1 April – Wandelen op een rustdag.
Rustdag was wel nodig. Onrustig geslapen. Onrustige dag. Ben gewoon nog moe van gisteren. Sneu. Niet van ijzer dus. Gewoon rekening mee houden voortaan. Dinsdag niet te veel doen. Kan niet meer. Ik heb een hoop tickets. Ik wil teveel tegelijk doen. We zijn er allemaal zowat en dat vind ik druk. Hoewel het rustig is op kantoor verder. Veel snaaien en trek. Ook te weinig gegeten dus gister. Allemaal logisch. De wandeling is lekker. Samen met Jo lopen kletsen. Door het park.
Ik hou het gejaagde, onrustige gevoel. Er komen tickets bij. Maar ach. Ik werk tot 5 uur door. Nul belletjes. Of ik heb ze gemist 🥴 ik ven jaloers op Vincent die lekker kan fietsen. Iedereen gaat natuurlijk weer snoeihard en onwaarschijnlijk veel. Out of nothing. Ach. Er is ook veldvulling nodig. Iemand die de kampioenen betaalt. Maak ik een foto van Vincent op de dijk haha.
Ik vind het spelletjes doen leuk, maar druk. We spelen Hitster en daarna 30 seconds. Dus best veel geschreeuw met 8 mensen na een werkdag. En slecht afhaaleten. Maar dat was wel lekker. Ik mis net de trein en de volgende heeft vertraging.
Ik loop lekker even de nacht met volle maan in naar het volgende station. Luister naar de vogels. Stap even flink door. Even niks aan mijn hoofd. De trein blijkt minder vertraagd dus ik neem er nog 1 net iets later. Voor 9 uur thuis om rummikub te spelen. Aan het einde van de dag slaat mijn stemming opeens weer om en kan ik niks meer. Nachtje goed slapen maar. Toch weer een hoop gewandeld en dat is een heerlijke rustdag voor mij! April is net begonnen.
2 April – Intervallen hardlopen op CARBON schoenen!
14min warming up, 400-800-1000-1000-800-400 snel met 200m rust en 5min uitlopen.
Nieuwe carbon schoenen. Wit. Vers uit de doos aan en gaan. Vincent mee op de fiets. Geen spullen te dragen.
Ik was de hele dag al sjachereinig en prikkelbaar. Al die stomme vragen van klanten. Ik blijf behulpzaam, maar ik ben echt niet tevreden. Uiteindelijk help ik ze allemaal. En dan ook nog naar de apotheek wandelen en teveel geld betalen voor een medicijn waarover ze me gaan uithoren vlak voor het hardlopen! Godsgeklaagd.
Wind tegen. We gaan links-rechts de wu door met wind tegen. DE SCHOENEN LOPEN RAAR EN MAKEN HERRIE. Bonk, bonk, bonk. Terrible. Het tempo is echter meer dan aanvaardbaar hoog. Rond de 5:30! WTF. Natuurlijk is de eerste 400m viaduct op. En wind tegen. Ze moeten ongeveer allemaal even hard.
5:10. Nou. 200m dribbel. Dan 800m. Vincent kwekt niet zoveel gelukkig. Ik kom op stoom en wen aan de herrie. Iets hoger gemiddelde. Rust. Ik moet eigenlijk wel, maar ik ga onderweg niet. Dan de km. Wind tegen. Afzien. Rotsport. Nare schoenen. Alles is niet leuk. Voor een kleine 5 minuten. In 200m herstelt het zich. De volgende km. Door het bos. Uit de wind. Doorzetten. En meer dan dat. Ik loop een kilometer in 4:53!!! Vincent vraagt of ik haast heb of dat ik er zin in krijg. Nee, geen zin, snel hier vanaf zijn. En nu wil ik elke interval iets sneller… Dat is 800m aftellen en rammen. Wind mee, bloedheet en snelle schoenen. Deze ouwe haalt gewoon de 4:37! Dat wist ik toen nog niet, maar het was duidelijk sneller. 400m afzien. Dat is nog geen 2 minuten. Ik kan niet eens tot 100 tellen. Ik loop zo hard als ik kan. Mijn benen, schoenen en ademhaling kan niet harder. Ik loop 400m op een tempo van 4:24!
Dan wandel/dribbel/hijg ik echt wel even uit. Met de pauzes erbij is mijn tempo alsnog verbijsterend. Ik wil stoppen, maar blijf ‘rustig’ uitlopen. Het links-rechts patroon herhaalt zich. Ik stop niet tot thuis. Ik loop 10km in 54 minuten. WTF. Thuis moet ik wel direct naar de WC. Geen echte pijntjes achteraf. Ik ben wel voorzichtig, want dit is even wennen. ik ben trots op mijn tempo’s en mijn gemiddelde van 5:27 overall! Zonder stoppen. Annemarie is nog nooit zo snel geweest met reageren haha. Of ik volgende keer iets rustiger wil inlopen. met een dikke knipoog. Ik ben om op carbon.
