2024-10

1 Mei – Zwemtraining in baan 3 die echt niet lekker ging

Ja bazin, doe als ik en ga lekker liggen en spring niet in het water, dat doe ik ook niet – IJSBLOKJE

Er zat geen energie in. Logisch, want ik heb ook vrijwel niks getankt/ gegeten vandaag. Het water was koud en het enige wat me lukte was op en neer zwemmen. Met achtje, zonder krachtje. Het water was koud!!!! Ik zwom 400m in. Toen moesten 200 armen, 100 benen (anke: 50 benen-50school) en 50 rug. (Zat er ook niet aan bij anke). Mijn brilletje liep vol, de badmuts zat slecht en mijn oor zat druk op. En het water was onrustig en dw gast voor me, keerde en had dan de hele baan breed nodig. Dat zijn de excuses, maar het zwom gewoon niet makkelijk. Dan 3×300 hoog tempo. Anke had geen hoog tempo, nog geen eens tempo, dus anke zwommen dan zonder de pauze en dan hebben ze geen last van mij. 950m gezwommen achter elkaar. Toen 50 school. Lukte me een beetje! En daarna een piramide met pauzes en ik snapte het niet en wilde geen pauze! Ik wil doorzwemmen en aantikken, want Garmin vatte er niks van anders. Maar zij pauzeerden te lang. 25-50-75-100-125-150 en toen was terug de bedoeling, maar het werd bij gebrek aan tijd 100-50-25. Ik zwom een hoop, maar het ging traag. Komt omdat ik oud ben, meneertje proschema, in mijn geest zwom ik veel sneller hahaha. Ik heb de hele dag gewerkt en geen vakantie en eet te weinig. Maar dat zijn excuses. Het gaat niet altijd goed. Het is Beltain; feest van vuur. Niet van water.

2 Mei – Hardlopen 3 keer 2000m op hoger tempo met 1000m rust

Daar baal ik dan enorm van, is het de hele dag lekker weer en als ik klaar ben met werken begint het ⛈️ Ik verheug me de hele dag op fietsen, maar dat lukt dan niet meer. Ik zet het om naar hardlopen. 80’. Krap op het eten. Vincent gaat mee. Kort-kort. Het is buiten vochtig, maar niet benauwd. Het is wel mooi met al die lage grondmist. Mysterieus.

We lopen 20’ zone 1/2. Dat gaat zo easy tegenwoordig. Erg lage hartslag en laag tempo. De stad uit. Kletsend. Richting de A6 en de Ibisweg. Daar ga ik 2km op 5:30 lopen. Beat fors voor mij. Vincent pakt een km eigen tempo. We maken goede afspraken. Ik loop hard met wind mee en moet zelfs wat inhouden 😳

dan een km herstel en kalm samen. Onder de A6 door. Het gaat best goed! Weer 2km op 5:30. Over de Trekweg vliegt Vincent weg! De brug op is de eerste keer dat ik het gevoel heb te moeten werken. De rest gaat allemaal goed-te-doen. Vincent maakt elke keer een foto en gaat hard.

We moeten de route oplengen. Even de brug op en Garmin uit. Duurt maar een minuutje achteraf. Het Kotterbos door. De rode ondergaande zon is prachtig!

Er is niemand in het bos. Ik ga versnellen en Vincent gaat nog veel harder! De zon en het bos zijn zo mooi dat ik ook moeiteloos kan versnellen. Al is 5:05 te hard. De laatste 600m zijn wat zwaarder en voelen iets meer als werken aan. Kms op 5:20. Vincent gaat voor de foto staan, maar ik pak onverhard mee.

Km rust. Het is zo ontzettend adembenemend mooi met de ondergaande stralende zon!

Langs het oostvcentrum en het smalle pad af. Ik slik een vies vuil vliegje in en spuug rennend. De trap op is lastig en de brug daarna op doet echt even pijn! De zon gaat onder en dat geeft prachtig licht en intense kleuren. We gaan niet meer zo hard en voelen de benen maar we maken de 14km vol. Vincent is ook erg blij met zijn snelle km’s en hoe mooi het was. Ik ben heel tevreden met het tempo en de hartslag!

3 Mei – meeFietsen en binnen Fietsen.

Ik lag om half tien nog in bed na een nacht slecht en onrustig slapen. Ik voelde me brak en was eigenlijk graag blijven liggen. Meestal appt ze mij met dat verhaal, maar nu mag ik: “zal ik wel gaan dan….” Ze raadde me aan binnen te gaan fietsen en daarna een wandeling te maken. “Of ren je met mij mee”, vroeg ze. Daar voel ik me dus te brak voor!! Maar ik kan wel combineren met fietsen. Zij een uurtje rennen, ik een uurtje op de fiets, maar dan de stadsfiets. Ze kwam naar mij toe. Kon ik net ontbijten en fietskleding pakken! En even op de weegschaal gaan staan die heel veel verklaarde. Ik ben ruim een kilo kwijt in drie dagen, dat is wat teveel gevraagd natuurlijk. Ik nam Vincents fiets.

Heerlijk gezelschap en ik voel me buiten meteen een stuk beter! We kunnen lekker kletsen en komen een paar herten tegen in de OVP. We maken het ommetje, maar het hek is nog dicht helaas. Dan maar het 7km rondje… Ik kan met de fiets onverhard. Soms wandelt ze een stukje. Mij maakt het niks uit! Als we de stille natuur achter ons laten en de brug over gaan begint het te regenen. Dat is in het begin altijd even vervelend, maar eenmaal nat is dat over. Ook op de stadsfiets blijkbaar! We moeten iets verder om, vanwege de sprintjes. Dan loopt ze hartstikke mooi! Zij maakt 8km vol, mijn horloge staat stil als het te langzaam gaat. Zo is het uur niet vol…. Maar het was erg verkwikkend en leuk!

Schuiven met trainingen in FinalSurge, zodat de training er niet meer is als ik (te kort) met de stadsfiets ben gegaan, dan moet ik nog anderhalf uur fietsen alsnog (wat een slechte zin). Ik zou de schuif-de-training-kampioenschappen deze week met glans winnen! Met alle regen ga ik toch maar binnen.

Vincent kan mee Yathzee spelen en ik kan thee drinken. Daarmee heb je alle voordelen gehad. Het is saai binnen. Onuitnodigend. Meer van hetzelfde. Ook al is er een nieuwe route. 40 minuten infietsen. Ik let nergens op en win en verlies een keer. Eerste kopje thee is op. Dan 3 minuten versnellen, maar wederom zit er weinig kracht en energie in. Net als de hele week al. Geen enkele zin om me in te moeten spannen. Totaal niet. Ik doe wel iets, maar geen idee of het echt harder is. 1 Minuut voluit is al helemaal nergens te vinden. Dan 3 minuten pauze en daarin dobbelen we weer verder. Route af, hoger level. Ik moet dat versnellen 5 keer doen en 1 keer valt de minuut in een sprintje en die pik ik heel hard op! Doe ik toch even mijn best!! Het levert me een shirtje op.

Ik ga de jungle door en neem het kleine ommetje. Ik win nog een potje. Uitfietsen doe ik alleen en gek genoeg moet de 40km dan vol en dat lukt me nog ook met de tijd. Het is allemaal niet spetterend of iets om te onthouden.

4 Mei – naar Hilversum fietsen met Vincent samen

Weer niet heel goed geslapen en wakker met een stijve nek en pijntjes en vermoeid. Langer blijven liggen en daarna strijken. Vincent ging mee fietsen en hij koos voor een ritje naar Hilversum en terug en belde oma ‘of ze thuis bleef’. Meteen na de lunch vertrokken we. We moesten even over de route denken, zo lang was het geleden! Ik had niet heel veel energie. Vincent ook niet blijkbaar. We haalden herinneringen op aan een vroeg sportverleden, toen naar oma fietsen nog gepaard ging met pauzes. Ik had dorst.

We gingen door Eemnes en de weg was heerlijk, maar het dorp onrustig.

We gingen onder de A27 door en dan is alles nieuw en een beetje gokken. Ik vond het wel leuk en mooi, maar wist pas bij de Witte Bergen weer waar ik was! 24km in een uur is niet heel snel. Daarna weer zoeken en langs het tuincentrum en de A27 en toen nog een onverhard pad langs Anna’s Hoeve. Geen favoriet van ons. Door de tunnel vond ik wel leuk. Ik moest al plassen vanaf de Theetuin. Ik kon pas na 34km in Hilversum naar de toilet! Mijn nieuwe Decathlonbroekje was top.

Dan even bij Klaas en Betty zitten. Eigenlijk net te lang, maar we waren er ook wat later dan ik had gedacht. Toen gingen we weer terug over de Soestdijkerstraatweg. Heerlijk mooi en prima te fietsen. Drukte viel me mee. Ik was wel vermoeid. Daarna langs Baarn over de berg. Het was bekend en ook weer niet. Ik vond het moeilijk dat het allemaal niet erg snel ging. We leken alleen maar wind tegen te hebben! Op de dijk langs Eemnes ging het nog niet snel of makkelijker. Vincent moest plassen. Ik nam een gel, maar eigenlijk veel te laat. Dan Blaricum langs en de brug over. Boven een korte stop.

We hadden wind mee langs de dijk ri Haven en dat was even fijn! Toen reden we langs het Stamerbos, maar het viel wat tegen qua auto’s. Over de Kemphaan. We besloten het zwemmen over te slaan. Gelukkig. Ik had geen energie over.

We gingen langs de andere kant van de Vaart en het spoorbaanpad terug. Leuke bloemetjes. Ik maakte er 75km van.

5 Mei – Dat heb je als je schuift en schuift: dan heb je opeens een triatlon te doen!

Als je maar blijft schuiven en niet “niet” kunt doen, krijg je zoiets als vandaag… Na een redelijke nacht, had ik een hele rustige ochtend. Alle huishouden loopt ook bij en de blog ook. Ik ging naar het 50m bad van de Sijsjesberg. Love it! Keren kost mij tijd. En voor 100m hoeft dat nu maar 1 keer meer. Het is een buitenbad met wat verwarming. Het was wel koud (zelfs echt te koud voor Vincent, die verliet blauw het bad). Ik deed 200-300-400-500-500-400-300-200. Bedacht ik zelf ter plekke. Nieuwe zwembril op. Die ziet er stoer uit, maar helemaal waterdicht nog niet.

Vanaf de eerste 300m had ik de brede baan voor mij alleen. De 500m viel best wat tegen. Ik had elke keer iets meer dan 2 min per 100m nodig. Toch wel. Ik heb iets gedaan in het koude zwembad waar ik niet trots op ben en wat ik ook nooit dacht te doen, maar met de leeftijd komt wel een zwakkere blaas kijken. Met de kou is dat niet goed te combineren. Ik heb geprobeerd het bad een beetje op te warmen, ook al is dat niet erg netjes en hielp het ook nog eens niet! Met het zonnetje erbij was het direct wel aangenamer. Vincent ging me filmen.

Bij de tweede 300 heb ik achter een snelle jongen aan gezwommen. Ergens heeft Garmin me 50m kado gegeven (en bedankt) en ik heb nog 100m zonder achtje gezwommen op het einde. Dat was wel zwaar! Jammer dat Garmin ze niet ‘los’ heeft gerekend, maar bij de 200m optelde. Toen 50m schoolslag om de 3K vol te maken en toen was ik wel klaar. En een beetje trots en ook koud. Vincent vond de afgesloten fietsenstalling. Uitkomst! Mijn vingertoppen zijn nog uren koud geweest.

We reden naar huis (iets te hard soms 😇) en daar had ik mijn racefiets al klaar staan. Met jasje. Ik had een trisuit van Trispiration aan. Een jasje er overheen, helm op, muziekje mee en gaan. Het is dat dit fietsen onderdeel is van de koppeltraining, anders had ik ‘m heeeeeeeeeel misschien wel overgeslagen (als ik dat had gekund). Er was een opdracht, maar daar had ik echt totaal geen zin in. Gewoon een rondje Noorderplassen buiten om leek me prima. Ik ben gewoon geen fietsheld. Ik ging eerst door de stad. De drukte viel me (weer) mee. het tempo viel me (weer) tegen, maar het boeide me ook niet echt. Ik zou op de dijk met wind een beetje mee wel iets goed maken, dacht ik. Ik wilde 60 minuten, maar toen zag ik een fietspad wat vroeger een gatenkaas was en nu helemaal een vlakke asfaltracebaan is geworden. Dat was even genieten zeg!

Toen kwam ik op de dijk. Ik had veel wind tegen eigenlijk. Dat had ik niet bedacht! Maar ja, je moet toch naar huis he. Dan maar iets minder snel-snel allemaal. Ook op de dijk vond ik niet eens echt druk. Ik denk dat de meeste fietsers nog moeten wennen.

Zin om door te gaan tot 40km had ik echt niet. Ik wilde stoppen op 33,33 maar dat lukte niet; het werd 33,34 en toen dacht ik: dan maar ietsje meer dan 33,33 wat me wel leuk leek na 3km zwemmen. Maar ik moest ook nog rennen en anders werd het allemaal wel weer heel laat enzo. Ik heb de bidon bijna leeg gedronken!

Ik ging naar de WC en verving het jasje voor een Train3Sports shirtje. Op het schema stond 10 kilometer en de andere sporten doe ik eigenlijk ‘alleen maar’ omdat ik wil hardlopen 🙂 Het idee was me de eerste 3km inspannen en dan 7km lekker rustig aan. De eerste kilometer moest ik een auto voor Vincent fotograferen en even wennen en die ging wat de mist in qua inspanning, maar vanaf 700m ging ik aan de bak. Ik had het warm en bedacht een ommetje.

De tweede kilometer ging naar inspanningsgevoel gewoon best hard. De hartslag blijft dan inderdaad behoorlijk laag, dus daar moest ik niet naar kijken. Ik ging het viaduct over en naar beneden kwam er een hele fietsfamilie aan die ik aanmoedigde. “We hebben geen e-bikes he”, riep opa – geweldig! Zo ging de derde kilometer ook erg hard met een tijd onder de 5:20. Het is dat ik me dan verheug op 7km rust. Ik ging onverhard lopen en in een lekker tempo. Ik moet zeggen dat ik verbijsterd was toen ik de tijd van 5:30 zag. Ik had nog wel een foto gemaakt! Hoe dan?

Maar Garmin hield vol en ik ook. De hartslag liep nu wel op. Oke, dan ga ik 5km binnen een half uur vol maken ook! Binnen 28 minuten. Het ging gewoon. Ik kan het niet anders zeggen. Ook de Oostvaardersplassen waren rustig, behalve rond het vossenhol, waar geen vos was. Ik stopte niet. Ik genoot van het gemak waarmee ik kon lopen. Echt waar, als ik ergens kan promoten dat afvallen je aan een beter en fijner hardlooptempo helpt, doe ik dat! Nu wilde ik de 10km ook afmaken. En ik dacht elke keer: na de zesde kilometer ga ik echt rustiger aan doen (weer rond de 5:30) en hetzelfde dacht ik na de zevende kilometer. Ik moest een ommetje bedenken door het Kotterbos.

Eigenlijk snapte ik het niet, dat het zo hard ging. De hartslag liep nu wel op tot boven de 155. Ging ik echt vertragen om die lager te krijgen of wil ik nu weten hoe 10 kilometer gaan? Tja, toch dat laatste… Dat is dan sterker. Ik kom onder een uur, maar hoe ver? Na 8km binnen 45 minuten is de negende de brug op toch wat zwaarder. Ik kom mensen voor de tweede keer tegen en die mevrouw zegt nog: zo, wat ben jij lekker bezig zeg! Haha, ze weet niet half hoe goed… Ik loop over de Evenaar. Ik ga net wat te kort komen en maak een iets langer rondje. De laatste 3km gaan wel iets minder hard, maar als 5:44 de langzaamste kilometer is van allemaal, is dat best raar voor mij. Ik zie Vincent en roep hard dat hij een foto moet maken. Ik zet nog aan, want stiekem lijkt het me gaaf om onder de 56 minuten uit te komen.

Als ik overgestoken ben, zit ik op 10 kilometer in 55 minuten en 24 seconden. Begin dit jaar en circa 7 kilo geleden had ik in een wedstrijd met Vincent als haas ongeveer 57 minuten nodig. Het regende toen, wat ik minder erg vind dan deze net iets te warme zon. Al went het nu wel al iets, die warmte. En ik heb ongeveer 50% onverhard gelopen ook nog. Dit was niet het maximale, ik ben ook heel erg snel weer ‘bij’. Het recept voor sneller worden is dus afvallen. Maar eerlijk is eerlijk: 7 trainingen per week doen is gemakkelijker dan elk uur van de dag letten op voeding en verstandig zijn op dat gebied. Met alle krachttrainingen en wandelingen erbij heb ik deze week 17 uur getraind. Als ik kijk naar de sporten van de triatlon zit ik op dik 13 uur. Bij Train3Sports ben ik dan tweede. A heeft vakantie. Zij heeft ook 10km gelopen én… langzamer dan ik! Zij komt terug van een blessure, dus dit is eenmalig, maar het is wel eens een keer leuk 🙂 En die snelle fietstut heeft langzamer gefietst dan ik! (nog langzamer) Zij had een wedstrijd gister en ook dit is eenmalig, maar wel leuk 🙂 Het zijn mijn vlaggetjes van deze bevrijdingsdag! Voor iemand zonder energie was het een leuk dagje vol vlaggetjes.

Iemand schreef vanmorgen in haar blog (Instagram) hoe ze opziet tegen haar eerste kwart triatlon, omdat ze niet kan fietsen en ze zwemt in het zwembad, wat ze heel goed kan. Maar iedereen is zo snel, klaagt ze. Ze denkt dat ze heel hard loopt, maar echt inspanning heb ik van haar nog nooit gezien in een wedstrijd. Diep gaan kan ze niet. Alles is vooral leuk voor de foto’s op Insta. Ze raakte accuut in paniek toen ze naar wedstrijduitslagen keek. Eat your heart out, tuttebel-die-alles-op-insta-ramt: Ik doe zowat een kwart triatlonnetje ALS TRAINING. Maar ik zet niks op Instagram of Strava. We eten wel slecht, maar eigenlijk heb ik dat best ‘verdiend’ 😇🤫

6 Mei – herstelloop richting de bootcamp ❤️‍🩹 💩 😞

Het sleepte, sloopte, slofte. Moe. Vermoeid. Trekkerig. Hobbelend. Met pauzes en vertraging. 5 minuten ‘soort van rennen’ en 1 minuut moest ik wandelen, maar als ik dat zou doen, zou ik niet meer gaan rennen, dus ik vertraagde alleen maar nog meer. Na 2km moest ik eigenlijk al drukken. Ik liep toch onverhard.

De werkdag was ook al niet wat het had kunnen zijn. Alles lijkt net niet te lukken ofzo. Ongeconcentreerd. Wachten bij de bootcamp en toen verder en ik kwam amper de brug op joh! Ik nam een ommetje door het bos: enerzijds om 5km vol te maken en aan de andere kant om mijn billen bloot te stellen aan alle muggen. Het was een flinke 💩 hoop. Ik was de laatste en zette het horloge lekker stil zodat ik de brug op kon wándelen. Het is geen succesdag! En ik had ook al extreem geen zin.

Ook de bootcamp ging ruk. Bij de trap deden de knieen pijn. Bij de oefeningen met planken, het touw en gewichten deden de armen zeer. Bij de dennenboom deden de beentjes pijn. Ik heb me met NIETS gespaard. Hoogste gewicht gepakt, sterkste elastiek, alle bomen langs gesquat. Hardlopen tussendoor was krachteloos. Het schreeuwde van binnen, maar ik zei niks en de groep was ook stilletjes. Mijn hoofd was een donderbui. De buikspieroefeningen gedaan zo goed ik nog kon. Er kwam geen zin aan te pas en het was niks joepie. Blijkbaar is zelfs anke niet eindeloos geweldig fysiek. Maar er is niks kapot ofzo en ik ga zeker niet opscheppen! Dat nooit. Iemand oppert bij Garmin of ik niet ziek wordt of overtraind raak: lieverd, dit is training en adaptie en verwerking. Ik wandel naar huis. Ook ruk, maar in harder lopen had ik al helemaal geen zin meer. Niet eens een kilometer. Eigenlijk zou ik ‘m weg moeten gooien op Garmin. Daar kan RV hard om lachen.

7 Mei – op visite met de tijdritfiets en beste polderwind

Op de tijdritfiets met 2 extra bidons achterop ga ik naar Dronten. Ik ken de weg. Maar ik ken de fiets nog niet echt goed. Ik voel me onzeker op de fiets. Ga rustig (zeg maar remmend) de bochten door. De stad uit met samengeknepen billen. Muziek heel zacht. Wiebelig. Wind tegen. Na de Knardijk het bos door is nog akeliger: bochten, krap, blaadjes op het pad. Gelukkig is het rustig en heb ik geen bel nodig met het geratel! Maar het schiet niet zo op. Pauze op de brug.

Ik moet plassen, maar dat is niet handig midden op de brug. Het gaat even iets beter als ik langs Lelystad rij, maar je snapt dat liggen en snelheid maken nog niet aan de orde is. Het is ook wat drukker en ik heb geen haast! Ik ga straks liggen richting Dronten beloof ik mezelf. Dat doe ik, maar het went nog niet. Ik heb (wat) wind mee en ruimte, maar het voelt nog niet vanzelf. Ik stop ergens middenin om te plassen. Drassig onhandig.

Ik drink nog wat en app Joyce dat ik kom en wil die mevrouw niet meer inhalen die me mijn broek zag optrekken. De muziek staat hard, ik ga goed liggen en eindelijk is daar wat gevoel bij! Bij ‘t MEC grinnik ik: hier sprak ik mijn huidige collega voor het eerst. Dronten. Nu rij ik er niet misselijk heen. Rotcollega’s van toen. Ik jakker lekker door! En mis min of meer het poortje. Ik ga om het golfpark heen, maar dat is verder dan ik dacht. Even heb ik vol wind mee. En daarna wind tegen. Maar nu heb ik het liggen ontdekt! Ik cirkel het golfpark door naar Joyce, een banaan, cola light en een dik uur onafgebroken gekwebbel. De tuin is prachtig!

Ik moet weer terug ook. Ik neem nu de andere route. Wind mee, had ik gedacht. Maar die is aangetrokken en gedrááid!! Verdulleme. De Rietweg is afgesloten, maar het fietspad niet. Rust, muziek hard, liggen, takjes ontwijken. Het gaat prima!

Stoplichtje. En dan de Vogelweg af. Teringlang. Wind van zij. Liggend. We zijn vrienden aan het worden! Stopje Knardijk: I love this place. Met het werkeiland en de dijk en het bos en het vliegtuigwrak.

Zal ik 100 volmaken? Wil ik dat, kan dat? Hoe hard moet ik gaan? Die vragen schieten de hele tijd door me heen. ik krijg nog dikke wind tegen, waar pak ik die? Op de Grote Trap. Het duurt heel lang voor ik daar ben. 75km in da pocket. 80 in 3 uur? Wind tegen is minder erg dan gedacht. Omdat we vrienden zijn, mijn fiets en ik. Ik durf inmiddels alles.

Ibisweg wind van zij? Ook prima! Wind tegen en mensen onder de brug? Ik Roep gedag. 100 gaan ‘t niet worden. 85 is prima. Het is allemaal goed.

Dit was een belangrijke rit voor mij op de tijdritfiets. 2 Bidons leeg. 1 gellie. Tempo is matig, maar de wind was behoorlijk, ik zie het aan de anderen. Jammer dat ik 86km niet helemaal geweldig vind. Ik vind niks van mij geweldig. Het kan altijd sneller, langer of beter. Ik weet hoe het komt, maar gelukkig vind Joyce het wel een prestatie!

8 Mei – RUST dag

Stond in de trein. In braille. Het thema van de dag. Op het werk. In de trein. Met de collega’s. Qua tickets. En zeker ook met sport. Maar niet persé in mijn hoofd. Beetje chaotisch. Beetje hoofdpijn. En heel veel thee. ☕️ en dan voelt het toch als een ON-rustdag.

9 Mei – Onkruid wieden 🌿 maakt tempoblokken op de tijdritfiets makkelijk! Hemelvaartsdag

Whatever it takes. 50 minuten lang in de voortuin groene zooi wegtrekken. Dit vind ik dus stukken zwaarder dan bootcampen! Misschien doe ik het niet vaak genoeg. Eerst trekken, dan vegen en daarna spuiten. De voortuin. Achter gaat snel. In de zon. Het viel me mee hoeveel tijd het kost, want dit voelt als uuuuuuren. Ik neem het mooi op als krachttraining! Want ik zweet meer dan bij de bootcamp.

Ik had erg last van een gebrek aan zin (wéér fietsen) en uitstelgedrag. Maar ik ging wel weer op de tijdritfiets! Kijken of we vrienden kunnen worden. Ik had een route bedacht. Het ging de eerste 5km niet van harte. Voelde niet makkelijk. De tweede 5km ook niet, want het was echt enorm druk op de dijk! Hele hordes fietsers. En ik op die “enge” tijdritfiets. Het waaide weinig, maar nooit niks in de polder. Ik durfde al snel te liggen! De houding is nu vertrouwd. Ik zag geen cadans of snelheid, alleen een te lage hartslag. Dat is fijn: niks zien is geen zorgen. Ik haalde gewoon kalm in. Langs Lelystad durf ik ook over de klinkertjes. Stopje bij Batavia. Leuke plek I.

Dan weer een paar km ruk: vliegjes storm. Ik miste de afslag. Hard en snel door naar de centrale.

Weg voor mij alleen, vliegloos en ik lag en trapte en luisterde muziek. Daar ergens werden we vriendjes, de fiets en ik. Bij de centrale de weg op vol racestrepen en ik moest ook 5’ racen. Ik ging er voor! De a6 over, wind mee en mijn weg: het ging even heerlijk snoeihard! Toen stop voor plas en route.

Klokbekerweg. Polder is best leuk; windmee tenminste! Hard. Foto auto, een soort bekende weg op. Soms zat er een tunnel of bochten in de snelle minuten- accepteren maar. Dan de rotonde en een felbegeerd pad wat ik al heel lang wilde nemen! Achter de rotonde waar ik elke keer naar Dronten reed. Het Zeeasterpad. Snoeihard wederom. Ik genoot in de polder!! Lag veel, vond plat en boers erg leuk. Soort van authenticiteit. Links om het natuurpark heen. Even wat lastig, want de richting was ik wat kwijt. Maar het kwam goed.

Al vier blokken hard gedaan. Wisselend. Maar elke keer gepusht! Ook dat durfde en wilde ik op de tijdritfiets!!! Dit is echt een enorme vooruitgang. De vijfde ging ruk want 🚦 & slecht pad. De laatste 3 minuten als een malle op een smal slecht pad liggen en tegenliggers tegenkomen ook nog! Weer die twijfels: ga ik hard genoeg (absoluut), moeten de 💯 vol? Knardijk op en daarvoor werkeiland is leuke plek II en een stopje in blok 6.

Ik had een vieze reep. Dan de hele Ibisweg af. Ik ging super inmiddels. Wilde 75 halen en reed dus om. Verlies van tempo in de stad maar accepteren. Voor mij is dit tempo hard van 28,1 en deze afstand is prima zo, maar zoveel mensen die harder of langer fietsen vandaag! Dan ben ik (voel ik me toch) weer een ukkie. Ik ben HEEL BLIJ dat ik de tijdritfiets nu snap en aanvoel en er alles mee durf, tot aan liggen aan toe in de wijk!

11 Mei – De veertig van Anke

De 40 van Anke -1 – Eerste x buiten zwemmen met tripassie gang.

Fantástisch! Ik was zelfs vergeten hoe vreselijk ik dit gemist had. Ik was ontzettend bang voor de kou. Sliep er een beetje slecht van en zag er tegenop. Warmste trisuit aan en het warme wetsuit pasten gelukkig nog. Vasaline op mijn gezicht. We zijn met z’n vieren. KH was de laatste die kwam, N stond al klaar toen ik er aan kwam. J heeft een hoop te vertellen.

Staand in het water had ik het koud. Dus gaan liggen en gaan zwemmen was even lastig, maar het zwemmen was heerlijk. Het ging onmiddelijk weer helemaal goed! Ik genoot ontzettend. Je zag de bodem, uitblazen onder water ging. Wat nou, koud?!?! We gingen in stukjes. Eerst tot het bord. Je kon overal staan! Ik was er snel, bij dat bord en ging weer terug. Got, wat was het heerlijk! Nul golven. Toen achter het eiland. Weer even 200m en dan verzamelen. Anke doet ‘r eigen ding. Ik zwom opeens tegen een (dooie) witte vis aan! Ik schrik me lam. Zwom snel terug en zei even niks. Gelukkig was ie dood- min of meer gelukkig. Weer verder. Ik kreeg opeens een soort molenwiek-slag met 1 op 3 ademen te pakken. Heerlijk. Helemaal in mijn buitenzwemelement. Met mijn snelle slag en vaak doorhalen ben ik buitenzwemmer, volgens KH. Ik realiseerde me dat de vorige keer dat ik buiten zwom op 26 augustus was! (achteraf heb ik daarna nog een keer gezwommen) Ik ging maar door en toen pikte ik N op. KH en J zwommen buitenom. Ik bleef bij N. Ik had het heel makkelijk. ‘Zullen we teruggaan’ opperde N en ik vond het prima! Ik moest wel weer zoeken naar de ideale slag. Naar het bord en dan terug naar N en de ondiepte weer in. We zwommen naar J en KH. Toen zat ik op 1200m en wilde ik 1500 vol maken en in het water blijven vooral. Ik heb maar 1 keer geplast! Ik zwom langs de palen en toen nog even geoefend met dolfijnen, maar dat is met dit brilletje geen succes, dan ‘lekt’ rechts. 40 minuten. Dat kan vast sneller, maar dit was echt weer onwijs gaaf! De thee was niet nodig en ik had ook niet zoveel zin in geklets over hoe snel en geweldig ze zijn. Ik doe mijn eigen best wel!

De 40 van Anke – 2- tijdritfietsje duurrit

Weer op de tijdritfiets. Ik vond het druk en onrustig in de stad, werd bijna omgereden door een plots kerende brommer. Ik was blij dat ik geen muziek had. Ik hield de cadans hoog. Het tempo was redelijk. Ik ga op de rechte weg in het Kotterbos zo snel mogelijk liggen. Nu durf ik het allemaal. Alleen de vraag of ik me aan de training hou van 50 minuten of dat ik 40km wil fietsen houdt me bezig. Ik heb een trisuit aan van TVA. Ik was trots dat ik in het M-tje trisuit paste en dat die zelfs ruim zat!

Ik ga langs het Oostvaardersveld en denk dan: in plaats van wind tegen op de Knardijk kan ik even kijken hoe het bos fietspad me nu afgaat! En dat is totaal anders als dinsdag. Bochten kijk ik in en ik let goed op, maar hou ook tempo en controle. Het verschil is werelds! Ik stá zelfs als ik omhoog moet trappen. Over het sluisje en dan terug over de Trekweg. Tempo omhoog en lekker liggen. Tot ik moet stoppen voor een op de weg kerende Duitser terwijl ze me overduidelijk zien! Kutvissers. Ik rij midden op de weg en lig en trap. Het gaat lekker hard. Geen 40km gaat het worden, maar ik ga binnen een uur blijven. Ik ga terug het Kotterbos in. De man die met zijn trombone oefent staat er nog steeds. Ik ga 27,5km doen en dan met de 11km hardlopen heb ik straks een mooi rond getal. Ik ben dan nog net niet thuis op die afstand en zit binnen een uur voor een groene training. Ik ben blij dat ik nu pas op de tijdritfiets. De cadans is voor mijn doen mooi hoog. Ik moet plassen!

