20 juli – WAS-kracht en onkruidkracht

Goed geslapen, maar de hrv is echt abnormaal hoog. Rusthartslag laag, maar ik ben wel moe. Ik ga mooi aan het werk en heb al snel een to do list 📋 aan de slag! Helaas ontdek ik ook dat mijn collega Y die ik in zijn vakantie heb gered zijn eigen werk niet goed heeft opgepakt. Ik baal er van dat ik degene ben die dat kan bepalen en zal moeten vertellen. In de lunch even naar de winkel lopen. Daarna raak ik moe en minder geconcentreerd. Misschien wil ik net iets teveel! Eigenlijk wil ik fietsen vanavond of wandelen, maar gelijk na het werk zijn de mannen er nog niet, dus ik ga het onkruid uit de tuin halen. Is nu schaduw en plek. Voortuin, de bak halen, achtertuin. Zo is alles weer gedaan. De vakantie lijkt heel ver weg alweer en lang geleden. Ik ben na het onkruid trekken te suf om te fietsen of wandelen. Fout eten en veel denkenergie verbruikt.

21 juli – Wandelen, fietsen en zwemmen

Lang blijven liggen. Wel veel bedacht en trainingen met Vincent afgestemd. Hopelijk geeft dat rust. De rusthartslag is gedaald naar sub 40 en de hrv stijgt naar 106. Goed getraind of overtraind?! Ietsje afgevallen. In de pauze van Rob samen met hem naar de Plus gewandeld. Voor brood en Fristi en de stappen. En een beetje zonlicht. De ochtend is kort als je laat opstaat!
Na de lunch vertrokken richting Joyce. Op de racefiets. Eerst langs de Oostvaardersplassen. Ik moet 75 minuten infietsen. Muziekje op. Ik heb geen zin om mijn best te doen en ik heb wind tegen. Dus het gaat traag. En in Nederland vind ik dat lastig. Niet dat iemand het ziet, maar ik zou graag willen dat ik die hele wat sneller kan. Ik mis de afslag naar de brug en rij dus langs de sluis en langs Lelystad. Het is even kijken hoe ik dan op het fietspad kom en dan ga ik over de enge slangenbrug! Ik stop er zelfs op voor een fotootje!

Dan beginnen de snelle blokjes als ik de weg naar Dronten op draai. Dat is mooi, want ik heb wind mee, breed fietspad, ga liggen en trappen maar! Ik drink genoeg en eet wat blokjes. Het snelle stukje gaat best lekker en is ook best leuk! Vooral de tweede. De derde van de 5 ga ik over de andere weg, maar die is te kort, dus ik ga even via her viaductje heen en weer. Da’s dom, want dikke wind tegen. Ik ga de golfresidentie op en sla blokje 4 over. Samen met Joyce zitten we in de tuin en we kletsen. Een uur is zo om! Dan moet ik terug.

Nog 1 blokje hard en dat valt dan net op de rechte weg. Gaat het eindelijk echt lekker! Soort van wind mee, maar het pad is bezaaid met takken en rubble. Een tractor weigert me tot 2 keer toe voor te laten, dat zou in Ierland absoluut niet gebeuren! Ik verwerk de dingen van Ierland. Nu pas. Een uur uitfietsen. Dan neem ik een fietspad langs het water en door het bos. Slingert wat. Maar dat is beter dan wind tegen op de open polderwegen! Ik heb het niet warm, ik en Ierse temperaturen gewend hahaha, dus ik hoefde van Vincent geen sleeves aan.

Ik ga de laatste weg terug en dat gaat weer goed. Had ik op de dijk toch echt wel wind tegen! Dijkje op, leuke ‘slechte’ stukje Ibisweg en dan het nieuwe fietspad. Training is na 3:15’klaar en uitvoering is 0️⃣. Ik maak 90km vol op een gemiddelde van 26,4. Geen hoogvlieger. Weinig vertrouwen gekregen. Maar wel weer in de pocket!
Terug naar het zwembad. Baan 2. Niet druk. Vooraan. Lang inzwemmen want ze moeten de waterkwaliteit checken. Die is vast niet goed, maar dan heb ik al 600m gezwommen. Deze lui zwemmen buiten, dus hier gaan we vast niet direct dood aan. 8×50 met 12,5m sprint. Doe ik vooraan maar zo’n beetje. Ik heb altijd het idee dat ik niet sprintend sneller ga 😂 dan een piramide 25-50-75-100-75-50-25 met de oneven getallen 1 baan hard. Doe ik ook gewoon zoiets. Daarna 4x100m met 50m steigerun tussendoor. We hebben pret met de pauzes, GN en ik.

Dan realiseer ik me dat ik hier en nu 10 jaar zwemmen vier. 10 jaar. Doorzetten. Proberen. Oefenen. Mijn lijf tot hier brengen. Ik sla de laatste over en doe 100m zonder achtje om elke slag te voelen en te zwemmen. Meer dan de overkant halen. Richting de kerk van Waterville in mijn hoofd. Eigenlijk was het 3 juli, maar die dag ging op aan een boottrauma 😉 ik heb er niet bij stilgestaan, maar nu doe ik dat wel. Ik zwem 2100m als Garmin goed telt en ook dit gaat niet snel met 2:05 gemiddeld. Maar ik doe het. Ik kan het. Mijn lijf doet dit. Ik heb dit geleerd. Slag voor slag. En op de bidon staat Ironman. Terecht ook nog!

22 juli – Hardlopen: 8x 4 minuten intervalellende

Na een lange werkdag op kantoor ben ik moe en ook lekker gekletst, maar me ook weer genaaid gevoeld door Y en ik voel me niet gezien. Vin haalt en brengt me want er rijden geen treinen. Teveel gesnoept en het is regenachtig weer, weg zon. Slecht geslapen door mauw-kat. Snel eten, ik wil nog rennen. En ik ben weer in NL, dus het moet weer hard en goed. Omdat in dit land iedereen nu al 600 euro kan neertellen voor een halve Ironman in juni en iedereen kan dat blijkbaar. Of kei hard fietsen met windkracht 5. Hardlopen op hoog tempo na maanden blessures. Ik ben moe. Heb geen zin. Geen motivatie. Ik ben te dik. En binnen een km inlopen die rond de 6:00 moet zitten met 6:30 veel te langzaam. Zeker op de carbon schoenen zonder muziekje terwijl het lekker koel is. Ik voel me niet goed, mijn darmen rommelen, mijn hoofd is beneden peil. Het tempo gaat ietsje sneller. Interval 1 van 4 minuten wind tegen en viaduct op zou in 5:20 moeten, maar ik sleep er met moeite 5:38 uit. 2 minuten rust.

Nog een keer proberen. 5:33 komt ook niet in de buurt. Ik moet de bosjes in. Gatver. 3de interval ietsje beter, maar hrf blijft laag. Wind tegen? Te lang niet geintervalt? Me te weinig ingespannen de laatste weken? De vierde door het stille bos gaat eindelijk redelijk, want ik ben bang alleen. Stoppen en Vin appen. Door. Langs de plas wind mee? Merk het niet zo. Dan weer de bosjes in. Heb te weinig 🧻 bij me ☹️. Druppels. Oorbel valt. Dan een interval op 5:15 opeens! Deden de benen goed! 👍 nog 2.

De 7de weer minder easy. In de rust zoveel mogelijk omhoog. Zie eindelijk 3 andere mensen: op n fatbike. Laatste viaduct op en af en zwaar. 5:40. Tiswatis. De brug gaat dicht.

Ik ben heel moe. 10km in 58”, zonder de stops. Ik maak 11,11 vol in 1:05 uur op een gemiddelde van 5:50. De afronding pakt net anders uit 😠 uit-thuis is 6:37. Weet je: ik heb het potje doordrammen leeg gemaakt. Het potje zin was al op. Darmen leeg. Anke ook op. Dit was m gewoon niet. Hartslag 137 is bizar laag.

23 juli – wandelen met Rob

we slapen prima nu de deur beneden open is en de kat niet meer loopt te etteren en schreeuwen. Ruim ik wel kots op hoor. Ik heb al moeite met opstaan. En de zin komt ook niet om te werken. Niet dat ik niks doe, maar het gaat traag en op veel koekjes. Het duurt even voor ik me ergens toe zet, maar dan is de website ook af. En de rottige tickets onder controle. Na de lunch klets ik met Jef over Ierland en laat ik m Waterville zien. Zo leuk! Na drie uur wil ik het volgende oppakken, maar er wordt gebeld en er komen tickets. Dan gaat het snel. Na het werken maar even naar buiten dan. Er staat niks op het sportprogramma vandaag. Is allemaal weg geschoven. Onze trainers maken nieuwe programma’s. Dat geeft me wat rust. Het lijkt behapbaar. Behalve die krachttraining 😆

Rob en ik gaan buiten wandelen. We lopen lekker ver om. Kwebbelend. Over het werk en de wegen in Ierland. Over Ironman en triatlon. Sinds wanneer is dat eigenlijk een onderwerp 😂 Het is weer best warm! En eigenlijk heel rustig overal. We lopen langs de snackbar. Ik haal makkelijk de stappen! Even het hoofd leeggemaakt. En zo is de dag om!

24 juli – Fietsen met MR en een koppelloopje

Ik moest 2 uur en MR had gevraagd om een keer samen te fietsen. Dat vind ik prima, maar zij kan echt nog geen 2 uur aan! Dus ga ik eerst een half uurtje alleen, maar zelfs dat gaat niet snel. Samen is het veel gezelliger en er is geen wind en prima weer en het tempo is niet heel hoog. Toch gaat het niet vanzelf voor mij. Maar het boeit me niet. We kletsen over de zonen, over vanalles eigenlijk. Samen fietsen gaat bij mij gewoon minder snel, maar ik geniet er echt van! Het overbekende blokje om de Oostvaardersplassen.

Al met al fiets ik bijna 2 uur en neem ik 2 blokjes en een halve bidon en rijden we gemiddeld 24,7. Ik vind het schattig dat MR dan zegt: we hebben flink doorgefietst toch?! 😀 Zij doet veel krachttraining en heeft meer energie om boven te komen, maar op de lange duur heb ik geen enkele moeite. Ik ben blij dat ik dit zo heb kunnen doen! Ik heb 48,35km gefietst.

Ik schuif veel met het schema, maar de trainster is zo onwijs lief dat ze reageert op mijn gemopper dat ik het niet zie zitten, dat ik bij mezelf moet blijven en “We gaan ervoor!! Mind up (…) je doet het echt hartstikke goed, zijn er weinig die het je na doen!” Dat laatste vergeet ik dus keer op keer. natuurlijk wil ik over 4 weken op mijn allerbest en allersnelst zijn, maar ik vergeet graag dat ik het hele voorseizoen heb gemist, dat ik simpelweg een vrouw ben van 50+ en dat het echt niet is wat iedereen doet: even bijna 50km wegfietsen.
Pfoe. Na het fietsen weer naar de WC en een andere broek aan. Doen alsof 30 minuten iets voorstelt… Ik heb al uitgerekend dat 24 minuten genoeg is. Dat is precies wat ik mis: de motivatie om het stapje extra te doen, om een grens op te zoeken, om me echt in te spannen. Ik moet op marathontempo lopen en als ik de straat uit ‘strompel’ denk ik dat het gek zou zijn om op 8:00 te gaan lopen… Maar in de basis zou ik dat prima vinden: binnen 6 uur de marathon. Ik voel me beter vandaag. De andere pil doet zijn werk en ik merk dat de hormonen wat gaan liggen. Ik ben minder onrustig en baal er nu van dat ik daar op de vakantie last van had, van een permanente onrust. Nu kan ik terugkijken op Ierland en nog flink nagenieten! Ik heb ook weer een normale stoelgang na weken diarree. Dat is prettig, maar ook lastig dat het op deze manier zo duidelijk voelbaar is. Het valt toch niet mee om vrouw te zijn! Maar hard ga ik niet en toch zit de tijd op 5:50 ongeveer. Vind ik ook prima voor een marathon. Of in elk geval de eerste helft. Natuurlijk zou ik liever 5:40 lopen, maar de komende weken 4 kilo eraf gaat me niet lukken en dat zou wel wat opleveren. Ik hobbel voor mijn gevoel en moet mijn best doen. Eigenlijk voel ik na 2km alweer aandrang. Maar geen motivatie. Lage hartslag, dat wel, maar geen easydepiesie. Ik kijk even wat Vincent appt. Eigenlijk heb ik ook geen zin om een foto te maken, want dit is zo bekend allemaal en ik heb al tig foto’s van dit bekende rondje.

Ik ga steeds ietsje sneller de eerste 3km! De 4de km niet meer, maar het blijft sub6. Ik stop gewoon eventjes om Vin te vragen een foto te maken. Iemand die 5:30 loopt volgens strava en ondertussen Insta volzet, is met uit-thuis 6:36. Ik trek mezelf het park door. 5km maak ik vol in 29 minuten met een gemiddelde van 5:51. Uit-thuis is 6:16. Niet echt marathontempo, maar de benen zijn weer uitgelaten en de sportochtend zit er op! Thuis duik ik meteen de WC in. Zucht.

24 juli – met Manuel wandelen

Manuel heeft op onze katten gepast en ik kan hem fietsend of rennend niet bijhouden, dus moet ie maar mee wandelen om het vakantieverhaal te horen 😉 Krijgt ie wel iets lekkers voor terug en wellicht het besef dat ik aan hem heb gedacht tijdens de vakantie! Ik moet ook langs de AH. Dus een combinatie. Ik heb vanmiddag met mijn zusje gebeld en wat van de vakantie verteld, maar echt goed ben ik daar niet in. Ook op Manuel kan ik niet echt overbrengen hoe “thuis” het was en hoe het land en de mensen voelden. Ook in de volle zomer. Het blijft een vervelend feit dat in NL de prestatiedruk overal doorheen sijpelt. Met broodjes en meloenblokjes kom ik weer thuis. Ik heb de stappen gehaald, staat bovenaan bij DuoLingo, heb alle was gedaan en het huis een beetje (bellend) schoongemaakt. Ik heb gesport en we hebben Lego gebouwd. Lijkt me wel weer een dagje zo.

25 juli – Hardlopen uitbouwen: 4x30min duur / 30 sec sneller + 90 sec rust en uitfietsen met een terrasje en Vincent en zwemmen ook nog.

LOEIZWAAR. Hardlopen: 4x30min duur / 30 sec sneller + 90 sec rust. Het ging allemaal lekker rustig, maar absoluut niet vanzelf of makkelijk! Ik begon met Vincent samen en er zat al wat weinig tempo in. Ik sliep wat onrustig vannacht en ik heb toch weer diarree. Het was warm! Benauwd als je het mij vraagt. 3 Keer hetzelfde rondje, langs het centrum en langs huis. Vincent ging er na 2km al op eigen tempo vandoor. Helemaal prima. Mijn eigen strijd maar voeren.

Bij het centrum gelijk wat extra drinken en dan doorhobbelen. Alles boven de 6:00. Slepend. Het versnellen 30 seconden ging wel echt wat harder. Die benen kunnen het wel, maar heel kort. Er is echt een energielek opgetreden ergens. En de wil ontbreekt. Ik zet door. Na 7km is ronde 1 voorbij en dat in iets van 45 minuten. Tempo is iets van 6:19.

Ik neem een cola gel, maar drinken is niet zo makkelijk. In de volgende ronde willen mijn benen amper meer. Mijn hoofd moet echt alles op alles zetten om te blijven hardlopen. Viaduct op komt op 6:38 uit. Iemand roept me na, maar ik heb het erg druk met mezelf (sorry Manuel) en op de been blijven. Ik blijf wel hardlopen, wil niet in wandelen vervallen.

Bij het centrum weer drinken en naar de WC, maar vooral voor even pauze. Vincent gaat stukken beter! Ik mis gewoon ontzettend de kracht om harder te gaan, alsof het niet moet. In de versnellingen kan ik het opbrengen en ik ga niet wandelen in de pauze, maar alle pit ontbreekt de hele tijd. Is het te warm, te weinig voeding? In het bos en als de zon even weg is, voelt het beter. Ik ploeter enorm. kan het niet anders zeggen. Ik zie als een mnt Everest op tegen een marathon of een hele. Viaduct op en er komt een km boven de 7 zelfs. Auw.

Rondje 2 ook klaar. Mijn benen willen stoppen, maar ik niet. Ik heb nog 50 minuten voor 7km. Cola Gel. Ik hoef niet naar de WC gelukkig. Ik ben heel erg moe, maar ik ga de derde ronde afmaken ook! Elke km sub-7 is gewoon meegenomen! Hele stukken onverhard, de gewone schoenen. Het sleept echt voort. k maak me echt wel zorgen voor over 4 weken, maar ik maak me nu ook heel veel zorgen! De hartslag is laag en ik heb het zwaar. Ik loop op de kleine dingen: slokjes water bij het centrum en dan het intervallenpad. Ik heb ook weinig foto’s, zie niet zoveel. Ik besluit dat ik als ik blijf rennen, ik het viaduct op mag wandelen. Daar leef ik dan naar toe, maar als ik er ben, wil ik 20km soort van lopend vol maken, haha. Vincent is klaar met 24km. Hij ging goed. Ik zal hoe dan ook die halve marathon vol maken! Een enorm gevecht, het is niet anders. Ik doe zonder de pauzes 2:19 over de hm.

Mijn training is nog ietsje langer met de laatste versnellingen. Ik red er 1 niet, die gaat boven de 6:00. Tussendoor wandel ik gewoon maar. Een blokje extra door de wijk. Ik maak de training 100% vol en de 22km ook. Tempo is 6:37 en uit-thuis 7:13. 2 uur en 25 minuten. Bijna een kwartier aan stops. Ik heb wel veel dorst, maar totaal geen honger naderhand. Ben wel heel moe en mijn benen zijn WOEST en pijnlijk.

Mijn benen vonden het gewoon heel erg moeilijk. Vincent moest uitfietsen; eigenlijk anderhalf uur. Ik wilde erg graag naar het Oostvaarderscentrum om hem een ijsje te geven en het centrum een dikke fooi voor alle bezoekjes die ik daar heb afgelegd! We fietsten om. Heel, heel rustig. Meer kon ik gewoon niet! Bizar! Mijn benen zijn me echt zo vreselijk moe! Fietsen lukt altijd wel, maar er zit geen enkele energie meer achter.

We drinken lekker een cola en Vincent een ijsje bij het centrum. Voelt totaal onwerkelijk aan. Rob pakt de Picnic aan. Wij fietsen naar de dijk. Even rustig en kalmpjes. Ik geloof dat we ook nog wind tegen hebben!

Omhoog is mij echt teveel hoor! Het is maar goed dat mijn benen niet kunnen schrijven, want ze zouden ter plekke tekenen voor afscheiding 🙂 We fietsen nog geen uurtje en 20,2 km met een gemiddelde van 20,7. Zelfs daar ben ik moe van!

Ook nog zwemmen, bij de TVA. Voor het zwemmen gingen we nog kattebakgrint halen en dat vonden mijn benen al ver en naar het zwembad lopen vanaf de parkeerplaats ook. We moeten de deur zoeken. Ik heb eigenlijk geen zin in iemand die tegen me praat. Doe allemaal lekker je eigen ding en laat me met rust. Ik ga ik baan 2, want energie voor meer heb ik niet. Nadeel dat ik voorop moet zwemmen. Met achtje. 150m inzwemmen slechts. Gaat al sloooooompjes. Het is wat het is. Ik zwem en dat is het. I vraagt of ik niet te snel wil zwemmen: nou nee. We doen 4×100 met elke keer 1 baan sneller. Ik heb weinig verschil. Garmin vind het allemaal moeilijker tellen dan ik en telt dingen bij elkaar op en zo. 50 schoolslag maakt ie dan 25 van en dan gaat het helemaal langzaam! Boeie. dan 300m: 25snel-25 rustig – 50 snel – 50 rustig en 57 snel en rustig. Dat lukt me nog wel. Zo grappig dat DR dan naast me zwemt op benen en me met gemak bij houdt! Dat vind ik van haar erg leuk. weer 50 school. En dan nog een keer 4×100 met telkens een baan meer snel. Het verschilt allemaal niet zo erg volgens Garmin. Ik probeer lange slagen te maken en te letten op de slag. Een gewoonte zal het wel nooit meer worden.

Dan 2×200: 100 rustig, 25 school en 75 sneller. Ik heb Enorme Trek en Nog Meer Geen Zin Meer, maar ik ploeter gewoon duf door. Ik moet 48 minuten zwemmen en wil 2000m zwemmen. Als die stomme Garmin eens meetelt. Dan 50 school en tot slot iets met 200m en 2×100, maar mijn animo is op! Qua tijd kan ik stoppen, maar ook met de 200m zit Garmin op 1975 (HUH). Ik doe nog 1 keer 100 en dan 25 naar de overkant op schoolslag. 2100m op een super traag tempo van 2:16. Misschien ietsje beter, maar niet heel veel. Vandaag was alles traag en zwaar en sloom. hopelijk gaat het over 4 weken beter!

26 juli – met Vincent naar het pannenkoekenhuis fietsen. In Cromvoirt.

Fietsen met Vincent, veel regen 🌧️ en 💨 naar pannenkoekenhuis om met mijn ouders te eten. Verre van soepel, maar ik vind het niet erg met die regen! Alleen het gebrek aan snelheid vind ik vreselijk en lastig. Ik heb een slaapscore van 74, nacht 7 😔 ik had gezegd om half tien gaan, werd 10 uur. Ik hoopte tussen de regen door. Almere uit leuk en bekend. Weer weinig kracht of zin om snel te gaan. Als het al eens snel voelt, kijk ik en zie 25,5. Weg. Foetsie. Wind tegen. Hoge cadans en blijven trappen. Het gaat me verder prima en samen met Vincent is zo fijn! Ik hoef me geen zorgen te maken over hem.

Eemdijk over. Ik doe kleine blokjes: Soestdijk. We halen herinneringen op. Iemand met skatebord fietst een beetje mee op. Bewolkt, maar uitstekend weer! Route prima te volgen, ik accepteer dat we op deze manier fietsen. Voel zelfs geen tijdsdruk. Het is niet mega druk overal. Paar druppels twee keer. Bril wordt waziger. Baan gesloten, door naar McD. Frietjes halen en plassen.

Vin krijgt het koud. Doet na McD mijn roze regenjasje aan. Langs Zeist en Odijk doen we alfabetten van triatleten en auto onderdelen. Langs kasteeltje. Het is droog en prima zo. Alleen soms wat veel wind tegen. Pontje. Ik app Rob dat het goed gaat, we zijn er om 4 uur al. Maar daarna begint de regen. Eerst een beetje, maar steeds meer en voortdurend. Dat was niet de bedoeling!

Ik kan met regen om, niet zo erg. Lastig wel, maar ik hou het warm. Vin niet. Die is koud en weet niet of hij door wil gaan. Ik laat het bij hem, kan het moeilijk voor hem beslissen. Tempo gaat wel erg omlaag. Vind ik prima. Het is wat het is.

Bij de McD in Waardenburg even naar de wc en dan door. Samen. Niet verder afkoelen. De brug op val ik bijna op gladde platen. Eng!! Dan omhoog.

Ik merk pas na 5km dat ik Garmin niet meer heb aangezet. 🤬🤬 Het regent nog steeds en steeds meer. Niet leuk. Kletst niet fijn ook. Langs de Lucht. Doordrammen. Goeie fietspaden gelukkig. Ik wil door naar de 💯. Het wordt droog bij Hedel. In den Bosch, na dik 100km word ik me een partij sacherijnig!! Boos op alles en iedereen. Dat het droog is zelfs. Irritante fietspaden. Stomme mensen. Ik mok en mopper me er doorheen. Na 2 blokjes iets beter. We zijn er immers bijna. En het gaat prima. We zijn zelfs hier al ooit geweest. Maar niet langs de IJzeren Man. Klein fietspad.

Na 113,5km zijn we er. 23,1 gemiddeld. Bijna 5 fietsuren en 6 uur onderweg. EN DAN BREEKT 🤬🤬 DE ZON DOOR. fijn want dan kunnen we een beetje drogen als we op Rob wachten. Ik heb hier weinig van geleden. Niet extreem moe of hongerig. Geen pijntjes of last. Blij de 100km over te zijn. Dat ik met dit weer kan dealen, maar dat wist ik al. Ik ben zóó blij als het kei-hard regent terwijl wij binnen pannenkoeken 🥞 eten!

We gaan uitwandelen. De fietsen staan op de drager, pa en ma zijn onderweg. Droge kleren aan. Ik wil best even de benen strekken en we lopen naar het meertje wat IJzeren Man heet met zijn drietjes. Ik heb geen last of pijntjes of moeite. Heel erg fijn.

Ik heb deze week 20,5 uur gesport. Waarvan 17 uur aan de drie triatlon sporten. Dat is veel! Bij alle Strava groepen sta ik on top. En ik heb geen vakantie. Gewoon 3 dagen gewerkt. En het huis opgeruimd gehouden. Social geweest. Met pa en ma pannenkoeken eten is erg gezellig! Ik ben niet doodmoe. Maar wel langzaam dus. Dat levert dan in elk geval veel sporturen op! En dat zonder te influencen op strava of insta. Gewoon een ouwe vrouw die alle balletjes in de lucht houdt.

27 juli – inlopen en omlopen en bootcampen

Vannacht lastig geslapen, weinig rust, maar Garmin keurde het wel goed. Na het opstaan beter, maar zó geen zin! Het is gelukkig ook lekker rustig. Kan ik aan de artikelen werken. Concentratie is een ding. Geen pijntjes, wel vermoeid dus. De meloenblokjes waren niet goed en ik heb de hele dag diarree. Super lastig, maar mijn darmen zijn het blijkbaar gewend, want het is niet pijnlijk. Vroeg eten. Rummikub winnen. En dan naar de bootcamp joggen. Er staat geen rennen vandaag, maar 40 minuten bootcamp is veel moeilijker dan een halve marathon! Joggen is heerlijk. Ik vind een tijd van 7:00 prima, maar ga ietsje sneller. Bij de bootcamp is het eerst hardlopen, maar ik vergis me in de afstand! Ik loop met M mee die heel langzaam gaat vind ie zelf. Boven de 6:30 vind ik top!! Ik wil toch altijd weinig kwijt over mezelf. Vraag liever. Ik spreek mezelf moed in naar boven en dat helpt! Het rondje is langer dan ik dacht, maar na 2km kom ik er ook wel in. Al schreeuwt alles wandelen! Ik strik even mijn veter en hobbel dan door met M mee. Het gaat steeds sneller! Bijna op 6:00! Ik jog 5km vol in 33 minuten. TopTop. Ik vind het goed. Half uurtje sporten vol, stappen gedaan ✅ nu alleen nog dat stomme gebootcamp.

bootcampen wat ik een lange tijd deed en een lange periode niet ook. Er is weinig veranderd. Veel geklets. Ik doe de trap 5x. Ik weet het al snel weer: dit doe je voor jezelf. Niks moet. We wandelen terug en doen de kerstboom. Dat vinden mijn benen niks! Die moeten echt weer wennen. Dan het circuitje. Elke keer een beetje hetzelfde, maar ook lekker auti. 30 seconden: doe je ding. Kijk wat de vorige deed. 6 oefeningen. 3 keer hetzelfde blokje. Geen luide muziek. Geen doe-het-anders, gewoon een beetje kracht opdoen. Mijn spieren wennen weer. Leuk ga ik het niet vinden, maar het is te doen. Simpel als that. Alleen dat geleuter van R over eten en geneuzel en zo. Tjonge jonge. Dan buikspieren. Ik doe de helft mee en zet mijn horloge mooi op tijd stil. De laatste minuutjes tellen dus niet. Of ik het weer leuk vond, vraagt ie. Nee, dat lijkt me niet. Maar ik heb het groene ✅ vinkje!!

28 juli – Fietsen met 5x 10 km tempo en wandelen en meefietsen.

Ik ben verbijsterd. Echt. Waar komt dit nou openen vandaan? Ik snap er écht niks van. Ik ben op de tijdritfiets gegaan. Had weinig zin. Stelde het uit. De tijdritfiets is niet mijn standaard fiets. Eerst 20km infietsen. Langs de OVP. Wind mee. Dat gaat lekker! Maar ik denk aan ‘straks’. Druk dat maar zoveel mogelijk weg. Mooi met paarse bloemen bij t water. Muziek op. Even alleen, mijn ding. 2 bidons en ik was bang te kort te hebben.

Het ging hard. Knardijk op en die helemaal af. Op de Knardijk versnellen. Liggen en trappen. Accepteren dat langs de sluis en het eiland trager gaat. Rotsteentjes. Maar ik ga flink hard! 30+! 5km rust voelt heerlijk… Tweede blok begint net voor einde Knardijk met rotsteentjes en dan richting Zeewolde. Wind tegen. Dat valt mee, maar ik moet meer mijn best doen. De stad door maar weer accepteren dat t langzamer gaat. Niet harder dan 30. Omstandigheden. Drukte. In de rust gek van andere fietsers op het smalle pad. Dus ik ga de weg op. Kijken maar waar ik uitkom en hoe dat is met de wind. Het gaat super! Nijkerk langs, toeristen ontwijken en heel hard trappen. De fietspaden verderop zijn leeg en breed en ik geniet zowaar van heel hard kunnen fietsen! Richting de Eemhof. 30. Mijn gemiddelde zit boven de 29! Hoe dan? Richting de brug een bidon leeg. Ik zou moeten plassen, maar ik wil niet stoppen. Is niet nodig.

Het volgende blok wordt zwaar naar Haven. Maar ik ben de fiets nu gewend; ik ga liggen en trappen. Weken lukte het totaal niet, maar doe ik mijn best en het betaalt zich uit. Eergister was rampzalig, nu kan ik de havenkom door zonder al te veel verlies en rij ik 30+. Rust en ik vraag me af of Duin te druk zal zijn. Ik probeer het toch maar… Duin is rustig en leuk, maar het laatste blok begint als ik de ‘stad’ door moet. Wind mee op de dijk voor even, want weer een afsluiting. Ik heb geluk met oversteken elke keer. Ik pak het achter de np wel goed op en geniet wind mee!! Bekend terrein… ga ik gewoon 31! Uitfietsen weer wind mee. Ineens klinkt 10km uitfietsen easy! Ik ga die 100 gewoon weer halen vandaag. Geen 32 gemiddeld, maar 29,4 na de intervallen en 29,2 als ik klaar ben. Ik ben er héél blij mee! Als dat echt aan de fiets ligt… ik beloof niks voor de wedstrijd, maar hier krijg ik vertrouwen van. Ik maak 102 km vol. Binnen 3,5 uur! Ik ben niet kapot. Integendeel zelfs. Dan belt de diëtiste ook nog net als ik mijn helm los klik. Ooit komt het goed…..

later op de dag even de beentjes strekken. Met zijn drietjes. Ik vind het lekker, maar mijn benen even wat minder na 1,5km. Maar de stappen gehaald en even leuk een gezinswandelingetje!

Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan en ik weeg zwaarder dan aan het einde van mijn zwangerschap! Zwaarder dan ooit weer. Overgewicht. Een bmi van 25+. Serieus. Minder eten en meer sporten lijkt me onverstandig, maar ik báál er ontzettend van!!! Natuurlijk weet ik best hoe het komt: ‘bijeten’ is snaaien en rustdagen teveel vreten en te ongezond en dan diarree erbij en de pil: allemaal excuses. Ik mail een dietiste in Almere en ze snapt het en belt terug en gaat me helpen. Dat kost geld, maar nu wil ik het zó graag en ook wat snel. Ik heb vandaag weer wat beter gegeten. Weten en er bij stil staan helpt al. Na het fietsen had ik zin in krakelingen!! 🥨 daar kan ik mezelf mee belonen, zeker als Vincent vraagt of ik iets van de AH wil. Maar ik heb nee gezegd en ik heb chocomelk gedronken. Macaroni gegeten. En een keer normaal gepoept, wat eigenlijk al lang geleden was. Dus de wake up call van de weegschaal heeft gewerkt en ik heb maandag een afspraak staan. Ik heb besloten die dag vrij te nemen, ook om bij te komen van het overvolle sportweekend. Dat doet me goed!
Dan nog meefietsen met Vincent die rent. Soms moet je dat maar gewoon doen, ook al heb je niet zoveel zin en tijd. Alles nog opruimen van de was en voor morgen klaarleggen. Motivatie zijn voor mijn kind is ook belangrijk. Dus ik ga op de stadsfiets mee. Met natte haren. En een blij wezen.

Hij gaat hard! Al vanaf het inlopen eigenlijk. Het ziet er altijd zo gemakkelijk uit… en de tijden klinken zo bizar goed. Met wandelpauzes tussendoor. Die zijn wat minder voor mij, maar de mooie lucht maakt het goed! Jammer dat ie last heeft van zijn darmen. Wat een tempo, dat kind van mij!

29 juli – Met de collega’s wandelen en zwemmen in het zwembad.

Tussen de middag in de warmte. Op papieren schoentjes en met een jurk aan. Geen goeie route. Benauwd. Het is een vervelende werkdag. Gezellig wel, maar er is te weinig te doen. Een beetje artikeltjes en oude tickets bekijken. Het motiveert niet. Mijn hoofd draait langzaam richting sport. Ik snaai m&m’s. Kijk het laatste uurtje filmpjes. Ik had al weinig zin, maar het is aan het einde van de dag compleet weg. Het is erg warm buiten. Dertig plus. Binnen in de airco is het gewoon koud. In de hitte wandel ik met de rugzak op de papieren schoentjes naar het zwembad. Ook geen zin. Niet in lopen, niet in iets gaan doen. Laat de dag maar voorbij zijn.

Zwemmen. ik dacht nog: het kan ook zonder zin. Een tempo training kan ook zonder tempo. Een training is ook een training zonder motivatie. Maar al met al ging het nauwelijks. Inzwemmen ging moeizaam. Achtje. Alles met achtje. In baan 3 want het was ook nog eens kei-druk. RV gaf training, da’s wel weer leuk dan. Ik ging achteraan. Het was veel z1 en z2 en hooguit z3. Maar het maakte mij niet uit, ik zwom gewoon heen en weer. Rustig. Gestaag. Zonder zin. Zinloos. Hoef geen pauze. Gewoon doorgaan. Dan maar minder tempo. In de langere rust telde ik alleen maar de tijd af. Het hele tempo kon me gestolen worden. Na 47 minuten nog 1 keer 100m z3 en toen was de tijd precies genoeg voor een groene training en 2000m vol. Ik heb maar 1 ding getraind: de doorzettingsspier. Ik vond er geen klap aan. Net zo verveeld als de rest van de dag. Ik had trek en we hebben patat gehaald.

Mag ik nu een diploma of een sticker of moet ik dan met kleertjes aan zwemmen? Ik kan 200m, crawlen en misschien ook even onder water zwemmen. Nooit mijn C diploma gehaald. En tien haar geleden nooit gedacht dat ik in baan 3 suf zwemmen meer dan 3 kwartier zou volhouden.

30 juli – Een duurritje van 2 uur en ‘n wandelingetje

Het viel niet mee. Sinds gister valt er niks meer mee. Dat is de periode nou eenmaal. Ik heb absoluut geen zin. Niet in werken. Niet in eten. Niet in sporten. Doe het allemaal wel. Eten teveel natuurlijk. Werken ben ik razendsnel afgeleid. Maar blij dat ik al die artikelen nu echt onder handen kan nemen! En dan na het eten en rummikuppen gaan fietsen. Tijdritfiets. Geen animo. Muziek hard aan. Er is geen wind! Ik twijfel heel erg over de route.

