2026 – Wedstrijd 11: DTS Bosbaan – Sprint Triatlon

1 oktober – Duurloop 16 minuten-14 minuten-10 minuten -16 minuten en 30 seconden rust tussendoor

Benen als boomstammen en die deden zeer, een zwaar hoofd, geen zin, geen tempo, opgeblazen darmen (al de hele dag) en een lege maag. Geen enkel succes, dit duurloopje.

Lange dag op kantoor en de Batavia bekeken! Wel druk, dus veel onrust. Was er bijna doorheen en toen een training en een telefoondienst en dan raar met mijn collega Y. Toen bleef er toch weer wat liggen. Ik ging naar huis en dacht: laat ik maar gaan fietsen, maar dan klopt er zo niks meer van het schema. En ik baal ontzettend: zwemmen zaterdag gaat niet lukken door een familiefeestje. Dan ben je toch wel sportverslaafd als dat dan je hele week verpest?
Hardlopen dus maar gelijk. Begon met 16 minuten duur. Roze schoenen aan en geen rugzakje of muziek. Joggen. Zelfs dat was moeilijk! Dit geeft weinig moed voor een marathon. Ik liep 6:30-jes! Was dan ook keurig zone 1, maar het voelde alsof de zwaartekracht verdubbeld was. 30 seconden snelwandelen en dan 14 lange minuten. Een viaduct is een berg, de zon een vijand en mijn ritme is een olifant.

Ik ga ietsje harder, 6:20. Met moeite. Heb ook geen route en ik voel me niet goed in elk opzicht. Wandelen kan dus ook in de 30seconden. Dan 10 minuten. Ik doe mijn best, heus. Maar wat ik ook de schuld moet geven (schoenen, voeding?) het tempo zit er niet in vandaag. Vind ook niks leuk of mooi, terwijl de zon schijnt en het rustig is. 6:01, meer zit er dus echt niet in en daar ben ik moe van. En mijn benen nog veel meer! Wandel 30 seconden en dan nog een keer 16 minuten. De snelste manier om thuis te komen is blijven hobbelen. Bos, viaduct en als ik op mijn horloge kijk zie ik tijden staan van 7+. Ik kan de schoenen de schuld geven of niks gegeten, maar dit geeft geen vertrouwen voor de marathon.

6:40. Met veel PIJN en moeite. Ik wil 9km halen en dat lukt in de training van 58 minuten net. 6:27 gemiddeld. Maar ik heb het gedaan, ben in beweging gebleven! Gem HR is 139 en laag, net als het tempo. Gestopt direct na de training en thuis meteen naar de wc.

2 oktober – duurritje van ongeveer 2,5 uur.

Vanaf het moment dat ik wakker word voelt alles verkeerd. Ik voel me SLECHT en nergens goed genoeg voor. Ik erger me ook aan alles en (bijna) iedereen. Een stomme Ironmanclub voor vrouwen; hou op met me. En de gebruikelijke vrouwen die reageren en geweldig zijn; ik kan er niet tegen. De andere supermensen die zich niet in iemand kunnen verplaatsen. De trainster bedoelt het goed met meer eiwitten eten, maar eten is al zo’n getut. En dan dat zwaard wat op het werk boven mijn hoofd bungelt, want stel dat ze weer allemaal stomme beslissingen nemen volgende week… Kan ik niet gebruiken! Ik ga een marathon lopen mensen, laat me met rust en mijn eigen (suffe) dingetje doen, dat is al moeilijk genoeg. Tel daarbij het huishouden op en het familiefeestje waardoor ik het zwemmen mis en ik moet ook nog wachten op het ziekenhuis voor schoonpa. Kortom, ik blijf liever liggen!
Misschien helpt wat fietsen? Niet echt natuurlijk, maar met een muziekje op kom ik 2 uur wel door. Ik ga nog maar op de racefiets en over de dijken waar geen eikels liggen. Ik rij lekker om richting het Beatrixpark. Dat is het enige moment vandaag dat ik het echt even naar mijn zin heb, als ik daar fiets. Voor de rest lijkt het weer allemaal te langzaam te gaan (dat is ook zo) en moet ik opletten voor honden, wandelaars en andere eikels op 2 benen. Op de dijk is het gelukkig wel rustig en het gaat lekker. Ik drink wat en fiets ook maar wat. Ik stel me voor dat de Big Five eens in de OVP staat.

Verder gaat het goed hoor. 🙂 Behalve dat ik mopperig ben en me voorstel dat ik eens een keer mensen de waarheid zeg. Wat ik niet zal doen, want niemand gaat mij gelijk geven, omdat ik traag/vrouw/onopvallend ben. Ik dacht aan 50km fietsen in 2 uur, maar ik ga wat harder. En ik mag 2,5 uur. Dus ik moet wat omrijden. Dan kies ik voor de Knarweg! Nog even een genietmomentje tussen de open velden van de polder met de dijk op de achtergrond. Het is allemaal maar minimaal vandaag, ik moet mijn uiterste best doen om ‘bij’ te zoeken en dat kost energie. Ik stop even voor een fotootje en plas (oude vrouw) en lees een stom appje.

Dan de Vogelweg en terug over de polderweg die dan wel weer druk is met auto’s. Ik zit al snel op 50km. Dan maar verder weer he. Ik ga over de Ibisweg. En de brug. Ik vind de uitgebloeide zonnebloemen wel een mooi gezicht. Uitgebloeide zomer.

Het is niet koud ofzo. Ik ga door het Kotterbos en dan naar huis. Ik maak 64km vol. Voor Joyce! Ook al is ze in Tenerife. Ik ben 2 uur en 23 minuten onderweg geweest. 26,8 gemiddeld. Net niet. Ik ben er niet moe van. MvdB vraagt of ik nog train voor een triatlon, maar ik geloof van niet. Lijkt me wat te vroeg. Alsof ik als vrouw kans maak… Het ziekenhuis laat niks horen. Ik zet mijn berichtje van de DTS maar op Insta, maar het helpt niet echt om me beter te voelen. Verder ziet niemand iets van mij terug op strava ofzo.

3 oktober – hardlopen, zwemmen en wandelen

Marathontempo, stond er op het schema. Een keer 3km en na een km rust nog een keer 2km. Ik heb wérkélíjk geen idee aan wat voor tempo ik dan zou moeten denken. 🤷🏼‍♀️ het hangt er zo vanaf; hoe het lijf zich gedraagt. Vannacht maar matig geslapen en vanmorgen direct al aan de diarree. Ontbijten en dan wachten en de kleding van de marathon aan doen. Nog een keer naar de wc. Ik ga 2km inlopen. 6:12 & 5:58. Dat is al verschillend. Dan 3km marathontempo of iets daarboven. 5:47 & 5:52 & 6:02. Ook weer grillig en onvoorspelbaar, maar de laatste is de dijk omhoog en misschien heb ik dan toch weer energie nodig. Op de dijk een korte stop voor een gelletje en water en een foto.

Kost zo’n 70 seconden. Een minuut dus. Dan een kilometer rust in 6:06. Daarna 2km marathontempo. 5:56 & 5:59. Het kost me moeite en hoewel de zware benen wel meevallen, brengt het toch niet echt vertrouwen in de marathon. Een kilometer rust weer in 6:06. Ik moet nog 2km uitlopen en ik vind dat met die brug die dicht is wat lastig in te schatten hoe ver het is en hoe hard ik zal blijven gaan. Ik heb weinig zin meer, ken het hier wel, voel er weinig meer bij. Ik moet wel weer wat poepen, maar ik loop door tot 11km vol zijn. Dan ben ik bijna thuis ook. 6:01 gemiddeld. Met gel-stop erbij 6:08 gemiddeld. Dat is allemaal prima, maar… ik reken op veel verval tijdens de marathon. Als ik thuis ben moet ik meteen weer naar de WC. Ik ben er nog niet uit hoe dat bij een marathon zal gaan. Aan de ene kant denk ik: alleen maar een marathon, maximaal 5 uurtjes sporten en aan de andere kant ben ik bang voor het moment waarop het niet meer lukt of lekker gaat.

Ik vond het maar zo-zo. Weggaan van het verjaardagsfeest omdat ik wil zwemmen. Omdat ik niet kan overslaan. We waren er lang genoeg hoor, maar het voelt wel alsof ik net iets te verslaafd ben. Ik ging om 6 uur. Het was mega-rustig. 2 nieuwelingen kregen les van LM en 2 in baan 2 en 1 in baan 3, waar ik liever niet bij zwem met al haar hulpmiddeltjes. 1 Iemand in baan 4 en ik had baan 5 voor mezelf om 150m in te zwemmen. Maar tijdens de training ging ik naar baan 4 om voorop te zwemmen voor een man die dan zelf niet hoefde te tellen. We deden elke keer 400m. 75m borstcrawl en dan 25m techniek. De eerste keer: Armen School Rug en de laatste 25m deed ik elke keer zelf 1 op 3. Het tweede blok: Bijleg Oksel Slepen. Derde blok: Alleen Links Poloslag Vuisten. Het vierde blok: Benen Wrikken en rechterarm alleen. Die vond ik echt vreselijk! Het laatste blok: Gespreide vingers, Dubbele insteek en 1op3 ademen en toen heb ik zelf maar lange slag erbij gedaan. 2200m in totaal, waarbij Garmin me 50m kado heeft gedaan. Ik hou ze! We moesten er uit. Het was 7 uur.

De dame in baan 3 deed met al haar hulpmiddeltjes en haar vermoeidheid met herstel (ze snapt niet hoe het kan met elke week een wedstrijd en wat is ze slecht voorbereid met weer een marathon voor de deur volgende week en triatlons in de weekenden rondom de hele die pas 3 weken geleden was- en dan vind ik 2 marathons in 6 weken veel…) zwom 1:52. Ik 2:02. Ik vond het wel goed zo. Ik had trek en fikse honger! Blij dat ik nu was gegaan ook al vond ik deze training niet echt leuk met zoveel techniek geneuzel.

En dan nog van het zwembad naar het station wandelen. siulaim on linn snamha go dti an staisiun. Rob had me afgezet en ik moest ook weer naar huis. De licht was mooi, maar ik heb naar mijn telefoon gekeken en geappt enzo.

Grappig genoeg heb ik daar vandaag de meeste foto’s van gemaakt! Op het station heen en weer gelopen.

4 oktober – Een duurritje van niks

‘n Duurritje van niks. Dat is alles: niks. Vannacht werd ik wakker uit een doodenge droom (de hand van een lijk kwam uit de grond om mijn gevallen M&M te pakken). Ik ben verkouden geworden. Lichtjes, maar het voelt niet 100% fit. Ik sliep vanmorgen dan weer te lang door. Ik had nergens zin in. Helemaal nergens in. Geen spierpijn ofzo, maar ik voel me niet lekker, van geen kant. Ik heb wat hoofdpijn, mijn darmen zijn helemaal van slag. Het is nog net ochtend als ik eindelijk opsta en dan ga ik op de bank door met… niks. En zelfs dat lukt me niet zo goed. I know: hormonen of zoiets, maar ik mag toch hopen dat het volgende week beter is! Ik moet fietsen. Ook geen greintje zin in natuurlijk, maar het is lekker weer en nodigt uit tot buiten fietsen. Er staat 90 minuten op het schema, dus 72 minuten is genoeg. Ik stap node weer op de racefiets. Weer een rondje OVP. Ik zou blij moeten zijn dat het nog kan in oktober, maar ik heb de kracht niet om blij te zijn.

Ook niet veel kracht om te fietsen, laat staan tempo te maken. Er is ook geen wind. Wel veel mensen. Ik moet dan even rustig aan doen en er voorbij. Is voor mij prima! Op de dijk zie ik wel aardige dingen, maar echt genieten lukt me niet. Ik kan ook niet liggen, want de kleren zitten niet lekker. Ik heb een jasje aan en het shirt eronder kruipt omhoog. Ik hoef ook nergens snel voor te zijn, maar het zou fijn zijn als me iets eens een keer makkelijk af zou gaan. Op de Knardijk zie ik een stelletje voor me rijden: zij te jong, hij wat stevig maar ik krijg ze niet ingehaald. Ik krijg ook geen bejaarden ingehaald met hun motortjes. Iedereen schijnt tegenwoordig 30+ te rijden. Ik red dat niet en vandaag al helemaal niet. Ik tel simpelweg de tijd en het rondje af. Meer eer is er niet te behalen.

33,5 km met 26,4 gemiddeld. Te sneu voor woorden allemaal en ik ben er nog moe van ook! Vincent is eerder thuis om te vertellen van de badeendjesrace. Ik snaai alleen maar. Snel vergeten deze niets-toevoegende training!

5 oktober – wandelingetje

Even wandelen nu de zon nog schijnt. Ik heb de hele dag (hard) gewerkt. Nooddienst tot 18:00 gedraaid. Tig tickets. Geluisterd naar de collega. Paar telefoontjes. Kortom: de dag duurde eindeloos en iedereen kon lekker buiten fietsen of rennen blijkbaar.

Ik ben met Rob samen naar de winkel gelopen met een ommetje. Ik ontdekte dat de Januaristraat 500m lang is van hoek tot hoek. Ik kan dat zo niet inschatten! Ik ben moe van de dag en kom niet meer tot krachttraining. Mag ik soms ook toegeven dat het niet meer allemaal kan en dat ik niet ook consultant erbij kan zijn, niet voor alle ouderen kan zorgen en ook nog kan blijven sporten?

6 oktober – fietsen, zwemmen en de pedicure en de Cranio-therapie

Door de mist wandelen naar de pedicure: is aan mij besteedt! De pedicure snapte er weinig van, 14 uur bewegen. Ze kan zelf de trap nauwelijks meer op. Zelfde leeftijd. En toch voel ik me niet speciaal, zelfs niet sportief! Cranio. Nieuwe dingen. Andere aanpak. Ademen en loslaten. Ik kan niet goed loslaten. Ik voelde de kleuren heel erg. Ging er in mee. Sensatie-oneel. Voelen en zien. Ik ging vooral omdat ik zo bang ben dat de cyclus mijn dag verpest. Maar na de sessie was en ben ik zo blij vrouw te zijn! Tot de groep te horen die beanrion zijn. De heerseressen van weleer. An bean liath. Die zelf kan roeien. Met het water mee. Diep geworteld. Bheanrion. Bhean liath. Banrion. Bheannachd. Rood en warm. Zon en strand. Rust. Past mij niet. Te warm. Ik wil zwemmen of roeien. Groen. Verkoeling. Geeft tegenwicht. Balans. Wit. Licht. Eenvoudig. Helder. Draait mee. Paars. Heilig. Koningin. Ik zie het. Veilige deken. Grijs. Egaal. Rijkdom. Wijsheid. Do na mna. Taimid na scamaill agus an croi Taimid na rialtan agus an saol Taimid liath agus solas Tamid na uisce agus an grian Taimid an ciorcail agus corcra Taimid na mna Ik dacht dat ik naar Eindhoven ging voor mijn ouders, maar ik doe het voor mijn nichtje, voor mijn zus. Voor de vrouwen. En hoewel mo bheannachd Schots is en zegen betekent, is het gaaf dat de zegen vanuit de bhean (vrouw) komt.

Tussen wasjes, pedicure, lunch en alles door ook maar weer even op de fiets gekropen. Nobody cares, niemand die er iets van hoeft te vinden, het gaat allemaal nergens over; gewoon een beetje trappen. Komt niet op Strava, niet uitgelicht op Final Surge en ook niemand die er verder aandacht aan besteed. Dus doe ik dat ook maar niet. Op de racefiets, door de stad, muziekje aan. Jasje aan, maar lekker een korte broek (iets met al die wasjes). Ik doe (zoals gewoonlijk) niet mijn best en het boeit me ook niet. Het tempo is laag, maar ik heb gelezen dat dat voor een langzame duurloop ook mag, dus zal dit ook wel gelden voor fietsen. Toch?

Weer eens een keer langs de Noorderplassen. Er komt een voorzichtig zonnetje. En die verdwijnt ook weer. De mist maakt alles een beetje gelaagd en ik vind dat wel iets hebben.

Bij ons bos staan mensen met een kaart en die help ik op weg! Ik wil 30km fietsen, wat zou moeten gaan in 70 minuten, maar de werkelijkheid is anders en ik ben net iets langer bezig. 25,1 gemiddeld. Maar hé: ik heb het weer gedaan! En voor nu is dat prima. Van de week vond ik het nog stom, al die vrouwenclubs en aandacht voor vrouwen in de sport en de één nog geweldiger dan de ander. Het ene geweldige verhaal na het andere en dan ik een beetje die niet echt iets kan en zit met een hoop onzekerheid in een oud lijf. Ik word dikker en slaap slecht en verlies haar en ik moet iets beters verzinnen dan ‘van post naar post’ voor de marathon, maar naast het werken en zorgen en opvoeden en regelen lukt het niet zo goed. Na de cranio echter heb ik bedacht dat ik er ook mag zijn, dat niet elke vrouw ‘alle afstanden’ doet. Dat niet iedereen een voorbeeld met een zieliger dan zielig verhaal hoeft te zijn. Maar mocht ik sponsoring nodig hebben in de komende jaren, dan kan ik een boek schrijven en wie weet… eens iemand inspireren.

Maar vandaag doe ik rustig aan. Ik neem veel rust. Voor mij is wandelen en fietsen en zwemmen in de avond rust. Alles is gedaan.

Dus nog een zwemtraining van tva training in baan 3. Liefst grotendeels achteraan, maar moest ook een keer voorop. Ik had meer dan genoeg lucht vandaag. Ging ook makkelijk. Had verder weinig tempoverschillen. Maar net als de hele dag: alles is wel best. Aan het einde moest ik plassen en toen ging ik er maar uit. Weer 2050m in 2:00 gemiddeld. Ik vond het wel weer leuk.

7 oktober – de krachttoer die 🧺 heet op een 💣 dag

Wat. Een. Dag. Het is dat ik MegaGoed geslapen heb, anders wad ik er niet doorheen gekomen denk ik. Ik stapte met collega E de lift in en ze zei dat collega J de hele dag bezet was met een training. Ik heb maar naar me toe getrokken de studenten wat te informeren. Maar er waren wel een hoop tickets! En heel mensen op kantoor, maar die konden thuis verder werken in de middag. Ik bleef. En Jo ook. De hele middag telefoon. En chats. En tickets. En dan gaat die klote Y ‘ziek’ weg! Ik zou hem helpen tussen 2 en 3, maar om half 3 ging hij ‘te moe’ weg. Het is dat ik me zo’n sterke VROUW voel, anders was ik geknapt. Maar nu boog ik naar J en raasde uit en ging weer door. Ik voel me genaaid, woest en vooral wanhopig.

Maar er blijven klanten bellen en mailen. Ik hoef mijn uurtje niet perse terug, maar wat zou het fijn zijn als iemand mij zág. Om 5 uur snel naar huis. Ik had geen energie om eten te koken, dus we haalden wat. Dan even ontspannen rummikup spelen en nog een wasje draaien. En dan staat er op het schema nog een half uurtje krachttraining. Wat denk je zelf?

Ik heb alle wasgoed opgeruimd en gestreken en dat is op een dag als vandaag een hele krachttoer! Het is tegenwoordig om 7 uur zowat donker en ik vind het niks. Gelukkig is de dag dan wel lekker snel ‘om’. Ik hou de moed er maar in, want een marathon lopen kost minder tijd dan werken. En ongeveer evenveel energie.

8 oktober – Hardlopen

25’wu-8×30/60-cd. Na het werk. Langs een prachtige regenboog 🌈 en dus: door wat regen.🌧️

Ommetjes langs de wijk nu het nog kan. Ze gaan alles afsluiten van het 4,2km blokje. Na 🌧️ weer zonneschijn ☀️. Km 1: hartslag helemaal van slag. Tussen 115 en 162! Dan lekker doorlopen op de snelle schoenen. Strak 5:56. Dat valt me tegen. Te zwaar, te gestresst, te drukke werkdag, te veel gesnaaid. Hartslag komt op orde. Waarom is hardlopen nooit easydepeasy meer?! Km 3 en 4 strak op tempo. Dan 30 seconden versnellen en 1 minuut rust. Ik loop gewoon door, maar span me 30 seconden echt in! Lekker even. Alles onder de 5:00 behalve het oversteken.

Ik loop nog een blokje meer en doe de laatste in 4:34! Ik voel mijn zware benen alweer. Dat is wel jammer. Ik heb het te warm met mijn lange mouwen. 7km in 41 training precies. Ik maak de route af op 7,13. 5:52 gemiddeld. Valt wat tegen.

Het gaat geen snelle soepele marathon worden zondag. Maar die medaille komt er! De vo2max neemt nog verder af. Geen sein van iets in mijn lijf, maar de hrv is weer goed. Garmin noemt deze fase herstel. ❓ Er doen veel scouting maatjes van vroeger mee in Eindhoven. Maar ik ben de enige op de hele marathon. Dat hoort niet, dat had niemand voorzien!!

9 oktober – Binnen losfietsen

Wat een K Dag. Koortslip, zware diarree, erg moe en compleet futloos. Lekker dan. Geen koorts, geen rare hartslag. Wel de hele dag regen. Ik bedenk met Mieke iets voor de marathon. Zit op de bank. Ik kom nergens toe. So be it. Dag 34! Ik ga binnen fietsen. Binnen. Vanwege die regen buiten. Geen greintje zin, maar het kan ook zonder zin! Ventilator aan, cola erbij. Een korte route in Watopia. Ik app, ik ben met vanalles bezig, maar niet echt met fietsen. Beetje trappen en that’s it. Er staat 3 kwartier en ik zou de 40km badge kunnen halen, maar ik begin al af te tellen na 16 minuten… geen 40km dus!

Ik pak nog wat vlakke route mee, maar zoals al de hele tijd: op enig tempo kun je mij niet betrappen. 45 minuten en meer niet! 20 kilometer. 27,2 gemiddeld.