De 40 van Anke -3 koppelloopje 2x2km hard. Moeie beentjes

Vincent appte dat een trisuit prima kan, dat het warm is en druk. Hij mist de gels ophalen van Produrance, want daar is niemand thuis. Ik loop lekker in en dat voelt prettig. De eerste km bel ik met Vincent en ik maak een ommetje via jeugdland.

Weer geen muziek. Lage hartslag relatief. Inlopen duurt 3km. Ik moet 2km hoog tempo en dat lukt wel qua tempo! Na drie km moet ik het viaduct achter de Hema op, maar de hartslag blijft achter en mijn benen kunnen niet harder. Daar zit de beperking. Die benen trekken het niet. Dan is 2km best lang. Ik krijg best aanmoediging in mijn rooie pakkie. Daarna een kilometer rustig. Dat is relatief en erg fijn. Ik ga onverhard het rondje Oostvaardersplassen doen.

Nog een keer 2km hard. Ik start bij het oostvaarderscentrum. Nu wordt het warm! Maar de hartslag blijft achter. Moet 155 zijn minimaal en ik hang tussen 154 en 155. Ik kan de inspanning met mijn benen niet leveren, dat lukt me niet. Bij het vossenhol is het druk inderdaad. Verder ook wel redelijk, maar ik sprint door. Ik word ingehaald door een man die mijn tempo heel goed vind! Hoe grappig is dat: ik ren op mijn hardst en hij haalt me met gemak en zijn lange benen in! Het valt me niet gemakkelijk.

Ik ga nog extra om door het Kotterbos om langs Produrance te kunnen en de training af te maken voor ik daar ben. De kilometer rust heb ik eindelijk moeite met de hartslag de andere kant op en blijft ie te hoog. Ik rem wel af. Passeer nu zelf met een vrouw met een hond die rent. Loop ik voor een hijgende pitbull uit; nou, hou dan de hartslag maar eens laag! Ik app intussen met D van Produrance. Ik moet 2km uitlopen en dan wordt het echt zwaarder. Heet, langzamer, hoge hartslag en vermoeiend. Ik ben me verdikkeme ook aan het sporten vandaag! Op 11km stop ik de tijd en zit ik op 63 minuten. Echt supergoed!

Ik moet en dat kan gelukkig even bij D en R. En krijg een glas water bij de gels en een tasje. Zij snappen sporters best. Maar ik kan niet verwachten dat iemand weet wat ik doe als ik nooit iets zeg. Mijn benen zijn erg moe! De benen zijn B O O S. Pijnlijk pissig. Als ik bezweet naar huis wandel met de gels in een tasje.

11 Mei – Samen fietsen!

We zijn vannacht naar het Noorderlicht gaan kijken op de Oostvaardersdijk. Het was geweldig en alle gebrek aan nachtrust en een slechte beoordeling van Garmin dubbel en dwars waard.

Maar ik ben wel moe van om 2 uur pas gaan slapen. We hebben om half 11 bij de manege afgesproken, MvdB en ik. Zij hoeft niet hard en precies even lang als ik. Ik heb het ijskoud met mijn korte broek als ik naar de manege fiets. Ik sta net te wachten als ze er al aan komt.

We gaan al kletsend over de Paradijsvogelweg. We analyseren wat opvallend trainingsgedrag van deze en gene. We pakken het nieuwe fietspad. Mijn benen doen het prima. Dat verbaast me eigenlijk wel. We gaan door de polder en ik vind het leuk: overzichtelijk en lekker ruim. Van wind tegen heb ik weinig last. Ik ga ook liggen op de racefiets naast het mooie roze fietsmonster!

We steken terug via de Wulpweg en de Ibisweg. We maken nog een ommetje door Nobelhorst. Ik gun MvdB de wereld en dat alles voor haar in de nabije en verre toekomst soepel verloopt. Ik ga tot bijna bij haar huis mee en steek dan zelf terug. Het is intussen gewoon warm geworden met het zonnetje! Ik maak nog een ommetje met de Trekweg (omdat het druk is als ik wil afslaan), maar heb geen fiducie om 40km vol te maken. Waarom zou ik ook? Het tempo is ook lekker laag en helaas valt ook de cadans wat tegen. Ik moest me maar eens gaan verdiepen in vermogen, dat is volgens MvdB de beste graadmeter.
Ik ga wandelen met Rob naar de Plus. In een truitje. Ik wil de 5km bij elkaar wandelen en ga na de lunch nog even verder naar de andere winkel voor melk dus, via het park.

En dan naar de training van de TVA om te zwemmen. Ik heb alles met achtje gezwommen en met het nieuwe brilletje, wat toch volloopt aan 1 kant. Beetje jammer. Ik ga in baan 2, me niet inspannen. Ik zwem 200m in in 5 minuten. Het is koud. We zijn met z’n vieren in de baan, ik kan me optrekken aan H. We beginnen met 8×100 en 1 baan daarvan moet snel, mag je zelf kiezen als je voorop zwemt. Ik denk dan: we zijn met z’n vieren, dus allemaal 2x vooraan. Dom idee. I doet dat niet, M 1 keer. Ik deed er 4, dan maar elke keer een andere baan versnellen. Ik maak lange slagen en glij tamelijk soepel door het water. We moeten 300m rustig en ik ga voorop. Met ademhaling 1op4 (2x100m) en 1op3 (100m in het midden) tel ik dat uit. Dan moeten we 3×100 zone 3. H gaat de eerste en de laatste voorop, ik de middelste. Ik ga de 150m rustig weer voorop. Daarna moeten we 8×50 sprinten. Dat is niks voor mij, ik hou er niet van. H gaat de eerste twee vooraan en hij houdt de tijd bij. Ik doe er daarna twee. Het gaat wel lekker. De laatste vier doen we om en om. Ik maak me vooral druk over de afstand. Ik zou 3km moeten zwemmen (initieel niet bij de tva), dus voor een groene training moet ik 2400m halen. Op het einde zwem ik 250m uit. Gister een soort van triatlon en vandaag wordt het een soort slow triatlon met uitfietsen, wandelen en zwemmen! Op 6 uurtjes slapen. Gek genoeg zouden er veel mensen zijn die hier al heel wat voor over zouden hebben. Ik heb het gevoel van “business-as-usual”.

12 Mei – Een halve marathon – 8x14min deurtempo – 30 seconden versnellen – 1 minuut rust
En dat in 5 rondjes van 4,2 kilometer om het huis heen!

Ik heb hier goed over nagedacht: waar zie ik tegenop, wat is hier moeilijk aan voor mij en wat wil ik hier uit halen. Het is warm, ik moet eten en drinken en dat wil ik niet meesjouwen. Ik wil niet in het bos, dat is te lastig regelen en kost weer reistijd en extra energie. Dus kies ik bewust voor het maken van rondjes van 4,2km (die heb ik vorig jaar uitgezet voor de Hardman) zodat ik thuis een drinkplek heb. Ik hoeft dan geen rugzakje mee en ik heb een WC bij de hand voor als dat nodig is. En toch vreet ik me dan ‘s ochtends op of het wel zal lukken. Ongedurig word ik er van! Ik hou niet van die hitte! maar ik doe dit toch maar wel, deze warmte. Ik denk dat Duitsland ook warm zal zijn. 

De post is ingericht!

Ik weet ook zeker dat ik met 2:04 net geen halve marathon zal lopen en dat gaat dus niet gebeuren! Als ik zo dicht bij die halve marathon zit, die iedereen vandaag wel in wedstrijdvorm lijkt te lopen, dan maak ik er ook 21,1 kilometer van ook! Ik loop wel iets extra (heb 24 minuten speling voor een groene training). Ik loop 1km warming up in 6 minuten. Eenmaal lopend gaat het z’n gangetje. Ik ga niet stuk. Ik kies bewust voor het pad onder de bomen met meer schaduw. En ik moet vanaf het tweede rondje iets oplengen. Neem ik een straatje extra om. De eerste twee rondes zijn gewoon een kwestie van in control blijven niet te hard willen of hoeven en het gemakkelijk houden. Ik ken het klappen van de zweep, pas na een uur wordt het moeilijker. ‘ik maak elke ronde 1 foto’ dacht ik. Maar in de laatste rondes mislukt dat helaas. Hihi. Dus je ziet alleen een moeie selfies hieronder 🙂

Pas vanaf km 17 is het wat zwaarder en de laatste 2 km zijn zwaar, de rest hou ik onder controle. Ik accepteer alles. Drink en eet. Ook al kost het wat tijd. Alleen als ik moet poepen gaat de tijd op stil. Ik krijg de deur lastig open en moet echt 5 minuten blijven zitten voor ik leeg ben. De monotone rondjes zijn top, de afwisseling met harder en wandelen is lastiger, vooral om weer op te starten en opnieuw naar het ritme te zoeken. Ik zie dezelfde mensen soms, de kak op het pad en de stukken in de felle zon.

Ik dacht dat ronde4 lastig zou zijn, maar de laatste ronde is het zwaarst. Ik hou de hartslag en hoe het voelt volledig in de gaten voortdurend. Ik luister muziek en denk vooral terug. Naast het controleren van de rust en de beweging is het ook een kwestie van niet verzanden in snel willen zijn of de beste moeten zijn. Ik moet terugdenken aan Ierland, aan de keren dat ik dit had moeten doen en aan andere warme loopjes.

En ik haal op 20km nog iemand in ook! Dat voelt raar. De hartslag loopt ook op. Iemand zegt dan tegen me: lekker bezig, maar die persoon weet helemaal niet dat ik in kilometer 18 van de 21 zit! Ik was op 19,9 uitgekomen met de training van 2 uur en 4 minuten. Nu kloppen de 5 rondjes helemaal en met de warming up van 1 kilometer red ik het prima om de halve marathon te volbrengen.

En zo werkt anke die halve marathon weg. Niets meer of minder. Geen getetter op instagram, met enige schroom op strava gezet, want iedereen in Leiden trekt de aandacht.

Ik complimenteer de rest lekker wel. Ergens diep van binnen ben ik best trots op dit resultaat, deze tijd, hoe ik het uitgevoerd heb. 2 bidons leeg, 4 gellies op. Binnen de 2,5 uur (met gemak) Maar het voelt enorm weer als business-as-usual. Als iets wat ik nu eenmaal doe of moet doen. Naast het huishouden, Vincent steunen, en rust proberen te pakken. En dieten. Iemand van de weight watchers legt uit dat ik niet alle beweegpunten krijg. Ik krijg maar de helft omdat ik anders alles zou opeten. We eten patat en ik heb genoeg aan een derde reep chocolade. Doeigie, dat heb ik verdiend! Nergens last van. Fysiek tenminste. Annemarie vraagt de afgelopen week herhaaldelijk hoe de trainingen gaan. Meestal schrijf ik bij heel veel trainingen iets bij, maar de afgelopen week was ik niet trouw of mededeelzaam.

Ik heb écht geen idee hoe de trainingen gaan, werkelijk niet. Er zit enorm veel twijfel bij. Niet te zien in het resultaat, want ik lijk gewoon door te jakkeren (en misschien lijkt het ook wel gemakkelijk te gaan, dat voel ik niet zo), maar de vraag WAAROM krijg ik niet beantwoord. Waarom train ik zoveel? Is dat voor (…) alles in juni? Ik doe namelijk echt behoorlijk wat! En dat is niet voor een ‘ODtje’ volgende week (…) . Is het gek om dagelijks zoveel te sporten? Eergister een soort van triatlon, gister een slow triatlon, vandaag een halve marathon. Voor mijn gevoel gaat alles op lage intensiteit, ik doe nergens mijn uiterste best, ik ga niet tot het gaatje. Dus waarom staat er zoveel op het programma en moet ik er rekening mee houden dat het van de zomer nog meer wordt (…)? Alles gaat gepaard met Heel Veel Twijfels. Kan ik met deze warmte een halve marathon lopen? Kan ik nog wel zwemmen? Kan ik zo veel fietsen? Het is in mijn ogen nooit goed. (…) Kan ik het maken om niemand ergens van op de hoogte te stellen? Om maar volledig onder de radar te blijven en straks dat voorbeeld te lijken wat ‘opeens’ een triatlonnetje doet. Ik vind dat van andere mensen irritant, dan lijkt het alsof ze er niet voor trainen. 

En zo sluit ik een week met veel vrije dagen af met bijna 4 kilometer zwemmen, 37 kilometer hardlopen en 230 kilometer fietsen. G E W O O N Ik ben blij dat ik morgen weer mag werken 😉

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-09

16 April – Fietsen – (koppel) rennen – (TVA) zwemmen & een poezepootje

Er zijn van die dagen dat je opstaat vol goede plannen, maar dat het al na een uur anders blijkt te lopen. Kind naar school brengen (te vroeg), dan met de poes naar de dierenarts (nooit fijn) en dan vervalt bellen op de fiets en wordt dat gewoon bellen met familie. Na de lunch stap ik node op de fiets. Binnen. Het waait me buiten te hard en dat is te oncontroleerbaar. Een cadanstraining. 30 minuten infietsen. Dan maar liefst 6 keer 5 minuten wisselen tussen een hoge en een lage cadans. Ik had gedacht de training te combineren met Udemy of bellen, maar het lukt niet. Dan maar verveling. Met citroenthee erbij.

Ik doe een riders choice dus heb geen last van de ‘omgeving’, maar het tempo omhoog is dan weer te sneu voor woorden. Ik kijk naar de cadans en 75 voelt voor mij prima. De cadansblokken daarna vallen wat minder na de bootcamp gisteren. De hoge cadans is te doen. Die hou ik rond de 85. De lage cadans rond de 65. En dat is kracht. Gecombineerd met… verveling. Moet ik ook leren. Het is dat ik zelf met de trainingen heb lopen schuiven, maar ik vind het fijn om de trainster de schuld te geven van deze stomme training. Ik wil haar ook in de schoenen schuiven dat ik dan een col ga fietsen! Maar helaas; ook dat is mijn eigen (domme?) beslissing.

Voor de cadans maakt het niet uit, het tempo is sneu. Maar ik kom ook boven! Snelheid gaat t niet om vandaag. Frankrijk in Zwift is ook wel leuk. Ik doe ‘braaf’ alle cadansblokken. Anderhalf uur lang. Heel lang. En lang – zaam. Ik moet plassen. Ook anderhalf uur lang eigenlijk.

Eerst plassen, dan de zieke poes filmen en haar broer weghouden, daarna het telefoonhoesje zoeken. Nog iets aandoen met lange mouwen en dan gaan. 15 minuten. 2 rondjes park, maar ik doe anders. Het gaat weer niet zo hard en snel en goed en easy. Zo voelt het niet. Wat de data ook zegt!

Wind tegen. Met een kwartier heb je maar weining speling voor een groene training. Na een kilometer zit ik er al weer in. En ga ik op jacht naar 3 kilometer. Die benen van mij die doen het. Niet vanzelf hoor, maar wel blessurevrij. Ik heb wind mee en red het net, 3 kilometer in 18 minuten.

Dan weer snel door naar een beetje werken en een kind halen en eten maken. Gelukkig heb ik goed geslapen, maar de nekpijn is nog niet helemaal weg. Ik had zoveel meer willen doen op deze vrije dag dat ik alleen thuis ben. De blog moet hoognodig bijgewerkt, alle was- en strijkgoed wegwerken zou fijn zijn geweest. Piano spelen. Of een uurtje niks. Maar het zat stampvol.

Dan weer zwemmen. Nog last van nek. Minder dan zaterdag. Het wordt warm. Rechts ademen. Krachtige armslag. Met h, d en lieve oudere man in 1 baan. Baan twee. Leek me leuker en beter.

Dobbelsteen
4-1 min-rustig
4-1 (200m!)
2-3 sneller (100+)
3-4 (150+)
?
4-6 (215! Ofzo hihi)
Alles vooraan!

150 rustig
3×75 duurtempo
4×50 hard
Niet voorop; aan de mannen gelaten

4×50 rustig voorop. D zei steeds go. Schatje is t ook.
150 duur. Slag en ademhaling opeens helemaal te pakken!!! Geen pijn.
2×75 hard. 1xh vooraan, 1x ik.
Ik had trek.
En veel water drinken.

Horloge smokkelde en ik deed mee. Haha. 😛

17 April – Hardlopen: 9×200 hard / 200 rust. HET GING WEER EENS ZOALS HET HOORT

Goed geslapen! Ondanks een nachtelijke onkruidverdelger en een korte nacht en ‘s ochtends een opgeknapte poes een medicijn geven. Lange dag op kantoor, maar leuk. Het valt nu in elkaar: ik snap hoe dingen gaan en wat ik kan (gaan) bijdragen. Ik wen aan het tempo en de mensen. Soort van opeens. Alsof het 🧩 echt gaat passen nu. Ik mag eerder weg, ‘n half uurtje. Voelt gek, maar het scheelt énorm! Op tijd thuis, Vincent heeft eten. De🩸start. Ik ga rennen als V op de baan traint. Er staat een uur. Voor 9km. Ongeveer. 9×200 hard. Onder de 5:00. Kan ik dat? Ik zie de poster van de challenge: be your best en ik heb tig mensen gezien die 150 dagen aftellen dus met die slogan ga ik naar op weg.

20 minuten inlopen eerst met tempo 6:30-6:15. Ben ik maanden blij mee geweest en nu ga ik met gemak te hard! Ik heb het koud. Hou in. Loop heerlijk makkelijk. Geen muziek. Just me. My best me. Brug over; een route dat ik terug kan. Het is namelijk de vierde dag achter mekaar dat ik loop. Noorderplassen. Mooi licht. 🤩

Dan versnellen. Ook dat lukt. Vanzelf. 200m rust op 7:30 lukt niet. Ik dribbel door. Hard. De tweede of derde gaat minder. Het is snel van start gaan, da’s de clou. Bij de derde moet ik inhouden voor een auto. De vierde viaduct op probeer ik een andere pas, maar dat voel ik ergens trekken en pijn doen in een enkel. Niet doen dus. Een onbekend fietspad! Ik loop er hard. De lastige keren 6 en 7. Ik haal fietsers in!! Het gaat allemaal met gemak. Hard. Het voelt zo machtig als het lukt, als het niet te zwaar lijkt en een spel met wind en weg en kracht. Vooral de rust jog ik.

Ik beloof mijzelf dat ik 10km mag volmaken als de training >50% goed is. Het is slechts 30%, maar ik heb 1,5km te weinig. Ik ren door en het voelt zo easy! Het licht is nog mooier. Groen en donkerblauw. Gewéldig. Ik aas op 10km binnen een uur zonder te moeten. Dat lukt. Ben ik zo verrekte blij mee! Hrf 146 en tempo 5:56. Alle 🧩 vallen in elkaar. Ben zelfs niet stil, wel blij. Kom PL nog tegen als bonus.

18 April – rustdag: Samen 5,5 kilometer wandelen in een uur.

iefje is weer thuis na 4 dagen zakentrip! Boel te bepraten. En een frisse neus is ook zo fijn om goed te kunnen slapen. Het was echt geen moment stil. Blijkbaar delen we toch alles!

Was een boeiende werkdag. Buddie J is vrij en dus pak ik stukje bij beetje alles zelf op. En wat lukt er al veel! Toen hij een paar weken terug ziek was wist ik nog veel te weinig en nu echt beduidend meer! Dat voelt goed.

19 April – 2xZwift Makuri Islands 56+20,3 met (te) lange pauze

Ingewikkeld: ik fietste eerst in 2 uur en 12 minuten 56km. Toen eten, Vincent naar school rijden en gelijk ophalen en naar de Decathlon. Die pauze was voor Zwift te lang. Ik was met fiets en al totaal verloren geraakt. Zwift telde 53km in 124 minuten.

Ik stapte weer op en reed 20,3km erbij. Binnen 3 uur op de Garmin. Die telt altijd veel minder en hield het bij 65km. Dus ik heb de tijd van Garmin (2:59) en de bij elkaar opgetelde afstand van Zwift. Zo doen de influencers dat ook. Die stoppen in hun training en tellen dan alles op zonder de pauzes. Dan is het sneller en meer en beter. Dus ik zou moeten delen dat ik ruim 75km hebt gefietst binnen 3 uur. Met 500+ hoogtemeters.

1,5 uur bellen met Mieke. 3 potjes Yathzee met Vincent. 2 spelletjes Rummikub met Vincent. 4 keer gewonnen in totaal.

Zelf de weg gezocht in Makuri, maar alles daar nemen is verrekest lastig. 4 koppen thee. En 100+ euro uitgegeven bij Decathlon. Maar: niet nat geworden. Niet weggewaaid. Geen fiets schoon te maken. Lekker geluncht onderweg. Extra broodje hagelslag genomen. Net binnen de 3 uur gehouden op Garmin en dus een groene training. (Had 2,5 uur staan) Geen tijdritfiets zoals er stond in het schema. En… 800 ons afgevallen (hoe dan?) maar dat was al voor het fietsen. Nu weeg ik minder dan 70 kilo. Op dit moment in de maand nog wel. En omdat binnen fietsen dubbel telt, was dit een hele goeie dag! Nee, echt, ik baal er niet heel erg van dat het experiment met de pauze niet is gelukt. Moet dat stukje ‘valsspelen’ nog iets beter onder de knie krijgen denk ik. Ben te braaf hiervoor. Ik had kunnen stoppen met 56km in 2:12, was ook een groene training. Of ik had 4km extra gefietst en dan gestopt. Maar nee… ik moest meer en beter. Karma. 😛

20 April Fietsen met M, Vincent en windkracht 5 en extra lang zwemmen met baan 3

De afspraak met M stond al even. Ik zag er wat tegenop, want het is haar eerste keer buiten fietsen en dan windkracht 5 vanaf het Markermeer… dat vind ík al geen cookie. Vincent ging ook mee, die moest anderhalf uur, ik twee uur. Het ging niet hard. Wind tegen nog wel redelijk, maar op de dijk was het best ploeteren. Ik rij dan liever alleen, want die zijwind vind ik engig met zijn tweetjes.

Vincent kletste met M en ik ook. Ze heeft een lekker heldere stem! Op het open stuk op de dijk na de tweede parkeerplaats, hield ik M uit de wind. De kleuren waren erg mooi. Daarna de Knardijk. Ik ging even lekker knallen. Met gemak! Maar mensen/tegenliggers snappen dan niet dat je 40 rijdt. Ik stopte even bij de weg en toen ging Vincent tot het sluisje voluit.

Daarna reden we door en toen even langs de bloemen richting de Ibisweg. Ik wilde daar de bloemetjes fotograferen, maar het begon te regenen.

Ik zei: als het bij de Praambult niet over is, gaan we door het bos. Het was nog niet voorbij, maar eenmaal in het bos scheen de zon weer. Eigenlijk was het qua afstand wel genoeg. Vincent had het wat zwaarder en voor M was het ook wel leuk geweest. We gingen tot het Schanullekesluisje en M ging nog even hard fietsen. Ik ging nog een stukje verder om 2 uur vol te maken. Ik fietste nog wat om, maar echt harder ging het niet en gemakkelijker ook niet. Ik wilde de stad een beetje vermijden, maar dat bleek lastig. Veel bochtenwerk. Ik wilde toch 50km vol maken, ook al was de snelheid wat sneu. De cadansmeter doet het ook wel/niet/wel. ik was niet kapot van het ritje: niet qua moe-heid en niet qua blijdschap.

Daarna door voor een dubbel uur zwemmen. Ik weet het niet allemaal met het zwemmen. En of Garmin goed heeft geteld weet ik al helemaal niet! Ik zwom 150m in, waarvan 100m zonder achtje. Ik voelde mijn nek. Vannacht weer opgepikt met mijn eigen kussen en dan zit het vast. Het gaat branden en gedurende de tijd gaat het los. Starten met de afwisselslagen-reeks. Ik ging voorop en de hele slag elke keer zonder achtje. Rugslag viel me niet goed. Ik deed mijn best. We waren met z’n vieren in de baan. Daarna 2 keer 300m mt wisselende snelheden. Ik pakte mijn achtje erbij en deed de eerste keer vooraan. (100duur-50snel-100duur-50snel) Daarna ging ik achter de flippertjes hangen. Nog eens 300 (100 snel 50 duur 100 snel 50 duur) En toen deden we nog meer met verschillende snelheden. Die man vooraan deed het prima. Ik volgde gewoon. Ik moest plassen. BT kwam er veel te laat bij en tussendoor zwemmen. Stoor ik me aan. Ik adem echt maar 1 kant op. We deden 450m achter elkaar verschillende snelheden met rust onderweg en toen 100 duur-2x50snel-4x25sprint. Die laatste is niets voor mij. toen nog 4x75m Met elke keer 25m minder duur (starten met alleen maar duur en eindigen met alleen maar tempo). Ik kon alles volgen. Dat wel. Ik had ergens 25m gerommeld. Irritant!

Ik ging plassen en sprak R even aan. Ik had 2350m gezwommen. En toen ging ik weer 150m zonder achtje inzwemmen. Waren het er 500. GN kwam erbij in de baan. We deden de alle-slagen-zwemmen weer en ik ging voorop en deze keer met achtje! Ik kon J in baan 4 bijhouden! (al had hij geen achtje) De rugslag deed ik nu wel goed en voerde ik ook uit! Gek genoeg telde MrGarmin maar 375m. Toen zwom ik de 150m nog (100 duur en 50 snel) en daarmee zat ik op 3000m. 3025. Stik. Ik ging er lekker uit want ik had enorme honger/trek. Dat heb ik de laatste dagen en het is niet goed in te houden.

21 April – Triami Sprint Triatlon Supersprint in Deventer – de start van het triatlonseizoen

Hier kun je het verslag lezen.

22 April – (naar) Bootcamp (lopen/slepen)

Spieren die pijn doen.
Voeten die 100 kilo per stuk wegen.
Tempo laag.
Rugzak echt zwaar.
Schoenveter los
Het lijf schreeuwt (te vergeefs) om wandelen.
Het ging niet echt.
Ik liep met Y. We waren met z’n tweetjes.
In het bos, na 4km kwam er wat rust.
De trap tussendoor en 5km volmaken in 33 minuten.
Wat moet dat moet.
Dat moet kunnen.

Serie 1 M legde slecht uit waar het voor is.
En we moesten het goed doen maar ik kon het slecht onthouden. Slecht balanceren. Ik moest maar een beetje kletsen. Deed mijn best.
5 bomen squat-lunge en dan sprint
Serie 2. Ik vond het niet warm. Ik deed iets meer wat ik (niet) kon.
Nog een keer bomen squatten. Ik had al lang geen zin meer.
Serie 3.
Evenzo goed. Ik doe het gewoon allemaal wel. Ook al vind ik er geen reet aan. Maarten kwam nog bij me klagen.
Dan buikspieroefeningen. Dat moet ik morgen toch voelen?!
Daarna nog even opruimen. Netjes de tijd volgemaakt.
Naar huis wandelen is ook koud.
Al mijn zin in werkelijk alles is op.

23 April – Hardlopen met mama op de fiets 💗

Gewéldig. De pareltjes.
🧡 mama mee op de elektrische fiets
💛 de route uitgedacht door papa
💚 omgeving waar ik vroeger naar de middelbare fietste
🧡 het liep gewoon heerlijk makkelijk !
💙 prachtig park achter de Hanenvoet rond de Dommel
💜stuk over Science Park
🤍lekker tempo, lage hartslag
💕uitstekend weer: droog, zon, weinig wind tegen
❤️ aardbeientaart verdient!
🤎 onder de 70 kilo (69,1) feels great

Stopjes bij 🚦 en voor een gel.

Mama was bang dat ze me niet kon bijhouden, maar voor mij was het juist een steuntje net iets harder te gaan zonder extra inspanning.
Ik had de route. Stukken halfverhard. Het stukje klinkertjes was het lastigst: druk en saai ook nog.
Veel bordjes waar je niet in mocht, terwijl dat wel kon. Gewoon gedaan dus. Op het einde versneld. Mama maakte een foto bij de kerk thuis.

Ik hoefde niet onderweg!
Het ging eigenlijk te snel.
Ik had in de trein ontspanningsoefeningen en mindfullness gedaan. Zou dat geholpen hebben?

Enige minpuntjes: wat last van peesplaat rechts aan het begin. ‘s Ochtends van de knie links. (Logisch, naar huis gaan). Ik weet niet of ze echt snappen wat het voor mij betekent om te kunnen laten zien wat een conditie en kracht ik heb, omdat ze het niet kunnen begrijpen. Ik snap het wel: voor mama was 12km fietsen veel. Maar ze deed het wel en het ging prima! En wat was de taart achteraf lekker!

‘s avonds door naar het zwembad voor de zwemtraining in baan 2

Het zwemmen ging heerlijk! Boven verwachting. We begonnen met 4 keer 2,5 minuut en die moest steeds iets sneller. de eerste zwom L 125m. Toen ging ik voor. 100rustig, 25 hard. De derde dus 75 rustig en 50 Hard. Werkte prima! De laatste bedacht die man:75 snel en de rest kalmer. Werkte ook maar minder goed voor mij. Toen 2×200. Eerste rustig, 2de 8 sec sneller. Eerst deed de man daarna ik weer. 100 kalm, 100 sneller en hoppa 15 seconden eraf. Het ging moeiteloos. Toen mocht / hoefde ik niet meer met mijn gekkigheid. We gingen nog een keer tempoverschillen doen. 4×100 geloof ik. Steedsiets harder. Secondenwerk. Omstebeurt voor. En toen moest ik de rustige zonder achtje doen. De laatste deed ik denk ik voor met achtje maar H had de derde te hard gedaan. En toen nog een piramide 50-100-150-100-50 en ik deed de rustige zonder achtje. 150 met. Ik had geen zin meer. Was verzopen. Maar wel nog proberen een rond getal te zwemmen, want dat horloge deed weer raar met halve banen. Maar het werkte niet. Laat ook maar.

24 April – wandeling in Leiden op een lange dag

Dagje Leiden. Tussendoor gewerkt. Maar ook naar de Tolkienwinkel. (Met de bus, met K en J). Afscheidsetentje van K. En even een frisse neus om uit te waaien voor ik in de trein stap. Een half uur volmaken.

Het zijn lange dagen zo. En qua eten erg lastig en moeilijk. Maar ik hou me zoveel mogelijk in. Kies voor salade. Veel thee. En we gaan nog wel weg uit Leiden. Ik ga het missen. Misschien.

25 April – Binnen fietsen: 10x10seconden versnellen. Geen zin, moe; ik kan t niet: stoppen.

Weet je wat ik zou willen? Echt dolgraag?
Het doorzettingsvermogen van ZL van JustKeeprunning. Serieus.
Ik dacht na twee minuten al: ik ben klaar met dit oersaaie fietsen binnen.
Ik had al helemaal geen zin, ik ben moe, ik wil op de bank liggen met chocolade, ik wil nog liever strijken.
Na een kwartier had ik nog geen zin.