Op de oostvaardersdijk lukt het totaal niet. De hele lucht voelt stroperig zwaar. Mijn benen kunnen fietsen hoor, dat kunnen ze altijd. Maar het gaat absoluut niet lekker!

Ik wil de Knarweg. De lucht en het licht is werkelijk prachtig. Maar ik voel me niet zo goed. Niet goed genoeg. Te sloom en stom. Op de Knardijk kijk ik wel hoe mooi het is en lijkt er wat meer wind mee. Die fiets went alweer en liggen ook. Ik ben dol op de Knarweg: vakantiegevoel in Flevoland. Op het eiland stop ik, want ik moet nodig. Ik wacht een auto en fietser af en maak een fotootje en bewater het zand. 32 km gehad.

Dan de Vogelweg. Ik snap waarom de oostvaardersdijk niet ging: zelfs geen wind is daar niet leuk als het tegen is en nu heb ik duidelijk wind mee! Dat voelt stukken beter! Prachtige rode lucht. Sproeiers. Windmolens.

Ik neem ‘wind tegen’ wel op de brede weg. Maar ook dat gaat me wel goed af! De zon gaat onder als ik naar Almere rij. Een grote rode bol. Ik pak overal liefst de wat rustigere wegen. Niet teveel mensen. Ik maak 52km vol. Op 27,5 gemiddeld. Valt me hartstikke mee! 1 uur en 55 minuten.

Vlak voor ik ging fietsen herstarte het horloge. Alle stappen weer weg. 🤬🤬🤬 dus na het fietsen nog maar even wandelen in rondjes om het park. Bij het kwijnende licht. Vincent wandelt mee. Vlak voor het fietsen heb ik de plannen voor morgen ook omgegooid. Niet uren reizen, maar vanuit huis sporten. Ik zie op tegen de sportlast het komende weekend.

31 juli – Hardlopen (zonder water) en buiten zwemmen (met water)

Train3Sports zet op het schema: 2km wu- 6x1km versnellen – 1km rustig. Het inlopen ging lekker tot ik bedacht dat ik zakdoekjes, muziek, voeding bij me had, maar geen water! Hoe DOM. Ik ben echt een EZEL. Het is nog wel warm, maar ik heb er gewoon niet aan gedacht. Alles om te zwemmen ligt klaar, maar deze oen bedenkt voor de 100ste keer niet dat ze water mee moet nemen als ze meer dan een uur gaat lopen op een hete dag. Het gaat prima hoor, ik kan dat best, maar het is absoluut niet slim om dat te doen zo vlak voor een enorm sportweekend. Het herstel komt het niet ten goede. Niet echt lekker als je dat al weer binnen 2 kilometer. Ik loop rustig tegen de wind in net boven de 6:00min/km. Lekker door het Kotterbos, dat gaat prima. Dan een km versnellen. Ik zet gewoon aan, maar niet te gek. Het gaat lekker! 5:45 ofzo. Een kilometertje rustig gaat ook lekker rond de 6:00. Dan het fietspad op. Ik ga richting de zwemplas, leek me leuk, een keer iets anders. Maar bij de aanleg van het fietspad zei ik al: wat zal dit in de zomer zinderend heet zijn. En jawel: dat is het lopend nog meer dan fietsend! En dan zonder water….

maar het lopen gaat opvallend goed. Ik versnel keurig. Als je opziet tegen buiten zwemmen is 14 kilometer hardlopen een eitje haha. Ik ga gewoon door met hardlopen. De opdracht vind ik namelijk wel leuk: 6 keer een kilometer ‘je-best-doen’. Ik raak de tel kwijt. Het gaat iets langzamer in de 7de kilometer, want het is echt HEET. Daarna stop ik gewoon even. Ik neem een gel. Ik ben al op de helft en ik vind het prima zo. Hopelijk is er een tentje op de Praambult. In de 9de kilometer versnellen moet ik omhoog, stop ik even om iemand op de fiets te helpen en heb ik wind mee. Ik heb liever verkoelende wind tegen. Het water over en die km gaat opvallend snel weer!

Dan rustig naar km 10 toe werken. Hardlopend ben ik nog geen uur onderweg. Append met Vincent. Ik ga nu gewoon voor afmaken ook! Ook de andere weg is zinderend heet en schaduwloos. Netjes weer een km op 5:44, maar ik mis een afslag en ik pak het ‘verkeerde’ bruggetje’. In km 12 dwaal ik een beetje. Ik moet de kilometers vol maken, dus ik keer om en ga terug over het bruggetje en toch naar links dan over een begroeid pad.

De gel valt goed, ik voel me oke. Dan is daar de verklaring van het overwoekerde pad: de brug is afgesloten. Ammehoela. Hoe dan?! Ik maak foto’s, zet het horloge stil en ben burgerlijk ongehoorzaam en steek de krakende brug over.

Km 12 is met 6:30 echt traag. Nog een km versnellen, in wat schaduw en het is de laatste: ik doe extra mijn best en kom op 5:37 uit. Dan de 14km vol maken over het beroerde weggetje naar de parkeerplaats toe. Zodra 14km vol zijn, stop ik het horloge. 5:58 gemiddeld. Helemaal prima. 6:22 met de pauzes erbij. Ik was bang dat dit teveel hersteltijd zou kosten, zonder water, maar ik voel me helemaal prima. Drink wel als Vincent er is met de zwemspullen. Ik heb veel gezweet, maar niet de bosjes in gehoeven. All well.

Vincent ging mee. Eindelijk weer eens buiten zwemmen. Ik heb het horloge maar gewoon aan laten staan. Ik deed heel rustig aan. Niks meer of minder dan zwemmen. 1 op 2 ademen en een beetje genieten dat het kan. We zagen een meneer in een bootje die ging vertellen dat hij zelf met een nieuwe heup ook triatlons deed en bla-bla. En bij Vincent informeren naar de tijden die hij gaat doen he. Niet bij mij. Ik ben “maar” een vrouw. Deze opa snapte gewoon niet dat het voor mij knapper is nog dan voor Vincent. Er schijnen meervallen te zitten, maar ik zag ze niet. Ik zwom dus heerlijk kalmpjes. Eerst naar het steigertje, dan naar het einde en dan door naar de brug. Daar wel wat plantjes, maar verder niet echt goor qua water ofzo. Ik krijg ook nauwelijks water binnen. Echt, ik wil totaal niet moe worden! Ik heb ook geen trek of ergens last van. Het tempo boeit me echt niet. Vincent blijft naast me zwemmen. Dan terug en ik raak helemaal in een soort trance en rust. Het kan dus bij zwemmen! Gewoon doormaaien. Niks meer of minder. Slag voor slag. We stoppen nog een keer bij 1500m. Het gaat allemaal moeiteloos bij mij en dat vind ik persoonlijk meer waard dan tempo. Ik zwem lekker naar het steigertje en Vincent zwemt terug naar het strandje. Hij zwemt meer zwabberend om mij heen. Echt zo fijn, dat ik weet dat hij dit gewoon kan! Het laatste stukje is ietsje minder vanzelf en ik kijk iets vaker op mijn klokje. Ik maak 2000m vol. Tempo 2:53 en 2:41 bewogen tempo, maar ik ben er blij mee! 10 jaar geleden ondenkbaar, toen het diepe nog eng was. Nu weet ik het: een kwestie van de ademhaling onder controle houden. Ik heb alles met pak gezwommen: lui ben ik wel hoor!

Opscheppen over deze maand? Nou nee, heel veel was het allemaal niet. Beetje vakantie, halve triatlon in Ierland en rustig aan gesport.

3 juli – hardlopen met inpakstress en boot-stress 🙀

Slecht geslapen (ik zal de kat niet missen). Inpakken. Nog een wasje. Eten. En dan om 10 uur gaan hardlopen. In een trisuitje. Wat dat gaat zeker niet mee. Ik heb dus veel stress en het lukt niet om energie te vinden voor hardlopen. Tempo laag dus. 25 minuten inlopen. Het trekt aan alle kanten. Ik ga door het bos, maar het hele lijf schreeuwt om rust. In het bos stop ik even. Appen met Vincent. En dan weer doorbuffelen. Alles boven de 6 minuten. Net geen 4km in 25 minuten.

Ik moet 1200m aanzetten. Geen kans. Ik probeer het slechts een heel klein beetje. Het helpt niet. Soms snap ik niet waarom ik toch doorloop. Deze keer is het omdat hardlopen me sneller thuis brengt dan wandelen. Zon op het fietspad.

Rust gaat nauwelijks trager. Dan nog een keer 1200m en ik doe mijn best. Ben ik toch 10 seconden sneller met 6:02! Ik doe kalm aan in de rust. Stop nog een keertje kort. Het voelt niks goed allemaal. Ik heb geen water bij me. Ik ken de ierse woorden: uisce. Dat is water. Maar “aiseal agus cloch” mag je zelf verzinnen… ik reken uit dat ik met 8km de tijd haal. De laatste 1200m moet ik het viaduct op. Kan er nog wel bij. Ik hou vol. Meer niet dan dat. En verder is het volhouden. Tot de witte brug. Tot de straat. Tot het fietspad. Dan is het klaar en moet ik nog ook. Met 53 minuten en 8,5km hou ik het voor gezien. Snel naar de wc. Douchen. Verder met inpakken. Lunchen. En dan om kwart over 2 weg richting Ierland. 30 jaar na mijn eerste kennismaking.

De vakantie is voorbij. Ik ga naar huis. Nu is de reis naar Duinkerke vele vele malen stressvoller dan hardlopen! Ik rij 3 uur in de file en dan zijn we Rotterdam net voorbij. Een reis van 4,5 uur duurde er 6. We zijn een kwartier voor de check in sluit binnen. Mega stressvol. Blij dat ik even gelopen heb en de stappen heb gehaald. We hebben vast alles bij ons en ik ben weer echt ongesteld. 🤬

4 juli – Wandelen op de boot en nog even snel in Ierland het weggetje af!

Goed en diep geslapen tussen 12 en half 8. Maar Garmin vond het niet best en detecteert het ook niet! Tijdje liggen lezen en dan naar het ontbijt toe. Gelijk maar de blokjes op de boot gaan lopen, dan heb ik dat gehad. Kleine rondjes op het helidek. Muziekje, geen zon. Vincent loopt 8 minuten en 5km vol. En gaat dan. Ik tel de rondjes op mijn vingers af. Na 10 rondjes de muziek aan. Het heeft iets meditatiefs. Ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de rit gister en de energie die dat heeft gekost. Het is bewolkt en het waait best hard.

Ik wandel hard joh, op die boot! 1:45 per km. Elke 10 rondjes maak ik een foto. Er valt een rennend meisje. Logisch, want het is glad en lastig lopen op het dek. Ik loop 50 rondes. 20km volgens Garmin: ik maak er 3km van. De stappen haal ik pas als ik klaar ben en naar de hut terug loop. De lange dag begint.

Ik heb even bereik onder Engeland en update snel alles. Ik lees. We eten. Spelen rummikup. Eten weer. Ik vreet veel. Ik lees. Loop soms een blokje om. Rond half 4/4 uur gaat het mis. Of het de lange golfslag is, teveel gevreten, vermoeidheid: ik ben misselijk en voel me niet lekker. Zeeziek? We gaan dineren, maar ik neem een stukje pizza en een broodje en loop terug naar de hut. Ik slaap even, maar het blijft wankel. Ik lees mijn boek uit. Vorige keren verheugde ik me echt ontzettend op Ierland en vakantie en het herkanbare land, maar nu moet ik weer liggen het laatste uurtje en verheug ik me alleen maar op vaste grond. Het stormt niet ofzo, ik voel het gewoon en het valt verkeerd. En ik zie op tegen de triatlon. Ik denk echt dat ik nog nooit so slwcht voorbereid ben geweest. Te dik, niet goed voor elkaar, te weinig voorbereid. Ik vraag me echt af of het goed komt. We zijn om kwart over 8 als aller-allereerste van de boot af. Bij de McD komt alles weer goed. Alles is hier zo heerlijk vertrouwd! Net als thuis.

we rijden over de smalle wegen. Leuk dat de puber erbij is en het meemaakt nu. Rijden in Ierland. De zon (!) tegen is vervelend. Het landschap mooi. Groen, heuvels, muurtjes. Alles is écht. Voelt origineel. We rijden een dik uur en dan ziet Vincent een auto staan op het weggetje naar de airBNB toe. We praten even met de eigenaresse en dan lopen we langs het water naar de auto en terug. Ik word er zoooo blij van! We rennen om het laatste licht te pakken. Als een uitgelaten kind, ik moet even hollen.

Het is nog steeds wat warm in het land. We laden nog net uit. En dan ben ik moe zeg. Het uitzicht op de rivier is geweldig.

5 juli – fietsen, rennen en zwemmen

Good to be back! Ik sliep slecht en onrustig en kort. De hele ochtend was ik ook onrustig en opruimerig en ongedurig.

Na de lunch gingen Vincent en ik fietsen. Ik had een training met tempo’s, maar hier is alles anders. Ik had een trisuit aan met jasje erover. Op voor 1,5 uur fietsen! Het begon meteen berg op naar Borris zelf (we zitten buiten het dorp) en dat was op zijn best gezegd wennen!

In het dorp omlaag ook en dat is dan eng! Toen de binnenlanden in richting de saaie berg. Glooiend en mooi! Ik begon te genieten. Stik het tempo, niet denken aan volgende week: nu ben ik hier en ik doe mijn best. Ik hark omhoog, waar Vincent kracht te over heeft en voor me uit fietst. Ik heb de route gemaakt, hij heeft m voor zich. Er is een steil stukje, waar ik moet wandelen.

Ik baal er van, maar ik vind vastgeklikt en steentjes eng en te weinig controle. Boven is het uitzicht erg mooi! Dan naar beneden suizen. joehoe! Geen idee hoe hard ik ga, maar dat is maar goed ook denk ik. Beneden wacht Vincent op me. Er stoppen motoren naast ons die een praatje beginnen: Its a nice day, isnt it? Wonderlijk schattig, maar de auto die er achter staat die rustig wacht tot na ons gesprek is net zo verwonderlijk. Dan verder op een drukkere weg, die goed te fietsen is. Mijn fiets heeft een rammel en we stoppen. Zit het achterwiel los! Er lijkt iets op de band te zitten wat de rammel was en die gaat weg. Ik heb een blok versnellen en ik probeer het nog ook! Dan komen de 3 tractortjes on tour. Met vlaggen en ze toeteren. Ze stoppen en we halen ze in. Ze blijven op afstand achter ons.

We gaan door Gorrisbridge en inderdaad: over een steile brug met stoplichten. Dan weer een rustige weg die lekker glooit. De grap is dat ik nu meer energie over heb dan Vincent. De route werkt super. Ik heb een bidon leeg en 2 bloks op. We maken de 34km vol met een gemiddelde van nog geen 23. Maar wel 400 hoogtemeters!
De eigenaresses van het huis (naast ons) bewonderen de fiets. Het is echt gewéldig om te zien hoe haar mond letterlijk open valt als ze hoort dat ik een hele triatlon heb gedaan. Op de Ring nog wel.
Ik doe de fijne schoenen aan. Ik heb een route. Eerst naar de andere kant van de rivier. Dat is nog verhard. ik zie iemand zwemmen! Dat geeft mogelijkheden! Ik heb een training met 2,5km hard, 1,5km rust en dat 2x. Boeie. Het is warm. Ik zwaai naar ons huisje.

Het lopen gaat goed! Nog best snel voor onverhard en warm en onbeschut. Ik kom langs een sluisje en een prachtig huisje. Ik stop gewoon voor een foto hoor!

Ik zie de partyboot. Ik loop even lekker stubborn door. Dan staat er een hek op mijn route. Ach, ik loop wel door langs de rivier en straks terug. Stop soms voor een foto en ik geniet echt enorm.

Rust, water, ruimte en groen en zon. Tempo kan me gestolen worden, maar ik doe wel mijn best. Op 4km zie ik verderop weer een sluisje en ik loop langs mannen die gezwommen hebben. Ze zeggen me er lekker in te springen en ik wil dat echt wel graag! Ik fotografeer het volgende sluisje en keer om. Lekker weer terug! Een beetje meer wind tegen. Zie een paar fietsers. Ik ga hartstikke lekker! 2 meiden die gezwommen hebben. Kano’s. De partyboot zwaait naar me.

Ik doe nog een keer een kilometer mijn dikke best en dan is de tijd iets van 5:45 en dat lijkt me uitstekend! nog maar eens stoppen en ik geniet echt van het feit dat ik kan lopen en in het HIER en nu ben. hier vooral dus. De man van de waterwegen maakt de sluis open. Ik fotografeer nog een keer het lieflijke huisje. Dan weer terug.

Ik fotografeer ons huis en ik ren weer door. Ik moet dus 8km vol maken, maar het gaan er meer worden. Ik kijk even bij de zwemplek en het water lijkt super.

Je zou naar ons huisje kunnen zwemmen! Na 8km is de training klaar en nog goed ook. Ik loop verhard terug naar ons huisje. Ik ben er wat vermoeid van, maar dat mag ook wel. 5:55 gemiddeld, maar met stops 6:58. Ik wil stoppen op 9km, maar Rob gaat nog een foto maken. Net iets meer dan 9km dus. Bezweet en blij!

Vincent ging mee om te gaan zwemmen. In de rivier de Barrow. In trisuitje.

We moesten er heen wandelen en ik had even sokken aan moeten doen. Het water was KOUD. Ik zwom naar de brug en toen vond ik het al niet meer koud. Onder een prachtige oude brug door. WOW. Tegen de stroming in. Best lastig. Maar ik maak een borstcrawl en ik ZWEM hier. Vincent durft de kou niet in. Ik haal m op en hij neemt de gok. Ik ben dan al weer een keer onder de brug geweest. We vragen de lieve mevrouw die daar met haar peuter is om een foto te maken. Ze maakt een hele serie!

het is echt super om daar samen te zwemmen. Vincent gaat er weer snel uit en ik zwem nog een keer op en neer. Ik kan er geen genoeg van krijgen!! Stroming mee is echt heerlijk. Ik zwem iets te ver en moet dan een stuk terug zwemmen tegen de stroming in.

Na het fietsen en hardlopen is dit best vermoeiend! Als ik terugga, heb ik ruim 500m gezwommen en Rob is er dan ook net. Ik ga er toch zeker wel uit. 630m gezwommen op een langzaam tempo van 3:31, maar het kan me niks schelen! Dit was een kadootje!! Ik mag Vincents sokken aan en we lopen met zijn drietjes terug. Daarna halen we frietjes in Borris bij Bennis en ik draai alvast een wasje.

Er is maar 1 minpuntje vandaag: ik ben weer ongesteld. En dan bedoel ik dus echt. Niet dat ik het zwemmen er voor laat, maar na het hardlopen werkt het maandverbandje echt niet meer. De hele dag droog en zonnig en een graadje of 20/21. Nu zijn we gesetteld. Het was niet snel, niet geweldig, het was geeneens training wat ik vanmiddag heb gedaan! Ik heb me aangepast, geadapteerd wat ik kan en bovenal genoten. Deze dame kan het toch maar. En de Ieren kijken daar van op. Ze helpen mij om alles te relativeren, wat in Nederland vaker niet dan wel lukt. En het is gaaf dat alles samen met Vincent kan nu. Is maith liom é.

6 juli – Een wandeldag in Dublin

Redelijk geslapen en goed opgestaan. We zouden om 9 uur weg gaan, maar het werd natuurlijk ietsje later. Niet heel erg, want we moesten rijden en daarna nog een stuk vanaf de P&R met de tram. Waren we even over 11en in hartje Dublin. De Ha’penny Bridge over, door Temple Bar, Hardrockcafe en de duckstore niet gevonden.

Lang bij de Lego winkel gekletst. Dan door Grafton street naar St Stephens Park en daar rond lopen en op een bankje zitten.

Ik heb veel geappt met mensen vandaag. Het was druk in de stad, maar Dublin voelt niet vervelend aan. Het is ook niet spectaculair ofzo. We aten bij de BK en dan naar het Trinity College. Daar heerst een bijzondere rust ondanks de drukte. We hebben de Book of Kells bezocht. Dat heeft een hele diepe indruk op me gemaakt. Ik ben 2 keer terug gegaan om naar het boek te kijken. Naar het velum, het schrift en het omhulsel. Hoe het gebonden is.

De tentoonstelling vooraf was het meest boeiende wat ik in jaren heb gezien. Het kan niet anders als dat er meer is geweest. Dit is toevallig bewaard gebleven, maar het zegt zoveel over het (letterlijke) monnikkenwerk uit de vroege middeleeuwen. Daarna door naar de bibliotheek. Wegens restauratie staan niet alle boeken er meer, maar de geur van het beetje wat er nog wel staat! De atmosfeer…

Het is er druk, maar niet te vol. Die oude boeken: het is indrukwekkend. En dan de Proclamation en de harp van Brian Boru. Wat een geweldige ruimte.

De wereldbol is een waardige toevoeging! Ook leuk om Vincent zo op te zien gaan in een bibliotheek. Ik heb zelfs een boekje gekocht en de website met audio-uitleg moet ik bewaren! We gingen naar de Red Pavilion waar meer uitleg was en een heel gaaf filmpje over de reizende monnikken met hun boekje. Ik was getroffen dat het een tijd begraven is geweest! Ik vond het een uiterst waardevol bezoek.

We slenterden verder naar St Patricks Kathedral. Ik was wel vermoeid, door het warme weer ook. Het is in zo’n stad dan toch drukkend. En dan rondsloffen, pfff. Moest je voor de kathedraal ook betalen! Dan niet hoor. Zaten we in het parkje en ik at wat en dat hielp me weer door de dip heen. De stad is voor een conferentie deels afgesloten, dus geen kasteel. We lopen terug naar de HaPennybridge voor de Duckstore, maar die is er echt niet. We gaan naar de Mac. Dan lopen we nog naar O Connel Street. Kan Temple Bar me niet echt bekoren, die brede drukke laan blijkbaar wel. We gaan nog de Decatlon in en daar kopen we dan iets! Toen weer terug met de tram.

En naar het huisje rijden. Waren we rond 8 uur weer terug. Geweldig om dit met zijn drietjes te doen! En al met al 9km gewandeld. Ik heb het wandelen gewoon aan laten staan.

7 juli – Wandeling Glendalough Miners Route en hardlopen met Vincent samen

We gingen pas laat weg. Ik ben hier vroeg wakker, dus de ochtend is lang. We gaan rond 11uur weg en Vincent rijdt ook een stukje. Rob rijdt de Wicklow Gap en we stoppen even boven. Mooi!

Dan rijden we door naar Glendalough. Ik ben prikkelbaar, want ik heb weer trek. Maar de begraafplaats en de kerk en roundtower zijn fotogeniek in de zon. Ik vind het niet spookachtig en net iets te toeristisch.

We lopen door het bos naar de andere parkeerplaats en daar eet ik een tosti met kaas en dat voelt al meteen veel beter! Kan ik de rest van de wandeling aan. We gaan heen en weer. Naar de ruines van een mijndorpje. Het pad is prima begaanbaar. Er zijn veel mensen aan het zwemmen. We lopen door het bos en dat is uitstekend te doen. Het meer lijkt eerder Canadees dan Iers! Wonderbaarlijk.

Dan lopen we door de zon en die is ongewoon fel. Ik heb spijt van mijn lange broek!

Dan komen we bij de ruines van het mijnstadje. PRACHTIG. Tussen de bergen en rotsen, halve huisjes en nog erfgoed ook!

Ik blijf wel in beweging, ben te onrustig om stil te zitten. Wil alles zien. Er sijpelt water tussendoor. Er zijn meer toeristen. Rob rust even uit en ik drink wat. We gaan weer terug langs de resten van een lopende band.

En behoorlijke heuvels om ons heen. Echt mooi.

De hete zon op het pad is even minder, maar in het bos is het weer lekker. Ik loop met Vincent onder langs. Een avontuurlijker paadje, maar wel trager.

Ik kan dat alleen zonder zonnebril. Aan de overkant staat ook een ruine. In de verte hoor je de zwemmers. Het is echt on-iers, maar wel prachtig. We lopen langs de parkeerplaats en komen over een boardwalk.

Ik ben niet meer zo snel en helemaal bezweet. mijn horloge stopt als ik stop en ik maak een hoop fotootjes! Ik geniet er echt van en ben in het moment op die plek. Eindelijk vakantiegevoel! Ik maak 7,7km vol. Mijn darmen en hoofd weten weer dat een kaastosti een dom idee was en we gaan langs de WC. Maar het was ‘m helemaal waard! Prachtig tripje. Met bezwete rug weer terugrijden.

En daarna nog soort van samen met Vincent even hardlopen in de warmte. Ik had gedacht maar gelijk te gaan als we thuis waren. Kan Rob even uitrusten van het rijden over alle binnenwegen en hoeven wij vanavond niet meer. Het is warm, zeker voor Ierse begrippen. We moeten ongeveer even lang, Vincent en ik, maar ieder op zijn eigen tempo eigenlijk. Ik heb de roze schoenen aan. Eerst het straatje uit en de brug over. Ik zeg op de weg dat Vincent maar even zijn eigen tempo moet pakken. We gaan langs de rivier heen en weer lopen.

De andere kant op als ons huisje. We lopen onverhard. Vincent hobbelt eerst naast me. Ik heb het zwaar, hij too easy. We doen alsof het omgekeerd is, wat grappig is, maar Vincent kwebbelt er op los, terwijl ik me een ongeluk loop 😉 Ik voel dan de druk dat ik hem ophou en dat vind ik erg vervelend. We stoppen voor een foto bij het sluisje.

Vincent moet 7km, ik 35 minuten en dat zijn 6km. Na 3km ben ik bijna klaar met inlopen en keer ik om. Vincent loopt iets verder door en zal me inhalen straks. Ik moet 60-50-40-30-20 sec versnellen. Als Vincent weg is ben ik meteen rustiger. Nu moet er niks meer. Nou ja, versnellen dus. Dat gaat dan wel als ik alleen ben. Ik doe het gewoon en tel af als ik de eerste heb gehad. Tussendoor hobbel ik 90 seconden verder.

Ik maak fotootjes en stop nog een keertje om net even af te koelen. Ik heb een colagel op, die valt wel oke, maar ik moet toch wel een beetje. Ik ben al voorbij de brug als Vincent me inhaalt. Ik denk dat ik de 10 seconden nog moet en die gaan net omhoog, maar dat is al het uitlopen. Vincent loopt weer naast me, en dat maakt me onrustig. Als we op ‘ons’ weggetje zijn, zeg ik hem zijn eigen tempo te doen. Als hij dan soepeltjes weg loopt, maakt me dat trotser. Ik maak 6km vol, de training van 35 minuten vol en ik loop 6:00 gemiddeld. Niks meer aan doen. Met stopjes 6:28 en dat vind ik ook prima. Ik ren gelijk door naar de WC. Ik schijt en zweet leeg. Ik vond het niet gemakkelijk gaan, dat niet.

8 juli – Nog een laatste keer fietsen in County Kilkenny en wandelen over de spoorbrug en doorreizen naar Kerry om daar ook nog eventjes te wandelen.

Ik ken County Kerry wel, dus ik ga hierin County Kilkenny nog een keer fietsen. Ik sta er vroeg voor op na een nacht waarin ik me toch wel een beetje druk ga maken over de halve triatlon. Het fietsen heeft dat vooral erger gemaakt, want klimmen blijk ik niet echt te durven! Het is nog koel als ik vertrek en ik ga eens een keer naar links. Doe ik de route linksom, dan zijn alle bochten krap. Ik geniet er van, dat wel. Maar tempo…. ho maar. Ik stop even voor een foto bij een kerkruine en schaapjes.

De weg is rustig. Ik ga op en neer en dat gaat best goed. Ik trap lekker. Ik volg de route op de fietscomputer en de ik laat de training met minuutjes hard voor wat ie is. Kan niet alles tegelijk. Ik kom in een dorpje. Ligt er liefjes bij in de zon.

Ik ben voorzichtig genoeg. Als ik het dorpje door ben, kom ik bij het heen en weertje. We moeten om 11 uur het huisje uit, dus ik heb een beetje druk qua tijd. Ik moet om 10 uur echt wel weer terug zijn. Dat vind ik vervelend, maar ik ben ook om half 9 vertrokken. Ik keer om en dan moet ik steil omhoog. En dat durf ik dus niet. Ik ben niet volledig teruggeschakeld en er liggen steentjes. Ik wil vooral heel erg niet vallen. Dus ik wandel. De haarspeldbochten door. Schijterig.

Dat belooft niet veel goeds voor zaterdag! Ik denk vaak: ik stap op, ik ga het proberen, maar dat vallen vind ik enger. En de tijd tikt weg. Als ik boven ben ga ik wel naar beneden, maar ik rem ook bij. Ook nu: niet vallen! Ik kom weer in het dorpje, aan de andere kant. Dan neem ik een verkeerde afslag op de rotonde, want ik zie Borris staan. Daar kan ‘vriend’ fietscomputer niet tegen: die wil me terug hebben. Ik vind de grotere weg wel even prima! Ik hoef vandaag de fietstijd niet te halen, ik wil gewoon terug. Ik fiets even lekker, maar dan wil dat ding me terug hebben. Ik keer om en besluit dat het mooi is geweest. Tempo, duur: I don’t care. Het wordt nu warm en ik moet nog veel. Ik ben blij als ik ‘ons’ weggetje zie. 23km in 1uur1 en 22,4 gemiddeld.

Na het fietsen afspoelen en dan pak ik snel alles bij elkaar en even snel het huisje schoonmaken en supernetjes achterlaten. We gaan om 11 uur weg. Het is al warm dan. We hebben een reis van 3,5 uur voor de boeg en we hebben 5 uur de tijd. Maar echt veel kunnen we niet doen, want we hebben fietsen op de drager staan. Maar deze brug durven we aan. We zetten de auto neer en lopen de brug op en neer en onder langs.

Vanaf de zijkant ziet de brug er leuker uit dan boven. Het was een spoorbrug ooit en er zijn informatieborden. We vullen er een half uurtje mee op. We zien in Goran nog een mooie ruine kerk en ook daar stoppen we even om te gaan kijken. Die vind ik persoonlijk gaver dan de spoorbrug, ook al mag je er niet in.

We stoppen ook nog een keer om broodjes te halen, net voor de snelweg. Maar op de snelweg is geen parkeerplaats, dus stoppen we bij Cashel (van het kasteel) op de caman-parking.

Dan een stuk snelweg en we kachelen binnendoor naar Kerry. Ik word er een beetje suf van, maar Rob rijdt gelukkig. In de buurt van Killarney leef ik weer op. We gaan richting Kenmare over de andere weg. We zijn er zelfs na 4 uur, zoals afgesproken! We moeten het huisje nog even zoeken. Het is best stom dat we er niet vanzelf wifi bij hebben, maar daar betalen we dan wel voor. Alles uitpakken en naar de supermarkt gaan. ik voel me hier nog niet helemaal thuis, maar er is niks mis met dit huis. Het is compleet, rustig en schoon, maar wat verouderd.
Na de hele dag in de auto zitten is het wel lekker om even buiten te zijn denk ik. Rob gaat met me mee richting het water wandelen. Het valt tegen. We komen niet bij het water, er wonen veel mensen. Het leukste is een hond die voor ons uit wandelt alsof wij hem uitlaten.

Er moet nog een beetje veel nu. Met Duolingo en opruimen en Rummikuppen en de Polarsteps afmaken. Dat vind ik dan lastig.

9 juli – Een stuk van de Ring of Kerry fietsen en wandelen in Kenmare

Samen met Vincent van Kenmare naar Ross Castle fietsen. Nog een keer omhoog kachelen en de Ring de andere kant op nemen. Het was bewolkt en koel. Het is fijn om te gaan fietsen. We spreken af dat Vincent eigen tempo doet. En weg is ie! Vind ik niet erg. Ik ben toch niet zo snel en geen 20 meer. Lage versnelling en genieten. Dat ik hier fiets en dat ik geen regen heb. Ik blijf gewoon gestaag klimmen. En hoe hoger in de kom, hoe mooier. Echt weer prachtig en het voelt als ‘zo-hoort-het’.

Het is niet eens heel druk. Ik vind het super! Ik krijg een appje van Vincent die al boven is. Even wachten en dan weer naar beneden.

Hij blijft achter me. Ik word er emotioneel van! Ik ben hier weer! Dit is zo mooi! Zelfs zonder zon. En omlaag. Naar de schapenfarm. Die is er snel. Langs het water. Hoe gaaf dat Vincent er ook is. We stoppen bij het uitzichtpunt boven. Heet toevallig Vincent!

Mooi zicht over de meren. Dan langs Ladies View en de ruine en naar het kerkje. Vincent blijft achter me en ik rem veel. Ik durf niet voluit omlaag. Vind ik niet nodig. Er zit een auto achter en Vincent vind dat ik teveel op de weg rij. We stoppen even om ze te laten passeren. Dan laat ik Vincent maar weer doorrijden. Kan hij zijn eigen tempo doen. Tot Torc.

Langs het water en ik vind het zo onwaarschijnlijk mooi en puur en echt om me heen. Tunneltje, vooral omlaag rijden. Ik vind klimmen leuker. Als het niet te steil is. Langs het bos. Vincent wacht al eerder, bij de P van de Meeting of the Waters.

Daarna spreken we af op 30km. Het wordt drukker richting Killarney. Net voorbij Muckross haal ik Vincent bij. We gaan samen het fietspad bij Killarney op. En een gaaf fietspad binnendoor. Langs de paardenbaan. Naar het kasteel waar het echt druk is, zo midden in het seizoen! We maken 35km vol.

Gemiddeld 22,6 ofzo. Erg traag. Hoop ietsje sneller zaterdag. We bezetten een parkeerplek en Rob pikt ons op. Ontzettend genoten! Bidon met gels-water bijna leeg, 1 blokje. Dat heft het lage tempo op en dat is super!
Het wordt warm als de zon doorkomt. Niet te. Na de was wandelen we naar Kenmare.
Naar het bruggetje waar we 30 jaar geleden op de foto gingen!!

Langs de winkels, over het plein. Het is er druk en kriegelig.

We kletsen met een meneer die toeristen interviewt. Gezellig. Dan naar de supermarkt en met de ijsjes snel terug naar het huisje. Hoewel ik vannacht uitstekend heb geslapen en me goed voel en mijn darmen opruiming houden (op een goede manier) blijft er ook onrust hangen. Beetje wedstrijdangst en ongedurig. Geen echte vakantierust. Wel al beter dan het was, maar nog niet écht. We gaan s avonds naar de pub, maar dat is het niet helemaal.

10 juli – Naar de fietsenwinkel in Kenmare wandelen en de wedstrijd voorbereiden

Ik ben er zenuwachtig onder, die hele wedstrijd. Vooral bang voor het fietsen en ook dat ik niet genoeg kan eten/drinken. Maar ja: alles al meegemaakt. Vandaag heb ik alvast liters thee gedronken en sportdrank. En genoeg gegeten. Het is immers ‘maar’ een halve. Vanmorgen lekker lang blijven liggen. Ik ben ongedurig. Ik leg wel alle spullen klaar. Maar dat helpt niet echt.

Ik heb -belachelijk maar waar- echt last van het schouderblad! Slaat nergens op, is spanning; maar het is er. Garmin zegt dat ik in de Piek zit, maar dat komt door Annemarie en haar goede schema! Dat klopt dus blijkbaar wel. Volgens Garmin dan he.