Ik ga het wel zien zondag. Hopelijk voel ik me beter. Ik heb alle poppetjes goed gezet (Vincent en Mieke en mijn ouders en Rob), nu is het maar vertrouwen hebben. Ik had het met MvdB over de influencers. JB schept weer op over haar geweldige ervaring sinds ze 13 was, Z gaat weer een hele doen en AR is in Frankrijk voor een triatlon. Inspireren zij me? Eerlijk gezegd niet. Wat mij betreft zijn ‘resultaten uit het verleden, geen garantie…’ en is exposure geen maat voor succes. Ik zie veel van de mensen van scouting van vroeger die de halve marathon doen zondag. Ik ben nu al fan van MarR, zij inspireert me! Ik kijk niet zozeer op tegen de groten van Kona, maar een appje van meisje M hoe lastig het was om te gaan rennen, ontlokt me een grote glimlach. MvdB zelf die de k-dag meebeleeft en toch maar even gaat fietsen (en sneller is dan ik); haar heb ik vele malen hoger zitten, omdat ik die overwinning wel voel. Heb ik ervaring genoeg voor zondag? Te weinig exposure om een voorbeeld te zijn in elk geval. Niemand vroeger van scouting die dacht dat juist ik degene zou zijn die de hele marathon ooit ging lopen. Maar mijn 15de (?) vind ik oprecht niet veel beter dan MarR’s 2de halve marathon!

10 oktober – Een wandeling in delen voor The Last Dance of the Year

Weer goed geslapen. Wel een beetje op tijd op en onrustig opgestaan. De ochtend doorgekomen. Alles maar bij elkaar gegraaid en met Joyce geappt. Weinig zelfzorg eigenlijk, maar wel veel thee gedronken. Op reis met de trein. Wat een irritatie! Wat een gedoe. Teveel onrust, moeilijk-moeilijk. En dan geen eigen plek hebben in de trein en naar de wc moeten. Ik app met MvdB, wat wel lekker afleidt maar ook de telefoon leeg vreet. Ik ben nog steeds aan de diarree. Onrustig omdat ik dat half uurtje bewegen niet redt en er tussen moet passen. Het is (nog) niet zo dat ik vreselijk zenuwachtig ben voor de marathon, maar zo in de avond ontbreekt de zin ook weer. Ik eet wel goed en genoeg. Het blijft toch altijd moeilijk om je helemaal thuis te voelen op een ander. Kona volgen gaat lastig.

11 oktober – De Marathon van Eindhoven
Met heen en terug fietsen op de stadsfiets van mijn zus.
Over weinig zin meer na 3 kilometer, zoveel mogelijk gels afstempelen, meelopen, mijn beste meefietser en papa en mama langs de kant.

Het is nu een weekje later ongeveer en iedereen vraagt hoe het ging. Ik heb de blog al af, maar ik heb nog niets verder gedeeld op Instagram. Ik realiseer me inmiddels dat deze marathon compleet niet te vergelijken is met de marathon van Eindhoven die ik 11 jaar geleden deed. Toen was de route niet het enige wat anders was. In 2015 liep Manuel het laatste stuk met me mee. Ik heb geen stap gewandeld toen. Deze keer heb ik wel degelijk gewandeld!
Toen fietste mama mee. Nu fietste Vincent mee.
Mama is opgestaan uit haar rolstoel waar papa haar in naar mij toe gereden had om me een knuffel te geven.
Voeding is inmiddels totaal anders. Dat telde toen niet, maar was nu een deel van de sleutel.
11 Jaar geleden liep ik met ZL van JustKeepRunning en nu mocht ik met JZ mee lopen om haar te steunen. Ik was de ervaren loper.
In 2015 draaide het om de finishlijn, nu draaide het om de emotionele momenten bij de start met mijn zus die me bracht.
Ik heb 11 jaar geleden in Eindhoven een PB gehaald op de solo marathon, een Personal Best: 4 uur en 5 minuten. 5 minuten te veel voor een sub 4 uur. Dit jaar heb ik ook een PB gehaald: een Personal BADEST maar er staat nog steeds 4 uur aan het begin! Nu had ik maar 5 minuten over voor er een 5 zou staan.
Helaas werd er heel veel overschaduwd door de paniekaanval in de drukte na de finishstraat. Die angst heeft minstens even lang aangehouden als de spierpijn!

12 oktober – Met Rob naar de Almeerplant wandelen

redelijk geslapen, al vind Garmin dat niet. 1 keer plassen en 1 keer wakker. Spierpijn bij het opstaan! De bovenbenen voel ik flink! En hoofdpijn. Om half 9/9 uur maar opstaan, want ik heb best trek. Thee en paracetamol tegen de hoofdpijn. De was doen, maar trap af gaat maar zo-zo. Ik maak de blog af en dat geeft wat rust als ik het van me af kan schrijven. Dan gaan Rob en ik wandelen naar de Almeerplant voor kattenbakzakjes. Het is heerlijk weer!

Er is een kerstshow en we doen alsof de oliebollenkraam dicht is (niet echt). Het lopen gaat prima en haalt de spierpijn er uit, maar stiekem is het ook een beetje vermoeiend en ik krijg er trek van! Ik doe ‘s middags hetgeen ik vrij voor heb gevraagd: op de bank hangen. Ik ben niet echt hieperdepiep over die hele marathon, maar best veel mensen vinden het goed en inspirerend van mij. Groot vraagteken ❔ voor me. De diarree is er nog steeds. Ik ben een klein beetje verbrand. Ik drink best lekker veel en alles is alweer opgeruimd. Over en uit.

13 oktober – Uitfietsen en uitwandelen en zwemmen

Een beetje uitfietsen in de regen op de gravelbike.

Het is een off-day. De spierpijn trekt razendsnel weg, maar ik heb nergens zin in en ik zie overal erg tegenop. Vooral morgen en wat er straks komt. De hele tijd dus. Opstaan: zie ik tegenop. Fietsen: zie ik tegenop. Maar ik ga wel! Al heb ik geen idee waarheen. Ik dacht aan de Praambult, maar ik fiets de andere kant op. Het is nat en het regent ook een heel klein beetje. Ik vind dat niet zo erg. Dat er geen tempo in zit, went zelfs al een beetje. Het boeit me ook echt totaal niet, want er is werkelijk niemand aan wie er iets gelegen is. De benen protesteren maar kort, daarna zijn ze eigenlijk wel blij met fietsen. Het is heerlijk stil overal, maar niet in de stad natuurlijk, dat is altijd wat onrustig. Langs de Lepelaarsplas en op de dijk is het doodstil. Ik hou daar wel van.

Ik rij niet zo ver, dan kan ik stoppen als het moet, maar ik ga ook nog een stukje door het Kotterbos. Nat ben ik toch al een beetje. Ik fiets nog niet eens 25km bij elkaar, het blijft steken op 24,3 met een gemiddelde van 21,5. Ik vind het allemaal wel best en mijn benen ook. Mijn hoofd is er blijer van geworden! Dat doet de buitenlucht dan met me. Eenmaal thuis kleed ik me om en ga aan het wandelen. Iets waar niet tegen op zie!

Na het fietsen heb ik me toch zin in een abrikozenbroodje! Ik doe droge kleren aan en ga aan de wandel. Met mijn telefoon aan. Het is intussen droog en niet koud, dus het is best druk, maar niet in het bos. En als het toch druk is, dan zie ik het niet, want ik staar naar mijn telefoon. Lekker appen en stomme spelletjes doen. Heerlijk asociaal. Ik wandel naar de AH en haal een broodje en chocolade en koekjes. Dan heb ik de stappen ook verzameld. En spierpijn? Die is helemaal weg. Toch grappig, dat ik blijkbaar kan herstellen. Blijkt het een soort kipbroodje te zijn, wat echt een enorme sof is als je abrikozen wil! Dus ik lunch ook met appelkoekjes en chocolade. En ik blijf zitten en doe vooral niks. Rummikuppen op de telefoon. Opzien tegen op moeten staan en dingen moeten doen. Opzien tegen het werken morgen. Opzien tegen het zwemmen vanavond. Opzien tegen onder de douche gaan staan. Al dat opzien neemt zeeen van tijd in beslag waarin ik lekker niks doe. Ik mocht me van mijn vriendinnen wel eens een keer wentelen in een off-day. Dat heb ik dan wel netjes gedaan! Niet dat ik mega-down ben of me slecht voel (wat wel mag met mijn magere marathontijd), maar het is totale desinteresse in alles. Het is toch een soort marathongat, maar vooral ook dat het sportjaar nu voorbij is. En de volgende: daar zie ik al helemaal tegenop! Maar eerst… het volgende uurtje, de avond, morgen. Ik heb vandaag geen last meer van diarree en ik kan ook weer gewoon de trap op en af. Mijn linkerbeen is er wat slechter aan toe dan rechts, maar verder is het fysieke ongemak wel weer voorbij. Mijn koortslip is echter groter geworden, maar daar heb ik geen last van.

het zwembad in Almere Stad is dicht. Er is dus geen zwemtraining. Ik ga liever niet na een werkdag zwemmen in Poort, dus gingen Vincent en ik naar de Koploper in Lelystad. Bijzonder maar waar, zwemmen vind ik dan echt heerlijk. Wat een fijn herstel! Net als de hele dag is er geen tempo. Ik zwem alleen maar heen en weer. In de ‘gemiddelde’ baan. Mijn brilletje beslaat en de wereld wordt heel klein. Ik wilde een kilometer zwemmen maar al na 300m was ik de tel kwijt en ik zag dus niks en er waren ook anderen in de baan (die misschien wel gemiddeld zwommen?), dus het was allemaal wat lastig. Toen ik keek zat ik wonderlijk genoeg op 1075m. Dus of dat er 1100 hadden moeten zijn of 1050 weet ik niet. 🤷🏼‍♀️ is ook niet zo boeiend. Ik was 22 minuten bezig. Ik ging nog maar een keer, en dan 1 op 3 ademen. Dat geeft zoveel rust! Echt wel lekker. Maar er was een moment dat de zin wat op begon te raken. Van MvdB moet ik rustiger aan doen, maar dat doe ik morgen op kantoor wel weer hoor. Ik bedacht me dat 3 kleurtjes trainingen op een dag ook wel mooi zijn. Groen voor 70 minuten fietsen, blauw voor extra wandelen op eigen initiatief en dan past geel voor net-niet-lang-genoeg zwemmen ook prima. Ik zwom de 2000m vol. Aan de andere kant van het bad er uit dus. 😏 in 44 minuten. Het gemiddelde van 2:07 is niet denderend. Voor mij is het superknap dat ik de 48 minuten voor de groene training heb laten varen. Dat vind ik heel erg moeilijk. Maar net als de hele dag al vind ik het wel prima zo. Kon ik even rustig douchen 🧼.

14 oktober – Wandelen

Een wandeling rondom het kantoor.

Het was allemaal geneuzel vandaag. Rob ziek in bed, ik geen zin in kantoor. Veel tickets, maar ik kon ze wel wegwerken. Redelijk gezellig, maar eigenlijk geen tijd voor pauze. Toch maar even buiten geweest gelukkig. Ik voel mijn linkerbeen, maar… de stoelgang is eindelijk weer in orde! Ik loop nog even na het werk tot de trein er is. Dit is het half uurtje bewegen van de dag, 35 minuten maar liefst en 3 hele neppe kilometers. Ik vind het een uitstekende rustdag.

15 oktober – Weer hardlopen?

Weer hardlopen na de marathon. Of het te snel is? Vast! Of het nodig is? Zeker! Voor het hoofd! Niet voor beentjes. 4min – 8min – 4min – 8min – 4min ontspannen duurtempo R=1min wandel/dribbel tussendoor was de opdracht. Het is nog steeds 19 graden, Rob is nog steeds ziek, het werk loopt gewoon door. Het huishouden ook. Sociale zaken ook. Ik heb weinig zin om vooruit te kijken, want er is niet echt iets om naar uit te kijken. Dat is raar, vervelend en bevrijdend tegelijk. Maar als zowat alle tickets weg zijn, ga ik even een frisse neus halen. Eerst 4 minuten joggen. 6:32. Vind ik helemaal prima. Ik ben geen super-woman. Ik geniet, nee mijn hoofd jubelt; maar mijn benen niet zo. Een beetje door de wijken slingeren. Ik jog echt heel rustig, maar wandelen hoef ik niet.

Dan 8 minuten lekker lopen. Ik droom wat weg in mijn hoofd terwijl mijn benen zwaarder worden. Ik ga ietsje sneller, maar daar gaat het niet om. Mijn hoofd gaat lekker, mijn benen laten iets weten over diepliggende schade. Weer ietsje sneller, maar nog steeds ondergeschikt. De grote geesten van deze sport zullen deze 5km maar sneu vinden, maar de meeste mensen zijn geen ijzeren lieden en die zullen mij zelfs nu niet bijhouden. Nog een keer 8 minuten, ze duren mijn benen te lang en mijn hoofd ziet de mooie lucht en een grappige route.

Ik stop niet met rennen en ga hooguit wat dribbelen. Nog 4 minuten om de 5km vol te maken. Ik zet iets aan. Wil het hoofd, en de benen willen het absoluut niet. Tempo van 6:20 en ik ben er nog trots op ook! Ik maak 5km vol in de laatste dribbel. Gemiddeld 6:35 gelopen. De benen zijn boos. Het hoofd blij. Ik ga gelijk maar langs de AH. En vraag Vincent voor de tas. Thuis meteen maar weer naar de WC. Het ging net weer goed. Rob is nog ziek. Het is onze trouwdag. We eten wel samen. Is het raar of knap of gek om 4 dagen na de marathon weer te gaan hardlopen? Het is wie je het vraagt.

16 oktober – Fietsen

Ik voel me nu niet helemaal lekker. Over het geheel niet. Vermoeid. Nergens zin in. Niet blij. Geen motivatie voor iets. Kom nergens toe. Somber. Hoofdpijn. Geen verhoging gelukkig. Malaise. Slecht geslapen denk ik. Gedroomd over heksen. Onrustig. Ik heb geen zin in fietsen, maar misschien helpt frisse lucht? Ik ga dan maar niet fietsen als in de zin van training, maar ik geef mezelf de opdracht om koekjes te gaan eten op een bankje op de Knardijk. Dat is net iets anders. Dat geeft een break en een soort van doel. Verder hoef ik dan niks. De training is raar, die telt 13 uur af? Het is droog, niet eens echt koud en ik heb een muziekje mee. Ik rij langs de plassen en dan ga ik de dijk op. De hele dijk was het fietspad voor mij alleen!

Tempo ruk, maar ik geniet erg van het zonnetje wat in de verte door de wolken piept en letterlijk straalt. En de windmolens op een rij. De herfst kleuren van de plassen. Hoeveel water er weer is. Op de Knardijk zoek ik even naar het beste bankje en dan komt het zonnetje er door. Het is allemaal erg mooi en hoe belangrijk is snelheid dan? Voor de rest wel waarschijnlijk, maar hier is niemand. Ik app met Rob over het energiecontract en ik eet een boel stroopwafeltjes en ik drink wat Maurten. Ik maak foto’s van het mooie licht.

En dan moet ik ook naar huis fietsen. Part of the deal helaas. Ik ga gewoon over het fietspad en haal zelfs iemand in! Ik zie 1 racefietser. Er verschijnt nu een grote elektrakast in het oostvaardersveld. Jammer weer. De zon is echt mooi en ik fiets het uurtje vol als ik bij de praambult ben. Ik moet anderhalf uur en heb dus prima de tijd om naar huis te gaan. Gewoon uittrappen, wegdromen, muziek luisteren en die beentjes bewegen. Ik heb geen last meer van spierpijn; ik denk dat het hoofd dat in somberheid keihard overrulled! Ik fiets 1 uur en 28 minuten. 34,3 kilometer. 23,4 gemiddeld. Ik voel me ietsje beter, maar heb nog steeds weinig zin in wat-dan-ook. Schilder dan maar kikkers als het buiten regent.

Ik denk dat het er nu pas uitkomt in mijn hoofd dat ik een prachtige marathon gelopen heb. Ik ben zo in paniek geraakt aan het einde, dat ik alles geblokt had wat daarvoor gebeurd is aan mooie dingen: het meefietsen van Vincent, dat papa en mama er waren, met JZ mee lopen. De paniekaanval (ik denk nu dat het dat inderdaad is geweest) is langer blijven hangen dan de spierpijn, want die is nu echt helemaal weg!

11 oktober 2026

Redelijk geslapen. 1 keer naar de wc. Toen naar Kona mannen gekeken. Verder geslapen. Tot 2 katten begonnen te vechten buiten. Om 7 uur stond het wekkertje. Ontbijten. Voelde me 1 bonk zenuwen. En dan zegt Mieke: “je kan het wel”, maar het is zo moeilijk voor te stellen! We reden om kwart over 8 al naar de stad. Fietsen op een stadsfiets… wel weer grappig! Mieke had handschoenen aan zelfs!

Fiets parkeren en goed doorgeven aan Vincent. En toen naar het startvak toe lopen. Spanning alom. Ik was nog steeds aan de diarree.

Drentelen. Angstig. Naar de wc. Gelletje. Drentelen. Omkleden. Naar de wc. Spanning. Uitstel van de starttijd. Twijfel. Onzekerheid. Starten met de 4:30 pacers.

Blij dat Mieke er was. Die maar bleef zeggen dat het zou lukken. Ze liep lekker lang mee! Tja, de marathon. Het laatste hoofdstuk!

Het kan niet altijd feest zijn en dit was geen groot feestje. De Last Dance van de loopafstanden scoren! Meer of minder is het niet geworden.
De eerste kilometer voelde ik me al niet thuis, voelde het niet vanzelf. In de tweede kilometer was ik misselijk. De tijden waren niet wat je dan hoopt van de eerste ‘gemakkelijke’ kilometers. Ik dacht dat ik moest spugen en ik moest ook al naar een Dixie dacht ik. Al na 3km dacht ik aan stoppen. Er liep een meneer voor me met een Ironman tatoeage op zijn been, een oudere man, ene Rob. Ik ging toch net iets harder. De afleiding was welkom. Het was ook best druk. Kilometer 5 bij de post naar de Dixie met dikke diarree, maar er was nog papier en een gel nemen. Even diep ademhalen.

Ik heb ook weinig met dit stuk van Eindhoven. Vorige keer zat het aan het einde en werd ik hier doodmoe en blijkbaar is dat een spiergeheugen, waardoor ik er niet lekker in kwam. Geen blokking pijntjes, maar het voelde totaal niet goed. Trough hell and back. Ik appte Vincent na 6km dat ik wilde stoppen. Tempo rond 6:00. Ik begon eigenlijk al veel te snel met aftellen. Al was het tot 10,5km. Onderweg ook leuke dingen hoor: de tractor met aanmoediging er op, een huis te koop, veel mensen langs de kant overal, veel andere lopers en loopsters. En rond 9km stonden Vincent en Louis daar. Dat gaf wat lucht. Dan is Rob ook in de buurt en dat stemt mij blijkbaar erg gerust. Ik liep langs de borders. Het blokje om leek behoorlijk eindeloos. Mijn tempo bleef een beetje hangen, maar ik was in de trainingen ook niet veel sneller. Ik had de snelle schoenen aan, maar het genieten ontbrak. De zin om op te geven was er wel. Eindelijk bij de brandweer en daar stonden Vincent en Mieke en Louis. Fijn om Vincent te zien. Maar nog fijner dat Rob aan de andere kant stond.

Hij zei dat ik te hard ging en tijd zat had. Na 12,5km ging Vincent mee op de fiets en ging het zelfs even lekker! Hoe geweldig, dat zo’n fietsers links van je op het fietspad dan zoveel rust kan geven! En dan werkt het gelletje van 10 kilometer. Ik ging nnder de tunnel door met mijn muziek. In mijn hoofd dreunde het: We don’t do easy! van de Hardman. De meeste mensen gingen het fietspad op om gelijk te blijven lopen. Watjes!

Kon ik heel hard echo roepen. Ik had het echt even naar mijn zin. Ik zong heel hard mee (toen we weer boven waren) met Touch the Sky, ik draaide die zelfs twee keer. Ja, het was echt even leuk! De opblaaspop van de man met de hamer, de geur van pannenkoeken en dan een stom industrieterrein op draaien.

Door naar de post, die ik weer nodig had! Gelletje met water kreeg ik lastig weg, want ik wilde op Dixie, maar die ontbrak!

Toen haalde Joos me in! We kennen elkaar van Instagram en van haar loopclubje van vroeger, maar zij zou langzamer lopen. Ik dacht nog: die kom je tegen, maar we liepen even samen op.

Tot de Dixie op 16km. Weer diarree, verbandje wisselen, papier erbij, ademhalen en dan weer door. Saai stuk en lekker even met Vincent kunnen kletsen. Ik vond het na het gelletje en de Dixie en met Vincent aan mijn zij weer even wat leuker. Dan een bosrijk stukje met vliegtuigen die vlak over komen en een kippenboerderij. Vincent bleef in de buurt. Tot aan het water. Daar het fietspad met de kringeltjes op. Alleen maar lopers, geen publiek, geen fietsers ernaast. Muziek aan en tellen tot de 21km.

Ik hoorde Kate Bush met Running up that Hill en even vond ik het zelfs echt leuk! Dat was mijn jeugdliedje toen ik nooit had gedacht dat je hier kon hardlopen. En dat ik hier met Vincent fietste. Ik zeg niet dat het tempo er goed in zat of dat het makkelijk was, maar ik had het wel even naar mijn zin op dat moment! Eerste hm ging nog wel qua tempo ook. Binnen de 2:15. Het was erg gaaf dat Vincent op de brug stond achter me en door de muziek heen heel hard He Mama riep. Was ik best even trots op. Ik denk dat ik tegen kilometer 23 aan zat en toen kwam ik Joos weer tegen die het zwaar had (toch ook te hard gestart) en zijn we samen op haar trage tempo gaan lopen. Ik koos daar direct voor. Ik had meer dan genoeg over en ik dacht: nu rustig aan doen, lekker samen doen en motiveren en wie weet heb ik straks dan wat over! Het ging mij toch niet om het tempo.