3 April – Wandelen met mijn havo-vriendin en fietsen op de racefiets.
We waren vriendinnen vanaf havo3. Zij met een eigen zwembad en sauna in huis en ze wandelde naar school vanuit de villa. Ik fietste 7km. Ploeterde en leerde. Zij ‘kocht’ een havo-diploma. Haar levenservaring was surfen op de eigen camping in zuid-frankrijk, maar ik durfde de metro te nemen toen we samen een uitje naar Parijs deden. Zij had het geld. Deed universiteit, maar was liever juf geworden. Kon niet voor haar pa. Ik deed mbo en klom langzaam op. Na 10 jaar bekende ze me dat er thuis altijd ruzie was geweest, elke jaar een nieuw servies gekocht. Haar ouders gingen uit elkaar. We namen een pauze in onze vriendschap, tot ik zwanger was en haar met een peuter in Almere tegen het lijf liep. We pakten de vriendschap weer op. Allebei een klein kind in een andere stad. We deelden alles. Maar na een jaar of 7 liepen onze levens uiteen: zij had een ziekte (ed) en kreeg aangepaste schoenen. Een elektrische fiets. Ik begon met trainen voor een halve triatlon. Zij werd dikker, ik slanker. Ik informeerde naar alle aanpassingen, maar na mijn tweede triatlon vroeg ze: had je dat al eerder gedaan dan? Vriendschap moet van 2 kanten komen en met veel moeite nam ik afscheid. Zij zal wel gezegd hebben: ze kon niet met mijn ziekte omgaan. Ik werd alleen maar gezonder, zij kreeg een traplift. Maar ik stuurde haar altijd een felicitatie voor haar verjaardag: ze is 2 dagen ouder dan ik! En nu gaat ze Almere verlaten voor een aangepast huis elders. Ze wil afscheid nemen. Dat heb ik nog een keer gedaan. Zij stelde wandelen voor. Ik was te vroeg en wandelde al bellend met mijn ouders alvast een stuk. Zij kwam in haar Scoozy, een elektrische rolstoel. We wandelden. Ze kan nog steeds de weg niet onthouden. Ze is stevig. Kan slecht lopen (niet eigenlijk). Geen uur zitten (rugpijn). Absoluut geen hele dag werken. We hebben over verhuizing gesproken. De kinderen. De familie. Thee gedronken bij het Eksternest. 1 Korte vraag: loop je nog altijd? Verder ligt mijn gezonde leven mijlenver bij het hare vandaan. Ik stel me voor hoe stressvol verhuizen voor haar is. Zij toont geen belangstelling voor mij. Deze vriendschap was al lang geleden voorbij. Ik voel me slecht dat ik me beter voel dan haar. Dat ik zo gezond ben. We zagen I van de tva hardlopen. Die is 70+. En ik zag racefietsers. Ik heb heerlijk 5km gewandeld. E pocht over buiten zijn. Ik ga haar niet missen.
Dan ga ik in de middag intervallen fietsen. Met veel wind. Ik ben moe van de ochtend. Mijn sociale energie is meer dan op. Het vreet aan me, dat ik te gezond ben en dat niet kan snappen. Ik heb geen zin in fietsen. Twijfel lang: binnen of buiten? Het is koud buiten en het waait hard. Binnen is zo saai. Ik ga naar buiten. Niet altijd voor het gemakje kiezen. Ik hoef voor niemand niks. Er staat een training met intervallen. Muziekje, warme kleren en door de stad trappen. Zo min mogelijk wind tegen meenemen. Er zit geen energie in. Geen zin. Geen motivatie. Geen plezier. Het gaat niet snel.
Op de dijk wel. Het wordt niet leuker of beter, maar sneller. Dat haalt het gemiddelde wat op. Maar ik heb alle tijd om me zorgen te maken over de terugweg vanaf de knardijk. Ik doe 3 van de 5 keer staand. Ik haal fietsers in en ga stug door. Maar de mannen halen mij ook in alsof ik met mijn 37km/u stil sta. Irritant zeg. Ik ben het gevoel dat ik het best goed doe al lang weer helemaal kwijt. Want ik ben ook dik en langzaam dus. Ik kan met dit geneuzel niet aankomen op een triatlon. Ik moet 12’ aanzetten en dan rij ik bijna 40! Vind ik heel wat. Het gemiddelde gaat van 24 naar 28,7.
Knardijk. Afzien. Windkracht 4 van zij. Het lukt me wel, dat wel! Ik haal de andere man weer in. 10’ minuten harder. Meer mijn best doen. Het is rommelig bij de weg. Ik ga langs de sluizen. De 4’ rust vind ik prima. Dan 8’ doorzetten. Tegen de wind in. Ik doe hartstikke mijn best!! De 28 is al weer uit beeld. Het is heerlijk rustig. De training laat ik wat los. Dan langs de ibisweg, want de trekweg wil ik zó niet! De ibisweg is met volle wind tegen ook niet zo leuk, maar in kleinere blokjes op te delen. Ik heb ineens al 41km gefietst. Joh. Er zijn al een paar tulpenvelden. De brug en de file over. Dan nog een keer een blok harder inspannen. Ik kan niet zeggen dat het goed gaat, maar ik probeer het toch steeds weer! Nog langs de vaart, want 2 uur zijn nog lang niet vol. 50km wel. Ik wil het gemiddelde boven of op de 27 houden en dat lukt. Ben er moe van. 55km
4 April – Een trail met Vincent en zwemmen
een Trail met Vincent. Op zijn iniatief! Zijn plan, zijn route, hij reed, hij had het bedacht en ik mocht mee. De hoofdprijs dus, maar ik vond het ook spannend. Het is ver hoor! En ik ben niet zo snel. Het rijden was al een ding, maar we gingen op tijd en even over 11en gingen we rennen. Meteen omhoog. Ohja, dat was hier heel veel: hoogtemeters.