Z gaat in 2025 de marathon weer lopen. Ze is niet de slankste of de snelste. Ze begint vooraan. Hardlopen en wandelen wisselen nog af. Ze schrijft een blog. En alles (bijna alles) op Instagram. Voor de volgers. Ze heeft afgelopen zondag haar derde training afgebroken. Ze was moe, het ging niet lekker en ze had geen zin. Dat vertelde ze vandaag op Instagram, om te tonen hoe dapper ze was dat ze vandaag toch weer ging.

Ah Ja

Ik ben ook niet zo snel als ES met zijn 34km/u. Ze racen me aan alle kanten voorbij in Zwift. Ik moet hard werken om de hartslagen te halen. En ik verveel me. Ik heb niks te doen. Niks.

Na een fucking lang uur (en ruim 30 kilometer) moest ik ook nog tien keer tien seconden versnellen! Van het schema. Als ik net zo sterk was geweest als Z, had ik er 8 gedaan. Of 6. Of vier misschien.

En daarna nog 30 minuten uitfietsen ook!
Stel dat Z dat gehaald had, dan had ze -net als ik- uitgeteld dat er met anderhalf uur zeker een groene training zou staan.
Was ik maar net zo sterk en trots als zij, dan zette ik het allemaal op Instagram. Met heel veel tranen en hoe goed ik zou kunnen zijn.
Als ik gestopt was.
Als ik niet alle 10 de versnellingen had gedaan.
Als ik zelfs het uifietsen maar had ingekort.

Maar nee.
50 kilometer met 250+ hoogtemeters -waarvan het leeuwendeel in het laatste kwartier- in de voorgeschreven 81 minuten. Een minuut teveel ook nog.

Ik zou willen dat ik het kon. Voortijdig stoppen met als reden moe, geen zin en niet zo lekker voelen.
Lijkt me heerlijk. Echt waar.

Ik vind heus bewonderingswaardig dat Z haar eigen doelen stelt en niks hoeft te geven om tempo. Maar ik blaat niet rond. Ik doe het gewoon maar braafjes allemaal. Zonder zielig te zijn.

26 April – Intervallen onverhahahahard en verdwalen

Vannacht laat naar bed (gala van kind), kind vanmorgen vroeg naar school gebracht, (weegschaal -2ons) door naar ‘s Graveland (met een omweg) want ik had een afspraak met ‘n vriendin om 10/10:30 en wilde zelf eerst 12km hardlopen. Dan heb ik even de tijd nodig. Ik had wel de training in het horloge staan, maar geen route. Eerst moest ik poepen, was de WC open!! Heel fijn. Goed begin. Ik vind het natuurcentrum daar altijd al fijn, maar nu hebben ze extra punten!

Toen ik net weg was, appt vriendin: ‘k lig nog in bed. Hoe dan?! Ze heeft geen baan en geen kind wat naar school gaat, maar die ze naar een dagopvang moet brengen. Half 11 op z’n vroegst kan ze er dus zijn.

Ik zie de zon, het groen en app Joyce dat ze virtueel mee moet. Inlopen gaat oke. Lekker rustig, bos, onverhard. Ik zie een onverhard fietspad en denk: onverhard versnellen, dat lijkt me lastig. In mijn training staat namelijk versnellen. Ik neem het fietspad toch en kom uit in het prachtige Spanderswoud. De kleuren, het licht, de omgeving: GEWELDIG.

Water, lichtgroen. En dan versnellen. Ik zie weer een goed pad -dat wil zeggen redelijk breed en halfverhard- en neem dat en ik versnel. 1km op 5:20 moest volgens schema. 5:34 lukt me net aan. Ik app Joyce weer. 600m rustig aan en ik pak een single track. Geen idee waar ik blijf, maar het voelt goed zo.

Doe ‘k 3 van de 5 intervallen: de eerste, derde en laatste. Ik pak de tweede toch ook op. Ik weet waar ik ben. Tussen de modder door genieten op tempo. 5:37 Vind ik super voor bos! Dan stop ik even voor water en kijk waar ik ben. Een onbekende mooie heide! Mooie lucht. WOW.

Ook de derde versnelling pak ik op en ik kom verhard uit in Bussum en stamp even door. Hoppa: 5:13 Langs de villa’s wandelen, ik wil naar het paharkkk.

In de vierde interval zit het park wat ik vanaf de weg zag liggen en waar ik al langer ooit eens heen wil. De versnelling is inclusief modder en vlonder. Tempo ruk, genieten++.

Lekker door het parkje. Ik blijf Joyce appen. De 5de interval valt verhard. Ik weet waar ik ben. Ik film autos, stop ff voor oversteken en vriendin belt. Ik negeer alles en vlieg de versnelling door. 5:17

Dan rustig uitlopen. Totale afstand valt wat tegen, maar onverhard, verdwaald en gewandeld en hoe gaaf en mooi het was maakt alles helemaal goed. Langs de buitenhuizen 12km vol maken in 5 kwartier. Uitvoering van de training nog altijd 73% – blij mee. Ik heb tig foto’s gedeeld met Joyce. Heerlijk dat ze erbij was zo. Bij de auto vallen een paar druppels. Ik heb tijd om me om te kleden in de wc. Ik ben hier blij mee, het voelt echt goed!

Nou, daar was ze dan. Zonder werk en met een kind wat niet naar school gaat toch 3 kwartier na de initieel afgesproken tijd komen. Haar leven is niet op orde. Ze slaapt slecht, heeft veel zorgen, is wanhopig op zoek naar een diagnose (naast hoogbegaafd)voor haar kind in plaats van een oplossing. Moeder zijn en opvoeden is niet makkelijk.

We zwerven langs de buitenhuizen en het is mooi in de zon. Met de brugjes, water en koeien. Het is echt erg mooi. Zelfs een hertje! (I dream of Killarney) Ik klets ook wel, waarom mijn week druk was en hoe het met mijn ouders is. Ik heb geen idee waar we blijven! Maar we stappen lekker door en door het bos.

Zij vertelt over de bio-vrienden, ik over sport. We pakken de bredere paden, kunnen we blijven kletsen. Ze moet even plassen. Het is verder dan ik dacht. Maar ik heb daar geen moeite mee. Ik ben echt blij als ik over mijn werk vertel. We drinken nog muntthee en ik eet een roerei daaro. Daarna haasten om op tijd bij de pedicure te zijn.

27 April Koningsrit van 4 uur fietsen: SOLO de Knardijk af. Appeltaartrit werd tompouce-ronde!

Het kost me nog veel meer tijd die ik er tegenop zie om te moeten gaan fietsen dan het fietsen zelf. Ik vind vier uur gewoon hartstikke lang. En dan zeuren er mensen op Instagram dat ze ‘lang’ in de regen moeten fietsen. Gaat ze 2 uurtjes, samen met iemand. Om de 100 foto’s te maken die ook op Instagram moeten natuurlijk. Onstabiel weer met regen. Ik ga saai alleen. Blijf lang in bed liggen. Ga na de lunch. Muziekje aan, handschoenen. Ik weet de weg en heb een idee en wil de Knardijk af fietsen met wind mee. Zeker tot in haven weet ik waar ik blijf. Het is rustig -Heerlijk. Mooi licht -Geweldig. Droog -Fijn. Ik tel km en %. Ik ga 💯 halen vandaag! Wind tegen valt tegen -accepteren.

Strand. Ik neem t ommetje A6- je zal t maar te kort komen 😀 wind mee naar haven -topp. Haven is rustig en rijdt ruk met die steentjes. Dan een meneer die mijn naam op mijn helm leest. Hij wil stayeren, maar ik ben niet snel genoeg. Ik doe mijn eigen ding en tempo.

Wind tegen tot de eemhof. Zwaar 😣 man fietst voor me in oranje. dan bos. Onbekend -mooi! Weinig wind meer, nog steeds droog. Zeewolde is nog ver. Ik geniet. Lege paden, bos, easy. Op naar 50! Netjes binnen 2 uur. Zeewolde door -prima.

Wind mee tot Knardijk! Eindelijk echt snel 💨 stopje bij Biezenburcht.

Ik eet genoeg gellies, drink wat weinig. Door naar de sluis. Bloemenveld 📸 bij de sluis plas ik. Zonnig en warm. Knardijk echt op. Liggen en genieten ++. 😍 niemand: het pad is van mij. Hard genoeg en lekker makkelijk. Werkeiland -love it. Volgende sluis en dan weer helemaal bekend terrein.

Bijna 80km in 3 uur! Ook rustig alom. Liggen, trappen en genieten van wind mee. De enige 2 fietsers mopperen dat ik geen bel heb. Duh, jij rijdt 20, ik 33. Bel of niet. Oostvdijk op. Het blijft nog even goed gaan! In de verte buien & prachtig licht, licht en kleuren.

Ik tel en ga de afstand mooi halen. Lief jochie die naar auto’s zwaait op de Hogering, zwaait ook naar mij. Tempo loopt weer wat terug. Ik ben wel blij hoor. Anderen fietsen meer, maar die hebben drie dingen op me voor: ze fietsen samen (stayeren), vinden fietsen leuk en moeten al vroeg in t seizoen een hele triatlon doen. Ik fiets voor de weightwatchers-punten 😂 dan ben ik rond. Trots als ik weer op t 5km-punt fiets waar ik vanmorgen ook begon. In de straat is de 💯 vol 🏆. 3 uur en 3 kwartier. 8 minuutjes pauze.

Niet kapot gefietst. Beetje trots en blij. De tompouce is overheerlijk!! Gellies zijn andere helft vd fietspunten.

28 April – Trailrun met Just Run that absolutely didn’t “just” run

Er waren heel wat dingen niet zo leuk of makkelijk aan dit loopje. Ten eerste was ik totaal overdonderd door de opkomst met zoveel mensen van loopclub Just Run waar ik niks mee heb. Kan ik simpelweg niet. 40 Mensen die daar opeens staan. Ik heb ze niks te zeggen, teveel getetter. Ik kan er niet mee omgaan. Hoe leuk SL en PL en een paar anderen ook zijn: laat mij met rust. En dat zit in mijn hoofd vast. Mijn benen doen het wel, maar ik voel me opgejaagd. Ik wil niet hard en kan dat ook niet, maar schreeuw aub niet dat trailen ‘buitenspelen’ is en dat het tempo er niet toe doet. Terwijl je hard kletsend door loopt op te scheppen dat je de post op 45 kilometer had gemist.

Ik had een vrij pad op het mooiste stuk. Het was echt prachtig, beetje Ardennen, veel groen en single tracks. Toen nam ik een verkeerde afslag en liet ik ze allemaal passeren. Jagen jullie maar door. Ik wil wat ruimte en niet hard hoeven. Ik maakte een foto van een waterwerk.

Veel stukken kwamen me bekend voor. Maar ik snapte de route niet zeg maar. Het lukte me niet om mijn gedachten te verzetten voorbij: “dit moet beter gaan”. Er is niet echt iemand meer om mee te kletsen en daar had ik ook geen zin in. Ergens ineens is er weer een groepje. En we staken hetzelfde pad nog een keer over. Ik nam de tijd en haalde toch de wijffies in. Daarna liep ik achter een man in blauw. Hij kletste niet en we liepen toch samen. Ik hoefde maar te volgen.

Hij viel wel een keer. Tussen de dennen. Ging goed verder. Inmiddels moest ik wel poepen zo’n beetje. We zaten op 10km. En voila: daar was een huisje met een plee en papier! Ik wist waar ik was. Het was er druk. De wc was top!!

Toen door met een ander clubje. Ik telde kilometers af. En tijd. En in mijn hoofd zeurde maar: de vloer moet nog vanmiddag. En zoveel meer. Ik ben niet zo goed. Ik sleep teveel. Ik eet te weinig! Dat was een bittere waarheid. Klein ontbijt, 1 gellie. Anke is zowat in hongerstaking. We liepen een stukje over zand.

Ik en D met GPS en een vrouw met leuke lange broek. En toen vond ik dat ik moest stoppen met zeuren. Ik BESLOOT een km eigen tempo te doen. Niet fiepen. De man in blauw liep voor ons. k pakte mijn eigen loopritme en dat was heerlijk! Alert blijven met de route en blijven rennen als het omhoog gaat. Kijken naar het zand en voila: de leuke km op 6:09. Voelde goed. Eén kilometer op de 17 voelde in elk geval goed. De zestiende.

Daarna nog een km met J, A, D. Ik was erg blij dat ik er was. Tempo slak. Voelde me niet op mijn plek. De auto was open gebleven. Ik wilde naar huis en eten.
Wat mij dan helpt is als ik ‘s avonds ontdek dat ik al met al meer gerend heb in een week dan 90% van de geweldige JustRunners. Ik app het naar Joyce en sla de tekst op, zodat ik het later ook nog weet:

ik heb het idee dat die Just Runners allemaal vele malen meer kilometers rennen in de week dan ik. Dat moet makkelijk voor ze zijn, omdat ze alleen maar hoeven te rennen en omdat ze sneller zijn. Ik heb deze week 47km gelopen. Uiteraard heeft MvA meer gerend. (En langer) RM ook: 53km. Maar wacht eens even… dat is ‘maar’ 6km meer…. PL heeft ook ongeveer 47km gemaakt. En verder hebben ze _allemaal veel minder kilometers gemaakt. Laat staan ook nog 143 kilometer gefietst.  Of 2,5km gezwommen. 

En toch voel ik me echt minder dan de Danielles, Jannekes, Mariekes en Pauls. 

Ik zou op de derde plek staan bij de Hardlopende Dames op Strava. Ook op de derde plek bij train3sports. Die tellen de tijd zwemmen+fietsen+rennen. A heeft altijd veel tijd. KD nu helemaal, want die traint voor de Ironman.

Ik train voor ‘niks’. 12,5 uur per week (excl wandelen en krachttraining)

29 April – WANDELEN naar de Bootcamp en bootcampen

Ik voel me een watje als ik al wandelend luister terwijl we naar de Bootcamp toe gaan. Waarom niet rennen? Soms gewoon even niet. Lange dag, laat gegeten. Watje.

We zien wel een mooi hert. En ik krijg een lastig telefoontje van thuis. Maar de bootcamp oefeningen doe ik heel braaf mee. Met z’n drietjes zijn we en M. Eerst bij de bank daarna terugwandelen naar de trap. Kan M weer even vertellen. 6 keer trap. Voelen mijn benen. Watjes, die onderdanen. Wandelen en naar R luisteren. Zie je wel dat ik niks te melden hoef te hebben?! Dan 2x het rondje oefeningen. Planken-gewicht zwaaien- touw- shaker (leuk) – kuiten/peesplaat – touwen trekken – balletje achtje onder je benen – optrekken – kipfilets. J zag dat ik afgevallen was!! En dan lang buikspieren. Ik was het zat. Vooral zijwaarts planken. Dan doe ik dat expres met shaker to fuck the mind. Gedachten verzetten maakt het makkelijker. Daar ligt mijn kracht. Ergens anders aan kunnen denken.

30 April: veel ‘krachttraining’ in het huishouden 🧽 🧹 🧼 en rennen en wandelen en fietsen.

Met het verkeerde been uit bed gestapt
En nog te vroeg ook. Vincent was laat. Moesten we naar Bussum brengen. De weegschaal gaf een minimaal minnetje aan. Huis is vies, want de mannen zijn thuis en laten alles liggen waar het ligt.
Niks leuks op de planning. De was aangezet.
Bij gebrek aan beter maar eens gaan schrobben, zuigen, boenen en opruimen. En ondertussen draait de wasmachine op volle toeren met al het wasgoed. 🧺 het valt mee qua tijd, maar het voelt al beter!
Daarna 4 weken strijkgoed wegwerken. Eerst vincents spullen. Dan de mijne. Tot slot heel veel shirts van Rob. Toen nog wat stomen (broek en blouse). Ondertussen nog een machine was gedraaid. Op deze manier telt WW het sporten mee!

Het is nu avond en het rekje hangt nog vol, de wasmand vult zich alweer en op de strijkplank ligt alweer een handvol shirts.

Tussen alles door wilde ik dit loopje van gister inhalen. Zone 1:2. Kort kort met een rotbroekje van decathlon. Valt klein. Rustig aan gaan lopen het is opeens heet en warm! Boven de 20 graden. Ik moet daar aan wennen. Ik hou me in. Rustig tempo. De hartslag is extreem laag. Onder de 130. Mijn zone 1 eindigt bij 137. Het tempo ligt rond 6:30. Ik vind het prima. Ik geniet enorm van alle vogels die ik hoor. De mevrouw in de speeltuin. Rustig de trap af. Kheb de tijd. More or less. Bouwcentrum oostvaarders. Op het onverharde pad zit een grote kudde fotografen. Ik stop en kijk mee naar het vosje.

Blij met mijn achtertuin. Door. Ik heb het warm maar niet te. Hou me in, hartslag laag, tempo wat hoger. Ik moet niks en vind het allemaal prima van mezelf. Ik ga op het bankje zitten!!!!!!! (Je leest het goed)

Daarna jog ik weer verder. De hartslag loopt iets op. Ik ga de berg op en dan doet de hartslag toch wel iets. Boven ben ik alleen. Ik pauzeer weer even. Van wie mag dat niet?

Ik ben geen hitte vreter. Kalmpjes aan. Omlaag en dan het viaduct weer op. Ik loop binnendoor over de Evenaar. Ik moet steeds meer. Lastig. Ik ben de ene kilometer sneller dan de andere maar ik let er niet echt op. Ik maak toch 6km vol en dan snel de wc in. Omkleden en weer door voor een wandeling.

Met Rob saampjes een ‘frisse’ neus halen voor we Vincent ophalen van de ecodag. Schapen en lammetjes, onverhard, de muggenbult waar we even zitten en drinken. Een jasje uitdoen en over de dijkjes terug. Mijn beentjes vonden mij niet zo leuk.

Daarna pak ik in de avond de fietstraining op die er staat. Een training met cadansen. Ik doe het verslag maar even kort, in steno-stijl.

Fijn tijdstip zo voor de zon ondergaat. Geen wind. Tijdritfiets!! Het ging lekker. Weinig inspanning. Anke is lui 😆 de wijk uit is geneuzel en gaat toch best flink. Kotterbos. Na de Praambult oversteken en een ommetje maken over de Ibisweg. Soort van zuchtje wind tegen. Dan een minuut hoge cadans >85. Rechtop. Knardijk. Soort van zuchtje wind mee. 5 minuten easy. Het voelt easy maat het tempo is fors. De fiets, is dat echt de fiets?! Net over de sluis weer cadans up. Ik haal over de weg mensen in. Het is rustig. Ik maak een foto op de knardijk met de prachtige zon. Hard rijdend. Flink genietend. Wel blij met jasje en langere broek! Nog een keer rechtop cadansen. Ca-dansen.

Blij met de ratel-bel. Oostvaarders dijk. Zelfs een beetje wind mee is daar fiks! Liggen en vliegen. Ook hoge cadans. Ik rem voor alle bochten allemaal. Op een paar na. Ik trap slechts im 4 of 5 bochten door. Ik doe liggend het cadansfeestje. Rij 35. Maak een foto en geniet van de mooie avond.

Drinken met de kleine bidon is erg lastig! Ik denk dat er rook is, maar het zijn wolken van vliegen. Net hoog genoeg gelukkig. Ommetje via nieuwe verbindingspad. Groepjes mannen in kort-kort. Op het oude verbindingspad in de negende cadansblok zit ik achter ze. Ik ben waarachtig net iets sneller! Ik haal ze op de weg langs de kassen in. En dan moet ik solo nog even aanzetten en mijn best doen ook! 40km in 83 minuten is rap voor mij. Zonder zweten. Nog 1 cadans blokje wat slecht valt met bochten en roosters. Dan nog om de wijk heen. En om het park heen om 45km vol te maken. Blij met deze snelheid. Cadans is wel wat bij me past. Thuis eerst plassen.

En dan is april voorbij. Genoeg gesport denk ik. Bijna 19 kilometer gezwommen. Zo’n 650 kilometer gefietst. Indoor en outdoor. Ongeveer 140 kilometer gerend. In totaal zo’n 47/48 uur aan de gang geweest. En dan ook nog (ongeveer 35 kilometer) wandelen en (circa 5,5 uur) krachttraining!

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-09a Triami Super Sprint Triatlon Deventer – de triatlon seizoensopener!

21 April 2024

Ergens was ik gister (zaterdag) al wat nerveus. Mijn nek doet zeer en ik doe nog zoveel sport de dag ervoor. Ik lijk wel gek. Ik ben geprikkeld door allemaal mensen die dingen van me moeten (weten). Die zelf zoveel beter lijken. Het enige wat ik moet doen is redelijk proberen te slapen en te eten. Het lukt allebei. Ik slaap goed, wat wil zeggen: geen nekpijn en ik ga op de weegschaal staan. Verbijsterend genoeg is er weer een halve kilo af! Uit het niks. Nou ja, misschien heb ik te weinig gedronken, dus ik neem een paracetamol. De spullen staan min of meer klaar. Fiets schoon (moest ook nog), trisuit past nog (moest gister ook), ik ontbijt gewoon en eet straks de witte bolletjes wel. Ik moet alleen nog snelveters in de heilige witte schoenen doen. Dat is een lastig karweitje. Doet een beetje mentale pijn, want de roze veters horen er in. Het is erg koud vandaag. Sokken en een fietsjasje gaan mee. Vincent start om half 2 en ik om 2 uur. 3 minuten over 2 om precies te zijn. Ieder heeft zijn/haar eigen starttijd. We moeten eerst tanken, rustig rijden naar Deventer met de fietsen op het rek en we vertrekken pas na half 12. Maar het lukt, al is dit de wedstrijd waarvoor we het langst rijden ten opzichte van de wedstrijdduur! We scharen een hoop onder vakantie 🙂 waarmee we onszelf redden. Ik ben nog niet extreem gespannen. Maar soms lijkt het me te overvallen. Als ik denk aan de tijd en dat ik graag een sub40 zou willen. We zijn op tijd en hebben de papieren al snel. Dan naar de WC. Ik heb de bidon al leeg. Vincent doet er lang over. Ik zou in de stress schieten als ik nog maar een half uurtje had! Ik eet de broodjes op en we zetten de fietsen weg.

Altijd leuk, daar in de wisselzone: zoveel mensen met vragen, lieve NTB-ers, lekker sfeertje. Een soort kalmte en er zijn al mensen aan het racen. Het is gemoedelijk alles bij elkaar. Dan moet ik me omkleden, want ik heb mijn trisuit nog niet aan. Daarna is alles opeens zo echt. Vincent start en zwemt als een malle onder de 4 minuten. Alsof het niks is! Ik moet naar de WC voor de grote boodschap en dan schiet ik toch wat in de stress. Ik kan het van me af laten glijden. Kijk snel bij Vincent die het wat zwaar lijkt te hebben met fietsen. Het is ook koel. Ik sta in korte broek. Dat gaat prima. Ik klets met YV. Ze is geweldig: ik volg haar op Insta en ze is echt, eerlijk, zonder poespas, in keurig Nederlands en in het echt is ze minstens zo leuk! Dan moet ik me gaan voorbereiden. Ik neem een gellie en zeg Rob gedag. Het is wat onrustig, Vincent nog bezig, mensen om mee te praten. Het lukt me niet om dicht bij mezelf te komen. Ik zie LS (van de TVA, ze doet niet mee, maar haar moeder wel) en ik vraag haar of ze meeloopt. Ik moet mijn slippers nog pakken en inzwemmen en ik ben gespannen. Iets teveel naar mijn mening, maar ik kan er niks aan doen. LS kan mooi een foto maken. Ik zwem in. Snel zet ik mijn horloge qua triatlon nog naar zwembad. Dan mijn nummer op laten schrijven. Nog twee minuten. Bah. Alles zit goed, zwemmen gaat goed. Geen last van mijn nek. Bril zit goed. Chip doe ik nog even goed. Ik zit naast het zwembad en moet nog even van de zenuwen wat water kwijt. Dan maar in het roostertje aan de kant als ik daar zit. Dan is het 14:02 en ze roepen mij op. Het aftellen naar je eigen moment is zo moeilijk! Horloge klaar, start! Ik ga snel zwemmen. Eerst vier op 1 ademen en daarna gewoon wat langere slagen. Wat me uitkomt. Ik zie wel hoe snel ik ben. Ik ben dan in het moment. Alleen maar bezig met zwemmen.

Ademen aan 1 kant (rechts). 1 op 4 of 1 op2, het maakt niet uit. Keren. Net onder de lijn door. De man voor me langzaam inhalen, maar dat zal ik niet helemaal redden. Afzetten. Ik zwem later wat rustiger, maar ik ga oke. Niet briljant, maar goed genoeg. Ik tik af en klim er uit. 5:12 Net niet onder de 5 minuten. Ik laat het gaan en jog naar de fiets toe. “Deelneemster” roepen ze. Leuk! Lap indrukken. Horloge unlocken en lappen! Stom ding, doe het. Ik doe de helm op, zonnebril, fietsschoenen meteen aan zonder sokken, zwembril en badmuts aan de kant. Startnummer en door. Niks extra aandoen. Ik loop naar het baantje en druk weer op lap. Daar gaat iets mis, of niet? Ik weet het niet, maar het ziet er anders uit. Irritant!! Ik stap op en ga fietsen en de bochten zijn nu eenmaal niet mijn ding. Ik pruts het fietscomputertje snel aan, want die heb ik dan wel nodig! In de eerste ronde is het koud, dan ga ik pushen en hard rijden. Veel schakelen. Ik wil het niet, maar ik rem toch in de bochten. Ik vertrouw mijn fiets wel, maar ik kan niet anders. Het is niet eens echt druk op de baan. Rechtdoor gaat prima. Ronde 1 klaar. Ik zie dus niks aan snelheid of cadans ofzo. Ach, ik doe wat ik nu doe: fietsen. Mensen inhalen en ook mannen die mij voorbij steken. Ronde 2. Ik zie YV staan in de verre hoek. Lief mens. Ik denk aan mijn fiets en ik, dat we ook in Ierland waren. Maar ik dwaal niet erg ver af. Fietsen, trappen, pushen, het maximale eruit halen – maar niet in de bochten. In ronde 3 staan Rob, Vincent en LS en iedereen daar. Ik roep hard drie.

Ik zou ook mijn zwemtijd wel willen doorgeven, maar ik ben alweer verder. Het begint te wennen, maar ook als ik hardop tegen mezelf roep dat ik niet mag remmen, gebeurt het toch. Wel hard op het rechte stuk. Ik ga zelfs liggen. “Blijf trappen” schreeuwt Vincent. De vrijwilliger bij de exit is ook vriendelijk en zegt elke keer gedag. Ik ben al op de helft en rij boven de 30. Dat krijg ik net mee van de fietscomputer. Meneer nummer 61 haalt me in. Ik moet mijn best doen, na de bochten om niet te stayeren. Ronde 5 alweer. Ik roep het extra hard, want ze kijken niet!! Aan ronde 6 heb ik weinig herinneringen. Door en door en door. Ronde 7 gaat eindelijk lekker. Misschien moet ik eens een bochtencircuitje opzoeken en oefenen met niet remmen. Ooit in het begin ben ik uit de bocht gevlogen en blijkbaar ben ik daar nooit overheen gekomen. Ik ga wel harder op het rechte stuk en ik durf al een paar bochten door de trappen of het vroeg op te pakken. Er komen anderen op de baan. Meneer nr 61 gaat er af. Ik ga de laatste ronde als een malle. Rob wacht nog eventjes iets verderop. Ik trap even in de bocht! De tien km zie ik net voorbij komen. Dan losklikken en afstappen. Het is ver lopen de wisselzone in. Ik zou het liefst nu al mijn spullen losmaken, maar dat mag niet. Ik ben altijd blij als het fietsen is gelukt, maar het fietscomputertje werkt niet mee met stop zetten. Spullen en fiets aan de kant en snel schoenen wisselen. Ik druk te laat op de lap knop. Ook geen sokken. Niets van nodig. Ik kom in comfort zone nu. Ik zie Vincent. Dan druk ik weer op lap en verdomd- het horloge meld dat ik de triatlon af heb. Pokkeding. Ik laat m doorlopen en zie de bekende loopschermen. Dat snapt ie dus tenminste. Ach, ik doe wat ik kan en dat is hardlopen.

De snelveters zitten niet goed, niet strak genoeg. Dik lastig. De schoenen zitten verder heerlijk door de talkpoeder. De baan af en dan even doorstampen. Ik zie een tijd boven de 5 minuten en daar baal ik echt van. Ook dat ik geen eindtijd ga zien op deze manier. Stom horloge. Hoe kan ik nou zo iets stoms doen? Maar ik bedenk al rennend al dat het aan het unlocken ligt, dat ik daar een stap doorgezet heb. Ach, ik merk het wel. Over het wildrooster, goed afgedekt. Ik denk even terug aan Nijmegen. Het is rustig op het loopparcours. Heerlijk. Echt heerlijk. De eerste kilometer gaat in 4:47. Bon. Sneller gaat het niet. Klaar. Hartslag 163. Niks koud! Ik moet wel een beetje, maar ik zal toch eerst effe door moeten rennen. Mijn schoen heeft zich gezet. Brugje over. Er loopt een meneer voor me. Dat lijkt meneer nummer 61 wel. Dan zie ik Rob en die roept: het ziet er goed uit. Best Ever! ❤️

Vincent staat bij de opgang van de baan en ik steek zelfs even mijn duimpje op. Het gaat ook oke. Zoals het gaat. Ik kan er nu niks meer aan veranderen. Moet nog even door over het tartan. Het moeilijkste stukkie. So close and yet so far. Ik loop zoals ik altijd loop: redelijk krachtig. Meneer 61 loopt me tegemoet en roept nog even wow. Voor een vrouw van mijn leeftijd gaat het hard ja. Kilometer twee in 4:42. De baan rond.

Ik voel regen. Perfecte timing. Ik zie Rob en Vincent in de bocht en dan terug. Ik hou het tempo vast. Geen idee of ik zou moeten versnellen, maar ik kan en wil het niet. Hartslag 166. Dit is het. Ik ga juichend de finish over, maar ik zie er geen klok.

Ik zie Rob. Ze roepen de tijd en ik zie het als ik mijn horloge stop zet: 40:35. Dat vind ik uitstekend. Niks mis mee. Achtste geloof ik. Ben ik kapot? Absoluut NIET. Is dat niet gek? Ben ik teleurgesteld? Nee, ook niet. 36 seconden sneller was leuk geweest, maar dit is prima. Zo is het. Ik ben meteen weer op orde en bij en ik hoeft niet meer naar de WC en ik heb ook geen honger of koud. Vincent heeft er iets van 34/35 minuten over gedaan. Ik voel wel dat ik nog vanalles ‘moet’. Spullen halen, LS gedag zeggen en steunen. Ik krijg een flesje water van de meneer en die drink ik wel meteen op. De aardige man kletst gezellig mee. Er ligt een heel seizoen voor me. Gek genoeg ben ik volkomen neutraal en op adem en alles en hartstikke eerlijk tegen deze onbekende. Ik heb helemaal niet het gevoel dat ik een triatlon heb gedaan zonet! De regen heeft niet doorgezet. Enerzijds ben ik dus helemaal zen en tevreden dat alles pijnloos en makkelijk is verlopen, anderzijds erger ik me aan de onnodige zenuwen en de basisfouten met het horloge. We gaan de spullen halen. Ik moet iets warms aandoen. Ohja, ohja. Ik raak Rob kwijt en Vincent loopt mee en ik zie LS nergens. In de kleedkamer klets ik met een stevige mevrouw en ik weiger op te scheppen. Nat pak uit, warme spullen aan en dan weer zoeken. Vincent gaat mee spullen ophalen. Daar klets ik met YV en die heeft me een verhaal waar ik een beetje van ondersteboven ben. Over haar begeleiding waar we elkaar van kennen. YV is een topper in de meest positieve zin van het woord. Spullen zijn snel verzameld daarna. Met de G-atleten in de wisselzone en de jeugd is het helemaal relaxed in de wisselzone. Het gaat toch weer regenen en Rob blijft bij de fietsen als wij kijken hoe YV en LS gaan zwemmen. En dan moeten we weg, voor Vincents werk. Ik eet koekjes, app en baal ontzettend dat Annemarie niet bij de finishers staat bij de marathon. Anderen opscheppers irriteren me. LE is mijn held: na het afbreken van de marathon van Rotterdam vorige week, deze week de marathon van Enschede lopen in alle stilte en een toptijd halen. Er is veel te vertellen onderling. Ik ben niet ontevreden, maar ook niet extreem blij. Pas heeeeeeel veel later (als het buiten al donker is) merk ik op dat ik een PR heb gehaald in Deventer! Dat is wel tof toch?