Ik vond het heerlijk om ‘van dienst’ te kunnen zijn. Ik heb haar beloofd dat we het zullen halen en dat ze me mocht wegsturen. Ik hoefde ook niets te zeggen. We stopte en zeiden gedag zeggen tegen ZL. Die was van haar clubje van vroeger, maar ZL de kartrekster is nu “iets” te stevig voor de marathon. Ze kende me nog! Het beviel me wel; een tempo wat ik aankan, de bewondering van de mensen aan de kant die Hup Anke, Hup Joos roepen. De stad weer in en langs het Evoluon.

Mooi gezicht en ik bedacht me dat mijn therapeute er ook ergens moest zijn. Joos haar zus en vader kwamen langs de kant. Die konden haar nog beter troosten dan ik. Zij ging naar de Dixie en ik heb met haar familie gepraat. Stukje komkommer gekregen. Vincent moest lang wachten.

Dan langs de snelweg, een rare gewaarwording en langs de Mac en toen langs de brug.

Ik hield Joos een beetje aan de praat. Haar familie stond er en haar zoontje liep mee. Moesten we onder de brug bij Zeelst wandelen, toen iedereen weg was. Er stonden vogels op die langzaam het logo van Eindhoven werden. Ik vind dat dan mooi en ik kan het met dit tempo lekker zien. We zaten al op 27km, meer dan mijn lange duurlopen. Al 3 uur aan de gang. Maar het moeilijkste stuk komt nog, dat weet ik. Een saai industrieterrein en Vincent ging bellen. Mijn ouders waren gekomen, papa en mama stonden daar. Mama in de rolstoel en we huilden allebei dikke tranen van emotie. Toen moest ik aanzetten om Joos weer bij te halen. Dat ging wel, maar het koste me ook veel energie. Over een saai industrieterrein. Vincent begon over Knokke en dat hij vast deze stadsfiets ging gebruiken, maar dat vond ik een heel slecht idee, om iets over Knokke te horen op dit moment. Ik heb toch even niet de indruk dat ik tot het gaatje zou kunnen gaan en dat is dan wel nodig! Er was de hele dag zon. Ik wist dat ik zou gaan verbranden. Door alle emotie heb ik denk ik een post gemist, want ik kan me niet herinneren dat ik een gel heb genomen. Na 28/29km ging het me wat moeilijker, maar ik moest Joos er doorheen helpen en ik bleef onder mijn tempo lopen. Stonden we even stil om te beloven dat we het gingen afmaken. We gingen even voor ZL lopen en voor haar dochter, maar ik had mijn tactiektjes nog niet nodig eigenlijk. Mijn breekpunt lag ietsje later en toen zij haar vader weer tegenkwam, liep ik zelf verder. Over het fietspad naar school.

Langs de andere scouting groep. Dit is bekend terrein voor mij en ook emotioneel. Maar ook lang. En alleen lopend begint dan toch weer het tellen van de kilometers. Het Campusterrein op en ik stopte daar even bij de post voor een gelletje en water. Wind tegen. Vincent liep mee, vrolijk en vol energie. Het voelt niet helemaal eerlijk… Saai terrein daar en toen waren papa en mama er weer. Mama STOND me op te wachten.

Werd ik opnieuw heel emotioneel van en toen werd verder rennen niet makkelijker! Tussen 31-35km was Vincent er dus bij, maar ik moest wandelen en zag het niet meer zitten. Ging hij even kletsen met een jongen die zijn Ironman shirt herkende en we renden langs het water. Grappig genoeg zou ik dit alleen misschien nog makkelijker hebben gevonden, met de tegenwind en de rust. Maar nu nam ik wat cola en vertelde Vincent van zijn auto-plannen.

We gingen een stuk wandelen, ik kon niet meer goed verder. Aan het einde van het campusterrein kwam Joos weer bij me en we gingen soort van samen naar de finish. Nu zat ik er doorheen. Geen zin meer, mokkig, echt niet blij meer. Die laatste 5km vielen me loodzwaar. Ik vond het Genneper Park verrassend mooi, als ik niet zo mokkig was geweest. Gingen we samen wandelen en had ik het gevoel dat ik haar ophield! Joggen, afzien en de tijd werd slecht. Slechtste solo marathon qua tijd ooit. Daar moest ik wel even overheen. Het publiek was echt geweldig lief voor ons, maar hou op met me, dat het ‘nog maar’ een klein stukje is. Het hielp ook niet echt om te denken: ik heb al zo vaak 3km gelopen, dat lukt nu ook nog wel… En dan het ommetje langs waar vroeger het CBR zat. We zetten onze muziek weer aan en ik liep van Joos weg, tot ik ging wandelen en zij ging rekken. Het was nog toch iets meer ‘voor jezelf’. Zij had haar PR nog kunnen verbeteren, maar voor mij zat er niks meer in.

Ik nam nog water mee van iemand met de opmerking “water toch, geen whiskey”. Ik had Ierse muziek op mijn oren. Ik vond het best leuk, zo lang ik een beetje kon rennen, maar -hemel- mijn hele lijf was wel in protest hoor! Langs de kerk en er leek geen einde aan te komen. Ik wist ook niet zo goed waar ik was vanaf deze kant. Nog een kilometer. Ik wilde blijven rennen, maar dat ging niet helemaal. Stond er een meisje met zo’n bord: “Run if you think i’m pretty”, maar ik riep naar haar dat ze er goed uitzag, maar dat ik even moest wandelen! En toen de hoek om en ik zag de finish, maar ik had al een marathon en iemand riep mijn voor- en achternaam en mijn muziek stond uit. De halve marathon kwam er ook bij en ik heb gejuicht.

Ik finishte, dat zeker!

Maar zo blij dat ik het gered heb! Joos kwam achter me, maar was net ietsje sneller uiteindelijk omdat ze blijkbaar wat later gestart was. Mij boeide de tijd niet. We maakten een foto van elkaar en toen wilde ik alleen maar naar Rob.

Doorlopen langs de flesjes drinken en de lopers-straat. Mijn benen deden zeer. Toen ik de lopersstraat uit moest, was het overvol met mensen. Een ware nachtmerrie. Niet kunnen lopen, stilstaan tussen de mensen, geen fiets mogen vasthouden, niet kunnen gaan zitten, over balkjes heen moeten stappen, heel veel pijn en Rob niet kunnen bereiken. Ik barste in tranen uit. Me zo ongelukkig en angstig en gefrustreerd voelen.

Kwam huilend bij Rob aan en Vincent was er ook en ik kon even zitten. Warme broek aan en chocomelk drinken. Geen merkbare schade, maar wel hele zware benen. Moe. Vermoeid van alles.

Vincent had zijn fiets aan de andere kant van het centrum moeten achterlaten. Geen doorkomen aan. Ik was echt van de kaart door alle drukte. Rob ging de auto halen bij Best (met de trein) en Vincent en ik haalden mijn fiets. Steuntje bij het lopen! Vincent plantte mij ergens neer en ging zijn fiets proberen te halen. Ik kreeg het koud en verhuisde naar een zonplekje. Mijn telefoon was bijna leeg. Ik ben niet eeg tevreden over de prestatie van de marathon, maar wel ontzettend emotioneel dat papa en mama er 2 keer waren. Vincent had zijn fiets bevrijd (en is klaar met Eindhoven) en we fietsten samen terug. Leuk hoor, dat fietsen op die stadfiets!

De marathon werd afgebouwd. Bij Miekes huis waren papa en mama er ook. Ik heb weinig merkbare schade, geen schuurplekken ofzo. Ook weinig trek of dorst. Niet dat stukke wat ik ken van zonder voeding, maar wel erg jankerig dus. Kreeg een prachtig herfststukje van papa en mama. Even douchen en dan naar huis voor de hamburger die me heel erg goed smaakte! Mijn benen zijn wel heel erg moe en zwaar. Ongewoon. De diarree was na 16km weg en geen dixie meer van binnen gezien.

Weer gekregen wat ik getraind heb.
4:56 uur over gedaan (officiele tijd: 4 uur 55 minuten en 59 seconden) met 6:56 gemiddeld. Niet om over naar huis te schrijven. Zonder de stops 5:45 uur met 6:42 gemiddeld.
Dag 36 van de cyclus.

Alle loopafstanden zijn binnen. Die wel.

Voeding:

Dubbel ontbijt
1 gel vooraf
Onderweg:
7 gels!! Maar 1 gemist!!
Slok cola
4 stukjes komkommer
1 winegum
Heel veel slokken water.
Naderhand: 3 stroopwafeltjes, cola, krakelingen, patat&hamburger, stukje chocolade
Er was een patroon: na de gel 1 a 2 goede kilometers, dan een mindere en daarna een slecht gevoel en denken aan afbreken. Dus die voeding zal omhoog moeten. En de zenuwen omlaag.

16 september – Wandelen

niet fit. Niet ziek hoor, niet eens verkouden, maar ook niet lekker. Geen koorts, op tijd weg naar kantoor en nauwelijks pauze. Ik blijf binnen en heb telefoondienst. De hele tijd tickets en dingetjes en meetinkjes. Het is me wat veel en het voelt allemaal net-niet. Hoort erbij he! Dat is het patroon! Jammer wel, maar ik leg me er bij neer en doe er niks aan. Een laagje mist. 🌫️ na het werk ga ik even wandelen. Vincent is toch laat thuis. Naar het volgende station. Frisse neus. Muziekje aan. Half uurtje vol maken. Het is wel mooi qua licht en zo, alles oke, maar niks dringt echt door. Zo jammer.

Vreet veel. Bel met mijn ouders. Win Rummikup. Doe wat gedaan moet worden. Misschien toch net een beetje ziekjes. Pijn in mijn linkerarm die een beetje zeurderig is.

17 september – hardlopen & “krachttraining”

20min warming up -8x400m5kmtempo (4:50-5:10)/200mrust-cooling down. Regen. Na het werk. Teveel kruidnootjes gesnaaid. Hard gewerkt en toch niet klaar. Regenjas. Roze schoenen! Het zijn dus de schoenen! Inlopen ging lekker. Er is echt niks mis met 6:30jes lopen. Zou mooi zijn als dat een hele marathon lukt… Ik vind regen niet zo erg. Integendeel. Gimme rainnnn. Rob en Vincent zijn weg, dus ik heb de avond en de tijd aan mezelf. Een gel genomen vooraf. Eerst lekker hobbelen en dat bevalt me prima. Niks gefiep over buiten spelen, mijn lijf is aan het werk! En verder is er niemand te bekennen. Iedereen zit binnen. Het begint te stortregenen na 3km, als ik mijn eerste interval moet doen. Tegen de wind in. Niet erg, maar het tempo red ik niet. Ik ga wel degelijk sneller, ik doe mijn uiterste best, maar de 5:00 haal ik niet. Dat frustreert me. Ik blijf steken op 5:14, wat uitstekend is, maar geen 5km-tempo. Het zijn dus de 15 seconden van de schoenen. Ik pak netjes de rust. En dan stopt de regen weer. Tel ik mee, gaat het iets beter. De derde zou wind mee zijn, maar dat helpt niet helaas. Dan langs het water is het wel ff goed.

Even stoppen, ademhalen en dan weer door. Ik denk er sterk over om maar eens een keer echt af te breken, maar dan is het nog zo ver en koud naar huis. 5km binnen de 30 minuten. En dan na 6km weer even stoppen en opeens moet ik dan enorm. Ben gewoon gaan zitten, diarree tot en met en niemand te zien in de wijde omtrek. Het went. Dan gaat de 6de keer opeens wel weer lekker hard en op 5:10! Het is droog. Overal slakken en plassen. Maar buiten spelen is het nog steeds niet, dit is gewoon hard trainen. De laatste is het viaduct op. Dat trek ik toch slecht. 5:34. Jammer dat ze niet allemaal onder de 5:30 zijn gelukt.

Ik wil 9km vol maken, maar het is nog ver om. Maak ik 10km vol. 5:52 gemiddeld. Met pauze nog altijd 6:12 gemiddeld. Vind ik prima. Helaas is de uitvoeringsscore maar 23%, daar heb ik dan zo mijn best voor gedaan… intervallen 5:17 🙂
En ik doe nog meer: Weer geen officiele krachttraining, maar ik heb het huis bijgewerkt en de was opgeruimd. Daar heb ik meer plezier van dan van flesjes tillen en op een stoel gaan zitten en opstaan. Ik heb de WC’s schoongemaakt, de trappen gezogen, alle was opgeruimd en de kattenbakken verschoond. Dan heb ik dus nog niet eens gestreken en overal een doek overheen gehaald! De vaatwasser is schoon, het oud papier staat aan de straat en ik heb zo’n beetje alles gedaan wat ik moest doen, behalve strijken dus. En de blog bijwerken. De fietsen opruimen moet ook nog. Er blijft altijd meer te doen. De mannen zijn naar het concert van de Streamers. Ik vind het wennen, alleen thuis als het donker is.

18 september – Met Joyce een stukje van het Drenthepad wandelen

Samen met Joyce een stuk Drenthepad kletsend weg wandelen. De reis er naar toe was mega vermoeiend en ik ging nog verkeerd ook. Beetje opgefokt aankomen en dan snel naar de WC en wandelen! Ik heb weinig goede wandelstuff: gewoon lekkere hardloopschoentjes en een dagrugzak.

We zien de schaapskudde en de zon schijnt. Dan is de rit alweer vergeten. We lopen de heide op en Joyce vertelt van de kleinkinderen en schilderen van het huis en vakantie. Bij het hunnebed zien we mensen ruzie maken, jakkes.

Dan het bos is en rust. We lopen lang rechtdoor over de doodstille heide. Over het zand. Ik vind strak en recht wat jammer, Joyce vindt het zand niks.

Het is droog, heerlijk weer! Het bos in en langs het water. Overal al paddenstoelen 🍄 🍄‍🟫 en ook nog groen. Super mooi en al kletsend vliegen de kilometers. Ik verveel Joyce over trainers en sport haha. De route lukt prima! Dan zitten we opeens al op 9km en we lopen langs de veenplassen. Heel gaaf.

Het voelt als Inishfallen Island. Hetzelfde soort pad. Dat voel ik. We zitten eten en kletsen maar door op een bankje aan het water. Ik eet de broodjes. Dan weer verder door het bos. Mijn voeten moeten even opstarten, maar verder gaat het uitstekend!

We gaan het bos uit en dan lopen we tussen de velden door. We zien andere lopers! Maar wij zijn geen kletsers met anderen. Samen gaat het maar door en door. Ik vind het jammer voor Joyce dat zij de rest alleen moet doen.

Ergens in een ieniemieniedorpje gaat Joyce naar links en ik rechtdoor naar de bushalte. De bus had vertraging en k zie hem net voorbij rijden natuurlijk! Maar dat had ik verwacht. De bushalte is bezet dus ik loop ietsje verder. Geniet van de 🦙 alpaca’s. En dan weer terug naar de bus, tijd over en ik maak 15km vol. Dan is de bus er een paar minuutjes later ook!
Ik wilde dus vanmorgen dichter bij de bushalte 🚏 eindigen, maar nu kon ik nog prima de extra mijl wandelen. Append met Vincent voor een bericht naar school. En zo heb ik dik 10 mijl gewandeld. Mijn voeten zijn vies en verder is wandelen zo moeilijk niet! De rit naar huis is wel vermoeiend met tractoren en polderwegen en een buitje. Daar ben ik moe van. En van het wandelen lekker rozig! Totaal 16,8 km gewandeld. Joyce doet het dubbele, de topper.

19 september – Fietsen en zwemmen

Een duurritje met windkracht 5. Weer een beetje genieten en wat afzien. Dat bevalt me wel. Ik moest vannacht 4 keer naar de WC en ik lig s nachts te zweten. Hoort er allemaal bij, ik weet het. Ik heb weinig last van het wandelen. Als ik ben opgestaan zie ik dat ik de laatste vaart van Batavia net gemist heb. Dat vind ik wel jammer. Het waait hard, maar het is droog. Ik ga op de racefiets. Eerst de stad door en dat gaat altijd langzaam, maar met wind tegen nog ietsje extra. Ik heb ook de tijd. Ik ga langs het Bloq. Dan heb ik wind mee op de dijk. En dat is met windkracht 5 wel lekker!! Ik zag een zeilachtig schip. Vond ik al indrukwekkend.

Ik krijg daar kippenvel van, van zo’n laatste dans van een zeilschip. Stopte even voor een fotootje. Speelt mijn muziek dan net Pirates of The Carribean. 🙂 En dan weer lekker hard door. Werd ik ingehaald door 2 mannen, maar die reden nog stukken harder! Na de volgende parkeerplaats zag ik écht de Batavia. Dat was een flink zeilschip! Ik vond het prachtig. Achteraf was het “gewoon” een bark en niet de Batavia, maar voor mij afdoende. Ik heb bewonderend staan te kijken.

Dat missen die racende kerels dan! Even verderop nog gestopt bij een groep mannen die een band aan het plakken waren. Zij gingen tegen de wind in. Onhandig. Ik vloog nog even door en dan de Knardijk op. HEFTIG. Wind van zij was even wat griezelig, maar daar geniet ik ook van. Het is als in Ierland bij de Hardman, maar dan zonder de regen. Toen tegen de wind in over het fietspad. Dat is dan ploeteren en incasseren en doorgaan, maar ook dat element vind ik leuker dan het gemak of gestayer. Ik wilde 40km halen voor de badge. Richting het Kotterbos werd de tegenwind wel minder leuk en zwaarder. Door het bos terug en ik maak net de 42km niet vol (41,85). 26,8 gemiddeld. Lekker gefietst. Droeg niks bij en leverde niks op, maar wel gedaan. Of toch wel: 2 badges gescoord!
Vanmiddag had ik opeens hele erge stemmingswisselingen. Dat is zo raar! Dan stap ik van de fiets af en heb zin in de lange duurloop morgen en een uur later zit ik doodmoe op de bank van niks en heb ik het gevoel dat er niks kan. Dat geflipper is heel vervelend. Dan ga ik toch maar zwemmen.
TVA zwemtraining met heel veel te veel techniek. Ik vind dat niet zo leuk. Al die korte afstandjes en dan bijleggen en oksel en langs slag. vooral lange slag. Kort inzwemmen. FV gaf de training. Er werd niet eens meer zoveel opgeschept over vorige week. Dat gaat zo snel voorbij!

Dan iets zwemmen waarvan ik niet weet wat, want ik was met W aan het kletsen. Ik zwom gewoon maar mee. Ik zwem lekker suf met achtje, let een beetje op mijn slag. Dan dus 9 keer 50m in setjes van 3 met techniek. Niet leuk. Zeker bijleggen niet, dan doe ik wel slepen. liever ga ik gewoon door an elke 50m, maar het is niet goed voor het gemiddelde. Dan 2×200, iets met rustig en lange slag. Daarna nog een keer 9×50 en dan techniek heen (lange slag, oksel, bijleggen (slepen dus)) en iets anders terug. Ik vond het maar lastig eerlijk gezegd. Daarna nog 400m en dat was iets met zo min mogelijk slagen terug en elke derde baan versnellen: gelukkig ging ik niet vooraan. De knul vooraan was na 300m de tel kwijt. Nog 100m erbij en toen heb ik nog 50m gedaan, maar daar telde ie maar 75 van. Anyway: ik heb 2300m gezwommen op 2:03 gemiddeld, maar wel weer eens bijna het hele uur. Ergens heb ik een verkeerde beweging gemaakt en ik voel mijn schouder een beetje. Of ik heb teveel mijn best gedaan.

20 september – Een rustige lange duurloop, deels met Just Run mee

Eerst 7km zelf in alle rust. Heerlijk. Stilte, zon, bos, kalmte.

Na 5km gestopt voor een gel. Dat is dé training vandaag: elke 5km een gel met water. Dan wachten op de groep en even naar de WC bij het centrum. Een km lopen met iemand mee en vooral rustig! Dan lang luisteren naar een vogelaar en koud worden. Het watermanagement vond ik wel boeiend! Ze moesten het moeras leeghalen voor het riet.

Dan rustig door hobbelen. Niks hoeft hard! Overbekend terrein langs de plas. Doel was 6:30jes. Maar met de groep liet ik dat los. Bergje op en daar na 11km weer een gel en pauzetje.

Dan door en lekker lopen. Moest wat mensen inhalen. Door het Kotterbos slingeren. Over de berg, langs de knuppelpaadjes waar ik hardop moest lachen! Na 14km met Jan mee gaan lopen en gaan kletsen. Hij dacht dat ik een trailloopster was omdat het er allemaal zo gemakkelijk uit zag. Huh? Hij houdt van Nederland, ik prefereer Ierland. Na 15km weer een gel op de parkeerplaats. Het ging me allemaal ontzettend gemakkelijk af. Ik moest niks qua tempo en alles kon. Geen aandrang, geen moeite. Met JdM lopen kletsen en een ommetje gemist. Ik vertelde van de Hardmans, vandaar. Langs het water heerlijk wind tegen! Blij dat ik niet alleen liep!

Op 20km bij de wc’s en even mijn darmen geleegd en voelde me effe niet zo goed. Buikpijn. Korte pauze en nog een gel. Ik sprak Juf Y en dat maakte de Gelreman af voor mij! ‘Onze kleuter’ deed de hele en ik ben echt even trots en zij op mij. Dan 5km alleen naar huis weer. Via de trap, slingerend door de wijk. Beetje sappelen, maar niet zwaar of moeilijk. Met alle pauzes steeds weer opstarten voelde ik de spieren. Ik heb belachelijk rustig gelopen en dat ging makkelijk. Veel bos en onverhard dus. Maar vooral erg blij dat het blijkbaar helpt om elke 5km wat te eten!