Bij het watertje stopte Vincent al voor een kikker. Het was zonnig en ik liep kort-lang. Het is dan altijd even wennen, dat het tempo zo laag ligt en dat het zo vermoeiend is. We dachten wel heel vaak hetzelfde! Het bos was prachtig, het groen echt geweldig. Het was alleen best druk. Steeds wel mensen. Het is even wennen aan het trage tempo en dat je soms moet wandelen door een enorme zandhelling of gaat stilstaan om te kijken naar de hertjes.
De wereld bestaat uit jakkeren op strava tegenwoordig. Maar bij het Vogelmeer wat er prachtig bij ligt na een km of 5/6 was ik gewend. Kijken, de route volgen en genieten.
Ik stuurde Vincent een trap op en omhoog naar een uitzichtspunt. Mooi, maar ook weer druk. We liepen over een verhard pad en ik vroeg wie V anders had meegenomen dan mij. Hij was of alleen gegaan, of met J. We gingen weer omhoog voor de laatste keer de duinen over naar parnassia.
Het ging goed! Ik bedoel: geen WC, geen moeite, geen pauze nodig. Het strand op. GENIETEN. Wind mee, hard zand, golven en de geur. Ook weer druk, maar ik lach een kilometer lang.
Na 10km even zitten en ik at een gel van Amarc. Drinken erbij en even rust. Maar zien hoe het valt. V
erder langs de zee en we misten bijna de afslag. Door dat mulle zand moest ik echt omhoog lopen. Toen was de route dicht wegens broedseizoen. Ik voelde me GOED. We gingen verhard verder, het was rustig en ik kon even plassen terwijl Vincent de route verder bekeek. 13km in anderhalf uur. Verhard en glooiend verder. Gel kikt in, ik kan door blijven gaan en ik ben helemaal zen. Het is heel erg lang geleden dat ik zo’n flow had!
Bos weer in en ik vind alles mooi. Het is een tunneltje en alles is goed, ook als het ‘maar’ 20km worden of 2 uur. Door naar de terrible 16 en ik kan gewoon blijven gaan. Ik herken stukken van toen ik met J hier de marathon liep (wat bezielde ons) met de bebouwing op de achtergrond. Na 16km even een stopje weer. En dan begint het aftellen én de ellende: omhoog, verder omhoog, moeie benen en moeite. Wandelen. De Trap. Een berg.
En omlaag, omhoog en zand. Mén, wat een moeite! Mijn benen vertragen. Kilometers aftellen. Nog een keer bijna verkeerd lopen. In 2:23 ruim 20km bij de auto. Ik maak m af, de halve marathon. In 2:28:16. Valt me enorm mee! 7:01 gemiddeld. Uit-thuis is 2 uur en 47 minuten. Valt me ook mee. Ik ben er wel heel erg moe van! Vincent rijdt terug. Mijn hele lijf is vermoeid. maar dat mag. 284 hoogtemeters! Duintje-veel.
En dan om 5 uur de TVA duur-krachttraining MET ACHTJE zwemmen.
Ik had het mijn benen beloofd, dat het met achtje mocht. Eerst inzwemmen en goed letten op de slag enzo. Onder de 2′ met achtje. Dan een heel lang blok achter M: 100-150-200-150-100 met 25 school tussendoor en de eerste baan hard. ik hield het wel bij, maar niet in de schoolslag (ook met achtje). Daarna ging M ons voor op 300m z1. Kan ik oefenen met slepen. Zij doet een keerpunt en dan haal ik haar weer bij en zwem ik dus harder feitelijk. Met mijn laffe achtje.
Daarna 3x100m: z2 armen (duh), z3 hele slag (no), z2 armen. M stopte en dus ging ik voor in de Z2 blokken. Z3 liet ik aan LZ over. niet dat ik mijn achtje aan de kant legde natuurlijk. Dan 200m z1 (vooraan), 100m armen z2 (liet ik W lekker voorgaan) en 100 hele slag (duh) z3, mocht W ook voor. Maar dan haal ik hem in. Ik had geen zin om iemand iets te zeggen, maar W is altijd zo grappig kritisch. 100m z1 (ik weer voorop) en 2x50m (z2 en z3) en die deed ik ook voor en even mijn best gedaan. Die stomme garmin had 25m teveel geteld. We waren te snel klaar! “Logisch, we zwommen te hard”, mokt W dan met een grote glimlach. Ik zwom 100m met achtje en toen nog 100m zonder achtje en dan keldert de tijd naar 2:14. Oeps. Mijn benen waren dan ook helemaal KLAAR met mij en ik had onwijze honger. Gewoon honger. Logisch, lunch was 1 gelletje. Ik wilde de 25m erbij doen met naar het trapje zwemmen, maar toen maakte Garmin 150m van het laatste stukje en razendsnel. Let it go. Ik heb een uur gezwommen en het ging hard met 1:58 voor mijn doen. Ik vond de douche te warm. Ik heb nog even met I gekletst die EH in haar rolstoel en mij gister zag op haar hardlooprondje (ze is 72!) en dacht dat ik met mijn moeder was! Ik kletste toch nog even met DH en toen at ik alle stroopwafeltjes op en haalden we patat en hielpen we Rob met de nieuwe koelkast, maar die was eigenlijk al klaar. En nu is alles in mijn hoofd en mijn huis en qua zin en motivatie een zooitje in en om mij heen.