We rijden naar huis door de buien en dan is het snel spullen opruimen en friet en een hamburger halen. Ik geniet ontzettend van de hamburger!! Ik app met Joyce en ik moet een uurtje moed verzamelen om te gaan douchen en opruimen en de was te doen. Ik heb nergens last van, geen schuurplekje of niks. Beetje hoofdpijn en zin in chocolade. Ik geef er aan (mondjesmaat-letterlijk) aan toe en schrijf niks op. Daarna moet ik dit even van me afschrijven. Terwijl ik met de anderen app en ook met Annemarie. Helden zijn niet altijd degenen die op de voorpagina staan. Ik ben geen held. Ik doe het gewoon. Be my best. Let’s start this season!

Als alle triatlons 2024 zo gaan, zal ik niet ontevreden zijn. 🤞🏼🤟🏻

Rob maakt een persoonlijke medaille voor me, maar die moet nog gefinetuned worden! Dat is het enige nadeel aan deze wedstrijd, dat de medaille ontbreekt.
Categories: Wedstrijd | Leave a comment

2024-08

1 April – Polderperikelen met Vincent op de fiets op tweede paasdag.

Een duurrit zou het worden. We bleven eerst veel te lang in bed liggen en toen ging hij op de tijdritfiets en ik op de racefiets. Hij ging er hard vandoor vanaf het Kotterbos. Tot op de Praamberg. Nou, dat was nog wind mee. Toen via de buitenweg zeg maar naar de Knardijk en daar naar rechts. Op zoek naar bloemenvelden. Nu bleef Vincent bij mij. Het was rustig en saai grijs weer. We gingen over het rode bruggetje.

En dan wind tegen op de Appelweg. Ik ken de weg niet zo goed. Er waren best velden met bloemen, maar nog niet in vol ornaat. Over de polderwegen met wind tegen. Dat komt het tempo niet ten goede. Het werd me pas weer bekend toen we in de ‘bocht’ waren om even te wachten om te beslissen of we door het Horsterwold zouden gaan, maar mij leek teruggaan beter. Dus de Schollevaarweg op en wind tegen. Ik ging alvast. Een auto ging sloom tussen ons in rijden. Toen haalde Vincent me bij en er was iets met z’n di-2, of nee: zijn trapper lag er af!!! Vincent kan zijn fiets “in elkaar trappen” 😂😂 We moesten wel stoppen.

Bij een bloemenveld in nowhere zonder plek voor de fiets in de kou. Rob-the-bike-builder kwam to the rescue! Maar dat duurde even. Toen wilde ik de Bloesemtocht af rijden, maar dat was veel verder dan ik dacht!

Rob had alles vast gezet en we konden door. Dan is het koud. We gingen tegen de wind in en toen de Grote Trap op. De grote Trapper voor ons 😂 ik was er moe van, vooral van een lege maag. Bidon water en 1 fruit gellie op. Het was te weinig. Dus ging het moeizaam. Nog een keer stoppen voor een foto met bloemen.

En daarna koeien. We gokten op de Ibisweg die open zou zijn (sort of) en dat was super asfalt. Maar wel tegen de wind in. We gingen binnendoor terug. Pfoe, ik was moe zeg. Vermoeid van een niks-tempo en vooral een lege tank. Nog even wind mee, daarna langs het luierpark en toen terug over de Evenaar. 52km op ‘te weinig’ en teveel avontuur. De maand letterlijk goed A F G E T R A P T 🤣🤣 het was geen grap vandaag. Eerst eten, daarna nog moe en lang koud.

2 April – Hardlopen: 6×600 versnellen. Bekentenis: ik kan iets niet…..

Inmiddels ben ik begonnen met de Udemy cursus over Sport Psychology. Hartstikke boeiend! Het verklaart een hoop voor me: succeservaringen opdoen en dus vooral Out the ComfortZone treden. Dat vind ik ook het leukste eigenlijk. Maar wat is deze training dan? Natuurlijk is 6x600m versnellen buiten de comfortzone, maar ik denk wel dat ik het zal kunnen. Het is al zo vaak gelukt. Korte broek, lange mouwen. 3Km rustig inlopen en dat gaat erg lekker. Redelijk lage hartslag, comfortabel. En ik denk: echt uit mijn comfortzone gaan is gewoon NIET de versnellingen doen. Of maar de helft van de 6.

Ik begin met de eerste en denk: dit duurt iets van 3 minuten. Dan baal ik: de hartslag moet naar zone 4 en daar kom ik absoluut niet eens in de buurt. Ik ga harder, de hartslag gaat omhoog, maar boven de 160 is een onhaalbare illusie. En daar baal ik dan van. Iets doen wat niet gaat kunnen vind ik stom. Net iets meer dan 3 minuten. Evengoed, ik heb mijn best gedaan. 300m lekker rustig doorlopen. En dan nog een keer, die doe ik ook. Ongeveer hetzelfde tempo, dezelfde inspanning. Daarna heb ik wind tegen en dan gaat de hartslag dus wel omhoog (maar niet genoeg) en voelt het als harder werken voor een paar seconden langzamer.

De 300m rust bevallen me wel. Ik ga niet wandelen vandaag. Gewoon blijven rennen. Just like the old days. Altijd maar rennen. Ik kan misschien de laatste overslaan. Gewoon 1 keer iets NIET doen. De vijfde is best lastig, want ik raak wat vermoeid. Dan kom ik bij het viaduct.

Voor de zesde moet ik het laatste stukje omhoog en daarna naar beneden en wind mee. Gemakkelijker dan niet doen. Ik ga tot het gaatje waar mijn benen niet harder kunnen dan ze doen en zit zelfs eventjes in de goede zone! Binnen 3 minuten. Dan voel ik verzuring en ik ga rustig uitlopen. Beetje onverhard en ik ga nog steeds 10km/u! ik haal de 10km binnen een uur (58 min) en ik heb de route eigenlijk zo goed dat ik net niet thuis ben voor de 10,5km. 61 minuten. Uitvoeringsscore is maar 65% en dat voelt “mhwah”. Ik ben natuurlijk geen Annemarie, Katja of zelfs maar een Krista; maar als ik kijk naar mezelf en waar ik begin dit jaar stond en wat nu lukt mag ik alleen maar heel blij zijn! VO2max is ook naar 46 gegaan. Nog iets meer afvallen (is deze week niet gelukt) en dan eens proberen iets niet (zo goed mogelijk) te doen.
‘s Avonds nog naar het concert van Loreena McKennitt in Carre! Prachtig en erg indrukwekkend.
Ik doe ook weer de oefening op de trap ter preventie. En ik dieet keurig verder. Kortom: Anke werkt aan zichzelf!

3 April – Wandeling in Leiden en binnen fietsen in de avond: 10x “lekker” hard. 😆 + 🎲 Zwift – in Watopia

Tijdens de wandeling klets ik met mijn liefste collega. De zon schijnt.

Voor ik thuis op de fiets zit is het donker buiten.
Garmin en Tacx verbraken de verbinding.

Het was toch al lastig om de wattages aan te houden. Het flipperde alle kanten op. Irritant.

De fotos van het horloge zijn binnen een minuut gemaakt! En ik was al zo moe. Weinig geslapen (minder dan 6 uur) vanwege een concert. Om half 8 weer in de trein naar Leiden. Het werken is leuk, maar was vandaag een beetje mistig. 🌫️ Dus ik had al weinig zin. Er stond een rustdag origineel. Ik wou dat ik eens echt een training kon skippen en dan niet omdat er iets niet kán, maar gewoon omdat ik te moe of ongemotiveerd ben. Ik schuif alles door elkaar deze week. Ondertussen met het fietsen Yathzee verliezen. Deed ik net zo mijn best als op fietsen.

Want data of niet, ik versnelde tien keer! En fietste 70 min , én 35km.

Ik snap mij niet. Kan je ook té braaf zijn? Het dapperste vandaag was niet gaan snaaien. Ik heb het bij nootjes gehouden en 1 handvol m&ms. Ik ben te oud voor concerten die om half 11 klaar zijn hahaha. Maar het was we de moeite waard! Ongeconcentreerd heet het dan, dit, ikke. Die tien keer lekker hard was dus toch niet echt lekker. Maar op het einde haalde ik de wattages boven de 200 tenminste wel! En het tempo is best leuk. Nu nog boven de 300 scoren met Yathzee. Hartslag staat dan weer in garmin. Om te bewijzen dat ik 10x 30 sec ‘me best’ deed. Zie ook de blokjes bij zwift op de onderste lijn. 1,5 minuut rust= 4 beurten yathzee 😆

4 April: Duurloop van 70 minuten

Het was afzien. Zo erg is het in tijden niet meer geweest. Dat je alleen maar denkt: de ene voet voor de andere, dan ben ik sneller thuis. Na de poepstop ging het zelfs nog (veel) slechter. En thuis moest ik meteen weer flink! De eerste kilometers gingen nog wel. Mooi licht, veel stilte. Maar een hoge hartslag tov tempo en gevoel. Ik kom geen herten tegen. Geen extreme dingen. Ik jog gewoon.

Tot 6km dus. Toen zat het (💩😱) ineens hoog. Snel een bosje in. Stomme brandnetels. Dan verder slalommen. Veel onverhard. Modder ook. Het licht ging langzaam uit. Dat is wel mooi.

Niet dat ik somber ben ofzo, maar ik ging me steeds vermoeider voelen. Mijn benen werden zwaarder en slepender. Ik liep de wijk weer in en de brug op en ik was te moe. 8km voelde alsof ik 30km had gedaan. Daar is geen echt goede reden voor gewoon gewerkt thuis. Geen noemenswaardige stress. En dan denk ik aan alle runfluencers die na hun nachtdienst 22km lopen op 5:20 of 8km in 40 minuten met een jetlag (klagen-maar) of in de regen ‘s morgens en dan roepen dat niemand ooit de mislukkingen op social media zet. Of ze posten weer foto’s vanuit een ander werelddeel. Ik probeerde nog te denken aan de lieve oma die sec over de kleinkinderen vertelt, maar ook over de tacx die niet werkt en die niet de km in 20 minuten zwemt. Maar ik werd alleen maar moe-er en somberder. En met de avond mee donkerder.

Het tempo nam af, ik kreeg het niet koud, maar blijven rennen nam dan ook alle denkruimte in beslag. Zo klein wordt het dan: de ene voet voor de andere en proberen 11km vol te rennen. Tempo en hartslag boeide me al lang niet meer. Nog even de bak halen was net te lang, want toen schreeuwden mijn darmen weer om de WC. Daarna nog een paar meter om de 11km vol te maken. Bladiebladiebla. ‘Het hoort erbij dat het niet altijd vanzelf gaat’ ‘slechte loopjes word je sterker van’ ‘dit was mijn dag niet’. Baldiebladiebla. Geen runfluencer, daar ben ik bij lange na niet goed genoeg voor. Nog 1 holle(n) frase dan: snel vergeten deze

5 April: Doorzwemmen. VIER kilometer

Dit kan ik tegenwoordig gewoon!! Ik, die 10 jaar geleden NOOIT zwom. Nooit. Geen haar op mijn hoofd die dacht dat te doen.

In het schema stond: als het langer is dan een uur, pas ik m wel weer aan dat het groen is. Deze training is geel. Ik schrijf: Niks aanpassen qua tijd of kleur, hier ben ik lekker hartstikke trots op! Dat de training geel is en ik verder dan ooit heb gezwommen en dat het goed ging en steady en onafgebroken en nog snel ook. Alles met achtje en 2 keer ‘gestayerd’, waarvan de laatste 300m gevraagd aan Vincent. Daar had ik 2 minuutjes pauze voor. En dat terwijl ik tien jaar geleden nooit zou zijn gaan zwemmen.

Uithoudingsvermogen zit er in. Want ik ben er niet stuk van en heb nog 4 zakken kattenbakgrint naar boven gesjouwd! Ik vond het een prima rustdag 😁 die laat ik hier ook lekker staan in het schema.

En in dat water was het eerst koud, toen besloeg de bril, ik had geen idee van tempo of tijd, lette niet op ademhaling of techniek (soms ff als ik het zwaar kreeg). Ik zwom tussen de andere turbogasten door en ging maar heen en weer. Voelde me daar goed genoeg voor. Al is het best saai na 3 kwartier. En een miljard gedachten. Ik heb aan vreemde mensen gedacht.

Alleen Garmin wilde de activiteit niet in connect zetten. Als je dan op het moment van omzetten geen internet hebt, valt de .fit-file om. Via computers, omzetters en veel ergernis is het gelukt. Nu ontbreken de hoogtemeters. 🤪

Iemand die ik sprak in de kattenbakgrintwinkel zei dat ik dit ‘zomaar uit het niks opeens’ kon. Ik realiseerde me dat mensen me inderdaad niet meer kunnen volgen. Compleet bewust hoor, maar nu heb ik het maar eens even gedeeld. Op Insta en Strava.

6 April: TriPassie Social Ride – Koppelloopje – Zwemmerij

9 uur verzamelen. Best vroeg. Met Vincent naar het Bloq gefietst. Ik vind dit soort dingen eng. Fietsen in een groep. Hoog tempo. Kan ik allemaal niet. Sociaal zijn. Wat heb ik nou in te brengen? De vermogens meter krijg ik pas bij het Bloq aan de praat. Pa van KH, Indier N, TK en KH zelf. Klein behapbaar (snel) groepje. We moeten wachten op T&N. Rondje ovp (beetje saai) en wind tegen op de Knardijk. Zijwind op de dijk. Ik fiets met pa K mee. Gave kerel. Ik hoor van hem dat ze ‘voor nop’ naar Hamburg gaan. Vincent kwekt met KH. Het gaat goed, ik fiets in het midden van het pad. Duidelijk geen bochtenwonder. Het is bij te houden. Na de tweede parking ga ik bij N fietsen. Voorop. Na de vogels wordt de zijwind zwaar en haalt een auto ons in over het fietspad. Ik ga voor. Ook op de Knardijk. Heerlijk tegen de wind in. Ik hou het tempo hoog, K+T achter me. Dit lukt me wel. Liever alleen de ruimte voor me en wat afzien dan het overzicht verliezen. De heuvel op halen ze me wel in. Graag! Ik ga bij KH fietsen. Ze is toch wel stoer, al haalt ze met haar blessure (die ik ken) Ironman H’burg niet. Langs de horsies. De vermogensmeter is weer off. Dan richting Kotterbos. Trekweg was logischer geweest. We kleppen verder. Ik vind het tempo te doen. We stoppen bij het sluisje.

Het is aardig opgewarmd en lekker weer geworden. En drukker overal. We gaan nog verder en dat is best gek. Witte brug, manege. Dat vind ik écht een eng rotstuk. Ik babbel verder met KH. Dan langs de Vaart. Wat me mateloos irriteert is een ommetje omdat de weg is afgesloten. Vincent kletst met N. Goed voor z’n Engels! We rijden naar het punt waarop je of nog om de noorderplassen kunt of terug. Voor Vincent en N is dit de eerste rit buiten of een lange rit en daardoor is teruggaan het beste.

Dan nog worden het 50km plus. Ik ben niet van al dat ontwijken van andere weggebruikers. Ik kwebbel met Vincent. Bij het Bloq gaat ieder weer zijn eigen weg. Met ‘n ommetje de 60 vol.

Koppelloopje

Even plassen, fietsjasje uit, schoenen aan en gaan! Kwartiertje. Het ging lekker. Soepel. Park. Maarten maar weer gedag zeggen. Onverharde pad. Tempo zat er goed in. Hartslagmeter bleef niet zitten. Nog een hoger tempo voor km 2. Ik dacht drie km te doen, maar dat is best aanpoten voor mij in 18 groene-training-beschikbare minuten. Ommetjes en gewoon verhard. Flink zweten, maar het voelde goed. Hogere hartslag. Laatste km nog sneller. Tevreden! 😊

Zwemmen, maar niet bij TVA; dus zelf met de kinderen

Gister vroeg L aan Vincent of hij mee wilde gaan zwemmen in Poort vandaag. Na ons eigen zwemmen. Tja, dat is een heel end; naar Poort. Na wat denken (kost weer geld en tijd) toch maar wel. Ze was om 1 uur bij ons en we gingen. Kletskous is het. We waren mooi op tijd, mochten door en het was rustig. Paar andere atleten. Wij namen de borstcrawlbaan. Vincent had van TK een training opgekregen. Die had ik op de bidon geplakt en was prima te volgen.

200 & 2×50 rustig inzwemmen. Mijn armen vonden er iets van. Maar mijn gedachten zitten niet in mijn armen. Gelukkig maar. Mijn hoofd vond het ‘goed te doen’. Koud water wel. Wij drieen in een baan, er kwam 1 man bij. De atleten in baan turbo. Toen techniek: bijleggen en slepen. Blehhhh. Maar training is training! Daarna slagen tellen. Ik deed 3×100 en steeds minder proberen. 17 (2armen) was het minste wat ik kon doen. Normaal is 22 tegenwoordig. Àlles trouwens met achtje, watdachtje?! We deden hetzelfde maar een beetje anders allemaal. Ik ben niet van de pauze, L moet kleppen en Vincent is snel. De andere vrolijke zwembroek ging (te vaak) voor ons opzij. Toen stond er 10×100. Nee dus. Dat kan ik níét tellen. Liever 1 keer 1000, een kilometer. Ik begon om 13:56u. Dat houdt lekker bij. En Maar gestaag heen en weer. Ik telde mee en kon basis van de tijd wel zien hoeveel ik al had. Ik dacht er 22 minuten over te doen, het werden er 19:40! Niet echt stuk daarvan. Anke is niet kapot te krijgen lijkt wel. Ik zat op 2075. Haaaaaat ik. Hoezo, die 25m gemist?!?! Ik ging nog 2×200, makkelijk te halen en 2500m leek me mooi. Ik ademde onder water uit. Dat is zoveel fijner! Dan heb ik boven water nauwelijks tijd nodig. Enerzijds kan ik nog wel langer door, aan de andere kant ben ik tevreden met 2500m in een uur en dat de zwemtijd er op zit. Ik zwem zonder achtje naar de andere kant om 2500m vol te maken. Schluss.

Vincent kletst met de Ironman meneer, ik spreek de (70jarige) vader van Tim M van de Challenge. Geweldige kerel. Zn vrouw deed mee.

7 April – Witte Pauwen Trail met Vincent en PL

Bijna m’n horloge vergeten! P ophalen en dan lekker even mopperen in de auto. V de route, ik een training van 8×10’z1/2,1’snel30sec wandel. Is erg lastig met trailen ivm wisselende omstandigheden.

Eerst kletste ik met P en kon hij even wat mopperen. Al snel was het stil en rustig. Na ca 3km ging V met P lopen kletsen. Heel grappig en ik vind dat echt niet erg: zij gaan heel easy harder en ik moet werken. Niet dat ik of mijn benen dat niet kunnen of dat ik slechter ben, maar het verschil is gewoon leuk.

Loop ik met 5:45 door het bos 😳 Te genieten. Dat zeker wel. Ik kan goed opschieten met mezelf en mijn stilte en rust en kalmte. Ze wachten maar op me! Kilometers ben ik wat kwijt door de opdracht, maar de eerste 6 gingen helemaal vanzelf. Het was heerlijk weer: niet te warm, maar lekker. Ik dronk in elk geval genoeg. Toen kwamen we op een geen-pad. Jammer voor het tempo en de opdracht!

En versnellen op een single track is ook niet handig. V&P kletsten over organiseren en auto’s en school. Mag V even mopperen! Daar is dat lopen ook voor! Na 10km moest ik nog harder werken, maar ik ging dus echt niet over mijn kop lopen, gewoon mezelf doen en mijn ritme. Al was het verschil tussen te rustig wandelen en wat snel wel groot. De Leuvenumse Beek heb ik wel eens mooier gevonden, in de herfst. Het maakte nu minder indruk op me.

Na 12,5km moest ik dan toch. Het ging zo goed op witbrood, maar koolhydraten in vocht werkt dan toch gelijk door. P wist een horeca, hoefde ik niet de (open) bossen in. De laatste kms wilde ik de tijd nog wat verbeteren van 6:36 naar 6:30. Dat ging ook wel, want ik kachelde lekker door, zeker gezien de afstand die ik al verzameld had. Ik luister wel, maar ik kan soort van eindeloos in het ritme blijven lopen.

Ik liep kriskras door het park (veel keurige mensen) voor de 17km terug naar de pauwen. Vergat daar het horloge uit te zetten, maar zag wel een pauw. Werd de tijd toch langzamer. Ik was er echt vermoeid van. Ook Te weinig voeding?

8 April – Inlopen en weer Bootcamp

Moe. Vannacht 9 uur geslapen. Teek ontdekt vanmorgen. 🕷️Ukkie nog gelukkie. Gewerkt. 💻Dat deed me goed. Maar ik wil alles al zelf kunnen en da kan nie. Ik pak een banaan 🍌 en 🍅 tomaatjes in plaats van snoepjes 🍭. Overwinning van de dag!! ✌️ ik weeg maar 3 ons lichter. 😐 lang werken, tot kwart voor 6. Wel interessant. Chinees eten. Ik wil het liefst op de bank gaan liggen. 😴

ik vind bootcamp niet leuk. Heb nul 0️⃣ komma niks zin 😝 maar ik ga. Off course. Het lopen gaat slepend. Kort-kort. 18 graden. Got, het voelde en was gejog en getrek. Geslof. Eerst zelf. Ik kwam wel tot rust in het bos. 😌Maar al die lieden. Ik deed mijn eigen route en maakte 5km vol. Mij hoor je niet. Ankeisstil 🫥

Bootcamp zelf: Trap 8x
Terugjoggen (ommetje)
Ronde 1: plank (ik weiger de band) /gewicht tillen/touw/peesplaatrek/ arm links/ arm rechts/ optrektouw / kipfilets
Dennenboom (lunge links, lunge rechs, squat)
Even een sprintje.
Toen nog een rondje zelfde als hierboven

Toen gestopt voor groene training.
Ik zou willen dat ik morgen spierpijn heb!!! Lijkt me heerlijk.

Ronde 3, maar niet gepauzeerd.
Geen zin meer

Buikspieroefeningen. Bahbahbah

Spullen opruimen.

Naar huis lopen.

Het licht is mooi nu. Het blijft lang licht.

Ik wil er moe van worden, dit is voor mij nauwelijks sport. Ik had gehoopt dat ie de woensdag zou pikken als het weer op het schema staat. Lijkt er niet op.

9 April – 6x5min hard. Zwift Makuri 40. Binnen ivm wind, regen en tijd. En zwemmen ‘s avonds bij TVA. ook binnen 😉

Geen spierpijn van bootcamp en weer afgevallen. 🎉
De dag liep snel vol met ak en ortho voor kind. En ik wilde nog een stuk Sport Psychologie cursus doen. De tijdritfiets trok me sowieso niet met windkracht5 en onstuimig weer. Ik zag dat anderen ook traag waren en ik dacht: te demotiverend, dan maar binnen. Eerst 3 kwartier duurtempo. Prima om het hoofdstuk Imagery door te nemen. Dat kan ik erg goed, in mijn hoofd sporten; helaas niet als de angst het overneemt. En het is wat onhandig om aan rennen te denken als je ‘in Japan’ fietst. De wattages haalde ik natuurlijk niet, telkens te laag en teveel geflipper. Let it go.

Ik ging me na 20km concentreren op de hoge-wattage-blokken. Ik heb écht gepusht!! Echt, verzuring en al. En de ‘omgeving’ meegenomen: bergop, hard naar beneden, onverhard. Ik fietste toch 27,5km in een uur. In de rust nam ik druiven en pepsi max. Goeie combi. Druiven mee op de fiets? Rob appte dat ze de auto van de buurman ophalen; hoera, is dat rotbusje voor de deur weg! 6 blokken van 5 minuten. 6 keer pushen. De ene was zo om, de andere duwde me tot het gaatje. Vierde was moeilijk, vijfde keer ging weer. Bij 6 leek het zowat op. 40km binnen 1,5 uur. #ankedoetgoedhaarbest En al die tijd geen afleiding of niks, bezig met fietsen, druiven en that’s it. Nog een keer de flatland route doen, want ik moet minstens 2 uur.

Buiten regent het soms, gelukkig. Ik bemachtig een groen shirtje, weet niet waarvan. 55,4km in 2 uur. En dan win ik het Oranje Flatland Shirt! Er is geen tegenstander, maar toch….

Ik wil 60km vol maken, maar het valt niet mee. Het tempo en de kracht zijn er wat uit. Ik doe het:60km en 450 hoogtemeters en laat de laatste paar minuten van de training zitten.

De fiets zit los, het voelde al raar! Blijkbaar ben ik fysiek echt oersterk. Afstappen en dan voel ik de benen slechts licht. Soms is binnen gaan de beste keus, al blijft 60km fiks veel. Uitvoeringsscore is laag. Gek he. Let it go. Done and busted, dit fietsen.

Zwemmen TVA baan 2

Totaal geen greintje zin, weer niet. Zo laat en ik ben al wat vermoeid. Maar goed, Vincent moet. Dus ik ga maar. Baan 3 is drukker dan baan 2, dus dan maar in 2. De meisjes hoeven niet voorop ivm hun marathon 🤷🏼‍♀️ dus dat doen de man en ik om de beurt. Een intervaltraining, ook dat nog. Kort inzwemmen (150) en dan 4×100, zonder de kant aan te raken. Lastig, want dan telt het niet. Dus ik tik wel aan maar zet niet af. Zit weinig snelheid in vandaag. Dan 125 jes geloof ik met snellere banen. Uiteraard alles met achtje. Ik ga de 3x100onafgebroken voorop: 50 rust, 25 snel, 25 school. School met achtje is lastig. De laatste keer doe ik een werpspel met achtje voor me uit: het enige moment van de training dat ik een beetje pret heb! Ergens telt de Garmin dan wel raar (25 te vee of te weinig) Nog een steigerun met school er tussen en de afstand telt ook nauwelijks op. Maar ik blijf gewoon zwemmen. De laatste 100m zonder achtje. Zelfs de kleedkamer vind ik niet meer zo gezellig door die rare tetterknijter. Vincent heeft last van zijn voet.

10 April – Wandelen tijdens de rustdag in Leiden met de collega’s en VALSSPELEN

Met de collegas en te snel uitgezet n plaats van hervat. Stom modderpad, maar lekker zonnetje. Jammer van het binnen zitten. Rustdag eigenlijk

Grootste prestatie van de dag: geen arretjescake genomen!

En mijn self talk bedacht: i am oke

Beïnvloedt door de influencers op instagram: lieg je training bij elkaar! Deze is voor Joyce: IK KAN HET OOK!! En voor ááállll mijn andere (5) volgers. Als hardlopen met ellenlange fotopauzes als PR mag meetellen of als een ‘flinke’ training, dan is strijken je reinste krachttraining! 6 minuten foto’s maken op 3 kwartier hardlopen- pfoe- ik weet uit ervaring dat schijten onderweg maximaal 3 minuten kost. Maat alles voor de volgers en voor het Perfecte Plaatje op je Social Media Identiteit. In 3 sets strijken zonder eerst een warming up. De sets zijn: alle puberspullen, daarna alle (overhemden 🤥) van manlief en tenslotte mijn eigen kleding. 🥵 🙃 Tussendoor had ik natúúrlijk hard pauze nodig (om even een zoon te helpen). Daarna een flinke cooling down met handdoeken vouwen, maar die heb ik maar niet meer meegeteld.

Er stond nog een half uur krachttraining waar ik geen zin in had en een grote stapel strijkgoed. 1+1. Dan is de spierpijn in mijn bil er vast uit. Moet toch iets hebben… en dan is de training nog geel ook, want Te Lang 😖😆

11 April: hardlopen. 2 van de 3 intervallen 600-400-200 gedaan, verder met Manuel

Omdat ik om kwart over 7 (in het licht) Manuel ging ophalen voor zijn uitlooprondje na de marathon Parijs moest ik al te vroeg weg. Rob was later klaar, dus ik hing gelijk na de macaroni weg. Onhandig allemaal. Lange mouwen en korte broek. Ik stond vanmorgen op met zware hoofdpijn en een stijve nek. Verkeerd gelegen, weinig eten? Het was verdomd lastig en de hele dag pijnlijk. Meer eten voelt niet goed. Komkommers, druiven, popcorn lukt net. Relatie met eten is iets verstoord. En ik ben koud. En het was spannend op het werk: er ging iets mis! Ook boeiend. Kwart voor 7: ik ging inlopen. De hartslag stuiterde omhoog naar 156! Moet onder 150 blijven en ik had het nog koud, slofte en wist geen route. Relax, ‘i am oke’ en ‘t bos door. Opzien tegen de intervallen. Ik versnel de 600 zoveel ik kan, maar de hartslag komt nu weer niet boven de 160 😣 de lange route. Het voelde RUK. Loodzwaar en nauwelijks vol te houden. De 200 rust is nodig. 400 gaan ook slecht. Overal net boven: 3+minuten, 2+, 1+…. Ik doe nog een blokje en apo manuel dat ik er aan kom. Ik ga het park nog op en neer. Ik ben zó blij dat ik die laatste kan skippen! Inmiddels moet ik ook. Ik ga bij Manuel en dan is het even lastig om die laatste interval niet te doen. Eventjes. Manuel vertelt van Parijs. We slingeren over dezelfde paden. Ook niets voor mij. Maar ik kijk nu niet meer. Ik ben blij weer met Manuel te lopen, want dat lukte zo lang niet (hij was wat sneller op langere afstanden). We hebben veel bij te praten! Zij gaan verbouwen, ik moet een auto en vakantie verklaren. Het tempo is prima nu.

De training wordt te lang. Ik weet niet of ik blij moet zijn dat 12,5km me op deze zware donderdagavond gegeven is of niet. Thuis duik ik direct weer de wc in. Het tempo op de 600 is aardig gelukt, 400 & 200 had sneller gemoeten, maar het zat er niet in vandaag. De hoofdpijn en stijfheid is weg. De training is geel. Meer dan 20% te veel. I am ok. Uitvoeringsscore boven 50% valt me erg mee. Im Okay

12 April – Efteling met de collega’s

Heeeeeeeel slecht geslapen. Extreme hoofdpijn. Er zit rechtsonder in mijn hoofd een spier vast. Kan ik me bijna niet bewegen van de pijn. En liggen kan helemaal niet. Extreem. Geen hersenvliesontsteking of zo, verkeerd gelegen. Paracetamols mee dan maar.