Dit geeft moed voor de marathon: 6:30jes lopen en met stops voor voeding en dixie haal ik het nog makkelijk binnen de 5 uur! Ik gok op een tijd van 4:37. Nu liep ik 6:35 (9:09 met de pauzes!). Ik ben er niet zo stuk van als ik had gedacht. Tevreden zelfs! En dat met het lage tempo!

21 september – Alles is weer niks, alleen wat gewandel

Ik werd wakker, had nergens last van en ook nergens zin in. Niet in opstaan, werken, iets doen of wat dan ook. Niet dat ik neerslachtig ben ofzo, maar ik wil gewoon niks. Dus ben ik opgestaan, heb ik ontbeten, heb ik telefoondienst gehad, moeizaam tickets opgelost (meer niet dan wel heb ik het idee). Ik heb wat geluncht en toen weer belletjes aangenomen en daarna een uitleg gegeven. Wat gesnaaid en zo werd het 5 uur en was nog niet alles af en het werd ook half 6. We gingen eten en rummikub spelen. Ik heb een boel verplichte dingen gedaan en toen even gaan wandelen. Muziekje op en stappen zetten.

Het is net zo niks als de hele dag al was. 21 september 2026 slaan we over, niks aan te beleven. En zo werd het ook half tien en dan mag ik lekker in bed wat gaan lezen. 📖 niks meer aan doen.

22 september – hardlopen, bel-krachttraining en zwemmen

Eerst hardlopen: 6x1000m op tempo en 100m rust. Met wat inlopen. Een gokje: binnen een half uur na het ontbijt op pad. Novablasts aan. Routevoorstel van Garmin via de Trekweg. 2km inlopen. Rustig. 6:00/km. Heel kalm met de muziek op. Hartslag veel te hoog! Beetje door de wijken en net anders. Dan een km hard. Komt de hartslag weer niet hoog juist. Frustrerend. Ik doe mijn best. Iets boven de 5:30. Ik vind een kilometer best lang dan! Rustig een kilometer dribbelen bevalt me beter. Versnellen op de Trekweg. Gaat ook weer. Dan een stopje op 5km en een gel nemen. Binnen het half uur. Mijn buik is niet aan het juichen.

De brug over en dan het bos in met een snelle kilometer. Dat is andere koek! Niet dat de hartslag hoog genoeg komt, maar opletten en onverhard. Ik stop na 7km even en iets verderop toch voor de diarree.

Ik loop door het bos en dat gaat echt rustig! Dan weer een kilometer hard. Ik heb iets minder zin en kracht. Het fietspad op en 2 racefietsers halen me in. ‘Mooi tempo!’ roepen ze. Dat is lief!

Langs het water voel ik er moeite mee. Ze verbouwen niet, maar de runderen liggen langs de graafmachines. Ik stop nog even, pak het weer op. Het fietspad op. Moeilijk in te schatten hoe ver 3km nog zijn. Ik ga door het bos en eigenlijk gaat elke snelle kilometer rond de 5:35-5:40. Mij om het even. Ik red het net de brug op in de rust-kilometer. Dan nog een keer versnellen. KD staat te kletsen met hond en en manlief: ze zwaait en roept: goed bezig. Die mannen waren leuker 😉 vanuit een toyota stopt ook iemand om naar me te zwaaien. JM denk ik. Maar ik moet hard door! Nog even bikkelen. En dan een kilometer naar huis. Ik ben er wel klaar mee. 14km. Op vermoeidheid van zondag. 5:56 volgens Garmin. Met alle stops er tussen keurig 6:30. Dat stemt me tevreden, maar…. Dit is slechts 1/3de marathon. Maar hier zat onverhard tussen. De hartslag is gemiddeld 150. Die flippert weer. Ik weet niet goed of ik lekker met JZ van Insta mee zal lopen of mijn eigen ding moet doen. Thuis geen wc nodig en redelijk snel weer bij.

Dan een ‘krachttraining’. eindelijk alles gestreken! En met mijn zus gebeld. Ik zeg: dubbele krachttraining! De road to Belgium 2027 has started! In Garmin heb ik nog wat meer geschreven over de cranio-therapie. Het geeft me wat inzicht, maar geen oplossing helaas. Mijn linkerknie is wat minder stabiel.

En dan in de avond nog een tva zwemtraining. Beetje inzwemmen. Dan 25rustig25watsneller. 50-50/75-75/100-100/125-125. Ik deed ook wat voorop. Het was lekker manjanha allemaal. Met achhie. Garmin maakte er een soepje van met afstanden die 25m te weinig waren. Daarna deden we 4×100: 50 rustig-25sneller-25school. Leuk ja. Kreeg wel een trap tegen mijn pink, maar die ging gelukkig over. Dan 200 rustig deed ik voorop. 2×100 sneller. 4×50 nog iets sneller. En toen nog 2×75, maar ik had totaal geen zin meer en er zat 48 minuten op. 2125m in 2:05 gemiddeld.

23 september – Wandeling

Goed geslapen, maar de hrv blijft al weken laag. Ietwat later de trein genomen, want haast of mijn best doen; daar mist de energie gewoon voor. Het is die kille vlakheid weer, maar nu zonder moe of uitgeput te zijn door een triatlon. Ik werk gestaag door: ticket na ticket. Luister een beetje naar de rest, vermaak me wel, maar niks écht leuk of goed. Ergens in de middag overvalt me dan opeens het fatale gevoel: “ik kan eigenlijk gewoon niks”. Ik meld me toch aan voor het botontkalkingsonderzoek en heb dus niet de kracht om het zijn beloop te laten. Wil het toch weten. We wandelen tussen de middag maar heel even door het parkje bij het gebouw. Ook daar ben ik niet helemaal bij.

Om 5 uur loop ik nog een keer om het gebouw, maar ik moet thuis nog het half uurtje vol maken. Een avondje rust verder met een serie op TV en een boek op schoot. Ik dacht aan fietsen, maar ik heb er niet genóég zin in. Dag 18 van de cyclus: wat had ik anders verwacht?

24 september – Hardlopen

Warming up 15 minuten dan 4×30 sneller/30 rust – 60 sneller /90 rust. Denk dus nóóit: ‘het is maar X kilometer’ De toppers denken in dubbele XX-en en dat gaat vast altijd makkelijk en soepel, maar dat heb ik nou nooit! Na een dag werken en onrustig en snaaierig en draaierig gaan hardlopen is altijd al even wat veel. Ook al is het ‘maar 6’. ‘Maar’ 33 minuten. Ik wilde ergens heen lopen ipv weer hetzelfde saaie rondje, dus richting Marrel waar Vincent me kon oppikken. Een lampenwinkel?! Maar goed: een soort van doel. Snelle schoenen aan en gaan. Het is immers ‘maar’ een paar keer hard lopen. 15 minuten warming up is soepeltjes een weg zoeken langs de drukke wijk. 5:53 per kilometer. Dan 30 seconden hard en ja hoor: na 30 seconden rust het viaduct op. 60 seconden hard zijn dan iets minder hard. Pas in de rust kreeg ik het een beetje door. Nog een keer even versnellen en die ging naar beneden en gaf hoopvol sub 5 minuten aan. Dan is de 60 seconden niet harder dan dat nee. Ik had natuurlijk voor ‘maar’ even geen zakdoekjes bij me, dus ik moest (logisch na het snaaigedrag). Niet erg genoeg, maar hinderlijk.

Fotootje van de brug in de rust maar toen miste ik de derde keer versnellen die ondanks dat toch flink op tempo ging. Dan een minuut aftellen en ik deed mijn best. 90 seconden ruwt lijkt dan zo lang. En ondertussen de route inschatten. Als ik dan rust heb zonder auto’s achter de wijken door valt het industrieterrein vol forenzen weer zwaar. Ik moest 3 minuten uitlopen. Stoppen om over te steken, stoppen om de route te vinden. Leuk dat ze daar met auto’s afspreken, maar voor een (hard) loper geen beste plek. Stoplicht en dan 6 kilometer vol maken. Niks ‘maar’. Tempo lag op 5:40. Met alle stopjes 5:56. Ik kwam daar en begreep waarom Vincent daar afspreekt: er stond een Ferarri op de directieparkeerplaats!

Thuis moest ik meteen naar de WC en zwaar aan de diarree. Dat was jammer. Ik had best moeten werken voor ‘maar’ 6 kilometer en ‘maar’ een (dik) half uurtje.

25 september – Wandelen en fietsen – wat minder energie

De ochtend lekker aan de wandel. Lekker weer, leuk gezelschap van MB en heerlijk gekletst en een kopje thee en het bos door. Wat wil je nog meer? Ik liep vanuit huis naar het centrum en daar liep MB mee. Mijn sokken werden nat. Er was niemand in het bos, behalve wij! Prachtig najaarsweer.

We zijn samen vogeltjes gaan kijken, M’s specialiteit en grappig genoeg vind ik de lepelaars dan ook leuk en blijkt omhoog kijken een stuk beter dan voor je op de grond. De uitkijkheuvel was ook leeg! We zijn thee gaan drinken en toen ben ik weer naar huis gewandeld. Heerlijk zo. Dik 10 kilometer.

En dan ‘s middags fietsen. Stomweg fietsen. Geen klap aan , dit blokje fietsen. Ik wachtte lang thuis op een telefoontje uit ziekenhuis en ben toen eindelijk maar gegaan. Toen bedacht ik dat er nog een pakje kon komen en ging ik de wijk rond, maar dat zou later worden. Dus ik ging eigenlijk weg in een soort prikkelbare wachtstand. Daardoor miste ik de goede windrichting. Ik had al verdomd weinig energie en zin, dus de onrust hielp totaal niet. En ja hoor, in het Kotterbos na nog geen kwartier fietsen belde de dokter alsnog. Ik had pen en papier bij me. Dus dan bespreek je midden in het bos gezondheidszaken van de familie. Ik fietste door.

Zo rustig en heerlijk als het vanmorgen was bij het wandelen, zo druk en vol met oudjes op de fiets was het vanmiddag. Ik bleef ze maar inhalen. Inhouden, ratelen, inhalen, weer opstarten. Op de dijk wind tegen. Altijd dom, zelfs zonder wind. Een meneer hield me staande en waarschuwde voor glas. Ik zag een zeilboot, dat was leuk.

Ik moest twee uur, maar ik had alle energie nodig om 1:36 te halen. Geen tempo, fiets over het glas tillen, geen energie, geen zin. Ik reed een ommetje, telde wat en luisterde muziek. Het hielp allemaal niks. Ik zorgde voor een groene training en heb 1 uur en 36 minuten en 25 seconden gefietst. Meer kwam er niet uit vandaag. 40 kilometer. 25,3 gemiddeld. En toen moest ik weer heel rondbellen. Hopelijk heb ik morgen iets meer energie en zin, maar ik ben nu eenmaal niets meer dan de veldvulling van de triatlon. Ik heb geen zin in weer een stom wedstrijdje, laat staan dat ik mijn best wil doen. Ik zie van de rest weer formidabele fietstempo’s voorbij razen, dus blijkbaar kwamen die geen oudere fietsers tegen die ingehaald moesten worden en kozen ze wind mee op de dijk waar voor hun het glas niet lag denk ik. De Gelreman breidt uit met een kwart en een relay-hele, maar de hele blijft de ‘hoofdafstand’. Huh? Was het dat dan? Zo heb ik het niet ervaren. Groeten van de veldvulling die ook zorgtaken heeft en een halve baan en een beetje sociaal leven.

26 september – Bosbaan Sprint Triatlon (het wedstrijdverslag volgt!)

Het onderschrift van de wedstrijd: niet omdat ik zo goed was, maar omdat er niemand mee deed van mijn leeftijd en geslacht die het beter kon!

27 september – Het huishouden in krachttraining en een wandeling met de rolstoel

Schoonmaakkracht. De dag goed begonnen. GEEN GREINTJE SPIERPIJN, LAST OF VERMOEIDHEID VAN GISTEREN. Ik geef gewoon het beste van mezelf, ga niet stuk en dat verwerkt mijn lijf simpelweg. Ik word wel een paar keer onrustig wakker. Maar opstaan gaat uitstekend en moeiteloos. Ik zie meer op tegen deze dag! We krijgen hoog bezoek vandaag van mijn ouders en dan moet alles opgeruimd en schoon zijn. Na het ontbijt ga ik aan de poets! Ik doe de trappen en ruim alles op en de toilet beneden doe ik ook. Ik ruim alles op en zorg dat het overal lekker leeg oogt. (behalve in de kasten misschien) Wat Garmin grappig genoeg ‘touwtje springen’ noemt, is in werkelijkheid de kamer en keuken afnemen. Ik pak de krachttraining die bij maandag staat en zet deze op vrijdag. Het is een uitstekende hersteltraining wat mij betreft! Ik snap alleen niet zo goed waarom mijn familie er uren en dagen voor nodig heeft om het huis te poetsen en ik in een half uurtje overal doorheen kan rauschen! Dan onkruid-d-r-uit-kracht. Na een pauze om energie te verzamelen voor het onkruid trekken ga ik in de achtertuin aan de gang. Ik vind het zo niet leuk, dit gepluk en getrek en geneuzel! hopelijk is dit de laatste keer dit jaar en komt het pas volgend voorjaar terug. Ik ga door in de voortuin en daar is het meer werk. Niet eens belachelijk veel, maar het voelt als een hele lange training! Ik rij de bak achterom en maak het gangetje vrij zodat ik er met de fiets beter doorheen kan. Alleen maar eigenbelang. Onze bak zit voller dan ooit! Ik ruim de achtertuin nog op en de laatste restjes onder de overkapping. Dan is alles weer netjes en klaar voor het bezoek. het was prachtig weer. Om te fietsen. Hard te lopen. Buiten te zijn. Maar dan bedoel ik niet: onkruid trekken. Het voelt wel goed als het gedaan is en alles er spik en span uit ziet! Iedereen zet vandaag de beste prestaties neer, maar ik kijk al niet meer om naar mijn beker. Vinkje erbij. En ik bedenk me dat het interessant is dat dit wel doorgepost wordt, maar de hele triatlon niet. Ach, het zal allemaal wel. Ik lees een indrukwekkend boek over een kleine Ierse doorzetter. Dat is andere koek.

Daarna een stuk wandelen. Het is geen moeite! We eten lekkere wafels, kletsen en toch kunnen ze niet echt begrijpen hoe goed het is dat hun 50 jarige dochter de sterkste en gezondste vrouw is die de eerste prijs wint. Ze vinden zichzelf nog gezond, maar pa heeft moeite met de wandeling, al zegt hij van niet. Mam zit in de rolstoel en die geniet. Ik kan prima duwen, al is het even wennen aan de beweeglijkheid. Ik wil langs de wilgen en dan wil ik mama de oekrainers laten zien. Ik vind het prima gaan en we kletsen lekker door. ik krijg het wel warm. Weet je wat het ERGSTE is: de stappen tellen niet!! Ik hou mijn armen stil met de rolstoel! We lopen terug over de Evenaar. Grappig om mama en papa en Rob de omgeving die ik zo goed ken te laten zien. het laatste stukje laat ik Vincent duwen. We lopen 4,33km. Dat doet Garmin af als 1500 stappen. Ik vond het niet zwaar en niet snel gaan, maar daar denken die oudjes vast anders over! Ik moet er niet aan denken dat ik nog 30 jaar zou moeten leven en alleen maar ouder wordt. Dat alles moeilijker te volgen is en de gezondheid achteruit gaat. Die is de afgelopen 20 jaar heel hard vooruit gegaan juist. Ik vond het fijn dat mijn ouders gekomen zijn, maar ik ben ook weer blij als ze laten weten dat ze weer veilig thuis gekomen zijn.

28 september – Binnen fietsen.

Zwift er maar weer bij gepakt. De route in Parijs. Double Espresso heet tie. Eigen schuld, dikke bult. Er stond vrijdag al 70 minuten losfietsen en ik wisselde die met zondag en toen ging de zondag op aan visite en schoof ik naar vandaag. En nu regende het. 😞 Moest ik binnen, want overdag werk ik tickets weg en heb ik overlegjes. Balen! De activiteit bij Zwift vinden AR en MM leuk, maar ik vond dat niet. Ik was vergeten hoe zwaar, zweterig, lastig en heftig binnen fietsen is. Mijn benen en ik weten het nu weer! Op naar een lange, lange winter… er was ook iets met wattages, maar dat is al helemaal ver buiten bereik. Ik ging in Parijs, daar zijn nieuwe routes. Al toen ik weg fietste kreeg ik een duimpje van ‘Maca’, de norsemanheld! Ik zag hem ook en we fietsten even gelijk op, tot ik m inhaalde!! Even leuk en toen was mijn route anders.

Ik had het allemaal gebanned: omhoog fietsen, saaiheid, sprintjes willen winnen. Het was echt flink aanpoten en ik drupte leeg, want de fan is van de zomer elders ingezet. 🥵 omhoog ging ik echt stuk! 😢 ik had natuurlijk ook weer een route van 30km, dus die moest vol. En de heuvel zat er twee keer in!! Ik deed mijn jasje maar uit.

Op een gegeven moment had ik een sprintje gescoord en een groen shirt en toen hield de snelle vrouw er mee op en kreeg ik drie shirtjes. Maar geen bolletjestrui helaas.

Ik trapte me de verzuring in zeg. Mijn benen zijn nu zo boos, daar helpt geen slokje cola of koekje meer aan. De laatste drie kilometer gingen echt op karakter en dat terwijl het ‘maar’ een training was! Nou, dat voelde echt compleet anders! Maar okay, ik heb 31km vol gefietst. In 66 minuten. 28,8 gemiddeld. 224 hoogtemeters.

De kop is er af. Het is weer vroeg donker en het regent buiten. Met dit eerste binnenritje komt de herfst en de winter er in rasse schreden aan! Ik moest er goed van bijkomen. Parijs boeit me echt helemaal geen ene moer. Rob is in Berlijn.

29 september – Lange duurloop

Een Duurloop: 9x14duurtempo-1 minuut sneller – 30 seconden rust. Er valt veel over te zeggen. Ik heb een paar belangrijke lessen gehad. Ik had de tijd aan mezelf, dus ik kon om 11 uur starten. Mijn benen zijn zwaar. Van het fietsen gisteren of nog van de wedstrijd zaterdag; ik weet het niet. Er zit weinig tempo in vandaag, maar dat hoeft ook niet. 14 minuten duurtempo is rond de 6:09, aan het begin tenminste. Versnellen zou naar 5:20 moeten, maar die ligt vandaag veel te hoog. Dan 30 seconden dribbel en na elke 2 blokjes stoppen en een gel nemen. Die ik net nu natuurlijk nog maar 2 heb. Ik stop na 5km langs de Trekweg. Ik heb muziek op, het gaat nog goed en ik hobbel de saaie lange rechte weg over in de zon. Niks mis mee, niks bijzonders. Best saai zelfs.

Blokje 3 gaat keurig in dezelfde tempo’s. Maar blokje 4 gaat langzamer. Na 10km weer een gel. Het gaat goed met stoelgang. Blokje 5 is onrustig, de brug over, wachten op de tractoren. Ik pak pas in de tweede helft het tempo op.

Mijn benen hebben geen zin meer. Die vinden dat wandelen ook kan. Het is een beetje een mentaal gevecht, maar uiteraard wint mijn hoofd. Daar kan wandelen niet. Aan het einde van het blokje gaat het tempo weer merkbaar omlaag. Terug naar 6:15. Net als blok 4. Kortom: voeding doet iets. Eigenlijk zou het vaker moeten ja, maar tot nog toe kan ik elke 5km verwerken en dat is ook belangrijk.

Ik mis een versnellen-minuutje want ik dacht dat ik er al klaar mee was en er zat een wildrooster in de weg. Op 15km een aquagel. Even stoppen daarvoor, zodat ik straks weet hoeveel stoptijd ik nodig heb. Ik moet een heel stuk om nog. Dus ik ga onverhard. Ook dat drukt het tempo! Ik hou vol en accepteer het maar.

Blok 8 is echt lastig: onverhard, ik moet een beetje, viaduct op. Ik stop toch nog voor een gel, één met cafeinne. Ik ben er immers nog niet. De halve marathon gaat in 2:11.

Zonder de pauzes. Die hebben me zo’n 5 a 6 minuten gekost. Ik vind het vervelend als ik dan aan het einde telkens moet verlengen qua route. Het gaat al zoveel moeizamer! Het tempo neemt merkbaar af en de moeite neemt navenant toe. Potdikkie, dit zijn er pas 22 en de marathon begint dan net… Ik maak de training af en doe er nog 80% goed van ook! Dan maak ik de volgende kilometer vol en dat is 23. Ik ren thuis direct door naar de WC. Nog een les: geen caffeine gels dus. Ik voel mijn benen flink van deze training! Ik heb 23,13km gelopen in 6:11 gemiddeld in 2 uur en 23 minuten en met de pauzes erbij in 6:27 (2 uur en 29 minuten). Fysiek ben ik niet klaar voor een marathon, maar mentaal trek ik het er vast wel doorheen.