Het lijkt misschien allemaal veel qua sport en misschien ook goed voor een 50+er, maar mijn hoofd mokt anders: het is wel langzaam he, en alles laf met een achtje en niet eens netjes uitgefietst. En ik zie iedereen opeens hard en onwaarschijnlijk veel fietsen (de 100km-ers vliegen in het rond) en dan voel ik me suf, dat ik gister maar 55km haalde. En ook weer traag. Eigenlijk is mijn 5:27 van donderdag ook een farce en nauwelijks het vermelden waard, hoe goed het voor mij ook is. Het is ook weer die periode dat alles verkeerd is, wat ik zelf ook doe. Dat ik vooral de rommel zie in huis en vergeet hoe vriendelijk ik naar iedereen ben. Ik schep niet op, want ik weet werkelijk niet waarover! Ik voel gelukkig wel heel goed hoe waardevol het is dat ik met Vincent kan gaan sporten en genieten. Dat is de hoofdherinnering!
5 April – Fietsen binnen en buiten wandelen op deze stille paasdag.
Nu heb ik alle tijd om alles erbij te schrijven! Ik noteer alles in Garmin en heb dan 2000 tekens. Dat neem ik dan over in de blog. Dat is niet altijd genoeg… maar nu heb ik wel 3 activiteiten! 2 routes in Zwift en de hele duurtraining in Garmin!
Ik sliep vannacht onrustig, maar voor Garmin was het weer supergoed, net als de hele week blijkbaar al. Wonderlijk. Het is een keer zo dat ík spierpijn heb bij het opstaan! Ik voel mijn bovenbenen en mijn voet en enkel een beetje, maar in de loop van de dag of eigenlijk een uurtje na het opstaan, is het alweer over.
Ik heb alleen NERGENS zin in. In niks. Niet in eten, niet in sporten, niet in blijven liggen en niet in iets doen. Ik sta toch op, ontbijt en bouw Lego met Vincent. Hij gaat werken. Ohja, het is pasen! Dat is wel raar, want ik doe niks speciaals vandaag. Omdat ik daar… geen zin in heb. Gelukkig toont Strava me dat iedereen ruimschoots de tijd heeft voor eindeloos lange ritten en lopen. Ik vind het veel te hard waaien. Daar heb ik helemaal absoluut zeker geen zin in. Ook niet in binnen fietsen. Uberhaupt niet in fietsen. Ook niet in sporten. Wel in wandelen, dat is het allerenigste. Misschien een heel klein beetje. Op het schema staat nog 2 uur fietsen. Zucht. Ik ben te braaf om het niet te doen en over te slaan. En wat zou ik anders moeten doen? Het huishouden?! Daar heb ik nog minder zin in!
Na de lunch neem ik de chocolade en cola mee naar boven en pak ik mijn boek. Ik ga routes doen van het Spinning Wheel, dan kan je na de route een prijs draaien. Vincent is er letterlijk verslingerd aan. Ik vind de route Flat out Fast in Watopia te saai. Heb ik ook geen zin in, maar ik ga het toch maar doen. Ik doe er niks naast. Verveling. Naar een nieuw level. Verveling en dan zo snel mogelijk. Ik trap alleen maar. Ik ken de route. Ik ga hard voor mijn doen, maar ik word alleen maar ingehaald. Maar ik geef niet op. Dat is deze training ten top. Niet opgeven en doordrammen. Ik heb na 2 minuten geen zin, na 10 minuten niet en na een half uur ook nog niet. Ik heb alleen ten doel om de route af te maken. Ik heb geen muziek, eet of drink niks. Ik lees ook niet, doe niks anders dan fietsen en trappen.
En al ga ik boven de 30 en doen mijn benen hun uiterste best, blijkbaar is deze route vooral aantrekkelijk voor de allersnelste en beste fietsers. Ik hoor daar niet bij. Nu niet en nooit niet, maar vandaag zeker niet. Vandaag voelt alles nog meer dan gister als ‘veel te slecht’. Ik wéét dat het de hormonen zijn, dat het ‘erbij hoort’, maar het voelt nou eenmaal zo. Het is allemaal te sneu voor woorden wat ik doe. Als ik geen zin heb. De route is na iets van 21km klaar en ik draai een wielset!
Ik ga door tot 25km, want dat telt straks makkelijker, maar ik ben nu ook weer lekker bezig op dit vlakke oersaaie stuk. Ik maak de 30km vol. Niet eens het uur! Ik rij gemiddeld 30,8. Er zitten dan ook maar 59 hoogtemeters in. En dan stop ik even. Kan ik naar de WC. Beslissen of ik af stap. Dat komt overigens maar heel even in me op. Ik ga gewoon nog een andere route doen. Maar dan met een boek en met de koekjes. Die haal ik beneden op.
Ik stap weer op, eet een koek en zoek de volgende route met de minste hoogtemeters en het spinning wheel. Ik heb nog steeds geen zin, maar mijn benen doen ook geen pijn meer. Die zijn de halve marathon van gisteren gelukkig weer vergeten. Het boek is net spannend genoeg. De route wederom saai en bekend en ik kijk dan ook amper. Ik heb wel uitgeteld dat ik maar 1 uur en 48 hoeft voor een groene training. Ik zit nu in een stadium dat ik niet eens geen zin meer heb! Ik lees en ik trap. Omhoog en omlaag. Ik schakel niet, ik kijk niet naar Zwift op 1 momentje na als ik de route totaal niet snap en ik hou een beetje in de gaten wanneer ik mag gaan spinnen met het wiel. Dit zijn iets van 23 kilometer. Begrijp me niet verkeerd: ik zweet wel en heb het wel warm en voel de inspanning heus wel, maar het interesseert me niet meer. Ik spin weer een helm die ik al heb en dan krijg je blijkbaar een hoop zweetdruppeltjes kado.