S middags heb ik genoten. We gingen eindelijk wat beleven. S ochtens was het wachten op collega’s die laat arriveerden en hun spullen niet op orde hadden (speurtocht vergeten) en toen moest er eerst koffie en vreten. Ik wil iets doen, niet gaan zitten! We zijn in 3 uur tijd in symbolica en droomvlucht gegaan. En dat lag niet (alleen) aan de wachtrij! Zo sloooom. Sloffen en beslissen en dan lopen ze maar achter mij aan. Toen bijna 1,5 uur pannenkoeken eten. Vind ik zonde van dure eftelingtijd. Daarna werd het pas leuk.

In de Vogelrok met een klein krijsend groepje. Altijd leuk als de collega met de grote mond daar niet tegen kan. Ik ging met 1 collega in de Python. Samen in de rij is fijn.

Daarna het sprookjesbos met 2 anderen. Blijf ik magie vinden. Nu alles groen wordt en lieflijk. Met weer wat anderen naar de 4d film en toen was de FataMorgana zonder rij met een grote club. We keken nog even naar de watershow en toen het moeilijkste: weer eten. Ik zat propvol van een bord ravioli! Ik was tegen half 11 thuis.

1 van de stevige collega’s die haar taart niet opkrijgt (is te droog) en die niets meeneemt zelf (het zat toch allemaal bij de prijs in) en de dikste pannenkoek neemt zodat we allemaal langer moeten wachten. Diezefde collega schreeuwt alles bij elkaar en heeft voortdurend een grote mond. Vanaf het bankje. ‘s Avonds vindt ze de ravioli ook weer niet goed genoeg. Terwijl ze vertelt over dumpings na haar maagverkleining boven een dure cocktail. Ik begrijp zulke mensen niet. Ik had moeite met het eten van een kwart vegetarische turkse pizza, maar ik moest even wat eten naast mijn simpele appelpannekoekje en 2 witte bolletjes met kaas die ik had meegenomen. En een bidon water die ik in de wc kon bijvullen. Zij snappen mij niet: “waar heb jíj nou een dieet voor nodig!!” Dat mogen zij wel roepen natuurlijk.

13 April – Duurritje op de tijdritfiets en zwemmen bij TVA

Weer slecht opgestaan. Rustig eten. Ik ben moe van zo’n dag als gister. Zoveel indrukken te verwerken. Muziekje op en fietsen. Ik ga op de tijdritfiets. Het begin is even wennen. Korte broek!! Het leek of de plassen open waren en ik rij wat op en neer, maar tevergeefs. Dan maar de dijk op. Daar heb ik wind mee. Ik kan liggen. En hard. Het kost me weinig moeite. Dus het waait best flink. Straks zal ‘t wel minder zijn. De rust is heerlijk! Ik kan niet goed omkijken. Ik ken het ook wel hiero. De helikopter die overvliegt, klinkt raar. Het water is eindelijk aan het zakken. Knardijk. Zijwind. Gewoon flink doorfietsen dan ben ik er eerder vanaf. Een enorme groep en wandelaars tegelijk: ik moet erg inhouden, maar verder is het nog steeds rustig. Ik ga nog hard. Dus ik heb tijd om even langs de bloempjes te gaan. Ik maak een fotootje.

Ik ga even over de Ibisweg. Vergissings. Druk vanwege bloemenkijkers. Allemaal auto’s. Dan zie ik een supermooie Lotus. Ik maak een foto voor Vincent. Wat een prachtige supercar! Ik krijg er kippenvel zelfs als hij wegrijdt.

Ik film hem nog en stuur Vincent een sneakpreview. Een reden om naar huis te gaan! Ik pak de Trekweg vanwege de drukte. Wind tegen op de Trekweg is best heavy, maar het is wat het is. Beetje boos worden (aan stomme dingen en overhetpaardgetilde types denken) en het gaat voorbij. Zonder 1 auto. Ik ga door het Kotterbos. Op naar de 40km. In anderhalf uur. Uiteraard kom ik straks net onder een behoorlijke snelheid uit, maar het kost me niet zoveel moeite vandaag. 27,8 is beter dan 27,9. Voor mij is het goed genoeg vandaag. Velen gaan veel langer en langzamer, sommigen gaan heel ver en heel hard. Nu zit er in mijn hoofd bij de eftelingendingen ook nog een coole auto en is er weinig energie over.

Zwemmen: NIET DOEN MET EEN STIJVE NEK.

Dit was helemaal
N
I
K
S

Ik lig ‘s nachts verkeerd. Ik kan bijna niet opstaan. Mijn nek ligt fout, of mijn rug en daardoor zit mijn nek vast en heb ik aan mijn rechterzijde extreme hoofdpijn. In de achtbanen gister schoot het er weer uit, maar vanmorgen was het weer terug. In de loop van de dag trekt het weg. Ik slaap op de bank bij, want pijn is erg vermoeiend.
Ik denk dat zwemmen lukt, maar na 100m in baan 3 is het pijnlijk. Ik kan alleen maar 1 kant op ademen. De andere kant kan niet eens! Terug naar baan 2 in de hoop het eruit te zwemmen. Rustig aan. Beloof mezelf dat ik er na een half uur uit mag. Ik moet 1 op 2 ademen en lange slagen maken. Keer op keer pijn. Vermoeiend. Als we dan even staan, draai ik mijn nek en zo kom ik verder dan een half uur. Drie kwartier dan? Ik heb het koud van de pijn en kippenvel, maar ik vind een modus en een ritme. Ik zwem de training af. Nog 100m zonder achtje. Ik maak 2300 vol en dan ben ik echt erg moe. En moet ik weer plassen. Ik krijg nog wel iets liefs te horen van iemand, maar ik voel me niet sociaal of goed. Leven met pijn lijkt me moeilijk. Laat mij met rust. Vandaag is het weer moeilijk om te zien dat iedereen uit het niks eindeloos lang kan fietsen of kilometers trailt zonder dat ooit eerder te hebben gedaan, dat mensen blogs beginnen of een boek schrijven terwijl ík degene ben die alles al jarenlang vastlegt. Hoe fantastisch anderen zijn. Nooit iemand die mij iets vraagt of die mij mist. Lach me maar uit ‘geweldenaren’, i am oke. Maybe not today, but im ok.

De training was leuk, lekker voorspelbaar (400/2×200-300/3×100-200/200-100/100 eerste z1, tweede z2). Van CorB. Ik zwom achter MB. Uitstekend tempo. Keurig afgeteld. Bril was net zo wazig als ik. Rustig in het bad en in de baan. Geen gekakel, geen ge-haantjes.

14 April Hilversum City Run & Uitfietsen

Inlopen met als doel: De Dixie In! 🙂

Het zat hoog, maar nog niet klaar. Dus ik ging loopscholing doen en daarna kon ik nog wat achterlaten in de dixie MET PAPIER 🧻 erin!! 5 minuten voor de start. Tijd zat.
Nul zenuwen.
Het lukt of niet. Punt. Ik ben oke. Ik ben goed genoeg. ‘Ga genieten’ zegt Vincent, maar dat ontken ik. 5km is niet genieten: dat is maximaliseren en afzien.

Een minuutje wat zenuwen vlak voor ik ‘op’ moet, maar ik kan de afstand. Binnen 25 minuten? Ik maak me niet druk: het lukt of het lukt niet. Bijna te simpel.

Hier staat het wedstrijdverslag.

Uitfietsen

Vincent wilde naar de carmeeting en hij werd helemaal snel en pakte mijn fiets! Hij ging op zijn stadsfiets met de medaille nog om. Veel bochten, weinig kracht en koude tegenwind. Hij wist waarheen en ik fietste door. Stomme Wind tegen. Ik twijfelde over een rondje Noorderplassen (red ik dat wel), maar het ging eigenlijk wel vanzelf. Blijk ik fysiek oersterk, ondanks hoofdpijn en een stijve nek. Dit ouwetje fietst gewoon. Vast niet hard en geweldig, maar ik word echt met de dag sterker. Ik had me erg vergist in het weer: het was echt te koud voor alleen een jasje en korte broek. Koud. 🥶 wind mee op de dijk. Niet dat ik haast had, maar het voelde wel even goed!

Fotootje en door naar huis. Niet moe, wel vermoeid.
Al die mensen die een marathon doen, die sneller dan snel zijn, die lachen om mijn beste tijd: lastig dat ik me altijd te min voel. Mijn tijd komt wel. Het is goed zo. Ik vond een dagje Efteling vele malen zwaarder.

15 April – Naar de bootcamp toe hardlopen + bootcamp – Hagel Bloepie

Zwaar. Hoge hartslag. Het voelde als een lage cadans. Sjoksjok slofslof sleepsleep. Hobbeldehobbel. Rugzakje op. Beetje de wijk door. Prachtig licht. Ik vond het licht echt fantastisch. Iers licht. Overduidelijk. En dan doorjoggen met de rest achter me. Heb niks te kletsen of op te scheppen. Wat kan het iemand schelen wat ik gister heb gedaan?! De pijn is weggetrokken.

Vannacht was de hoofd-nekpijn weer niet te harden. Kon me niet bewegen. Niet omhoog komen. Dan zit het zo extreem muurvast. Oog rechts kan niet open. Zitten gaat prima. Op de buik ook. Op de rug liggen is zoeken naar een houdbare houding. Rechterzij lukt soms. Linkerzij (voorkeur) een lange tijd en dan opeens – boem – dan zie in sterretjes van de pijn.
Als ik eenmaal opgestaan ben is het met een uurtje weg. En dan kan ik ook alles weer bewegen.
Ik ben benieuwd hoe bootcamp zal gaan.

Maar rennend komen we de herten tegen. Prachtig zo in het licht. Ontzettend mooi. Dan haalt zij me maar in en er staat een regenboog. 🌈 boven “mijn” oostvaardersplassen. Ik ga door het bos. Alles gaat langzaam. Even genieten. 32 minuten (excl pauze) op de 5. 25% langzamer. Ik stop en wandel de brug op.
Anke is sterk. Fysiek.

Alles gaat goed.
De trap 8x. De rest doet minder. Maar ik doe acht. 4keer alle treetjes, 4 keer per twee treetjes. En dan joggend terug omdat ik de overgang van brug af (easy) naar vlak lastig vind.
Dan de oefeningen. Mijn schouders knakken. Mijn benen doen het prima. Mijn armen zijn ook sterk genoeg. En weer: wie kan het iets schelen? Touwen trekken, met gewichten zwaaien en planken op de bal.
Daarna de denneboom. Ik doe de hele straat en daarna sprintjes terug. Die benen moeten wennen aan lopen met een lichte vorm van verzuring.
Nog een ronde oefeningen. Ik doe alles netjes. Het kan mij ook niet schelen.

Nog een serie van 6 van de tien oefeningen. Dan sla ik mooi het planken en de kipfiletjes over haha! We deden kriskras door elkaar. Ik eindigde met de peesplaat. Op een nieuwe plek. Het werd donker en dreigend.
H is al 59! Dat is anders als ik. Met al 20 jaar artrose. Dus is ze best dapper dat ze daar is!
We doen twee buikspieroefeningen en dan hoor je de hagel aankomen en met 20 seconden voel je het ook! Even is alles wit. We stoppen en dan kan iedereen rennen. Er is toch niet aan te ontkomen! Dus ik maak een foto, pak de spullen. Afkoeling is het enige gevaar.

En ik baal er van dat ik de training zo niet rond krijg, veel te kort. Maar er is een excuus!!!!! Ik jog nog kalmer naar huis. Voornamelijk tegen afkoelen. Nat ben ik al. Als het weer droog is wandel ik.
Ik ben alleen thuis: Rob op zakenreis en Vincent bij de AH. Ik kan lekker naakt rondlopen en lang en warm douchen!
Als ik stilzit, gaat de rug-nek weer meer pijn doen.

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-08a Hilversum City Run – 5 Kilometer

Hilversum City Run 12 April

Weer een nacht slecht geslapen. De nek blijft pijnlijk en stijfjes en bij het minste of geringste doet het pijn. Voorzichtig liggen en draaien.
Op tijd opstaan en eten en alles bij elkaar pakken. Ik ben ruim op tijd klaar. Wij allemaal. Vincent gaat de 10km lopen, ik de 5. Mijn doel: liefst onder de 25 minuten, maar het is geen eis. Mijn PR is 24:48 heb ik opgezocht.
We rijden eerst naar Klaas en Betty, mijn schoonouders. Betty komt kijken, maar ze komt op haar eigen fiets. Ik moet nog een keer of 3 plassen. Logisch, want ik drink 2 bidons leeg.
We parkeren net buiten het station. Zonder jas heb ik het in het begin koud. Ik ben niet meer overdonderd. Ik erger me niet meer aan de herrie en de drukte. Ik pak mijn eigen spullen, ga naar de WC.
Belangrijk besluit: zonder muziek gaan lopen.
Gellie nemen en verder consolideren. Het lukt onder de 25 minuten of niet. Niks meer of minder. Niets anders dan dat. Daar kan ik me niet meer zenuwachtig voor maken. Ik blijf verdomd rustig en kalm.
Ik wil niet te vroeg in het startvak gaan staan. 

Ik vind een Dixie waar nog papier is. Dan ga ik even met Vincent inlopen en wat oefeningen doen. Die benen pakken het meteen op. En de darmen ook!! Ik ga terug naar de Dixie met papier en dump nog wat. Niks wat mij nu nog tegenhoudt!

Als ik naar het startvak loop, ben ik even wat nerveuzer. Niet ernstig, niet dat ik-ga-nu-wegrennen-gevoel. Maar ik zeg mezelf meteen: I am Okay.

Vincent zegt: Ga genieten. Maar ik ga niet genieten. Ik ga hard en mezelf uitdagen. Genieten ga ik het komende half uur niet doen. Dat hoort niet bij een korte afstand!

Het startvak is druk en vol en ik kruip naar voor. Ik hoor verder vooraan thuis als ik zo om me heen kijk naar alle soorten en vooral maten mensen. Maar als ik Rob nog een boks heb gegeven en naar voren dring, hoor ik dat we direct mogen doorlopen. Dat vind ik minder, maar het is niet anders. Had ik verder naar voor gemoeten. Ik zet het horloge op de startmat aan.


Drukte. Meteen. Ik zie Vincent nog even. En ik zie zijn ex-klasgenoot iets verderop. Die zal ook wel de tien doen straks, kan hij zich meten met Vincent. Echt deze keer. En door. Ik zet meteen hoog in. En moet inhalen. Aan alle kanten. Langs alle maten. Langs alle gesprekken. 1 Man roept: rechts houden, maar ik denk: dan is dit het. Wat een hoop mensen. Bocht, kruising, bandje speelt iets herkenbaars. Ik vind het wel aardig allemaal. Behalve het geslinger. Soms roep ik sorry, maar ik neem ook vaak de stoepen of de randen. Van Hilversum zie ik weinig. Herken ook weinig. Door. We komen bij het stadhuis. Is van Dudok, weet iemand te vertellen. Ga weg, ga rennen en stop het geleuter! Ik ga de stoep op en mis de mat op de 1 kilometer. Stik.

Eerste kilometer in 5:02. Balen. Daar gaat de 25 minuten. Deze eerste kilometer had harder gemoeten. Nu is dit de standaard. Het wordt zeker niet sneller. Dan maar zo dicht mogelijk in de buurt komen.

Ik roep nog sorry en ga tussen ze door. Ik ontwijk de wandelaar. Ik ga over de stoep. En er weer af. Ik zoek meer de weg dan in het gemiddelde bos. Soms iemand die mijn naam roept. Hup Anne zegt de knappe vent. Het levert toch een glimlach op. Mensen met namen op hun shirt. Ga opzij. Jij maakt morgen beter, staat er. Ik haal ze massaal in. Het stoplicht wordt rood. Ammenooitniet. Vandaag niet. Toen wel, daar. Glimlach. Mooi Anke – dankjewel mevrouw, lief dat je het zegt.
De post. Ik heb het warm ja. Water. Sorry tut, niet stilstaan voor mijn neus, dan trek ik je water weg en ik gooi het over me heen. Zonder te stoppen.
Ik loop achter een meisje met een geel shirtje aan. Ongeveer mijn tempo. Denk ik. Minstens 20 jaar jonger en 10 kilo minder. Ik raak haar kwijt. Ingehaald? Ik doe toch mijn eigen ding. 

Op het plein. Ken ik. Ik zie wat ruimte! Blij mee. Door. Km2 in 5:05 ouzo. Was te verwachten. Jammer, maar niet opgeven nu. Doe wat kan. OK. Dan gaan we omhoog en langs de oude haven en het versmalt! Hoe dan? Meer mensen gaan inhouden en wandelen, maar ik niet. Kleinere stapjes? Eigenlijk merk ik niet dat het omhoog gaat. Niet aan mezelf tenminste. Het koor is even stil helaas. Ergens hoor ik een trainer zeggen: knie optrekken. Ik denk er even aan. Gedachten komen en gaan. In vele flarden. De meesten doe ik niks mee.
De benen doen hun werk. Dit kennen ze. Dit doen ze. Dit doe ik.
We komen op de Gijsbrecht en dan zijn we boven? Ik zou het niet weten. De WRC zit hier al lang niet meer. Kilometer 3 in een teleurstellende 5:10. Ik krijg niet uitgeteld hoe ver ik boven de 25 minuten uit kom.
Maar nu gaat het omlaag. Het wordt gek genoeg rustiger. Ik ren achter een Bodasz aan. Weer op het pleintje. Kilometer 4 ging weer sneller, maar ik mis het eigenlijk. Niet onder de 5. In elk geval. Jammer dan. Soms heb ik opeens een hele erge hoofdpijnscheut. Niks blokkerende, het trekt snel weg. Ik zweet. Warm. Niet te, maar wel warm.

Ergens roept het lijf: kappen maar. Maar ik hoor niks. Weer een bandje met muziek. Leef, alsof het je laatste dag is. Lekker. Gaat het echt omlaag? Er is even fijn schaduw. Ik bedenk me of ik harder kan of wil. Gedachte vervliegt. De wil is er.
Komen we langs TriPro? Ik zie ze niet meer. Zitten ook gedachten aan vast. Weg ermee.
We gaan zo de Groest op. Hoe ver is het nog? 600m. Kan ik nog 600m voluit? De hartslag zit op 161. Zou moeten kunnen. Maar nee. Het kan niet echt meer. Er is meer ruimte en ik zie vooral mannen om me heen. Hallo, ik ben een ouwetje! Iemand roept mij toe vanaf het terras. Ik kijk even om en roep bedankt.
De herinnering is scherp: als je nog rechtop kan rennen en gaat finishen, ben je groots. Maar dat was een hele triatlon, dit zijn maar 5 kinderkilometers.
Een kleuter komt langs. Die kinderen van anderhalve meter snappen het niet zo goed. 500 m in 50 seconden voor de 25 minuten, dat kan ik niet.
Ik zie Vincent en Betty. Leuk dat ze er zijn.

Ik zie de finish.
Ik doe mijn best nog, maar echt versnellen zit er niet meer in. Ik zie de km-tijd die weer op 5:02 ligt.


ik druk af op 25:38. Het is direct prima. Ik neem blij de medaille aan en pak een appel en water. Ik eet eerst de appel. Dan ben ik alweer bij. Ik heb nul klachten.
Had het zonder de drukte 38 seconden sneller gekund? Ik denk het niet. Prima zo. Ik kom Rob tegen en later komen Betty en Vincent ook.

Vincent maakt zich klaar voor zijn race en ik kleed me om midden op het plein. Eet de bolletjes. Door naar de volgende fase.

Vincent is zenuwachtiger dan ik. Ik loop met Betty mee. We zien de start van de eerste groep en ik breng Vincent nog een gelletje. Het is allemaal gemoedelijker dan in de hele grote wedstrijden. Al is het wel druk en wat een boel mensen. Het is lekker weer. We zien Vincent starten. En lopen naar de Groest. Heerlijk om mijn schoonmoeder te ondersteunen! Zij zit en ik kijk naar de hele snelle gasten. Mooi gezicht!
Het ziet er nog gemakkelijk uit als Vincent voorbij rent en schijnbaar moeiteloos op een dik PR afstormt. Ik ben trots op hem. Hij heeft meer pijntjes dan deze oude taart.

Ik ben supertrots dat ik 4de ben geworden in mijn leeftijdscategorie. Van de 60 vrouwen! Ik ben niet zo snel als Vincent, maar in vergelijking heb ik me kranig geweerd. Vierde. Ik vind het niet eens erg dat het geen podium is. Als ik kijk in de uitslagen (veel later) lijk ik zelfs derde. Maar het zal me wat. Het is oke. Voor mij.

Ik ben eigenlijk heel kalm en easy. Wandel met Betty naar haar fiets en steek over. Ik ben heel bij dat ze het echt leuk vond en leuk om haar kleinkind te zien. De snelheid zegt haar niks. Pas als ik uitleg dat zij hem fietsend niet bij kan houden. (Ik weet niet of ze mij bij houdt, maar dat denk ik nog net wel) We rijden naar huis. Vincent wil nog naar de car meeting. Terwijl ik plas en me omkleed, haalt hij de tassen leeg!! Dat is fijn zeg.

En dan moeiteloos fietsen. Het begin is moeilijk en vooral veel te koud (alleen een jasje en een korte broek). Maar later bedenk ik me dat het eigenlijk wonderlijk is hoe sterk ik ben en wat een fysieke kracht ik heb. De trainster Annemarie reageert dat ik snel gelopen heb. Wat lief is, want dit is haar duurtempo. Maar ze meent het. Ze meent het echt. Ze weet wat ik kan en hoe dit voor mij is. TK heeft ook een lieve persoonlijke noot voor Vincents PR.  MvdB vraagt hoe het wás, niet hoe het ging. Ik fiets sneller uit als zij in haar langste rit doet. Ik prijs veel mensen die hun eigen ding deden. Soms zou ik willen schreeuwen: nog even en dan is het mijn beurt! Tegen iedereen die de prachtigste trainingen doet. Die Gewéldig is. Die Fantástisch doet. Doen jullie allemaal maar prachtig Rotterdam: ik mag in alle rust mijn eigen ding doen. (…) Niemand kijkt voorbij zichzelf.
De nekpijn is over. De hamburger is heerlijk. Ik douche pas heel erg laat. De wasmachine draait. Ik vond de Efteling vele malen vermoeiender. Het weekend ging wel te snel zo. Het huis is nog een bende. 

Categories: Wedstrijd | Tags: | Leave a comment

2024 – 07

20 maart: een wandeling in het Kromslootpark

We hadden Vincent bij de baan afgezet en net voor die tijd gegeten en ik zei: zullen we even wandelen en Rob zei: zullen we dan in het Kromslootpark gaan lopen. Lekker de route van 3,5km volgen tot het donker werd. Kletsen over het werk en de omgeving vol geuren en vogelgeluiden. De lucht lekker warm. Prettig dit. Beter dan binnen fietsen wat ik al drie dagen aan het uitstellen ben.

21 maart: Op de tijdritfiets 6 x versnellen en 2 minuten voluit, was de bedoeling.

Na een drukke werkdag vond ik het superdapper van mezelf dat ik op de tijdritfiets ging. Want daar waren de omstandigheden niet geschikt voor. Toch was ik wel blij met de fiets. Het fietst prima, maar… drukke stad en gedoe maakte liggen lastig. Acceptatie. Muziek hard. Infietsen. Ik vond de heerlijk slechte wegen in de polder. Zag een paar vroege witte tulpen. Nieuw fietspad naar de Tuureluurweg. Toen wind mee en versnellen. Ging oke, maar hartslagzones niet gered.

Daarna op de lange weg weer veel verkeer en geen tulpen meer. Vond het lastig, haalde nog steeds bij lange na de hartslagen niet (te laag) en deed toch een beetje mijn best. De route was ruk, het paste elke keer net niet. Toen de paar minuten voluit en dat was helemaal vol bochten en onhandig. Ik koos om op de Trekweg voluit te gaan. Van kruising tot kruising. Dik 5 minuten lang liggen en pushen met wind mee. Ik nam een kruising verder. Het was best zwaar. Mijn benen deden wat ze konden en ik kreeg het zelfs warm! De brug over en het werd donker. Toen was rustig gaan opeens ook best hard in het Kotterbos 😏

de training niet eens voor de helft gehaald, niet eens 38 km volgemaakt en niks gedronken onderweg. Weinig gegeten vandaag. Ik ben moe van alles; werk, fietsen, cijfer-zorgen en zware 🩸

22 maart: Hardlopen – 6 keer een minuut versnellen en de rest lekker een duurloop in de miezer

Regen. Ik was te laat weg omdat Vincent een 9 haalde voor PWS, maar dat cijfer kwam te laat en het bracht erg veel stress met zich mee en ik sliep er slecht van. Opgestaan met hoofdpijntje. Maar de miezer zorgt voor rust overal in de natuur. Ik zag M en M ‘ik app je’ riep ze en ik dacht: t zou s tijd worden. Ik liep zonder muziek of verwachting 50 minuten lang in een lekker brede hartslagzone. Easy. Ik had al zakdoekjes mee, want thuis lukte het niet. Weer een stukje bemest. Dat liep nog iets lekkerder, al was ik al heel zen naar de vogels aan het luisteren en liep ik wat weg te dromen. Heerlijk ging het eigenlijk. Er kwam een auto uit de OVP en ik zou daar zo graag eens willen lopen! Zo graag! Toen het Kotterbos in. Ik zag 1 fietser en verder heerlijk niemand. Zo fijn! Ik dacht nog om te kunnen maar dat iets te hoog gegrepen, dus moest ik over een onverhard hobbelig modderpad. Fotootje!

Dan de brug over en de straat in. Toen moest ik 1 minuut versnellen. Echt snel lekker niet, “hep ankie geen sin in”. Anderhalve minuut rust met 10/20 sec wandelen deed ik. Ik holde / jogde naar de bloesems. 🌸 Rust daar, want miezer. Maar niet minder mooi!! Prachtig eigenlijk. Ik stopte de tijd weer en ging foto’s maken. De vuilnisbak als steun.

Toen nog 3 keer een minuut. Ik liep langs de brandweer en in de pauze nog een keer een bloesem fotootje maken. De laatste ging wel hard, onder de 5 minuten! Toen via de Januaristraat naar huis en 5 minuten cooldown. Fijn als er zoveel klopt aan een loop: precies 11km binnen de tijd (scheelde nauwelijks), 75% uitvoeringsscore, mooie cadans van 173 en lage hartslag incl 6 minuten sprints en mooie foto’s en genoten! En nergens pijntjes. Wel trek in brood met ei, maar ook het lichaam went aan het dieet tenslotte. LvdB appte onderweg of ik mee ging lopen vanmiddag en ik kan dat eigenlijk wel. Bonus waren onze eigen blauwe druifjes thuis, die vind ik het allermooiste!

ook 22 maart: Fietsen binnen, wat al die dagen al was uitgesteld

dit fietsen was een ding: maandag niet, dinsdag niet, woensdag niet, gister buiten. Deze training sleepte ik intussen mee. Maar ik moest nog even met mijn zus bellen, dus ik dacht ‘dan maar combineren’. Er stond een hele opdracht, maar die kwam niet in Garmin en ik vond gewoon 80% van 80 minuten ook wel prima. (65 minuten). Zij kletste genoeg en ik voelde me helemaal niet goed bij alles wat ze vertelde, maar ik heb dan ook zo’n braaf (saai?) kind.

Ik nam de vlakke saaie route en nu zit de tattoo van mijn nichtje dus vast aan de grandcanyon achtige doorgang in Watopia.

Ik dronk thee en water. Ik vond het na 75 minuten wel mooi geweest, training eindelijk gedaan.
Huishouden gedaan, ik heb me sinds woensdag op het allermoeilijkste pianostuk ooit gestort en dat is op dit moment mijn allergrootste passie, Vincent geholpen met BSM en gelukkig belde LvdB af om te lopen. Het kwam me niet slecht uit, want waarom zou ik zo arrogant denken dat ik 2x per dag kan lopen, zo ben ik eigenlijk niet. Ik was moe. Vooral van het luisteren geloof ik 😔 pannekoeken eten en strijken: anke doet alles. Ik vroeg Annemarie waarom ik dit deed, zoveel sporten. Ze antwoordde dat nu de basis voor de triatlons wordt gelegd, in deze periode en op deze manier. Daar dacht ik aan: een sterk fundament bouwen. Fietsend in Watopia. Het voelt wel goed aan als ik er zo over denk. Dat fundament. Bouwen kost energie.

23 maart: Fietsen in Watopia met Yathzee en zwemmen in het dubbele uur

Het zat niet lekker, het trapte niet makkelijk, de cadans bleef steken en de dobbelstenen rolden ook al vierkant.

Ik had de fan uit en het ging supermoeizaam. Buiten hagelt het van tijd tot tijd keihard, dus dat was niet echt een optie. En dan op het einde ook nog de jungle en toen wilde ik 30km vol maken. Heb ik nog langer gefietst dan de bedoeling was ook! En dat terwijl ik het na 5 minuten al zat was.

Zwemmen – de Magic Distance!

Geen zin om te gaan. Ik dacht: ik ga even kijken of er nog alle banen zijn, dan kunnen we om 6 uur gaan. Maar ik zag dat er een dubbel uur was, dus ik dacht: die pak ik als het goed gaat. Ik moest om 5 uur nog plassen, het was stikdruk in baan 3 en ik heb de gegevensvelden van mijn horloge ingesteld. Zie ik afstand en tijd ook. Zo miste ik het inzwemmen. Het was nog koud ook. We gingen inzwemmen met de bekende 50mxheel-armen-heel-benen-heel-school-heel-rug-heel. Ik ging voorop.

Toen ik 25m had gehad dacht ik: hier blijf ik voorlopig, dit voelt super! Ademhaling helemaal in orde, slag prettig en ik voelde me goed. Ze vonden me flink de slag er in houden 😊 een duurtraining met snelheidselementen. Nog beter. 50-100-150-200-250. Eerste en laatste baan snel. Ik hoefde niet voorop en rustte uit en hing niet achter W zoals gewoonlijk. Dat was wel een gemisje. Ik telde niet mee en zwom gewoon achter ze aan. Toen 50 en 100 steigerun (bleh) en ik deed de 200 duur voorop. Ergens had ik 25m gemist en dat irriteert me dan enorm. 1 keer niet aangetikt. Ik zwem alles met achtje. Toen moesten we 700m doen zonder pauzes en met 50hard tussendoor. Ik zwom achter DS en ik telde mee. Het ging onwijs goed. DS vertraagde wel wat, maar ik vond het zo stoer van hem! Hij kletste nog tegen me, maar ik wilde door naar het volgende uur. Ik zwom 250m zonder achtje. Dat ging en ik deed er 5:21 over. 1 andere man in de baan en GN kwam erbij. Heerlijk rustig opeens! Maar geen sprake van achter iemand zwemmen dus… W gaf de training. Vincent ging er uit.

We begonnen met dezelfde 450m inzwemmen en ik ging weer vooraan en deed er zo’n 30 seconden langer over. Vooral benen vond ik maar zo-zo. Toen de 50-100-150-200-250 ook weer. Ik ging alles voorop. Verschil tussen duur en snel was wat minder. En ik telde de afstand mee! Hierna deed ik 100 zelf om aan 3800m te komen. (de afstand van de hele triatlon) Langer gezwommen als ik had gedacht & de training is dan ook vuurrood in het schema. Maar wel blij en tevreden! (Annemarie zal er later als beloning een groene training van maken 🙂 )

24 maart Zandvoort Circuit Run: 10 engelse mijl, slecht weer en pret!