Dan nog een zwemtraining van de TVA in de avond. Geeindigd in kramp. Was niet leuk. Deed zeer en draaierig. Ik deed maar wat. Was vooral veel duur. Ik ging ook voorop. Die 100m zone 2 in 1:48! Eerst techniek gedoe. 50jes. Achteraan en lekker doorzwemmen dan. Daarna 100-200-100-300-100-200. Of iets in die geest. School en rug deed ik hooguit half. Ik ging ontzettend goed met de ademhaling! 1 op 3 is wel echt superlekker. Maar 1 op 4 kan ook. Meer lukt me zelfs. De heren begonnen na 35 minuten te fiepen dat ze moe waren. Deze oude vrouw niet hoor! Die kan nog even mee. Tot de kramp begint. Snel gedoucht en ook snel gaan aub. Druktemakers allemaal. 2275 (?)m in 2:02 gemiddeld. Het is mij allemaal om het even. Leuk om Vincent heel blij te zien en ik kon de reden wel raden… de krampen zetten thuis gelukkig niet door verder. Daar heb ik te goed voor gezwommen en de dagen voordat het losbarst kan ik niet zwemmen. Die gekke Garmin vindt me opeens productief!

30 september – Wandelen

Goed geslapen, opstaan en er heeft een kat gepist op de bank. Spierpijn van gisteren. Naar kantoor. Tickets. Beetje kletsen. Tickets. Oplossingen. Geen pauze wegens telefoondienst. Tickets. Telefoontjes. Kletsen. Naar huis. Moe. Hoofdpijn. Onrustig. Buiten wandelen met Rob die weer thuis is uit Berlijn. Frietjes eten. September is voorbij. De krampen hebben niet doorgezet. Ik heb ook niet doorgezet.

September was geen hoogvlieger, gek genoeg.

140km hardlopen

375km fietsen

16,8km zwemmen

65km wandelen

2 wedstrijden; 2 bekers gescoord!! (Eerste en derde met het team)

Nieuwe doelen neergezet, hard gewerkt, goed geweest met Duo Lingo.
Teveel zorg gezien en een leuke opvoedingsfase beleefd!

1 September – wandelen, fietsen en koppelhardlopen

Niet mijn dag. Ik ben boos, slaap slecht, ontzettend ongelukkig aan alle kanten. Wil niet opstaan, niet wegen, niet ontbijten en ik wil eigenlijk niks. Kruip een paar terug in bed weer. Ik doe toch wat, de blog afmaken (daaaag augustus) en wandelen en een beetje lunchen en sporten. Maar nergens een goed gevoel bij. Een beetje bij het heel hard lopen. Ik hou niet van september. Geef mij maar maart! Vanaf nu wordt het donkerder, regenachtiger, somberder. Binnen fietsen en in de regen rennen. Niet dat het vandaag al zo was, maar toch… Mij niet bellen. Ik heb heimwee, neem de laatste pil en Rob stelt voor naar de Plus te wandelen. Goed idee verder. Ik heb natuurlijk geen spierpijn van de bootcamp of ergens last van, behalve dat mijn hoofd nog niet eerder zo lang last had van de triatlon. Ik ben er klaar mee, maar ik moet nog een stukje schrijven voor de tri-mail en ik moet eigenlijk weer achter het finishersshirt aan en ik heb eigenlijk geen doel meer. De hormoonpiek zal ook niet helpen. We halen gewoon veel koekjes, want dat helpt vast. 😇 en te dik ben ik toch al weer.

Fietsen. Er is weer een schema na het herstel/rust van vorige week die ik natuurlijk volledig anders had ingevuld 😇 en nu het weer ‘moet’ voelt het toch anders. Al is er nog steeds niks verplicht, behalve een tijd van anderhalf uur. Er is best veel wind. Dus toch een blokje om de Oostvaarderplassen maar weer. Op de racefiets. Met een ommetje. Muziek aan en dat is een fijne playlist met Skellig er op van Clannad en van Loreena McKennitt. Dat doet me goed, daar aan te denken; net nu het seizoen voorbij is. Het is rustig en wind mee is altijd leuk. Gelukkig vullen de plassen zich alweer flink.

Ik maak geen haast en doe maar weer geen moeite, want nu zie ik het nut daar al helemaal niet meer van in. Ik ga door het bos terug over het slingerpad. Ook wel weer leuk!

Ik ga nog om via het Oostvaarderscentrum, maar wat een ellende daar: platen, vrachtauto, boswachtersauto, veel fietsers, graafmachines verderop en weer platen. En de brug in de wijk kan ik ook niet over, dus nog een ommetje. Ik ben er wel klaar mee. Laat die 40km maar zitten, ik blijf steken op 39,36. Binnen de anderhalf uur en 27,1 gemiddeld. Ik vind het best. Voor zover ik vandaag iets best kan vinden. Het is namelijk allemaal niet zo best. Final Surge, het trainingsdagboek pakt de training niet eens op! Precies daar kan ik niet tegen.

Ik had geen zin, zag er tegenop om weer te gaan hardlopen. Na het fietsen even goed denken of ik zal gaan, maar ik besluit het te doen, zodat ik het gehad heb. Renkleding aan doen, andere playlist kiezen. En: EEN GEL nemen. Het is maar 32 minuten (26 dus voor een groene training, helpt Rob me uittellen) en dan kan er niet zoveel mis gaan, het enige is dat ik er aan kan gaan wennen. De carbon schoenen aan. Hoppa, gaan! Die benen vinden het prima en alles eigenlijk wel. Ik moet in zone2 rennen en de eerste kilometer kom ik daar niet in. Hormoondingetje denk ik, maar het voelt als verraad door mijzelf: zelfs mijn hartslag is onbetrouwbaar! De eerste kilometer gaat in 5:30 en dan komt de hartslag richting de 148. Ik zweet en hijg als een paard, dus het voelt alsof qua tempo en alles die hartslag niet op z’n plek is. Ik knal lekker verder, zo’n beetje op het 4,2 km rondje. Beetje de herfst in en geneuzel nu de brug afgesloten is. Ik kan er slecht tegen: mijn omgeving aan alle kanten afzetten. Ik ga alleen maar harder! Dan ben ik er sneller vanaf. Ik weet niet of de gel werkt, of de schoenen of supercompensatie, of de muziek: ik ga gewoon de 2de en 3de kilometer in 5:19! Dan hou ik wat in en ga door de sieradenbuurt met meer bochten terug en ben ik ietsje trager, maar nog altijd 5:21. Bijzonder. Nu heb ik wind tegen en dat voel ik dan toch een beetje. En minder zin en ik baal dat de tijd en 5km vol moeten. Ik doe de 5de kilometer in 5:27. Totaal 26:58, wat voor mij echt niet normaal snel is. En enigzins onverklaarbaar. Ik vind het een beetje leuk.

Ik maak een ommetje en loop in een half uurtje 5,55km. 5:25 gemiddeld. Bizar echt. Bizar. Gemiddelde hartslag 146: dat is echt zone 2. Hoe dan? Ik kan wel gelijk door naar de WC met diarree, dus tot zover de happiness over de gel. Thuis vreet ik alle koekjes op en stel het douchen maar weer uit. Na het douchen verval ik al snel weer in de totale nergens-zin-in.

2 September – Wandelen en zwemmen In de Mist

Heel vaak plassen vannacht, voel me niet fit bij het opstaan, maar ook niet écht ziek. Op naar kantoor. Omlopen, verkeerde plekken, onrust. Buiten de tijd. Krijg wel veel voor elkaar. Mid year review. Ik ben goed. Echt. Alleen ook daar ontbreekt het gevoel en het zelfvertrouwen.

We wandelen naar het parkje, maar ze houden mij en Jo niet bij. We lopen niet eens hard! Ik voel me ietsje beter na het gesprek, maar alles blijft vaag en wat mistig en raar. Ook telefoontjes en tickets oplossen, alles klopt, maar ik ben er niet echt bij. Net als sporten. Zijn dat hormonen? Overheerst onzekerheid? Ik vreet teveel s avonds omdat ik ook echt honger heb. Mag de mist gewoon weg?

En dan zwemmen. Een tva zwemtraining duur/kracht maar vooral zonder kracht. Ik zeg R eerlijk dat ik er niks bij voel, bij die hele. 😞 Hoe R en GN ook beweren dat het een hele prestatie is en fijn om zo gezond te zijn: het komt niet binnen. 🚪 Laten we gaan zwemmen. 🏊🏻‍♀️ Ik heb al trek voor de start. Ik zwem gewoon heen en weer. Basta. ⚫️ Ik ga voorop bij 5×200 met elke vierde baan een hondjesslag. 🐕 of wrikken. 🐶 het lukt niet makkelijk vandaag. Het potje 🫙 mag weer eens leeg. Ik ben leeg. Niks snel of goed, gewoon lekker ouderwets geploeter in het water 💦 de tijd aftellen. 🕰️ we moeten 200 m rug doen. 😩 lukt me gewoon niet. Te weinig kracht. 😪 ook schoolslag gaat traag en dan nog borstcrawl en poloslag. 500m afzien. We moeten nog 50jes doen: borst-rug. Ik zit op 46 minuten en 1850m. Ik doe er drie 3️⃣ en ga dan het bad uit. 2000m op de teller en 50 minuten. Anke is uit 🔇 en ik heb heel veel trek in patat 🍟. Staaltje Anke in de kleedkamer: aan de redelijk aardige moeder vragen of ze mee doet in Almere; haar prijzen dat de kids meedoen en zelf nee zeggen en dan dendert KD er tussen ‘hoe ging het’ dus ik beken dat de trots ontbreekt en dat herkent de kakel 🐔 wel. Mag zij ook aan de moeder vertellen wat ik heb gedaan 😆 De hele. Gelukkig tettert KD zelf ook over haar ervaringen en dat ze twijfelt over stoppen met heles. Ze is zo grappig soms. 😎 maar ze bedoelt het goed 👍

3 September – Een blokje om wandelen en tientallen telefoontjes!

Ik slaap onrustig, ben onrustig en ongedurig. De werkdag is lang en overvol, maar best leuk. Alleen teveel. Dat is jammer. Ik vreet teveel. Ben moe. Maar ik wil even naar buiten. Rob gaat mee. Het is nog best warm! We wandelen lekker een groot rondje nu de brug afgesloten is.

4 September – Wandelen in de lichte 🌧️ en buiten zwemmen met JM- die voor het eerst buiten zwemt!

Ik vond alles zwaar vandaag: van opstaan tot een beetje werk en bellen en denken of zelfs eten; alles voelde loom en trekkerig. Maar ik deed alles wél. Ook al was ik liever blijven liggen. Ik had met SG afgesproken bij het Eksternest en ik ging wat eerder in de hoop dat het droog zou worden, maar dat deed het niet. Dus liep ik in wat lichte miezer. Dat vind ik niet erg!! Alles glinstert dan zo mooi. De grond is een beetje zacht.

Ik had muziek op, maar hoorde ook de wind. En helaas de autoweg. Alle schakeringen groen zijn fijn en doorkijkjes naar een onbekende brug.

De geur van de herfst en goed op de stappen letten met de glibberige modder en de boomtakken. Ik vond het even heerlijk, maar SG was op tijd. Ik maakte 30 minuten vol. Ze hakten een boom om. Dat gezaag is een pijnlijk geluid. We hebben lekker zitten te kletsen bij veel thee 🫖.

We doen met zijn drietjes de family challenge volgende week: 380m zwemmen, 9km fietsen en 2km hardlopen. Vincent, ik en JM. Ze heeft nog nooit in pak buiten gezwommen. Ze heeft mijn eerste pak. Wat vindt ze het spannend! Ik heb geen zin in zwemmen, vindt het wel heel veel moeite voor een kwartiertje zwemmen. Ben vandaag al niet best, maar ik laat ‘r niet in de steek! Het weer is grauw en kil. We rijden ieder apart. De pakken aan doen en dan het water in. Voor Vincent en JM is het koud, mij valt het mee en M is al bijna weg! Ik blijf bij JM. Ze komt tot een schoolslag en het is een totaal nieuwe ervaring voor haar! Het is best heftig op het water! Een fikse bui en wind!! Golfjes zoals ik in tijden niet heb gezien. We rusten even en JM hangt gewoon op haar boei en dat is prima! Het is raar dat ik nul komma niks moeite ervaar, en zij moet alles op alles zetten om de ademhaling onder controle te houden. We gaan naar de groene boei en door naar de rode. Vincent zwemt ook even mee. Hij vindt de golven te gek! Ik natuurlijk ook, maar ik ben op JM gericht. Ze drijft af en dan moeten we terug. Half op de golven en dat valt niet mee! Alles op schoolslag. Ik kan wat crawlen tussendoor maar ben dan snel weg en dan hou ik weer in.

Ik zie mezelf nog wel terug van vroeger: buiten zwemmen is geen makkie! Ik blijf contact houden met JM en stel haar gerust dat ze in de challenge ook prima alles op schoolslag kan doen. Dat dit zwemmen alleen maar het begin is zodat je het fietsen leuk vindt! Ze moet er om lachen. We halen het uiteindelijk ook. Ik doe nog even de les ‘pak uit’. Het tempo is dus niks, het was maar een kwartiertje (of minder, want ik heb m te laat uitgezet) maar ik ben trots op JM. Je moet het als vrouw van onze leeftijd (ze is uit hetzelfde jaar als ik) toch maar mooi durven! Het daagt me toch nog steeds niet écht dat ik dit moeiteloos 5x zo lang volhou. SG zegt het ook en iedereen, maar het dringt niet door. Iedereen kan dat toch die zoveel traint en doorzet zoals ik?

5 September – naar de opslag als krachttraining (en dat is het!) hardlopen intervallen gedoetje en zwemmen.
En over de twijfel die maar blijft

Naar de Opslag rijden. Toen ik een stuk of 20 mappen met Donald Ducks 2 trappen af aan het sjouwen was, vond ik het eigenlijk een vette krachttraining! Allemaal in de auto zetten, de hele auto vol zooi.

Dan naar de opslag en daar tot de ontdekking komen dat er gedoe is met de ruimtes en we moeten alles verplaatsen! (allereerst de goede sleutel weer vinden). Ik zweet me kapot! Meer dan bij de bootcamp! En dan naar de winkel voor nieuwe sloten en natuurlijk moesten we al die mappen ook in de kasten plaatsen. Ik heb een hekel aan dat klusje en we hebben het ook maanden uitgesteld, maar ik weet nu weer waarom! Het gaat nog steeds verre van lekker, mentaal. het is 2 weken na de Gelreman en ik heb vandaag het goede finishersshirt gekregen, maar ik ben er nog steeds niet blij of trots of (on)tevreden over. Ik slaap weer goed, maar het lijf is nog steeds moe. Of het hoofd weet dat het lijf moe is en beschermt aan alle kanten voor overbelasting. In Garmin verval ik in herstel en dondert de VO2Max omlaag. Ik schaam me niet meer voor de hele triatlon, maar enig gevoel over de Gelreman heb ik ook nog steeds niet. Ik ben niet ontevreden, maar ook niet tevreden. Niet dat het ik het niet leuk vond, maar ik ben er ook niet trots op! Zoveel mensen hebben me gezegd dat een goede prestatie is, maar ik vóél het niet. Zeker niet “goed”, hooguit een prestatie. Beetje jammer dat het gevoel maar blijft ontbreken. Ik weet niet heel goed hoe dat komt, maar het voelt zo gecontroleerd, zo consistent en allemaal zo beheerst dat het geen afzien was. Ik heb precies gekregen wat ik getraind heb: duurvermogen, inzicht (ik merkte op 12km al voedingsproblemen aankomen en ben niet tot 16km doorgegaan) en een eindtijd die te verwachten was. Ik mis wel de waardering voor de laatsten: ik heb me in de wedstrijd echt erg veldvulling gevoeld. Geen publiek, iedereen weg als ik binnenkom, geen aandacht meer. Die eenzaamheid en ‘t ongewaardeerde gevoel blijft hangen helaas.

Dan een interval achtig iets hardlopen. Ik doe ‘t alleen maar (en nog niet correct ook) Iets met intervallen en minuutjes versnellen. Ik heb er geen zin in. Ik heb nergens zin in. Niet in opstaan, niet in de WC schoonmaken en niet in hardlopen, maar ik dóé het allemaal. Alles kan, maar niks is leuk (behalve winnen met Rummikup). Hardlopen staat op het schema, dus ik doe het. Net als opstaan en schoonmaken. Ik doe het alleen maar. Eerst 18 minuten inlopen. Ik heb het idee dat ik voortrol als een steen, maar het tempo ligt rond de 6:03. Ik vind alles best. Ik loop te piekeren, te hijgen en niet blij te zijn. maar ik loop en loop. Mijn route wordt afgebroken en er zijn veel graafmachines op vele punten. Dat stoort me. Straks betonnen platen, maar wel 3 maanden het fietspad en bos afsluiten.

Ik ga een minuutje versnellen en dat is dan wel weer oke met een tijd van 5:31. Ik mag niet wandelen ind e 2 minuten rust, maar ik ga weer terug in het sleperige duurtempo. Ik moet 6 keer een minuut doen! De tweede keer ook 5:32. Mijn benen kunnen het wel, maar mijn hoofd heeft gewoon geen enkele zin in ‘mijn best doen’, absoluut niets. De derde gaat in 5:28 en de vierde ook. Ik hobbel gewoon door en probeer bij de oorspronkelijke route te blijven. Gewoon door blijven rennen en ik probeer echt te bedenken dat niet iedere vrouw van 50+ dit kan, maar het beklijft niet. De vijfde minuut is net voor het viaduct op en gaat in 5:20. De laatste gaat het viaduct af en die lukt, maar ik zie de tijd niet (blijkt onder de 5:00 te zitten achteraf met 4:57).

Dan langs de afgesloten en afgebroken brug en ik moet nog 3 minuten. In het vreselijke ommetje. Mijn darmen roeren zich. Blijkt dat die 3 minuten hard hadden gemoeten! Ik deed in 6:11 (weer) niet mijn best. Nog 5 minuten uitlopen en ik moet echt steeds meer, dus ik maak 7km (7,17) vol op 6:00 gemiddeld in 43 minuten bij een keurige hartslag van 143 en een cadans van 175. Meteen de WC in en dan heb ik het weer gedaan. Niks meer of minder.

Weer door naar het zwembad. Why? Nou, omdat het op het schema staat en Vincent gaat ook. Ik weet geen andere reden, want zin of ambitie heb ik niet. Even inzwemmen en dat lukt nog wel. Dan 400 duur en wij in baan 3 gaan om de beurt 100m voorop. Daarna 8x50m met lange slagen. Ik doe mijn best. Ik heb het vandaag niet. Ik had wel wat krampen vanmorgen, maar het zet niet echt door, wat fijn is omdat ik dan kan zwemmen, maar het zou wel tijd worden na een dag of 4. Anyway: na 8 vijftigjes weer 400m. Nu zwemt W voorop en dat gaat niet zo snel. Hij vindt zichzelf vast super, maar met 2:06 gemiddeld is het wel trager dan 2:02 met zijn allen.

Dan weer 8x 50 zonder achtje. Ik probeer het en FS vindt dat goed van me, maar ik ben kapót na 50m. En precies dát wil ik niet. Ik wil geen extra moeite hoeven te doen. Ik wil me even niet hoeven inspannen. Ik aim nergens aan. Het stoere gedeelte is dat ik om en om toch 4 keer mijn achtje aan de kant leg. En 4 keer extreem veel energie verlies. Garmin telt de pauzes niet. Dan nog een keer 400m en GN heeft paddles die mogen en gaat voorop. Ver voor ons uit. Ik zwem dus eigenlijk voorop en dat gaat in 2:03. Gaan de 2 dames eerder keren en achter GN aan! Mega irritant, alsof ik niet snel genoeg zwem ofzo. Stik er lekker in zeg. We moeten nog 2 keer een snelle 50 doen en ik heb helemaal geen zin meer. Ik doe het wel, maar start iets later en haal ze dan in! Daarna vind ik het wel genoeg geweest en na 56 minuten en 2250m ga ik het bad uit. Even iedereen succes wensen voor volgende week en dan kan iedereen zelf shinen en ben ik er vanaf. Die lieve vrouw G (ook een oudere dame) vindt het wel super en weet ook nog dat ik mijn schouder had gebroken. Maar ik zou het toffer vinden als zij volgende week de halve haalt. C is ook altijd lief en vol waardering en eerlijk. Een echt Ironwoman, maar zonder de nep-franje of arrogantie. Er zijn vandaag meer bewonderaars, ook voor Vincent, dus dat is erg leuk en goed voor hem.

6 september – Een duurritje en alles gaat weer beter.

Gewoon een stukkie fietsen op de racefiets. Vanmorgen is de menstruatie losgebarsten en nu voelt àlles anders opeens. Alsof het licht is aan gegaan en de mist is opgetrokken. Onbegrijpelijk. Op dag 16 van de cyclus (door de pil bepaald) een wedstrijd doen en vervolgens blokkeren die stomme hormonen 14 dagen alle plezier en lol compleet. Hoe is dat uit te leggen? En wat gaat er nu weer gebeuren nu de pil niet meer mag? Ik kan ineens weer een tijdje niks doen zonder de onrust. De marathon leek een berg van jawelste, en AR stelde voor een keer niet te gaan dan, wat ik zelf niet eens had bedacht; maar vorige week zeker overwogen had. Vandaag niet. Nu denk ik: gaat me wel lukken. Hoe dan ook. Zó verschillend! Vandaag ga ik gewoon lekker trappen. Wil langs de Knarweg. De wind is stom. Ik ga de wijk uit en over de Dodaarsweg tegen de wind in. Ik luister muziek en vandaag maak ik me niet druk over wat de rest doet en kan of mijn tempo. Gewoon lekker wat fietsen.

Vogelweg gaat ook goed, dus de dijk is straks wat jammer. De Knarweg is genieten as always. Ik ga gewoon rustig hoor, als er mensen voor me fietsen hou ik in en ik neem bochtjes lekker kalm. Wie doet me wat?! Niemand die iets ziet! En dan op de dijk een beetje nare wind inderdaad en min of meer tegen. Ik trap gewoon door. Liggend. Genietend van de lucht en wolken. Bij de parkeerplaats stop ik even en zie een brand en ik plas even en dan door.