Helaas moet de Hardman-sticker die sinds 29 augustus overal mee heen is gegaan van mijn fiets af. Ik ga toch niet mijn jasje aan doen, dus ik moet een extra tasje hebben. Wandelen we naar het centrum en de fietsenwinkel. Ik vind het warm en ik ben suffig. Ik wil nog fietsen en nog rennen, maar ik hou het bij de wandeling. En 1000 stappen naar de WC om te plassen.

Ik denk dat alles klaar is. Met al mijn ervaring (ook hier) twijfel ik of ik klaar ben.

11 juli
Hardman Half Waterville
De korte samenvatting:
Wat een overwinning!

Zwemmen was fantastisch! De uitzichten, de zee, dat het me lukte. 💚

Fietsen. Onbeschrijfelijk mooi. Omhoog kan ik nog beter dan omlaag!! Genoeg gegeten en 2,5 bidon sportdrank gedronken. Twee keer moeten wandelen omhoog. Doodsangst uitgestaan omlaag.

Hardlopen ging na 6km mis. Misselijk. Gekozen voor wandelen om te kunnen finishen. Verstand gebruikt in plaats van kapot maken.

12 juli – Wandelen in Kenmare

Ik slaap slecht. Mijn hoofd maakt nog wat overuren en mijn benen trekken een beetje. Ik heb nog steeds opvallend weinig honger. Wel denkt mijn lijf toch echt aan te moeten geven dat deze pil het absoluut niet is. Kan ik niet bij gebruiken, nog meer vocht verliezen. Ik ben verbrand en vermoeid en heb dus hinderlijke krampen, maar verder nergens last van. Geen blaren, schuurplekken of spierpijn of enig teken van blessures. Het is weer een warme dag. Ik ruim op en doe weer een wasje. Daarna gaat Vincent auto’s fotograferen en ik wandel mee en loop door het rustige stuk van het dorp richting de pier. Die is saai.

De zon is me te fel, maar het gekriegel vind ik nog lastiger. Ik wandel naar de winkel voor brood en suikerspekkies waar ik megaveel zin in heb. Ik neem ook koekjes mee. Dan over het rustige straatje weer terug. Helaas leek dat op de heenweg meer schaduwrijk. Maar toen liep het ook meer naar beneden en nu moet ik dus in de zon omhoog.

Het gaat allemaal niet snel, maar de beentjes werken. Ik zweet me weer peentjes. In het huisje eet ik de koekjes op en Rob maakt pannekoekjes voor lunch. Jammie! Die vullen lekker. Dan ga ik mijn verhaal van me af schrijven. Eindelijk ruimte maken in mijn hoofd. Alles nog eens bekijken. En het was goed! Ik begin wel goed moe te worden! De spekkies blijven onaangeroerd. Rob en Vincent lopen naar de winkel dichtbij die groot blijkt te zijn. Ik heb nog een laatste stomme jurkje voor binnenshuis. De was is alweer droog. Alles is opgeruimd en we eten overfrietjes en erwtjes en een hamburger. Bijna weer terug naar normaal. Stappen gehaald, DuoLingo gecrusht, Polarsteps bijgewerkt en de blog ligt klaar. Lekker veel met Joyce geappt en een sleutel mysterie opgelost. Hopelijk vannacht nog een nachtje goed slapen en dan is de Hardman Waterville een geweldige herinnering en parel aan de ketting van ervaringen die er toe doen.

13 juli – Wandelen in Banane Heritage Park, St Finnbarrs Oratory en Muckross Abbey

Op zich niet heel spannend qua wandeling of park, maar lekker rondgesloft en oude stenen gekeken. Echt vakantie. Fotootjes nemen en rondneuzen.

Het is nog steeds kei warm, maar niet erg ofzo. Ik geloof nooit zo in die stenen en hoe dat gepromoot wordt. Wel dat er iets was hoor, maar van mij hoeft het niet op een bord te staan. Er is hier zoveel heilige grond en stenen en waar vroeger nederzettingen waren en waar de grond anders voelt. Maar ik vind het prima dat we voor ons en arrogante Engelsen hebben betaald. Ik noem het een bijdrage. De meeste dingen kosten hier namelijk niks.

Ik sliep niet zo best vannacht. Om 3 uur wakker en me af liggen te vragen hoe hard Vincent had gefietst en nog zo’n 100 dingen en toen lag ik een tijd wakker en daarna droomde ik akelig over Skellig. Ik probeerde vanmorgen als langste te blijven liggen, maar dat lukte niet en dan erger ik me. We willen toch weg? We gaan toch iets doen? Maar eenmaal opgestaan is het heerlijk dat Rob even meedenkt en dat het niet allemaal gepland hoeft te worden. Vincent gaat voorin en we gaan de andere kant op. Nog nooit gedaan. Dat is de reden dat we in Kenmare zitten! Richting West Cork, ik ben benieuwd. Mijn lijf is ook echt weer volledig ongesteld en daar ben ik zó klaar mee. Ik vraag het niet eens meer na, ik ga zo snel ik kan terug naar de andere pil, dit is helemaal niks. Ik voel me verder helemaal prima, echt niks aan de hand en ik voel het niet eens alsof ik minder heb gedaan dan alle super-mensen die “strijden tegen de elementen” en “een snelle trainingswedstrijd” doen. Ik zie bij hun niet staan dat de familie erbij is, of die zorgen voor stress omdat ze te laat zijn. Nee, wij zijn met zijn drietjes en onze zoon gaat gewoon lekker mee op vakantie en die geniet net zo hard mee van de staande stenen. En van een kasteel ruine waar we langs komen. Van een broodje eten ergens aan de kust bij Glencarriff.

We reden vanuit het heritage park naar Glencarriff. Cork. Het ís er echt anders. Veel zachter qua landschap, maar ook gniepiger, eigener. We doen nu maar een klein blokje. Glengarriff is op een zonnige maandag heerlijk: leuke huisjes, niet te druk en zittend op een bankje met een vers stuk brood voelt het echt als vakantie.

We rijden door en stoppen bij een kasteelruine, waarvan ik niet had gedacht dat we die zouden zien, maar het ligt langs de weg. Het is er zinderend warm.

We rijden daarna door een gebied waar echt nog Gaelic wordt gesproken en ik zie het Ierse vaarwelbord alleen maar. Go N-eiri bothar leit: may the road rise up to meet you. Dat is voor mij Cork: basis-ierland. Dan naar het kerkje van Finbarr. St Finnbarrs Oratory: hier wilde ik al zo lang ooit eens heen! Het zag er altijd al mooi uit op de foto’s en dat is het dan ook.

Al is de omgeving zeker zo prachtig! Ik neem nooit zo’n klein stukje wandelen op en ik heb de stappen al lang gehaald, maar hier wil ik echt zijn zeg maar. De kruisgang is in het Gaelic en ik kan het begrijpen!!

Het ziet er indrukwekkend uit voor me.

We drinken iets op een terras: nou, als dat geen vakantie is! Dan rijden we weer verder naar Killarney en de McDonalds. Je kunt me veel zeggen over Cork en het is er prachtig met het water en de baaien en de zon overal op en het vele zachte groen, maar Kerry pakt me meer. Hoekiger, grootser en voor mij is Killarney echt zo’n beetje thuis. Ik zet mijn medaille ook maar op Insta. Is toch lastig om echt goed uit te leggen. Het me moeten bewijzen is echt even achtergebleven in het drukke Nederland.
Muckross Abbey: Sommige dingen zijn de moeite waard om vaker naar terug te keren en op te nemen om de herrinnering vast te houden. Vincent was hier nog nooit geweest en ik hoopte op een parkeerplek, zo midden in het volle seizoen. De parkeerplaats was zowat leeg, zo rond etenstijd! Vincent wist het nog niet zeker: weer een ruine… Maar eenmaal binnen was hij diep onder de indruk van de elfachtige boom en dat hij overal kon komen.

Ik was onder de indruk van het avondlicht. Rob werd stil van de rust en hoe weinig mensen er waren.

Eigenlijk kom je op deze plek ogen en foto’s te kort. We reden de Ring verder af richting Kenmare. Zo fijn dat Rob dat nog elke keer weer helemaal leuk vind! Andere autootjes van de weg duwen. En ik denk elke keer: hier fietste ik… Maar met zoveel zon en zoveel zicht heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik was echt helemaal zen toen we bij het uitzichtpunt stonden en tot Agadhoe konden kijken.

We zijn ook nog even richting de Black Valley gegaan. Vandaag was qua rust een sportdag. Maar ik heb toch echt weer 15000 stappen gezet. Ik vond het echt een hele leuke vakantiedag zo, al was ik aan het begin wat mokkig!

14 juli – Skellig Island, terug naar Waterville en fietsen in de avond

Omdat ik eng gedroomd had en we weer vroeg op moesten had ik even niet zoveel zin om weer te gaan. Mijn lijf werkt nog tegen en ik ken het daar wel intussen toch? Ik ga voor de 4de keer! En dan hebben ze geen broodjes en is het veel te zonnig. Maar eenmaal op de boot, wordt het een pelgrimstochtje slash onderzoekingstocht. We hebben de late boot deze keer. Delen die met luidruchtige Belgen, maar ik zie alleen maar dat eiland groter worden. De zee is vlakker dan ooit en het weer ongewoon stralend. We varen eerst om Little Skellig heen, waar mijn antwoorden liggen.

Daarna eerst een stuk om de ‘onderkant’ van Skellig Michael heen en terug. Dat er ook weer boten weg kunnen.

Ik ben echt in een soort trance van verrukking. Dan het eiland zelf op. Naar de WC en wachten op de uitleg en dan naar boven lopen. Het kost wat energie en ik zet het stilstaan even uit en klim naar boven.

Stapje voor stapje, net als het leven; meditatief. En boven is er nog een verhaal bezig, zijn er nog veel mensen. Maar ik onderzoek de tuin, bekijk de binnenkanten, heb veel aandacht voor de kerk. Ik heb deze keer niet gekeken met de emotie, maar met een heleboel vragen. Ik heb ook veel foto’s gemaakt.

Er zijn meerdere ingangen, meerdere mogelijkheden. Ze vertelt van de Desert Fathers en dat ze tijd hadden en dat de monnikken jong waren die er begraven zijn en artrose hadden. Dat ze handmatig de stenen hebben opgebouwd en dat er weinig echt aan gerestaureerd is. Dat ze vertrokken zijn vanwege nieuwe groeperingen en een kleine ijstijd die het kouder maakte. Maar ik heb vragen… We maken veel foto’s en ik heb de tijd.

Ik kan ook even zitten als het rustiger wordt en de Belgen weg zijn.

Ik doe ook nog even de Waterville trui aan.

Vincent is in de BAN van de puffins.

Ik denk dat ik op het einde als zij naar beneden gaan en er nog nauwelijks mensen zijn een minuut of tien rust vind. Naar beneden vind ik niet meer zo akelig en ik ga net als naar boven, stap voor stap en gniffelend om de puffins. Net als de eerste keer. Het was een interessante ervaring en wederom erg, erg mooi. Wat een toewijding!

Vanaf de boot lopen we door Portmagee en we vinden toch een puffin-badeend! Ik hoef en wil niet meer naar Valentia Island. Geen zin in de lange wandeling.

We rijden langs de Skellig Ring, maar die vind ik eerder eng dan leuk. Ergens heb ik het wel gehad. Wel wil ik nog langs in Waterville om het bankje te fotograferen. Het is er warm en benauwd en bijna saai (voor zover dat kan) en dan is mijn telefoon vol en kan ik geen foto’s maken. Dat irriteert me dan mateloos. En ik ben al niet zo blij en moe. Uiteindelijk lukt het me om een foto te maken en dan is het weer klaar.

We rijden terug naar het huisje en daar kan rob even zitten na al het autorijden. Ik heb de was, eten koken en opruimen. Vincent helpt wel, maar ik ben ook een beetje vermoeid, want geen 20 meer. En eigenlijk ben ik gewoon sportverslaafd en heb ik al 2 dagen niet meer gesport. Zo simpel is het dan ook weer! Maar ik verkies Rummikub en met zijn drietjes iets doen eerst.
Ik wilde toch even een uurtje gaan trappen. Er stond 2 uur in de planning, maar die zijn er niet meer over. Ik ga alleen, niet te moeilijk dus en zo min mogelijk hoogtemeters. De ring heen en weer richting Sneem. Zie wel hoe ver ik kom. Er gaan twee dingen minder goed: het koelt hier te snel af voor korte mouwen na half 9! En de zon gaat dan misschien pas laat onder, maar de bergen blokken het licht al eerder. De rest: prachtig! Heerlijke weg, heel rustig en ik stop voor een foto bij het kerkje van Templenoe (Timpeall Nua is toch echt iets anders).

Ik trap lekker door. Door het bos en over de nieuwe weg. Met zicht op Cork.

Ik weet niet hoe ver ik zal gaan, maar ik ga tot 15km en keer dan om. Ik had gedacht bij het viswater uit te komen, maar dat haal ik net niet. Ik stop even in Blackwater en dan is het eigenlijk best doorfietsen.

Ik stop ook bij de poort en daar is het DOODSTIL. Ik ben niet bang, maar ook niet helemaal behaaglijk. De stilte is eerder oorverdovend. Dat het niet helemaal senang voelt, is vooral omdat het snel donkerder lijkt te worden. Gelukkig is het echt stil op de weg. Ik krijg hooguit 20 keer een signaaltje van het radartje. Ik trap gewoon lekker door! Na een uur lig ik zelfs eventjes! Ik geniet van alles om me heen: de huisjes, het groene bos, de muurtjes. Het uitzicht is prachtig en het licht ook. Ik zie de stallen en de golfvelden. Ik rij ruim 30 km en ben net voor zonsondergang terug. 26,8 gemiddeld en 274 hoogtemeters toch nog. Niks meer aan doen. In een groen doosje stoppen met een hartje er op.

15 juli – Een duurrit met vermoeide benen en hardlopen

Vermoeid. De hele dag. Alles. Het lijf is er klaar mee. Mijn hoofd ook. Ik vind niks meer leuk, naar huis gaan is ook een prima idee. We spelen wel lekker Rummikup en we doen niet zoveel verder, maar naar de winkel gaan voelt als spierpijn. Ik snap niet zo goed waarom precies. Het is niet meer zo benauwd en wat bewolkt. We doen vandaag niks speciaals. Dus we gaan nog maar een keer fietsen, Vincent en ik. Naar Molls Gap omhoog. Nog voor we Kenmare uit zijn weet ik al dat mijn benen dit niet waarderen. Die trekken in plaats van trappen. Maar mijn hoofd laat de benen fietsen. Rustig en kalm omhoog. Gewoon maar doorgaan. Het went al een beetje, het mooie uitzicht.

Maar ik vind het niet zo leuk vandaag. Het is me allemaal wat te zwaar. Maar ik kom boven!! Daar een kleine onverwachte verrassing: de ring is dicht naar Killarney, vanwege branden.

Vincent vraagt het na. Heftig hoor.

Wij gingen toch de andere kant op. Naar het uitzichtpunt en weer een foto.

Dan langs het meer. Ik ploeter door. Vincent heeft iets met zijn ketting en hij stopt nu even. Als ik verder ga, krijg ik jumpscare van een overstekend schaap. Die schrikt van mijn geratel en kruist voor me langs. Ik raak m nét niet, maar zo hard heb ik niet eerder geremd! Dan door over de weg tussen de groene heuvels door. Prachtig. Het gaat omlaag dus het voelt even wat gemakkelijker om te genieten. Ik maak nog een fotootje van de afslag naar Glencar.

Vincent wacht bij de huisjes. Hij gaat even naar binnen. Ik moet plassen. Dan naar links als we de Blackwater net over zijn. A dream come true. Vlak, naast Vincent, door het oerbos, smalle weg en de rivier in de buurt. Helemaal gaaf. Echt een trekkingtochtje zo. Superfijne 4km. Maar niet gemakkelijk om een foto te maken. Dan de Ring op. Druk. Jakkes. Ik zit er eindelijk in en kan Vincent bijhouden! We stoppen nog een keer bij de poort.

Dan fiets ik voor want er is wind. Duurvermogen. We fietsen 37km en ik maak 106 minuten vol. 23,3 gemiddeld, maar beter dan niks.

Er stond 5×10 minuten duur en 30 seconden versnellingen voor hardlopen. Ik had een route van 8km maar daar zat 200m hoogteverschil in. Dat kon ik niet verkopen aan mijn benen. Niet na de pannenkoeken, niet met de belofte aan koekjes. Dus maar het dorp in. Het was wat afgekoeld. Het licht nog steeds geweldig. Mijn benen vonden het zwaar. Ze doen het, maar in zone 1. Joggend. Ik ken de route zo’n beetje en pak de rust. Ik ga versnellen omlaag en blijf 3km achter elkaar hardlopen. Vind ik al heel wat! Dan in het park. Onverhard.

Fotootje van het kaartje en ik loop over het brugje, omhoog. Langs het water wat te ruiken is. Er is niemand. (Iedereen kijkt voetbal denk ik achteraf). De tweede versnelling is omhoog. Niet dus. Ik loop door het Lovers Laantje tussen kronkelbomen. Wow!! 🤩

Niet te filmen, maar ik probeer het. Aan het einde kijk ik over het water uit.

Dit vertraagt natuurlijk onwijs, maar so be it. Ik jog weer terug. Goed opletten maar en de benen goed optillen tussen de wortels door. Ik ga er bij het hotel weer uit en ik zie zowaar iemand! Ik moet nu echt mijn best doen aan de gang te blijven, want die benen zijn al lang klaar. Ik loop de straten weer op. Nauwelijks auto’s! Ik kan deze keer omlaag wel versnellen. Dan de lege straten fotograferen.

Nog een blokje. Dat gaat omhoog en dat is niks meer of minder dan stug volhouden. Kleine stapjes. Het was toch al ruk, dus dit is niks extra moeilijk. De drukke weg; die vind ik lastig! De razende auto’s en drukte op het voetpad. Ik moet nog even op adem komen, want het gaat ook nog omhoog. Ik maak 6km vol en ik doe op het parkje nog een versnelling. Ik heb er 4 van de 5 gedaan. Ik moet door naar de wc in een (letterlijke) noodgang. 6:32 gemiddeld. Met elke Km een minuut extra. Maar hé: ik heb weer gerend! De chocomelk en thee-zoen smaakt fantastisch!

16 juli – Wandelen bij de Ardgroom Stonecircle en op Dursey Island

Ik neem de korte wandelingen ook maar gewoon op! We zetten de auto neer en lopen de laatste 700m. Waarvan een deel door de wei. De stone circle is niet echt heel bijzonder.

Komt ook doordat Vincent modder heeft en er andere malloten zijn. Ik heb vandaag de tocht voorbereid. Over de Ring of Beara. De tussenstops snel opgeschreven vanmorgen en alles opgezocht. We zouden om 10 uur gaan. Dus weer een kwartier later. Het komt niet zo nauw gelukkig. De dag is weer warm en zonnig. Ik kan goed kijken vanuit de auto. Eerst dus even naar die Stone Circle. Daarna het dorpje Eyeries. Kleurrijk en slaperig tegelijk. We rijden door naar Allihies en stoppen onderweg een keer omdat het uitzicht echt super is.

Ik zou graag even gaan zwemmen, maar dat komt vanmiddag. We slaan het coppermuseum over. Er zijn geen broodjes en ik krijg toch trek. We rijden naar Dursey Cable Car en daar is een goeie snackkraam. Ik heb de hamburger echt even nodig!

De enige kabelbaan van Ierland!! Het kost 10 euro per persoon en veel geduld. Er kunnen elk kwartier 6 mensen naar de overkant. Wij wachten zo’n 40 minuten. De cablecar gaat naar de overkant, naar het eiland Dursey. Het is erg warm in de cabine. Maar wel stoer! Dan wandelen we het kleine rondje. Omhoog. Ik ben niet de snelste, Rob wel. Maar ik word er ook niet moe van. Als Rob even bijkomt, ga ik naar boven. Daar kan je Skellig zien namelijk!!!!

Ik heb een jurkje aan vandaag, dus niemand ziet wat een sportief iemand naar boven hobbelt. Voorzichtig en bedachtzaam genoeg. Ik ben snel boven en geniet van het enorme uitzicht. Vincent komt ook, maar dat vind ik dan eng, als hij kan vallen. Weer naar beneden en dan verder de paaltjes volgen.

Langs touwtjes zelfs! Ik verbaas me wel dat we overal best snel kunnen komen. Het kost me geen moeite in elk geval. Over de slechte weg gaat het sneller.

Dan begint de ellende: drukte bij de kabelbaan! Niet een beetje, maar veel mensen! Ik reken al snel dat het zeker 2 uur gaat duren. Ik kan niet in de zon blijven staan en zit een uur in de schaduw. Kan ik mooi duolingo doen haha.

Helaas gaat het zwemmen nu niet lukken meer. Als we aan de overkant zijn is het al half 5 ofzo. Vergeet ik alsnog het horloge aan te zetten. Ik heb wel trek intussen en dat valt nooit zo goed bij mij. We rijden naar Castletownbere en de grote supermarkt, maar eten de broodjes pas op in Adrigole. Dan terugrijden door de Healy pas. Dat is een kadootje! Supermooi.

En rustig zo rond half 7. Want al die tegenliggers bezorgen me regelmatig jumpscares! Ik ben vermoeid van de warme lange dag. Thuis neerploffen, maar er moet ook alvast ingepakt. Er is geen water. Dus ff zonder douche naar bed. Ach, morgen gaan we weg.

17 juli – De dag beginnen met hardlopen zonder ontbijt! En een lunchwandeling. En een laatste avondwandeling in Ierland.

Ik sliep niet heel goed, lag te draaien, moest plassen (is er water), vroeg me af of vroeg en nuchter lopen slim is. Maar even voor half 8 ging ik. Slokje water, snelle schoenen en hoppa: alles is goed. Ik neem de weg achter langs. Het gaat prima. Er is al veel zon. En andere hardloopsters! Ik zie vooral dames!! De man loopt met 2 vrouwen mee en later zie ik nog 2 jongemannen. Ik stop voor fotootjes.

Na de eerste km zit het tempo er lekker in. De stad is nog rustig. Heerlijk! Ik loop naar de brug en dan door het parkje naar de muzikanten. Mooi met de zon.

Dan terug door het dorpje. Ik heb het warm, maar geen trek of last. Ik ga omhoog en stop nog heel even om de klok die 8 uur slaat en schaapjes te horen. Omhoog. En dan de ring nog op. Ik vind dat een vervelend stukje en nu ook. De Happy Pig nog op de foto en dan maak ik 5km vol binnen een half uurtje.

Ik ga voor 5,55! Gemiddelde is 5:55 😁 met stops 6;57. Dat was fijn en een goed begin! Er is weer water, maar eerst naar de WC en chocomelk. Na het eten is alles snel ingepakt en het huisje weer superkeurig. Ik voel me beter nu. Meer mezelf. Of dat een placebo effect is van de andere pil of herstel van de triatlon of van het boot-halen-trauma of alles/beide weet ik niet. Maar het lijf reageert weer normaal ook.

Nog 1 keer de Ring af en mij valt het afgebrande stuk mee. En ook tegen. Het blijft een wondermooi stuk. Maar daarna langs Glenfensk is ook weer leuk. En dan de snelweg. Best saai. Dag Ierland! Ik geef er deze keer niet zo heel veel om. Ik baal dan weer wel omdat ik de ruine niet kan bereiken en het alleen maar afleiding is maar Rob en Vincent lachen zich kapot. Dan gaan we maar naar de winkel in Midleton. Lekker groot en er is zelfs kleine alpro chocmelk!

We gaan naar Castlemyr op een parkeerplaats in het bos tussen de file uit. Even eten en dan een blokje rond wandelen met Rob. We vinden het kasteel-ruine-hotel.

We worden moeiteloos voorgelaten in de file! En dan verder over de goeie wegen. Het gaat allemaal prima, maar ik blijf bang om te laat te komen.

Rob valt van alle saaiheid bijna in slaap! Ik zoek me suf naar ‘iets leuks’ wat met fietsen op het rek bereikbaar is. Het wordt een miniatuurtreintje wat eigenlijk net dicht gaat. Niet eens erg. Er is drinken en een ijsje voor de mannen.

Waterford is nog stressvol want we moeten tol en veerpont ontwijken. Maar het lukt allemaal. We zijn om half 6 bij de Mac. Iets eten en dan wandel ik met Vincent het rondje wat Rob en ik vorig jaar liepen.

Er is geen overgroeide auto meer. Ook geen spijt dat ik Ierland verlaat. Het is goed zo. Geen regen gehad. Ervaringen opgedaan. Het ging erg snel allemaal. Zoveel indrukken. The Book of Kells, zwemmen en rennen langs de rivier, ik ben Glendalough al bijna vergeten. En de triatlon natuurlijk. Maar eenmaal op de boot heb ik rust en werk ik alles bij en we kunnen de hut upgraden! Vooral ruimte en een raampje zijn superfijn. Jammer dat het geen drie persoons is.

18 juli – Wandelen op de boot. Eindeloos 40 rondjes op het dek.

40 rondjes: eerst 10 helidek rondje tegen de klok in. Dan 10 rondjes met het andere dekje ook tegen de klok in. Dan 10 rondjes met de klok mee op het helidek. Tot slot 10 rondjes met de klok mee over het andere dek ook. Heb van 23km 3 km gemaakt, maar wel een dik half uur gewandeld.

De hele tijd zon en best veel wind. Weinig andere mensen, maar twee kerels met bier en 2 Engelsen met een hond en op het einde even 2 Belgische jongeren. Ik heb geen trui bij me maar met twee geleende jasjes lukt het ook. Ik heb uitstekend geslapen en mijn rusthartslag is laag en HRV erg hoog. Ik word niet moe van dat wandelen.

Een lange saaie middag en dan in de nacht naar huis rijden.

19 juli – een rondje rennen terug in Nederland! (terug in de prestatiedruk-te)

Deze training stond op maandag, maar ik vermoed dat ik morgen nog vermoeider ben. Of niet. Want we waren vannacht om half 3 thuis en om 3 uur sliep ik. Om 9 uur was ik weer wakker, na wat ik een lastige nacht vond met katten om ons heen, maar Garmin vond het blijkbaar “kort, maar herstellend”. Nu is de zorg dat de HRV heel hard stijgt en de rusthartslag dus dik onder de 45 zit en dat is geen goede combi. Maar goed: om 11 uur opstaan en dan begint het grote opruimen. Eerst naar de winkel voor de hoognodige dingen en dan de auto leeghalen en alles terugleggen. Organiseren. Schoonmaken. Ik ga onvermoeibaar verder, terwijl ik wel degelijk heel moe ben!

Wat in Ierland nauwelijks telde, is hier direct weer voelbaar: prestatiedruk. Hier “moet” ik lopen en wel snel ook. Hier “moet” ik maar niet uitkomen voor de tijd die de Hardman heeft gekost. Hier “moet” het grote trainen weer. over 5 weken is de volgende en ik ben er totaal niet klaar voor. Voel me niet goed genoeg, minderwaardigheidscomplex. In Ierland vond ik er werkelijk niks van dat Aleks niet had getraind, maar terug in Holland vind ik haar dom. Ik vind de trainster die niet traint en een boek schrijft belachelijk, maar de trainer die moet opscheppen hoe sterk ie is ook. Mensen die gister ziek in bed kropen en vandaag weer 100+ fietsen: ik word er gek van. Maar zelf wil ik 10km lopen en er staat een uur op 6:00. Ik zie wel hoe het gaat. Km1: Ik heb gewoon een STEEN ergens verstopt. Ik heb muziek op. Ik verslik me en een meneer heeft gelijk commentaar waar de dokter heen is. Vincent haalt me bij en loopt even mee. Ik ga saai op en neer. In km2 en 3 vind ik wel wat tempo en geluk en zo. Het komt niet vanzelf en mijn og

en zijn moe. Lekker tegen de wind in. Ik ga gewoon 5km volhouden! Ik kom Vincent weer tegen. Het is aardig dichtgegroeid, met de gele bloemen ook. Verder zijn de plassen lekker bekend! Ik loop tot het brugje. 5km in 29 minuten. Ik stop en maak een foto.

En dan moet ik de krokodillen verjagen! Ik pak de kant mee, waar nog gemaaid gras ligt. En dan terug. De fatbikers komen lekker daarna voorbij! Dan terug dus en wind mee, maar ik merk het niet zo heel erg. Ik doe gewoon wat ik moet doen en mijn benen doen lekker mee. Ik zet de muziek wat harder. Bij het bankje op 7,5km stop ik nog even voor een foto.

Dan is de rek er zo’n beetje uit. De laatste 2km en vooral het viaduct op, vertraag ik echt. Ik moet alle moeite doen om te blijven rennen om 10km vol te maken. Vooral een ‘matter’ van wilskracht. 10km perse willen volmaken. Ik was echt moe ook. 10km in 59 minuten met een gemiddelde van 5:53. Dat is prima in orde. Met de pauzes erbij 6:17 vind ik ook nog prima. Beker chocomelk, douchen en weer verder met alles wat er gedaan moet worden. Niemand hoeft hier iets van de te vinden, ik ben niet zo geweldig, ik doe het gewoon allemaal maar. Zonder sterk te zijn, zonder op te scheppen, zonder me geweldig te voelen

Vincent begon er vorig jaar na de hele triatlon al meteen over, of we deze halve niet samen konden doen. Ik wilde nog helemaal niet aan een volgende denken, maar toen ik een paar dagen later in Waterville was maakte ik toch alvast een foto van de ‘wisselzone’. Toen Rob het ook een goed idee vond en we van de organisator Alan Ryan gratis tickets kregen voor “The Dutchies” schreven we ons snel in. Alan had ons al gewaarschuwd: het hardlopen is een silent killer, maar wij zagen op tegen zwemmen in de zee en fietsen met heel veel hoogtemeters!

11 juli 2026
De dag begon vroeg, want we zitten in Kenmare en vandaar is het nog wel zo’n dik uur rijden naar Waterville waar de wedstrijd is. Om kwart over 7 reden we al weg met de auto boordevol spullen en de fietsen achterop. We hebben de briefing goed doorgenomen en er doet nog een andere Hollander mee: de voormalig voorzitter van de Nederlandse Triatlonbond en een goede kennis van Alan. Ik ben erg gespannen voor de wedstrijd, maar deze keer is Vincent er erger aan toe: die wordt misselijk in de auto en we moeten even stoppen zodat hij adem kan halen.

Kan ik nog een keer of tig plassen. Ik ben al aan de diarree, dus dat hebben we ook alvast gehad. Grappig genoeg vindt Garmin dat ik prima geslapen heb! Eenmaal in Waterville parkeren we de auto een eindje weg bij de GAA club. Vincent en ik fietsen naar de Red Lobster, de pub waar we ons moeten inschrijven. Er zijn veel atleten en we komen meteen ER tegen, de andere Hollander in een oranje pakje. Ik geloof niet dat Vincent veel minder zenuwachtig wordt, maar ik best wel. Ik ga gewoon uit van niks en hopen dat de fiets heel blijft. ER wil zelf graag heel blijven, maar ik ken mezelf goed genoeg om daar geen moeite mee te hebben. Zodra we ons inschrijven, worden we herkend door Brenda, die ons nu voor de derde keer bij de Hardmans ziet. Vooral dat ze oprecht blij is dat Vincent nu zelf komt mee doen, doet hem goed. We spreken nog een andere Nederlandse die voor het eerst een halve triatlon komt doen. Ik denk bij mezelf: als zij het kan, moet het mij ook lukken toch? Rob prepareert de fietsen en ik drentel maar wat, onrustig als ik ben. Gelukkig hebben we de tijd.

Mijn telefoon gaat in het tasje, zodat Rob me kan volgen en ik hem voor noodgevallen kan bereiken. Maar ver genoeg weg om niet voor afleiding te zorgen.
Dan komt S van het account todayinireland omdat ik haar heb uitgenodigd. Ik ‘ken’ haar van Instagram en volg haar met het nieuws uit Waterville. Ze herkent mij ook meteen en het weerzien is als van een bekende. Ze informeert meteen naar mijn schouder en kletst met Rob.

De spullen klaar zetten gaat best ouderwets snel. Ik heb het wel voor elkaar intussen. 4 Bidons, gels voor onderweg en armstukken voor nood. We kletsen nog met ER. Ondertussen repareert Rob iemands fiets. De spullen blijven gewoon even op het muurtje liggen, geen enkel probleem hier.

Dan de ‘last few words’ en we zijn even stil voor een omgekomen atleet uit de buurt. S kent ook veel mensen en vertrouwt me toe dat AR wel stevig geworden is, alsof we elkaars vriendinnen zijn. Ze is een Amerikaanse van oorsprong. Ik ben gespannen en toch minder dan anders. Ik doe mijn pak aan en maak het brilletje nat. Het water is maar 16 graden. De boeien liggen vet ver weg.

Tijdens de toespraak noemt Alan mij en vertelt dat ik al 2 keer de hele Hardman heb gedaan, maar nooit ‘echt’. Schattig hoor en ik ben vereerd. Hij noemt ons Dutchies ook en steekt de draak met onze ‘bergen’. Ook sneert Alan naar de afgelaste wedstrijden in Frankrijk. Dit is de tiende keer in Waterville en er zijn 2 kerels die 10 keer mee hebben gedaan ook. Meestal is het net zo warm als het vandaag zal worden. Het passeert tien uur en we lopen met zijn allen naar de pier.

Ik stap het water in en vanaf dat moment is het heerlijk. Spanning weg. Ik vind het niet koud. Zoek Vincent even die al weer met een paar Ieren staat te kleppen. Ik doe een paar slagen en het gaat uitstekend.

Brilletje nog een keer schoonmaken en dan aftellen en hoppa- om 10 over 10 zijn we los!