Hier staat het verslag!

25 maart: uitfietsen, niks nie rustdag, nergens voor nodig.

Rust dag? Dat stond op het schema. Is het eindelijk lekker weer, dan wil ik graag buiten uitfietsen. Mijn benen willen dat. Mijn fiets kan dat. Ik doe dat.

Training van donderdag gepakt. Die rustdag komt wel in deze week vol sociale verlichtingen. Het gaat overigens altijd lekker rustig, niet alleen het eerste kwartier, wat volgens het schema had gemoeten. Ik heb geen haast op de fiets. Wel koud. Muziekje op en even de paaseitjes die per ongeluk verdwenen door mijn mond, wegrijden.

Ik ben een beetje kribbig door alle mensen die de elementen bij Zandvoort of hun gewicht als excuses gebruiken. Of die in hun trainingen telkens de tijd stoppen en in zo’n wedstrijd (als het even wat zwaarder is) door de mand vallen en een enorme trage tijd hebben. Ik ben en te dik en ik hoef allemaal niet beter: vandaag weer een rondje Oostvaardersplassen fietsen, dat is sterk voor mij!

Gewoon een duurrit. Meer of minder is het niet. Een blokje in het bouwprogramma anketriatleed/t. Deze cadans hoort wel bij mij zo (77). Dit tempo ook (26,3). De buikpijn door de paaseitjes blijft helaas. Ik ben in mijn hoofd moe van gisteren, fysiek niet.

26 maart: 40 minuten zone 1/2 hardlopen.

Super neutraal. Alles was gewoon-gewoner-gewoonst. Route overbekend, kalm tempo, geen muziek of afleiding, geen drukte, lichte lente en niet echt moeite. Helemaal saai en gewoontjes dus. Maar wel na een extra dag werken. En ietwat slecht geslapen.

Eventjes voor een foto gestopt (waarom niet) en 7km volgemaakt. Op het einde moest ik naar de plee. Toen ging het horloge nog even aan, dus ik heb er nog langer over gedaan dan als ik ‘m gelijk stop had gezet (asumevat) Met stoppen is de gemiddelde tijd 6:33. Prima genoeg denk ik zo. Ik merk in elk geval vooruitgang nu ik weer lichter ben en helemaal opgeknapt.

Toch: er zijn uiteraard Grote Jongens die elke dag hardlopen en op mijn dubbele snelheid. Maar ik ben een Kleine Trien, die een kilo is afgevallen afgelopen week, supergoed op de voeding let en langzaam verder bouwt naar een betere versie van zichzelf. Zonder op Strava te toeteren, zonder elke training op Insta te delen. En heel soms sluipt er even een pijntje in de enkel en dan krijg ik het benauwd. Of de darmen gaan weer op hol en dan heb ik even paniek, maar het trekt weg en er is ruimte in mijn hoofd. En ondanks dat ik dus een Kleine Ploeteraar ben, heb ik toch maar weer gerend na de wedstrijd van afgelopen zondag. Omdat mijn benen dat prima kunnen, geen enkel probleem. En dat voor degene die bij de kennismakingslunch met de directie de gemiddelde leeftijd omhoog haalde!

27 maart – Een drukke (sport)RUSTdag, maar wel even gewandeld!

Gesprekken op het werk.
In 4 weken tijd 4 kilo afgevallen.
Niet eens veel spieren. Diëtiste. Moet meer eiwitten eten. Weinig eten kan ik. Voelt prima!
Alles een beetje gevoelig vandaag, alle spiertjes en gewrichten. Niet ernstig, maar ietwat gevoelig.
Lekker samen wandelen met Rob in de avond. Even bijpraten.

28 maart – Fietsen – vrije training zeg maar.

Stond niks op het schema, want die training had ik naar maandag getrokken, maar redelijk weer en ik moest even wat stress afreageren en ww-punten verzamelen. Schoolstress. Niet echt van het werk. Even afreageren. Sorry mevrouw de gymlerares (schrijf ik aan mijn trainster) maar middelbare scholen zijn echt kut en zenuwslopend. Gewoon fietsen zonder muziek, zonder opdracht. Wel even lekker hoor.

Fietspad achter noorderplassen langs was afgesloten, dus moest door de wijk. Hebben anderen dat dan niet, dat er peuters fietsen of honden lopen waar je voor moet inhouden? Zal wel niet, want die mensen rijden voortdurend 30+. En ik haal net 26,5. Daarom doe ik dus niet mee aan een tijdrit of een social ride met 27 gemiddeld. Ik ben gewoon blij met 25km op een suffe witte donderdagavond. Vol vogelgeluiden. Geen topsnelheden hoe ik mijn best ook doe. Cadans voor mijn doen hoog gehouden, maar ook dat is geen 80+. Tis wat het is. Dit was zo’n klein legoblokje van 2. Die moeten er ook tussen passen in het bouwwerk triatlon. Zonder noemenswaardige voeding. Lang weekend voor de boeg. Ook al is het een uur korter! #Ankeisanti-eten #ankeisnietzogezelligsociaal

29 maart – 15 Kilometer duurloop met Joyce naast me op de fiets

Het GING gewoon! Ik zag er erg tegenop: weer 15km… Ik had deze naar vandaag geschoven want dan kon Joyce mee fietsen. Ze was toch al in de buurt. Nadeel was wel dat het in mijn overbekende omgeving was. Maar ik moest de route andersom doen dan normaal vanwege de wind op de dijk. Dat is even schakelen voor mij! En het tijdstip is niet handig, half 1; met eten. Joyce nam de rugzak mee met drank en ging op haar mountainbike. Ze kletste kilometerslang moeiteloos voort. Over alle (klein)kinderen en familie. Heerlijk! Ik hoefde alleen maar te lopen en te luisteren.

De eerste kilometers gingen redelijk en behouden. Hartslag en inspanning laag. Gevoel prima. Ik wilde 5km binnen een half uur, maar had 35 sec te veel. Toen het nieuwe pad op, waar Joyce nog nooit geweest was. Wind tegen. Even buffelen. En ondertussen luisteren. Gek genoeg ga ik dan sneller!

De dijk op is ook nog even een oja-moment en dan op de helft bij de vogels een stopje. Drinken, eten. Dan wind mee en zon mee. Fotootje.

Het tempo gaat flink omhoog! Terwijl het makkelijker is. Ik neem het ommetje de dijk af, want ik weet niet of het net genoeg gaat zijn, mijn route. 10km binnen een uur (horloge stilgezet in pauze). Dan moet ik toch weer. Ik ga de bosjes in, schaaf me en het is diarree-achtig. Dat is balen. Daarna weer verder. Het tempo blijft onder de 6:00 liggen, maar met 3km te gaan merk ik dat ‘t niet hoeft. Hartslag is wel hoger. Het is niet lastig, maar het is te doen allemaal. Ik moet om het park en dan nog om het huis. Binnen 1,5 uur zonder de stops. 6:30 gemiddeld met stops. Het was heerlijk dat Joyce mee was!

30 maart: Duurrit samen met SG.

We zouden dit al vorige week of de week daarvoor doen, samen een wat langere rit maken, maar toen was het weer er niet naar qua wind. Vanmorgen toen ik wakker werd, regende het. Zucht. Ik ben niet tegen een beetje regen, maar zonder SG was ik 2 uurtjes binnen gaan fietsen. (En nog even blijven liggen) maar het zou droog (of droger) worden. Ik had toen ik naar SG toe fietste nog een paar druppels. Er zat geen tempo in, dat voelde ik en de cadansmeter wilde niet koppelen. De remmen piepen en toeteren dan zo hard met natte wegen- vreselijk. Rondje Gooimeer zouden we doen hadden we bedacht. SG fietst ook niet zo hard. We kletsten over haar longcovid en wat het betekent. De brug over en even zwaaien naar het keerpunt tijdrit. Doeiigg, ik ben er liever niet bij!! We kletsten over familie. Over plannetjes. We kletsten over fietsonderhoud. En zo door Blaricum. Zonder regen.

Bergjes over. Gelukkig kent SG de weg! We kletsen over afvallen. Langs Naarden af. Nog steeds droog. Ik kwebbel over mijn werk als we naar de Hollandse Brug rijden. We kletsen over gezamenlijke (oud-)kennissen als we de brug over gaan. Dan door het Kromslootpark. Het gaat allemaal niet hard, niet met moeite, maar heerlijk gemoedelijk en gezellig. We kletsen over de route. We moeten over het Floriadeterrein. Ik zit op 50km en ga dik over de 2 uur en een groene training heen. We fietsen door Nobelhorst. Mijn voeten voel ik al lang niet meer door de kou en ik heb denk ik modder tot in mijn haar, maar we blijven droog! Verder was de kleding precies goed met de warme broek en lange jas en lange handschoenen. Ik fiets naar huis en ben blijer als toen ik naar SG toe reed.

Het is misschien niet snel, maar ik doe het lekker wel!!

62 kilometertjes fietsen. Iets wat niemand van de familie op het feestje ter ere van mams straks zal begrijpen.

We hebben geluk gehad met het weer en ik heb het geluk iemand zo lief en leuk als SG te mogen kennen die me mee de regen in neemt. De fiets moet tot morgen wachten om schoongemaakt te worden. Garmin was helemaal van slag en rekende alles dubbeldubbel. Daar kan ik niet tegen! maar het levert wel veel punten op bij de Weight Watchers, en dat is fijn voor de paasdagen 😆

31 Maart – hardlopen met snelle minuten en een lage hartslag op eerste paasdag 🐣

Pfoe, het was even zin zoeken in plaats van eieren. Mijn maag is wat van streek van al het (slechte) eten van gisteren. Maar ja, een ‘uurtje’ hardlopen, dat moet toch lukken… de zon kwam er door en ik ging voor het eerst dit jaar kort/kort! 5min inlopen op lage hartslag. Daarna 25min ook op lage hartslag. Maar de hartslag bleef (te) laag. Ik loop in zone 1 10km/u. Moet naar zone 2 toe, maar dat lukt niet echt. De ademhaling en het tempo zijn wel hoog #ksnaperniksvan en vrees voor de hoge hartslag stukken straks. Ik ga het bos in en daar moet ik al. Ik ga in de bosjes zitten en voor de eerste keer wordt ik ‘betrapt’. Sorry mensen, bedankt voor het keurige stoppen en voor het bijhouden van je honden. Ik ga onverhard verder.

Het is druk. Ik ga versnellen, maar zoals te verwachten was, blijft de hartslag te laag en onder de 155. Het tempo gaat wel dik omhoog naar 5:19. 3 minuten rust en dan nog een keer. Het is écht druk opeens rond het centrum. Nog sneller en de hartslag zit de helft van de tijd goed! Stukje wandelen en om mensen heen cirkelen. Ik voel me goed en 🥵. De derde keer blijf ik op het fietspad en door alle drukte komt de hartslag zelfs te hoog uit! 💓 ik ga tot het viaduct voluit en loop 5:08. Goed genoeg.

Ik wandel omhoog en dribbel dan de wijk door met een ommetje. 10km in min, haal de 11km net niet in 6in training. Paar seconden. 65% uitvoeringsscore valt me mee. Tempo van 5:50 gemiddeld. Is prima!

Mooie maand gedraaid. Min 4 kilo aan gewicht, 171km hardgelopen. Angst voor een blessure zit er wel in. #oldmamasport

alle sporturen maat 2024: elke dag iets en minstens een half uur! Daarvoor heb ik ook een badge gekregen van Garmin.
Al lijken de getallen in Garmin anders, want daar heb ik zelfs nog meer gefietst. Geen idee waar het mis is gegaan 🙂 ! (lopen en zwemmen klopt wel)
Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-07a Zandvoort Circuit Run

De korte versie: Alles ging goed.
Ik ben goed met ‘zwaar’ en ‘afzien’ blijkbaar.

Eigenlijk ben ik helemaal niet meer zo zenuwachtig als ik vroeger was. Misschien is het wel op 🙂 Ik maakte me alleen wel een beetje zorgen om het weer. Niet tijdens het lopen of vooraf, want dan kan je wel warm blijven, maar naderhand… Dat is altijd lastig met tassen pakken en snel afkoelen. En veel eten vind ik lastig in combinatie met Weight Watchers. Ik ontbeet gewoon en nam 4 witte bollen mee met hagelslag. Ik ga gewoon onderweg een keer naar Dixie. Dat calculeer ik in. Het enige wat ik ga doen in Zandvoort is de medaille binnenhalen voor de 10 engelse mijl, voor 16,1 kilometer. Vincent gaat met mij meelopen, dan kan hij rustig aan doen en foto’s maken. Ik heb het hem op alle manieren nagevraagd of hij dat echt wil en dat is wat hij ook echt wil doen! Geen wedstrijd, geen race, maar auto’s spotten, of beter gezegd: auto’s spoRten.

Ik begon me wel zorgen te maken toen ik zag dat er een treinstoring was bij Zandvoort! Die zou tot half 11 duren en wij zouden daarna pas doorreizen vanaf Haarlem, maar ik vond het onhandig. Mijn zwemtas zat vol met reservekleren en reserveschoenen ook. Toch hadden we nog wat tijd over en in die 20 minuten ben ik lekker piano gaan spelen! Om 7 minuten over half 10 namen we de trein.
PF reisde mee. Zij stapte in bij Almere Poort. Het regende. Het was guur weer. We moesten overstappen in Weesp en daarna in Amsterdam pakten we de trein richting Haarlem. Dat ging allemaal prima. Het was gestopt met regenen. In Haarlem stapten we over in de trein naar Zandvoort. Alles reed dus weer, maar de trein zat propvol. Wij zaten voorin. PF kletste lekker mee. Ik had genoeg trek om al 2 broodjes op te eten! En ik moest weer plassen… Ik was als eerste bij de WC in Zandvoort. Daar was het druk en ‘gezellig’.

De 12 kilometer moest ook nog starten, dus die liepen er ook tussen. Dat was een vergissing van me. Het was erg druk. We liepen naar het circuit.
Het was koud met hele harde wind (windkracht 6) en regen. Het nodigde niet echt uit, Zandvoort. Er waren al mensen klaar met de 4 kilometer. We moesten omlopen naar het circuit en daar keken we even rond. Vincent ging auto’s fotograferen, PF had het erg koud (ze heeft ook geen vet).

Het ging nog harder regenen en we gingen een tent in, die al flink vol was. Dat vind ik dan heel moeilijk en erg, zoveel drukte en onrust en geen ruimte. Ik zette even mijn muziek op om tot rust te komen en hoorde het pianostuk. Dat overstemt even alle zenuwen en ik realiseer me dat ik met een soort gemak 16 kilometer zal kunnen lopen. Ik wil de 10em binnenharken, niets meer of minder. Zonder zenuwen, Dixie of doemgedachten als het kan. Als ik me dat realiseer en ik haal weer adem, kan ik nog wat eten en nog een keer naar de WC. Ik moet nog steeds alleen maar plassen. Ik kleed me om en ga dan nog een keer. Ik tref een WC die wordt schoongemaakt en voorzien van papier en dan lukt het! Dit gaat helemaal goed komen….
We brengen de tassen weg en PF gaat naar haar eigen startvak. Ze start 8 minuten voor ons in het leden-vak. Vincent en ik zijn rood. Vincent fotografeert nog een keer enthousiast alle auto’s. Daarvoor is hij hier 😉

Dan door de pits en we staan vooraan als de pitdeur opengaat. Ik geniet van Vincents enthousiasme. Dat helpt me de zenuwen te bedwingen, die niet echt groot zijn. De filmpjes van de kleine Ier vol contemplatie helpen ook. En niet te vergeten dat ik zeker kan zeggen dat ik hier de enige ben die een Hardman-buff om heeft! Dat is ook gelukt, dus deze ambitieloze 16 kilometer kunnen mij niet deren.
Vincent geniet zich suf van de herrie, de muziek, de rode lampen. Er doen 26duizend mensen mee aan sporten dit weekend in Zandvoort: inclusief wandelaars en fietsers (die ik al helemaal niet benijd). Mijn hartslag ligt op een gegeven moment weer op 85, wat ik in een startvak een enorme overwinning vind. We staan vooraan, zodat Vincent alles goed kan zien en straks zullen we wel rustiger gaan.

De lampen gaan op groen! En dan maar gaan. Het was heerlijk dat Vincent meeliep maar ik vond het in het begin moeilijk want hij kan meer en is dit geen opoffering van hem? Dat vond ik in het begin zeker lastig, maar hij slingerde op en neer naar de auto’s. Ik moet altijd even wennen aan de hoogteverschillen en aan het feit dat je niet ongestoord kunt kletsen onderweg: omdat het te druk is en omdat je je adem ergens anders voor nodig hebt. Vincent kletste wel: Op dit fiets merk je dit minder, niet te snel gaan hoor mama, oh kijk, weer een auto! Als een kind zo blij.

Ik moet opletten dat ik me niet erger aan iedereen die me nu voorbij loopt, want het kan me niet schelen. Ik moet het afmaken en daarmee basta en ik weet dat het me zal lukken.

Onderaan in de bocht komt RV van de TVA ons voorbij. Vincent rent richting een auto en hij ziet eerst mij en dan Vincent en hij roept: Loop je mee Vincent? Sorry, RV, Vincent is al haas al besproken vandaag… Ik moet er van lachen. Ik ken de bochten intussen wel en de kilometertijden zijn eigenlijk inderdaad te hoog, maar ik denk bij mezelf: dan hebben we straks wat over. Ik ben blij met de buff en de handschoenen. Het is niks warm. We zien de andere groep in tegengestelde richting komen, die zijn net gestart. En daar zijn de volgende auto’s alweer. Ik fotograaf Vincent ook een keer.

In de verte is een traumaheli en dat vind ik nooit leuk, met al die fietsers die op weg zijn. Traumahelis zijn nooit goed nieuws. We lopen de bocht door en daarna komen we bij de kombocht. Vincent loopt wat hoger en ik wil ook op het asfalt blijven, maar opeens begint iemand voor mij te wandelen of stil te staan en dan moet je wel naar beneden. Mensjes hebben minder massa dan auto’s.

Maar ik vond het wel leuk en begon gewoon maar te genieten van deze ‘wedstrijd’ waarvan er al 3 kilometer op zaten! In het tunneltje riepen we nog eventjes echo, maar het mocht niet echt een naam hebben.

We gingen het circuit af, door naar de volgende fase. Er was een auto vol glitters met een DJ en Vincent maar filmpjes maken. 😀 De parkeerplaats stond vol met raceauto’s op een rij en Vincent werd daar helemaal enthousiast van. Ik zag een auto in mijn kleur waar ik langs wilde. En toen misten we de post. Intussen reden er heel erg veel sirenes en dat vind ik moeilijk. Daar word ik zenuwachtig van. Op de kruising moesten we stoppen voor de 🚒 maar dat is prima en alleen maar goed. Ik nam meteen wat water!

Toen de rotonde op en het was even druk natuurlijk. Ik ging toch niet voor een PR dus ik vond het leuk en goed dat we even hadden stilgestaan. Op de Boulevard moet je dan even op en neer en daar begon de regen pas echt. Inmiddels was het me duidelijk dat Vincent voorlopig naast me bleef lopen en daar geen bezwaar tegen had. Je zag het gat waar tussen de brandweerauto door was gegaan. Inmiddels gingen we al mensen van de eerste groep inhalen. Ik liep de 5 kilometer binnen een half uur! Inclusief stoppen. Die kilometer zat op 6:30.

Toen gingen we het strand op. Tegen de hagel in. Het was echt zwaar en ik…. ik ga daar breed bij lachen. En ik roep nog: “we gaan naar beneden! Nu zijn we toch al nat, we worden alleen nog maar natter.” Het zand was mul. De wind vanaf zee was heel erg sterk. Het strand was klein, het werd eb. Dan gaat de knop om en ga ik alleen maar bikkelen. Blik op oneindig. Kan ik. Goed zelfs.

Vincent naast mij heeft het moeilijker. Er is zand in zijn oog gestormt en hij snauwt dat hij niks ziet. Ik vind het geloof ik leuker dan hij en ik ga gewoon door. Uiteraard kost dat mulle zand een hoop energie en wat tempo, maar je moet er van maken wat je kan. En er komt een einde aan. Ik kijk tot voorbij Zandvoort en daarna staat er een bordje wat bijna gaat verzuipen. Ik ga rechts van Vincent in de wind lopen. Dat helpt hem wat. Ik merk het verschil. De wind komt vanaf de zee, van rechts. Ik vind het gebulder van de zee prettig klinken. Rustgevend. En ik heb medelijden met de ex-klasgenoot van Vincent die hier ook moet lopen. We komen bij de post en ik wandel er langs en drink wat en neem een fruit gellie. Flink wat kauw werk. Voor de race had ik 4 witte bollen met gekleurde hagelslag gegeten wat echt veel is voor mij. Ik zat nog vol eigenlijk! En veel gedronken. Dan is in de verte de duinovergang al te zien!

Toen werd ik door de zee en het water gedwongen omdat de meneer links van me niet weg sprong 😣 en de vloed sneller opkwam. Natte voeten. Ik mopperde even, maar verontschuldigde me ook bij die man. Ik kan met natte voeten lopen. Ik heb het daarna nog een keer gehad. Toen moesten we het duin op klimmen. Ik neem graag mijn verlies en ga langzamer. Ik haal de man die me opzij duwde lekker in. Lekker puh. Vincent rende min of meer naar boven.

Maar daar kreeg hij een noodbericht dat er in Zandvoort een grote brand heerste. Dat is moeilijk voor Vincent, want daar lopen wij dan juist naar toe. Maar ik kon hem wel verzekeren dat de organisatie oplet. We lopen op het fietspad. Ik vind asfalt en dat het dan sneller zou moeten moeilijker dan zand. Ik word veelvuldig ingehaald heb ik dan het idee. Waar halen die mensen het vandaan, denk ik dan. Zandvoort loop je heel snel weer in, dat is maar een klein stukje eigenlijk.

Daarna is er een post en ik nam even wat water. Je loopt dan langs de waterleidingduinen en dat vind ik mooier dan deze steentjesweg. Op de Boulevard was het weer bar en boos. Veel wind, gladde stoepjes, regen. Ik vond het even afzien, maar loop dan wel door. Ik zag daar juist veel mensen wandelen. De afstand klopte intussen niet meer. Dat vond ik gek, want het week wel flink af. Achteraf snap ik het wel: we zijn veel minder ver het strand op gegaan en missen dan zo’n 600 meter.

Vincent hielp me het wat hogere tempo vol te houden. We lopen dan weer harder dan 10 kilometer per uur. En die paar kilo minder helpen ook! De laatste km’s blijven een ding en wat heftiger dan de rest, maar alles bleef oke aanvoelen. Ik ben niet zo van de drukte van Zandvoort, al viel het met dit weer mee. Langs de leuke trommelaars. We gaan steil naar beneden en ik heb Vincent gezegd dat hij de laatste kilometers ook zijn eigen tempo mag doen, maar hij wil en hoeft dat niet.
Dan zie ik PF voor ons lopen. We gaan haar inhalen en dat vind ik moeilijk!

Zij is dus eerder gestart en ik had nooit verwacht dat wij sneller zouden zijn. Ze haakt eventjes aan, maar houdt het niet vol. Ik ga er ook niet langzamer voor lopen. We lopen langs het station en Vincent fotografeert HUP. Het is nog steeds alles behalve warm. Dan de laatste kilometer. Ik word aangemoedigd door een paar Almeerse meiden. Het valt me op hoe stevig ze zijn. Vincent wil de Porsche verderop fotograferen, maar hij is bang dat die weg rijdt. Hij zet een sprint in. Dat doet mij dan enorm goed, dat hij gewoon moeiteloos van me weg kan lopen. Daar word ik trots van en moet ik van grijnzen. “Mijn kind” denk ik dan.

We draaien het circuit op. Het is erg druk met auto’s die de parkeerplaats niet af komen en met mensen die al klaar zijn. Nu lopen we waar we daarstraks al mensen in tegengestelde richting aan zagen komen. Ik weet zeker dat het geen volle 10 engelse mijlen worden. Jammer dan, maar de medaille telt! het laatste stukje maan ik Vincent vooral te genieten.

Hij filmt de auto’s en ik neem zelfs nog even de tijd om te poseren 😀 We gaan hand in hand juichend de finish over.

Ik zie bij iedereen een te korte afstand. We wachten nog even op PF. Ik heb voor mijn doen prima snel gelopen. En ik ben er niet helemaal stuk van. Ik ben ook erg snel weer bij. We ontvangen de medaille en Vincent klimt nog even op het podium en wordt daar gefilmd (ik wil haar insta wel vragen mama, dat was een mooi meisje). Later blijkt ze van Instagram te zijn!

We lopen snel naar de tassen en het regent weer. Het was inderdaad flink koel, maar we hadden snel de tassen en gingen de tent in die weer vol en stomerig is. Omkleden is lastig, want alles is nat en ik wil zo snel mogelijk alles droog aan hebben. Ga midden in een drukke tent maar eens met alleen een omkleedhanddoek staan te hannesen op 1 been, terwijl je compressiesokken uit wil doen! Daarna chocomelk drinken en daarna pas naar de wc, wat tijdens de race niet hoefde!! Een dikke vette overwinning. Vincent maakt nog foto’s, PF heeft het koud en ze baalt dat ze niet zo snel kon zijn als normaal, terwijl ze vorige week nog ziek was.

Zo kan het dus ook. De tijd en of dat een PR is boeit me helemaal niks. Of het sneller kan ook niet. Gek he? Hartslag mooi onder controle, loopcadans oke & ook nog een dikke minuut stil moeten staan voor de brandweer! Ik ben er heel content mee.

Achteraf is het een PR (als het echt 16,1km was geweest tenminste) met 1:32, maar nu vier ik weer een medaille en meer niet. Maar ik vier vooral het kalme beginnen, het avontuur samen, het afzien, het ontbreken van een Dixie en dat we gezond zijn. Ik heb geen excuses nodig van het slechte weer en hoe zwaar het was en hoe stoer. Just another one. Bij de Weight Watchers gaat het helemaal los, omdat 1 vrouw binnen 1,5 uur de 12 kilometer heeft gelopen. Ik ben bang dat wat ik doe voor hun onbegrijpelijk is. ‘s Avonds moet Vincent werken en voor die tijd eten we friet met een hamburger. Dat kan vast wel met de weight watchers punten!

Categories: Wedstrijd | Leave a comment

2024-06

10 maart: uitfietsen voor de badge

Mijn benen zijn niet écht moe. Beetje last van mijn bovenbenen. En van zout op mijn gezicht en 1 heel klein wondje van de rugzak. Ook niet echt moe en alleen ‘s ochtends hongerig. Een beetje hoofdpijn van een vochttekort, maar ik weeg slechts 400 gram minder dan vrijdag.
Ik schrijf de blog en ben toch wel wat geïrriteerd door alles en wat slecht georganiseerd. Na de (karige) lunch ga ik fietsen. Muziekje mee en de racefiets. Vincent vindt het nog nodig om op mij te mopperen, dus ik trek de deur achter hem dicht en ben klaar met de puber. Na twee km fietsen melden de devices al dat de di-2 bijna leeg is. Dat is twee keer 🫣 ik hou de cadans hoog en trap tegen de wind in door het Kotterbos. Het is er druk. Bah. Nog meer onrust. Straks heb ik wind mee, denk ik telkens maar. Ik doe gewoon mijn eigen kalme uitfietsen. Laat de heren op tijdritfietsen me maar inhalen. Ik ga door het bos naar de sluisjes. Leuk! Ik stop even op de Knardijk voor een foto.

Daar ook weer druk en vaak inhouden voor wandelaars op het fietspad. Andere muziek opgezet. De Knardijk viel me enorm mee, ik had heftige zijwind verwacht, maar die bleef ver uit. De oostvaardersdijk op heb ik vol wind mee. Liggen en trappen. Nu zijn het ganzen die in de weg zitten; letterlijk! Op de dijk is het dan weer enorm rustig met mensen. Ik hoef maar 70 minuten te fietsen en ik wil ook de badge halen voor 40km fietsen. Dat past niet bij elkaar. Ook niet met wind mee, want het zal rond 35km blijven steken als ik naar huis ga. Dan bedenk ik dat ik de nieuwe release van Loreena McKennitt vrijdag ben vergeten! Een reden om naar huis te gaan en te luisteren. Of rij ik door en maak veertig vol? Ik rij nu lekker en besluit even door te rijden en straks nog wind tegen te accepteren. Misschien haal ik het net als groene training? Maar op de weg terug richting het verbindingspad over het nieuwe knollenpad denk ik al dat me dat niet lukt. Ik moet nog verder om en dit pad is echt ruk. Ik ga richting huis en maak 40 vol. Oranje training neem ik voor lief.

11 maart: Rust is goed voor je, dus ik ga maar niet fietsen, maar wandelen

Hersteltijd verbeteren op het werk!

Een frisse neus liever dan binnen fietsen. Even langs de winkels wandelen samen met Rob en wat bijpraten. Druk en leuk gewerkt. Echt geholpen aan de telefoon en dat ging vanzelf. En de website van KSU om aan het zetten. Ik kan nog weinig, maar ik ben blij dat dingen me echt lukken! Pijn in de bovenbenen. Er zit nog vermoeidheid in van de wedstrijd, maar voor de verandering krijg ik extra energie van het werk! Morgen maar alles dan: fietsen lopen en zwemmen.

12 maart: Alles op 1 dag – de kleine triatleet

1 – Binnen fietsen en bellen

Ik kon het gister niet opbrengen na het werk en ik wilde toen even naar buiten toe, maar voor fietsen was het al te donker. Dus ik ging vandaag maar. Ook nu te kil buiten en te nat, dus ik ging binnen en tegelijk met mijn zusje bellen. We hebben een (saai) feestje bij hun thuis gemist waar de nieuwe vriend van mijn nichtje werd geintroduceerd. Dus ze had genoeg te vertellen!

Ik zat op de Tacx en daar haal ik de wattages blijkbaar weer helemaal niet. Ik snap er echt niks van en ik bleef maar gewoon trappen. Een beetje door Watopia. Ondertussen luisteren en na 35 minuten in een paar minuutjes vertellen hoe het hardlopen was en dan weer verder over “de jeugd van tegenwoordig” . Ik dronk keurig uit de bidon en deed niet echt veel moeite om de fietswattages te halen. Ik ging gewoon verder, that’s it. Ik deed de versnellingen een beetje, maar er zit 1 sprintje in Watopia waar ik mijn best op deed. Het was het toch allemaal net niet en ik deed maar wat. Nothing special, nothing new: maar wel gewoon de training volgemaakt, ook al was de initiele opdracht anders.

2 – hardlopen en herten spotten

Het belooft weer goed te komen buiten: alles wordt alweer wat groener en er zijn katjes en de bloesems komen op. Zoals ik al dacht, werkte de hartslagmeter niet, hoewel ik die wel om had. Ik kwam niet eens in zone 1, en dat is verdacht. Ik heb de herten gezien! Ze komen dichtbij.