Ik wil wel 50km vol maken. Moet ik een stukje verder, maar dat moest toch al met die stomme brug. Ik ga sneller dan ik dacht! Rij ik toch nog 27+. En ik moest iets met wattages en dat heb ik voor 50% goed gedaan, maar dat is toeval. Ik rij 1 uur en 52 minuten.

Het gaat weer blijkbaar. Ik bedoel: echt, hebben mannen dit niet?! En blijft dit nog jaren doorgaan? Vervelend genoeg lijkt dit voor elke vrouw anders en heb ik natuurlijk ‘weinig’ last verder, want ben ik gezond. Ik loop wel even leeg dan. En vreet chocolade.

7 september – 10 jaar geleden…

10 jaar geleden….. 7 september 2016. in de blog van toen: De trainer van toen stuurt me een appje in het weekend voor de Triatlon van Almere, waar ik toen net van gehoord had: “Iedereen doet wel iets dit weekend en jij volgend jaar jij die halve toch”? Ik moet zeker anderhalf uur nadenken over een antwoord hierop! Wat een uitdaging, wat een vertrouwen… (…) Anderhalve kilometer zwemmen, negentig kilometer fietsen en daarna nog een halve marathon lopen? Wat moet ik daar op zeggen: ik twijfel tussen ‘ohja, joh, makkie’ of ‘ben je helemaal van de pot gerukt’ en alles wat daar tussenin zit. Voor het eerst kan ik het niet met woorden oplossen en ik stuur een hele rits aan emoticons terug. 😶 🤔 🙇‍♀️😯⚡️🙃❌😵‍💫😬😈🌀😌➰🫢👻💬 beter kan ik het niet zeggen! En wat krijg ik als antwoord? “Mooie manier om top idee te zeggen 😂” 😐

En daar zijn we dan. Tien jaar verder. Uitdaging aangenomen. Halve triatlons, hele triatlons en alles wat er onder zit: in dat weekend 10 jaar geleden keek ik vol bewondering naar de helden. “If you can dream it, you can do it.” Ik heb er niet alleen van gedroomd, maar ook voor gewerkt en getraind en geleerd. En gedaan. Vandaag stond er op mijn schema dat ik een half uurtje kracht moest doen. Ik zag er de hele dag tegenop. Ik weet dat het moet op mijn leeftijd, maar ik vind het zo vreselijk niet leuk. Misschien later van de week. Nu ga ik nog even buiten wandelen, nu het nog warm en droog is en het alweer vroeg donker wordt.

Muziekje op, eerst brood halen en niet tot de berg willen wandelen, gewoon kijken, dromen, denken, piekeren en me afvragen wanneer dat normaal geworden is dat ik morgen anderhalf uur ga fietsen en een uur lopen er aan koppel en dan nog ga zwemmen. Die trainer van toen doet tegenwoordig andere dingen en ik denk niet dat hij weet wat hij met dat ene appje teweeg heeft gebracht! Top idee.

8 september – Fietsen en een koppelloopje en zwemmen natuurlijk

Eerst naar de dietiste: stom idee om dat om 9 uur te doen, maar okay. De schade valt mee. Er is wat vet bij gekomen (hoe zou dat komen 🍫) en wat eiwitten minder. Makkelijk op te lossen. Nu is er een soort van plan voor de marathon qua voeding. Met gels en sportdrank. Als ik thuis kom lijkt het nog een tijdje droog en daar ga ik toch maar gebruik van maken. Beter dan binnen fietsen. Dat kan nog lang! Muziekje op, racefiets mee, regenjasje aan en eerst infietsen door de stad met een extra ommetje richting de gevangenis. Ik heb het best naar mijn zin op de fiets. Het is overal rustig en ik kom vrijwel niemand tegen, op 4 toeristen na. (op het smalste punt weliswaar, maar goed) Op de dijk lekker wind mee. Ik moet harder fietsen. Dat lukt wel, maar de wattages blijven raadselachtig voor me. Ik probeer het heus, maar de range is of heel klein of ik snap het toch niet. Ik zie bootjes en kijk een beetje uit over de plassen.

Op de Trekweg gaat het ook nog prima, al heb ik dan zijwind. Ik doe nog een blok mijn best. Niet dat ik keihard probeer, maar wel een tandje extra. Ik ga dadelijk lekker door het bos, scheelt wind tegen. Maar dat is juist in de rustige 10 minuten. Ik trap gewoon door, ik zie wel. Op het fietspad heeft het geregend. Het ziet er glad uit, wat niks voor mij is, maar ik fiets wel gewoon hard door. Dat kan ook wel. Ik heb zelf eigenlijk geen regen ervaren. Een paar druppels, maar mijn bril heeft er geen last van. Langs de Vaart wind tegen uitfietsen is wel merkbaar, maar niet lastiger. Ik heb een gemiddelde van 28,4 staan, maar dan wil ik 40km vol maken en ga ik dus door de stad. Beter opletten, andere fietsers en ja hoor: ik eindig weer op de mega sneue net-niet 27,9 gemiddeld. Maar wel 40km vol! En als je het mij vraagt vooral wind mee en geen regen. 2 bloks genomen en een gel in het Kotterbos; met moeite. Maar ik dacht: hier ga ik dadelijk lopen en ik moet wennen aan eten en gels.

Dan een koppelloopje: 30min HM tempo/30min cd
Ik heb rustig gewisseld: iets anders aangedaan, naar de WC én ik had op de fiets al een gel genomen!! Novablasts aan en toch maar geen regenjasje. Ik moest eerst een half uur op Halve Marathon Pace. Geen idee wat dat is. 🤷🏽‍♀️ echt niet. Ik ga gewoon en dan eerst wind mee! Ik ga lekker! Het voelt weer eens GOED. Prima tempo en dan blijk ik de eerste km al op 5:26 te zitten. Nou ja, ik denk niet dat dat echt HM tempo is, maar ik keur het goed. Het blijft ongeveer dat tempo! Langs de Vaart wind mee helpt vast. En misschien toch de gel. En het fietsen. En de schoenen. En de periode. Ik heb mezelf een pauze beloofd op 5km. Eigenlijk zou ik de gel eerder moeten nemen, maar ik doe het er mee. Maar ja, die 5km heb ik afgerond in 27:36 en ik maak het half uur vol. Dan sta ik bij het hek en ik neem de gel met water. Gewoon stilstaan.

Ik vraag me af of ik moet en ach – ik ga gewoon! Er is toch niemand. Helemaal niet. Fijn om gewoon iets ‘goeds’ achter te laten en de zakdoeken nog te kunnen verbergen in het gras. En straks regent het weg. Nog 4,5km te gaan! Door het bos en ik merk wat wind tegen op, maar het viaduct is een groter obstakel voor mij en mijn tempo. Ik doe de eerste km na de stop weer in 5:27, maar daarna iets kalmer aan. Ik ga nog om achter de Sieradenbuurt langs, want de 10km wil ik wel halen! De kilometertijden wisselen nogal tussen 5:33 en 5:50 (je mag het viaduct raden…) maar al met al ben ik tevreden. Het regent weer niet. Rob zei later van wel in de eerste kilometers, maar ik heb het weer niet gemerkt. Echt, ideaal weer dit voor mij! Ik doe de laatste 1,5km kalmer aan met 5:45 en maak een extra wijkommetje. Op 10km binnen de 56 minuten zonder stop tik ik m af. Dat is 5:35 gemiddeld! Hahaha.

Met de stop erbij is het 6:01. De gel valt goed, ik heb geen mega snaaidrang en de rest van de middag regent het. Dus nu is 40km fietsen en 10km hardlopen koppelen normaal geworden. Wat is er gebeurd de afgelopen 10 jaar?!

Deze post op Instagram: https://www.instagram.com/reel/DdBez-BNHpm/?stkn=MWIwYWJuZDZjZ3J1eQ==
Het Grote Gelijk. Niks van de influencers, prachtige verhalen over onmogelijke overwinningen, podiumplaatsen komt aan bij me. Maar dit komt binnen. Is maith liom é from The Female Age Group Triathlete ❤️

En dan nog zwemmen bij de TVA. In baan 3. J en S van PL waren er! En daar neem ik de felicitatie met knuffel ook graag van aan. Laat die andere idioten maar doodvallen die allemaal beter zijn en zaterdag hun eigen geweldige prestaties neerzetten. Ik ging naar baan 3. Eerst inzwemmen. Ging lekker. 1:56. Daarna waren het 400tjes voor zone1. RV ging voorop! Fijn dat ie er weer is. Dat ging lekker. Ik zou geen 400m af kunnen tellen. Maar dat ging al best snel. Toen 200tjes. 50z2-150z1. RV voor me uit. De andere twee mannen vonden het wat snel gaan. Toen 100z2-100z1. Ik voorop. Ging geloof ik ook snel. Daarna 100z1-100z2. Ook voorop. Joh, ik deed maar wat.

Al die super mensen om me heen: het helpt mij niet. Maar ik hoef niet meer!! En dan 150-50 nog een keer. Of zo iets. Ik ging voor weer. Vond het wel best. 100m zelf. 1:56 ook. Alles met achtje natuurlijk! Ik deed 1550 van een OD in 33 minuten!!! Mooie dag zo bij elkaar. Niets bijzonders natuurlijk, maar ik doe zulke dingen gewoon. De age grouper die elke keer weer alles past en meet. Tussen huishouden, werken, opvoeden en ploeteren door. Hoe de periode er ook bij ligt. Die vrouw die ondervertegenwoordigd is. Die zich moet schamen voor tijd en prestatie. 🙋🏼‍♀️ Die genegeerd wordt. Die de supertriatleten vergeten. Vol van zichzelf vragen of waarom ik zaterdag geen halve doe. Die oude vrouw die ‘nog geen 28’ fietst en ‘slechts’ 5:35 loopt. Die de mannen wegzwemt. We moesten nog 6×100 doen z1 en z2 afgewisseld. We waren nog met zijn drietjes dus ik deed 2 keer en toen lekker achteraan de tijd vol zwemmen. Heb ik 2250m gezwommen in 50 minuten met een gemiddelde van 1:56. 3 uur en 12 minuten gesport vandaag. Dus een OD onder de 3 uur (want zo’n 20 minuten extra gezwommen) Doen jullie allemaal je geweldige best maar zaterdag, want het kan allemaal vanzelf bij eenieder. En anders moet je alvast alle smoesen klaar hebben liggen!

9 september – Krachttraining thuis voor ouwe vrouwen

kracht training. Thuis. Ik had AI een schema voor de 50+ vrouw laten maken. Eerst 5 minuten warming up. Met de schouders draaien en zo. Hahaha. Daarna had ik veel pauzes moeten nemen, maar dat boeit me niet. Ik doe de oefeningen: stoel zitten, aanrecht opdrukken, met flesjes heffen, brugje op de grond maken en stoelplanken alles bij elkaar ruim 5 minuten. Alles 12x. Dan maak ik het fornuis schoon. Daarna de hele serie nog een keer. Dan de vaatwasser onder opruimen. Tot slot het hele blokje nogmaals en dan wat rustiger. Maar nog steeds 12x. Niets vermoeiends hoor, maar het is zo fijn dat AI er bij zet waar het goed voor is.

Daarna een stukje van de bovenkant van de vaatwasser en dan de cooling down. Rustig ademen. Daar had ik misschien nog wel het meeste aan! Na 5 minuten de vaatwasser afmaken en de keuken verder afnemen. Nu ligt de was 🧺 potdikkie nog te wachten! Maar ik heb keurig mijn krachttraininkje gedaan!

10 september: Challenge Almere Family Challenge team De Boer en Jo!

Korte versie:

Zwemmen: Leuk tussen mensen door. Niemand geraakt. Lekker doorgezwommen. Prima temperatuur. Voor mij een supertijd! 2:00/100m.

Wissel Ruk: voorspelbaar. Wetsuit niet uit. Zittend sokken aan. Zit allemaal niet goed. Too long.
Fietsen: Geen fietsbeentjes. Teveel bochten. Te weinig lef. Niet zo leuk. Rommelig. Niet op orde. Dorst.

Wissel2 was m ook niet. Schoenen niet aan en totaal geen zin meer. Mopperend tegen M.
Rennen: Hard om er snel vanaf te zijn. Niet leuk. Hoge ademhaling. Bozig. Onrustig. Als ik de energie uit het publiek moet halen is er iets mis. Ik heb hard gejaagd, maar vooral om er vanaf te zijn! Zo geen zin meer.

Tempo van 4:58 op 2,3km is geweldig voor mij. 44:05 totaal. Net teveel om écht goed te zijn. Lag lang vierde, werd uiteindelijk zesde. Vincent heeft heel veel goed gemaakt, dus als team werden we derde! Bij de mannen!
De sfeer was echt ver boven verwachting. Daar heb ik meer van genoten dan van de race. Maar de 1/16de is ook binnen met een enorme medaille.

Daarna maak ik de avond zelf maar leuk. Ik ben al heel snel uitgerust. En dan gaan genieten. Ik snapte niet wat JM deed zonder wetsuit of klikpedalen, maar ik was blij met MvdB en een rustig strand en niet te druk. Ik rende met JM mee. Dat vond ze prettig. Ze bleef aan het lopen en ik bleef kletsen en aanmoedigen. Ik zette het horloge wel te laat aan. Daarna met Vincent finishen en toen koekjes eten en gedoe met shirt weer. Word ik gek van. En dan derde zijn? Lijkt me sterk. Alan uit Ierland begroeten. Beter dan welke medaille ook. Ik genoot van de sfeer en zoveel leuke mensen vooral. Toen liep ik ook nog mee met RW van ‘mijn’ Joyce. Nog dankbaarder. Want ze is misschien niet de snelste (maar sneller dan vorig jaar), maar wel met twee kleintjes, overwinningen op haar lijf en een job in de zorg van de kinderafdeling. Snelheid is relatief.

Op het podium mogen staan met Vincent is onbetaalbaar. Daar staat een beker alleen maar als een klein symbool voor. Rijkdom in zijn volle hevigheid.

11 september – meer dan een beetje slenternd wandelen zit er niet in vandaag.

Het was een te volle dag na een korte, slechte nacht. Op tijd op om naar kantoor te gaan en daar te vergaderen. Ondertussen zit mijn hoofd nog vol. En iedereen is bezig met de triatlon. In de middag naar het ziekenhuis en dat vind ik gewoon heel zwaar. Arme schoonpa; verdrietig en slopende middag. Toen nog even naar de expo. Ik vind het toch lastig tussen al die wonderlijk fitte mensen te lopen. Rob zegt dat ik er bij hoor, maar ik voel dat niet zo. Altijd leuk om Alan te zien, alleen daarom al zou ik gaan. Ik neem het wandelen maar op, want de tijd gaat te hard vandaag en ik moet iets doen met rennen of fietsen, maar ik ben erg moe. Slenteren dus. En eenmaal thuis even naar de AH en het half uur vol maken. Ik laat het er maar bij. Ik heb geen foto’s vandaag en nergens tijd voor gehad. Veel impactvolle ervaringen.

12 september – Duurritje en bij de Challenge kijken en MvdB steunen bij het hardlopen tijdens de Challenge en tussendoor aanmoedigen.

Na gister blijf ik moe en door al het slechte nieuws ook slecht geslapen en vroeg wakker. Ik heb geen zin om de hele dag naar de triatlon te moeten en alle geweldigheid te moeten verwerken. Maar het dringt zich al snel op. Ik ga maar zelf fietsen. Ik weet hoe ik er langs kan, via de Trekweg. Ik fiets best okay en met muziek, maar niet van harte. Het gaat ook niet soepel ofzo. Wel mooi met het licht en wind mee is te doen. Maar ik kan moeizaam een route bedenken. Naar de Knardijk gaat nog, maar dan… richting het vliegveld of naar de Vogelweg? De Knarweg wint.

Het is nog heerlijk rustig! Ook langs het vliegveld. Dan terug door het bos. Wind tegen, vooral veel bochten en ik neem de tijd. Even bij de witte brug kijken waar iedereen is in de Challenge wedstrijd.

Ik plak achter 2 oude dames maar heb de tijd. Inhalen vind ik eng dan. Ik gok er op dat het fietspad open is langs de weg en ik heb gelijk! Dat is grappig fietsen. Lekker stil. Er zijn wel hele grote groepen! Ik zoek MvdB. De enige voor wie ik er wel wil zijn vandaag.

Dus ik stop en kijk en zoek en zie WF en dan weet ik waar ik sta, op welke afstand. De mevrouwtjes kijken ook. Er komen een paar Belgen. Die vreselijke TdM schreeuwt tegen me hoe goed het hem gaat. 🤮 ik zie J en veel bekenden. De Belgen snappen dat ik hier hoor. Als MvdB voorbij is, klets ik met hen. Ik zei dat ik ooit wel een hele had gedaan en toen vroegen ze voorzichtig: ‘maar hoe oud zedde ge dan als we vragen mogen’. Kleine wake-up call: zij waren van mijn leeftijd en moesten er niet aan denken om nog eens dubbel zoveel te trainen als hun kind had gedaan! Ik ga fietsen en hardlopen vandaag. Is voor mij gewoon. Ik fiets weer terug naar huis want ik moet door. Het tempo interesseert me nu niet meer. Deze oude dame doet het en daar gaat het om! 46km. 26,3 gemiddeld. Ik moet snel gaan eten, want MvdB vliegt behoorlijk!
Er stond een hardlooptraining, maar dat is totaal niet gelukt. Ik ging met de bus (!) naar de stad.

Ik zou vanaf de steiger met MvdB mee lopen. Dat mag natuurlijk officieel niet en dat vind ik dan moeilijk. Ze leek heel snel te gaan, dus ik sprong snel de bus uit en ik ging rennen. Buiten langs over de weg. Op een flink tempo. Ik ren tussendoor en ik zie AA en GN staan. Ik ga er heen en vraag of ze MvdB al hebben gezien. nog niet. Ik ga bij ze staan en dan komen er dus opeens tig mensen voorbij die zij en ik kennen. Ik heb er wel lol in, dat wel. Ik loop met MvdB mee, rustig aan. Goed opletten. Dat lukt me wel. Ik loop wel buiten en loop niet eens veel met haar mee, maar ik maak een foto.

Dan weer terug naar AA en GN. Ze kennen iedereen en houden het allemaal in de smiezen. Heel leuk! Ik mis mijn trainster. Ik zoek soms op in de app wie iets doen en AR is dus uitgevallen na 124 km fietsen. We zien ze allemaal voorbij komen, maar de liefste is EM, wat een schat in haar zootpak! Ik kom ook voor haar. De rest is bijzaak. Toch wel leuk om te zien hoe zwaar het voor sommige mensen is, en dan doen ze ‘maar’ een halve! En hier is zoveel publiek en alles verhard ook. Het is warm, dat wel. Het wachten op MvdB duurt wel lang en ik koel af, maar dat merk ik pas als ik weer loop. Ik neem mijn spullen mee en loop met MvdB verder. Als ik iemand denk te zien wandel ik even. M heeft het niet makkelijk, maar ze doet het wel en ze kan nog kletsen ook! Ik vind haar wel stoer. Dapper, stoer en krachtig zit niet in de snelste tijd. Ik laat de laatste 4km aan haarzelf. Ik ga kijken of ik haar bij de finish nog kan oppikken. Ik loop dus weer in tegengestelde richting en het tempo moet omhoog. Ik vind het wel grappig om de atleten te zien, vooral de marathonlopers zijn er nu nog. Ik zet nog flink aan, want ik ben bang haar te missen. En dan moet ik nog een keer lang wachten. Daar waait de wind wel door me heen! Ik zie ‘r binnenkomen en maak een foto. 8km vol gemaakt. 50 minuten. De training was een uur, dus dit is okay. 6:14 gemiddeld, maar dat is heel vertekend! Ik loop door de stad terug met een jasje aan en haal nog wat ik nodig heb en dan met de trein naar huis. Was toch de hele dag triatlon. Gelukkig is het over een week weer vergeten.

13 september – Hardlopen met minuutjes versnellen, maar vooral lekker samen met Manuel

15 minuten duurtempo en dan 1 minuut versnellen. Ik moet toch echt iets doen voor die marathon! Het komt niet vanzelf, hoe dat bij anderen ook lijkt! Vandaag was iedereen weer jubel, maar ik ben blij dat ik het geploeter ook heb gezien gisteren. Ik sta laat op, we bouwen aan de nieuwe Lego auto. Ik heb moeite met veel dingen vandaag: huishouden, bedenken wat er moet, gepast medeleven: het is lastig. Ik app met Manuel en we besluiten weer eens samen te gaan lopen. Enerzijds word ik er zenuwachtig van, want ik wil hem niet ophouden, maar aan de andere kant gaat de tijd dan wel sneller. Manuel gaat korter. We wachten tot het droog is. Ik haal hem op en we lopen kwebbelend met gemak lekker door. Dat bevalt me wel! Ik moet de nieuwe sportdrank van Maurten proberen. Na 4km heb ik er buikpijn van. Na 15 minuten duurtempo moet ik een minuut versnellen. Dat kan ik! Na het tweede blokje (32 minuten) even stoppen en ik drink nog een keer wat. Oefenen met voeding is het belangrijkste! We nemen vrolijk de roddels door en Manuel vertelt van de post waar hij stond.

Het is altijd zo makkelijk met Manuel samen! Hij loopt gewoon wat extra met me mee. Niks geen gezeur dat het te langzaam gaat (wat met 5;47 ook meevalt) of de korte pauzes. Op de dijk vertel ik over ouder worden. Ik krijg het zwaarder. Versnellen gaat prima en we lopen door tot het brugje. Even ademhalen en drinken en weer door! Het valt nu goed. Dan gaan we het bos in. Dat is instant rust, maar ook tempo omlaag.