Ik wil liever punten, want dan word ik ooit nog level 60. Ik fiets 25km vol en ik heb dan 1 uur en 50 minuten gefietst. Ik vind het meer dan genoeg! Ik reed deze tweede rit ook nog 28,9 gemiddeld! Huh? Nooit meer mijn best doen dus. 141 hoogtemeters verzameld en ik heb over twee training gezamelijk 29,9 gemiddeld gereden. nu wil ik naar buiten! Denk ik. Want echt ergens zin in heb ik nog steeds niet. En of 55 kilometer nou zo’n wonder is? Ongetijfeld absoluut niet. En die snelheid is binnen, dus dat telt ook niet mee voor de buitensporters. Ik doe mijn boek dicht en stap snel af.
Dan ga ik wandelen. Muziekje op en stappen maken. Die heb ik nog nodig. Net als bij het fietsen heb ik ook hier geen zin in. Ik weet ook niet waar ik heen wil of voor hoe lang. Ik ben moe. En toch ook weer niet. Mijn benen vinden alles al lang goed gelukkig. Ik ga maar een beetje een kant op en kijk op mijn telefoon. Ik zie wel bloemetjes en zon en het is niet echt druk op de straten gelukkig. Ik pak een onverhard pad door de wijk. Er vallen een paar druppels. Ik loop gewoon. Het voelt allemaal okay-ish, maar het is niet leuk of apart of goed of snel of iets.
Ik vind de oekraiense enclave best leuk, dat al die mensen inmiddels Nederlandse kentekens hebben en buiten bij elkaar zitten te BBQ-en. Zouden ze ondanks dat het hier goed is toch graag naar huis willen? Ik loop door het park achter de sieradenbuurt. En dan door de Sieradenbuurt weer naar huis. Ik zie die stomme TdN nog rennen, wat een lomp tempo heeft hij, maar ik zwaai naar hem als de vriendelijkheid zelve. Ik haal de stappen, heb me nauwelijks vermaakt en wil nu op de bank zitten en de galetten opeten en cola drinken. Het hele paasgebeuren is aan me voorbij gegaan. Het huis is nog steeds best een zooitje, maar ik heb geen zin om het op te ruimen en zo goor is het nu ook weer niet.
Het grappige is dat ik het gevoel het riseetje van de triatlon te zijn, niet genoeg te doen, laf bezig te zijn en te wandelen en traag hard te lopen en met achtje te zwemmen. Maar de werkelijkheid is dat ik met mijn 12,5 uur triatlonsporten bij de clubs van PS en T3S maar nauwelijks onderdoe voor de immer trainende gymdocenten. Het stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘logisch dat jij de meeste tijd sport, je bent ook gewoon langzaam!’ Ik heb met wandelen en krachttraining erbij gewoon 17 uur gedraaid. 234 kilometer bij mekaar gesport. Dat is voor een vijftig+er best goed. Denk ik. Ook al ben ik traag en val ik niet op en ben ik vooral geen voorbeeld en deel ik al helemaal niks.
6 April – tweede paasdag in Veldhoven en fietsen!
Een rustdag op het schema. Een paasbrunch in Veldhoven. We waren op tijd. Kon ik een keer mee de tafel klaarzetten! Teveel gegeten. Praten met de familie. En al die tijd prachtig fietsweer. Droog, warm, nauwelijks wind. Zonnig. Veel in de auto zitten. Vincent moest fietsen, 2 uur. Ik hoef niks. Ik wil. Op de tijdritfiets. Even naar buiten. Afreageren. De fiets testen. Natuurlijk is dit voor iedereen een prima dag voor 100 of meer kilometer, maar ik vind een rondje oostvaardersplassen genoeg. Uiteraard is er iets verkeerd gevallen, dus mijn darmen zijn pijnlijk overstuur. We fietsen samen de stad uit. Dat is even wennen. Met liggen al zeker niet. Zoeken naar de weg. En dan op de Trekweg liggen en merken dat het snel went en lukt!
Na de bochten gaan V eigen tempo. Kan ik ook even zelf liggen en trappen. Dat gaat best oke! Qua tempo enzo. Net als dure schoenen helpt een dure fiets me aan tempo. Gemak. Vincent wacht bij de brug. We fietsen samen naar de sluizen. Het is geweldig om Vincent te zien lachen op de fiets en als antwoord op de vraag waarom het antwoord ‘met zo’n fiets als deze heb ik verder niks nodig aan vriendin’ te krijgen! Blijkbaar rijden we flink door. Maar ik zie alleen maar vooruit: problemen op de knardijk.
Oversteken is stom en dan wind tegen. Ik zeg Vincent mij uit de wind te houden en hij gaat 27/28 voor me fietsen. Ik ga er weer naast fietsen en vraag hem of hij dag tempo voor mij doet of omdat het zwaar is. Voor mij dus. En hij gaat harder fietsen tot 30/31. Geen moeite voor hem. Ik ga liggen en ik vind het DoodEng. Zo dicht op Vincent, zo hard en liggend. Ik heb echt moeite om rustig door te ademen! Niet zozeer dat het tempo te hoog is, maar ik vind het erg eng. Ik merk wel hoe stayeren werkt.