Het gaat meteen eigenlijk geweldig. Wat een voorrecht om hier te mogen zwemmen! De zee is zout, natuurlijk, maar ik kan er tegen. Ik vind de temperatuur heerlijk. En hoe diep je kan kijken! Ik zie stenen en wier en de bodem. En ik zwem. Ik kan zwemmen! Voor me een scala aan oranje badmutsen en ik volg. Ik zie de boei ook liggen in de verte en heb een mooi doel. Wat voel ik me ontzettend ongelooflijk in mijn element. Ik heb genoeg ruimte, geen last van de anderen en ik realiseer me dat het echt super is dat ik hier kan zwemmen na de schouderbladbreuk. En dan lekker door. Ademen 1 op 2. Proberen zo snel mogelijk naar voren te komen. Niks golven, niks moeite, niks misselijk. Ik heb al om 7 uur gegeten en ben om een uur of 8 gestopt met water drinken. Dat zoute water smaakt wel smerig zeg! Daar zwem ik dan, tussen het volk wat niet van opgeven weet en de doordouwers. Ik ben echt trots dat ik tussen de Ieren mag zwemmen. Ik ben sneller bij de boei dan ik dacht en ga er netjes omheen. Mijn horloge heeft al aangegeven aan te staan en dat ik 500m heb gezwommen. Ik zoek even naar de volgende boei, maar die zie ik niet meteen. Ik moet naar het witte huisje zwemmen. Mijn dag kan dan al niet meer stuk! Nooit, nooit, nooit had ik gedacht helemaal over de top blij te zijn dat ik richting hét witte huisje zou zwemmen. Ik lig hier in de baai en zwem. Ik zoek voetjes, maar het is niet nodig. Ik adem 1 op 2 en bedenk me maar eens te gaan verheugen op een cola gel dadelijk om de zoutsmaak te verdrijven. De wonderen blijven maar komen. Ik vind het echt zo fantastisch om te zwemmen! Ik heb een kilometer gezwommen en ik zie zo snel een tijd staan van 19 minuten, wat wonderbaarlijk snel zou zijn! Ik zie nu onder me kwallen. Het zijn gouden kwallen. Ik vind ze niet erg en werkelijk mooi. Nog nooit gezien. Dan de volgende boei en ik wil er langs zwemmen, maar ik eindig er ónder en dat is DOODENG. Ik voel de paniek opkomen en ben er dan alweer onderuit, maar dat ene moment dat ik niet kon ademen en oranje boven me zag vond ik echt vreselijk. Ik moet er even van bijkomen en zwem wat slechter, zodat ik ook nog wat smerig water over me heen krijg. Even rustig zwemmen en als ik toch zo snel ben, dan moet ik hier maar van genieten. Ik zoek de laatste boei en dan wordt ik weer rustig als ik het merk: naar de kerk van Waterville toe zwemmen. Voor iemand die 10 jaar geleden nog nooit had gezwommen is ‘naar de kerk van Waterville zwemmen’ één van de grootste overwinningen die er te behalen vallen. Ik doe even wat kalmer aan, want ik had echt gedacht hier 45 minuten van te genieten. Ik zie onder me nog een paar keer een kwal en een vis. Dat is raar, maar achteraf zegt Rob dat het kleine zwarte haaien zijn. Wat mij betreft dragen ze alleen maar bij aan het geluk van zeezwemmen. Ik zie de bodem ook weer en dan komt de pier heel snel dichterbij. Voorbereiden op de volgende stap: wisselen en de cola gel!

Ik ga het water uit, kijk even en zie een tijd van 37 minuten, wat een dik record is op een halve triatlon zwem! Een sterke Ier trekt me mee het water uit en al snel is mijn brilletje omhoog en begin ik met het uittrekken van het pak.

Ik zie S van todayinireland en ik ben mega-mega blij. Ik zwaai ook nog naar Alan en even verderop staat Rob en is mijn pak al half uit. Ik juich van blijdschap dat het zwemmen zo top was en ik zie dat hij Vincents bidons heeft die los zijn geraakt. Ik neem een slok en dat helpt al en dan door om te wisselen. Alles rustig: sokken voor het fietsen, handschoentjes aan en ik neem de cola gel ook echt!

Dan rustig naar de straat toe en ik zeg ER nog even gedag. Heb ik sneller gezwommen blijkbaar! Opstappen en zwaaien naar S en naar Rob.

Dan gaan er twee dingen iets minder goed: ik heb Rob gevraagd om het schakelen van mijn fiets voor allebei de hendels gelijk te zetten. Daarbij heb ik gezegd dat links het uitgangspunt was, maar dat had rechts moeten zijn. Nu zijn de knoppen om omhoog en omlaag te schakelen dus omgewisseld! Ik heb het snel door en de komende kilometers naar Sneem kan ik oefenen. En het fietscomputertje start niet op. Die vindt maar geen GPS. Ik wil toch alleen de tijd zien, maar ik heb daar de route op staan. Ik heb allebei de zaken door voor ik Waterville uit ben en ga klimmen. De waterval is bijna niks nu. Het is ook nog best rustig qua verkeer. Ik ga aan het klimmen. De mannen halen me in. Ik word heel veel ingehaald en ook ER komt me voorbij. Ik kijk heel vaak naar rechts, waar de Skelligs in de zon liggen te stralen. Skellig Micheal met zijn piek en Little Skellig lijkt van zilver door de vogels. Ik vind de aanblik overweldigend. Ondertussen klim ik verder omhoog. Als ik word ingehaald denk ik er bij: maar ik heb beter gezwommen! En ik hoef niet te winnen vandaag. Dit fietsen zal mijn ding niet worden, als ik er maar van geniet. Om 11 uur ben ik al boven en dan gaat het fietscomputertje maar uit, want die werkt niet mee. Naar beneden vind ik nog moeilijker dan omhoog! Ik ben daar een schijtert in geloof ik. Maar vooral ook een genietert! De uitzichten, de huisjes, de omgeving: het is allemaal even prachtig en adembenemend. Ik ken het, ik heb hier al eens gereden en ik weet hoe en wat, maar toen de andere kant op. En met ander weer. Het is best nog een heel eind naar Sneem, zo’n 20 kilometer staat op de borden. Wat dus bijna een derde is van de hele route. Ik kan wel opzien tegen het stuk door de passen, maar voornamelijk blijf ik in het moment. Langs Caherdaniel, langs de Siopa Dubh, naar het strandje. Omhoog en omlaag. Ik leer het schakelen in een razend tempo! Ik ben blij dat die zeker is opgeladen, want ik blijf bezig met op en neer schakelen. Langs het strand waar het al druk wordt. Ik heb de armstukken ook niet mee, want het is hartstikke zonnig en warm, maar op de fiets heb je genoeg rijwind. Ik drink veel, ben ik gelijk al mee begonnen. De sportdrank. Normaal geeft het fietscomputertje aanwijzingen om te eten en drinken, maar nu moet ik het dus zelf doen. Ik vind dat erg prettig, dat er geen ‘moeten’ aan is. En ik drink gewoon zoveel mogelijk. Er zijn echt behoorlijk veel mensen die me inhalen en straks lig ik laatste! Maar dat zien we dan wel weer hoor. Ik doe gewoon mijn eigen ding en meer hoef ik niet te doen.

Dan door het ruige stukje en het zicht op de zee vanaf deze kant is verbluffend prachtig. Een serie auto’s en een bus rijden tussen de fietsers door. Lijkt me ook lastig als je precies vandaag de Ring wil rijden en je dan al die fietsers tegenkomt! Het is nog een flink eind naar Sneem. We moeten nog een keer omhoog en dat lukt me wel, als ik maar niet naar het tempo kijk en gewoon blijf trappen. Wat me heel goed lukt vandaag is in het moment blijven en hooguit herinneringen ophalen. Weinig vooruit denken aan de moeilijkheden die zullen komen.

Sommige stukken gaan ook gewoon voorbij in het moment van doorfietsen en verwonderen. Ik merk een keer op dat ik in een uur maar iets van 24 kilometer heb gefietst, maar aan de andere kant: so be it. Het is even schrikken als ik bedenk dat ik dan nog wel 3 uurtjes ga fietsen, maar dan kijk ik snel weer om me heen. Sneem laat lang op zicht wachten en het is wel 35 km. Logisch ook eigenlijk. Het dorpje door is makkelijk met de stewards die de brug vrij maken en dan op het pleintje naar links. Blij om, want dit is nieuw! En rustig. Superrustig. Ik hoor vogels en ik ben echt in de ban van de omgeving, van de groene dalen, van de weg die niet eens zo heel slecht is. Ik fiets met een paar mannen en die haal ik dan in als we omhoog gaan en dan razen ze mij voorbij als we afdalen. Ik weet nog dat we hier een keer midden op de weg zijn gestopt in 2023 omdat Rob naar de stilte wilde luisteren. Het is nu ook rust en kalmte. Authentiek. Inmiddels ben ik aan de tweede bidon met sportdrank begonnen. Ik neem ook aan de lopende band blokjes te ‘snoepen’. Ergens heb ik wel zin in iets wat kraakt, maar dat heb ik nou een keer niet. Ik dacht dat we voor de huisjes zouden afslaan, maar we komen nog bij het brugje over de Blackwater en de huisjes worden steeds verder overgenomen door de natuur. En dan nog wat verder opeens naar links. De weg is slecht en ik zit al tegen de 50km. Het fietscomputertje geeft nog geen sjoege. We gaan door het bos en dat is me een partij geweldig. Ik vind dit nieuwe stukje helemaal super. Hier ben ik nog nooit zo bewust geweest. Er staan bordjes wanneer de klim begint. Ik zie opeens voor me heel veel fietsers als ik uit het bos kom. We gaan een brugje over en ik pak de laagste versnelling en klim gewoon langs de ruine verder omhoog. Dit is zo intens gaaf! Midden in de Glen. Achter me zijn ook nog fietsers. Ik zie dat de klim nog 1,5km is. Zo lang mogelijk blijven zitten en trappen. Ik zie al mensen lopen. Ik vind het eng en ben bang dat ik niet snel genoeg kan uitklikken en dat ik een watje ben, maar ergens houdt het ook op! Ik moet zoveel energie leveren en dat heb ik niet. Ik stap af en wandel met veel mensen mee. Tussen de rotsen door. Ja, ik ben hier geweest toen ik filmde met Mathijs en toen hebben we hier gereden. Toen was hier fietsen ondenkbaar. Mijn horloge staat op automatische overgangen en ik maak me hele grote zorgen dat ie dit ziet als wissel en het een zooitje wordt nu het fietscomputertje er niet is voor de fietsroute. Er is ook verkeer en dat is mega lastig, want het is vreselijk smal. Toeristen met een electrische fiets kunnen wel naar boven. Ik vind het kriegelig. Boven bij de post is het vreselijk druk. Ik vul mijn bidon bij en doe er de gels bij. Ik neem nog een cola gel en er staat een meisje enorm te mokken. Ze vindt het een ‘torture’ en ik zeg dat dit pas de eerste is. Ik vertrek weer en dan naar beneden is minder aan mij besteed! Wow, wat eng om bij de bochten zo hard te gaan en de toeristen weer in te halen en op te letten. Ik zie dat mijn Garmin begrijpt dat we nog steeds fietsen en dat is een opluchting van jewelste. We gaan nu een vallei door met huizen en er is behoorlijk veel verkeer, raar genoeg. Busjes, auto’s: ze moeten inhalen. Ik vind het super irritant en het duurt best wel lang en er zijn ook best veel fietsers nu. Ben ik vast niet de laatste! Dan naar links en voor ons ligt de kloof. Het mopperige meisje haalt me weer in. Weer de bordjes met hoe ver het nog is naar de top. 10% helling is me te gortig. Die kilometer kan ik beter wandelen! Het andere meisje wandelt ook en er is een meneer die wat reepjes uitdeelt. Toch maar niet… Ik kom ook lopend boven en ik heb nu de energie om te genieten van het geweldige uitzicht. We reden hier 2 jaar geleden en ik dacht nog: hier fietsen… En nu doe ik het – min of meer. Een man pakt zijn telefoon en zegt: Call my wife to tell her I am still alive. Ik raad m aan een foto te maken. Er zijn ook nog mensen beneden op de weg. En boven staan ouders hun zoon van zonnebrand te voorzien. En ja, ik kom ook boven op deze manier, als een ‘watje’. Maar heel blijven is het belangrijkste! Dan naar beneden. MIJN GOT. ENG++++ Ik heb mijn adem nodig, anders had ik het uitgegild. Ik rem bij om te kunnen sturen en ik durf niet vast te klikken. Ik sta echt doodsangsten uit. Ik denk een kort moment: Vincent heeft dit ook gedaan. Ik denk ook: maar goed dat mama het niet weet. Verder ben ik alleen maar bezig met overleven van deze helse afdaling. Gelukkig is er niemand in de buurt. Ik weet dat het nog 20km is en dat dit en het hele fietsen me veel tijd en energie heeft gekost. Ik eet nog blokjes, als ik weer een beetje naar beneden rij. De weg is gelukkig goed. Er zijn huizen en wat stukjes schaduw. In de verte fietst 1 man en ik word 1 keer ingehaald. Dat snap ik dan weer niet, dan is er opeens niemand meer. Ik kan eindelijk ‘lekker’ fietsen, net als thuis. Redelijk vlak, het uitzicht is gewend na 80km hoewel het erg mooi blijft. Er is weinig verkeer. Alleen als de fotograaf er is heb ik een k-busje op de achtergrond…

Ik vind dat je de zee niet ziet. Eindelijk zit er ook wat tempo in, maar ik passeer de 4 uur toch echt wel. Wandelen hakt er wel in. Ik drink de bidon weer leeg en neem nog maar eens 2 blokjes tegelijk. 2,5 bidon; bijna 3 bidons met sportdrank leeg en zeker 10 blokjes en 2 cola gels: voor mij een prestatie! Bij de kerk (eindelijk) mag ik over de parkeerplaats naar links. Dan Waterville in. Nog een stukje en langs het vroegere vakantiehuisje en dan naar de kruising. Ik heb het fietsen overleefd!

Ik zie Rob en S en ik ben onwijs blij dat ik er zonder kleerscheuren doorheen gekomen ben. Alan roept me gedag en belooft me “just a half marathon to go”.

Ik moet even kijken waar mijn fiets moet staan. En dan andere sokken aandoen. Ik ga maar even zitten, want eindelijk moet ik plassen en ik doe dat gewoon zittend. Heb ik de bidon met water voor bijgehouden en die kiep ik leeg over mijzelf en het gras. Ik moet even bijkomen van het fietsen en wissel gewoon wat langer. Dan ga ik lopen en ik moet zelfs even kijken waar ik moet beginnen! Oei, druk opeens. Ik ben snel bij de post en de man vraagt of hij me nat zal maken en voor ik ‘ja’ kan zeggen ben ik alweer gekoeld.

Even kijken waar ik moet rennen en rustig aan doen. Ik ga denk ik zomaar 2,5 uur doen over de halve marathon. De energie is er namelijk al flink doorheen. Wel heb ik de gels bij me gestoken. Ik jog over de straten en ook daar is verkeer. En veel andere lopers, want we doen dit heen en weer. Ik kijk uit naar Vincent. Er zijn ook heuveltjes! Ik hobbel gewoon door naar de post en de eerste kilometer zit er al snel op. Mooie tijd van 5:45, maar het mag langzamer. Ik zie Vincent en dat vind ik fijn. Hij roept eerste Nederlander te zijn. Daar ben ik niet meer mee bezig. De tweede kilometer gaat nog iets sneller. Bij de post drink ik wat en gooi ik water over me heen. Het is er druk. Kilometer 3 gaat ook prima. Dan weer terug en ik zie de andere Nederlandse die dus blijkbaar achter me zit en ik zie ER die voor me zit. We groeten elkaar allemaal. Een man om wie ik heen heb gefietst en die elke keer zei: déjà-vu, herhaalt het bij het hardlopen.

Na 4km Waterville langs en daar is veel publiek. Leuk hoor dat mensen me hier en daar lijken te kennen ook! Helemaal naar het einde lopen en zelfstandig keren. Niks geen pillon of tijdsmat, je bent zelf verantwoordelijk. Ik begrijp al snel dat koelen het belangrijkste zal zijn. Dus langs de post weer koelen en drinken. Ik hoor een moeder aan haar kind uitleggen dat wij 90 kilometer hebben gefietst en nu 20 kilometer gaan lopen, dus dat het warm is. Ik verbeter haar niet en glimlach er om. Ik werk de 5km in een half uur af en dan weer omhoog. Daar ergens in kilometer 6 gaat het mis. Ik moet even wandelen, word misselijk en ik voel aandrang en me niet goed. Vincent roept dat hij voor een sub6 gaat. Ik ga proberen wandelen en rennen te wisselen en haal dat tot kilometer 7. Ik ben op een derde en het is eigenlijk op en klaar. Ik zie al veel mensen wandelen, ook al zitten ze een rondje voor me. Ik ben me er van bewust dat ik dit kilometer voor kilometer zal moeten afhandelen. In kilometer 8 stop ik bij de post en neem de cola gel. Ik ga wandelen met hardloopelementen. Als dat is wat ik moet doen om de finish te halen, is dat het! Het enige wat ik wil is de finish halen voor de cut off tijd. Ik wissel wandelen af met hardlopen naar beneden. Het is niet eens gemakkelijker, maar ik word er niet misselijk van en blijf in de race. Ik meet uit dat ik maximaal 10 minuten nodig heb als ik een kilometer wandel. Dat lukt me prima. Ik ren de stad weer in en roep naar Rob hoeveel tijd ik nog heb.

De 10 kilometer haal ik in 70 minuten nog. Ik weet nu al dat de andere 11 kilometer niet zo zullen gaan. Ik keer weer om en zie de bankjes. Er staat op iets van peace en dat vind ik wel mooi. Ik race nu alleen met het koppie en verstandig. Ik hoor de eerste vrouw finishen (of was dat al in ronde 1?). Ergens hebben ze ijsblokjes in zakjes. Ik krijg die mee, maar het werkt niet voor mij. Ik pak een paar losse ijsblokjes. Bij de post drink ik even wat en Rob roept me dat ik nog genoeg tijd heb. Ik besluit om kilometer 12 te gaan hardlopen, hoe rustig ook. Het zal altijd beter zijn dan wandelen. Ik doe alsof MvdB naast me loopt en ik haar tempo mag en ik dribbel voor mijn gevoel! Heel mijn lijf schreeuwt na 900m om te stoppen, maar ik ram even door. Ik ga weer richting de post. Ik ben ontzettend opgelucht als ik weer kan wandelen, maar de kilometer ging in 6:16. Het wordt al rustiger, veel mensen zullen ook in het laatste rondje zitten. Vincent ging ook wandelen en hij riep dat hij al op 21km zat toen ik hem in Waterville tegenkwam. Hij zal wel gefinisht zijn nu. Dat vind ik fijn, maar ik ben ook heel erg met mezelf bezig. Als ik dadelijk nog een kilometer kan rennen… Ik drink weer en koel weer en dan wandel ik verder. Ik zie het andere Nederlandse meisje en die ligt een halve ronde achter op me. Ik zie ER ook en die ligt een halve ronde voor en doet net als ik een wandeling met hardloopelementen. Ik kan niet meer rennen. Ik mis de energie. Daar baal ik van.

Ik hoor in mijn hoofd: Cola. Ik probeer nog kleine stukjes te rennen. Mijn lijf vind dat een slecht plan, maar de meiden moedigen zo hard aan! Rob heeft nog cola en die neem ik. Vincent is gefinisht en die is erg moe zie ik. Nog een keer op en neer en ik glimlach om de tekst op het bankje: Be the reason someone smiles today.

Ik keer om en hobbel dan terug langs Waterville. Ze gooien de ijsblokjes in mijn trisuit, wat top is en ik pak er een paar mee om op te sabbelen en over mijn gezicht uit te smeren. Het helpt me echt ontzettend. Alan roept me toe dat ik de laatste ronde mag doen. Ik zag ER met zijn dochter lopen, dus die gaat ook finishen. Het is ontzettend veel rustiger nu en dat vind ik heerlijk. Het andere Nederlandse meisje zit nog steeds achter me. Ik ga tot 18km en loop wel flink door. Elke kilometer onder de 10 minuten. Dan bedenk ik dat ik de oude strategie maar weer moet toepassen en dit buiten mezelf leggen: ik ga voor iemand anders lopen. Na de post als ik terugga, dan haal ik het zeker binnen de 8 uur. Bizar dat ik daar van uit ga zeg. Bij de post drink ik nog wat en ik bedank ze en dan ga ik rennen. Een klein stukje. Voor PL. Het gaat verbazingwekkend goed als ik aan zijn rare loopstijl denk en zijn instelling om van het hardlopen te genieten. Dan ben ik zelf niet bezig met hardlopen, maar mijn gedachten aan het verzetten. Ik wandel weer en bedenk SvtH en voor haar ren ik even. Dat zij hier teveel van zichzelf zou vragen en dus niet zou finishen. Voor deze uitdaging van de Hardman was beleid nodig. Voor mij tenminste. Dan loop ik voor trainster A. Ik bedenk dat ze ongeacht mijn tijd blij voor me zou zijn en het stoer zou vinden. Dat is wel leuk, want achteraf zal het dat precies zijn! Nu moet ik iemand met een E bedenken (dan kan ik het straks onthouden haha) en ik denk een EH. Ik kan even niet meer omhoog rennen, maar met haar rolstoel is het dan ook prima als ik blijf wandelen. Ik pik daarna mijn collega E op en dan ren ik een beetje het saaie stukje langs de zee. Ik vertel haar in gedachten dat deze collega rare dingen doet… Daarna weer even wandelen en ik denk aan Rob. Hoe hij hier weer is en weer support en ik ben benieuwd naar hoe zijn dag was. Ik weet even niemand meer en ga na een klein stukje wandelen terug naar mijn collega’s. Ik vertel Jo in gedachten dat hier de eerste lijn naar Amerika liep en ik wijs hem op het telegraafgebouw en op Waterville. Voor mijn andere collega kijk ik nog een keer heel goed naar de huisjes van Waterville en de zee. Nu ik goed kijk, merk ik dat ik de eerdere rondjes misschien iets teveel bezig was met ‘in leven blijven’.

Dan doe ik een stukje voor YV die haar moeder heeft begraven en die vandaag vrijwilliger was bij een andere wedstrijd. Namens haar bedank ik de vrijwilliger aldaar. Er staat een klein meisje in prinsessenkleren en we hi-fiven samen. Haar moeder lacht er net zo hard om als ik en ik vertel haar dat het kind werkelijk een Princess is. Haar broertje krijgt ook een hi-5. Rob en Vincent hebben cola voor me gehaald. Dat helpt nog net, maar ik moet wel even wandelen nog en ik wandel de 21km vol. Ik hobbel nog een stukje voor Alan omdat ik zo blij ben dat ik hier weer kan zijn, maar er komt net niet genoeg uit. Ik wandel langs de bankjes en snij maar niet af. Het laatste stukje ren ik voor mezelf. Ik bedankt mijn lijf en dat ik het gedaan heb en verstandig ben geweest en dat ik trots ben op mezelf. Dat loopt best lekker, haha! Ik moet even door het zand stappen en dan loop ik naar de finishboog en ik geef Alan nog een high-5 en ik ben blij dat ik het heb gehaald!

Ik ben wel echt af en ik ga meteen in de schaduw in het gras zitten. Ik krijg de medaille van Vincent. Ik ben smerig joh! Zout all over. Ik moet even bijkomen en krijg bijna een beroerte als de Garmin weer gaat herstarten, net als vanmorgen. Goddank pakt ie het op en wordt de activiteit alsnog opgeslagen. Ik drink wat en we maken een foto bij de finishboog.

Ik heb er 7 uur en 37 minuten over gedaan. Niet wat ik aan tijd had verwacht, maar ik geef er ook niets om. Vincent heeft nog gespuugd in het laatste stukje. Die was in 6 uur en een kwartier binnen. We mogen nog een interview doen in het Nederlands om andere Nederlanders te trekken. Dat gaat aardig, maar of het goed idee is… We zeggen nog wat mensen gedag, bedanken Alan een keer of tig en Brenda.

Bizar hoeveel mensen we gedag moeten zeggen eigenlijk… ER fietste al terug in mijn laatste rondje en moedigde me nog even aan. De andere Nederlandse haalt het ook binnen de cut off tijd. Ik heb opvallend weinig trek. Maar ik kom ook snel weer bij, wat een voordeel is van een trage halve marathon. Precies wat ik ook wilde: nu vakantie. We halen de spullen en kletsen nog even met de Nederlandse en horen dat N (die ook meedeed met de hele vorig jaar en Vincent kent van het zwemteam) gevallen is en daarom gewandeld heeft. Er zijn ook veel uitvallers. Van de 209 mensen zijn er 180 gefinisht en 171 binnen de cut-off tijd van 8 uur. Vincent en ik zijn allebei 3de geworden in onze leeftijdsgroep, ware het niet dat er bij Vincent 11 deelnemers waren en bij mij 3. Het overgrote deel is zoals altijd man, er zijn 28 vrouwen gefinisht (tegen 145 mannen). De Hardman Half staat op de derde plek van zwaarste halve marathons in de wereld. Nou, dat heb ik toch maar even gefikst!

Teruglopen met de fiets en de spullen valt me zwaar. Ik word wel moe. Dan maar wat langzamer. Op de parkeerplaats moet ik even zitten. Even de melk drinken. Er is nog een andere deelnemer die met ons op de foto wil. Vincent kwebbelt echt tegen iedereen! We gaan rond 7 uur weer weg. Alledrie verbrand! De weg naar Sneem is best lang. Ik wil nog even stoppen bij de Mace waar ik 2 lekkere broodjes haal. Ik hoef eigenlijk niet veel meer. Op de weg terug valt Vincent in slaap. We zijn om 8 uur in het huisje terug en halen de auto leeg. Ik ga eerst douchen en spoel het zout weg. Meer problemen heb ik niet als dat ik op mijn armen en in mijn gezicht verbrand ben. Ik ben blij als alles is opgeruimd en ik heb de trisuits meteen uitgespoeld. Ik merk s nachts wel dat ik nog veel te verwerken heb. Mijn benen en mijn hoofd zijn erg onrustig.
Het was een geweldige dag! Vooral het zwemmen was super en het fietsen geweldig en het hardlopen verstandig. Het moet allemaal nog indalen hoe fantastisch dit was. Maar dankbaar voor alles: voor de ervaring, de onvergetelijke herinnering, het zwemmen vol van geluk, de uitzichten, het gevoel van thuishoren, de vriendelijkheid, de kracht en kameraadschap en dat Vincent dit ook heeft mogen ervaren en dat mijn lijf dit heeft gepresteerd is echt onbetaalbaar. Dat Rob er was, dat de fiets het deed, dat de voeding gecontroleerd was: heel, heel blij en gelukkig.

18 juni – Hardlopen Intervallen en Hitte-adaptie en Zwemmen Endurance

Hardlopen in de warmte: 🥵 heftig. Na het werken en dus de hele middag niet snaaien. Water mee. De novablastst aan. Wat water mee. Geen muziek. Gewoon aanpassen. Ik ging voor mijn gevoel rustig inlopen, maar het zat onder de 6 minuten. De brug op even ploeteren, maar het bleef gecontroleerd. Het is erg warm. De grond is nog niet opgewarmd, dus het valt me mee, maar het is wel erg warm. Ik blijf op het asfalt. Toch gebruik maken van de schoenen! Na een kwartier moet ik 4 minuten op 10km tempo lopen. Leuk en aardig, maar ik versnel gewoon en echt niet tot 5:20! Ik merk het wel. Laat de benen hun werk doen. De tijd valt met 5:36 wat tegen. Rustig aan voor 2 minuten. Ik mis het waterpunt bij het centrum, want dan moet ik 1 minuut hard. Harder dan net. Dat lukt me met 5:23. Beter. Er is te weinig schaduw, dus ik pak nog een minuut hard mee. Aftellen maar. 5:17. Ik stop even om te drinken. Ín foto’s maken heb ik geen zin.

Over het asfalt verder. Nog een keer een lekkere versnelling met wat tegenwind in 5:07. De rust pak ik elke keer goed mee. De laatste keer de minuut is het viaduct op in de volle zon. Ik doe mijn best, maar trek er hooguit nog 5:45 uit. Die minuut sloopt me. Qua tempo niet, maar ik trek het echt nauwelijks. Dan nog 7 minuten eigenlijk uitlopen. Ik moet alles op alles zetten om te blijven rennen en doe mezelf tig loze beloftes dat ik over de brug of voorbij de weg mag wandelen. Door het te denken hoeft het niet. Ik ben echt verhit en erg leeg van die laatste minuut. Na bijna 6,5km ben ik thuis en is precies de training klaar. Ik zweet me stuk en moet echt even bijkomen. Gemiddeld tempo is 5:53. Of 6:06 incl. pauzetje. Schoenen zitten prima. Ik ben in tijden niet zo moe geweest van zo’n klein stukje! Het duurt even voor ik bijkom en wat afgekoeld ben. Volgens Garmin voelde het als 29 graden! Dat vond ik niet, maar warm was het wel.

En dan in de avond zwemmen in de Koploper: weer een kleine level-up! We wilden morgen gaan zwemmen in de Sijsjesberg, maar ik vrees erge drukte. Vanavond een uurtje Koploper. A6 afgesloten, eng omrijden, iets te laat vertrokken, regen: het was m niet direct.

En toen konden we pas om kwart over in de snelle banen. Ik begon al te mokken dat ik 48 minuten niet haalde zo. Ik deed 100m in de rustige baan. Alles met achtje. Toen wist ik al dat het geen training werd. Ik ging in de baan gemiddeld tempo. Heen en weer zwemmen. Onafgebroken. Endurance. Kijken wat mijn lijf en schouder kan. Een ritme vinden. Laag overhalen. Bakken met energie over. Scheppen. Lange slagen. Er was een andere meneer nog even. Aan de overkant zat een koppeltje in het water. Ik zwom gewoon heen en weer. Van niemand last, niemand tot last. Eindeloos op en neer. De man ging weg en toen was het gemiddelde tempo helemaal mijn baan. Als het tortelkoppeltje al in het water ging, gingen ze voor mij aan de kant. Ik koos er voor om ze schattig te vinden in plaats van me te ergeren aan ze. Gewoon blijven zwemmen. Ik had genoeg aan kleine hoofdbewegingen, had een eindeloos ritme. Toen het koppeltje ging zwemmen zaten ze me meer in de weg! Maar ook niet vervelend verder. Na 28 minuten voelde ik de schouder. Ietsje anders gaan zwemmen, langere slagen. Maar wel doorgaan. Na 34 minuten was ik in zijn geheel moe. Ademde ik een keer in onder water. Doorgaan. Ik adem lui 1 op 2. Doorgaan was de enige leus vanavond. Uiteindelijk zwom ik 40 minuten aan 1 stuk. 2050 meter. 1:58 gemiddeld. Niet over klagen.

Ik zwom nog 50m extra en zat op 45 minuten totaal. Ik liet het horloge gewoon aan staan en tijdens het wandelen/douchen kreeg ik nog een paar 25m-tjes erbij. Had ik 2250m gezwommen in 48 minuten waarvan 4 minuten ‘pauze’ aan het einde. Ik ben er heel content mee! Alles met achtje, dat wel.

19 juni: Wandelen (en bellen) en meefietsen met Vincent

Ik kon kiezen: buiten wandelen en bellen of binnen de zooi opruimen en schoonmaken en bellen met mijn zus. Voor mijn zus een no-brainer: die was aan het poetsen en strijken. Ik koos voor stappen, warmte en buiten. Het was opvallend rustig. In de stad praatte zij. Ik vond de hitte meevallen. Wandelen lukt altijd best wel. Ik zag weer zo’n enorme slang bij het trapje. Die zie ik de laatste tijd meer. Ik zag eigenlijk niemand op het pad wat onverhard is. Ik zie een hert aan de overkant. Echt zo’n grote. 🦌 maar als ik op het heuveltje ga staan springt ie het water in. Dan loop ik maar door en zie ik m dadelijk op het pad hoop ik. Ik vertel intussen. Dan zie ik het hert weer. Hij staat rustig in het koele water. Een mooi gezicht.

Al bellend loop ik over de Evenaar naar huis. Daar is het wel warmer, op de Evenaar. Eenmaal thuis bellen we nog een tijdje door. We hebben een goed en heel verhelderend gesprek op het einde! Dan is het lunchtijd en ik ga lunchen met SG op een terras. Dat is best warm, maar ook gezellig. Ik bel ook nog met pap en mam en dan is mijn sociale batterij wel leeg! Ik hoor dan dat de kwart triatlon zonder wetsuit is, maar dat had ik wel verwacht. Ik kan moeilijker zwemmen zonder wetsuit. Erger vind ik het dat het looponderdeel van 10 kilometer is ingekort naar een slappe 4,2 kilometer. En daar zijn dan veel waterposten, maar op de fiets niet hoor! Ik baal daar erg van. Omdat er teveel idioten zijn die een marathon of triatlon doen zonder te hoeven trainen, word ik als getraind atleet genaaid. Als dit een kwart is, is de hele marathon gereduceerd tot 18km. Ik ben geen sterke zwemmer, maar inhalen op de fiets of rennend (wat ik wel beheers) wordt me ontnomen. Dat voelt niet goed. Betuttelend. En ondertussen allemaal mensen die ‘zomaar’ Ironman gaan worden zonder dat te kunnen. Bah bah. Laat me kiezen of ik 1 of 2 rondjes doe. Haal de prijsuitreiking eruit en geef iedereen eigen verantwoordelijkheid.

ik ben echt mokkig over die triatlon, maar ja, wat doe je er aan. Vincent heeft een intervallen training. Het lijkt me wijs om met hem mee te gaan met water en zo. Ik ga op de gravelfiets. Door het bos en we blijven kletsen, dan gaat ie niet te snel. Hij doet de intervallen netjes en ingehouden. Op de dijk vol in de zon is best heavy. Ik fiets lekker mee. Ik dacht: pak ik nu de 70 minuten losfietsen wel. Ik heb met al die ongetrainde atleten en wedstrijdleiding die zijn eigen inkortingen doet weinig motivatie meer opeens. Waarom zou ik trainen als het met een beetje zon of regen ineens afgeblazen wordt?!

We gaan ook terug door het bos. Vincent heeft veel wandelpauzes en dan valt mijn horloge stil. Ik vind de hitte meevallen. Er zijn hele gebieden op aarde die het warm hebben, maar zelfs in ons buurland Duitsland doen ze niet aan afgelasten en betuttelen. Het is daar ook heet. Ik kom maar op 3 kwartier fietsen, dus ik ga de wijk nog een keer rond. Ik besef me dat ik geen helm op heb terwijl ik wel klikpedalen heb. Ik rij echt rustig en maak een uur vol. Vind het wel best. Heb ik de training op morgen staan! Ik laat het maar zo. De lucht vlak voor het onweer is bijzonder en vol vegen. De lucht is zo vochtig dat het voelt alsof het miezert op de huid! Maar het meest indrukwekkend is de totale vervorming van geluid, alles klinkt dof en extra luid. Ik vind dat een mooi systeem. Vannacht sloeg de bliksem zowat naast het huis in en de donder deed de glazen trillen en de katten schoten omhoog. Vincent kwam vragen of we een explosief voor de deur hadden! De katten bleven onrustig.

20 juni: losfietsen met een dicht wiel en zwemmen

Misschien kan ik wat tempo goed maken morgen met een dicht wiel. Rob zet m om en ik ga een beetje uitstellen om het te proberen. Ik kan niet zo goed meer beslissen wat ik nog zou moeten doen. Dus bouwen we eerst Lego na lang uitslapen en niks teveel doen vanwege de hitte. Maar als ik buiten ben, valt dat elke keer weer mee. Uiteindelijk besluit ik pas om 6 uur te gaan zwemmen, zodat ik een uurtje kan fietsen. Als het niet bevalt, kan ik het terugdraaien. Gewoon rustig fietsen, haast maken doe ik morgen wel. Het valt me mee met het wiel, echt ‘last’ heb ik er niet van. Het lijkt of ik er profijt van heb, want ik heb niet het gevoel dat ik me echt erg moet inspannen. Ik heb wel wat veel verkeer tegen, maar dat is prima zo. Ik moet van mezelf de bidon leegdrinken, maar dat is geen succes met pakken! Ik ga lekker liggen op de trekweg en door naar de sluisjes. Ik maak een fotootje van mijn fiets.

Zonder handschoentjes, zonder muziek: het is een saaie training eigenlijk. Ik moest 70 minuten, dus ik heb al lang uitgeteld dat het prima is als ik nog 14 minuten af te tellen zie staan. Echt mijn best doe ik niet, want het is losfietsen. Ik merk 1 keer dat ik een dicht wiel heb, als de auto me passeert. Ik drink de bidon leeg, al kost dat tijd met pakken en terugstoppen. Ik besluit dat nu gaan zwemmen niet goed voor me is en dat ik het niet moet doen. Daar word ik alleen maar onzeker van en ik weet dat ik toch niet kan zwemmen. Het lijkt me prima om eens een keer iets niet te doen! Ik rij terug over het fietspad. Door de storm van gister liggen er wel overal takken en “debris”. Ik pas gewoon goed op en maak geen haast. Geen idee hoe hard ik rij, maar het is prima. Ik fiets bijna het uur vol en dat is ruim voldoende. laat dat dichte wiel er maar op zitten! Ik rij 27,8 gemiddeld. Het voelt niet alsof dat moeilijk was. En dit was nog iets meer wind dan ik morgen ga hebben. Ik app MvdB dat ik toch niet kom zwemmen…. En besluit dan meteen om wel te gaan!
De mooiste baan 1 die ik me kan wensen: ik deel ‘m met DR! Ze heeft een slijmbeursontsteking en zwemt alleen op benen, maar dan nog houdt ze me bij! Dat doet ze expres en dat waardeer ik ONTZETTEND. Ik zwem 2 keer 100m in. Alles achtjeloos vandaag. Dat kost mij veel energie en vooral veel tijd. Doe ik de 100m in 2:10. Morgen in buitenwater gaat dat naar 2:30/2:40. Doe ik 25 minuten over de kilometer. Ik zou dat lopend best kunnen goedmaken, maar niet in 4 kilometer! Ze doen erg jankerig over dat het warm wordt vind ik. Ik moet sportdrank drinken en bij elke post drinken. Ik heb vandaag al de hele dag gewoon water gedronken (en naar de WC gelopen) en dat vind ik genoeg. KD geeft de training en ze heeft me al aangesproken dat ik mijn schouderblad had gebroken. Het lijkt niet oprecht en ze gelooft ook niet dat het al over is eigenlijk. Zover heeft ze dan weer niet gekeken!

We gaan 50 benen doen (niet echt), 100 armen, 150 hele slag, 100 wissel (met polo) en 50 eigen keus (slepen met achtje). DR zwemt de hele tijd naast me, de lieverd. We tellen samen de tijd af, want ik hoef maar een half uurtje. Dan 200m rustig. Voor mij is het allemaal niet rustig. Ik probeer langere slagen te maken en het tempo boeit me verder niet echt eigenlijk. Al mooi genoeg om de overkant te halen. 10 jaar geleden zou ik nooit zwemmen, 10 weken geleden dacht ik ‘nooit meer’ Daar moet ik me morgen maar aan vasthouden. KD merkt op dat ik met links verkeerd insteek en ze denkt dat het aan de schouder ligt en blert dat het geen pijn mag doen enzo. Grappig, want ik heb zoveel op rechts gelet dat links blijkbaar de mist in gaat. Daar ga ik dan maar even op letten en dat werkt best goed haha! niet dat de 100m dan opeens snel gaan, maar ach… Ik moet het loslaten, dat tempo. Ik doe nog een keer 100m waarvan 50 met achtje en dat helpt de tijd wel verbeteren! Dan heb ik 29 minuten gezwommen en ga ik er uit. Leverde niks op, maar toch even gedaan. En met DR in de baan!! Een lang gekoesterde droom!!

21 juni – (ingekorte) Kwart triatlon Rosmalen

22 juni – Uitfietsen met Vincent samen.

ik sliep maar matig en onrustig. Ik heb diarree, maar geen last daarvan. Een blauwe plek waar toch iemand me geraakt heeft bij het zwemmen. En verder heb ik N E R G E N S last van. Al lang niet meer van mijn schouder, geen spierpijntje te bespeuren, geen schuurplekje en zelfs die extreme vermoeidheid blijft weg. Zelfs nauwelijks vreterig en ook al geen hoofdpijn. En dat terwijl het warm is. Nérgens moeite mee!! En -laten we eerlijk zijn- dat is belangrijker dan een beker of medaille! 🥉 Im werk gewoon hard, lever twee websites op, beantwoord tickets en hou overzicht. Ik drink water en ga niet eens aan het snaaien! In de avond gaan we samen fietsen, Vincent en ik. Hij neemt slush mee! We zijn op de racefiets.

Rondje OVP om uit te fietsen. Hij moet 2 uur, ik 80 minuten. Ik heb teveel gefietst. Het ging zo goed! Ik werd wel moe op het einde, dat wel. Eindelijk. Eerst wind tegen. Op de Knardijk lekker kletsen. Op de Oostvaardersdijk dikke wind mee. Toen moesten we nog om ook! Via de Lepelaarsplassen en langs de Vaart en terug via de manege. Ik dronk zowat weer een bidon leeg met een soort sportdrank. We reden 27,6 gemiddeld. Ik vind dat super en het voelde ook erg goed. 45 kilometer. Op een zomeravond. Ik moet mezelf er aan herinneren dat het voor de meeste mensen níét normaal is!

23 juni – naar de tandarts wandelen, een duurrit naar Dronten en zwemmen in het zwembad.

Eerste even wandelen. de warmte viel me reuze mee. Ik doe lekker rustig aan deze ochtend. Voor mijn doen! Ik haal met deze wandeling de stappen. En het stukje tand wat in Ierland gerepareerd was, is nu eindelijk vervangen. Afgelopen zondag de startnummers eindelijk van de helm gehaald, nu het brokje tand: tijd om opnieuw te gaan! 🇮🇪
na de lunch maar gegaan op de racefiets. Muziekje op. Ik ken de route. Er is geen wind. Ik heb me ingesmeerd. Op weg naar Dronten. Het voelt als een feestje. Er was een tijd dat ik alleen nog maar droomde van fietsen naar Dronten. Geen wind betekent in de polder in de praktijk toch wind tegen, zag ik aan de windmolens. Door het bos. Vele bochten. Genieten. Ik vond het niet eens warm. Gewoon lekker fietsen. Langs de vaart. Ik vertrouw die fiets en ik vertrouw mezelf en dat is wel heerlijk! Er zijn veel landbouwmachines. Daar blijf ik dan even rustig achter.

Ik ben ruim op tijd bij Joyce en heb dan bijna een bidon met sportdrank leeg!! Gaaf he. Dat is mijn hoofddoel. 26 gemiddeld op 38km. We kletsen en de kleine schatten zijn heerlijk rustig. We lopen door de tuin en Joyce heeft vanalles te vertellen over de vakantie. Ik drink cola en maak nog een bidon aan met gels. Ik ga weer terug. D zwaait me uit en dat is zo lief!! Ze vertelt oma dat haar zusje weggaat. Geweldig. Ik ga even terug voor mijn koptelefoon en dan over het park terug.

Intussen is het wel warm. Ik ga andere terug. En heb wind mee! Al is het niks, ik ga gewoon 30+ rijden en liggen voor kilometers lang. Heerlijk! Kom nauwelijks iemand tegen. Voor mij is 3 uur fietsen al een heel ding! Ik ga over mijn geliefde Knarweg. Daar droomde ik ook over toen ik niks meer kon. Het zijn mijn eigen overwinningen, mijn gevoel erbij.

Langs het eilandje en dan omhoog en dat is niet mijn sterkste kant. Iemand haalt me in. Maar daarna hou ik diegene weer bij. Ik denk dat ik hem ken met zijn werktas en ja hoor, ik haal m bij en het is FV. We kletsen! Ik kan een gesprek gaande houden over zijn dochter, kersen plukken, zijn versleten knie en mijn kind. Het is echt leuk! Ik vermaak me wel. Ik sla af en ga Almere weer in. Ik maak 80km vol op 26,9 gemiddeld. Niet geweldig, maar helemaal prima en genoeg. Bijna 2 bidons leeg!!! Met gels er in. Niet moe van. Voldaan aan de opdracht.
Tot slot zwemmen. best lekker om zo een beetje je eigen dingetje te doen. Ik was eigenlijk alleen in baan 3, maar GN kwam er bij en die deed lekker rustig. Alles met achtje gezwommen. Inzwemmen 300m gingen lekker. 50m extra, maar die meette garmin verkeerd. Uit baan 4 wilde niemand erbij (stel dat je dan voorop moet zwemmen). We moesten duur doen, een kilometer opgeknipt. Maar ik deed 1000m achter elkaar door. Kon ik aan baan 4 zien hoe ver ik was, als zij pauze namen. 19:28 ofzo. Vind ik echt super. Ik let goed op de lage overhaal, zwem kalm. Zo geweldig als de rest hier word ik toch niet.

Vandaag ergerde ik me maar weer eens kapot aan het veel te hoge testosterongehalte. Deed ik wat me zelf goed leek. Moesten we 4×100 zwemmen en steeds iets sneller. Grappig genoeg is wat voor mij rustig voelt, sneller! Asumevat. Eerste: 1:55. Tweede: 1:59. Toen liet ik het maar. Derde: 1:50. Duhhhhhh. Daarna moest baan 4 6×50 doen met sprints. Anke heeft geen sprintstand. Dus ik deed 300 met elke tweede baan aanzetten. Misrekening maakte er 350 van die ik ook echt zwom. Geen last van schouder of rug of ook maar iets, alleen een niet-meewerkend hoofd. GN ging netjes opzij voor me en er bijtijds weer uit. Trainer R zocht nog voor me uit dat ik 100rustig-50snel kon doen tot de tijd vol was. Ik maakte 2500m vol. Garmin maakte er 2475 van, dus die heb ik gecorrigeerd. Volslagen idioot dat het gemiddelde op 2:00 lag, terwijl ik vrijwel alles onder de twee minuten zwom. Nou ja, ik heb het netjes gedaan en weer gezwommen. Ik denk dat ik in een onstuimige Ierse zee nu hooguit 30 minuten zwem op de halve toch? Hoef ik niet meer voor de trainen. Als ik tenminste goed zou zijn, maar bij de tva ben ik dat natuurlijk helemaal niet. Leuk om nog naar buiten te gaan als het licht is!

24 juni – Intervallen in de hitte

ik zag er tegenop, had al een hele dag goed door kunnen werken tot half 5 in de warme ruimte. Toen was ik opeens energieloos. Ik ben moe van het hele slechte slapen. Ik wilde zo laat mogelijk gaan lopen, maar om 8 uur verveelde ik me. Vincent zou mee gaan op de fiets, om me te monitoren en om het water te dragen en evt konden we dan de gels ophalen. De warmte viel me mee. De lucht was wel drukkend. Zware lucht, lichte schoenen. In het bos was het superfijn!

Het tempo lag laag, maar dat is niet zo erg slecht. Inlopen op 6:30 vind ik prima. Dan 100m versnellen op het fietspad. Het lukte me! Drie keer! Toen even gestopt om te appen dat we de gels kwamen halen. Dan 400tjes. Blijk ik 7 keer te moeten doen op 5:00! Dat tempo red ik niet, maar dat is prima te verklaren met dit weer. Zit ik toch rond de 6:20/5:30. En dat is goed. Ik verheug me elke keer op wandelen in de 200m rust. De vierde onverhard is het traagst met 5:32.

Als we de stad weer in gaan, bij de laatste drie keer, tel ik mee en dan gaat het beter. Sneller, afgeleid en voor het feit dat ik al het grootste deel gedaan heb ook beter. De laatste is lastig, want we moeten omlopen rondom Produrance. Ik zie dat ik 8km heb gelopen in 51 minuten. 6:17 gemiddeld. In het echt keurig 6:30 gemiddeld met pauzetje erin. Ik stop de training en we halen de gelletjes op. Bizar, dat ik het toch gewoon kan. Aangepast tempo, met wandelen en zonder de grens over te gaan. Een goede warmtetraining. En daarna naar huis joggen. gewoon rustig naar huis joggen. Elke kilometer hardlopen telt! Wat is dit eens lekker, zo’n sjoktempo! Maar wel thuis meteen door naar de 🚽. Al een paar dagen diarree. Door de warmte. Toen was het opeens weet helemaal mis. Was ik maandag nog trots en blij en vol goede moed over mezelf, gister bij het zwemmen voel ik me dan opeens heel slecht. Durf ik niks te zeggen, hoor ik alleen maar hoe fantastisch iedereen is, slaap ik slecht en voel ik me vreselijk minderwaardig. Ik zit ontzettend in over de halve triatlon (ik heb absoluut te weinig getraind en kan dat vast niet), over of ik volgende week dinsdag de npw-tri nog lekker een keer doe (al ben ik daar met mijn dikke reet niet welkom) en hoe dat moet met trainen en de hitte. Vandaag begreep ik waarom: ondanks deze eenfasepil toch opeens een bloeding. Lekker met dit weer. Maar dat verklaart de omslag. Omdat ik geen aansteller ben, ga ik toch hardlopen en probeer de intervallen. Vincent fietst mee met water. Natuurlijk kan ik dat, ook al is het wat trager. Maar mijn hoofd is even in mineur. Alles door elkaar. Mijn huis is een puinhoop. Ik kom nergens aan toe en heb nergens zin in, behalve 🍫.

25 juni – een “frisse” neus halen bij 30graden plus

de hele dag gewerkt. Op een gegeven moment de deur maar open gezet want het werd erg benauwd. Kwam de poes lekker naast me liggen. Ik was best een beetje jaloers… ik heb zowat alle tickets weggewerkt en een paar websites opgezet. Was best tevreden. Maar ik wilde toch ook voelen hoe het buiten was bij een gevoelstemperatuur van 32 graden. In de schaduw goed te doen en wandelen kan altijd wel toch.

Ik zie er erg tegen op om morgen vroeg op te staan en te moeten gaan hardlopen. Bij het wandelen was het lekker rustig. Blijkbaar blijft iedereen stil zitten. Ik haal de stapjes, heb mijn ‘frisse’ neus gehaald!

26 juni – Een hele vroege en hele warme loop, het hele huishouden als krachttraining en wandelen

Ik sliep SLECHT. Vroeg me de hele tijd of ik wel slim was om perse te moeten lopen in code rood. Kat onrustig. Ik onrustig. Slechts 5 uurtjes. Om 6 uur ging de wekker. Om half 7 eten is al lastig. Om 7 uur ga ik dan maar. Het 4,2km rondje. 3 of 4 keer, voor wat er lukt. Tempo laag. Water, elektrolyten en een cola gel liggen klaar. Rondje 1 is koel zelfs. Tempo 6:30 vind ik prima. Natuurlijk had ik gehoopt op 5:45, maar als dit het is, helemaal goed. Geen muziek, maar wel veel vogels. Ik geniet van de rust. Ik hoef niet veel te kijken. Ik ga niet door het bos met de Novablasts, maar wel langs de villawijk, waar schaduw is. Het is prima te doen, al is er zon. Het eerste rondje in iets van 26 minuten met een tempo van 6:27.

Ik drink water en stop dus gewoon even. Rondje twee is niet meer koel, maar te doen. Het is druk met hondenuitlaters. Ik ben nog even bezig met 40 minuten inlopen. Dan vind ik het niet meer leuk en even later -jawel- duik ik de bosjes in. Diarree. Niemand te zien gelukkig. Ik kan weer door en het gaat beter.

Dan moet ik 8 minuten op een tempo rond 5:30. Dat is absoluut onhaalbaar, maar ik schuif van 6:30 naar 6:15 ongeveer en ik ben daar content mee. Doe een beetje meer mijn best, maar ik overdoe niks. 4 minuten rustig joggen. Ik voel het opwarmen, vooral achter de sieradenbuurt. Ik zie 2 andere lopers die ik eerder in de verte ook al zag. Geen water. Rondje2 is klaar en het tempo is nog hetzelfde.

Ik drink weer en ik neem een halve gel! Ik kom snel bij. Op voor de derde ronde met 8 minuten ‘versnellen’ door de straat. Die wordt intussen wel warmer, al is het pas 8 uur. Ik denk veel na over RdV die domme vragen stelt op FB ‘hoe trainen jullie’. 4 minuten hobbelen. Dan nog 1 keer 8 minuten en ik zet echt ietsje meer aan. Nog steeds 6:05 hoor! En goed blijven aanvoelen en niks geks doen. De zon maakt het wel echt warm intussen. Nog een rondje, inkorten? ik neem de andere helft van de gel en zeg Vin gedag.

Dan ga ik 30 min uitlopen maar. De straat is benauwd, maar ik voel me oke. Het blijft heel behoudend de hele tijd. Alles onder controle. Ik maak toch het ommetje door de schaduw. Wel bedenk ik ‘binnenlangs’ te gaan, want daar is meer schaduw. tempo terug naar 6:30. maar het voelt goed! Ik denk dat de gel dus enorm goed werkt. Amacx Cola.

Ik zie EL en iemand en ze moedigen me aan en waarderen dat ik dit nu doe. 😀 De zon wordt echt te heet nu. Dat voel ik wel een beetje. Ik ploeter wat, maar nog niks extreems. Ik maak de 10 engelse mijl (16,13km) vol! Tsjakka.

Uitvoering uiteraard 0, maar daar ben ik eerder blij mee! gemiddeld looptempo is een supernette 6:24! uit-thuis is 7:10. Is ook prima. Ik zag een KERSTBALletje onderweg! Die moest op de foto. Ik heb dit mega goed gedaan. Heel verstandig. Ik zie mensen die hun trainingstempo gewoon aanhouden of na lange tijd precies vandaag gaan. Ik heb energie over nog. Het was te doen qua warmte. Geen code rood, maar wel gezond verstand.

Huishouden. Alles. Ik vind het krachtIG! MvdB vind het maar niks, maar vandaag is het binnen warm genoeg en werken mijn hormonen meer dan mee aan nesteldrang om geen gebruik te maken van de schoonmaakwoede. Na het hardlopen en een beker chocomelk, poets ik mijn fietsen in de tuin in de schaduw. Ik haal in de achtertuin ook het onkruid weg. Ik wil maandag de groenbak nog buiten zetten! Ik moet rekening houden met de vakantie volgende week, dan moet alles wel klaar zijn enzo. Ik ben dus best ongesteld, wat niet meer hoorde te zijn en daar maak ik maar gebruik van, van de opruimwoede. Ik ben niet moe van een korte nacht gelukkig. Na de lunch gaan de mannen naar boven en dan ga ik rond met een emmertje sop in de woonkamer, badkamer, de toiletten langs en boven langs. Overal met het kleine stofzuigertje doorheen. De airco houdt het koel gelukkig.

Dan strijken onder de airco in de slaapkamer. Dat loopt wat weken achter, dus ik ben even bezig! Ik vind het mooi, dat ik hiervoor ook nog energie heb. De wedstrijden worden afgelast, de zelfverklaarde helden blijken ook niet bij 37 graden te kunnen sporten en toch heb ik vanmorgen de langste loop sinds maanden gedaan. Ik heb een schuurplekje in mijn oksel, maar verder niks! De trainster denkt dat ik fysiek klaar ben voor een halve triatlon, maar ik twijfel daar erg over. De lange loop onder zware omstandigheden geeft wel hoop, maar ik heb nog niet 1 keer 100km gefietst! De voeding is nog niet op orde en het zal een gok worden. Zij heeft er meer vertrouwen in dan ik. Met de (nep)menstruatie komt ook wat chaos in het hoofd en is plannen lastig en dat helpt niet voor vakantiestress. De hitte wordt steeds drukkender, maar onze ramen zijn dicht, dus het is letterlijk en figuurlijk buitengesloten.

Met Vincent wandelen in wat voelt als 40 graden. Na de pannenkoeken is het volgens de app 38 graden en voelt het als 40 graden. Dat wil ik voelen. Wandelend. Er ligt een dekentje. In de schaduw is het te doen. Vincent zweet al na 10m, ik heb daar 1,5km voor nodig. helaas kapt Garmin de temperatuur af op 35 graden, dus de 100graden badge halen we niet. op precies dezelfde plek als vanmorgen komen we EL tegen! Ze weet het nog en zegt: dat zal echt als een marathon hebben aangevoeld. Dat vind ik schattig, dat begrip.

Buiten het bos in het zonnetje is het echt mega benauwd! We gaan naar de AH voor chips. Ik zweet me dan de tandjes, maar ik heb op deze hete dag 26 duizend stappen gezet en echt goed getraind. Mijn warmte acclimatisatie is 71% en dat is veel! We plannen de vakantie wat en ik word pas laat moe, maar dan ook echt moe!

27 juni – fietsen en zwemmen zonder al te veel energie

Ik heb uitstekend geslapen, behalve dat ik het KOUD had. De heetste nacht in tijden en ik heb het koud. Ik dacht dat ik de enige Nederlander was, maar Rob had het ook koud. De airco stond aan. Ik zou om 9 uur met Vincent gaan fietsen, maar het werd toch weer kwart over 9. Al voor we de stad uit waren voelde ik dat ik weinig kracht had vandaag. Misschien toch weer pannekoeken of de drukkende warmte of het gebrek aan zin. Dit was het niet. Ik moet infietsen en dan 4km tempo een paar keer, maar het lukte me gewoon niet. Ik liet het maar gaan ook. Ik had geen zin en geen kracht en ik dacht alleen maar: ik moet het fietsen volhouden. Vincent had meer energie en we kletsten over de rit in Ierland. Op de dijk ging Vincent zijn eigen training doen. Ondanks dat er volgens Windfinder geen wind stond, hadden we toch echt wind tegen. Kwam mijn energie niet ten goede!

Ik dacht er echt over om maar af te slaan naar huis, maar ik ben een volhouder en doordouwer. Geen zin is geen reden. Vincent wachtte me op.

Ik ging plassen, at een gel en een blok en ik had al een bidon met sportdrank leeg! Ergens ging er iets dus wél goed! Ik bedacht iets wat niet bij mij past: we rijden naar de NP en dan over de dijk weer terug. Heen en weer. Niet door de stad rommelen. Vincent bleef er nu bij, dus zijn tempo werd gedrukt, maar ik geloof dat ie het niet erg vond.

Wind mee was toch wel ietsje fijner. Of misschien hielp de cola-gel. Het voelde in elk geval iets minder zwaar, al ging het tempo niet verder omhoog. We reden een blokje om bij de kassen om op 50km uit te komen. Met een 26,2 gemiddeld niet eens vreselijk sloom. En 1,5 bidon leeg. Hopelijk gaat het in Ierland iets beter, maar het kan niet altijd feest zijn en dit was slechts een drammersparty.

Zwemmen. Net als met fietsen: er zit geen energie in vandaag. Ik moest eigenlijk buiten zwemmen, maar ik kreeg dat deze week ook niet voor elkaar. Geheel tegen de afspraken in en door alle maatregelen heen, doet mijn lijf zijn eigen ding. Ik doe alsof het niks is, maar ik ben gewoon al 4 dagen ongesteld. Erg vervelend. Maar ik deelde weer een baan met DR! Zij is blij weer te zwemmen, ook al is het met een ontsteking in haar schouder alleen maar benen. Ik zou gék worden, maar zij doet het blije van de baan en ik ploeter me door de training heen.

Even inzwemmen (100m) en dan de 450 van JdW. Ik sla de benen over; die doet DR voor me. Garmin slaat 25m over, maar die corrigeer ik later. Daarna 450m achter elkaar: 3x 100 rustig, 50 sneller. Er is geen verschil wat mij betreft, behalve dat ik 50m mijn best doe (een beetje) dan moeten we 100-75-75-50-50-50-75-75-100 doen en iets moet er sneller, maar hé: soms is het gewoon maar uitvoeren al meer dan lastig genoeg! Garmin pakt alle 50jes zo’n beetje samen. Drukt het tempo wat er toch al niet is nog wat extra. Boeie. Dan 2×150 en ik denk elke keer: ik heb geen zin meer, ik kap er mee. Maar dat doe ik dus niet. Ik strijd lekker door! Tot slot moeten we 2×50 en 4×25 doen. Daar worstel ik me ook nog een beetje doorheen en dan vind ik het wel goed. Ik heb 2150m gezwommen (die moet ik even corrigeren) op 2:09 gemiddeld. Verre van enige prestatie, maar soms is de hele prestatie om door te blijven gaan. Ik vond het grappig dat DR het heerlijk had gevonden en dat ze alsmaar naast me blijft zwemmen, terwijl haar benen harder gaan!

28 juni – Hardlopen om de badge te halen.

Elk kwartaal is er voor fietsen, wandelen en hardlopen een afstandsbadge. Fietsen haal ik makkelijk, wandelen was deze keer ook makkelijk met die botbreuk, maar hardlopen… ingekorte wedstrijd, pas weer op stoom vanaf half mei… het viel niet mee. Er staan nog 5km open. Ik was vroeg wakker na een korte nacht en we gaan op visite vandaag. Dus ik ga maar van tevoren even rennen. Het is afgekoeld buiten en de rode en oranje weercodes zijn weg. Een half uurtje na het ontbijt stap ik op de gewone schoenen naar buiten. Gokje. Geen opdracht, gewoon even rennen. Bonusrondje. Ik ga de straat uit en dat gaat lekker. Na een kilometer merk ik dat er meer vocht in de lucht zit en dat het minder benauwd is, maar… 25/26 graden is nog steeds wárm! En net als gister heb ik nog steeds weinig energie. Dat vloeit letterlijk en zeer onbedoeld weg. Het tempo is gewoon laag helaas. Trapje af. Het is wel lekker rustig langs het water, maar ook lastig 🥵. Ik ploeter me door de kilometers heen. Ook al zijn het er maar 5, simpel is het niet als je je vergist in weer en energieniveau.

Ik hoop op iets moois, maar de omgeving is me te bekend. Ik stop gewoon even. Even ademhalen. Ik heb krampen erbij. Dan weer verder en ik ga lafjes omhoog bij het viaduct en zet zelfs het horloge stil. Niemand, maar dan ook niemand gaat mij beoordelen! Het viaduct af gaat wel lekker en dan ga ik richting de AH voor een boodschapje voor schoonma. Het valt me zwaar. Bloedheet in de stad en geen schaduw. Ik voel even dat het niet lekker gaat, vlaag van misselijkheid, rillertje. Ik sta even stil en haal adem en het trekt weg. De hartslag is ook wel ietsje hoger nu, maar nog steeds net zone2. Ik ga door naar de winkel en het gaat weer goed. Ik maak 5km vol binnen 31 minuten. 6:08 gemiddeld. 6:32 uit-thuis. Geen last meer, maar ik zweet me wel effe leeg. Ik heb de badge gehaald waar ik REUZETROTS op ben! Ik heb in kwartaal 2 300km gelopen.

29 juni – Alleen maar wandelen

Onrustig. Besluiteloos. Bozig. Geirriteerd. Diarree. Hard gewerkt op kantoor, want daar was stroom. Ook gekletst. Geen pauze. Vroeg begonnen. Chaotisch. Na cranio buikpijn links. Wel rustiger en ietsje gelatener. Nog steeds vloeien. Niet erg blij. Voel me niet goed. En dat ben ik ook niet. Gespannen. Inpakstress. Ik vraag Vincent om naar de Hema te komen in Buiten, maar hij vergeet het postcodeloterijkaartje. We wandelen naar huis. Heb ik de stappen gehaald en een half uurtje bewegen. Maar het gaat net als de hele dag: niks van harte, niks leuk, niks goed.

30 juni – Losfietsen en DE NPW triatlon op herhaling

Eerst fietsen en de set up voor Ierland testen. Het was moeilijk vandaag. Ik ben zo chaotisch als wat. Kan niet beslissen. Eerst naar de fysio, ik vertrek te laat, maar ben natuurlijk op tijd. Dan zie ik dat TdM meedoet met de NPW en dat brengt Vin en mij in een staat van acute paniek. Supporten tussen zijn familie en vriendin, dan doe ik nog liever mee! De fysio rondt het af. Ik ben er blij mee! Ik moet nog wel wat rekken nu en dan. Na 20 minuten ben ik klaar. Alles opgelost. Het is vandaag niet zonnig, maar op 1 of andere manier wel benauwend. Ik moest eigenlijk eens gaan inpakken, maar ik had er geen zin in. Ik vond een briefing voor de Hardman en dat was best schrikken. En ondertussen twijfelen over die stomme NPW. Ik neigde naar meedoen, beter dan het publiek. Toen had Vincent nog een lumineus idee. Ik besloot mee te doen, ook al staat dat niet op het schema. Dat vind ik moeilijk: niet het schema volgen. Ik wissel het fietsen wel om met 2 uur. Anderhalf uur vogeltjes kijken. Ik moet iets bedenken voor de voeding in Ierland. Waarom bedenk ik dat zo laat pas?! Ik neem 4 bidons mee, eten in het tasje en het rugzakje. Op de racefiets.

Muziekje aan en een beetje trappen. 72 minuten. Ik ga nog maar een rondje OVP. Op de dijk windkracht 1 mee. Ik kijk naar het water, naar de (bewolkte) lucht, naar de heldere windmolens in de verte.

Ik doe maar wat en rij toch 30+. Het maakt me niets uit. Ik drink wat en neem op de Knardijk een blokje. Ik blijf gewoon fietsen, alles meer dan bekend, maar ik probeer te genieten van de ‘vogeltjes’ en hoe mooi het eigenlijk is. Het nieuwe fietspad gaat lekker snel! De lucht lijkt donker. Het tempo blijft aardig. Zo lang ik blijkbaar maar niet hoef te denken aan op vakantie gaan… Ik fiets 34 km vol in 1 uur en 13 minuten! 28 gemiddeld. Super lollig, voor ‘vogeltjes kijken’. Het voelde easy-de-piesie. Deze set up is prima! Eenmaal thuis gaat het huishouden weer verder.

En dan nog een keer de NPW triatlon. Omdat het kan. Of niet?
In elk geval krijg ik een medaille, is het een ‘wedstrijd’ en dus een apart verslagje.

Ik was gefinisht en ik keerde om om juf G op te gaan halen, want dat had ik haar beloofd. Dat is wat ik het liefste doe: iemand helpen en steunen. Rob riep me: neem M mee, die is 13 en wil ook wel lopen. Nou, lopen kon ze! We gingen best hard en toch liepen we te kletsen. Alleen dat was al heerlijk, zo’n fijne meid die even kan laten zien wat ze kan. We liepen langs WH die ons al eerder had gezien en zelf ook hardliep. We moesten best ver terug lopen… En toen was M net over paardrijden aan het vertellen. Juf G liep nog te mijmeren over de voorstelling die ze hadden gehad met de kleuters. Ze vond het wel fijn dat we even meeliepen. En die M begreep dat we G haar eigen finish moesten gunnen. Wat een topmeid!

Juni is voorbij.

Bijna 900 kilometer.

117km hardgelopen.

719km gefietst.

20km gezwommen!

bijna 40km gewandeld.

73km activteiten in bijna 59 uur.

De laatste dagen voor de vakantie neem ik hier mee:

1 juli – Buiten zwemmen

Het is teveel aan het worden. Alles wat maar doorgaat met moeten. Ik ben vast toe aan vakantie, maar die collega die het moet overnemen vertrouw ik niet zo met mijn klanten. Dit moet af, dat ticket moet nog, duolingo moet, sporten moet, stappen moeten gehaald aardig doen moet, controleren moet, inpakken moet. Het lijf wil niet meewerken, behalve aan chocolade en de spotting stopt ook maar niet. Ik heb geen last van gisteren, geen noemenswaardige pijn in elk geval. Het lukt qua werken thuis ook allemaal. Ma en pa bellen. En dan moet ik zwemmen buiten. Alles lukt en gaat wel en het zwemmen zelf is heerlijk! Boeit me niet hoe snel het gaat, maar navigeren is leuk en we gaan van boei tot boei. Ik ga in pak en Vincent zonder!! We blijven bij elkaar.

Echt zwemmen is het niet, snel gaat het niet maar ik vind de temperatuur heerlijk en het is rustig en fijn en ik zwem 1 op 2. We pauzeren. Ik zwem gemiddeld 2:30 maar ergens op de heenweg bij een stopje is het 2:24 gemiddeld. Dus terug gaat trager. 1200m. Een dik half uurtje. Het was gaaf om te doen. Maar ik ben er ongewoon zeer zeer moe van. Duolingo moet nog. Het wetsuit uitspoelen. Douchen. Er is weer was. En alles moet nog ingepakt worden. Ik heb morgen een paar uur vrij genomen. Dan kan ik even alles bij elkaar trekken. Misschien kan ik even wat minder sporten. Over een paar dagen heb ik rust. Dan moet er minder. Dan werkt ‘an cre agus na duine’ mee.

2 juli – Ingekort fietsen ivm inpak-stress en een korte koppelloop

Ingekort fiets rondje. Begon zonder zin, eindigde ietsje beter, maar vakantiestress is hardnekkig. Mijn moeder begon altijd 2 weken van tevoren te stressen. Dus ik vind 2 dagen nog best te doen. Vannacht een mauwende kat. Sliep dus slecht. Had geen zin meer in werken. Maar nog genoeg te doen! Enorm afgeleid. Alles stukje bij beetje gedaan. Gered. Een belangrijke bespreking nog om 11 uur. Telefoon tussen 1 en 3. Twee lange websitebelletjes. Dan nog alles aan collega doorgeven. Ik heb er matig vertrouwen in dat ie het kan oppakken. Ik zou om 3 uur vrij zijn. Al mijn tickets weg. Blije klanten achtergelaten. Om half 4 ging de computer uit. Ik ben de sportspullen gaan inpakken. Tjonge. Alles moet gewassen worden. Ik ben al zo moe! We eten pannenkoeken. Alsof het weekend is! Verzamelen en alles apart leggen. We spelen rummikup en dan moet ik nog een koppeltraining doen van 2 uur fietsen en 20 minuten hardlopen. Ik ga het niet voor elkaar krijgen. Ik moet op de tijdritfiets, maar daar heb ik al helemaal geen zin in. Ik pak de racefiets en heb geen zin. Rondje noorderplassen nog maar. Als ik een uur red is het wel goed. Mijn benen willen net zo min als het koppie. Ik denk aan de kattenbakken die nog moeten, de boeken die uitgezocht moeten worden. Ik ga door de stad en luister muziek. Ik ga een stukje om, maar er staat een vreselijke rotwind vanaf het water. Een felle wind ook nog. Op de dijk valt ie mee, maar ik krijg er vandaag gewoon geen zin in.

Het gaat wel ietsje beter als ik een uurtje gehad heb. Ik heb een andere helm met een ander vizier en alles ziet er anders (lees: onscherp) uit. Normaal een zonnebril op sterkte, nu vooral zon. De kleuren zijn wel mooi. Ik zie een hertje.

En ik maak me dan ook nog druk dat ik dadelijk moet hardlopen! Mijn hoofd tolt gewoon door als een malle. Ik maak 31km vol in 5 kwartier. Dat is net 25,4 gemiddeld. Maar ik heb het gedaan!! En soms is dat hetgeen telt. ✔️

Kort koppelloopje. In de wissel naar de wc met diarree weer. In het trisuitje. Gewone schoenen. En rennen maar. Rondjes park, dan kan ik stoppen. Geen telefoon mee. Gewoon rennen. Km 1 op 5:44. Precies de bedoeling. Zou mooi zijn als dit hm-tempo is. Km 2 op 5:39. Nog fijner. Grappig dat rennen me dan toch beter valt dan fietsen. Ik doe na 2km rustiger aan. Dat mag en kan. 5:53 op de km.

Lekker binnendoor. Ik loop net geen 20 minuten, ruim 3km op 5:47 gemiddeld. We moeten nog rummikuppen en douchen en de kattenbakken en verder inpakken. Nja, laat maar…

1 juni – Een Mooi – Weer Rondje Fietsen en een koppelwandeling

Eigenlijk wilde ik hardlopen, maar ik had wat weinig energie. Vincent ging 2 uur fietsen en vanavond is het nog goed weer, dus ik ging wel mee om hem op te houden. Want veel energie was er niet vandaag. Trappen is dan makkelijker dan rennen. Jasje, langere broek. Ik had ook geen enkele haast. Sinds ik weet hoe anderen doen alsof ze heel hard gaan in hun training en de wedstrijd dan even hard kunnen rijden (omdat dan alles wordt meegeteld) hecht ik er minder waarde aan. En onderweg in de stad zijn er oversteekplaatsen, wandelaars met honden, stadsfietsers, omrijden. Dat drukt het tempo gewoon. Via de rode ophaalbrug langs de vogelkijkplekken richting de np en daar de dijk op. Gezellig saampjes. In het eerste uur zaten we nog niet eens op 25 gemiddeld! De dijk zonder wind maakte wel iets goed hoor.

Vincent had een beest in zijn helm. Een kerel haalde ons in en bewonderde Vincents fiets even. Ik kon prima liggen en heb nul komma niks last meer van de schouder. We zagen M en later E en aan het einde van de dijk een vrouw die haar eerste achtste ging doen. Ik fiets dan gewoon even mee. Het tempo boeit me toch niet echt. De Knardijk lag best vol hooibalen. De kleuren waren weer superprachtigmooi.

Wel veel vliegjes overal. Over het nieuwe fietspad terug. Lekker liggen en naar Vincent luisteren die vertelt van stage en auto’s. Mijn energie blijft low na een werkdag vol tickets en oplossingen bedenken. Ik wil de 50km vol maken, dus we fietsen langs het sluisje en daarna nog een ommetje om het park. Ik rij 25,9 gemiddeld. Maar wel een lekker lange rit op een maandagavond in de zon! Laat het maar weer regenen…
ik haat het zo als de garmin dan gaat herstarten en de 1500 stappen die je al hebt gezet worden gewist. Dan moet ik er nog zoveel! Dus in mijn fietskleertjes al append en foto’s bewerkend loop ik me nog maar wat rond te vervelen. Irritant.

En ik moet naar de wc. Het wegkwijnende licht is wel mooi als ik opkijk van de 📱. Ik ga naar huis want ik moet naar de wc.

2 juni – Wandelen met verschillende doelen, een warme duurloop en zwemmen ook nog!

Eerst naar de pedicure. Spannend, maar deze is heel erg fijn en ontspannen en dol op haar katten. Mijn voeten en nagels zijn weer wat bij! Joehoe. Net voor de bui bij d’r, net na de bui weer weg. Ik vind de druppels niet zo erg. Dan lunch en daarna naar Manuels huis om de planten binnen ook van water te voorzien. Nog steeds tussen alle buien door! Daarna door het broeierige weer naar de winkel voor brood. Onderweg foto’s gemaakt van de mooie rode klaprozen, Manuels plantjes en ze waren bij het station bezig, dus kon ik even binnen gluren.

Ik was weer thuis en het begon te regenen. Kon ik mooi de was afmaken en de vaatwasser aanzetten en zo.
Een warme duurloop daarna: broeierig warm. 🥵 zo niks voor mij! Het was wel de hele tijd droog, maar de luchtvochtigheid was enorm. Geef me dan maar een buitje! Het is net of je door lucht heen moet worstelen. Eerst 20 minuten inlopen. Ik liep op mijn Novablasts alles onder de 6’. Geen muziek bij me, want dan loop je meer gevoel. Dat gevoel was echter: heavy! Ik deed het rondje Kotterbos weer eens. Was ook een lange tijd dicht!

Geen water meegenomen, deze ezel. Na 3,3km inlopen moest ik 6 keer 300m aanzetten, 200m flink duurtempo, 200m aanzetten en dan 200m rust. Ik had geen tempodoel, dus echt op gevoel! In de rust maakte ik een foto. Van het bos, van het pad, van mezelf. Het was heel stil overal. De 5km bekeek ik precies en zag ik 29:37 staan. Mooi toch. Ik had pas na de derde keer door dat ik maar 200 hoefde ipv 2×300. Maar ik deed mijn best! Ik ben gewoon niet zo goed en gemotiveerd voor intervallen. De vierde was echt ruk, het viaduct op. Vooral de 200m! Naar beneden ging wel lekker. Ik maakte nog een klein ommetje. Voor de vijfde en zesde telde ik maar mee. Ik zweette echt zowat leeg.

In de rust ging ik 4 van de 6 keer eerst even wandelen. Ik had toch geen zicht op tijd of snelheid. Gek genoeg was de training maar voor 99% goed terwijl er geen limieten waren, dus ik snap niet waar die ene % gebleven is. Ik maakte de tien km vol in 59 minuten. 5:55 gemiddeld. Daar ben ik tevreden mee!

Ik ben er wel moe van en ik heb zin in cola! Als ik terugkijk heb ik het hardlopen in 5:33 gedaan. Zonder in- of uitlopen en de rust. De snellere blokken vrijwel allemaal onder de 5:30! En bij een hartslag van 146 hoef ik niet bang te worden van hitte. Maar makkelijk of soepel ging het niet!!

Dan in de avond zwemmen. zooo blij!!!! 2000m en alles meegedaan en borstcrawlend en met pullboy, maar wat een vooruitgang!! Dacht ik 6 weken geleden nog misschien wel nooit meer zou kunnen zwemmen en nu alweer aardig mee kunnen doen!! Eerst 200m inzwemmen met afwisselen school en borst. Daarna achter HB en GN aan. Met achtje. 100-150-200-250-300 met de laatste baan iets anders, waarbij ik vlinder, rug, vuisten en benen lekker oversloeg! De borstcrawl met achtje alsmaar blijven doen is voor mij genoeg uitdaging! Letten op de slag en gewoon prima vol te houden. Telde die stomme garmin 1x 25m te weinig. Irritant is dat. Daarna deden we telkens iets van 200m en dan rustig of zoiets en we deden ook een keer 200m met 3x schoolslag er in; mijn terrein! Die deed ik zonder achtje!! En we deden 200 rustig en 100 écht zonder benen en toen spande ik de core aan en opeens was het zwemmen en het gevoel weer terug! De tijden gaan dan ook weer rond de 2 minuten op de 100m zitten opeens. Dat is het spier geheugen wat me weer als vanouds laat zwemmen! En nog een keer 100. En toen 100 en 2x 50. Ik was niet bezig met de afstand, gewoon blijven zwemmen vond ik al super!

De 2000m vol maken voelde als een dikke overwinning!! 🏆 afgerond 2050 dus. Ik ben er moe van. Maar ik heb nauwelijks last van mijn schouder! Het voelde tijdens het zwemmen een beetje branderig en op vuisten zwemmen was echt een slecht idee nog, maar verder is er geen sprake van pijn of last. Ik ben wel onevenwichtig in heel mijn lijf. Dat voelde ik met hardlopen en met zwemmen ook. Laat de rest maar snel en geweldig zijn, dat ik dit weer kan is een enorme overwinning voor me! Ik zwem alweer 2:11 gemiddeld. Meer gezwommen dan sinds 10 april en nog weer iets sneller ook!

3 juni – Binnen fietsen en buiten rennen

fietsdag. Global running day. Werkdag. Vreetdag. Vraag-maar-dag ook blijkbaar. Taart. Telefoontjes. Tickets die open blijven staan. Wazig gedrag. Bewolkt en zonnig. Tussen de middag met Jo op legoblokjesjacht en de stappen gehaald. Na een lange dag eindelijk thuis en weer eten en rummikup spelen. Ik wilde de badge halen voor de fietsdag. Maar 80 minuten binnen op een avond zag ik niet zitten. Zeker omdat ik ook nog wil hardlopen voor running day. Dus ik stap binnen op de fiets en neem de allerstomste route: alleen maar steil klimmen. Kort omhoog. Ik doe Duo Lingo en laat mijn benen trappen. Lekker zinloos- qua Duo Lingo. Fietsen ook, maar ik ga gewoon door en daarna weer naar beneden. Dat gaat hard en ik maak een half uurtje vol. En 8 km. Op 13,9 gemiddeld. Ik ben er niet moe van. De benen ook niet. Maar ik heb gefietst! Ik heb de fietsbadge! En weer een stomme route afgestreept.

Vanmorgen werd ik wakker en had ik gedroomd dat de websites het niet deden. Meteen gecontroleerd, maar alles werkte ☺️ Ik heb veel te veel gesnaaid vandaag. Taart en M&Ms. Nu zijn de darmen van streek. Dan voel ik me niet zo sterk.
Niks geen influencer. Geen kijk-mij-eens-rennen. Geen geweldige tips. Geen verzachtende omstandigheden. Geeneens geklaag. Geen wonderbaarlijke genezing, maar wat is het een groot goed dat ik na 7,5 week gewoon weer alles kan! Het niveau maakt me niet eens meer zoveel uit. Ik kan het. Omdat ik het wil kunnen. Er is niemand die op mijn voorbeeld zit te wachten, want het kost wel veel moeite en wilskracht en ik kom niet vanzelf terug. Ik ploeter, probeer en zoek en accepteer. Ik heb geen last meer van de schouder. Als ik er aan denk soms eventjes, maar ik sta na de zwemactie van gister weer op zonder pijn en dat is superfijn! Ik werk weer, typ weer, slinger de rugzak weer om en ik lig weer op de fiets. Er was heus echt iets gebroken (de foto’s zijn het bewijs), maar ik ben sterk genoeg om op te pakken waar ik gebleven was. Zonder het leed te delen, zonder te jubelen.
Het is overdag nog droog. Maar niet als ik vrij ben om te sporten. Volgens het schema hoef ik niks. Op Insta staat het overvol running helden. Ik pak de sleutels, hou de fietsbroek aan en doe een regenjasje aan. Een regenjas past min stukken beter dan de zonnebrand. De rust buiten. Zuurstof. Schone lucht. Dit vochtgehalte bevalt mij stukken beter dan de adembenemende benauwdheid van gisteren. Toen rende ik ook al. Ik ben geen wonderwoman die elke dag kan hardlopen. Dus ik doe lekker rustig aan vandaag. Niks moet. Vooral moe worden trekt me niet. Telefoon in de ene hand, sleutels in de andere hand. Het 4,2km rondje. De regen maakt het mooier. Geen dikke bui, gewoon druppelig en alles is nat. Love it.

Ik ren de eerste kilometer en de tweede ook. En de derde plak ik er ook maar aan vast. Gewoon rustig doorjoggen. 6:30 is me even goed. Het is hardlopen -punt. Ik maak bijna de 4de km vol, maar stop even omdat ik een weg te ver ben voor Manuels bak. Ik ga terug en wandel met de bak. Ik maak de 5km vol.

Rondje om het huis erbij. 33 minuten, 6:27 gemiddeld. 6:49 ook. Maar het is rennen en ik heb de badge!

4 juni – Wandelen en waaien

wandelend en waaiend de dag door. Eerst tussen de middag naar de AH voor brood, maar toen had ik al koekjes op. En zin in drop-sleutels, maar daar hielp Rob mee om op te eten. Alle tickets zo’n beetje weggewerkt. En dus ook alles waar suiker in zit. Het werd 5 uur.

Buiten stormachtig weer. En vermoeiend weer ook. Daarna naar de Evenaar gelopen. Toen nog even de post halen en de stappen en de sporttijd. Ik heb een nieuwe laptop 💻 Air 15 inch. Nu ben ik blut haha. 😆 een blauwe. Ik bleef ook moe. Mijn schouder ging pijn doen. Doe ik een dag niks en rustig aan en alleen wandelen, gaat dat schouderblad trekkerig aanvoelen. Het is kwart over 10 als ik dit opteken en ik lig in bed en ik ga slapen.

5 juni – Krachttraining met bellen en fietsen en een korte koppeltrippel, wandelen en meefietsen

Er staat een half uurtje krachttraining op het schema. Maar ik stel en schuif dat steeds uit. Nu vul ik het in met strijken. Daar krijg ik makkelijk een half uurtje mee vol! En ik bel met mijn zusje. Die heeft nog veel meer te vertellen dan een half uur! Ik vergeet helaas wel om de droger ook leeg te halen, dus die doe ik ‘s middags pas. Maar het half uurtje komt vol. Nuttig. Qua strijken dan. We bellen nog een uurtje door en dan loop ik in de kamer op en neer.
Daarna ga ik binnen fietsen. Na 5min al geen zin meer in binnen fietsen. Vooral omdat deze route eindigt met de steile berg. De Zwift is het na 6 minuten met me eens en stopt. Ik ga door! Ik heb een training op Garmin en tot mijn grote verbazing achteraf heb ik daarvan 6% nog gedaan! Niks van aangetrokken verder. Oortjes in en trappen. Mijn benen voelden zwaar en moeizaam. Maar ik hobbelde gewoon door. Omhoog bij Jarvis. Langs de fontein. ⛲️ Omhoog, maar dan opzij naar de brug. 🌁 en dan weer naar beneden naar de Flat grounds. Ik was gewoon bezig met fietsen en met Vincent appen op zijn werk. Ik ging me inspannen op een sprintje en -tsakka- een shirtje. Toen had ik ook het bolletjesshirt van Jarvis.

Ik wilde al graag een ander shirtje! De derde sprint haalde ik niet. En dan klimmen. Het is training. Omhoog blijven gaan. Schakelen en trappen. Omhoog en omhoog. Proberen net iets beter te zijn dan de vorige week, eerder deze week. En dat is doorbijten. Daar heb ik straks in Ierland iets aan. Ik was volgens Zwift 35 seconden sneller, maar ik was wel mooi ruim 4 minuten sneller boven!

Route af, ruim 550 hoogtemeters. Dat zijn er veel! Misschien niet supersnel, maar volgehouden! Ik ga nog naar beneden om het rondje en 45km vol te maken. Fietste ik gemiddeld 24,8. 1 uur en 3 kwartier.

1 Grote fout gemaakt: alles op 3 slokken cola. Ik heb wel geluncht met tosti’s en dat is met de kaas juist niet zo slim, maar ik vergeet gewoon om bloks te pakken. Vergeet het simpelweg. Ik moet mezelf maar eens een sticker systeem bedenken dat ik eten op een hoog plan ga zetten en ga belonen. Maar waar zal ik dan eens stickers voor sparen? Ik had een trisuitje aan. Van de tva. En ik heb onderweg een keer gestopt om te plassen. Met tosti-diarree natuurlijk. Mijn nieuwe macbook 💻 air is inmiddels geinstalleerd.
een kort koppelloopje. er stond 10 minuten op het schema. Stom he? Dat is zo kort! Nauwelijks de moeite! Truitje aan over de trisuit en de carbonschoenen aan. Die zijn nu wel even geschikt. Rondje park. Het voelt goed, gaat erg hard. Rondje park is te kort, rondje straat extra. Ik maak 2km vol binnen 11 minuten. 5:22 gemiddeld. Tsjakka.

Ik bedenk dat ik kan fietsen met MvdB zondag als zij me appt of ik mee ga zwemmen vanavond. Ik heb al teveel beloofd voor vanavond, maar ik huppel letterlijk naar de douche als we samen voor zondag een nog leuker plan bedenken!

met Rob samen naar de intertoys wandelen. Hij had de lego fiets besteld, maar die komt maar niet binnen. De winkel verkoopt de leg-fiets ook. Die gaan we halen. Zijn verjaardagskado. Al denk ik dat de fiets al in elkaar zit voor hij jarig is! Het wandelen is zo lekker. Stiekem is het prima weer. Droog, warm en zonnig. Ik had buiten kunnen fietsen, maar dan had ik geen hoogtemeters getraind! En niet gewoon thuis. Ik wil ook best de 5km wandelen halen. Met de grote fietsdoos lopen we weer terug. Ik ga nog even met Vincent mee naar de AH. En dan is de 5km vol!

Gewoon Mee Fietsen. Ik wilde dat Vincent gaat rennen, dat hij leert plannen met sport en werken. Dus ik stelde voor om mee te fietsen. Ik mocht de route doen. Hij had een duurloop. We hebben heerlijk gekletst onderweg. En geklaagd. En een plaspauze gedaan. En de Garmin vervloekt. En een hertje gezien. En heel veel vliegjes. Veel besproken. Wie kan dat nou met zijn kind?! Een dag met strijken, bellen, fietsen, rennen, wandelen en een hoop gezelligheid: wat wil ik nog meer… Ik heb vandaag ruim 4,5 uur gesport! Niet allemaal even ‘eerlijk’, maar er zitten toch 66 km in de benen. En alles is gestreken en weer netjes en ik ben bijgepraat.

6 juni – Moeizaam hardlopen en weer zo’n beetje terug op zwemniveau

4 keer 10 minuten en 5 minuten rust. Moeizaam. Hartslag bleef te laag. Het koste allemaal veel moeite. Ik ben te dik. Mijn darmen hadden last. Vincent fietste mee en ik dronk genoeg en heb 2 blocks genomen. Zat geen tempo in. Geen animo. Geen zin. Weinig lol. Veel aan getrokken. Ook vaak stopjes. Dus hardlopend in 5:49, maar met alle poep-drink-eet-adempauzes 6:16.

Laatste blokje zelf gedaan, zonder Vincent. Moest helemaal uit mijn tenen komen! Buikpijn. Slepend. Broeierig. Zwetend. Maar ik heb 15km verzameld! De laatste 2km waren echt heavy. Wilden mijn hoofd én mijn benen allebei niet meer. Het is training. Opbouwen. Drammen. Accepteren dat het er niet in zit. Dat de hartslag weer eens niet klopt en blijft hangen in zone 1/2. Terwijl ik voor zone 4 mijn best doe en de benen niet meer kunnen opbrengen. De hartslag zal wel onder hormoon invloed zijn. Daar helpen geen snelle schoenen, waterdrager of wind mee aan helaas. Het is wat het is. Ik heb meer blocks genomen dan ooit, meer gedronken en weer wat langer gelopen. Maar echt blij word ik hier niet van!
ANKE ZWEMT WEER
Dit is wel een ENORME OVERWINNING. Iedereen in dat zwembad bij de tva was natuurlijk geweldig en vol van zijn eigen prestaties, maar ik dacht 8 weken geleden echt dat ik misschien wel nooit meer ging zwemmen. Logisch, want ik kon zelf mijn sokken niet aandoen of iets naar binnen lepelen. Maar kijk hier: het heeft veel moeite gekost, maar ik zwom de hele training mee IN BAAN 3. Met achtje, maar zonder pijn of moeite. Met paddels en de polo slag of de rugslag sloeg ik even over (wel even geprobeerd, maar net te gevoelig). Ik kon wel dansen van blijdschap naderhand dat dit weer kan!! Laat de rest maar opscheppen en super zijn, ik vecht mijn eigen wegje terug! Langer, verder en sneller dan ik dacht nog te redden voor eind juni! Maar niemand ziet welke strijd en moeite er achter schuil is gegaan. Als iemand even niet aan zichzelf denkt, maar mij ziet is de gedachte hooguit: nou, die is snel opgeknapt zeg. Dus vier ik het maar lekker zelf!

DR gaf training nu ze geblesseerd is. Ik zwom 100m in onder de twee minuten en vooral zonder last of moeite en alles in bc. Toen was ik al zo blij! We deden veel slepen. En veel lange stukken. 3×400. Ik zwom gewoon. Pas na 1500/1600m dacht ik: ik voel die schouder wat. Maar 200m later was ik er doorheen. De rugslag was gelijk gevoelig. Paddles lijkt me echt dom nog. Voorop zwemmen ammehoela. 2400m. 2:04 gemiddeld. Elke keer ietsje meer, ietsje sneller. Niks geweldigs aan, dat is gewoon trainen. Wilskracht. Doorzetten. Durven. Doen. Er zal ook vast weer een stapje terug komen. Maar dit voelde echt geweldig voor me. Ik doe weer mee!

7 juni – Samen met MvdB: ZWEMMEN IN OPEN WATER, fietsen en haar koppelloopje

Open water. Buiten zwemmen. M vroeg het vrijdag al, maar toen lukte het me niet qua tijd. Ze zou bij me blijven, want M is een heel veel betere zwemmer. Vanmorgen om 10 uur was het bewolkt en best koel. Ik heb r opgepikt en ik vond het spannend!! Waarom zou ik nu alweer buiten kunnen zwemmen?! Maar ik voel niks van het zwemmen van gisteren en mijn wetsuit past nog wel een beetje. Snel het water in. M heeft zelfs geen mouwtjes en ik krijg het kou als ik er naar kijk! Ik ga eerst even schoolslag doen. Ik vind het ontzettend moeilijk om rustig te blijven ademen, zelfs met schoolslag. Niet omdat ik geen beweging kan maken, maar de emotie! Dat ik weer buiten zwem. En ik heb het eerst loeikoud. Tril al over. Maar dan neemt de borstcrawl het over. Niks te zien onder water helaas. Maar het gaat dus echt prima! Tempo had ik al nooit, maar ik ZWEM. Tempo is ook totaal niet boeiend nu. Naar de groene boei zwemmen. Achter Ms roze boei aan. Het is ook lekker rustig met boten en zo en dat vind ik niks erg! Ik ben blij!! Ik heb echt serieus nergens last van. Remember the lessons. Fladder, haal door. We gaan onder de brug door. Droom momentje 1! M wacht elke keer heel lief. We gaan door naar de rode boei verderop. Ik mag even in Ms voeten hangen. Ik denk dat ze zich hartstikke inhoudt, maar ik merk wel verschil dat het gemakkelijker is. Bij de boei wil ik naar de andere brug, maar M stopt. Het water wordt kouder en dat is haar te gortig, maar ik ga nog even op en neer. Heel raar, dat er echt een soort lijn in het water ligt tussen koud en warm. Ik geloof dat het zelfs een beetje regent. M zwemt een hartje 🙂 Dan terug naar de brug en M zwemt even haar eigen tempo. Het mijne is gewoon niet zo hoog. Maar het maakt me ook niet echt uit. 2:30 had ik ook wel verwacht. We gaan door naar de rode boei terug en ik grap: wie er het eerste is. M zwemt een stukje naast me en ik kijk eens goed: ze gebruikt haar benen. Als ik dat wil doen, moet ik mijn billen aanspannen. Dat is wel een beetje de truc. Dan zwem ik wat beter en rustiger. Ik word wel moe, maar ik lig iets stabieler. Ik wil de km vol zwemmen en ga nog naar het steigertje. Dat vind ik echt emotioneel, om het steigertje vanaf het water te zien. Daar droomde ik van, een week of 6 geleden. Ik maak de kilometer vol. Tempo 2:33. Maar he: EEN KILOMETER BUITEN ZWEMMEN. Reteblij ben ik. Ik vergeef het mezelf maar dat ik geen onderbroek heb meegebracht en sta te prutsen met mijn kleren.

M had vandaag een duurrit staan van 1,5 uur en ik moest 2,5/3 uur. nam ik alles op met de fietscomputer en Garmin pas vanaf dat ik met haar ging. Ik vertrok vanaf huis en ik verdwaalde een beetje in Almere voor ik bij d’r was, want ik was het water vergeten. Ze stond al te wachten op haar mooie roze tijdritfiets. Eerst wind tegen over het Spoorbaanpad. Nadelen: het kletst niet lekker en het gaat niet snel. Nou boeit dat ‘niet-snel’ me totaal niet. Ik moet de 2 uur 15 halen. M komt hier grappig genoeg nooit meer. Ik mok even over alle geweldige mensen die blessures overwinnen alsof het weg smelt en die niet hoeven te trainen en alles kunnen. Over de brug komen we iemand tegen. Hij zwaait naar M, omdat iedereen haar kent. Ik zwaai zelf maar. De schat heeft het niet eens door, maar ik snap het verschil wel. Zij doet dit al jaren, in het roze, een begrip. Ik kom nog steeds maar net kijken en ben geen hoogvlieger. We rijden langs het Naardermeer en dan vind ik het echt genieten! Supergaaf! Goede weg, soort van wind mee, rust. Goed gezelschap.

En door Naarden gaan we net even anders, over klinkers ipv het smalle fietspad. Fijn dat MvdB de weg kent! Ik heb gewoon al gedronken en een blokje gegeten. Ik zie M de hele tijd drinken en dat is een goed voorbeeld. Bij Jan Tabak spot ik een Ferrari bij het stoplicht en weer even drinken. Dan langs Visio én Cadans Primair. M vertrouwt me iets toe waar ik nog steeds over na zit te denken. Dan weer oversteken en we verlaten de snelweg-route en rijden door Blaricum langs de heide. Dan omlaag. Dat is dan wel even lekker! Ik hou de kilometers niet bij, maar het gaat prima zo. M moet plassen en TADA een Dixie! Dat soort dingen vind ik leuk. Dan over een nieuw fiestpad naar waar ik het weer ken. Richting de Stichtse Brug. Over het fietspad. Langs een vader met een klein kind op de fiets. De brug op gaat ook weer goed en af helemaal! Rijden we wind mee omlaag lekker boven de 45! Bedrijven terrein en dan langs de Shell. Grappig dat we r bijna zijn en dat ik dan altijd nog verder moet naar huis. We zijn echt wel langer aan het fietsen dan 1,5 uur. Ik leer nog iets wat M kan: ronde klaar, afstappen maar. Maakt niet uit hoe ver je bent of hoe lang. Klaar is klaar. Ik heb 3 Bloks op en een hele bidon leeg! Geslaagd. We hebben 46km gereden, maar deze training verwijder ik. Ik heb de foto’s wel bijgevoegd wat we samen hebben gedaan.

Ik had bij het zwemmen mijn schoenen al bij M gezet. Zij moest 20 minuutjes koppellopen. Rustig tempo. Ik vind het dan wat voor mezelf, voor de derde dag achter elkaar hardlopen, maar 3km moet me lukken. Eerst mag M 10 minuten op 6:00 lopen, maar we gaan te snel. En nog is dit voor het eerste vandaag dat het voor mij makkelijker is! Trek ik haar een beetje mee. Ironisch als het leven soms is, keren we om bij het SEC. Weer een leerpuntje: ik ga nooit simpelweg heen en terug, maar M kan dat. We blijven iets te hard gaan. Ook na 10 minuten als ze 6:20 mag lopen. Ik ga echt vaker met haar mee, want dit tempo en deze rust vind ik echt geweldig! Alle tijd om te genieten! Deze rust is belangrijk voor me, dat ik het weer leuk vind.

We maken 20 minuten vol en 3,35 km. 5:59 gemiddeld. Voor mij lekker kalm, voor M lekker snel. Tsjakka. Daarna fiets ik heel tevreden en blij naar huis. Mooie sportdag zo! Niet dat ik er niet moe van ben of hongerig of dat het vanzelf ging, maar het komt vast weer goed met mij en dat had ik 5 weken geleden niet kunnen bedenken dat ik over 5 weken een halve triatlon doe.

Na het lopen fiets ik nog verder. Ik heb er dan iets van 55 km op zitten. Ik ga gewoon net even anders weer, weer een andere brug. Ik maak 61,75 km vol en ik rij 24,1 gemiddeld. Ik ben er helemaal content mee. 2 uur en 33 minuten. Maar vooral dus: (net) genoeg gevoed! Alle beetjes zijn meer dan niks. En tussen de middag helemaal vol worstenbroodjes gepropt. Ik vond het gaaf. Gezellig. Net even anders. Geen prestatiedruk. Heerlijk gezelschap.

Dit weekend: 3400m gezwommen (bijna 1100 buiten) 121km fietsen (waarvan 45 binnen) 20,5 km hardlopen. (In 3 trainingen) En wat wandelen en krachttraining. En het hele huishouden. Een Lego fiets gebouwd. Als ik dat aan mijn collega’s zeg morgen, vallen ze van hun stoel. Tenzij 1 van de nieuwen een échte triatleet is: die vragen naar het tempo en lachen me hard uit. Want de ‘echte’ atleten gaan veel harder. En veel meer. Wat gek is, want de “echte triatleet” hoeft eigenlijk niet te trainen volgens de laatste trend.

8 juni – Wandelen

slecht geslapen. Vind nieuwe collega’s ook eng. Moe van het sportweekend. We zitten de hele dag in de vergaderruimte. Ondertussen tickets en telefoon doen. Meeluisteren. Veel sociale contacten. Kaas eten. Teveel snaaien. Mijn darmen mega van slag. Ik van slag. Onrustig. En moe-vermoeid-vermoeider. Thuis eten koken en dan wil ik wandelen. Vincent gaat mee. Hij gaat ‘rennen’.

Aan het einde gaat het steeds harder regenen. Ik kan daar wel tegen. Jas uithangen en je wordt wel weer droog. Tijdens het rummikuppen. Ik ga naar KvH. Even alles weer recht zetten. Het helpt énorm. Overal weer wat ruimte. En een vette hoofdpijn nu het weer stroomt.

9 juni – Fietsen (en niks meer of minder) , een koppelloopje en zwemmen

Fietsen. Altijd rommelig door de stad. En best wind tegen. Muziekje op. Beetje trappen. Niks meer of minder. Tempo of zoiets maakt mij niks uit. Wie ziet het nou en vindt er iets van? Ik nam een verkeerd afslagje. Geen regen. Op de dijk wind mee. Dat ging wel lekker.

Hoogtepunten: IK HEB EEN GEL GENOMEN. De cola gel nog wel. Ging best.

Dat het daarna sneller ging lag meer aan wind mee… en een halve bidon water. Ik reed nog ietsje verder en maakte het uur vol. Kalm aan. Nog geen 26 gemiddeld (25,6). Ik had een trisuitje aan en een jasje en dat was prima. Ook een toppuntje: na 1 uur en 6 minuten gewoon op 28,4km naar binnen gedaan. Niks geen ronde getallen meer. Ik was alleen thuis vandaag en dat is dan wel fijn dat je geen rekening hoef te houden met etenstijden enzo.

Even naar de wc, fietsjasje ruilen voor hardloopshirtje, carbonschoenen aan en gaan hardlopen! Hardloop muziek lijst aan en gaan. Ik koos expres voor asfalt en eerst wind mee. De snelheid sprak duidelijke taal: inlopen onder 5:30 is hard voor mij! Daarna 3 minuten aanzetten. Dat deed ik. Niets meer of minder. Op gevoel, niet op tempo of hartslag. 5:04. Dan 2 minuten rustig. Ik moest. Ik ging. Bij het centrum. Was ik al een tijd niet geweest. Zo fijn: wc papier en zitten en water drinken en dan weer door.

Nog een keer 3 minuten hard. 5:02. Tsjakka. Het voelde als ‘do-able’. Of het de gel is of de schoenen of beter weer: het was wel even lekker! Nog een keer 3 minuten, maar met wind tegen dan. Is nét even anders. Ook 5:02! Dan in de rust het viaduct op. Ik nam speciaal het ommetje langs Almeerplant om niet in de 3 minuten omhoog te hoeven. Nu moest ik 30 seconden echt sprinten. Net omhoog! Ineens kon ik voor 30 seconden de tempotijd met een 4 laten beginnen! 4:48 is hard voor mij! Van de anderhalve minuut rust wandelde ik eerst even. De tweede keer 30 seconden was een beetje omlaag. 4:34. Tsjakka. Wandeltje- dribbel en dan nog 1 keer zo hard als ik kan! 4:23. Voor mij een megatempo! Al is het maar 30 seconden, ik ben er blij mee.

Ik wandel-dribbel weer uit en ga dan om via de AH want ik moet nog 5 minuten uitlopen. Ik ben weer bij het station en zet gelijk weer de training stil. Geen 8km vol maken, geen gedoe; klaar is klaar! En nu kan ik naar de AH voor brood. Ik heb dus 7,66km gelopen in ruim 41 minuten. Dat is een gemiddelde van 5:23. Als ik de wc break van 5 minuten mee tel zit ik nog altijd op 6:03. En dat ging prima!

Gewoon met Vincent mee fietsen. Zo noemt Garmin dat dan: “gewoon fietsen”. op de stadsfiets. Hij moest 15 minuten inlopen en dat ging al zowat sneller dan mijn toptempo’s! Daarna moest hij 200tjes lopen met elke keer wandelpauze er tussen. Genoeg tijd om te kletsen, over zijn werk (knuffels tellen en met de vr-bril spelen) en klagen alsof alles moeizaam en pijnlijk is, want anders tel je niet mee. Over de dijk en dan terug langs de plassen. Vincent was blij dat hij weer eens lekker liep. We maakten nog een ommetje om de wijk. Ik vond het zat met 11,8km, maar Vincent maakte 12km vol. Ruim binnen het uur. Droog. Gezellig.

En tot slot een TVA zwemtraining meepakken. Tempo training denk ik. Ik ging in baan 3. Achter vriend W. Met achtje. W vond dat ik al snel weer mee kon doen. Eindelijk iemand die dat vindt! Ik zwom lekker 300m in binnen 6 minuten; Garmin: 275. Dikke doei. We deden 4x 100m steeds iets sneller. Ook dit vond Mr Garmin maar lastig tellen. Ik vond het makkelijk gaan vandaag. Kwam prima tot zwemmen. Lange slagen, krappe overhaal, handje flippen en kracht zetten. En later ook uitademen, maar dan zwem ik sneller tegen W op. 100m eigen slag: slepen dan even. Dan een piramide: 50-100-150-100-50. Hoe korter hoe sneller. Garmin telde 100+150 als 1 keer, dus het gaat rustiger. Ik verveel me sowieso een beetje, maar rustig is mij ook prima en het gaat toch wel snel! Dan 50m eigen slag en daarna nog 4×100 maar dan van snel naar steeds iets langzamer. Mijn garmin raakte de tel weer kwijt. Tot slot nog een piramide: 150-100-50-100-150. De 50 mocht hard. Deed ik ook! Helaas telde Garmin weer wat pauzes mee, dus ik kan niet zien hoe het echt gaat als ik lange, krachtige slagen maak. Ik had 2250m gezwommen, maar daar zijn er dus 50 gemist door vriendGarmin. 2300m op 1:57. Elke keer ietsje beter. Sportdagje voltooid! Voor mijn gevoel heb ik veel op de bank gehangen gek genoeg.

10 juni – Wandelen en krachttraining

Het was zo’n dag: na slecht slapen (veel liggen draaien) terwijl Garmin het blijkbaar goed vond een volle werkdag. Veel gevraagd, geluisterd, gezocht en telefoontjes. Ik ben er moe van om 5 uur. En dan gaan Rob en ik maar even wandelen. Voordat de Picnic komt. Door de zon en langs de Evenaar wandelen. Vincent komt terug van het fietsen. We zijn op tijd terug voor de Picnic.

En dan een half uurtje krachttraining. de stomste training van de week. Ik vind het echt niet leuk. Eerst met de bal. Vooruit lopen en dan er op zitten. Ik merk wel dat ik zo sterk niet ben in de core. Vervelend. Ik rommel 10 minuten met de bal. Dan pak ik de kaartjes van Trispiration. 3 stuks. 2 keer kracht en 1 motivatie voor tussen de kaartjes in. Ik ga planken: hoge plank, side plank, lage plank, russian twist. Ik haal 30 seconden niet. Doe elke keer wat minder lang en wissel veel af.

Daarna draai ik de motivatie kaart om. Die werkt niet. Er staat op dat ik triatleet ben. Geen balkunstenaar of krachtpatser. Maar ik doe nog 10 minuten andere oefeningen: squarejump, waarbij mijn schouder enorm knakt, side lunges die stom zijn, op en af stappen zonder de kat omver te trappen en hip bridges die ik niet kan. Ik vind het niet leuk. Not a single second. Maar ik zal er beter van worden en ik doe het een half uurtje. Ik word er moe van. De katten en de poes kijken verbaasd mee.

11 juni – Een duurloop in ‘mijn’ weer

Mijn weer. Helemaal mijn weer: Regen, wind tegen, 15/16 graden. Ik klaag absoluut niet. Deze uitdaging is voor mij. Je ziet in de tijden welke kilometers ik wind tegen had: tussen 6 en 8km loop ik 5:47jes. Daar omheen minder snel. Vincent fietste en babbelde naast me. Tot 7km. Toen ging hij naar de winkel en liep ik volkomen vrij. Zonder spullen of telefoon. En ik vond het echt super!

Na een wederom drukke werkdag naar buiten als het regent. Op de Novablasts. Gewoon hardlopen en kilometers verzamelen. Kotterbos. Rust. Ik vond het heerlijk. Gemakkelijk genoeg. Luister naar mijn kind zonder havo-diploma, maar met veel meer kwaliteiten dan er op een cijferlijst passen. Natte voeten en een regenjas. Verkeerd gekeken en dus wind tegen langs de open Vaart. Mijn hele hoofd schreeuwt en zeurt om pauze, maar ik weersta het. Loop gewoon door en door. 5km in 29:35, 10km in 58:16. En de 11 km vol maken met teveel bochtjes om het huis. 5:51 gemiddeld. En genoten! Twee maanden geleden appte ik mijn trainster: ‘mijn seizoen is voorbij. Ik heb mijn rechter schouderblad gebroken’. En kijk nu. Terug. Ik ben tevreden. Zij is echt oprecht blij. “Lekker bezig he…fijn zeg, goed om te zien, word ik echt blij van!! Meer dan je denkt hoor!” Meer dan ik kán bedenken. Mijn coach die zelf eigenlijk alles kan volgt me, daagt me uit, houdt me in het gareel en steunt me. Natuurlijk kost me dat geld, maar het is veel waardevoller dan dat! Ik heb echt een geweldige trainster.

12 juni – Met Manuel fietsen

Ik heb altijd (terecht) het gevoel dat ik Manuel ophoud en dat hij liever harder zou fietsen, maar nu moest ie vertellen van zijn vakantie. Ik had dubbele lange mouwen aan en Manuel alleen korte mouwen! Het rondje OVP. Ik moest 100 minuten. Op de dijk wind mee. Ik heb niet gekeken naar de snelheid. Ik heb lekker geluisterd naar de wandelstories. Het fietsen ging prima. Zeker als er niks moet. Ik vond het ook wel best, vanavond of morgen mag Manuel weer lekker hard, nu fiets ik voor de leuk en de mooi. Ik ben al lang blij dat het niet zo heet is. Geef mij maar wolken en wind mee op de dijk.

Niks stayeren voor het tempo, gewoon naast elkaar op het nieuwe fietspad. Dat helpt wel met wind tegen hoor! We fietsten nog om. Bleven we de Vaart volgen. Maar na de bocht was er wel degelijk even wind tegen! Industrieterrein over en ik was het wel zat. Ik had mezelf beloofd dat als ik de (kleine) roze bidon leeg dronk en 1 of 2 bloks nam, dat ik de chocoladereep mocht halen. Geen chocoladereep. Wel 1 blok en driekwart bidon. Dus het begin is er! Ik haalde wel de 40km fietsen badge. Yoehoe! Maar ik heb vooral genoten van de verhalen, gezelligheid, de kleuren buiten en het vele groen. Het bleef droog. We hebben 26,5 gemiddeld gefietst. Over 45km.

13 juni – Fietsen. Wind. Geen zin. Zwemmen. Vooraan maar weer s.

Een gifbekertje in de wind. 🌬️ een duurrit van 2 uur. Ik had zo geen zin. Niets. Wilde blijven liggen in bed en dat deed ik ook veel te lang. En toen wilde ik nog niet. Het waait als een malle namelijk. Vanaf het Markermeer. Ik wilde kijken wat er voor de npw triatlon nou dicht is. Dus door de stad fietste ik heen. Wel op de racfiets toch, in verband met de wind. De stad is altijd wat rommelig, maar deze keer slechts 2 moordpogingen voor mijn kiezen gekregen. En overleefd!

Er is maar een klein stukje afgesloten, maar waarschijnlijk komen er een aantal bochten en een paar kilometer fietsen bij. Ach. Ik fiets een stukje illegaal. En dan de dijk op. De wind is gedraaid. Volle wind mee op de dijk! Het eerste uur rij ik net 25km. Er is een Omloop van Flevoland, maar die hebben wind tegen op de dijk. Ik kom er maar niet echt lekker in. Nog steeds geen zin. Ik weet zeker dat de rest veel en veel sneller gaat fietsen. Dat ik straks weer kijk en hordes mensen zie die 30+ rijden, wat mij nu wind mee wel even lukt, maar straks niet meer hoor. Ik vind dat zo vervelend en dat zit zo in mijn hoofd dat ik geen greintje lol heb. Leuk zeilbootje, fijne muziek, ik kan uitstekend liggen, soms een beetje zon, maar ik heb moppers en toch-niet-goed onder mijn helm. Ik drink en neem een blokje. De golven zijn heftig. Ik hou er wel van. Op de Knardijk wind van opzij. Ik haal een jonge man in!!! Aangezien dat een hele zeldzame gebeurtenis is, is dit echt een hoogtepunt voor mij! Ik hou het tempo er redelijk in want ik heb geen zin.

Op het nieuwe fietspad is het wel mooi. Ik heb wind tegen terwijl de racefietsers van de Omloop wind mee hebben; maar ik heb medelijden met ze, want wind tegen zal straks extreem zijn. Zin komt niet meer bij mij, maar ik rij lekker door (voor mijn doen). 51,9km. Ik heb geen zin om 52 vol te fietsen zelfs. 28 gemiddeld. Een topprestatie voor mij! En weet je: de geweldige rest reed lang zo hard niet! Ik ben verbijsterd. Vincent pakt later mijn fietscomputertje: “oh, ik denk dat ik die heb gebruikt.” Hij kan niet geloven dat het mijn tempo een keertje is.

Zwemmen. Intervallen in baan 3. zonder zin kan het ook. Verrassend goed zelfs. ‘Je doet het omdat je het leuk vindt toch’ zeggen ze. Vandaag was dat niet aan de orde. Ik deed het voor het koekje-van-j (collega). En dat is blijkbaar een uitstekende drijfveer! 🍪 ik heb het Vincent en MvdB gevraagd in de hoop dat ze zouden zeggen: dan ga je toch niet… maar ze zeiden allebei dat ik zonder zin ook kon zwemmen. Bij het inzwemmen hing ik al teveel achter de mannen. 300m inzwemmen en garmin houdt het op 275. Later gecorrigeerd. 50m extra. Ik ga voor. We hebben een andere trainer, de man van L. Zo lief dat hij halverwege een keer roept: ‘jullie gaan lekker!’ Of zoiets. We moeten 6×125 doen: 25 snel, 25 rustig, 50 snel en 25 rustig. Ik doe ze allemaal vooraan. Ik let goed op en ga flink hard! Ergens daar doe ik de snelste 100 in tijden. Zou afronding kunnen zijn, maar ook waarheid. Want ik ging goed! Met achtje natuurlijk, maar ik lette zo goed op om een lage overhaal te doen en te scheppen! Daarna 2x300m. Elke eerste 10m van de 50 harder. Ik telde af met de tweede 100 1 op 4 ademhalen. Het ging ook hard. Onder de 6 minuten. Daarna nog een keer 300m voorop. Ik voelde de schouder een beetje. Of eigenlijk de arm. Niet erg veel, maar net. Ik had er qua zwemmen nog steeds weinig lol in. Doe wat gedaan moet worden. Weer een stapje verder: harder, voorop, krachtiger. Weer een grens verleggen. We moesten 6×100 steigerung doen. Ik vergiste me de eerste keer met 50m en begon dus te hard. De tweede keer ging niet meer zo hard. Toen mocht iemand anders even voor en gingen beide mannen. Ik deed het nog een keer en dat was bloedsnel! Lekker hoor als je je tempo enigszins beheerst. Toen nog 1 keer. Ik zwom 50m uit en de laatste 100m zonder achtje. Dat was hele dappere actie! Zonder zin, aan het einde van de training: dít is mijn karakter. 2:07. En nog blij ook! Ik heb 2500m gezwommen wat weer meer is en 1:55 wat weer harder is. Leuk? Nee. Niks. Behalve het ‘mislukte’ koekje 🍪

14 juni. De weerwaterrun. 10 Kilometer race. Met het bedrijf.

De algemene opinie is: dat ging lekker, maar die van mij is: dat liep niet zo lekker.
Het raceverslag.

15 juni – Op de TIJDRITFIETS de route voor de NPW triatlon bekijken.

De tijdritfiets proberen. Met Vincent samen richting de Noorderplassen om eens te kijken hoe de route van NPW triatlon loopt morgen. Maar daar gaat een dag aan vooraf: ik ben vermoeid. Niet ernstig, maar wel onrustig. Vol nog van gisteren. FYSIEK NERGENS LAST VAN. Ik ben wat chaotisch, maar los eigenlijk tegenwoordig alles zelf op en denk soms wel eens: deed J dit voorheen allemaal?! Vin komt thuis en wil gelijk fietsen. Ik vind het spannend om op de tijdritfiets te gaan. Dat is de laatste stap, na de gebroken schouder. We doen iets nieuws: heen en terug over de dijk, geen rondje, vooral geen stad. Even wennen en dan ga ik liggen en het lukt allemaal en het is vooral echt heerlijk, deze fiets. Het past niet zo goed als de racefiets, maar dit gaat prima! Lekker een beetje kletsen op de dijk en vooral mopperen over de fietsroute van de NPW die 12km is geworden. Twaalf. Te sneu. We hadden hem al niet zo hoog zitten, maar dit getuigt niet van interesse of daadkracht. We fietsen naar de parkeerplaats en moeten dan stoppen voor de avondvierdaagse! Ze gaan naar links en wij gaan naar rechts dan voor het ommetje wat ik denk dat hij wil doen, maar dat is nu helemaal dicht en afgesloten. Dan de andere kant langs, maar dat fietspad is van Ierse kwaliteit. We rijden naar de rotonde en terug. Vin heeft geappt wat de bedoeling is met de route. We rijden een stukje extra en D appt terug dat we de dijk op en neer gaan en een haakse bocht moeten maken. Het wordt steeds erger! Wij fietsen terug over de dijken. Een beetje wind tegen. Ik vind het echt lekker gaan! We gaan opnemen voor de route morgen hoe het beter kan met de bochten.

We discussieren nog even als we iemand zien lopen of het D kan zijn en jawel… We laten hem weten dat hij een andere fietsroute krijgt. We doen aardig, maar waarom meneer daar loopt? Wij maken de 40km vol en anderhalf uur. 25,5 gemiddeld. Niet briljant snel, maar het was erg leuk en verrassend en goed om de tijdritfiets weer te nemen!

16 juni: Back to triatlon: de NPW (NoorderPlassenWest) achtste triatlon: een plaatselijke wedstrijd en een prima test!

17 juni: Een stukje wandelen met de collega’s en intervallen fietsen.

Vanmorgen wat spierpijn, maar dat was al over voor ik beneden was. Ik mocht iets later starten vandaag wat erg lekker was! Met de bus naar kantoor. Ik had niet echt ergens last mee. Alleen dat schuurplekje en ik heb mijn hand flink gestoten wat even erg pijnlijk was. Op kantoor ben ik eerst wat chaotisch, maar ik kom er in. Tussen de middag wandelen we even een klein stukje. Het is raar warm. Niet zonnig of benauwd, maar warm. Ik ben intussen weer helemaal bij van de triatlon van gister. Bijzonder he. Eigenlijk. Niet dat ik dat echt zo vind hoor, maar toch besef ik het ergens in de verte wel. De middag vouwen we brieven, helpt Joost me met een lastig ticket en tik ik nog wat tickets weg. Het duurde een eeuw voor het drie uur was en dan opeens is het 5 uur! Heel gek. Ik voel me weer helemaal opgeknapt. Maar deze wandeling laat ik op 23 minuten staan. Maak er geeneens een half uur van.

Soms gaat iets volkomen onverwacht heel erg lekker en daar kan ik dan van genieten! Ik stapte zonder enige verwachting op de racefiets. Moest ongeveer 1,5 uur. Even buiten zijn. Met intervallen. Hoofddoel: roze bidon leegdrinken! Muziekje op. Eerst 30 min infietsen. Over het hobbelpad de dijk op en zelfs met een zuchtje wind mee is dat prima infietsen op een lekker tempo! De kleuren zijn machtig prachtig. Rust op het fietspad. Rust in mijn hoofd. Lekker vaak drinken. Na bijna 15km in een half uur (!!) 3 minuten hard. Wind mee, liggen en mijn dikke, dikke best doen. Het is leuk om dan even hard te gaan en de benen te voelen. Daarna 3 minuten om me heen kijken. Kalm aan. De Knardijk op en weer liggen en pushen. Zonder de wind mee. Ik kijk niet naar tempo, ik tel af. En drink in de meeste pauzes (deze vergeet ik het). De derde is omhoog en met de bocht en dan omlaag en wind tegen. Voel ik de benen weer!

Voor me fietst een man. Ik haal m net niet in. Hij reminds me om te drinken. In de vierde interval haal ik de man in. Liggend. Ik lig en tel elke keer de 3 minuten hard. Ik begin echt van dat fietspad te houden! Het drinken gaat ook echt goed! Ik weiger te erkennen dat een hoog tempo kunnen houden en suiker-water drinken verband houdt… maar ik kan me ook niet indenken dat ik vandaag goeie benen heb. Het zal de muziek zijn. De laatste push ik heel hard het Kotterbos in. Het is bijna jammer dat ze om zijn! Ik blijk nog 25 minuten te moeten uitfietsen, terwijl ik al bijna thuis ben! Ik geniet nog maar even verder en maak het rondje oostvaardersplassen compleet af. Ik fiets net geen 75 minuten en 36,63km. Alles best. Een gemiddelde van 29,4!! Tsjakka. Allemaal wind mee denk ik. En!!!! De bidon is leeg!!! Ik heb het fietscomputertje te laat aangezet, maar ik haal de training daar toch weg. Voordat Vincent weer denkt dat het zijn computertje is en de training opslaat. Ik ben blij dat het zo goed ging, mooi was en ik onverwacht sterk was! Is maith liom mo rhothar gorm.🚲

16 Mei – Huishoudkracht, duur(buik)loopje en zwemmen in baan 1 bij de TVA!

Morgen komen mijn ouders op bezoek, dus de woonkamer moet aan kant en het onkruid moet getrokken worden en alles opgeruimd. Die ene keer dat ze komen, mag het best lijken alsof het hier goed gaat! Ik vergeet het eerste stuk, het schoonmaken van de woonkamer, op te nemen als krachttraining. En dat is nog wel het lastigste, want ik boen de hoogste keukenkastjes, zet wat druk op het schuursponsje. Langzaam aan ga ik het voelen in mijn schouder en arm. Niet meer dan gevoelig. Ik had bij het opstaan nergens last van. Wel van slecht slapen, want ik hoest mezelf (en de rest) wakker. Super lastig. Als de woonkamer schoon is en Rob op dreef met de overkapping, ga ik het onkruid trekken. Dat neem ik wel op. Eerst de achtertuin. Het is een prima oefening, maar voor mijn schouder niet het beste. Daarna de voortuin. Ik trek de grote dingen, maar het schrapen moet ik aan Vincent laten, want ik heb er niet genoeg kracht voor. We zijn net klaar voor weer een regenbui. Dan doe ik de hal en de toiletten nog. Het huis is er klaar voor!

Daarna een duurloopje. Samenvatting: 😒😢💩😠 Het ging niet zo lekker. niet dat het regende of koud was, maar mijn benen hadden niet zoveel zin en mijn hoofd was mopperig, omdat er blijkbaar mensen zijn die iets breken en dan binnen 3 weken weer 20km kunnen hardlopen. Iedereen jubelt dan, over de leugens. Ik zie dat het niet klopt, omdat meneer doet alsof hij niks heeft gedaan en zielig was terwijl hij wel levels opschuift in Zwift. Terwijl ik zelf worstel met iets gebroken hebben en daar voor moet werken om terug te komen, geloven en bewonderen andere mensen het gedraai. Mijn tempo is niet zo hoog. Andere schoenen ook. Ik daagde Vincent uit om te blijven fietsen zolang ik loop, maar dit gaat ff duren, dus dat is zielig. Voor een duurloop is het prima eigenlijk. Kalm blijven. Ik mag ook stoppen van mezelf, maar dat stel ik uit. De ene km gaat beter dan de andere. Ik heb geen muziek aan staan. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik wind tegen heb. De temperatuur is prima en het is droog. Ik wil naar de dijk. Maar dan moet ik opeens ernstig na 5,5km. Ik schiet de bosjes in, maar ben net te laat. Gelukkig had ik er rekening mee gehouden. Heftige diarree. Te weinig zakdoekjes. Bah. Een paar regendruppels. Ik moet zoeken om alles te verbergen. Als ik net klaar ben, komen er 3 fietsers langs! Ik ga weer verder.

De lucht is mooi. De ovp zijn nog dicht. Zie ik de fietsers nog een keer. Na 7km stop ik nog maar een keer. Ik neem een blokkie en app met Vincent. Afbreken heeft geen zin, ik moet toch naar huis. Ik hobbel door. Saai. Doorzetten. Voel mijn arm een beetje. Ik stop niet meer, maar ga wel heel rustig het viaduct over. 11km vind ik prima. Het blokje werkt weer op mijn darmen. Ik jog naar huis door het park en zal blij zijn als ik thuis ben. Vincent komt me tegemoet, maar stapt net naar buiten als ik klaar ben. Gaan we mijn 12km vol maken. Dát is trainen, mensen. Niet meer willen, wel doen. Moet die arme knul heel traag!

Maar de 12km komen vol. 6:06 gemiddeld. Met pauzes 6:48. Dit was niet mijn beste loop, niet sterk. Thuis moet ik meteen weer en lopen de darmen nog een keer leeg.

Dan “voor het eggie” zwemmen bij de TVA. Schoolslag tijdens het TVA uur in baan 1. Niet al te veel rondbazuinen, liefst laten ze me met rust. DH en LM zijn wel schatten, maar K en R hadden niet gehoeven. Ik doe een piramide heb ik bedacht. 100-200-300-400-300-200-100. Als het goed gaat 400 extra. Alles schoolslag, maar vanaf de 400 mogen de laatste 25m van de 100 borstcrawl zijn. Ik deel de baan met 2 anderen. Dat gaat prima. De 100 en 200 gaan goed. De 300 wordt al zwaarder. Ik heb gewoon iets minder energie vandaag en moet hoesten. met die schoolslag overzie ik wel alles en kan ik iedereen in de gaten houden! Tussen al deze geweldige lieden is het lastig om dicht bij jezelf te blijven en dat stomme schoolslagje te doen. De 400m met brostcrawl-elementen. Ik word vermoeid en mijn bovenarm trekt. Ik vraag me af of ik verstandig ben. Maar wie nooit de grens zoekt, wordt ook niet beter. De borstcrawl is echt zwaar, dan is 25m veel. Ik ga het duidelijk bij 1x400m houden! Ik moet even opzij, dat is de enige keer. Als ik even uitrust en wat drink, trekt de pijn uit de arm weg. In de 300 doe ik de tweede keer de borstcrawl met 1 arm (links) en alleen met rechts om even adem te halen. Ik krijg ook trek. Ik ben hier ontzettend hard aan het trainen! Ik heb wel het idee dat ik steeds trager ga, maar dat is niet echt interessant. Ik had gehoopt dat ik van de laatste 100m misschien 50m borstcrawl kon doen, maar dat lukt echt niet. Die beweging is gewoon nog veel te groot en zwaar. ik ben net geen 50 minuten bezig, heb alweer 1600m gezwommen en ietsje sneller dan de vorige keer: 2:48. Het stond niet op mijn schema, maar ik heb toch gezwommen!

ik ben een drammer, een doorzetter en heb de kracht om te trainen. Als we in de auto zitten en op weg zijn naar de snackbar, trekt de last helemaal weg. Dus het was goed! Vooraf vond ik het wel spannend… al die onwetende geweldenaren. Ik wil niks van ze. en achteraf de kleine overwinningen gevierd: een vlecht maken, sokken aandoen.

17 Mei – Fietsen en wandelen

Vanmorgen mijn ouders op visite. Leuk om elkaar te zien en fijn dat Vincent ook zo helpt, maar vermoeiend! Gebakjes eten valt ook mega verkeerd. Ik stap daarom wat laat op de fiets. Heb geen zin. Nergens in eigenlijk. Ik voel me erg slecht omdat ik op instagram gebombardeerd wordt door wonderbaarlijke genezingen van volledig verkrampte hamstrings die binnen 5 dagen weg gedryneedled zijn, gekneusde ribben die in twee weken volledig genezen en griepjes die een PR niet in de weg staan. Ik moet er hard voor trainen. Accepteren dat alles ‘weg’ is. De kracht, energie: daar helpt geen geduld aan. Ik heb geen pijn meer in mijn arm of schouder. Dat is eigenlijk geweldig, na het zwemmen gisteren en het schoonmaken. Maar het is bij mij niet 1-2-3 over en voorbij. Het is namelijk écht. Er staan geen hordes dokters voor mij klaar die meteen ingrijpen als ik wat piep. Tien dagen wachten, een week, weer een week. En toch ga ik maar fietsen. Omdat ik de badge wil halen in Garmin. Stomme reden wellicht, maar soms is een sticker de enige blijk van waardering die er is. Gelukkig giet het buiten en is het binnen droog. Frankrijk. Ik doe niet mijn best. App rond, speel spelletjes op de telefoon en trap gewoon door. Ook omhoog. Het voordeel is dat omhoog fietsen nu echt stukken soepeler gaat! Niet dat ik weer op nivo ben of op de weg straks gemiddeldes van 30+ zal halen, maar de weken omhoog ploegen leveren toch iéts op. Ik moet 40km voor de badge. De route is 30km. Ik maak nu ook nauwelijks foto’s meer. 1 halverwege, 1 als de route af is, 1 ‘kale’ en aan het einde nog 2.

Ergens haal ik een shirtje, maar dat kan me ook al niks meer schelen. Ik maak 41 km vol. (Ik lette even niet op). 26,8 gemiddeld. Een flink aantal hoogtemeters: 428. Maar zo geweldig dat ik opeens vanuit het niks weer 120km kan fietsen overmorgen is het niet. Ik dacht en weet dat het best de goede kant op gaat, maar wonderbaarlijk snel en compleet is het niet. Mijn schouder voelt wel weer goed. Nu ik nog.
Nog even naar buiten. Tussen de buien en natte bladeren door. Effe alleen met mijn muziekje.

Misschien zijn het de hormonen die weer eens iets in de melk te brokkelen hebben, maar ik voel me echt down. Zou mooi zijn, want ik zit al over de 60 dagen. Ik heb niet de illusie dat mijn beurt al voorbij is. Gewoon wandelen. Appen. Mokken. Een stel jongeren die me mevrouw noemen (en de tijd vragen). Een hond die springt. Natte blaadjes. Onverharde paadjes. Glinsterende druppels. Stappen gehaald. Teveel gesnaaid vandaag.

18 Mei – Oefeningen en hardlopen

Geen last van mijn schouder of iets. Helemaal NIKS dus. Niet bij het wakker worden, na een dag met zwemmen gisteren. Niet in de middag na spulletjes pakken met rechts. Ook niet in de middag bij het fietsen. Niet in de avond na ‘n stressy day. Ik had geen zin in de oefeningen. Dus ik stelde het uit. Tot vlak voor het slapen gaan. Eerst de stappen gedaan en die zijn te gemakkelijk inmiddels. Dan liggend op de rug omhoog duwen. Gaat ook prima. Knakt een klein beetje. Dan vanaf het bed schuin omhoog duwen en optillen. Is het enige wat voelt als een beetje werken. Trainen. 💪🏼 busted! ✅ op de foto: de stang is het gewichtje en de opblaasbal was vandaag niet nodig. Ze liggen op de weegschaal.

Niet zo best geslapen. Drukke chaotische dag. Voelde me gespannen. Tekort schieten op het werk. Onrustig. Wilde graag snaaien, maar niet gedaan. Iets meer last gedurende de dag, maar echt laag bij het schouderblad. Trekkerig. Niet pijnlijk. Darmen compleet van slag weer. Dromerig en tegelijk voortdurend afgeleid. Hopelijk de laatste keer deze oefeningen. Eerst stappen en flink weer rechtop zwaaien. Dat is nu echt volkomen gemakkelijk. Hoe kon dat drie weken geleden zo lastig zijn? Omhoog duwen van het gewicht terwijl ik op bed lig en stekker er naast wandelt. Ik duw echt vanuit de schouder. Ook geen probleem. Dan schuin naar voor duwen en optillen. Stekker vindt het maar spannend en zijn neusje zit tegen het gewichtje aan. Ik duw flink ver vooruit en omhoog. Ik doe een beetje over het bed. Deze voel ik dan weer wel een beetje. Maar ik maak het netjes af. Training maakt je sterker. Er is geen pijn, het is alleen wat zwaar. En dat is over als in stop en klaar ben met de oefeningen.

In de avond hardlopen. Het ging niet vanzelf. Maar het licht was mooi. Overal vogels. Droog. Veel vocht in de lucht. Ik kan rennen. Soms is dat wat telt. Beetje hobbelen. Links-rechts-links-rechts. Geen tempo, geen opdracht, hardlopen. Het is prachtig met het vocht laag bij de grond. 1 keer extra naar rechts, om terug te gaan richting huis. Na 3km even gestopt voor een foto van de mooi gekleurde bomen.

Het gaat de eerste 3km toevallig steeds iets harder. Dan is de rek er uit. Ik ontdek een extra afslag en ga de wijk weer in met rechts-links-rechts-links. Ik wil 5km en een half uur vol maken. Maar dan begint het geschijt weer. Mijn darmen waren al van slag vandaag, dus het komt niet goed. Dan wandel ik toch stukjes. Boeit niets of niemand. Ik kan snel naar huis, het half uur is vol, maar de 5km nog niet. Ik ga dus nog even een klein extra ommetje en wandel van tijd tot tijd om de darmen aan te spannen. Tevergeefs, maar ik had het verwacht en maatregelen getroffen. Ik hark 5km vol en ben dan links-rechts wat kwijt, want het is rechtstreeks naar huis en de WC en de douche. 6:19 met wandelpauzes. Valt me mee. 6:25 uit-thuis vanwege 2 fotomomentjes. Hartslag lekker laag zone 1. Écht. Bij mij is dat écht zo met 137. Het bleef droog, maar niet schoon deze keer. Dit wordt een week van veel kleine loopjes. Dus rustig aan een nieuwe uitdaging (meerdere keren lopen) is prima.

19 Mei – Bij het ziekenhuis en de Fysio en BUITEN fietsen en een koppelKAKloopje en meefietsen en ook nog eens zwemmen!
De dag maar begonnen met de oefeningen. Ik heb geen last meer van de schouder, maar ik ga richting het ziekenhuis voor de controle, dus laat ik even kijken wat er lukt. Nou, alles! Ik voel het vooruit duwen wel, maar dat is gewoon spiergebruik. In het ziekenhuis erger ik me echt kapot. Lang wachten is tot daar aan toe, maar meer dan een half uur trek ik écht niet. Ik word er boos van. Ga na een half uur maar eens informeren, maar tja, uitloop, een spoedje tussendoor. Dat snap ik heus, maar kom op zeg: stel dat je in een winkel een half uur moet wachten tot je mag betalen of ik de klant een half uur aan de telefoon laat wachten! 40 minuten. Ik ben er al helemaal klaar mee. Het gaat goed. Ik kan mijn arm optillen, draaien, op mijn rug leggen. Over auto rijden kan de arts niet echt iets zeggen, maar als ik het hele stuur kan draaien, mag het weer. Rob vraagt nog een keer naar de breuk en eigenlijk valt het wel mee. Ik schat nog geen tien minuten. En dan hoef ik mooi niet meer terug. Bekijk het maar. Over een paar maanden gaat er vast iemand zeuren over het osteoperose-onderzoek, maar dan moeten ze maar op mij wachten tot ik daar zin in heb. De afspraak van 10 minuten heeft ruim een uur parkeergeld gekost (want ik was keurig 5 minuten van tevoren). Eenmaal thuis ben ik nog een tijdlang geïrriteerd. Het levert niks op en ik kom met de gezondheidszorg niet echt verder. In de namiddag (na de andere sporten) ga ik naar de fysio. Ik heb de oefeningen gedaan en na het fietsen en lopen en een lange dag en autorijden naar de fysio voel ik de schouder wat trekken. Ik geef het hooguit nog een 3. Op dat moment. En dat is veel! Hij geeft me oefeningen met een fitnessbal. Vincent is er bij. Ik moet simpelweg de borstcrawl oefenen op het droge. Later met weerstandsbanden. En lopen en rollen over de bal. Dat is goed voor mijn hele core, maar ik vind het lastig! In de zaal doen we nog zitten op de bal: op handen en knieen en gewoon op de billen.

Ik ben HEEL BLIJ als hij zegt dat de WWtri (een achtste) mogelijk is begin juni. Ik heb een doel en een vooruitzicht! Het bezoek aan de fysio sluit ik beter af dan het ziekenhuis. Laat mij maar zelf werken. 8 weken na de breuk ben ik terug hoor! ik heb nog ruim 2 weken.

Buiten fietsen! Op de gravelbike, want dat voelt dan iets safer. Vincent gaat ook mee. Er zit nul komma niks geen tempo in. Ik vind het hartstikke leuk, dat wel. Maar vermoeiend: opletten en ik voel elke bobbel in mijn schouder en rug. Geen pijn, maar voelbaar. Dat valt me tegen. En ander verkeer en drukte en de route is afgesloten. Vincent heeft mijn cadansmeter.

De wind valt ook weer tegen. Altijd weer. We rijden naar het Polder Love And Garden kunstwerk. Wel lekker om de polder daar weer even te zien! Bij het kunstwerk stoppen we even en moet ik plassen. En met LuckyJellycat op de foto! Had ik bedacht: als ik weer buiten ga fietsen, moet tie mee!

Op de dijk soort van wind mee en Vincent doet even zijn eigen ding. Maar daarna kletsen we weer gewoon lekker. Ik vind het heerlijk dat het tempo nu echt niet uitmaakt. De dijk is rustiger en makkelijker. Niet sneller, maar wie weet komt dat weer. De plassen zijn nog steeds niet open, al staan er wel nieuwe bordjes. Het is droog en niet warm of koud. Prima fietsweer. Ruim 29 kilometer. Ik heb geen zin om de 30 vol te moeten maken. Zo, nu kan ik weer 150km fietsen ook als je de super-vrouwen-coach mag geloven. Ik heb er nog geen zin in en ga het niet doen. Deze week nog even ‘rust’ en dan heel kalm bouwen. Ik wil starten en finishen, meer ambitie heb ik helemaal niet meer.

En dan een kort koppelloopje. Een KAK loop. Het ging wel hard. Met de carbon schoenen. En omdat ik dat van plan was. 4km, in verschillende tempo’s. Fietsspullen nog aan, naar de WC geweest. De eerste km zette ik aan en wende ik weer even aan de schoenen en die ging in 5:19. Omdat het niet makkelijk ging, dacht ik: kilometer snel, kilometer rustig. Rustig ging me wel goed af, want het was niet eens heel erg rustig.

Ik voelde me echter niet supergoed. Ik kan het blijkbaar niet: elke dag hardlopen. Ben nou eenmaal geen sportwonder. En ik had krampen. In mijn darmen en mijn buik. Het zou mooi zijn als er iets doorbrak, want ik wacht inmiddels al meer dan 60 dagen. Ik nam een kortere route en zette de derde kilometer weer aan. Hield ik zowat een fietsmaatjesfiets bij! Maar het ging gewoon niet lekker of soepel of makkelijk. Ik maakt de kilometer af op 5:13 en daar is niks mis mee, maar met mijn darmen absoluut wel! Ik moest even stoppen. De vierde kilometer maar rustig uitlopen dan. Ik heb geen zakdoekjes bij me en hier in de wijk heeft dat toch geen zin. Ik pak de weg en moet soms even wandelen, maar dan is het alsnog mis. Ik ga de vierde kilometer niet vol maken, want er zitten andere dingen vol en dat is walgelijk onhandig. Na 3,3 km stop ik de training. Ik doe dat zeer zelden, maar nu heb ik er geen zin meer in. 5:26 gemiddeld en met de schijtstopjes erbij 5:35. Dat is echt snel voor mij. Nog even een fotootje van het bruggetje, nu ik toch rustig aan doe. Ik wandel naar huis. Daar komt de rest er meteen uit en maak ik alles schoon. Even iets anders aan doen en dan zoals beloofd met Vincent mee. Ik ben blij dat hij niet mee liep, want ik ga voor zijn inlooptempo nog niet hard genoeg en hij had alleen verder gemoeten. Het tempo zegt lang niet altijd iets over het lopen. Dit was gewoon KAK.

Dan ga ik ook nog meefietsen met Vincents training. Op de stadsfiets. Oei. Dan zijn de dreunen nog iets minder gefilterd. Vincents inlooptempo is al hoger dan mijn uiterste best! In onze straat regende het. Ik wilde bijna omkeren. Later hield het weer op. We liepen naar de Oostvaardersplassen in de hoop dat het open was, maar volgende week pas volgens de boswachter. Toen liepen we rechtdoor, richting Gladiator. Vincent moest blokjes van 100-200-300-400-500 hard. Ik moedigde aan en telde sommige stukjes mee. Tussendoor wandelen enzo. De route moest steeds opgelengd worden. Het was droog. We liepen helemaal achter de regenboogbuurt door. Nou ja, hij liep en ik fietste. Uiteindelijk nog wat om bij de eilandenbuurt. Gelukkig loopt Vincent gemakkelijk 10km in 50 minuten. Toen we thuis waren begon het heel hard te regenen. Altijd fijn. Als je dan thuis bent. Kan ik even douchen voor de fysio. Nu heb ik 2100 badgepunten van Garmin! Een stickerboekje vol.

De dag is nog niet om, ik kan ook nog zwemmen bij de TVA. 2×500 en wat losse blokjes. Eerst moest ik tegen de aardige trainer zeggen dat hij niet op mij hoeft te wachten. En tegen GN natuurlijk. Die mislukte D was er ook met zijn ‘gekneusde ribben’ in baan 3. Jaja. Ik ga meteen 500m zwemmen. Probeer elke 4de baan een soort van borstcrawl, maar dat is moeizaam en als iedereen aan de kant staat durf ik niet. Ik raak de tel dan een beetje kwijt en zo kom ik op 550m uit. Binnen een kwartier! Dat valt me mee. Buiten zal het langzamer gaan, maar uiteindelijk is het over 2 weken weer anders. 10 jaar geleden was het al anders. Ik doe nog een keer 500m en tel deze keer goed mee. De borstcrawl lukt niet meer goed, dus doe ik een halve baan of met 1 arm. Het was ook wel veel vandaag! Weer onder het kwartier. Daar kan ik best mee aankomen in noodgevallen! Nu telt Garmin 25m te weinig. Ik doe nog een keer 100m met de tweede baan borstcrawl. 75m vindt Garmin 😠 doe ik nog een keer 150m kalm aan zodat ik 1250m haal, maar ik en Garmin zijn de tel kwijt. Ik zwom zaterdag ietsje harder, maar voor 2:44 doe ik het.

Nu waren we met 4 mensen in de baan. Dat is wat meer rekening houden met elkaar, maar baan 1 is zooooo lief en fijn! Dat snapt elkaar. Ik ging er na 40 minuten weer uit. Het is mooi geweest. Lekker de warme douche en een rustige kleedkamer met een andere triatlete die begrijpt dat je je als patiënt een onbegrepen buitenbeentje voelt. Heb ik toch weer lekker gesport vandaag! En mijn LuckyJelly heeft fijn geholpen.

20 Mei – Buiten fietsen

Vanmorgen opeens na 63 dagen vond het lijf weer eens tijd om leeg te gaan lopen. Enerzijds een opluchting en het gevoel dat ik weer opgeknapt ben, anderszijds raak ik geïrriteerd van dat lijf. En het is ook voor een paar keer heftig. Ik ben dan meteen weer chaotisch en onrustig voor het inpakken. Eerst maar fietsen. Op de gravelbike. Het is ‘mijn’ weer: bewolkt, koel, veel wind en van tijd tot tijd regen. Muziek aan en lekker trappen. Terug naar de dijk. De plassen liggen echt vol water! Het is erg druk met auto’s. Ik heb wind mee en dan wil zelfs de gravelbike soms 30 rijden! Ik pieker ergens over en zit met dingen die ik nog moet doen, maar alles is een beetje een soepje in mijn hoofd.

Op de Knardijk wind van de zijkant, maar ach, dat wist ik. Het begon helaas ook te regenen. Ik kan daar tegen. Ik word hooguit nat. Dan valt de wind tenminste een beetje weg. Bij het nieuwe fietspad stop ik even. Wow, dat is ánders… Ik moet even wennen. Meer fietspad dan weg. De zon komt er plots weer door en dan is het erg mooi!

De tegenwind valt mee als het fietspad bijna een glijbaan is. Maar ik ga wel langzamer hoor. Ik neem een blokje! De overgang naar het pad richting het Kotterbos is heel smooth. Het lijkt allemaal wat buitenland.

Grappig genoeg is het geen strak recht pad, maar zijn de lichte bochten gebleven. 2 banen. Ik kom 1 fietser tegen: meneer JC-V. De held. Ik ga gewoon door tot na het Kotterbos en daar betrekt het dan weer. Ik had net mijn zonnebril opgezet! Ik ga tot het nieuwe fietspad klaar is en dan terug langs het Luierpark. Op de Evenaar regent het weer en dat wordt steeds meer. Ik kom net nat thuis, maar daarna regent het nog harder. Ik heb bijna 34km gefietst met 23,9 gemiddeld. Ik ben al lang blij dat ik weer buiten kon fietsen! Geen last van de schouder of ergens van. Alleen leegloop 🩸 en een warhoofd.

21 Mei – Wandelen in Duitsland

Een nachtje redelijk slapen, nog een chaotische ochtend en dan gaan we om 10 uur weg. Ik ben zwaar ongesteld. Lastig en vervelend met de hele dag rijden en zelfs wat smerig. Is ook niet tegenop te drinken. Rijden gaat goed! Ik rij NL uit. We stoppen bij Hengelo voor een fitness bal.

Dan rijdt Rob Duitsland in. Bij precies dezelfde parkeerplaats als vorige keer toen we naar Senftenberg reden wisselde het stuur naar Vincent. Die had veel file te verduren. Voor Marienstedt wisselden ze terug naar Rob. Hij reed filevermijdend binnendoor. Prachtig! Net Zwift Frankrijk hahaha.

Even tanken. Daarna rij ik het laatste stuk. Dat gaat prima met mijn schouder. Nergens last van, alleen die droge lucht en de hele tijd zitten is vermoeiend! Ik moet echt even wandelen! Vincent gaat mee. We lopen langs de weg en dan lijkt er een rondje bos mogelijk, maar er is geen pad, dus terug.

Door het bos, met veel vogels en groen en netjes bijgewerkt. Een soort vennetje. Het is allemaal net niks. Alleen het licht is prachtig. Stukje omhoog en dan over het industrieterrein terug. 2,5km, half uurtje volgemaakt en een beetje vakantiegevoel.

Ik veel teveel gesnaaid en slecht gegeten, maar ach… het loopt er wel uit. 🥴

22 Mei – Adeli HOPE FUN RUN in Samorin

Beetje laatste moment bedacht, s middags, ergens tussen Praag en Brno. Het is een beetje haasten, maar dat is niet zo erg. Zelf zou ik zenuwachtig worden, maar Vincent niet. Die geniet met volle teugen. Ik ook dus.

RB die ons aanspreekt, niet eens overvol en hartstikke warm. Ik dronk nog even veel. Geen druk, geen tijd, een funrun. Met rolstoelen er tussen. Ik kletste even met RB en ging toen zelf verder. Het ging veels te hard. Te makkelijk. Ik maakte foto’s van het water waar ze gaan zwemmen.

Dan langs de Donau. Die is enorm breed. Hartstikke warm. Ik dacht: het kan rustiger, maar dat ging het niet! Ik buffelde lekker door. Genoot! Een haas, een piraat, snelle mensen, een rolstoel, een boot en een verkoelend windje. Ik liep wel alleen, maar dat vind ik eerder prettig.

Dan omlaag en Samorin in. Zo buitenlands alles. De huizen, het onderhoud. Misschien vind ik dat wel het allergeweldigst.

Een knul voor me ging wandelen, maar bleef me voor. Ik blijf rennen. Mijn knie links deed weer eens stekend pijn. Lastig. Het was ook warm voor mij. Dan het terrein op en ik moedigde de knul aan, maar hij snapte me totaal niet. Hij liet zich echter ook niet kennen en rende het laatste stuk door! Vind ik knap van hem. Over de atletiekbaan.

Wat vond ik het leuk! Dikke pret. Kregen we nog een medaille ook. Super! Ik kreeg het ALLERGROOTSTE compliment van niemand minder dan Belinda Granger, dat ik zo’n geweldige zoon had opgevoed die even met haar mee had gelopen. Vincent had hard en vooral heel erg leuk gelopen. Ik had de 5km nog niet vol en liep nog een ererondje voor mezelf.

5km in 27:34. 5:29 gemiddeld (met een pauzetje) Voor de fun. Ik ben heel trots op mezelf. Na een paar reisdagen, in de hitte, onverwacht, slecht eten, in de slechte nog steeds heftige periode en 6 weken na de schoudebreuk. Met enig gemak en een brede smile. We run for those who can’t walk. Super sfeertje. Super. 1 nadeel: ik moet er 30 minuten van maken voor 30 minuten per dag en dan later terugzetten.

We doen met zijn allen nog een ererondje. Heel Langzaam en rustig met zijn allen, alle wielen en snellen en slomen en ik samen met Vincent. Om het af te leren. Om te vieren waar het echt om draait. We hebben 10 euro bijgedragen aan een mooi doel en onbetaalbaar veel fun gehad.

23 Mei – Zwemmen in de X-Bionic Sphere Pool in Samorin en hardlopen in Slowakije

Goed geslapen. Wel wakker van de kerkklok die om 2 voor 5 68 keer (!) slaat en het is licht en ik had hoofdpijn dus ik heb een paracetamol genomen en weer verder geslapen. Eten is op vakantie altijd behelpen en anders. Ze hebben geen meloenblokjes hiero. Ik was warrig en volkomen ongestructureerd. Vanalles door elkaar. Ik schoot ook niet op. Vandaag dag 4 van de leegloop. Hopelijk laatste keer ever. Maar goed: zwemmen! En zelfs dat vind ik al spannend. Vincent reed er heen en parkeerde. Wat een hel, dat gefriemel met auto’s, maar het lukt. We lopen naar het zwembad en 1 meneer vertaalt naar het Duits. We krijgen een bandje voor 1,5 uur. Omkleden, spullen opbergen en dan naar het zwembad toe. We mogen helaas niet in het 50m buitenbad. In het 25m bad zijn twee banen voor het gewone publiek. Gelukkig staat het er in het Engels bij!

Het water is niks warm. Ik ga in de langzame baan waar kindertjes oefenen. Het is er rustig. Ik start om 11 uur. Ik heb nog geen idee wat ik zal gaan doen. De schouder voel ik al dagen niet meer. Schoolslag 75m en 25m borstcrawl. Ik moet 1 keer extra 25m bc doen om een meisje in te halen die steeds naar het midden zwemt. De etiquette is ruk hier: net voor of achter me vertrekken, in het midden zwemmen. Irritant. Ik zwem prima. Na 500m gaat het nog uitstekend dus ik ga dapper door voor 1000m. Stug tellend met best een aardige borstcrawl, in aanmerking genomen dat er geen kracht in zit. Geen last. Ik maak de km vol in 26:26. Helemaal blij mee! Vincent gaat het zwembad verkennen.

Ik doe nog 500m maar die gaan moeizaam met nog 2 eikels in de baan erbij en ik ga mijn schouder langzaam toch wat voelen. Ik vertel me ook en Garmin ook. 450m. Dan doe ik nog 2 keer 100m alleen borstcrawl. Tempo boeit niet, maar is 2:37. Aan het einde van de training! Met een gevoelige schouder. De tweede 100m borstcrawl gaan al beter! 2:20! Helemaal blij mee! Dat de schouder gevoelig is, is training. Het trekt ook snel weg. 1750m gezwommen. 2:43 gemiddeld. Dit is top!

Ik zag iedereen in Nederland geweldig zijn en in de hitte rennen dus ik dacht: dat kan ik ook. Route uitgestippeld en mooi te combineren met een testritje voor Vincent op de fiets. Gewoon gaan als het op zijn allerheetst is en wel 30 graden. Ik hoef verder niks. Van mijn schouder heb ik al lang geen last meer. Voel niks van het zwemmen. Ik hobbel het dorpje door. Een man loopt langs en kwebbelt een hoop Sloveens tegen me waar ik niks van versta. Vincent verliest een stukje fiets en we stoppen even. Dan ga ik weer verder. Als ik het dorpje uit ga, is de weg wel zinderend warm! Lekker eigenlijk. Echt alsof het vakantie is.

Het zijn maar 5km en ik heb geen haast. Dat had ik gister al. Vincent gaat even hard vooruit, want verdwalen lukt toch niet. Ik ga steeds ietsje sneller! Volgende dorpje: Mala Paka. Ik geniet van de huisjes, de lada’s, het buitenland en de stilte. Ik loop wel over een doorgaande weg, maar druk is het niet. Het spoor over en het dorp uit en dan is het echt bloedheet! 🥵 even flink doorbuffelen. Ik zet gewoon een dieseltje aan. Vincent maakt een fotootje.

In het derde dorpje Paka een korte stop, een foto en ik stuur Vincent alvast terug. Deze weg is drukker, maar mijn rode shirt valt op. Ik loop soms links, soms rechts.

De 4de km nog ietsje harder! Iemand voegt te krap in voor een politiewagen. Gelukkig liep ik weer rechts! Weer het spoor over en dan het dorp in. Ik ga even langs het dopjeshart en door een miniparkje.

Dan om de kerk en ik kom Vincent tegen. Ik had m gezegd even te koppelen en de warmte te voelen. Ik ben zo rood als een tomaat! Veel gezweet. We lopen nog een rondje om de kerk. Ik maak 5km vol in 30 minuten en 22 seconden met 6:02 gemiddeld. Uit-thuis is 6:39. Vind ik prima.

De hitte heb ik prima verwerkt. Een echt vakantieloopje! Niet helemaal vanzelf, maar meer door de warmte en het lopen op doorgaande wegen dan dat ik het zwaar had.

24 Mei – Wandelen rondom Vincents WK MD triatlon.

De hele dag lopen. In de hitte. Vincent: Twintig jaar geleden- ik weet het nog heel erg goed. Voor een controle naar het ziekenhuis want mijn buik waar een kind in zat bleef zo klein. En die baby zat er 37 weken. Filmpje en toen was de bloeddruk helemaal verkeerd en had ik een zwangerschapsvergiftiging. Direct opgenomen in het ziekenhuis en we wisten 1 ding zeker: morgen komt de baby! Ik voelde me goed verder en had geen idee hoe het zou gaan. Toen had ik onmogelijk kunnen bedenken dat ik 20 jaar later voor een jongeman bij een triatlon in Slowakije zou staan. Onmogelijk. Ik wist niet wat sport was, wat triatlon was of dat ik ooit op enig WK zou staan te kijken.

Maar in de afgelopen jaren heb ik dat kind deze kant op geduwd. Gebouwd, gesupport, voorgedaan, gesteund, gepromoot. En nu mocht ik er langs staan. Om voortdurend langs hem te lopen als hij in een kanaal zwemt was zelfs 10 jaar geleden niet in me opgekomen. Ik wist niet of hij mij zag, (jawel dus) maar ik was zo in en in trots 🥲 en wat zwom hij geweldig! Supersnel. Dat ik daarna een vent op de fiets zou zien stappen en me ruim 2,5 uur zorgen moest maken had ik 5 jaar geleden nog niet eens bedacht.

Het was heet. Bloedheet. 🥵 Ik kon ook maar moeilijk voor mezelf zorgen. Mijn kind in die hitte vol zien houden met lopen was geweldig en zwaar tegelijk. Ik heb hem leren lopen, opgevangen met fietsen en veel te vaak naar het zwembad gebracht voor zwemles. We hebben hem van spullen voorzien, respect bijgebracht.

Vandaag was zijn feestje: hij deed er alles aan en kreeg het voor elkaar: sub 5 uur op een halve triatlon. Dat ik daarna nog 1000 doden stierf toen het hem niet goed ging na de race en ik niet naast hem stond was wel erg lastig en het toppunt van loslaten. En dan die vraag van hem: ben je nu ook nog trots, nu ik even niet goed ga? Nou ik ben meer dan trots. Apetrots. Beretrots. Op mijn sportieve kunstwerk. Wat 20 jaar geleden al haast kreeg! Bevallen duurde me korter. Toen was het Hemelvaart, nu pinksteren.

25 Mei – Hardlopen in het Duitse Kesselsdorf

Wat een rare verjaardag! We rijden de hele dag. Ik rij ook veel. In de file. We zijn er gelukkig op tijd. Ik ga meteen hardlopen. Smeer me nog net even in. Ik zie de mannen een ijsje eten!

Ik ga de eerste kilometers heerlijk. Lekker soepel en mooi om ergens anders te lopen. Half verhard en lekker omlaag. Over een fijn fietspad en dan oversteken. Het gaat prima! Omlaag denk ik.

Langs de dichte winkel en dan door het dorpje. Ik mis de route, maar vind een leuker paadje. Dan achter langs en dat is helemaal genieten! Het is wel erg warm en ik ben het water vergeten. Oenebol die ik ben. Langs leuke plekjes en het inlopen gaat keurig op 5:47 gemiddeld. Ik had ook een training en moet straks vaart maken. Het is eigenlijk een koppelloopje, maar dit is wat er vandaag lukt. Tot nog toe. Ik stop bij de alpaca’s 🦙 lollige types.

Dan omhoog tussen de velden door. Het wordt warmer! Ik moet wat sneller en mis een pad, maar loop terug. Onverhard langs katten en geiten. Dan begint het gedonder: ik heb Garmin een route laten maken, maar het pad rechtdoor bestaat niet. Ik ga terug richting het dorp. Kom weer op de route en volg die een stukje terug. Omhoog nu natuurlijk. Vind een pad de goede richting op, maar strak omhoog. Jek. Einde training qua versnellen.

Ik loop door de woonwijk en kom weer bij de Edeka supermarkt. Ik zie dat ik naar links kan en dan weer op de route kom. Linksaf is omhoog. In de schaduw gelukkig! Ik buffel naar boven en geniet van de volle zon omlaag! Ik zit op de route en moet strak 400m omhoog. Dat wil ik in 1 ruk doen, maar ik zie stoere auto’s en een roofvogel die op de foto moeten.

Boven blijkt Garmin me over een 80km weg te willen laten rennen. Nee dus. Verd*mme. Ik ben moe, heb het bloedheet en moet de heuvel terug over. In de volle zon. Ik doe iets wat ik zelden doe, maar na een dag rijden en slecht eten vraag ik of Rob me komt halen. Ik ga de heuvel weer over terug naar de Edeka. Dat is heel zwaar. Voor de benen én het hoofd. Buffelen++

de training zit er op, maar die heb ik niet best uitgevoerd. Losgekoppeld zullen we maar denken. Ik loop ‘strafrondjes’ op de parkeerplaats tot Rob komt en dan heb ik 11km gerend. 5:56 zegt Garmin die me dood wilde hebben op de 80-weg. Werkelijk: 6:51

26 Mei – Zwemmen na een hele lange reisdag

om 6 uur wakker na een goede nacht in het hotel en dan om 8 uur gaan we weg vanuit Kesselsdorf. Slechte dag met eten, mega veel gesnaaid. Bloedheet buiten, maar niet in de auto. Wel droge lucht. Rob rijdt eerst. Daarna Vincent. Dan ik. Binnendoor vanwege een afgesloten snelweg. Leuk, maar vermoeiend! Ik rij flink lang. Daarna ben ik moe! We doen er 9 uren over. En dan thuis teveel op te ruimen en verplichtingen en gedoe en patat halen en de wasmachine vergeten aan te zetten. Naar de fysio. Het gaat goed!! Ik mis nog 10/15% aan kracht in de aanhechting met het schouderblad. De insteek krijg ik dus niet ver genoeg. Daar kan ik wat ‘body’ aan meegeven. Ik mag en moet blijven trainen, mag de grens een beetje opzoeken, maar binnen 12/24 uur moet het weer wegtrekken. Dan is het trainen. De kracht komt weer terug, maar dat moet ik blijven oefenen als in intervallen. Opbouwen. En dan dus nog gaan zwemmen. Goed voor Vincent om uit te zwemmen en te pronken!! Ik ga in baan 1 en dat behoeft wat uitleg aan AA! Ik kom Z ook nog tegen die net gezwommen heeft en verbaast is mij te zien in het zwembad. Tja, als je niks laat horen wil niet zeggen dat je niks doet… ik ga 1000m proberen met 75ss en 25bc. Het gaat echt prima! Boven verwachting na zo’n lange dag. Naar de 700 toe doe ik 2x 25bc ivm de rest van de baan. Vraag trainster GN of ik dat al wel mag! Lieve bedoelde bemoeial. Nu ga ik pas na 800m iets merken. Doe nog een keer 25m bc extra, maar de laatste 100m gewoon weer 75 om 25. 1000m in 25:21. Tsjakka! Een minuut sneller dan zaterdag! Blij. Ik pak een achtje en doe 100m bc. Dat mocht van de fysio. 2:14. Hm. 100m zonder en garmin telt t op. Doe ik nog een x 100m met achtje en ik neem de ruimte, want dit is baan 1. 2:01. 🥳 yes! Nog een keer zonder 8je. Garmin telt 75m en de 125m met achtje erbij op.

Ik voel de schouder nu. Niet heftig, maar gevoelig. 1500m gezwommen. 2:27 gemiddeld. 38 minuten. Blij en tevreden ga ik er uit. 4 uur zwembadge gehaald en dat in deze opbouwmaand

27 Mei – Back on the race bike!

Gelukkig hoefde ik niet naar kantoor. Redelijk geslapen. Geen zin in werken. Net of ik veel gemist heb, maar dat valt erg mee. Veel tickets en ik los ze lekker op en ondertussen kletsen we heel veel. Telefoontjes. Het huis is nog een rommeltje, net als mijn hoofd. Maar het wordt 5 uur en Rob haalt mijn racefiets van de Tacx af. Vincent heeft een nieuwe hyper-cockpit en mag en wil uitfietsen, dus we gaan samen. Ik bedenk me net op tijd dat ik mezelf beloofd had het Kerry Shirt te dragen!

Rustig de wijk uit en dan op het snelfietspad gaan we liggen. Ik vind dat wat spannend voor de schouder, maar ik had alleen vannacht wat last van een gevoelige schouder. Geen pijn, maar gevoelig en overdag trekt het weg. Liggen op de fiets is eigenlijk relaxter dan rechtop zitten.

Vincent scheurt er even vandoor. Het blijft lastig om niet te denken dat ik eigenlijk sneller zou moeten. Ik wou dat ik dat kon loslaten. De Knardijk is best wind tegen (was ik weer bijna vergeten hoe dat was 😆) en dat is dan iets harder ploeteren.

Op de dijk gaat Vincent er even vandoor en ga ik weer liggen en genieten. Wind mee, zon, prachtige omgeving. Het gaat prima. We fietsen weer samen op. Vincent heeft nergens last van en ik ook niet. We moeten niet te hard gaan, want dan zijn we te snel thuis. We moeten allebei ongeveer 1,5 uur. We gaan om via het verbindingspad en dan langs de plassen! Is net weer open. Ik haal diep adem en ben heel, heel blij dat dit weer gewoon is. 38km. In 85 minuten. Iets meer dan 26 gemiddeld. En!!! Een blokje en 3 slokken water met dextrose. En ik vond het erg fijn om weer op de fiets te zitten. Laat het huis maar een zooitje zijn.

28 Mei – Een hardlooptraining

3×10 duur / 8×300-100 samen met Vincent; hij moest rustig uitlopen. Weer door het bos. Het liep niet makkelijk aan mijn kant. Ik had nog wel de snelle schoenen aan! 10 minuten duurtempo was dus erg rustig. Dan 30 sec hele trage dribbel. Lekker het bos door. Vol pluisjes en vliegjes. Maar het licht en de zon waren echt super-geweldig!!

Ik ben dol op het donkere stukje. Rechte bomen en donkergroen. Bijna emotioneel om daar weer te zijn! Vandaag is het 9 jaar geleden dat ik triatleet werd. Negen jaar! Wat een reis is dat geweest! Wat een ervaringen! Terug naar het bos vol pluis. Vannacht om 4 uur werd ik hoestend wakker en bleef ik er bijna in, dus sliep ik wat rechter op en dan voel ik de schouder bij het opstaan. Overdag niet meer en bij het lopen ook nauwelijks, maar snachts ontspant het dan iets teveel nog. In het bos ligt het rentempo weer lager. Dan het asfalt op terug. Hoe vaak heb ik daar al wel niet gelopen?! Nu zie ik op tegen 300tjes hard. Ik hou niet zo van intervallen en me inspannen. Ben ik slecht in. En ik had nog wel wind mee (windstil), het ging omlaag (nooit) en snelle schoenen en een haasje! Terwijl ik liep te puffen op zijn wedstrijdtempo wat ik net 1,5 minuut volhou, huppelt hij er langs. Ik verheug me 8x op 100m rust met wandelen en dribbelen. De eerste 3 zijn het zwaarst en het traagst met 5:00. Daarna loopt Vincent voor me uit en tel ik mee en loop ik zelfs 4:50/4:55!

De laatste onverhard en bij het trapje zet ik de tijd even stil. Ha! Dan nog even uitlopen. Ik ben er echt moe van! Maar ik buffel dapper verder. Het kan niet altijd goed gaan. We moeten om voor de tien km. Uiteindelijk maken we die allebei vol. Net niet in een uur. 6:02 gemiddeld en met het trapje-pauzetje 6:04. Dat is niet eens zo heel slecht na 2 werkdagen, reisgedoe en onrust en verjaardagstress. Niet dat ik geweldig of snel of goed ben, maar ik bouw kalm aan verder en heb toch maar weer geïntervalt! Thuis eerst de darmen weer ‘s leegmaken, al had ik daar geen last van onderweg.

29 Mei – Fietsen, ‘gewoon’ weer buiten fietsen! Huishoudelijke kracht en wandelen

Op de racefiets gestapt. Solo. Muziekje op. Net iets te laat vertrokken, dus ging ik in 2 blokken: eerst naar Haven, dan via de dijk terug naar huis om te lunchen en daar 2/2,5 uur volmaken en ruim 60km. (Voor de badge!). Ik hoefde niet hard. Gewoon fietsen en wat liggen en maar doen. Het was warm en benauwd, maar dat vond ik niet zo erg. Ik zag het doorgebrande datacenter, achter langs de huizen, langs het water en het kasteel is aan het vervallen. Naar de dijk en ik was bang voor punaises. En de steentjes vermijden door het voetpad te kiezen in Haven. Het was stil overal. Ik kon prima liggen en heb geen last van mijn schouder of iets. Het is de hele dag wel een beetje gevoelig, maar niet pijnlijk. Dan langs het water en ik lig er gewoon relaxed bij! Ik maak mezelf nog steeds wijs dat het tempo echt niet belangrijk is, maar het blijft moeilijk. Ik drink veel en ik pruts zelfs een blokje uit het plastic zakje! Dat is allemaal winst.

Onder de brug door en langs Duin. Ik ben vastbesloten de goede route te kiezen, maar die is afgesloten! Daarna wind mee de dijk op. Dat is wel fijn als je dan makkelijk 30+ kan rijden! Liggend. Rust. Bij de NP rijdt een maaimachine. Ik wacht even en kan mooi een andere playlist kiezen! Ik droom weg en fiets door. Als ik de dijk af ga richting huis wacht een mooie verrassing: het fietspad is opnieuw gelegd!

Langs de plassen terug naar huis. Er zit 40km op. Nog een rondje OVP is te lang. Maar eerst lunch en Picnic bestellen en de was aan zetten. Daarna stap ik weer op. Niet gemakkelijk, thuis blijven zitten zou dat wel zijn geweest. Ik moet nog 45/60 minuten en 20km. Over de Trekweg wind mee. Heerlijk!

Dan bij de Praambult terug over het nieuwe pad. Ik hou het tempo er lekker in! Al boeit het niet 😶 ik maak 60km vol en een beetje meer. Maar voor de badge 400m te kort! Die tel ik er mooi bij! Dan zit ik net boven de 26 gemiddeld. Niet hard, maar ik vind het genoeg.

Zeven weken geleden had ik erg veel pijn. Dat weet ik nu pas. Nu ik nog maar een beetje last heb. Ik kan alles weer, maar Vincent pakt de kattenbakgrintzakken. Eerst doe ik in de achtertuin het onkruid. Rotwerkje. Ik poets het huis weer eens. Niet dat het echt moet, want twee weken geleden heb ik het nog gedaan. Ik doe ook boven en de badkamer. En ik doe nog wat was ook. Alle beddegoed is gewassen. Geen zin meer om te strijken vandaag. Ik heb alles in een uurtje gedaan.

Nog een badge halen. 5 kilometer wandelen. Het heeft geregend. De warmte is de lucht uit. Er hangt een waas van vocht. Het licht is nu erg mooi en het ruikt fris buiten. Samen met Rob wandel ik langs Manuels huis om zijn plantjes water te geven. Via de villastraat terug. Rob gaat naar binnen en ik loop nog extra. Append. Dromend. Genietend van licht, groen en kleine dingen. Een bal. Een vogel. Geluiden. Kleuren. Gravel. Het vocht.

5km is nog best ver. Ik cirkel de wijk rond. Uiteindelijk doe ik een uurtje over ruim 5km. Ik heb geen last meer van mijn gebroken en intussen geheelde schouderblad. Alleen s nachts, als de spieren onder aan het schouderblad ontspannen, voelt het als een klein blauw plekje. Dat kon volgens de fysio. Vandaag voel ik het soms. Niet bij het fietsen, maar wel bij het schoonmaken. Nog 6 weken tot de halve in Waterville. Dat gaat me echt lukken!

30 Mei – Duurloop 👎🏼😒🥵 en zwemmen

Ik had geen zin. Niet eens een beetje. Komt niet heel erg vaak voor, meestal heb ik ergens wel een restje zin, maar vandaag niet. Misschien werken de hormonen? Sloom van de warmte? De eerdere trainingen? Gewone melk in de pannenkoeken? Het tijdstip zonder lunch? Of alles bij elkaar. Ik zag enorm op tegen 13/14km. Heb ik al weken niet meer gehaald. Muziek, water, bloks mee. Verwachting thuis gelaten. Roze schoenen aan. Het wás warm. Ik had te weinig energie. Er zat geen tempo in. Dus ik vond 6:30 prima en dan valt alles daaronder ineens mee 😌 na 12 minuten in het bos in de schaduw dacht ik: ach, hobbel maar gewoon door. Zone 1, hartslag sub 140 proberen te houden. Niemand in het bos te zien. Dan over het asfalt. Ik zag 1 racefietsster en later bleek ik haar nog te kennen ook! Ze dronk en ik dacht: ‘ik mag ook een pauze nemen van mezelf’. Mijn bankje was bezet, dus even op de bult gaan zitten na 7km.

Water en een blok genomen. Dikke winst!! Doorjoggen. Nog meer winst: geen enkele aandrang. Ik probeer de Dubliner Zachs advies te volgen en de kleine dingen te zien: mensen op het terras, een bloem, een dooie rat… maar het is me allemaal zo bekend! Ik hobbel door en ga verder langs de plassen. Beloof mezelf op 10km een stop, maar dan ben ik op het asfalt in het Kotterbos. Geen rustplek. Piekeren over de route. Gek genoeg breek ik ook niet af, terwijl het hele hardlopen me vandaag meer dan loodzwaar valt. Ik stop op 11km in het bos. Nog een blokje en de rest van het water. Ergens vind ik dat gek voor die paar km die er nog zijn, maar wie helpt het me.

Het viaduct over is echt mega-sloompjes. Volhouden en doorzetten. Aftellen. Ik ga 13km halen. 12km is het langste wat ik gelopen heb sinds 10 april. Daar ga ik overheen. Ik maak 13km vol en dan ben ik klaar ook als ik thuis kom! 13,38km op 6:18 of 6:45 met pauzes. Ik ben niet vreselijk moe, maar er wel helemaal klaar mee! Zin in cola. Ik heb wel eens beter gelopen! Maar er staat een ✅ bij.

Dan zwemtraining. Ik heb meegedaan met de training in baan 1! Baan 1 met zijn drietjes: die fijne L en meneer M. Tempoverschillen enorm, maar in baan 1 is dat helemaal niet erg. Ik begon het inzwemmen met afwisselen van baan schoolslag en een baan boestcrawl. 350m moeiteloos achter elkaar. Toen dacht ik: ik ga gewoon met de training meedoen! Voor zover dat lukt. Eerst 5×100 bestaande uit 50m rustig, 25m snel en 25m schoolslag. Dat was een keer omgekeerd qua bc en ss! Ik deed het achter elkaar door. Ik haalde meneer M na 200m, mijn tempo lag iets hoger. L was al lang weg 😉 11:41. Garmin telde de pauze helemaal mee. Ik vond het al super! 6×25 sprint. Nou, níks sprint of versnellen, dat heb ik nog niet. Ik voel de schouder! Ik bedenk me dat ik over 6 weken sowieso met pak zwem, dus ik mag ook met achtje! Ik ga de 150m achter elkaar doen met achtje. Alles bc. Gedurfd van mezelf! Ik doe er 2:52 over. Meneer M gaat nog 50m en L en ik doen mee, dus telt Garmin 200m met de pauze erbij en 1 baan schoolslag. Daarna moeten we 200m duur doen en ik hou het achtje bij en ik voel mijn schouder. Hopelijk trekt dit weer weg vanavond, maar ik moet toch trainen?

Garmin telt correct: 2:01 gemiddeld op de 100m! Heel blij! Dan nog een keer 100mtjes: 25 kalm, 25 versnellen, 25 kalm, 25 techniek (slepen dus) Er is bij mij geen tempoverschil en ik neem een gok: 500m achter elkaar door met achtje. Met een gevoelige schouder, maar dat trekt dus weg tijdens het zwemmen! Ik ga lekker stug door. Dit geeft zoveel moed dat het me ooit weer lukken gaat met zwemmen! Ik doe 10:41 over de 500m en dat is 2:08 gemiddeld. Geen topsnelheid, maar wel inclusief 5x25m slepen! Ik ben moe en heel blij en tevreden. De training stond voor 40 minuten en ik ben 45 minuten bezig, dus ik vind het wel prima. Vincent staat al onder de douche. Ik heb de telfouten van Garmin gecorrigeerd en kom op 1800m uit (garmin had 50m gemist) Volgens Garmin 2:16 gemiddeld op de 100m, maar dat is dus iets sneller. Het maakt me niet uit: meer en sneller dan vorige keren! 😁

31 Mei – Wandelen, feestvieren en fietsen

Vandaag vieren we de verjaardag van Vincent. Mijn spaanstalige schoonzus is geholpen aan spataderen en nu moet ze wandelen. Ik ga graag mee! We lopen heerlijk te kletsen in het Engels. Ze heeft natuurlijk te snel weer de hele dag staand werk gedaan! We kletsen als vrouwen van dezelfde leeftijd onder elkaar en ik vraag haar naar haar kinderen. We lopen door het park en we gaan even de Hogering over. Dan terug door het groen. Ik wandel echt lekker, haal de stappen!

En ondertussen maakt Vincent de lunch en laat de foto’s zien aan oma. Het is best gezellig! In de middag komt mijn zus en haar gezin. Zo’n klein gezelschap met de jeugd die naar boven gaat, lukt me wel! Maar ik blijf sociale interactie vermoeiender vinden dan sporten! Ik voer beter een gesprek met mezelf haha. Ik vreet teveel. Al die suikers. Ik drink ook veel thee.

Na het verjaardagsfeestje, rummikuppen en eten even lekker gaan fietsen. Gewoon 1,5 uur of te wel: een rondje oostvaardersplassen. Vincent rennen, ik mijn eigen ding. Hoef me niet te schamen voor tempo of iets, even lekker zelf fietsen. Kijken naar de mooie dingen. De kleuren zijn echt gewéldig!! Een soort geelgroen wat straalt. Veel witte reigers. De paden allemaal helemaal voor mij alleen. Leegte, rust, muziek. Water en wind. Vooral wind mee. Zon en schaduw. Boten in de verte. Ik ruik water en soms bloesemachtige tinten. Ik neem het pad door het bos weer eens een keer. Ook wel leuk, want die heb ik ook lang gemist toen het afgesloten was en ik even niet kon! Dan is het toch een kleine overwinning weer.

Ik balanceer tussen de trainingstijd halen en een goed tempo halen, maar het eerste wint. Ik zie tegenwoordig meer mensen/vrouwen die helemaal geen 28 of hoger fietsen, maar ook gewoon iets in de 26. En het maakt ook niet uit. Ik fiets hier nu en heb mijn eigen bagage. Geen last van de schouder of iets anders dan een opgeblazen buik van alle lekkernijen. Ik kan ook prima hele stukken liggen. Ik heb een hoop gedachtes; aan de geblesseerde SvtH, aan de gebroken RV die echt een schouderblad gebroken heeft, aan de geweldenaren die de marathon te heet vonden vandaag. Duitsland was vele malen warmer vorig jaar (of het jaar daarvoor?). Zonder publiek. Ik trap gewoon verder vandaag. Ook het nieuwe fietspad kan ik tot het Kotterbos helemaal voor mezelf opeisen.

In het Kotterbos en langs de Vaart is het drukker met verstandige sporters die de koelte verkiezen. Ik heb het niet echt warm overigens. Ook niet koud. Ik baal er wel van dat het mooie weer nu weer omslaat. Zit ik er net weer lekker in, krijg je dat… ik maak 35km vol in 1 uur en 18 minuten. 26,8 gemiddeld. Ik vind ‘t helemaal prima. Ik heb mijn hoofd lekker leeg kunnen maken! En genoten van de prachtige omgeving en kleuren en geuren.

Mei:

124km hardlopen

10,6km zwemmen

459 km fietsen

5 uur krachttraining

56,5km wandelen

Totaal: 651km
88 activiteiten
51:42 uur