Ik moet nodig en duik voor diarree de bosjes in. Niet zeker of dat de sportdrank is. Ik heb het daarna zwaarder. Voor de marathon slecht nieuws.. na 12km toch weer de dip. De brug op blijft naar en dat duurt 100 tellen. We lopen buitenom. Manuel gaat na 13/14km terug en dan ga ik alleen nog even door. Om te voelen hoeveel zwaarder dat is en het valt vies tegen! Ik loop wat om en maak 16,1km vol. Terrible ten miles. 5:53 gemiddeld of 6:22 uit/thuis. Het viel niets mee. Hartslag 150, uitvoering 68%

14 september – Wandelen op een drukke en onrustige dag

rukke dag. Heel slecht geslapen. Eng gedroomd. Echt nachtmerrie met brand 🔥 en vast zitten en zwetend wakker. 2x plassen. Garmin: een acht! Duh. Op het werk heel veel telefoontjes en tickets en vriendelijk blijven. E is er een paar uur. Verder ik en me. Leuk, maar vermoeiend zeg. Leefstijlavond voor de overgang. Not my cup of tea. Moet ik krachttraining doen en elke dag een half uur buiten en afvallen. Ik doe de meeste dingen goed! Okay, die chocoladereep was niet goed vandaag. Pizza met groente kan ook beter. Op tijd naar bed en geen scherm kan vast anders.

Geen stress, elk half uur bewegen: maar zeg me niet dat triatlon of een marathon lopen slecht is! Dát is mijn ontspanning, mijn spiermassa is mijn gewicht. En hormoontherapie werd mij te weinig aangestipt. Kom op: ik weet het precies, dit is dag 8 en die kan ik aan, maar doe me over twee weken zo’n drukke dag en een chocoladereep is níet genoeg. Ik wil de stemmingswisseling niet, ik heb sterke botten en zat spieren. Ik wil niet 4 keer per nacht plassen en ik wil geen onregelmatige menstruatie. Ik wil relaxed de marathon lopen en zo gezond mogelijk blijven, maar vooral gelukkig. Vriendelijk en blij. Me lekker ergeren aan de supermensen en ze uitlachen. Geen foto vandaag. Geen feiten die beginnen vanuit de persoon, geen ‘ik ben’ maar beschouwend.

15 september – Fietstraining, koppelloopje en wat zwemmen

Fietstraining: 90duur=5×1 minuut écht hard (😊) en 4min rust. Ik werd wakker na een goede nacht, maar toen drong het wel door dat mijn vrouwelijke huisarts én lifestylecoach dus gister kei-hard heeft gezegd dat triatlon en een marathon op deze leeftijd niet meer mogen. Alarmbellen alom. Ik ben dus niet alleen te langzaam als triatleet, maar ik doe ook nog eens iets wat niet mag van de medici. Ik ben een kilo afgevallen, maar nog wel te dik. Mijn buikomtrek is net binnen de norm. Ik beweeg niet elk half uur, ik ben niet lief genoeg voor mezelf en ik eet chocolade. Dit is dag 10 van de natuurlijk cyclus en dat is veel te vroeg voor de afname van de oestrogeen en daarmee dus mijn dopamine en alle tevredenheid-hormonen. En bij de huisarts kan ik dus niet terecht, want die gaat het niet snappen. In die staat ga ik fietsen. Op een racefiets zonder motortje. Met mijn zogenaamd zwakke botten. Door de stad. Ik hoef mijn best niet eens te doen, want ik ben toch ongeschikt! Ik fiets om door het centrum (snel gaat het toch al niet) en door het Beatrixpark.

In de Noorderplassen is zowat alles afgesloten, wat een gekut! Ik zet de muziek wat harder. Dan de dijk op. Wind mee, liggen en doorrijden. Tja, dat lukt mij zelfs nog als dikke trien.

Ik hoef niet te kijken, want ik ken alles hier wel. Alleen de vissersboot is mooi om te zien.

Dat niks me interesseert of echt goed voelt is de grootste alarmbel. In combinatie met de krampen die ik lichtjes voel, weet ik wel hoe laat het is. Ik heb over 10 dagen een triatlon staan, dus ik kan alleen maar hopen dat er nog 1 is die mijn lijf wel toestaat. Knardijk. Ook bekend. Het is wel lekker rustig overal; ik kom alleen oudjes tegen met een motortje op de fiets. Die haal ik ook in. Ik heb het best warm met mijn jasje. Dan het fietspad op. Wind tegen. Ik moet een minuutje versnellen. Dat doe ik dan even. En 4 minuten rust. Kan ik ook. De tweede versnelling gaat ook nog best en de derde niet zo. Langs de vaart veel wind tegen en nr4 doen. Ik ga door de stad en doe bij het bloesempad lekker onhandig de vijfde en laatste versnelling, die dus niet zo hard gaat met bocht en honden in de weg. Dan de 52km vol fietsen en het gemiddelde is verbazingwekkend nog altijd 27,3! Geen idee waar dat vandaan is gekomen, maar het zal de wind mee zijn. Voor de rest is er weinig eer aan te behalen. Gelukkig heeft het horloge de wattagemeter niet opgepikt; vind ik niet zo erg, scheelt een hoop ‘niet-goed’ meldingen onderweg. Die had ik zelf genoeg in mijn hoofd. Maurten drank gedronken, veel water (halve bidon) en 2 bloks.

In fietskleren op carbonschoenen gelijk maar gaan hardlopen. 35-40 minuten, dus horloge telde 37,5 minuut af. Ik telde mee. Over de Evenaar. Ik had gewoon een hoog tempo. Niks meer of minder dan dat. Voor mij is 5:30 snel. En in het begin ging het nog erg lekker. Muziek aan, telefoon in hoesje, op de Maurten drank. Ik vind het warm! Even oversteken en het gaat alleen maar harder! Ik wil niet vertragen, maar ik hoef natuurlijk ook niks te bewijzen. Mijn linkerknie is wat gevoelig en mijn rug ook, dus de huisarts heeft vast gelijk! Ik loop helemaal achter langs. Ik hoor vogeltjes, het is mooi groen en het zonnetje laat de natte bladeren oplichten, maar het is niet aan me besteed Ik baal er echt van dat die periode zich aankondigt: desinteresse, bozig op alles en iedereen en mezelf niet goed genoeg voelen.

Ik loop nog iets verder om, want anders haal ik de tijd niet. Iets meer wind tegen. 5km binnen 27:30. Geen enkele garantie voor de marathon. Na 5,5km gaat het MIS. Ik ben op. Het hele oude, dikke lijf schreeuwt om stoppen, wandelen, rust. Dat dreunt in mijn oren en klampt zich vast in mijn hoofd. Ik doe het niet. Ik moet en zal 6km vol maken. Daar is geen reden voor, die bedenk ik echt niet, maar het is trainen. Doorgaan als je hoofd niet meer wil. Ook al is dat nu nergens voor nodig en misschien zelfs niet verstandig. Ik hoeft niet, maar ik hou het tempo wel vast. Na 6km ga ik ook door, maar dan wel echt langzamer en ik zak naar 5:54 zelfs. Gewoon omdat er niet veel meer in zit. Ik maak de training vol met de vuilnisbak ophalen. 5:32 gemiddeld. Over 6,8km. Ik ben er kapot van! Echt iets teveel gevraagd van mezelf. Het kost 3 bekers chocomelk. En veel rust. Garmin vind het allemaal ook niks: overbelast, lage HRV en Vo2max daalt alleen maar. Toch te oud? Maar ondertussen denk ik over de volgende uitdaging na. Ik denk niet dat ik luister naar de huisarts! Knokke-Heist in België wordt een hele Ironman. Start in Nederland, telt dat 😉

Dan nog een zwem-bijkletstraining! Eerst bijpraten met HB die in een kano zat zaterdag. Verder een beetje bijkletstraining dus. Het was niet zo druk. 4 mensen in baan 3. RV ging hard en meisje-geweldig met alle hulpmiddeltjes ook. Stom wijf is ze; met koorts op vrijdag op zaterdag starten. Ga lekker voorop zwemmen. Ik deed heel rustig aan. Gewoon lekker lang inzwemmen. 450m! Kon iedereen even zijn verhaal uitwisselen. Daarna duur. 100-200-300-200-100 z1 en z2 afgewisseld. Ik deed gewoon mee. Mij is alles best. 48 minuten komen wel vol. Al twijfelde ik daar een beetje over omdat ik laat gestart was. We deden 100-50-50-25-25-25-25-50-50-100. Hoe korter hoe sneller. RV ging eruit, A hard vooraan en ik kreeg steeds minder zin. Ik moet wat dingen bedenken en uitpluizen en beslissen qua triatlon en dat vind ik lastig. Daarna uitzwemmen. Ik zwom 2000 vol en 48 minuten en toen telde dat stomme horloge 25m extra. Ik zwom gemiddeld 1:58, maar dat is niet helemaal goed geteld: soms een pauze meegenomen en dan werd 2×25 50. He, ik heb het gedaan! Vandaag 52km gefietst, 6km gelopen en 2km gezwommen. Ik vind het gezegend!!

23 augustus – Uitwandelen op blaren

Ik lig midden in de nacht nog een uurtje te draaien en te zoeken naar een houding en rond kwart over 4 slaap ik weer verder. Uiteraard ben ik om 10 over 7 weer wakker. Ook dan lukt het me nog een uurtje of anderhalf verder te slapen. Maar dan ben ik wel echt wakker. Met de lijst in mijn hoofd: de was, wetsuits afspoelen, spullen opruimen. En HONGER. Dat is net iets meer dan trek. Ik heb nauwelijks spierpijn. Ik ben wel moe en vol van alle indrukken. Trots en tevreden: off course not. Teveel winnaars voor mij uit. Ik browse er wel doorheen en krijg niet het gevoel dat ik daar iets in beteken. Wissel de foto’s uit met Rob. Ik heb wel erge hoofdpijn. En de HRV is mega gedaald, slaapscore superslecht. Maar geen spierpijn. Toch wel wat verbrand. Nauwelijks schuurplekken. Ik verkies het om eerst te gaan eten. De trap af gaat trager dan normaal, maar moeiteloos. Ik ben vermoeid en heb hersenmist, maar het ontbijtritueel is zo bekend, dat lukt me wel! Al neem ik banaan ipv meloenblokjes. Om na 2 happen al genoeg te hebben. Alles lukt. Maar is traag en vermoeiend. Wetsuit uitspoelen, even rusten, andere wetsuit, even op bed zitten (insta staat vol genoeg om je uren te vermaken met superhelden) en douchen. Nu lukt het douchen prima en het is heel fijn! Ik heb in de loop van de middag met een paracetamols tegen de hoofdpijn alleen nog last van de blaren en de ‘hersenmist’. Ik app wat met mensen, maar ik besef me dat het vooral UNIEK is dat we allebei de finish hebben gehaald. Dat dit ons family-verhaal is. Maar tussen alle mega-wedstrijden en podiumverhalen zal het niet aanslaan.  Dus ik laat het. Ik heb het verkeerde finishersshirt: voor de halve. Dat vind ik super lastig. Ik doe alle was, ruim alles op. Met rustpauzes! Wandel naar de winkel met Rob en ik zie dat Marije de heldin van vroeger is die de Triple Dutch op sub10 heeft gedaan (achteraf blijkt die tijd niet waar te zijn, want ze is nu eenmaal niet de snelste schrijft ze zelf, maar training heeft ze niet nodig blijkbaar) en nu is ze nog trager dan ik! Er kan veel gebeuren in 7 jaar. Het is leuk dat Vincent dezelfde fases door gaat: niks van een coach horen, geen echt besef, geen mega honger. We gaan samen wandelen. Ik heb last van de blaren. We halen patat en een hamburger. Op strava reageren de geijkte mensen. Behalve H. Zijn reactie dat wat ik doe bijzonder is raakt me heel erg diep. Hij kende me van scouting vroeger en toen waren en 0 aanwijzingen dat ik ooit de duursporter van jewelste zou worden. Ja, het is bijzonder en door hem realiseer ik me dat even. Maar voor de Gelreman niet bijzonder genoeg om ook maar op de 3000 foto’s te staan. Niet fietsend, niet rennend. Ik heb 1 renfoto die mijn collega heeft gemaakt. Het was natuurlijk pas mijn 5de hele triatlon, dus echt bijzonder… In mijn wereldje niet. De rest van de wereld kan ik nog niet echt zien door mijn mistige hoofd! Ik moet rustig aan doen, dus ik vind het hele huishouden, 3 kwartier wandelen en processen voor vandaag wel even genoeg.

24 augustus – Met Rob wandelen op een Slechte Dag na een Slechte Nacht 

Zo slecht geslapen: het leek onmogelijk om rust te vinden. Ik baal erg van de foto’s die er niet zijn, dat de trage mensen zo aan de kant worden gezet en ik voel me echt een LOSER. Onrust tot een uur of 4. Heel licht slapen. Wakker van de wekker, maar doordommelen. Ik heb geen trek, kan slecht denken, ben warrig en erg ongelukkig. Ik voel me echt niet goed genoeg, veel te langzaam en ik heb mijn best gewoon niet gedaan. Ik scháám me zelfs écht voor mijn ‘prestatie’. De mensen die ‘hun dag niet hadden’ en ‘bij wie het tegenviel’ waren allemaal RUIM voor het donker binnen of in tijden op de halve die respectabel zijn. Zelfs uitvallers hebben de mooiste excuses. Ik laat even mijn medaille zien op insta, maar ik kom er niet toe om een bericht te maken. De blog heb ik vannacht afgemaakt. Ik heb echt nergens meer moeite mee qua traplopen ofzo, behalve met denken of blij zijn. Ik heb wel last van de blaren vervelend genoeg. We halen blarenpleisters. En ik voel het schouderblad. Ik ben gister de pindakoekjes van Jo helemaal vergeten! Dat is die rare mist in je hoofd. Maar die van mij is echt een donderwolk! Ik ben blij dat ik nog vrij ben. Onze kat IJsblokje wordt 10 jaar. Vincent gaat weg in de middag. Ik vind op internet dat de stress die ik nu ervaar heel normaal is: het slechte slapen, de extreme onrust, het zweten: mijn lijf is aan het herstellen. Ik ben ontzettend in vluchtgedrag geschoten van de zenuwen en dat duurt nog een paar dagen. Ook al vind AI 14 uur prachtig en heel sterk dat je dat zonder spierpijn kan, ik vind het watjesgedrag om de marathon te wandelen. Rob en ik gaan lekker de Concorde van Lego bouwen en dan blijkt waarom het maar goed is dat ik niet ga werken: ik vergeet plaatjes en doe soms maar wat! Maar het is wel lekker rustig even. Dan wandelen we naar de Plus voor de stappen en om buiten te zijn en om naar de brug te kijken.

het gaat niet heel snel en ik word er nog moe van ook! De chocolade is in de aanbieding. In de loop van de dag gaat het iets beter, er zijn ook foto’s van mij gelukkig.

25 augustus – fietsen met MR en het huishouden!

Ik slaap nog maar een nachtje slecht. Zo ontzettend onrustig. Ik snap het wel van mezelf: dat lijf blijft in de stress en vlucht-reactie. Ik ben vandaag vooral boos en geirriteerd. MR vroeg me gister of ik mee wilde fietsen en ik moest dat even bedenken. Zij dacht dat ik getraind had voor een hele triatlon en in die gedachte bleef ze hangen. Dat ik het nog een keer ga doen in Almere ofzo. We hadden dikke wind tegen. Ik heb fysiek NERGENS last van. Geen zadelpijn, geen enkel plekje meer, de blare niet meer, geen spier die nog moeilijk doet en zelfs niet meer extreem moe. Maar ook niet blij dus. Ik haal M op en we hebben dik wind tegen. Ik ga niet ver of snel. Wat mij betreft is ons gesprek wat lastig, omdat zij ook ooit triatlons heeft gedaan en ze blijft toch wat hangen alsof we een training hebben gedaan afgelopen zaterdag. Pas na enige tijd snapt ze dat Vincent en ik de hele gedaan hebben. Ik had wat harder kunnen fietsen, maar het is leuk weer op het fietspad te zijn.

MR wil het rondje OVP fietsen, maar voor mij is dat net te veel. Tot de Praambult is me net te weinig, dus op de Knardijk gaan we ieder een andere kant op. Vind ik prima. het is raar om op dit bekende terrein te fietsen, maar niets te hoeven. het maakt de omgeving milder. Op de Trekweg heb ik wind mee en dat gaat lekker.

Na een minuut of 50 word ik wat vermoeider, maar niks geks. Ik doe ook niks geks. Mijn lijf is dit meer dan gewend. Maar voor de andere triatleten: lach me maar weer uit, met mijn 26 kilometertjes en 23,9 gemiddeld. En dat terwijl de triatlon alweer 3 dagen geleden is. Doe maar lekker schamper over het feit dat ik in 10 jaar slechts 5 hele triatlons gefinisht heb. En niks in een supersnelle tijd. met support aan alle kanten. Voel jezelf maar geweldig met kona-sloten, trainingstempo van 32 ipv 23 en onvermoeibaar 20 uur kunnen trainen naast de fulltime baan. Ik zet niks op Insta, want ik hoor niet in de nep-wereld thuis.

Als valsspelen de norm is en alles alleen maar gaat om de mogelijkheid toe te treden tot de social media nepwereld, vind ik deze krachttraining die het hele huishouden is prima kunnen! Kan MvdB wat van vinden, maar ik heb zoveel rotzooi voorbij zien komen, dat ik me schaam dat ik in de gewone wereld een hele triatlon heb gedaan waar ik voor heb getraind en die ik met veel wandelen heb afgemaakt en echt waar is, omdat ik over elke tijdmat gekomen ben. Er is een S die mijn finishersshirt draagt, maar slechts 90km gefietst heeft. Toen is ze de marathon gaan lopen en daar is ze open over, maar ik vind echt dat ze niet over de finish had mogen gaan en geen medaille of shirt had mogen ophalen. Ze kreeg ze in haar handen gedrukt. Ik zit helemaal fout als ik vind dat ze had moeten weigeren. Zij legt de schuld bij Gelreman. Ik hoor niks van ze. Ik heb geen finishersshirt. Dan M, die wilde kijken hoe ver ze kwam zonder extra training. Of die ene ‘die zijn dag niet had’: 11:10. Nee, die man die meer had verwacht: 12:10 ofzo. Filmpjes te over van de winnaars en het lijkt werkelijk of iedereen op het podium staat. Of overloopt van excuses. Of er wordt gespaard voor de volgende Ironman, want dit was gewoon een ‘oefenwedstrijdje’. Als je er langer dan 13 uur over hebt gedaan, over de hele, behoor je wel tot de losers. Iedereen is weg, er is geen publiek meer. Geen fotograaf. Geen medaille graveren. Of je snel je fiets wil halen, want iedereen staat er al zo lang. De posten worden afgebouwd. En juist daar lopen de allergrootste strijders! Maar die zijn niet inclusief, dat zijn de harde werkers. Die verdienen absoluut geen podium, want je zou als wedstrijd toch maar een hoop van die watjes hebben waar lekker iemand bij mee fietst. Mensen die getraind hebben, die deze week weer aan het werk moeten, die de pijntjes kunnen verdragen. Ik hoor niet thuis in de nepwereld, lach en jubel maar om de andere helden. Vorige jaren was ik niet trots, nu SCHAAM ik me zelfs, want ik wil geen excuses hoeven te gebruiken. Elke tijd zou goed moeten zijn als je een inclusieve wedstrijd hebt. Juist die laatste 20 finishers zou je binnen moeten halen. Ik neem de geweldige vrijwilligers niks kwalijk, maar de nasmaak van Gelreman is toch wat bitter.  Ik poets het huis helemaal. Dat mag wel weer eens! En toch kosten de beneden- en bovenverdieping allebei maar 20 minuutjes. De was opruimen een kwartier. Ik bel met mijn zusje tijdens het strijken. Dat duurt wel even! Mooie workout kracht zo, want ik zweet hier meer dan bij het fietsen met al het boenen en op en neer lopen!

26 augustus – Wandelen en zwemmen

Wandelen vanaf de Gamma naar huis. stappen halen, sport halen en duolingoen tegelijkertijd. Het was warm. Verkeerde finishersshirt aan. Het is het allemaal net niet. Ik heb vanmorgen de blogs afgemaakt (ook de eerlijke blog over de schaamte en dat het niet aanslaat wat ik heb gedaan) en iets op insta gezet en nu maar weer door. Ik zie er tegenop weer te gaan werken. Ik heb nergens meer last van. Alles gaat echt moeiteloos! Ik ga nog net niet hardlopen. Ergens zit nog wat vermoeidheid, maar het is bizar dat alles weer kan.