We rijden samen de dijk op en wind mee in. Zo dus. Doorrijden zonder moeite. Boven de 30. We kletsen en we rijden lekker door. Vanaf de parking gaat Vincent er eigen tempo vandoor. Ik hou zijn 42 even bij, maar dan rijdt hij weg. Ik blijf ook gewoon hard gaan! Boven de 39. Hij wacht op me bij de volgende parking. Net geen 30 in een uur. En het hoeft niet eens he!!
Ik rij door met Vincent en hij gaat nog wat verder voor 2 uur. Ik ga terug en ook wind tegen 30+. Ik maak 40km vol. In 85 min met een gemiddelde van 29,3. Ben ik daar nou trots op, blij mee? Welnee. Het was maar 40km. Zomaar. Omdat het lekker fietsweer was.
7 April – huishoudkracht, fietsen met een koppelloopje en meefietsen en (doe normaal) zwemmen ook nog
huishoudkrachttraining – Eerst alle wc’s: de kattenbakken, onze toiletten, de badkamer gaat dan mee en de was draait (weer).
Daarna even lunchen.
Na de lunch de woonkamer: alles afnemen, opruimen, alle vlekjes weer weg.
Dan even boven met een doek langs en tot slot de was opruimen.
Dan is het huis weer aan kant! En de krachttraining is gedaan.
JB beweert dat het gezin doordraait als je zelf als moeder gelukkig gaat worden omdat je zo dolgraag 4 maanden in het buitenland wil werken. Lijkt me een topidee: 3 maanden in Ierland trailen, trainen, een boek schrijven en helpen in de plaatselijke bibliotheek ofzo. Mijn kind is er oud genoeg voor, mijn man kan me prima missen en het huis is met een paar uurtjes weer schoon. Maar dan mis ik het ‘ik had een 8 mam voor die presentatie’ en ‘zal ik je fiets even nakijken’ en het eindeloze ‘mauw’. Dan ruimen ze niets meer op, zonder mama’s voorbeeld. De was bijhouden is toch een ding. En we weten nu al niet meer precies wanneer de kattenbakken gedaan moeten worden. Natuurlijk draait alles door, natuurlijk word ik er persoonlijk helemaal blij en zen van; maar als dat het beste is voor je nageslacht, waren kinderen op hun 3de al weg bij hun ouders. Dus ik doe een paar uurtjes huishouden, kan minder werken en sport met mijn zoon van 19 mee -die het allerliefste zijn moeder meeneemt op trailtocht, anders gaat hij nog liever alleen. Ik denk dat dat veel en veel waardevoller is als wanneer je in 4 maanden tijd je kids 5 weken vakantie kan aanbieden. Meefietsen op de tijdritfiets en hem even zijn eigen tempo laten gaan is uiteindelijk boeiender dan dat je kind een taal leert van de au pair die na 4 maanden weer vertrekt. Een man in de buurt die de koelkast kan inbouwen is echt wel fijner dan de man waarvan je keer op keer op social media moet roepen hoe geweldig het is dat hij achter je keuze staat. Maar de au pair, het gemis, de slechte voorbereiding: die vergeet madame B graag.
Fietsen: 4 keer 20 minuten duurtempo en 5 minuten snelheid. Men kan wel zeggen dat het materiaal niet uitmaakt, dat het niet gaat om snelheid, maar om deelnemen, maar -eerlijk is eerlijk- het is wel een stuk bevredigender als je gewoon ook een lekker tempo kan halen! Als de tijdritfiets duidelijk makkelijker rijdt. Als je netjes wat eet, ook al zijn het maar 3 bloks. Drinken blijft nog wat achter, maar ik blijf dan ook een angsthaas op de fiets met net teveel zijwind. Ik reed langzamer dan gister (28,4), maar wel meer bochten en meer wind. Ik reed iets verder om. 110 minuten moest ik. In blokken van 20 min duurtempo en 5 minuten harder. Het is lastig met wattages: soms te laag met wind mee, te hoog als je moet aanzetten. Ik deed dus gewoon maar aan fietsen. Muziekje op en trappen maar. Stukje bloesempad-trekweg-ibisweg. Het was drukker dan gisteravond! Knardijk. Het wordt wat hoor, dat snelfietspad! Maar nu is het nog een bouwput. Ik zette de 5 min wel lekker aan. Goed mijn best doen wat er kan zeg maar.
Verder wind mee/van zij op de Knardijk. Dat vind ik dan wat eng, dus ik durf niet voortdurend te liggen. Schijtert hiero. Op de oostv-dijk wind mee. In het eerste uur een tempo van 27,? En dat viel wat tegen, maar de dijk maakt veel goed. Ik ga hard tussen de parkeerplaatsen, maar minder hard dan gister.
Daarna vallen de 5 minuten pas. En dan terug over het verbindingspad met wind weer tegen. Ik heb nog veel tijd en afstand nodig, dus over het Vaart-terrein ga ik heen en weer. Wind mee, wind tegen, bochten met afremmen. Desalniettemin rij ik 43km in anderhalf uur. Ik had me in moeten smeren… korte broek kon prima. Dan langs het centrum ook nog en nog een keer aanzetten ook. Gaat niet meer so vanzelf. Ineens is er veel wind tegen… vind ik. Ik zie ook op tegen 3km hardlopen op 5:15, dat kan ik niet denk ik. Op de Evenaar wind mee en enge oversteken. Ik maak 50km vol in 1 uur en drie kwartier. Gemiddeld dus 28,4. Dat is goed genoeg voor mij. Komt door de fiets!! Uitvoegingsscore is wonderlijk genoeg nog 49%!
een koppelloopje van 4 kilometer. Plassen, fietsjasje uit, carbon schoenen aan en gaan rennen. Ik vind 5:15 hard, maar dat staat voor de eerste 3km op het schema. Dat is mijn wedstrijdtempo (op goede dagen). Ik verheug me al op de km uitlopen. De straat uit is lastig. Die schoenen maken zo’n herrie! Muziek nog steeds aan en een ritme zoeken en ik ga te langzaam. De brug over en dan ‘omlaag’ lukt het: ritme gevonden en ik ga te hard. Het is lekker warm. De route is te bekend. Maar de lucht is felblauw.
De tweede kilometer gaat vanzelf en het gaat te hard. Ik doe mijn best om te vertragen, maar het gaat wel gemakkelijk, maar absoluut niet rustiger! Een km onder de 5:00. Nog meer vertragen? Ik probeer het, maar dat horloge blijft een tijd rond de 5 minuten aangeven. Ik wen aan de herrie van de schoenen. Triatlon is een geluidsniveau omhoog gegaan: geborrel bij het zwemmen, ratelende bewegingen tijdritfiets en knallende schoenen. Ik weet niet hoe hard de derde kilometer gaat, maar ook te hard. Ik ga door het bospaadje uitlopen. Dat scheelt wel tempo. Dan loop ik 5:25 (hahaha) en op asfalt weer 5:05. Toch weet ik het niet bij deze schoenen. Mij som rechts zit niet lekker, in de tweede km voel ik mijn enkel weer. Dat gaat over gelukkig. Ik maak 4km en een beetje vol binnen 21 minuten. Dan moet ik thuis naar de wc door lopen. Uitvoeringsscore is 52%, terwijl het grootste deel veel te hard ging. 5:06 gemiddeld. Het materiaal maakt wel degelijk uit! Nog even denken of ik echt deze schoenen aan wil bij de triatlon volgende week. En zo zit het sportprogrammaatje van de dag er weer op. Ohnee, zwemmen nog. Hoeft niet met iemand gedeeld, geen getrippel-dinsdag, niet op Strava. Ik heb gewoon harder gelopen dan Vincent! Of dan wie ook. Ligt aan de schoenen.
En dan nog effe Mama to the rescue of uitfietsen of wat je maar wil. Ik zat op de wc na het hardlopen en hij appte: kom je me halen, want het lukt totaal niet. Toen ben ik met mijn carbon schoenen nog aan op de stadsfiets even naar hem toe gefietst. Hij haalde de tempo’s net niet. Voor het eerst en het laatst ongeveer: liep ik harder dan hij! Alleen kan hij dat 11km volhouden en ik 4. Ik heb nergens last van verder gelukkig. Garmin danst positief: productief! En zowel voor het fietsen als voor het hardlopen is de vo2max met een punt gestegen. Naar respectievelijk 45 en 47. En mijn huis is schoon! Wat een dag.
Tot slot een tva duurtraining baan 2 zonder achtje, zwemmen dus.
alles zonder achtje. Nou, aan het einde was ik wel echt doodmoe hoor! Compleet energieloos. Ondanks een flink bord macaroni. Bij het inzwemmen ging GN me even corrigeren, nou Rot Op zeg. Laat mij mijn ding doen zeg. En dat is doorzwemmen en slepen en oefenen. De tijd is opeens nog heel kort. Het lukt me wel om te zwemmen, maar snel gaat het nog niet! Maakt ook niet uit als ik carbon schoenen heb hahahaha. Dan 300z1-150z2- 200z1-100z2 100z1-50z2. Ik ga achteraan. Oefenen, oefenen en de tijd maakt me niet uit. Volhouden. Na een dag als vandaag is dat een toptraining. Dan 50 m eigen slag en dan doe ik slepen.
Daarna 100m techniek: Slepen, oksel (kan met slepen), bijleggen en lange slag. Die laatste is ook wel lekker voor mij en mijn ademhaling. Dan de hele riedel nog een keer omgekeerd. Ga weg zeg. Dus 50-100-100-200-150 en toen ben ik gestopt. Na de 2de 100 werd ik echt wel moe en krachteloos en energieloos. Geen zones meer en al helemaal geen snelheid. De neiging om een achtje te pakken werd groot. De laatste 300m sloeg ik over. Klaar ermee. Zaten er 52 minuten op. 48 is genoeg. Dus dit ook. Heb ik rust onder de douche. Ik had 2025m gezwommen, dus ergens moest ik de 35 erbij toen, toen telde Garmin 50 en ik liet het er maar bij. 2:07 gemiddeld is weer een beetje beter als eerder. Deze oude dame doet het toch weer even: 50km hard fietsen, 4km heel hard lopen (allemaal relatief) en 2000m zwemmen. En het huis weer op orde en enige opvoeding ondersteund en gegeten. En een half uurtje gelezen ook nog! Het is me wel goed zo. Waarom voelt het nou nooit echt goed?!
8 April – Een lunchwandeling en samen met Vincent fietsen
Al snel het horloge aangezet. Rustdag. Dus wandelen is welkom. Tickets op mijn werk en die doe ik gewoon maar een voor een. Stukje bij beetje. Soms door elkaar. Tussen de middag wandelen we dus lekker.
Het is hartstikke warm buiten! Ook hier weer stapje voor stapje. Ik luister, loop en later babbel ik met Je over EH. Het gebeurt niet vaak dat ik eerder het stappendoel haal dan de andere dagelijkse doelen. De middag werk ik best gericht. Ik heb de hele dag een wat zeurende hoofdpijn, maar ik weet de paracetamols te vinden. Ik snaai net teveel. Ik ben qua gevoel erg vlak vandaag: enerzijds moet ik er om lachen dat we betrapt zijn hoe goed we tickets oplossen, anderzijds ben ik wat geirriteerd door allerlei kleine dingen. Ik kan niet goed echt iets beslissen. Er wordt weinig gebeld. Niet in mijn dienst. En dan is het alweer 5 uur! Er zijn dagen dat ik om 3 uur al denk: wanneer is de dag afgelopen, maar nu vloog het juist weer voorbij!
hij appte of ik mee ging fietsen, die knul van me. Ik heb een rustdag, maar naast hem fietsen als hij rent kan wel toch. Ik vroeg hoe lang, moest lang denken of ik zin had en hij zei: alles tussen 3 kwartier en 2 uur. Toen raakte ik het kwijt, maar hij bedoelde mee fietsen als in: allebei op de fiets. En toen had ik al een beetje toegegeven! Verwarrend dus. Snel eten na thuiskomst dan maar en ik moest een route bedenken en de racefietsen. Ik had geen haast, geen doel; alleen een rustdag. Alsof fietsen leuk is zeg! Over de ibisweg wind tegen. Eerste bloemenveld.
Dan naar de Knardijk en daar overheen. Erg mooi met de zon en zo. Ik vermaakte me prima. Het ging ook niet hard en we hadden soort van wind tegen. Als ik de route mag doen, moet je mee over de Knarweg. Het was er best druk! En mooie velden, maar niet eens zo heel veel.
Dan de Vogelweg. Wind mee. Maar… allemaal opbrekingen op het fietspad!! Super superirritant. Van die kloteplaten en krap en vaak achter elkaar ook nog eens. Wel een keer of tien. De zon en het licht waren mooi, maar dat geklooi haalde het tempo en de mood wel omlaag zeg. Daarna naast een bloemenveld even stoppen voor een plas. Dat krijg ik als ik dan veel water drink.
We hadden wel wind mee, dus toen de wegversperringen voorbij waren ging het weer lekker. Erg mooie ondergaande zon. We namen een weg voor wind mee en ik wilde een tulpenveld bij ondergaande zon, maar dat was teveel gevraagd. Geen tulpen daaro. Wel lekker wind mee! Ik vond het afkoelen.
We reden weer terug Almere in en ik vond het wel prima. 38 km in ruim anderhalf uur. Nog geen 25 gemiddeld (24,5), dus een echt prima traininkje voor een rustdag! Allemaal op praatniveau, een halve bidon leeg gedronken en niet gezweet. Nee, dit ritje ga ik niet dood aan. Blijkbaar is onderzocht dat meer dan 2,5 uur sporten per week op hoge intensiteit ook schadelijk kan zijn en je eerder dood gaat, dus ik doe mijn uiterste best voor hartziektes.
9 April – met de mannen wandelen, boottampen met een klein groepje en met Vincent die rent mee fietsen.
M werkt thuis en wandelde met Rob en mij mee. Het was echt warm buiten! En zonnig! Mijn collega met wie ik de hele ochtend had afgesproken was ziek, dus ik had opeens veel tijd over voor de tickets. Dat was wel lekker. Kon ik goed doorwerken. En toch ook geen stress. Kreeg mooi hulp van Jo. En dus even lekker buiten wandelen. En s middags weer verder met puzzelen en helpen. Zo moet ik het maar zien: ik help die mensen vooruit. De tijd ging best weer snel.
Bootcampen. Met een paar mensen, op het veldje. We begonnen meteen met oefeningen en later heen en weer rennen en aantikken. Ik moet elke keer een ritme zoeken in de opdrachtjes en dan kan het eindeloos doorgaan. Met springsquats en plank met aantikken en rennen met aantikken vind ik 8 minuten ook lang hoor! En het druppelde even door. Maar de kleuren zijn mooi. Ik hou wel van het gemaaide gras. Ik doe alle oefeningen mee en span me toch niet echt overmatig in. Gewoon effe lekker. Ergens ook tel ik de tijd wat af, want echt lol heb ik er niet in. Laat staan dat ik mezelf goed vind. Ik vind de rug- en buikspieroefeningen erg fijn. En dan pikt Vincent me op. Heb ik toch een beetje gezweet zelfs joh! Maar ik zal hier geen spierpijn van krijgen denk ik. De foto had van mijn niet perse gehoeven. Volgende keren doen ze het niet meer voor zo’n klein clubje. Mij om het even.
En toen kwam Vincent op de fiets en wisselden we om. Hij rennen, ik op de fiets. Uitfietsen? Nou ja, zo voelde het wel even. We kletsten en we werden ook nat van een korte felle bui. Helaas ging mijn bankje daardoor niet door. We droogden op en de temperatuur was best wisselend. Leuke route die net eens even anders was. Zo het donker in. Dan blijft het toch lang licht. Vincent liep lekker door. Mijn benen mopperden wel over deze rustdag, maar ik vond het wel heerlijk! Na het rennen begon het gelukkig pas echt harder en langer te regenen.
Note 26 april: En toen was April eigenlijk voorbij. En mei ook. Ik vond het lastig om deze blog af te maken. Omdat ik zo mopperde en er van uit ging dat alles zo ‘moeilijk’ bleef gaan. Maar eigenlijk was het best lekker om buiten te fietsen, op de carbon schoenen te rennen en te zwemmen. Gelukkig heb ik de bloembollen nog gezien en was ik in prima conditie!