Ik had lekker de nieuwe CD van Loreena McKennitt op staan. Ik liep heerlijk kalmpjes en toch ook weer met ietwat inspanning langs de plassen. Andersom als normaal. Eigenlijk moest ik na 4km al de bosjes in, maar ik ging zo lekker en stelde het uit. 5,5 kilometer en daar ging ik even krokodillen verjagen. Toen liep ik een ommetje door het bos, allemaal lekker onverhard. Toen ik de brug op moest, begonnen de 30 seconden versnellen. Gelukkig zat er ook 1,5 minuut rust na. Het verschil met viaduct op en viaduct af was een dikke minuut! Maar ik voelde de bovenbeenspieren behoorlijk. Ik zette me elke keer 30 seconden in en het ging best hard dan. Ik dacht dat ik 8 minuten moest uitlopen en wilde nog even bij de bloesems langs, maar het waren slechts 3 minuten.

Toen had ik natuurlijk wat tijd te kort en toen heb ik de 10 kilometer toch maar vol gemaakt. Als ik nog iets minder weeg, kan dit weer binnen een uur, maar nu nog even niet. Ik liep wel lekker al met al. Het gaat weer ergens op lijken en ik heb weer hoop.

3 – zwemtraining baan 3

Training hetzelfde als 2 maart.
200m inzwemmen
Voorop bij de tempo-tijd, maar dat was erg zwaar. Kwam elke keer iets te kort. Per 2 keer zeg maar.
Toen lekker de twee keer 600 (200-2×100-4×50) in de benen gehangen.
Tot slot 100m zonder achtje.
Was d’r moe van. Van alles op 1 dag proppen. Jammer dat ik me dan toch niet goed genoeg voel (anderen doen dat veel sneller of veel meer kilometers).

Hartslagband doet het weer. Die was al weken leeg. Het ging ook zo goed hahaha. Tenminste met hardlopen. Zwemmen nam ie al een tijdje niet meer op. Schuurplekken voor niks. 😒

Triatlon gedaan. Ik doe mee aan een competitie en schrijf de volgende mail:

Zaten hier de snelste 500 meter zwemmen in? Welnee, het was laat en ik vond de training vermoeiend, maar ik was er bij!
Zitten hier de snelste 20 kilometer fietsen op de Tacx tussen? Natuurlijk niet, want mijn Tacx is hartstikke eerlijk afgesteld, dus hard ga ik nooit.
De snelste 5 kilometer hardlopen van de maand? Zeer zeker niet, want er zit nog een halve marathonwedstrijd van 3 dagen eerder in mijn benen. 

De volgorde klopt niet eens en de “wisselzone” was gevuld met lunch, diner en lekker een uurtje op de bank hangen. 

Ik deel deze gegevens niet om de snelste of de beste te zijn. Ik ben een vrouw op leeftijd en ik sta (bijna) nooit op het podium, niet in de top of moet vermeld worden in de artikelen op 3athlon. Ik heb geen grote verhalen van overwonnen ziektes, extreem gewichtsverlies of verzachtende omstandigheden. Ik ben één van die sporters die aan triatlon doet omdat ik van trainen hou, het leuk vind om doelen te stellen en mezelf uit te dagen. Ik ben één van de deelnemers aan de wedstrijden die haar eigen beleving heeft en niet opvalt. Ik ben één van de mensen die gewoon geniet van 3 sporten! Ook als training vind ik het soms een uitdaging op dat op 1 dag te doen. Gewoon, voor mezelf. Naast mijn deeltijd baan, een gezin en een huishouden. Eén van de vele triatleten die hun eigen verhaal aan het creëren zijn in onze prachtige triatlonsport. 

13 maart: een wandeling in Leiden, meer niet. Een half uurtje beweging.

14 maart: Fietsen 6×4 versnellen tegen het avondlicht

De hele dag koud; iedereen heeft het over lente, maar ik heb het dieet-koud. Om 5 uur moet/wil ik gaan fietsen buiten. Moet net lukken met 100 minuten voor de boeg voor het donker wordt. Maar… afsluiten, spullen pakken, omkleden: kwart over 5 toch weer. 😒 de stad door is druk, de cd van LMcKennit harder zetten en lekker infietsen. Pas over de a6 wordt het beter. Wind tegen. I knew. Liggen en trappen.

Ik blijf ook liggen als er een auto komt en ik trap maar gewoon door. Midden op de weg fietsen en alsmaar die wind tegen. Ooit houdt t op en dan keer ik om en komt mijn moment. Na 40 minuten is de cd klaar en ga ik de versnelling in. Mijn benen moeten werken, hard werken om de hartslag te halen en te behouden. Tempo lekker hoog. In de 2 minuten rust drinken en oversteken. Wind mee, kracht mee, tempo mee, liggen; de benen zullen het voelen! Ik wist niet dat ik ook op de fiets kan pushen 😱 de ‘gezelligheidsrijder’ heeft zich verstopt vandaag. Rust-drinken-Vogelweg op.

Wind van zij en pushen maar weer. Ik zit de oneven keren. Ook dan kan ik doordrammen. Rust-tempo laten vieren. De vierde keer zit alles mee: weg is top, wind geweldig, liggend, warmgedraaid: 4 minuten voluit. Rust met drinken en foto en de bocht door gaat snel voorbij! Ik ben blij dat ik het ommetje heb gepakt. De vijfde is rommeliger met viaduct op en bochten (ik probeer zonder remmen, maar dat is nog te eng) en de Trekweg. E-drinken (ik zit vol) en dan nog 1 keer alles geven: ik hoop ver te komen, maar heb nu wind tegen en ben moe. Het was eigenlijk 1 keer teveel. Het gemiddelde tempo is vet gestegen! Ik ben net niet voor ☀️ ondergang thuis. Alles is mooi. Veel vogels te horen.

Ik zet de muziek uit. 2x de cd en de training is groen. 🟢 Brug over, Kotterbos door. Ik krijg het weer erg koud. 🥶 Ik maak 100 minuten niet vol. Het worden er 42,2. Voor Joyce. 27,5 gemiddeld is top voor mij. 💎 daarna wat eten helpt goed, maar ik blijf t koud hebben. Ik schrijf aan de trainster: Dit was weer eens een keerje een goeie fietsteaining van mij. Ik denk dat ik twee keer per jaar echt kan pushen op de fiets. Nu nog 1 keer te gaan… het ging lekker. En dat na de werkdag net voor de zon onderging. 

15 maart: Duurrit op de fiets

Ga genieten staat er. Kan ik niet. Deze training moet geschoven worden naar een dag zonder mooi weer en daar baal ik van. Maar zo heeft mijn gezin er het minste last van. Windkracht 4. Dan moet de muziek hard staan, wil je die horen! Dan moeten de benen hard werken, wil je vooruit fietsen! Dan hoop ik maar dat de donkere wolken overwaaien. Vol tegen de wind in richting de Haven is echt een ding. Ik stop voor een fruitgellie.

Ik volg het Challenge Parcours maar weer eens, al kent dat z’n obstakels bij Haven en door Pampushout met veel auto’s. Ik fiets het eerste uur 23 kilometer, dat belooft weinig goeds, maar na 25km kom ik op de dijk en heb ik windkracht 4 in de rug. Hoppa. Ik stop nog een keer voor een hapje en ga me dan een beetje liggen te vervelen. Is ook weer niet goed…

Ik kan me prima druk maken over de Knardijk waar ik zijwind zal hebben. En over de andere geweldenaren die mijn prestatie van vandaag zullen overtreffen. Ik hou me vast aan het feit dat misschien 5 vrouwen kan noemen die beter/sneller/verder gaan fietsen vandaag of morgen en wel 50 die helemaal niet (zoveel) zullen fietsen als ik dit weekend doe en gewoon ben gaan vinden. Ik eet en drink eens fietsend en pak alles met links (terwijl ik 35km per uur rij)! Als ik op het fietscomputertje kijk, mis ik de 3 ganzen die willen oversteken en we raken elkaar echt nét niet. Holysjit. De Knardijk is inderdaad loeizwaar, maar het tempo blijft redelijk. Ik verkies het bos in plaats van wind tegen op het open Oostvaardersveld. Dan hou ik wel even in voor die ene andere fietser. Ik zing onderweg lekker mee.

In het tweede uur hark ik met gemak dik 32 kilometer weg. Ik heb twee keer een buitje in de laatste 10 kilometer, maar veel is het niet. Ik rij nog om om de 65 kilometer vol te maken. Als ik de fiets in de schuur zet, begint het te stortregenen – een uur lang! Dit is voor mij hartstikke prima en mooi.

16 maart een Mislukte Progressieve Duurloop door de Polder en zwemmen zat ook niet lekker

Na een korte nacht door een gezellige spelletjesavond met teveel snoep en te laat maar bed en onrustig slapen, sta ik brak op. MrGarmin keurt het goed. Ik ontbijt flink en ik merk dat ik zoveel dieetpunten lastig vind. Ik breng Vincent naar Biddinghuizen voor een fietsmeting. Ik heb een rugzakje, muziekje, route en 100′ training. Ik begin met 10 minuten Z1. Altijd lastig, de lage hartslag.

Biddinghuizers zijn aardig, ze zeggen allemaal gedag. Over een schelpjespad en dan een fietspad. Ik ga 40” z2 in en dat is prima te doen. 1 keer naar links en de volgende afslag over dik 4km. Dat vind ik niks. Het is saai en recht in de polder. Veld-boerderij-veld. Geen boom teveel, nul uitdaging, zero uitzicht.

Walibi ziet er ook troosteloos uit. Het weer is grijs en redelijk kil. Ik tel de kilometers. Ik heb alle tijd om me zorgen te maken over z3/z4 die straks komen. De afslag die ik wilde nemen bestaat niet. 😞 ik loop de hele Alikruikweg af en ga op de kruising op 8km de krokodillen verjagen. Heeft niemand gezien.

Ik neem een slok water, want voor eten heb ik geen animo. Dan begint zone 3 vanaf hrf 154; tegen de wind in en het begint zelfs te miezeren. Toch haal ik de hartslag niet en blijf steken op 152/153. Irritant. Het moest volgens de training ‘goed aanvoelen’, maar dat doet het absoluut níét. Het voelt zwaar, slepend en log. Koud, lastig en moeilijk. Omdat de fietsers steeds stopt, haal ik hem in. Het blijft erg saai onderweg. Dan naar z4; onmogelijk natuurlijk. Hef 161 haal ik 1 keer: een interessant brugje op als ik een foto maak van alle schotels.

Ik tel. Ik ga 6x tot 100 tellen om die vreselijke 10 minuten door te komen. Ik doe 5:45 over een kilometer. Traag! En zo voelt het ook enorm. Na 500 tellen kom in B’huizen weer in en appt Vincent dat hij klaar is. Ik mag nog 20′ uitlopen, maar ik ben er klaar mee en vind het wel goed. Nog geen 1,5 uur en 14km.

Het tempo is matig, maar het vóélde gewoon slecht, onnodig zwaar en lastig. Daar baal ik van. Sorry annemarie (ze was bij klamer). Ze beaamt wel dat ik de minst inspirerende weg van de polder heb afgelopen, die zij alleen maar neemt op de fiets met wind mee en anders mijdt.

En daarna zwemmen ging ook al niet lekker.

Ging ook al ruk met 🍐 🍐. Moeite met ademhalen en de baan bijhouden. Garmin was ook van het padje. Volgende week pas weer zwemmen, dus dit maar even meegepakt en als bonus ook nog eens niet verdronken!! Al heb ik mijn best gedaan.
Waren 4 banen beschikbaar dus ik ging in de middelste baan, goed idee, maar het verschil was veel te groot. En K als trainster die ik niet versta dus ik heb geen idee wat we doen. 50m inzwemmen. Toen 9×50 met verschillende slagen en ik snapte er niks van en zwom achteraan met achtje en dan nog lukte het niet. Ik deed alles gewoon borstcrawl, want van rug en benen raakte ik helemaal van de leg.
Toen een piramide 100-50snel-200-50snel-300-50snel-200-50snel-100-50snel. Wij deden na de snel pauze, maar de rest was zo snel dat ik geen pauze had, behalve als ik aan de kant moest. 3 zwommen als malloten en ik deed tussendoor mijn eigen tempo en iemand achter me aan die op mij vertrouwde. Snel of niet maakte geen verschil. Ik werd gék van het in de gaten houden of ik al opzij moest. Ik moest ook hoesten en de ademhaling was absoluut niet op orde te krijgen. Ik was heel onrustig en dat ging niet weg. Ik ging terug naar de minder snelle baan en zwom rustig achteraan. Not interested in pace. Het ging ook daar niet vanzelf. K wees me er op dat ik mijn hoofd te ver uit het water haal, maar er zat geen rust in whatsoever. Lief bedoeld, maar het hielp vandaag niet. Het is vooral wonderlijk dat ik in het zwembad bleef. Ik deed de laatste piramide ook mee en vond alles (niet) best. Soms is niet verdrinken het beste wat kan🏴‍☠️

17 maart: Een koppeltraining van fietsen en hardlopen

Ik zie er tegenop. Ben een beetje moe gesport. ‘s Nachts maak ik me dan druk dat in vandaag voor de regen uit moet enzo. Dat ik niet eindeloos kan blijven liggen in bed. Er zijn tig dingen om me druk over te maken. Variërend van een zieke bff tot garminpunten. Ik slaap tot kwart voor 8 door en dat is heel wat.
In het schema staat tijdritfiets, maar ik neem liever de racefiets. Geen muziek, geen plan, geen moeten asjeblief. Maar dat laatste is lastig: ik moet toch wel een beetje snel, moet toch wel op de cadans letten. Het wordt een rondje NP. Ik zwaai naar M (oud collega). Wind mee in het begin is weird. Wind van zij vanaf het land op de dijk nog gekker. Ik trap gewoon maar wat. Mijn gedachten flipperen alle kanten op: de was moet gedaan, Vincent kan op Goede Vrijdag naar het evenement, ik wil de Lego auto bouwen.

Omdat het lekker gaat fiets ik wat verder door. Vergissingssss. Die weg mag je niet in en dat doe ik toch. Ohja, druk met auto’s, slecht wegdek én wind tegen. Weg succes en goed gevoel. Geploeter en getrek. De wijk door daarna geeft ook spanning en onrust en drempels en vooral veel drukte. Het goeie gevoel ebt snel weg. En dan dadelijk ook nog hardlopen! Extra druk, meer moeten. Ik wil graag 30km fietsen, maar dat lukt me niet in 70 minuten en dan voel ik me weer slecht. Ik moet de wijk door slingeren en remmen en bochten en gedoe en verkeer: ik ga niet harder dan 25km/u. Heb ik de balen van. Weinig gedronken. Het was net niet leuk. Ik snap ook niet zo goed waarom ik zo veel moet trainen nu. Als ik de Ironman Hamburg zou doen in juni, had ik het gesnapt, maar die doe ik niet en mensen die dat wel doen, trainen ook lang niet zoveel. Ik heb een gezin met een doorlopende wasmachine en via whatsapp een hoop sociale contacten met wie ik meeleef en eigenlijk nog steeds net een nieuwe baan! Als ik mijnfiets wegzet, zie ik dat Vincent ook onderweg is. Nog meer was straks, het brood is weer op: alles hangt in mijn hoofd rond te zeuren.

En daarna hardlopen.
Andere broek aan, fruit gellie eten, naar de wc en dan node gaan lopen. Net als bij ‘t fietsen zonder muziek. Ik moest rustig doen en vooral kalm starten. Na de blamage van gister zag ik dit niet zitten, maar na 700m dacht ik al: dit gaat super. Ik ken de weg, k doe rustig aan, ik moet niks en blijf gewoon lopen. Ik luister naar de vogels en denk aan wat LvdB me duidelijk maakte: het is níet normaal om elke dag te trainen, om zo gezond te zijn, om dit te kunnen en gewoon te vinden. Ik denk dat het lijnen er ook flink in hakt. De eerste km gaat relaxed in 6 minuten. Ik hobbel verder. Voor Joyce, die ziek is en haar opbouw weer moet afbreken. Het viaduct ga ik rustig over. De zon schijnt en het is best warm. Weer rond de 6 minuten. Dan denk ik aan DvR die in Rome loopt: komop steady heldin! De derde kilometer gaat deels onverhard en er zijn wandelaars op het pad (inhouden dus). Iets meer dan 6 minuten. Maar zo gaat het super! Idioot dat het van dag tot dag zo kan verschillen.

Ik zie een extreem lage hartslag en zet wat aan. Voor mezelf. Kan ik net onder de 6 komen! En het voelt goed. Heel veel vogelaars, maar de ganzen gakken met meer. Hoe ga ik er 8km van maken? Ik ga via de berg en zwaai weer naar M. Haha, wat moet die denken: fietsen en rennen… nee, het is niet ‘gewoon’. 5km binnen een half uur! Dan een lastige kilometer: tegen de wind in het vreselijke viaduct op. Het is terug: dat gevoel dat het me zal lukken en dat extra inspanning en wat lager tempo me eerder boven brengt zodat ik kan dalen. Mooie kilometertjjd. Ommetje, want 8km is haalbaar en ik reken verkeerd dat 6’x8km 46 is. Km 7 kost meer moeite en de hartslag loopt wat op. Maar ik ga dan ook sneller! Ik besluit km 8 echt wat aan te zetten en kom Vincent tegen: 👋🏻 5 en foto’s!

Ik zet nog even aan en moet weer een blokje extra om, maar lekker in 5:45 en dik binnen 48 minuten. Fijn dat het lopen ook op deze manier kan. Anke lijnt door. 11:42 uur gesport deze week. 🙄 999 punten van Garmin 😕

18 maart: Een wandeling in plaats van fietsen. ‘t Lijkt even een beetje op. Even met Rob naar buiten omdat het moet van Joyce 😜 Tussen de pakjes door. Het was heerlijk weer. Lekker warm en vol vogels en geluiden. Ik trok het even niet om weer te moeten fietsen. Weer te moeten sporten. #ouweankeismoe eventjes. ik heb weer een week goed geslapen en daar krijg je 4 punten voor, dus ik ben over de 1000 Garminpunten heen.

19 maart: 5x1000m hard hardlopen

Ik had het fietsen wel naar vandaag verplaatst, maar ik had er geen zin in. Niet moeten vandaag. Ik blog, doe de was en lees een hoofdstuk onder de overkapping. Ook het hardlopen heb ik niet echt zin in. Maar dat staat er nou eenmaal en 10,5 kilometer is te overzien toch. Het begin ging erg goed. Ik liep lekker in korte broek en korte mouwen. Netjes binnen de hartslag en ook een stukje langs de Vaart wind mee helemaal lekker op tempo. Helemaal goed. Duurlopen kan ik best een tijd volhouden, maar helaas; ik moet versnellen. Er staat een tijd bij van 5:30 en een hartslag van 164plus. Dat combineert niet. Ik haal dat tempo wel, maar die hartslag ligt bij mij veel lager. Ik heb ook geen zin om me in te spannen. Sorry, Annemarie: ik heb gewoon geen zin om diep te gaan. Ben al blij dat ik ga. Met 2,5 kilo minder dan aan het begin van de maand. Dribbelen+foto.

Dan weer een kilometer hard. Die heeft al wind van zij en ik kom iets meer richting de goede hartslagzone, maar de zin om in te spannen blijft ontbreken, hoewel wind tegen me wel meer inspireert. Ietsje harder dan de eerste.

In de rust ga ik even de bosjes in. Lekker vochtige ondergrond. De derde keer ga ik me eindelijk eens een beetje inspannen en gaat het redelijk qua hartslag en wind tegen. Ik begin iets harder te moeten werken.

Ik ga toch onverhard verder. De 4de keer is dus onverhard en dat is duidelijk harder werken! De hartslag flippert tussen 163 en 164 en schakelt de hele tijd tussen goed en niet goed. De wil staat aan. Ik ben er moe van en warm en moet even wandelen in de rust. Ik kom langs het Oostvaarderscentrum.

Nog 1 keer. Ik heb het pad voor mezelf en zet aan zover ik nog kan. Ademhaling hoog en inspanning in de goede zone! Blijkbaar duurt het even, maar kan ik dan best me inspannen en dan ben ik best bereid diep te gaan. Dan wil ik elke keer sneller, maar dat is niet helemaal gelukt door de verschillende omstandigheden.

Even uitwandelen en dan dribbel ik het viaduct weer op met een smile. Het gaat de goede kant op! Zo snel als ‘vroeger’ ben ik niet meer en ik moet op de spieren passen met al dat lijnen, maar ik voel me weer wat beter. Ik loop uit door het park en dat gaat weer lekker kalm aan.

Ik maak 11 kilometer vol en ik heb net iets teveel gewandeld om 10km/u te halen, potdikkie. 6:01. Thuis ga ik meteen weer de WC op om te lozen, voor de derde keer vandaag moeten de darmen blijkbaar leeg.

Categories: Geen categorie | Leave a comment

2024-5a Spa Francorchamps Circuit Run Halve Marathon

9 maart

De vorige vier keer was ik erg zenuwachtig voor deze run. Destijds was het dat het ‘geweldig’ moest worden, ik moest eigenlijk ‘binnen 2 uur finishen’ en 3 jaar geleden vond ik de finishtijd van 2:07 maar matig. Dit jaar hoef ik “alleen maar” te finishen en de halve marathon op de lijst bij te schrijven. Ik heb een eindtijd van 2 en een half uur laten noteren in het schema. Geen haast moeten maken. Het helpt me ontzettend! Er is van stress en druk geen sprake. Ik kan vast wel een halve marathon rennen binnen die tijd. Als ik de voeding maar een beetje op orde breng, komt het vast goed. En ik calculeer Dixietijd gewoon in.

We vertrekken op tijd voor een wedstrijd die om kwart over 1 van start gaat. We zijn al om kwart over 8 weg. Met goed ingepakte tassen. Het beleid is stukken strenger geworden ten opzichte van eerdere jaren. Dus de tassen moeten klein zijn en we moeten identiteitsbewijzen mee. Bij de A1 moeten we volgens de routeplanner de andere kant op. Huh? We zoeken en dan blijkt de A2 afgesloten te zijn! We rijden over de A12 richting Arnhem. Ik drink alvast een bidon leeg. Eten en drinken zijn mijn grootste “probleem”, maar ik doe mijn best om vooraf tenminste genoeg te drinken. En dan moet ik natuurlijk naar de WC! Ik hou het uit tot ergens op de A73 voorbij Nijmegen. Ik moet zo nodig plassen dat ik naar de herenWC ga omdat de dames toiletten allebei vol zitten. Je betaalt daar tegenwoordig 70 cent voor. Vincent gaat voorin zitten. En dan rijden we door Duitsland. Dat is voor Rob natuurlijk wel leuk! Met een Mercedes doorkachelen.

Het ging nog iets harder later toen de weg vrij was….

Ondertussen kan ik de broodjes alvast opeten. Ik heb een beetje trek zelfs! Ik vind het uitzicht bij de mijnbouw van Jackerath indrukwekkend en drink nog maar een bidon met water leeg. Daarom moeten we nog een keer stoppen als we al in de Ardennen zijn. We zijn ruim op tijd.

Ik voel geen enkele stress. Het gaat gaan zoals het gaat. Dat is voor mij een ongelooflijke overwinning! Ongekend. We rijden richting parkeerplaats 14, maar die is toch dicht. Dan staan we eventjes in de rij en daarna kunnen we helemaal vooraan aansluiten op de parkeerplaats. We zijn rond kwart voor 12 op de plaats van bestemming. Dan moeten we in de rij staan om het circuit op te mogen en we moeten de paspoorten laten zien. Ik was bang dat ik overdonderd zou zijn door de grote hoeveelheid mensen, maar dat gebeurt niet. Ik laat het allemaal van me afglijden. Praat met een paar Belgische tantes die niet echt een goed idee hebben van wat ze gaan doen (denk ik). Vincent vindt het wel spannend: zijn eerste halve marathon! Ik ken de weg ook een beetje: de tunnel doorwandelen, en waar we vroeger mochten parkeren binnen het circuit staan nu kluisjes en WC’s. Ik probeer alvast, maar ik hoef nog niet. Dat is mijn grootste zorg, dat ik onderweg moet. Nou ja, dan neem ik de tijd maar. Er zijn Dixies bij de posten. En dat mijn telefoon sneller leeg loopt dan oplaadt baart me ook zorgen. We kijken bij de F1 auto van Red Bull.

Daar komen we GN tegen. Nog steeds geen stress. Rob mag de baan niet op. Het is druk met lopers. Bakken vol! De 7 kilometer is net van start. Het heeft niet meer het sfeertje van eerdere jaren. Dit is een commercieel groot evenement geworden. Niet meer voor de leuk.

We kijken boven en de trap is eng. Verder nog steeds geen stress. Ik ga nog een keer naar de WC en klets met iemand die hoopt dat haar man er zo aan komt. Hij is F1 fan, maar de Zandvoort Run kenden ze nog niet. Ik snap het soms niet. We zoeken wat rust aan de achterkant van de enorme ruimte. Ik ga nogmaals naar de WC, maar ik moet niet echt. Dan is het kwart voor 1 ofzo en ik ga me omkleden en hoop nog even in te lopen om wat op te wekken en voor de race op de WC achter te laten. Ik had graag lange mouwen aangedaan, want het is niet zo warm met de wind, maar die ligt nog in de auto. Ik loop een beetje en ga dan wel naar de WC. Wederom de herentoilet die open is en waar zelfs papier is. Het helpt een beetje. Rugzakje past, nog een fruitgellie genomen. We gaan het meemaken vandaag. Ik zet de muziek aan en dan moeten we snel naar beneden! Vincent wil vooraan starten en mij boeit het niet. We zijn maar een paar minuten voor de start en springen door het gat omlaag. Voor een startvakselfie is geen tijd meer.

Ik maak nog een fotootje en dan mogen we al. Er is geen enkele sprake van stress. Dit is nog nooit voorgekomen! Al voor de wedstrijd begint, heb ik een enorme overwinning behaald!

Ja, het is druk en ja, ik doe gewoon wat mijn benen willen doen. Over de kerbs, langs de kleine pits. Ik vind het leuk, maar niet meer zo indrukwekkend als de eerste keer. Ik ga, maar het zal niet gemakkelijk zijn vandaag. De eerste kilometer is niet eens bijster snel. Eau Rouge op. Ik ga rustig met kleine pasjes omhoog en kijk rond. Nu rent iedereen nog.

Er is een team die een rolstoelachtig ding meezeult en me me inhaalt. Ik vind het prachtig om te zien dat de rijder een stuurtje voor zich heeft, maar ik denk ook: waarom moet dat drie rondes, twee is toch ook leuk? Het stuk verder door naar boven is vreselijk! Ik vind het echt moeilijk. Er staat ook wind tegen. Die vind ik zeker zo lastig. De tweede kilometer begint dan ook met een 7. Jammer maar waar. Ik ben blij dat ik korte mouwen aan heb! De zon komt door en het is hartstikke warm. Ik heb de muziek lekker hard staan. Dat helpt me ontzettend goed om bij mezelf te blijven. Ik loop de post voorbij. Er is een Dixie inderdaad. Dan wordt het min of meer vlak. Ik laat alles ‘gebeuren’ en ga in mijn eigen flow. Niet dat ik niet twijfel aan mezelf en al mijn plannen wat het niet zo leuk maakt, maar ik loop gewoon door en besluit te proberen het hele eerste rondje te rennen. De derde kilometer gaat gelukkig sneller. En de vierde ook.

Ik laat de mensen maar passeren of links liggen en kwebbelen: ik doe gewoon mijn eigen ding. Na 5 kilometer denk ik: he, dat is binnen een half uur. Ik ben eindelijk warmgelopen! 🙂 En dan valt er acceptatie in. Het zal me wat hoe snel of langzaam dit gaat, ik doe het gewoon. Er staat iemand langs de kant, een vrouw die op JL (van PL) lijkt en ik zwaai naar haar. Leuk, als er zo onverwacht iemand opduikt in gedachten om te supporten. Er wordt nog geknutseld en we komen langs de kartbaan.

Ik hoor gelukkig niet zoveel. Het helpt om in mijn eigen bubbel te blijven. Kilometer 6 worstelt zich weer naar boven. Het is daar wat saai. De eerste mensen beginnen nu al te wandelen. Dat zouden mijn benen ook wel willen, maar ik sta het niet toe! Ik weet niet meer hoe hard ik ga, maar mijn haar zit wat in de weg met het zweet. De busstop chicane omhoog vind ik altijd lastig. De 14 kilometer lopers komen nu en masse de baan op. Even merk ik de drukte op, maar ik zie Rob en zwaai zelfs naar hem!

Het heeft niet zoveel zin om te appen dat het vandaag wat langer duurt. Dit was een hele trage rond alhier, zo langzaam ging het volgens mij nog nooit. Maar het is binnen de 3 kwartier en de 3 minuten die ik nu sneller ben, kan ik straks op een Dixie zitten. Ik hoef nog niet nu. Maar ik pak wel een gelletje en eet die op en bij de post neem ik wat water wandelend. Ik heb de eerste ronde helemaal gerend, dus dit is prima! En dan weer door. Rob maakt nog een keer een foto.

Pitboxen en dan Eau Rouge op. Halverwege bedenk ik dat wandelen net zo snel gaat en minder moeite kost, dus ik wandel. Wie doet me wat?

Deze schoenen zijn ook heel goed in wandelen!

Ik besluit bij het zwarte stukje weer te beginnen, want weer-beginnen is dan het moeilijkste. Door het wandelen en het drinken voel ik me beter als ik naar boven ren. Warm en traag, maar er is geen probleem. Mijn doemgedachten zijn gaan liggen en ik kijk wat om me heen. Het dringt tot me door dat ik voor mijn idee wel langzaam ben hier, maar ik kan meer dames bedenken die dit helemaal niet zouden, kunnen of willen doen. Ik kom boven en straks maak ik foto’s. Misschien is dat wel het laatste rondje ooit, omdat het ons te druk is geworden bij deze wedstrijd. Ik ben benieuwd waar Vincent is; ver voor me vast! Bekertje drinken en wat water op mijn verhitte gezicht gooien en weer door. Het makkelijke stuk. Ik zit nu helemaal in een flow. Heerlijk! Ik neem alles zoals het komt en ben bijna zen zelfs.

Ik ga naar de 10 kilometer toe en doe daar minder dan 63 minuten over. Ik druk de gedachte: ‘op de helft pas’ snel weg. Naar beneden komen de 14 kilometer lopers er bij. Extra drukte. Nog een ander ritme. Maar ik zie ook mensen die trager zijn en er zijn mannen die gaan plassen en er wordt minder gekletst. Ik zit echt helemaal in de flow en er gaan twee snelle, makkelijke kilometers voorbij. Zomaar. Zonder zorgen, in het moment, op de plek. Achteraf gezien wonderlijk mooi, maar op dat moment realiseerde ik me zelfs dat niet! Dan weer naar boven richting het tweede rondje. Mijn darmen pruttelen slechts heel licht, geen reden tot paniek. Ik blijf lekker rennen, want dan ben ik er eerder. Het zou fijn zijn als ik binnen anderhalf uur rond was. Als je jezelf niet te hoge doelen stelt, is het prettig als het makkelijk lukt! Ik heb al 5 minuten over! 15 Kilometer in anderhalf uur gaat het niet worden, maar het zal me wat.

Ik neem weer een fruitgellie en wordt omver gelopen als ik water pak. Ja doei. De Dixie is bezet. Ik pak mijn toestel er bij en zie dat ik genoeg heb voor een fotoronde.

Ik wandel weer Eau Rouge op en maak nu foto’s. Nog een keer omhoog vind ik echt moeilijk. Al is de wind wat gaan liggen en daarstraks zelfs gedraaid. Er wandelen veel mensen. Ik app Rob dat ik kalm aan doe en vraag hem of hij mij Vincents tijd wil appen. Die gek is al binnen! Iets van 1:34nogwat. Wow. Trots!

Kilometer 16 is weer eens de allerlangzaamste. Boven pak ik water en schiet ik de Dixie in. Er is zelfs papier! Ik heb het hard nodig en laat er flink wat achter.

Binnen 2 uur ga ik toch niet meer finishen, dus die paar minuten maken niet uit. En dan door. Ik maak foto’s en geniet van de plek waar we zaten toen hier auto’s reden.

Ik ga lekker naar beneden en fotografeer het wegdek en de bordjes. Langs de helm en verder naar beneden en dan maak ik toch nog een keer de vergissing dat er een extra bochtje in zit. Ik ben wel moe intussen en ik tel de kilometers af. Ik begin te mikken op een tijd van 2 uur en een kwartier. Ik tel dat me dat echt wel moet lukken. Nog een klein half uur voor ruim 3 kilometer. Maar dat gaat nog omhoog. En het is geen cookie meer! Ik maak nog een paar foto’s; ook bij de kartbaan- en sta mezelf een stukje wandelen toe. Wat maakt het uit? Dat ik gewoon klaar er mee ben. Ik app met Rob omdat het hem niet gaat lukken om de after-tas uit de auto te halen. Dus we gaan niet lang blijven hangen straks, dan vind ik het goed. Appen onderweg!! Uiteraard….
Ik zie nog mensen waar ik al een tijdje mee op ga en ben verbaasd waar zij dan zoveel tijd verloren zijn die ik op de Dixie zat. Ik ben wel een beetje klaar met de muziek en wilde Fire in Babylon eigenlijk liever overslaan, maar dat lukt niet zo goed. Het nadeel is dat het hoestje weer terugkomt, wat ik al een hele tijd weer kwijt was. Daar baal ik even van.

Ik worstel me een beetje richting de busstopchicane en na nog een paar minder scherpe fotootjes wandel ik daar eventjes. En dan spreek ik met mezelf af te gaan rennen. Ik haal het ook wel als ik niet ga rennen, maar het is toch leuker. Drukte alom!

Ik maak rennend nog een foto en juich niet ofzo, maar ik ben wel blij dat ik er ben. De presentator krijgt een hi5. De duizendzoveelste. Gedaan! Ik heb het ook gedaan! En wel binnen 2 uur en 13 minuten. De 21,1 kilometer is niet vol. Ik besluit ter plekke dat ik dit jaar de wedstrijd laat tellen: noemen zij het een halve marathon, dan doe ik dat ook! Mooie tijd dus.

Ik wil nog even een foto maken van de hoek en de kerbstones, maar dit is een populair moment en er zijn veel finishes en het is nogal vol. Medaille.

Ik zie Rob al. Vincent moet nog even de trap af strompelen. Ik ben erg trots op hem en op zijn formidabele debuut. Ik wil iets warms aan doen en kleed me snel om. Ik voel mijn beentjes een beetje. De kuiten vooral. We gaan nog samen op de foto, maar nu vind ik het wel druk en onrustig.

Ik ben blij met wat ik vandaag heb gedaan, ook al was het de langzaamste halve marathon op Spa ooit! Vincent heeft echt moeite met de trappen en de tunnel.

Ik eet een broodje van Vincent, met meer moeite dan het vanmorgen kostte. We lopen naar de auto en daar kleed ik me om. We rijden door de Ardennen heen weer weg. Ik ben bezig met foto’s, sociale contacten en bij-snoepen ehhh eten 😉 We stoppen nog een keer om te tanken en dan rijden we eigenlijk door naar huis. Of beter gezegd: naar de frietkraam!

Ik ruim de auto nog uit en zet nog een machine was aan. Ik ga pas laat in de douche. De schade valt mee: mijn benen zijn moe, mijn gezicht doet zeer van het zweet en de zon en ik heb een wondje van de hartslagmeter. Dat is het eigenlijk wel! Mijn officiële eindtijd is 2 uur 12 minuten en 47 seconden.

Categories: Wedstrijd | Leave a comment

2024-05

1 maart: 3x2000m hardlopen met Joyce naast me op de fiets

Geen zin. Geen eten = geen zin. 6km inlopen. Joyce bleef vertellen: HEERLIJK! Ook zon. ☀️ heerlijk! Alleen ik was niet zo fijn. Ging gewoon niet makkelijk of vanzelf. 6:30jes aan het begin stemmen me niet gerust. Maar ik ging door, ondanks dat ze zin niet echt doorkwam. Wel zo fijn dat Joyce dan gewoon ouderwets doorkwebbelt.

Ik moest 6km inlopen en de hartslag was prima. Geen pijntjes of niets, maar ook geen echte zin. De kilometers gingen wel wat sneller en ik liep lekker langs de rotonde en op het fietspad. Na 5km moest ik gaan eten van Joyce. Stoppen en ik ging ook even plassen in het bos, want ik had al een bidon leeg gedronken. Langs de flitser en toen moest ik gaan versneller voor 2 km lang. Het kwam uit mijn tenen en benen en niet uit mijn hoofd! 5:43 toch nog. Dan wind tegen. Oke, dat ken ik beter en hoewel t echt, echt niet makkelijk ging kan ik beter afzien dan wind mee hebben. Ik luisterde naar J😍yce en had in totaal 11:35 nodig. Toen een leuk fietspad op. Recht, zon, mooi, platte polder. Even genieten.

Dan weer twee kilometer versnellen. De hartslagrange was nu goed (in de eerste niet in het begin). Nog meer afzien tussen de fruitvelden. Ik pushte echt flink. En me maar afvragen waarom. En hoe. Na de twee kilometer die iets sneller gingen, een stop voor een grote boodschap en weer wat eten en vooral drinken. Ik vond de volgende kilometer prettig: mooi in de polder, zon, Joyce naast me op de fiets. Begrijp me niet verkeerd: nog steeds niet echt zin! Nog een keer twee kilometer graven en aanzetten. Mijn hoofd krijste: stop ermee. Terwijl we het over IK hadden. Joyce wil haar lijf, ik haar hoofd. 5;30. De twee kilometer versnellen komen helemaal uit mijn tenen, maar ik doe ze! Ook met wind tegen in de polder. Eigenlijk juist dán. Grappig genoeg gaat het sneller naarmate mijn hoofd harder protesteert! Ik dacht: laat die laatste maar zitten, maar ik ging toch door. Ietsje langzamer maar. Toen eventjes wandelen en bijkomen. We liepen tot op het park /15km en toen nog een stopje voor drinken. Andersom over het park terug. Ik vond het zwaar!

Een belangrijke mijlpaal: stoppen op 16,7 terwijl het schema 17 opdroeg. Ik was er al 16km klaar mee 😎 Ik had absoluut geneog gedronken en drie gellies op. Achteraf viel de tijd (6:08 gemiddeld) en loop cadans me mee. Ook als ik naar de uit-thuis tijd kijk. (6:39 gemiddeld) Snel naar de WC. Op voor part TWO.

Joyce is geopereerd en mocht de hele maand februari niet hardlopen. Ze is wel veel blijven wandelen. Eergister liep ze voor het eerst weer hard. Afgewisseld met wandelen. En nu mogen we samen!!!!! Oei, dat voelden de spieren: weer opstarten.

Deze keer was het mijn beurt om te kletsen! We wisselden rennen en wandelen af. Helemaal fijn, ook voor mij! Joyce had het zwaarder, maar de zon en samen kunnen lopen maakte alles goed. Het park leek groter! Ik ben blij dat we dit samen konden doen. Tempo te hoog nog voor Joyce en afstand is kort: maar ergens moeten we beginnen! Dit was echt de kers op de taart vandaag.

2 maart: weer een mislukte fietstocht en zwemmen

Fietstraining 2 maart Tijdritfiets buiten Duurrit

(moppermodus aan) Dit was fietstraining nummer 3 deze week die helemaal niet goed ging. Helemaal niet lekker ging. Waar weinig goed aan voelde. Ik begin weer iets tegen fietsen te krijgen op deze manier. “niet op data letten” klinkt leuk en makkelijk als het in het schema staat, maar ik snap er helemaal niks van. Ik weet niet wat ik verkeerd doe. Wellicht zit het ‘m er in dat ik op de fiets gewoon geen zin heb om diep te gaan. Lopend kan ik dat wel, zwemmend een beetje, maar fietsend wil ik niet buiten de comfort zone gaan. Eerder deze week niet met de cadansen en met de tempo’s binnen en nu ging ik naar buiten. Op de tijdritfiets nog wel. Ik zie alle meiden op hun tijdritfiets harder-dan-hard gaan, dus ik had hoop. Maar ik vind die fiets eng. Zeker in de stad ga ik niet liggen. En dan is de tijdritfiets erg zwaar en zit er weinig tempo in. Mijn bril zat ook niet lekker: ik had een andere op en die is te licht en zit niet stevig. Vincent ging ook mee. We hadden maar eventjes wind mee: op een druk fietspad in de stad. Dan ga ik ook niet liggen. We zijn gewoon gestopt. Het schoot toch al niet op. Ik krijg er gewoon geen tempo in. Niet. Het ontbreekt.

Toen de dijk op. De wind kwam van opzij en ik vind niks erger dan dat. Liever nog wind tegen, maar zo te zien zou ik dat op de Knardijk gaan beleven en daar verheugde ik me ook niet op. Die wind van opzij blaast je de dijk af, dus ik kon weer niet liggen. En tot overmaat van ramp hield de DI2 er voor het voorblad mee op. We hadden blijkbaar de verkeerde gecheckt thuis, toen een DI2 aangaf nog voor 86% vol te zijn. Snelheid op die tijdritfiets of leuk fietsen zat er gewoon niet in. En dan let ik niet op data, maar als ik dan weer een tijd voorbij zie komen waar ik me voor moet schamen, verdwijnt de lol. Wat doe ik verkeerd?! Vincent ging eerder naar huis, maar ik ging nog verder. En dan begin ik helemaal te twijfelen: waarom kan ik dit niet en vind ik dit ook niet leuk? Als ik nu nog geen 25 kilometer per uur kan fietsen op deze fiets, hoe moet ik dan in ’s hemelsnaam over een half jaar wel hard-hard vele kilometers fietsen? Als ‘men’ nu al rond de 28 zit op hun tijdritfietsen, loop ik wel erg ver achter. Nu al! Ik moet het misschien gewoon helemaal niet meer willen om op mijn leeftijd en met mijn lijf aan triatlon te doen. Daar wordt niemand blij van, en straks gaat iedereen staan te kijken en te oordelen. Ik stopte nog maar een keer om iets te eten. Hoe moet dat in een wedstrijd als je moet stoppen om te eten? Ik zie het niemand doen.

Muziekje aan dan maar. Ik heb ook weinig om me heen te kijken, ik ken dit wel. En het tempo op de Knardijk gaat alleen maar naar beneden strakjes. Verschillende mannen halen me in. Ik probeer aan te haken, maar waarom zou ik? Ik heb dan dus geen zin om me stuk te gaan fietsen. Zonder de hoogste versnellingen. En gek genoeg is de cadans ook niet extreem hoog. De Knardijk valt heel erg mee. Ik vind wind tegen stukken minder erg dan die stevige zijwind. Ik hoop vandaag 50 kilometer te fietsen. Als ik even wat tempo kan maken, is het net weer druk op het fietspad met wandelaars. Zo raar dat ik dat bij al die anderen nooit zie, dat ze moeten remmen en inhouden. Intussen lig ik nauwelijks op de tijdritfiets en dat is retevermoeiend, mijn armen doen er pijn van. Ik zit natuurlijk ook helemaal niet ontspannen! Ik ga de sluis over en daarna de Trekweg op. Ik moet de 50km wel halen zie ik nu en dan is met twee uur de ellende ook voorbij ook. Op de Trekweg valt de zijwind weg door het bos en is de weg recht en leeg. En dan ga ik liggen en komt er eindelijk iets van fietsen terecht. Ik ben al anderhalf uur bezig zonder een moment plezier te hebben gehad! Ik kan nu pas gaan liggen en midden op de weg fietsen en naar de muziek luisteren. Ik hou het op de Trekweg een hele lange tijd best naar mijn zin. Niet dat ik ‘met gemak’ harder ga dan 30 (not a single moment), want ik kom auto’s tegen en ben voorzichtig in de bochten. Vlak voor de witte brug is de DI2 helemaal leeg. Tot zover het fietsgeluk. Gelukkig zit ik niet in een onmogelijke versnelling. Maar je zal het zien: eindelijk wind mee, ook al is dat in de stad en niet meer kunnen schakelen.

Ik maak een foto op de brug en een mevrouw maakt netjes een foto van mij. Ik lach wel hoor, maar ik kan niet bedenken dat ik 50km binnen 2 uur heb gefietst en dat ik alle schijn toch tegen had. Nee, ik denk echt dat een tijdritfiets meer zou moeten opleveren dan het voor mij vanmiddag heeft gedaan. Ik neem nog een beetje wind mee en maak een klein ommetje, maar de bochten in de stad/tegenligger/kinderfietsjes/honden remmen behoorlijk af. Ik maak 55 kilometer vol en dan is de cadans opmerkelijk laag voor iemand die geen hoge versnellingen had en het tempo sneu met nog geen 26 kilometer per uur. Daar komen KD, KH of AR hun bed niet voor uit. Maar ook M of W fietsten vorige week minstens 2 kilometer per uur harder. Ik zet gelijk de fiets aan de lader.

Garmin is gek genoeg heel trots op mij, want mijn wattage was boven verwachting. En ik ben in zone 1/2 gebleven. Kan me niet echt opbeuren, want ik vond het niet erg hoopgevend. Ik weet dat het seizoen nog lang is en zelfs nog moet beginnen, maar als een heleboel mensen nu al rond de dertig fietsen, waar moet de progressie dan nog vandaan komen? (moppermodus uit) Nou ja, op halve voeding, kwart zin en 10% DI2 heeft deze ouwe moppertaart toch maar gefietst. Ik kijk het nog even aan tot half juni. Dan kan ik me altijd nog afmelden. Ik probeer te denken hoe stoer het is van mij dat ik in maart al op de tijdritfiets ga en hoeveel progressie ik nog kan maken, maar ik ben het stukje “wat goed dat je het toch gedaan hebt bladiebla” eigenlijk wel zat. Het voelt totaal niet zo. Ik ben gewoon niet zo goed/snel/sterk. Waarschijnlijk is te weinig eten toch niet echt goed voor je gemoed…. 

Ik eet tussen het sporten in terwijl ik op de bank F1 kijk.

En daarna togen we richting het zwembad. Geen zin. Weer niet. 4 banen voor de TVA beschikbaar, dus inschikken. Baan 2/3 valt nu namelijk samen in baan 4, hoe gek dat ook klinkt. Ik zwem in baan 4, maar… tempo baan 2/3. Ik zwom weinig in (geen zin namelijk) Toen moesten we op tijd zwemmen. Dat is normaliter wel leuk, maar niet met de grote verschillen in de baan. Of het gebrek aan zin. Beetje verwarrend allemaal. Ik zwom alles met achtje. Mijn armen doen nog pijn van de tijdritfiets. Dan moeten we 200 rustig en he, die kan ik voorop! Dan 2×100 duurtempo en dan 4×50 snel en dat laat ik over aan de knullen. Ik doe wel mijn best het bij te houden. En met onderwater uitademen lukt dat nog ook! Gek dat ik in het zwembad nog beter me in kan spannen dan op de fiets.

We doen het nog een keer, maar dan zijn de 50jes rustig (kan ik voorop) en de tweehonderd moet snel. Ik begin er in te komen (maar zonder zin) en bij de hondertjes bedenk ik of ik mezelf wil uitdagen en de 200 redelijk achterop zonder achtje zal gaan zwemmen. Ik doe het. Had toch al geen zin. En het lukt. Ik hou het bij! Best te doen zelfs. Ik maak er 250 van en daar doe ik 5 minuten over. Lijkt me gezegend. Als je namelijk onder water uitblaast, blijft er energie over om je benen te laten flipperen. Ooit in Deventer gaat me dat vast lukken. Garmin geeft me lekker veel bonusmeters en de Weight Watchers zijn ook gul met punten. Ja ik had geen zin en ik ben weer niet gestopt, maar dat ik de kleedkamer tegenwoordig gezelliger vind dan de zwembaan is wel uniek.

3 Maart: Een koppeltraining voor doordouwers

Als er 1 ding dapper en stoer is, is het om toch weer op de tijdritfiets te gaan die gister zo teleurstellend reed! Vincent moest infietsen en ik dacht: het moet, anders word ik nooit vrienden met de fiets. Hij ziet er zo cool uit. We moeten er samen iets van maken. DI2 is opgeladen en ik moet ervaren of het beter voelt. Nee. Het kost teveel moeite. Tussen de dagjesmensen door manouvreren. Op de dijk kan ik de fiets niet verplaatsen als ie silstaat. Dan komt het Euvel boven water waarom het tempo maar blijft steken. Het is logisch, want de achterrem zit VAST. Fietsend gaat het wel, maar na elke bocht weer op tempo komen heeft duidelijk een ankertje. En schakelen ook.

Mensen kijken Vincent op zijn racemonster na. Zie ik als ik mijlenver achterblijf. Het wordt steeds erger. Maar een half uurtje infietsen en een blije Vincent is het waard.

In trisuit. Dat was heerlijk. Wel met jasje. Die wisselt voor een t-shirt en ik ga hardlopen.

🎉🎉🎉🎉 dit was ouderwets heerlijk, zalig en ik zat zelfs enige tijd in de runners high: in het moment, op 1 plek en volkomen zorgeloos. 😁😁😁😁😁 blij.

Muziek op. Eerst in zone 1 inlopen en ik maakte me een kilometer zorgen dat de hartslag onder de 130 bleef. Daarna ging het goed, was het weer te hoog. Wandelend het viaduct op. Zag ik RvR en hij riep: hardlopen na het fietsen! Oeps betrapt. Het bos in. Mijn pad. Boom-horloge uit- klimmen- vogels overal. Er zit voorjaar in de lucht. Katjes, knopjes en groen. Ik geniet er van. Tempo stik. Lekker ruime hartslag-range. Langs het water. Ik stop soms even. Waarom niet?! Onverhard levert tempo in. Met liefde! Gras oversteken en dan de weg weer.

En daar is het: runners high. Dat moment dat alles ver is, in het moment zijn met benen die eindeloos door kunnen gaan. Ik hou even asfalt aan. Dan het bos weer in. Stilstaan. Bos vergt meer concentratie. Kalmte. Acceptatie. Natuur. Ik ken de weg. Ik krijg even trek. Maar ik kan alles uitbannen. Denk aan Darragh, de enige met het gelijk.

Ik doorloop alles: verdriet, boosheid, geluk, blijdschap. Het asfalt weer op naar huis. Even horloge uit en viaduct af. Dan door de wijk. Het gemak is weer weg. Ik wil 11km halen. Moet naar de wc. Niet meer makkelijk. Rustig aan doen is ook goed. Ik vind het goed en van mezelf mag het ook. Pijntjes betekenen niks, ik ken ze. Met blokjes om het huis en wandelstappen maak ik elf vol. Tempo incl verhard 👍👍 (ook uit-thuis)

Met wandelen en fietsen vind ik m tellen. Voor een beetje triatlon.
Natuurlijk kan ik geen 6 marathons lopen all over the world. Niet naar zon en zee voor een trainingskamp. Geen rolstoel aan de kant schuiven en opeens 5 uur spasmeloos fietsen. En niets hoeft er op strava of insta. 14 uur deze week. (Wandelen telt ook) 24 uur werk (excl reistijd) Alle was gedaan, kind met tentamens, maandgesprek van nieuwe baan, dieten, blog bijgewerkt.

4 maart Fietsen: er stond iets met wattages en versnellingen

Hahahahaha
Te vroeg gemopperd. De trainster maakte zich (een beetje) zorgen hoe ik het leuk kon terugkrijgen. Deze training was voor de tacx denk ik.
Ik heb me totaal niet aan de trainingswattages gehouden, want ik ging naar buiten op de TIJDRITFIETS
Ik wilde het gewoon nog een keer proberen (volhardend als ik ben) en ik stopte iets eerder met werken zelfs (in de pauze doorgegaan) om het laatste daglicht mee te pakken. Toen kleedde ik me veels te koud aan (de zon zag er zo lekker uit) en ik vergat wat eten mee te nemen. Basisfouten. De eerste kilometers wist ik het al: 3kwartbroek en open handschoenen zijn dom. Ik reed zonder muziek en hoorde vogels. Het eerste stuk was extreem mooi goud qua licht. Koud en prachtig. Fotostopje.

De Knardijk was mwah, maar dat had ik al gedacht. Van 3 kwartier lage wattage kwam niks terecht. Andere instellingen ofzo? Ik durfde al snel te gaan liggen. De dijk op. Los. Al is het windkracht 2, dat merk ik. Het enige vertragende zijn overstekende ganzen.

Maar ZONDER DE REM ER OP letterlijk en figuurlijk en MET SCHAKELSYSTEEM en ook nog eens met heerlijk weinig wind en drukte kan ik liggen, trappen en heel hard rijden.

Ik dacht dat ik de 5 minuten al ‘los’ mocht op de versnelling. Blijkbaar niet. Maar IK GING AAN HET PUSHEN. al is het maar om warm te blijven -grim. Alleen ik en de fiets en hard rijden.

Ik durfde, wilde en ik ben (bijna echt) trots op deze training. Al snap ik niks van de wattage en krijg ik het niet meer warm. En heb ik alle dieetpunten opgemaakt aan snackbarpatat. Hoe we het weer leuk krijgen? Door basisfouten te maken en dapper te zijn. Ik moet uit de comfortzone, daar ben ik op mijn best. Te koud, hongerig, onbegrepen training. Vermengd met wilskracht en dapperheid en een vleugje domheid.

5 maart: hardlopen 5x500m hard en uitzwemmen

hartslagband niet om. Polsmeting.

Eerste 5km gingen echt heerlijk. Helemaal in the flow enzo. Wel wat aan de hoge kant qua hartslag en het ging zéker niet vanzelf, maar alles klopte wel! Geen muziek en weinig herrie en onrust vanaf de Vaart. Ik en mijn gedachten. Ook ín het moment. Ik zweette wel veel vond ik, maar… het regende ook een heel klein beetje. Broek zat niet lekker, want niet dichtgeritst.

Toen 500m versnellen. Ik kwam niet in zone 4 uit. Not once. Maar ik versnelde wel degelijk! Zover als mijn benen toelieten. Daar zat de beperking in vandaag. Ik dacht vier van de vijf keer te doen, vond dat wel prima naar mijn idee. Ik ging in de derde het onverharde stuk op. Altijd. Toen werd dribbelen een stukje wandelen. De vierde keer was helemaal onverhard. Bijna in zone4! Het is overduidelijk harder werken onverhard! Ik had er fysiek moeite mee. Uiteraard deed ik de laatste ook…. M’n uiterste best.

Daarna wandelen en toen dribbelen en afmaken. De hoge hartslag bleef hoog steken. Ook de trap op. Gek genoeg. Ik wilde eigenlijk de tien weer eens een keer onder het uur lopen. En jippie dat lukte!! Was ik heel blij om. En er is pas anderhalve kilo af. Nu even rustig aan doen en mezelf alle vrijheid geven om de wedstrijd rustig aan te doen. Maar wat ben ik blij dat ik dit weer kan!!!

TVA zwemtraining in baan III

HelemaaaaAAAAl geeeeeeen zin
Moe
Vermoeid

Twijfel, maar toch maar achter de heren van baan 3. Altijd achter W. Acht man (nou ja, 6 en G en ik)
250 kalm ingezwommen. Koud.

Dan een kilometer:
400, 300, 200, 100 waarvan de laatste 25% snel

400 ging top, mooi tempo, prima inspanning. Maar de rest vond het te snel. D voorop
300 rustiger dus en oke nog altijd; T vooraan geloof ik
200 W voorop en ook te doen
100 ik voorop en netjes in 1:58

Daarna nog een keer de kilometer, maar dan andersom met de afstanden en beginnen met 25% snel
100 ik voorop keurig 1:59
En toen begon de ellende
Ik weet niet wie voorop ging, maar het tempo was compleet weg! De hele tijd inhouden. Zucht
De 300 was nog erger. D zwom vooraan prima op tempo, maar T hield m niet bij en die zwom tweede, dus het was weer sloom en harken
Gaat die gekke T de 400 vooraan! Het ging een minuut (!!) langzamer dan de eerste 400!! En dat vind ik suf. Komop mannen.

Ik zwom 100m uit zonder achtje en nog 26m schoolslag.

Garmin pakt de hartslagmeter niet zegt ie, maar doet het volgens mij wel?

Nou ja, ik vond de training met de lange afstanden prettig en ik ben gebleven omdat ik niet meer zwem deze week.

6 maart Een wandeling rond het station in Leiden

Trein ➡️ werk ➡️ lunch rondje ➡️ trein

Slecht geslapen, om 7 uur in de trein, snel afgeleid op het werk; maar dingen gedaan en verholpen. Op zo’n dag is dieten een opgave. Rust is ook training.

7 maart – Fietsen; toch maar binnen

Ík verheug me de hele dag op de rit buiten en bedenk meteen om 5 uur te gaan voor honderd minuten. Ik werk een beetje ongericht vandaag. Ik slaap lang en prima en maak me niet ongerust over de wedstrijd zaterdag, maar ik droom veel en slaap niet helemaal kalm. Dan komt Vincent even voor vijven thuis en lijkt het koud. En bewolkt. Ik ben moe en wil niet haasten. Ik ga morgen wel naar buiten. Nu wil ik eten. En daarna ga ik wel binnen fietsen. Ik stel het nog even uit en dan ‘moet’ het maar. Ik verveel me al na 10 minuten en geef mezelf anderhalf uur. Weinig weerstand, weinig moeite. Ik luister Frank Boeijen uit 1983 “welkom in utopia” en maak er ‘welkom in Watopia’ van. Ik ken de muziek van mijn grijsgedraaide cassettebandje van vroeger. Het nieuwe zadel is top en ik kan liggen op de fiets. In Watopia scheur ik op de stadsfiets en breek ik records!

Geen idee wat ik doe en hoe ik de tijd doorkom, maar het gaat voorbij. Kilometer voor kilometer, minuut na minuut. Stukje bij beetje. Rij met RingoManDingo, klim wat, kijk vanuit een andere hoek naar Watopia en na een uur ga ik mijn eigen weg. Dan heb ik 28,5km gefietst. Nog 30 minuten! Ik lig en mijmer en dagdroom en denk en verveel me. All together.

Dan wil ik 40km halen binnen anderhalf uur. Ik fiets schijnbaar op hartslag, maar zware inspanning is het niet. Hartslag is ook regelmatig te laag. Ik moet het laatste stuk nog klimmen. Veertig haal ik binnen 90 minuten en dan omhoog om het rondje af te maken. De Riders Choice is voorbij, zelluf doen daarna. Ik wil rond en de marathon! Net geen 100 minuten, maar fair enough. Done and busted. Tempo is danig gezakt, maar ik ben omhoog gefietst. Op een virtueel eilandje van mezelf.

8 maart Heel slecht buiten fietsen – niks goed aan

Niks. Helemaal niks. Niet. Failure.

Zie foto 1. Ik fiets op de Trekweg. En ik wil hier NIET ZIJN. Wind vol tegen. Gevoelstemperatuur van 1 graad. Alles waait door me heen. Ik fiets 20km per uur. Harder lúkt me niet. De cadansmeter werkt niet. En ik moest vooral de cadans hoog houden. Ik doe mijn best. Voor niks. En mijn hoofd werkt al helemaal niet: er zit geen enkel goed gevoel bij. Ik ben te langzaam, slecht en dit is niet leuk. Ik ben te dik en te sloom. De auto achter me reed me ook al op me af (hij is gekeerd) en ik vond het jammer voor de bestuurder en de bmw, anders was ik er voor gaan rijden. Was alles met wedstrijden meteen klaar geweest. Ik wil naar huis. Nu.

Zie foto 2. Ik wilde de Grote Trap over. Op de weg terug. Wind mee. Maar de brug over de snelweg is dicht. De boswachter kan er echter wel over met zijn auto, dus ik ook. (Foto 3). Het probleem zit echter op de Tyfusweg (beter bekend als Ibisweg). Opengebroken. Niet het fietspad. Wind mee (joepie) tussen de drek door. Tot bij de boerderij. Geen weg, geen fietspad, geen mogelijkheid om bij de Grote Trap te komen. En een hond. Kutbeest. Ik háát omkeren. Wind tegen. Koud. Tyfusweg. Ik wil niet meer!!!

Ik ga terug naar het Kotterbos zodra ik het water weer over kan. Uit frustatie ga ik liggen en zelfs in de bochten. Ik heb wind mee en het tempo gaat wat omhoog. De cadans kan me gestolen worden. Mijn cadans ligt laag. Ik stoemp. Kan niemand nakijken. Zo geen zin. Dit is zo niet leuk. Helpt me nergens bij. En toch… Ik ga om langs het Oostvcentrum. En nog iets verder langs de paintballl. Omdat ik de wijk zo ruk vindt. 🥴 ik vind alles kut. Zelfs 30 kilometer krijg ik niet vol. Tempo is erbarmelijk. Ik zit niet op een warm eiland. Kan ik net zo min betalen als psychische hulp. Het warme kokende water wat ik in de bidon heb gedaan is koud.

Dit was een vreselijke training. Alles was slecht: tempo, cadans, route, wind, kou, omstandigheden. Niks ‘daar word je sterk van’. Rot op.

Kort Koppelloopje

thuis een rugzakje inpakken, even oefenen voor morgen. Jasjes aanhouden. Warme broek aan. Kleine stappen maken. Het voelt slepend. Ik kijk even bij de bloesems. It starts.

Foto en toch 6min op de eerste kilometer. De tweede sleept nog meer. Ik krijg het warm. Slinger nog wat. WHATTTTTT 5:34???? Da fuck. Ik maak het kwartier en 2,5km vol. Idioot dit. Voelt als olifant, 🐘 is een vlinder 🦋

Ik ren naar het huis van LvdB. Ze zitten net bij de TVA om te leren zwemmen, LvdB en haar dochter. Dan win je bij mij! Enthousiasme in baan 1. Ze wonen dichtbij en ze gaat meedoen in Almere. Hun eerste sprint. Dochterlief is hooked in de sport. En ik kan prima met LvdB meelopen. Ze gaat niet hard. Ze wil niet hijgen en vindt zichzelf een prima luie sporter 😊 Ze kwebbelt graag. Dat mag ik wel.

We gaan door het bos. Voor haar iets te hard, maar samen is het goed te doen zo. Ik klets op de weg terug. Over zwemmen en de Frysman. Ik hoop dat ik haar nooit imponeer. Zo goed ben ik niet. We sluiten af met een behoorlijke sprint. En een brugje verder. Hier werd ik niet moe van, maar het was wel erg leuk! Wat is nou belangrijker? Afstand niet, snelheid niet, gezelschap wel.
Ik ga morgen naar België voor een halve marathon op het circuit. Ik kan me er niet meer druk over maken- en dat is een ENORME overwinning!

Categories: Geen categorie | Leave a comment