Liefst was ik vandaag ook nog even gaan fietsen. Nu niks moet en alles mag. De reactie van J van vroeger is wel gaaf. En het toont hoe dom Z is dat ze vraagt of Vincent ook mee heeft gedaan. Zo zie je maar weer: echte interesse is er nou eenmaal niet bij. Er zijn teveel helden.
In de middag gaan we zwemmen. Alles kan en mag en zwemmen gaat echt niet moeilijker zijn dan werken morgen. Integendeel. De reacties op Insta lopen erg uiteen: een domme reactie van Z (deed je zoon ook mee), geweldig dat J van vroeger reageert en misschien zit er hier en daar iemand tussen die het een beetje snapt. Ik heb àlle tijd eruit gelaten. Ik heb een leuke triatlon gehad: lekker gezwommen, me niet verveeld op de fiets, gecontroleerd gelopen en de zon onder zien gaan. Het is wel eens minder leuk geweest! Maar als alles makkelijk ging, lijkt de uitdaging niet zo groot. Als je gewoon snel weer door kunt, is dat dan goed of gek? Gelukkig maakt de tva zijn reputatie waar: ik voel meer afgunst dan oprechte interesse. De mensen hebben geen idee! Moet ik dan rondbazuinen dat ik een hele heb gedaan en Vincent ook? Dat ik alles weer kan? Voor de training klets ik met een nieuw lid. Ze komt zwemmen en ik heb er echt onwijs veel waardering voor, maar… nog nooit iets met triatlon gedaan en -hoppa- ingeschreven voor de halve in Hoorn en nu moet er getraind worden. Dat is waar, maar wat is er toch mis met eerst een kleine wedstrijd proberen die niet direct Ironman heet? Ik ga in baan 3. Werkelijk nergens moeite mee. Lekker met achtje en zwemmen met die hap. Alles mag. Het gaat echt absurd goed. Dan doen we iets met benen (probeer ik in elk geval) en armen en hele slag. Ik zwem gewoon. Daarna 50jes. Met pauze, 50m. Er zijn 8 of 9 mensen in mijn baan, dus op 3 kwart sta ik al stil. Ik zwem er bovenop, het irriteert me mateloos. Ik spring over naar baan 4! Voor rustig aan zwemmen een baan doorschuiven en achter Vincent gaan zwemmen zegt precies waar het over gaat: het tempo is niet het probleem, maar dat ik boos en gefrustreerd raakt is erger. Ik hou t prima bij als achterste. Dan gaan we 4 minuten zwemmen. Ik tik Vincent zelfs aan, want DS voor Vincent gaat steeds rustiger. Vincent wordt er wel moe van en hij gaat er uit want hij heeft trek. Ik zwem nog een keer 4 minuten achter DS aan. Easydepeasie. Ik bedoel: de geweldige A met haar flippers en achtje en paddles gaat ver vooruit. Even douchen en dan omkleden. De blarenpleisters zijn eraf. N eet mee frietjes.

27 augustus – Werken en een beetje fietsen en wat uitwandelen

Ik heb supergoed geslapen! Dat scheelt al. En gelukkig maar, want werken is net zo zwaar als een soort wandelmarathon. Vooral tussen 3 en 5 als ik de telefoon heb die maar blijft gaan. Ik heb het gevoel dat ik mijn collega’s vreselijk in de steek heb gelaten afgelopen week, want het is al de hele week giga-druk. Ik ga even lekker uitfietsen. Even wat afreageren en nu kan het nog buiten, want het weer gaat verslechteren. Niet dat het mij boeit, maar ik vind trainen blijkbaar best leuk. Op de racefiets, muziekje kei-hard aan, beetje dolen. Ik kom over de Grote Trap en de droogte is ontnuchterend. De plantjes zijn echt grijs en er is geen water meer in het vennetje.

Ik heb het grootste deel wind tegen geloof ik. Ik vind het allemaal wel best, ik was niet snel, ik ben niet snel geweest en nu ben ik ook niet snel. Ik fiets gewoon. Op de rechte polderweg heb ik wind mee en dan kan ik ook lekker een stukje hard. Ik heb er geen moeite mee, ik heb nergens meer moeite mee. Ik ben niet meer extreem moe, ik heb al lang geen vermoeide benen meer en ik reken er niet meer op dat ik nog trots of tevreden ga zijn. Ik schreef het voor iemand op: De eerste hele was de Frysman met windkracht 5 en hoge golven een enorme overwinning. De tweede was de Ironman in Hamburg en daar was ik het dichtst bij opgeven en dat heb ik niet gedaan, dus dat was ook een overwinning. De Hardman moest ik wel opgeven, maar gek genoeg ben ik daar het meest trots op; de grens bereiken en een lichaam dat niet meer kan. De tweede keer de Hardman werd een run-bike-run door de storm, dus die finish was ook zeker iets om trots op te zijn omdat ik diep heb moeten gaan. Almere was de snelste, de moeilijkste marathon ook en dat was ook iets goeds aan. De Gelreman. Het was leuk, ja. Maar berekenend. NIet diep gegaan, geen grens opgezocht, niet het uiterste uit het kannetje hoeven persen. Geen mega overwinningen, geen grenzen verlegd. Gewoon afgemaakt. Vinkje. En door.
Er zijn genoeg mensen die vinden dat ik een geweldige prestatie heb neergezet, maar ik heb dat dus gewoon niet. En in al die excuses heb ik geen zin: vrouw zijn, oud zijn, botbreuk, regen, voeding en vreselijke zenuwen. Ik heb het spel eerlijk gespeeld en een keurig gelijkspel gescoord. Ik hoef niet naar de jury. Ik ben benieuwd of er iemand is die er doorheen kan breken. Uit mijn verhaaltje van eerder reageert de vrouw J van scouting heel grappig met een soort ‘wie had dat ooit gedacht’ en ik moet er om lachen. Het is drukkend warm buiten. Maar ook dat deert me niet. Ik moet de stappen halen. Liefst zou ik gaan hardlopen, maar ook nu ben ik verstandig genoeg om dat niet te doen en blijft het bij wandelen. In fietskleertjes. Met mijn telefoon in de hand en dus flink afgeleid. Ik krijg weer last van de blaar op mijn linkerhiel. Dat is even jammer, maar dan is er tenminste íéts!

De vogels cirkelen laag in de lucht die aanvoelt als een dekentje. Een warm dekentje en laat het lekker gebeuren. Ik heb nog steeds slechts 4 foto’s van de hele Gelreman: 14 uur op het parcours en niemand heeft me gezien. Dat dekt wel précies de lading! Mijn support heeft me gezien en bij gestaan en geholpen, maar daarbuiten: niemand. Meer dan 13 uur: totaal onbenullig. Zo wordt het gezien denk ik.

28 augustus – Werken in Den Bosch en fietsen in Zwift

een lange dag. Om 6 uur op, om 8 uur in Den Bosch met collega Y meegereden. Lekker gewerkt én sociaal geweest. Bossche Bol gehad. Die viel natuurlijk zwaar! Genoten van de gruyter-fabriek.

Ik heb erg veel pijn van een blaar op mijn linkervoet. Heel, heel pijnlijk. Dus wandelen is niet leuk. Het weer is ook stormachtig. Lekker! Ik hoef gelukkig niet meer te trainen! Laat thuis, laat eten. Ik heb de stappen gehaald en wil liever fietsen, maar het is vroeg donker. Dus even binnen. Ook in de fietsschoenen past de blaar niet. Ook de blaar midden op de rechtervoet werkt niet met klikpedalen. Ik ga Duo Lingo spelen. Er zit nul komma niks fietsenergie in.

Een half uurtje vol maken en wat appen en dan vliegt de tijd, maar ikke zelf niet. Ik stap af na 17,59km en dat is nog geen 25 gemiddeld (24,5), terwijl er niet eens veel hoogtemeters in zaten! (99). Het is niet altijd okay, maar ik heb het half uurtje bewegen gered! Morgen de blaren maar doorprikken.

29 augustus – Gewoon een rondje Oostvaardersplassen fietsen en een half uurtje zwemmen

Ik ben eindeloos blijven liggen in bed. Regen, moe, alles deed me pijn en ik heb niks meer te doen. Alleen een blaar doorprikken en dat stel ik net zo lief eindeloos uit. Ik sta net voor 12 uur op. En net na 12 uur heb ik de blaar doorgeprikt. Er zat heel erg veel vocht in. Ik heb best zin om te gaan zwemmen, maar dan lees ik dat dat met een open blaar eigenlijk niet kan. Het wordt droog ‘s middags en dan ga ik toch maar even fietsen. Op de racefiets. Jasje aan (te warm), muziekje op. Als ik iets van 35km fiets, haal ik een badge. Ik werd vanmorgen weer getriggerd door een bericht op Insta met goede bedoelingen, maar wat toch weer een uithangbord van kijk-mij werd. Ik heb er lang over nagedacht, over dat influencen en anderen motiveren en hoe dat de plank mis slaat. Ik heb ook uitgeteld hoe veel ik zelf heb gedaan: bizar veel! (zie hieronder)

Ik geniet van het fietsen met wind mee. Dat er weer wat meer water is in de plassen. Niet dat ik bijster hard ga, maar het is wel makkelijk met wind mee. Ik vind het zeilschip mooi en ik stop om de dafjes te fotograferen.

Op de Knardijk zie ik de borden voor de triatlon al staan. Zo blij dat ik niet meer hoeft te trainen!

De wind valt me mee. Manuel haalt me in, maar die gaat ook al zo bizar hard: ik ben niemands partij. Er fietst een groepje met 2 mannen en ik stayer er lekker achter tegen de wind in. Ze volgen het parkoers en ik ga terug naar huis wegens de donkere wolken.

Doe ik nog een stukje zelf, want blijkbaar heb ik meer wind dan het meisje wat wegraast. Dit tempo is mijn wedstrijdtempo ook! Ik maak 35km vol, 27,7 gemiddeld. Badge gehaald.
Dan naar de zwemtraining van de TVA. Ik dacht: ik ga gewoon en ik haal een watervaste pleister, dan kan er niks in de open blaar komen. Kan ik even alleen wat eer opstrijken. Maar nee, het was vorige week al natuurlijk en Almere komt er aan en TVA’ers zijn helemaal enkel en alleen op zichzelf gericht. De meesten. Ik klets even met MvdB en dat vind ik erg leuk wat ze vertelt! Ik stap laat het bad in, in een volle baan 3. LM feliciteert me nog en vraagt me hoe het gegaan is. “Geen idee, gewoon gedaan.” Hij vraagt me of ik tevreden ben. “Nee”. Ontevreden dan. “Nee ook niet.” LM lacht er hard om. Hij vraagt nog of ik het wel leuk vond en dat kan ik met “Ja, het grootste deel van de tijd wel!”. BT zegt later in de training hoe geweldig hij de foto van Vincent en mij vindt. Ik denk dat hij het snapt, maar ik versta hem verder nauwelijks. 300m in verschillende zones en ik zwem maar achter ze aan. Het gaat me erg gemakkelijk af. Twee keer. Omdat ik maar halve banen zwem zo achterop, telt Garmin niet alles mee. De eerste blaarpleister laat al direct los. Maar die blaar is niet doorgeprikt. Ik leg die pleister en het tapeje aan de kant. Dan moeten we 100m schoolslag doen zo blijkt. Ik doe het zo’n beetje. Daarna 200m denk ik en misschien in verschillende tempo’s, maar ik merk er totaal niks van. En dat twee keer. Dan laat ook de watervaste pleister los. Lekker is dat zeg. Na 20 minuten niet meer watervast en ik wil niks riskeren. Ik heb er toch genoeg van in de overvolle baan. Ik maak 1100 m vol in 26 minuten op 2:02 gemiddeld. Ik weet niet wat ik heb gedaan en wat er van klopt.

Ik ga er uit en pak mijn Gelreman bidon, tas en ik ga met MvdB kletsen onder de douchen. Zij is tenminste een schat! Dit was mijn dag niet. Gewoon te moe van niks.

Instagram terreur

Daar is weer zo’n post waarin iemand die traint voor een marathon onder de 4 uur met haar superslanke lijf en 3 kinderen die beweert dat het helemaal niet ‘normaal’ is om een marathon te lopen. Dat niet iedereen dat doet, ondanks wat er op de tijdlijn voorbij komt. Dat je er voor moet trainen en dat 5 kilometer al een hele prestatie is, ongeacht je tempo. Jajaja. Mee eens… Runflation heet het: influencen op gebied van hardlopen en daar doet ze zelf niet aan mee hoor, want zij wil alleen maar inspireren om naar buiten te gaan, blabla. Reacties van bekenden: ook een triatlon heeft geen training meer nodig en daar ontstaat een gebied van triatflation (of zoiets). Een andere bekende reageert: het hoeft niet altijd meer en gekker. Zij schrijft zich met een baby van een jaar in voor de marathon en voor triatlons; dat is niet ‘meer en gekker’ namelijk. Weer een ander reageert: ‘zelfs nu ik ultramarathons loop, heb ik nog respect voor de mensen die hun eerste 5 kilometer lopen.’ Of de geweldige reactie: “ik vind iemand die zijn eerste 5 kilometer loopt knapper dan mijn tiende marathon.” Ik kon het niet laten te vragen ‘wie dan’ op de vrouw die beweert dat ‘haar gevraagd wordt of ze een hele triatlon gaat doen’. Juist door dit soort posts, waarin iedereen toch even zelf moet aangeven hoe goed en gevorderd ze zijn, zou mijn collega echt geen 5 kilometer gaan hardlopen. Mijn buurvrouw gaat echt niet door mij starten met hardlopen, want dan denkt ze dat ze aan 1 stuk moet blijven lopen. Die vriendin van mij die meer dan 7 minuten over een kilometer doet, voelt zich echt niet opgefleurd door iemand die traint voor de marathon met 3 kinderen en blijkbaar eindeloos veel tijd om te hardlopen én content te maken. De post krijgt 100 likes en dat zijn er 4 keer zoveel als ik krijg voor een hele triatlon waarin geen moment over tijd gerept wordt. Ze krijgt 20 reacties en ook dat zijn er 4 keer zoveel als ik. De helft zijn antwoorden van haarzelf, dat dan weer wel. Het helpt niet mee, zoiets. Het helpt ook niet om je er druk over te maken. Ik heb wel getraind. Ik heb ook excuses. Maar een PR zit er niet meer in. Ik heb al 5 hele triatlons gefinisht. Niet in 1 jaar nee, hoe sneu ook, want dat kunnen anderen wel! Minstens 2 per jaar. En allemaal sneller dan snel. Ik was niet snel. Zat in de top 10 van onderaf. Fotografen al lang naar huis. Geen publiek meer te bekennen op mijn eigen lieve support na. De vrijwilligers waren al aan het opruimen. Eervol he, nou nee. Het voelt alsof ik veel te lang over heb gedaan. Alsof je elke keer een PR moet halen, want anders was het een ‘oefenwedstrijdje’. Vermeld vooral geen tijden als ze boven de 12 uur zijn op een hele triatlon. Of boven de 6 uur in een halve triatlon. Dan moet je de excuses aanvoeren. Het is dat ik Instagram ook leuk vind voor de berichten die niet over alle ijzeren mensen gaan die meer dan fantastisch presteren, want anders zou ik het misschien maar niet meer moeten openen.
Ik heb dus intussen 15 marathons gedaan. 2 keer werd dat een ultraloop. 5 keer in een triatlon.
6 hele triatlons, waarvan 5 keer tot aan de finish.

77 multisportactiviteiten, waarvan zeker 70 triatlons. Dan tellen de combi-trainingen dus niet mee! (Maar daar heb je een gedegen administratie voor nodig) Ik hou namelijk niet van wedstrijden hahaha.

2 keer een wedstrijd niet gefinisht. Twee keer maar.
En dat in nog geen 15 jaar tijd, want 15 jaar geleden dácht ik nog niet eens aan een kilometer hardlopen. Toen was ik nog net geen 40, dus de jongste ben ik al lang niet meer!
Maar daar over opscheppen, is niet aan mij besteed.

Ik heb nagedacht of ik een reactie moest geven, maar ik doe het niet. Het was iets in deze trant geworden:

Als je écht wil influencen en inspireren, ga dan persoonlijk aan de slag! Niet vermelden op Instagram hoe goed je de beste 5 kilometer van mensen vindt, ondanks je eigen 10 marathons, ultra’s en triatlons, maar naar een parkrun gaan en 40 of 50 minuten met de achterhoede meelopen om die mensen te vertellen hoe goed ze zijn, zonder je eigen marathon- ultra- of triatlon-ervaringen ook maar te noemen. Ga na je lange duurloop naar je buren en nodig ze uit om mee uit te lopen op hun tempo, zodat ze buiten komen. Neem je kind mee op de stadsfiets en accepteer heel veel extra stopjes om jasjes uit en aan te doen, een bloem te bekijken of vermoeide fietsbeentjes te laten bijkomen. Tijdens jouw razendsnelle intervallen ga je iedere sporter of wandelaar die je tegenkomt een compliment geven: ‘je lacht prachtig’, ‘wat een mooie loopcadans’, ‘wat zie je er gelukkig uit’ en zelfs ‘wat een lieve hond heb je’. Offer je tijd op om samen met een collega toe te trainen naar een 5 kilometer race zonder de collega het gevoel te geven dat jij ze met veel gemak er uit zou kunnen lopen. Ga bij een wedstrijd supporter en blijf speciaal voor de laatste 10 deelnemers. Niet benoemen op Instagram hoe zwaar je het hebt met 3 kinderen, een full-time job, een zeurende blessure en een richttijd die een vermelding waard is; daar gaan de buren, de collega met een kilootje meer, de trage hardloopster die je tegenkomt of je kind niet van hardlopen of sporten.
En dan gaat iedereen erbij zetten hoe goed en geweldig ze dat al hebben gedaan. Hoe goed hun coaching-skills zijn en hoe ze anderen bewonderen en kunnen motiveren. Maar echt persoonlijke aandacht; dat kost mensen tijd en moeite en dan is er geen tijd meer om zelf urenlang te trainen en de stories te maken.

30 augustus – Kan ik nog hardlopen?

Weer een onrustige nacht met veel regen ook. De blaar is gewoon weg! Ik voel me dan ook prima verder, maar verveeld. Sjachereinig. Een jaar na de Hardman. I wish I was there. Maar ik zit hier in de ratrace en er komen nog meer uitdagingen aan. We lunchen laat en ik spreek af met Manuel om te gaan lopen. Dat is een gok natuurlijk, om nu weer te gaan hardlopen. Ik voel dan wel niets meer, maar er zal binnenin toch wel schade kunnen zijn. Ik wil in elk geval próberen om de 10km badge te halen. Mijn lijf weet nog hoe lopen moet. Best goed zelfs. We kletsen lekker en gaan door het bos. Zo heerlijk om weer in het bos te zijn! Ik vertel van de Gelreman, Manuel van zijn vrijwillgerstaken in Epe.

Slingerend heen en recht weer terug. Het is inmiddels droog, maar vochtig benauwd. Ik loop 5km in een half uur. Het gaat allemaal goed. 👍 k had een gel moeten nemen, maar ik vergeet het weer. Na een snelle 7de kilometer ga ik het wel voelen: beetje zwaarder. De 8 gaat vol, maar het lijf en de benen starten wat gemopper. Na 8,5km het viaduct op kost moeite. Manuel gaat zelf nog wat verder. Ik ploeter door en blijf hardlopen. Lijkt me wel stoer om een week na de hele 10km in een uur te kunnen lopen. Alleen valt het allemaal stukken minder gemakkelijk! Ik doe mijn best, loop om wegens de brug wat ik niet leuk vind en stop direct na 10 km. Binnen het uur. Geen pauzes. 5:59 gemiddeld! Ik moet wel doorlopen naar huis in flinke pas en snel de deur opendoen en dan zit ik net op tijd op de wc! Dat is toch jammer. Mijn benen zijn er goed moe van, van dit loopje. Ik had het misschien beter niet kunnen doen, hoewel ik behalve zware benen geen problemen voel. Wel een hoge hartslag, een lage loopcadans en Garmin vond het helemaal onproductief; 2 punten eraf op de VO2max-score. Mijn hoofd voelt in elk geval een stuk frisser! En dat is ook wat waard dunkt me.

Waskracht: 🧺  Voor de badge. Dan heb ik deze week toch alles bij elkaar 9 uur bewogen. De drie sporten bijna 6 uur. Voordeel van langzaam zijn. 😁 dan maak je veel tijd. Voor een rust- en herstel week. Ik moest wachten tot de droger klaar was, dus ik kon even wat van me afschrijven wat me dubbeldwars zit. Hopelijk helpt het om beter te slapen, vermoedelijk niet. Deze week de mid-year review, dus goed-slapen is sowieso kansloos eigenlijk.

31 augustus – Joggen, wandelen en bootcampen

Ik ga hardlopend op een tempo van 7:00 minuten de kilometer (2 kilometer lang) naar de bootcamp toe. Slim? Nee. Ik heb nog steeds zware benen. Van gister. Dat was dus ook niet slim, gister. Ambitieus? Ja en nee. Ik wilde de pro pace badge. 7 minuten op de km en dat voor twee km lang is weinig uitdaging. Maar wel opletten en in de gaten houden. Niet zo heel leuk.

Naar de bootcamp gejogd. En toen nog ietsje verder. Daarna omgekeerd. Leuk? Ja best grappig. Hartslag nog hoog. Voor het tempo. Ik ben weer bij. ‘Gewoon’ moe. Lekker aan het werk. Flink druk met telefoon. Geneutraliseerd. Gematigder. Ik ga niet meer trots of tevreden worden. Ik lach om mezelf en mijn voedingsbeleid. Ik vind 14 uur achter elkaar bewegen ‘gewoon’. Ik slaap weer redelijk. Vind alles wel weer best. Ik hoef geen aandacht meer die ik toch al nooit had.

En dan met de anderen van de bootcamp verder wandelen. Regen. Anke is gemaakt van regen. Als de mensheid uitstierf van regen waren we allemaal dood. Kletsen. Luisteren. 8 keer de trap en dan nat zijn er doorwandelen. Dan zijn de kleuren en de lucht zo mooi!

Hoera! Augustus is voorbij. Lunansa.
Alles voor de hele.
Totaal getraind:
Uur: 72:44
Kilometers: 1118

Zwemmen: 20,78 km 8:17 uur. Waarvan 8,5km buitenwater
Fietsen: 894km in 33:22 uur
Hardlopen: 169km in 19:27 uur
Wandelen: 33 km in 6:30 uur
Kracht: 4:40 uur

Eindelijk een flinke maand! Met meer dan 1000km en meer dan 70 uur.
Non sport vicories:
– supergoed in Duo Lingo!
– trots op mijn kind zijn eerste hele!
– veel geleerd op werk
– liefgehad en van de liefde mogen genieten ook
– stress overwonnen

En dan nog 40 minuutjes bootcampen.

Voor de lol gewoon. En dan valt het best mee. Als die schreeuwende R er niet is. Klein clubje. Veel armoefeningen. