frisse neus. Met Vincent. De dag was vreselijk. Het liep helemaal over. 1 Ticket wegwerken, 2 nieuwen. ‘s Morgens nul belletjes, ‘s middags een stuk of 5/6. En dan uitleg geven aan Y, navvraag doen bij J, iets overdragen naar J. En de projecten liepen maar door. Overzicht bewaren lijkt wel onmogelijk. Aan het einde van de dag nog bellen naar klanten. De dag begon met 25 tickets en eindigde met 30 tickets. Ik voel me behoorlijk hopeloos aan alle kanten. Dat wandel ik niet zomaar weg. En het was ijskoud.

We moesten langs de winkel. Wel fijn als het weer licht blijft! Als de maand zo doorgaat, ben ik volgende week uit. Gelukkig sliep ik redelijk goed en pas ik verder goed op mezelf, niet gaan hardlopen of forceren. Ik stond bij de snoepkast, want soms moet het, maar toen belde J me en deed ik de kast weer dicht.

Dagnotes: het lukt niet met al het werk en alles en iedereen wat om aandacht schreeuwt. Vandaag is het teveel. Ik sliep matig en sta met koppijn op. Erg veel snaaidrang vandaag maar zelfs daar is geen tijd voor. De hoofdpijn trekt weg, maar als dit februari is, ga ik uit.

En dan opstappen. Op de fiets binnen. Zwift. Als je al doodmoe bent. Dat is uiteindelijk training. Geen greintje energie over. Moedeloos trappen. Zonder motivatie. Zonder zin. Zonder doel. Gewoon maar wat doen. Nadat ik naar boven was gesukkeld kwam Vincent mee rummikuppen. Toen heb ik 30km volgemaakt met bijna 300 hoogtemeters en in bijna 70 minuten. Iets van 26 gemiddeld. Wel weer een route erbij en een leveltje up. Nauwelijks gezweet zelfs. Hopeloos. Simpelweg hopeloos. Een afspiegeling van de dag.

3 februari – Wandeltje en zwem-kracht en duur

Heel slecht geslapen. Wakker van het werk. Weer naar kantoor. Weer veel tickets. Weer veel te doen. Na de korte wandeling hoor ik dat ik alles mag overdragen. Zijn verantwoordelijkheid. Hij beweert het te kunnen, dus ik draag alles op een paar projecten na over. De groeten ermee. Ik heb het opgevangen en nu weer terug naar de tickets. Het lucht wel op. Ik pak mijn kans om te leren van Y vwb CSS. Dat is dan weer mooi meegenomen! Maar ik ben onvermijdelijk moe. En ik geloof niet in al zijn plannen. Maar mijn verantwoordelijkheid is het niet meer. Ik laat het los. Met de vermoeidheid komt ook een soort dufheid die alles wel goed vindt. Het boeit me ook niet meer echt. Ik wandel nog ietsje als ik op de trein wacht. Maar dit is het. Het is erg koud buiten. Vind ik niet zo erg hoor.

En dan om 21:00 uur nog zwemmen. dit was een ontzettend goeie training, maar gruwelijk zwaar. Helft van de training zonder achtje!! En dát is trainen, dát is jezelf uitdagen, dát is vooruitgang. Ook al gaat het duidelijk zeer veel trager, ik moet er aan wennen. Ik ben niet zo goed dat ik meteen een paar banen kan opschuiven na 1 lesje, maar ik oefen in elk geval voor wat ik waard ben! Ik tráín echt. Eerst 100m inzwemmen en dan 100m zonder pullboy. Keldert de tijd meteen naar 2:10. We gingen heel lang zwemmen, iets met 100-150-200-150-100 en tussendoor 25m schoolslag en ik zwom gewoon maar. Met pullboy natuurlijk! Toen begon de heftigheid: 300m zonder. Ik ging achteraan en deed ontzettend mijn best. Het kost me ongelooflijk veel energie. Echt kapot! Maar ik geef niet op. Ik oefen en probeer. Dan wachten ze maar even op me. Toen 3×100 met hulpmiddelen, maar ik doe dan 100 zonder, 100 met en 100 zonder pullboy. Ik moet het gewoon proberen en doen-doen-doen! Misschien doe ik echt nog iets fout, maar het ging toch al ietsje sneller en beter naar 2:06 en 2:04. Het hoeft ook niet perfect te zijn na 1 les. Maar afgezien van dat het zwaar is, heb ik ook nog tijd. En wordt het steeds minder ‘eng’. Toen 200m zonder pb en dat deed ik ook! Mijn eigen tempo en oefening. De mannen hadden geen last van me. Ik zwom ook toen 100m extra zonder pb. En 100 met. Moest even ademhalen. Dan 100m zonder en ik deed de 50 extra er meteen achteraan zonder. En ook 50m met pullboy. Toen nog een keer iets van 50-25-25 en die deed ik allemaal zonder. Ik vond het wel mooi geweest en ik was al moe voor ik begon, dus daarna helemaal. Maar wel blij dat ik dit gedaan heb. Ik heb misschien wel het meest van allemaal getraind! Ooit begon ik ook zo met zwemmen. En dan een uurtje alleen maar bezig zijn met zwemmen, dat is wel fijn. Echt goed zal ik niet meer worden, maar ik verbeter wel!

4 februari – Wandelen met de collega’s en rennen op een toptijdstip

Goed geslapen gelukkig. Gedoe met OV voor de rest. Rare werkdag qua overleggen. Lekker gewoon weer tickets gedaan mbv Jo. Tussen de middag naar de hema gelopen, maar geen duo-paaseitjes. Na het werk wandelde ik nog even het station op en neer. Een super super neutrale dag. Vlak bijna. Saai? Nee, wel lekker. Het licht buiten was opvallend mooi, maar ook vlak. En dan meteen bij thuiskomst de hardloopschoenen aan. Heerlijk!! Gewoon lekker gelopen! Ging goed, maakte me nergens druk om en genoot weer eens van het licht en de omgeving en dat ik kán hardlopen. Ik besloot het toen ik thuis kwam: ik ga nu, net voor het eten. De rest van de avond is dan vrij. En het voelde echt geweldig!! Het enige was de kou. Ik had het te koud. 1 Trui was te weinig, zeker met wind tegen, op de Evenaar. En in de wijk.

Het voelde goed, de benen deden hun werk en ik vond de overgang naar de steeds donker wordende wereld vol vocht echt prachtig! De rust, de eenzaamheid, mijn favoriete muziek. De kleur van de lucht, de vage vormen. Ik maakte een foto. Het tempo vond ik niet zo belangrijk, nu het niet meer op Strava hoeft en niks voor anderen betekent. Ik keek elke km wel en het viel me mee.

K was in het moment, op de grond. Nergens last van en vooral absoluut niet angstig of bang. Dit is mijn ‘safe space’: met hongergevoel, koud, rennend en in de natuur. Alleen. Bewonderend. Tussen het laatste licht. Ik vond alleen het bos lastig, want het was net te donker. Ik zette het lichtje pas weer aan in bewoond gebied. Ik maakte te tijd niet vol, maar wel 7,5km. Op 5:44. Keurig zat. Uit-thuis 6:03. Ik had geen andere opdracht dan 45 minuten hardlopen. Dat is erg fijn voor me op dit moment. En de werkdruk is weg. Ik denk ook dat de hormonen even stil zijn.

Dit was voor M, die ziek is. Voor Vin, die verkouden is. Voor J, die niet meer hardloopt. Dit is voor mijn collega’s die 5km hardlopen al veel vinden. Voor de klagende Z, die ik uitlach. En voor mij, even lekker tot rust komen en me verheugen op de frietjes en een heerlijk stukje chocolade.
Eindelijk weer een loopje dat meer energie gaf dan het kostte!!

5 februari – Bootcampigheid

Redelijk geslapen. Vincent is erg ziek. Ik ben zelf ook niet 100% fit. Al is het slechts een beetje pijn overal. Niks ergs. Kan prima werken. Paracetamol erin en gaan. Viel internet ook nog uit tijdens de training, maar het is toch gelukkig niet meer mijn project. Ik zie dat hij achter loopt, maar ik ben vooral gefrustreerd over internet. Daarna werkt het weer. Kort pauze. Want om 1 uur de volgende meeting en die moet ik voorbereiden. Vincent is echt ziek met hoge koorts. De training duurt anderhalf uur. Dan heb ik keelpijn én hoofdpijn. Die lieve Jef laat de telefoon aan. Ik pak nog tickets op met 6 vragen er in. Doe het afterwork na de training en ik luister half mee na een snelle training van mijn collega. Ik hou de tickets net binnen de perken. Ik heb genoeg aan mijn lopende zaken. De dingen van de nieuwe collega zullen toch wel bejubeld worden. Om kwart over 5 laat ik het maar. De wereld vergaat niet als niet alle tickets beantwoord zijn. Hoop ik dan maar. We eten vroeg. En dan kan ik naar de bootcamp.

Het is heel erg koud. Dat vind ik niet zo snel, maar nu al als ik naar de bootcamp toe wandel! Bitter koud. We zijn met zijn zessen. 2 trainsters. Ik val niet eens op met mijn dikke reet. We gaan een warming up doen. Ik maak me niet moe hoor! Ook en vooral niet voor de kritische trainster die zelf een slepende blessure heeft. Na de wu doen we een circuit met elke keer een minuut rennen. Dat laatste is mijn ontspanning. De rest wandelt of sjokt. De oefeningen tussendoor doe ik gewoon wat er gedaan moet worden. Ik jog tijdens het wachten. Dan sluit ik de training af, is die toch mooi groen in final surge! Ik zet de training weer aan en we doen oefeningen met het matje en een kettlebelt. Ik krijg een zware, want dat is blijkbaar logisch. Ik vind het wel prima. Behalve de lunges vind ik niks moeilijk en doe ik nergens mijn best op. Er zijn twee nieuwen. Ik bemoei me met niemand. Ik heb genoeg aan mezelf. Laat deze heldinnen maar sporten. Ik zet het tussen aanhalingstekens. Maar dat betekent niet dat ik dit simpel vind! Ik ben voornamelijk een duursporter en heb de korte explosieve spieren niet. En ik mis de wil om in het rood te gaan. Dat moet blijkbaar voor een hyrox. Not my cup of tea. We doen ook nog oefeningen op de mat. Gelukkig heb ik ‘t inmiddels warm! Handschoenen aan en drie laagjes. We doen ook nog rekken en strekken. Ik hoef niets te drinken tijdens deze ‘training’, ik zweet er niet van en ik hoef niet te douchen. Helaas moet ik wel alle koekjes in 1 keer opeten. Blijkbaar. Dat is dan een rustdag voor mij.
En ohja, alles moet gefilmd natuurlijk. Voordeel voor mij: deze dikke reet valt wel mee, dat zie ik dan tenminste.

6 februari – Fietsen binnen: “Zwift – London 8 in London“ en een tempo-training hardlopen

Kind wordt wat beter. Ik voel me ook slapjes met kramp en hoofdpijn en moe, maar vooral dat ik weer dikker ben geworden FRUSTREERT. Weer boven de 71 kilo. Ik doe rustig aan. Speel veel CandyC en DuoL. Stap na het eten maar op de fiets, maar het is helemaal niks. Toonbeeld van zwak-voelen. Zit geen energie in. En vooral geen kracht om omhoog te fietsen. Maar in de route zit een berg, zul je altijd zien. Ik Rummikup met Vincent die op de bank zit. Het helpt me niet aan energie. Zware benen. Geen zin. Moe. Krampen. Zal ik me alvast ziek melden en zielig doen? Klagen? Me indekken? Ik hoop dat het dit ongemakkelijke gevoel blijft.

Ik maak met moeite 25km vol en 300 hoogtemeters. Het gemiddelde blijft steken op een sneue 23km/uur. Nee, dit voelde echt niet goed! Ik hoop dat het lopen beter zal gaan… dit stond voor zaterdag, maar nu hoef ik morgen alleen maar te zwemmen. Daar zie ik ook tegenop. En tegen die stomme 5km zondag zie ik ook op. Ik ga het doen hoor, maar een leuke uitdaging zal het voor mij niet snel worden! Hopelijk houdt dit ouwe corps het en word ik niet ziek of ongesteld…
35 minuutjes hardlopen: 15’warmingup -4’wedstrijdtempo 2’rust – 3’wedstrijdtempo 2’rust -2’ boven wedstrijdtempo -2’rust-5’cooling down. Een hele hoop voor een klein stukkie! Warme broek en trui aan. Zondag maar koud-koud. En de Novablasts aan. Ultieme test. Maar als het niet lukt, snel weer naar huis! In de wu moest ik me maar inhouden, ik liep telkens veel te hard. Te gemakkelijk. Aan het einde had ik door waarom: wind mee. Dus in de tempoblokken kille wind tegen. Ik had uitgerekend dat ik 800m moest lopen in de 4 minuten. Het was even doortrekken. Net onder de 5 minuten. Dan kalm aan. Daarna 3 minuten en dus 600m. Ik ging precies even hard: 4:55! Maar dat koste al meer moeite.

Toen 2 minuten voluit. Pfoe. Een wagenpaard. Een stoomlocomotief. Mijn uiterste best. 4:40. Dat is de max en red ik 2 minuten, maar geen 5km lang! Dus het moet zondag allemaal mee zitten: de schoenen, het weer, het lijf. Ik geef geen garantie, alleen dat die medaille er komt en binnen een half uur!

Na de twee minuten wandel ik een paar stappen. Ik ben niet zo goed in compleet in het rood gaan. Duursport is meer wat voor de ouwe vrouw. Ik loop 5 minuten uit door de wijk en die zijn net zo zwaar 🫣. Ik moet. Ik heb 100% goed gescoord en dat is grappig. Thuis meteen naar de wc en douchen. Ik heb er voor zondag geen idee van of het een pr wordt en het maakt me ook niet uit ook niet.

7 februari – Wandelen, ‘kracht’ en zwemcursus

We willen graag duo paaseitjes: half wit, half melk. Van de week was ik al gaan kijken, maar ik heb ze nog niet gevonden. Ik hoopte bij de Jumbo. Het is heerlijk weer en Vincent knapt weer wat op, maar hij kan nog niet mee wandelen. Dus lopen we samen te kletsen. Ik heb erge last van mijn darmen. Ik denk zeker dat het ligt aan de pannenkoeken met gewone melk. Dan voel ik me slap en vooral heel ongelukkig. Ik heb ook hoofdpijn, omdat ik gister te weinig heb gedronken. Ben ik wel direct 600 gram lichter! Het werkt allemaal bizar.

We wandelen naar de Jumbo dus, maar daar zijn geen paaseitjes die wij bedoelen. Door naar de Hema, maar ook in Almere Buiten geen paaseitjes duo. Dan niet hoor! Die dingen zijn toch niet voor mij. De stappen wel, die neem ik! De chocoladereep voor mij ligt al drie weken in de kast en gaat maar stukje voor stukje op. Ik vind het met mijn maag en hoe ik me voel een hele wandeling! Stappen binnen, DuoLingo is gedaan, ge-candy crusht en een beetje uitgeslapen. Dan zie ik hoe iedereen meer dan geweldig presteert: verkoudheid moet vooral vermeld worden, maar daar win je mee en kan je moeiteloos 30km mee lopen (als je maar wel klaagt en de pauzes wegdenkt), iemand die een slepende blessure had loopt niet gewoon 5km, maar meteen weer 9 en snel ook! Samen met een vriendin die normaal ook absoluut niet zo hard loopt. Ik snap het allemaal niet. Hoe kan ik mijn kind nou duidelijk maken dat een paar dagen na koorts het heel onverstandig is om een wedstrijd te lopen, als blijkbaar iedereen anders dat wel kan? Waarom moet ik trainen, oefenen, mijn best doen en hopen dat het lukt morgen? Wat doe ik toch zo verkeerd en dom en anders? Maar ja, niemand heeft het over of ze er de rest van de dag af liggen, dat het te zwaar was of dat het ergens pijn doet naderhand. Meestal is het maar de helft van het verhaal op Strava of Insta. De jubel die overblijft. Dat is dus hoe het voor mij voelt als mijn darmen van slag zijn: dan voel ik me ONWIJS slecht. De narcissen moeten de kou ook trotseren

Ik zie altijd vanalles voorbij komen op Strava: fietsritjes naar het werk op de elektrische fiets, een wandeling van 800m en alles moet op Strava, dus ik vind dat alle was opruimen van 3 machines en strijken ook krachttraining is! Niemand die het ziet, dus niemand die er wat aan heeft. Ik neem een paracetamol en ga was opruimen. Het hele bed ligt vol.

Vouwen, in de kasten leggen en ondertussen draait de machine met Vincents beddegoed. En daarna nog strijken. Het is niet heel veel allemaal, maar het is toch weer een half uurtje goed besteed! De rest van het huishouden zal geduld moeten hebben. Lego bouwen en rust pakken gaat voor. Niemand die het gaat zien dat ik ‘vals’ train. Maar ik moet als triatleet toch aan al die uren komen 😆

En dan om 18:00 uur de zwemcursus benen, daar zag ik dus de hele dag als een berg tegenop. In dat chloorwater, alle energie in beenslag steken en op dat onhandige tijdstip met die K-trainer en buikpijn. Ik zwom alvast even in zonder achtje in baan 1. Een paar minuten. Het viel me mee hoe zwaar het was. Ik heb wel netjes uitgelegd hoe hard de tijd keldert en hoeveel energie die benen kosten. We gingen eerst weer drijven en dat ging al beter! Grappig he. Ik was niet de enige die spierpijn had gehad! We deden ook drijven op de rug en lollig maar waar, dat vind ik fijner met ademhalen! Als ik rust pak, gaat het sneller. Toen gingen we echt benen doen. Met de uitleg erbij, dat het veel energie kost en na 200m al op is eigenlijk. Dan verbruik je 80% van de energie voor 20% meer snelheid. Ik zal altijd sneller gaan, want nu gebruik ik mijn benen helemaal niet. Maar het is zaak voor mij om me erbij neer te leggen dat het zwaar is. Ik zag bij de snelle knul in de baan, ieder een helft.

het kost me zoveel energie, dat geflipper! maar als ik wat minder ‘verstijf’ gaat het beter. Moesten we net een oefening doen met stijve knieen en echt vanuit de rug en billen! Dat is alleen maar kracht die ik nou eenmaal niet heb. Maar ik doe het gewoon, dit is mijn kans! We doen daarna ook met achtje. Dat kost me minder energie en ik weet nu dat ik de benen een beetje mag buigen. Ik blaas maar weer eens uit onder water, dat geeft wat rust. Snelheid zit ‘m nou eenmaal niet in die benen! We doen even tussendoor wat zelf en dan pak ik het achtje en doen mijn benen NIKS. Zoals altijd dus. Maar ik kan er net een beetje meer uit halen! We doen ook nog een krachtoefening tegen het plankje aan zwemmen om te laten voelen hoe weinig het eigenlijk oplevert. Dan moeten we nog een keer sprinten op benen. Vre-se-lijk. Zwaar en niks! Tot slot nog een keer de verzekering dat benen absoluut niet de hoofdmoot zijn en dan moeten we rustig een keer op en neer. ideaal! Dat lukt dan opeens! Ik vond het zeer leerzaam.

8 februari – Flevofunrun & inlopen en uitfietsen.
Het inlopen en de race staan in een aparte blog, van de wedstrijd. “Meer wilde en kon ik er niet uit halen vandaag”.

Lees hier hoe de Flevofunrun ging

Na de wedstrijd het uitfietsen:

Ik moest en zou een half uur sporten halen vandaag. Ik was niet extreem moe van de 5km en na de lunch en DuoL ging het wel weer prima. Alleen niet blij gewoon. Ik denk dat iedereen makkelijk 25 minuten kan lopen op 5km. Dat is wat ik mensen en-masse zie doen namelijk. Moeiteloos. Ik ga er half dood voor. maar goed, ik ga lekker even fietsen. Muziekje op en naar het fietspad kijken. Heb ik het weer koel. het is echt even zoeken weer buiten. Het bos door en dan de Kotterbosweg op en dat is al ‘klunen’. De brug is behoorlijk afgesloten, maar er fietst een andere man en er wandelen mensen. Toch heb ik geen zin in zand en moeite.

Vandaag heb ik gewoon geen zin om veel moeite te doen, zo is het. Dus ik ga de brug over en de Ibisweg op. Gedoe met mijn (kop)telefoon die gaat belen en uit gaat. Verwarrend en ik ben toch al geirriteerd. Op de Ibisweg wind mee en dan is het best wel lekker eigenlijk, als de moeite er af is. Het enige wat ik hoef te doen is dat half uur vol maken. Er zit natuurlijk geen tempo in. Misschien toch vermoeide benen van zwemmen gister en hardlopen vandaag? Ik ga gewoon lekker terug en zet het maar uit mijn hoofd dat het te traag of slecht is. Ik ga vrijwillig uitfietsen!! Annemarie en anderen vinden mijn prestatie blijkbaar wel goed. Alleen ik blijkbaar niet.

Het fietsgemiddelde is 22km per uur, maar dat maakt me niet uit. Ik vond buiten eigenlijk wel weer lekker, als ik verder iets lekker had gevonden vandaag! Maar lego bouwen na het douchen en een hamburger eten en de einduitslag zien die Rob en Vincent dan weer geweldig vinden maakt het ietsje beter.

dag 18. Misschien is het dat. Maar een excuus is niet zo nodig: ik doe het gewoon allemaal. De kop is er af, de eerste wedstrijd van 2026 een feit, de 10EM is uitverkocht, dus de volgende is de lenteloop op 22 maart pas. Het gaat om alles doen en alles uitvoeren dit jaar. Ik hoef maar 1 keer echt proberen sneller te zijn… Voor latere zorg.

9 februari – Wandelen en fietsen

Tijdens de lunch met Vincent gewoon even wandelen. Vincent knapt lekker op gelukkig. Ik heb natuurlijk geen last van iets van het lopen gisteren. Aardig geslapen. Wel krampen. De hele dag druk. Het liep gewoon door en door en door. Ik ergerde me wel aan domme vragen en opmerkingen. Na het werk nog net in het licht het half uurtje afgemaakt aan wandelen. Beetje hoofdpijn.

Berichten vanaf de benen:

Nou nee, dat vonden wij er vandaag van. We hebben gister ons best gedaan (wij wel) en het beste beentje meer dan voorgezet en we zijn ook mee naar buiten gaan uitfietsen, maar vandaag was het prima geweest om de bureaustoel te blijven bezetten. Okay, een klein beetje wandelen is goed voor die neus daarboven, maar dan ook nog gaan fietsen binnen… Nee, we deden lekker niet mee. Zetten de knietjes vast, lieten een teennageltje prikken en we waren lekker zo zwaar mogelijk!

Echt, toen ook nog hellinkjes op. Dan zien die oogjes daarhoogboven wel 18 of 20 procent staan, maar die hoeven niet te bewegen of zich in te spannen. En dat koppie kan wel afleiding zoeken op de telefoon met rummikup, maar wij schijnen rondjes te moeten blijven draaien. Da’s niet eerlijk! We hebben zelfs zaterdag al overmatig moeten werken bij het zwemmen, dus het is er wel goed mee. We gaan lekker stug en stijfjes en lastig en moeilijk doen. Een uur fietsen? Nou, laat alle hoop op tempo maar lekker varen, want we werken zo min mogelijk mee. Dan is het lastig he, om maar te blijven fietsen? Dus na 1 uur en 24 kilometer deden we het niet meer. En morgen bij het zwemmen eisen we de pullboy op.

Zoek het zelf maar uit hoe je ons de dagelijkse stappen laat zetten, maar het is even genoeg geweest ja!
De groeten van de onderdanen, dikke doei van de benen!

10 februari – Wandeling en zwemmen

Een wandeling naar de ah en de snackbar met een omwegje samen met Rob. Beetje miezer en ik vond het niet erg. Even bijgekletst. Ik vind het relaxed op het werk nu ik gewoon tickets kan doen. En veel weet. Laat de nieuwe collega maar klagen dat het druk is en dan denk ik: jij hebt geen eens tickets! En zo duidelijk is zijn training niet en hij heeft het overzicht ook niet écht. Mijn probleem is het niet! Ik werk een uurtje extra ook nog en ik werk dat uur ook echt even door. Ik had ook al heel laat pauze. Maar ik slaap blijkbaar goed! Wel teveel gegeten van de snackbar dan. De dag gaat voorbij. Neutraal.

En dan ‘s avonds nog zwemmen bij de TVA. oeps, intervallen. Nou, lekker alles zoveel mogelijk met achtje en dan nog was sneller niet echt aan de orde bij mij. Vond ik wel sneu voor de mannen achter me, dat ik een katalysatortje was. Maar die zei: “ach, boeien, we zwemmen toch…” inzwemmen ging nog wel. Toen 4x200m met banen sneller, maar dan hield ik het niet bij, terwijl rustig weer te kalm ging. Haalde ik het weer in 😆 daarna 100m zelf iets en ik maakte er een rare combi van. Toen geloof ik 4×50, maar ik snapte er geen jota van. De zin raakte ook aardig op al, intussen. Vincent was er al uit. We gingen nog 4×100 doen en weet je, ik deed gewoon maar min of meer 1 tempo. Ergens had Garmin fout geteld, maar ik keek alleen maar naar de tijd: 48 minuten aftellen. Had ik ook nog tijd voor de piramide 25-50-75- 100-75-50-25. Even afstanden wat sneller. Dat ging dan wel, maar het duurde nog niet lang genoeg! En toen wilde ik 2000m vol zwemmen. Dus ik heb nog 1 keer iets met 100m gedaan en toen had ik het koud en nul komma nul niks niet geen enkele zin meer. Op. Klaar mee. Net geen 50 minuten en een warme douche. Geen idee of het iets heeft bijgedragen, dit gepoedel. Garmin maakt me wel lekker snel! Klopt niet precies.

11 februari – Duurloopje op en om niks.

Ik werk de hele dag flink door: tickets wegwerken, 2 trainingen, geen pauze, want telefoondienst. Maar ik moet wel insta gaan afhandelen, ik moet de nieuwe collega informeren. En die staan te shinen op de beurs! Ik moet websites op weg helpen, uitleg geven en dan ook nog sociaal doen tegen de piep collega die ‘ziek’ is, maar zijn laptop niet kan opstarten omdat er 3 maanden geleden een naamswijziging was en die liever niks wil zeggen over het ellendige leven wat hij heeft. Ik zou zijn hulp kunnen gebruiken, maar hij komt weg met ziek-zijn en niks (kunnen) uitvoeren. Mijn medelijden is al lang op. Ik neem geen gebakje, want dit dikke lijf wil liever gezond blijven. Loont ook totaal niet, want je krijgt pas medicijnen en hulp als je tenminste ziek bent. Ik ben heel licht verkouden. Ik moet vaatktevreden zijn dat ik ‘gezond’ ben, maar ik haat het om morgen op de beurs te staan terwijl tickets onbeantwoord blijven. Ik moet het loslaten, maar er is niemand die het opvangt als ik het laat vallen of me ziek meld. Of ik anderen mee wil nemen zodat zij het ook kunnen. Hoe dan?! Wanneer?! Ik ben maar een support medewerker en Meer Niet. Ik ben netjes op kantoor, ik overleg met Jo, ik doe mijn best, maar dat is de stille hardwerkende achtergrond. Als ik thuis ben ga ik maar meteen hardlopen. Helaas kan ik met mijn dikke reet dat ook niet écht. Ik probeer door te lopen, in de miezer, in het donker en extreem saai. Ik hou mezelf voor dat het echt best knap is voor een 52-jarige, maar het is te zwaar, te langzaam en net zo dom als hard werken. Ik zou me ook liever volvreten en op de bank hangen in plaats van met moeite viaducten over ploeteren.

Mijn linkerknie trekt aan het begin. De route is te lang of -beter gezegd- ik ben veel te langzaam! Ik wéét het: hormonen. Zo was het. Daarom ben ik aan de pil gegaan, want deze extreme hopeloosheid is desastreus. Ik ren ruim 9km op 5:59 gem of uit-thuis 6:02. Allemaal net niks. 55 minuten. Ik had me vol kunnen vreten op de bank!

12 februari – Een soort van wandeling na een off-day op de IPON beurs

Ik was al vroeg wakker, want ik ‘mag’ vandaag de hele dag voor Social Schools op de beurs staan. Ik voelde meteen al een heleboel krampen en pijnlijk trekken en ja hoor, voor de derde keer dit jaar ben ik aan de beurt en ben ik (flink) ongesteld. Op 5-01, 23-01 en nu op 12-02 alweer! Eigenlijk wil ik met mijn snotneus in mijn bed blijven liggen, maar ik prop me in een overvolle trein en ik kan zitten vanaf Almere C tot Utrecht in nog een volle en vertraagde trein. Dan met mijn collega naar de jaarbeurs lopen door de siepregen en ik vergat het wandelen op te nemen. Ik ben niet meer zo wanhopig, want ik heb alle energie nodig om overeind te blijven. Letterlijk! Eerst de eerste paar websites van een hele reeks live brengen, vanaf de beurs dus! Bij het controleren van de laatste valt zonder waarschuwing mijn laptop uit omdat die leeg is. Lader aansluiten en nog net het berichtje kunnen sturen dat het gelukt is. Dan praten, vriendelijk zijn, tasjes uitdelen, een klant ontmoeten, met de collega’s kletsen, mensen kijken, tasjes vullen. En dat op 1 kopje thee en water en in de middag een blikje zero. Ik voel mijn darmen opzetten, mijn buik doet pijn en ik voel me erg gammel. Ik eet drie broodjes. En blijven rondstappen. Ik vond de tijd vooruit kruipen! Ik liep zelf een rondje, maar voor mij is het veel te veel: teveel mensen, lawaai, aandacht. Ik los samen met J nog een paar tickets op en dat is fijn, als ik zie dat de reactie op de websites goed is!

Mijn voeten doen zeer en mijn benen zijn er ook wel klaar mee, maar ik laat me niet kennen. Na 15:00 is het heel erg rustig en om 4 uur ga ik naar de trein. Ik heb moeite met lopen, alsof ik de marathon heb gedaan! Ik heb hoofdpijn, ben moe en sjok wat op en neer tot ik in de trein kan gaan zitten. Nog een keer trappen op en af met overstappen. Ik heb intussen echt honger ook. En hoofdpijn. En ik voel me ‘ziek’. Ik zit thuis een uur op de bank, eet pizza en ben erg moe. Training aangepast qua tijd (30′) en afstand.

13 februari – Hardlopen en binnen fietsen

16-14-12-10-8-6 minuten duurtempo-20sec versnellen-40sec rust: wandel/dribbel.
Het dikke lijf maar aan de gang gesleept. Meestal voel ik me daarna wat beter, maar nu niet echt. Tempo is wel redelijk: 5:53 incl wandelrust (1,5 minuut) en 5:47 hardlooptijd. Uitvoering 80%. Cadans laag met 174 en hartslag redelijk laag met 144. In het begin niet omhoog te krijgen. Muziekje aan. Suffe route via de dijk en met een extra lusje. Maar ja, ik hou het vol, ik doe het gewoon, ik ploeter me er doorheen en ik geef het niet op. Alle pijntjes kwamen in het begin voorbij: knie, peesplaat, koppijn. En al die enorme hoeveelheid twijfels! Ik ben natuurlijk absoluut niet goed genoeg en het enige wat ik kan is doorgaan en volhouden.

Het leukste en waar ik ook steeds naar uitkeek: de wandelpauze! Een fotootje maken, de handschoenen wegdoen. Zo ook op de dijk. Ook leuk: elke km weer een tempo zien wat met een 5 begint. Aardigjes: 4 overvliegende zwanen. Neutraal: ingehaald worden door een wel heel soepel lopende oudere man, zag er goed uit! Niet zo leuk: wind van zij. Ook niet leuk: de route moeten verlengen. Niet leuk: rustig muziekje van de anke-cd is tempo omlaag. Niet zo leuk: aan het begin veel pijntjes. Helemaal niet leuk: het gaat nooit vanzelf! Het voelt altijd als ‘hard werken’ en geploeter. Het voelt ZWAAR, maar dat ben ik dan ook. Ik heb zin in chocolade. Maar een mooi punt: ik hoef onderweg niet! Ik stop ook niet, de wandelpauzes zijn meer dan voldoende. 20 seconden hard is een farce natuurlijk. Aan het einde komt de hartslag in de goeie zone, maar daar moet ik ook voor werken met wind tegen.

Al met al ruim 12km er doorheen gejast. En toch voel ik me een oude trage vrouw en een enorme PRUTSER. Thuis eet ik de laatste 4 blokjes chocolade lekker op, het maakt toch niks uit. Mijn darmen zijn opgeblazen en ik ben moe en sjachereinig.

14 februari – Wandelen en zwemmen trainen

ik ben moe. Maar weer aan de ferro? Maar het is ook logisch dat ik vermoeid ben, na deze werkweek en de beurs en de menstruatie die nog wat doorzeurt en energie blijft kosten. Ik heb hoofdpijn en voel me (ook) niet 100% fit. Ik heb absoluut geen zin in fietsen. Slap he? En ik moet wandelstappen halen. We moeten ook brood halen. Maar in de ochtend slaap ik eerst uit, dat is ook nodig blijkbaar. En we sjouwen weer tig doosjes naar de opslag. Mijn jeugd herinneringen zijn opgeslagen.

Plek voor de hardloopschoenen en sportspullen en dus nieuwe herinneringen! Ik heb wel meer energie vanuit de darmen dan vorige week; gister pannenkoeken met sojamelk is toch beter voor me. Ik heb dus weinig zin in al dat moeten sporten en dan is fietsen voor mij de grootste bottleneck: 40km moeten voor de badge, 2 uur moeten van het schema. Ik heb de tijd niet en wil die tijd er niet voor nemen vandaag. Als de boodschappen binnen zijn, moet ik de 5km vol maken en loop ik nog door het park. Het is erg koud en toch zonnig. Als ik weer binnen ben, gaan we lekker samen Lego bouwen! Het is tenslotte Valentijnsdag, haha. Commerciële onzin, maar wij wandelen samen en bouwen samen.
Daynotes: vermoeid, ongemotiveerd en gebrek aan zin in wat dan ook, maar vooral om te moeten sporten. Komt niet zo vaak voor. Redelijk wat gesnaaid, maakt toch niet uit geloof ik. Ik voel me OUD. Echt oud: versleten met een pijnlijke knie, een oude vrouw in de overgang, te dik, niet soepel, traag.

En dan zwemmen ‘s avonds. TVA training in baan 2: hield dat niet eens bij, maar wel GETRAIND! The struggle is real… de helft van de tijd zonder achtje/pullboy. Je ziet onmiddellijk welke banen… Het inzwemmen (2:19 gemiddeld!) en 6×100. Het tijdsverlies is extreem groot, de inspanning nog veel groter. Ik heb geen enkele energie meer. Ik ben stikjaloers op die mensen die een lesje volgen en daarna nooit meer hoeven te oefenen. Waarbij het ‘aanwaait’ en dan kunnen ze een baantje verder zonder ergens moeite in te steken. Ik hou mezelf er aan vast dat ik 10 jaar geleden ook zo begon met zwemmen: de inspanning was mega, het resultaat bedroevend. Nu heb ik dat zonder hulpmiddelen ook. Het enige wat ik wel kan, is de drive vinden om het te willen leren. Ik begrijp intussen dat het doel van de zwemtraining niet is om de baan bij te houden, maar dat ík mezelf wil uitdagen om zonder pb te kunnen zwemmen in de zwembadtriatlons. Ik ga een baan terug en tráín ook écht. Als ik volhou, volgt er (ooit) resultaat, hoop ik. En zo niet, dan heb ik het geprobeerd. Ik ben nou eenmaal nergens goed in. Zwemmen kan ik nog een beetje goed maken met fietsen en lopen. En stel dat we een warme zomer hebben, dan moet ik toch ook zwemmen? Maar nu is het echt ontzettend ploeteren en hard werken. En dat gezeik van mensen: ‘gaat het wel goed met je?’ Flikker toch op, echt niet elke atleet is geweldig en ik al helemaal niet! Het ergste is dat ik niet weet waar hey aan ligt. De armen doen het prima. Ik probeer aan te spannen en mijn benen te gebruiken, maar na 50m ben ik te kapot om mijn benen te blijven gebruiken en op te letten. Alleen als ik het rustig doe, is het vol te houden, maar dan ga ik 2:20 op de 100m! Erg frustrerend. Iets moet er zijn, maar ik kan niet achterhalen wat dat is. Daarbij doet mijn knie pijn en heb ik trek. Ik wou dat ik goed was, maar ik ben iemand die alleen maar (ietsje) beter kan worden.

15 februari – Hardlopen : bedoeling was 4x8z3, realiteit was slepen, trekken, drammen; niks en Binnen fietsen: duurrit in Zwift – Tropic Rush in Makuri Islands

Hardlopen: Qua tempo (5:45!) ziet dit er natuurlijk goed uit, maar het GEVOEL zegt totaal iets anders. Heb het geen moment leuk gehad. Ging echt niet vanzelf. Moest pauzes nemen, kreeg de hartslag niet omhoog en thuis gestopt voor de wc voor weer diarree. Ik had geen enkele kracht om moeite te doen in de blokjes van 8minuten waarin hartslag/tempo naar z3 moest. Alles deed pijn, omstebeurt gelukkig; en niets blijvend of erg. Knie, peesplaat, darmen, buikkramp, bilspieren, misselijk. En het ergste: tintelvingers. Maar het was trekken, slepen, volhouden, doordrukken en hooguit 3 minuten dat ik dacht: “het gaat lekker en kan best leuk zijn.” IJskoude wind tegen daarna en toen was leuke momentje weer voorbij… uitvoering was ook terecht nul komma nul. Dat ik er 13km uit heb geperst voelt als een overwinning, maar zo zie je: tempo zegt niets over de inspanning.

Ik had ook al totaal geen zin om te gaan starten, wat krap op het ontbijt en de diarree al achter de rug. Meerdere laagjes tegen een gevoelstemperatuur van -10, maar ik had het toch weer warm. De snelle schoenen deden het werk. Mijn benen in elk geval niet en mijn hoofd ook niet. Vooral de viaducten op was drama! Zeker terug de wijk in, met de ijskoude wind tegen. Het lukte nauwelijks en -nogmaals- ik wílde me ook niet inspannen! En mijn benen ook absoluut niet.

Ik had twee keer het 7km rondje in gedachten, maar ik kon het niet opbrengen. Dan maar een 4,2rondje ccw er achteraan. Beschut in het bos viel het wel weer mee, dus lengde ik op. En dan 13km vol maken en om via het park. Was het stukje terug toch weer ijzig koud en zwaar! Ik was niet doodmoe toen ik thuis was, maar wel behoorlijk uitgeput aan alle kanten. En ontevreden dat het zo moest gaan, maar wel gedaan en doorgezet! Of ik dan opzie tegen wat de middag brengt (naar de ikea 🤢) of de kou (nee) of de hormonen of toch iets onder de leden: ik weet niet wat er mis was, maar het ging op doorzettingsvermogen. Is ook training. Ik schitter niet elke dag (nooit eigenlijk).

En daarna in de avond binnen fietsen: Data: 43,11 km, 1:36:38, 341hm, gem: 26,8. Hier zie ik dan tegenop en stel ik uit. Het past er maar moeilijk tussen: 2 uur fietsen. En buiten zoals het schema vraagt is al helemaal nicht im frage. Met de Ikea koekjes stap ik op. Wil 40km halen voor de Garmin Badge. Ik ga appen en tref MvdB en die wil best mee Rummikuppen! Heerlijk! Die beentjes doen het werk en ik ben afgeleid. Ik fiets onverhard en een heuveltje op, maar ik ben bezig met Rummikup.

We doen 2 potjes en winnen ieder een keer en dan zijn er al 50 minuten voorbij! Dat is echt zo fijn! Ik ga het verder zelf doen. Nog een keer omhoog en de stad weer in. Van alles wat ik dit weekend heb gedaan, gaat dit fietsen nog het meest soepel! Als je maar niks verwacht…

Ergens heb ik ook nog even een shirtje zelfs! Geen idee waarvan. ik moet nog een keer omhoog en doe het maar gewoon. We bestellen eten, dat scheelt, kan ik doorfietsen. Ik maak 40km vol en daarna de route vol van ruim 41km en tot slot fiets ik ook nog 1 uur en 36 minuten vol voor een groene training! Ik heb niet mijn best gedaan, omdat ik eigenlijk niet wilde zweten, want ik heb geen zin om nog een keer te douchen. Buiten sneeuwt het een beetje. Ik ben op tijd klaar voor de frietjes.

Ik heb deze week 7 uur en 3 kwartier triatlon sporten gedaan. En bijna 11 uur gewandeld en krachttraining gedaan. Niet echt top. Vind ik. Het was mijn week niet. Ziek kind, versjouwen, huishouden, dagje beurs, dagje kantoor, menstruatie. Ik voel me oud, dik en ongelukkig. Realisme is weg; het is allemaal niet gemotiveerd of leuk geweest deze week.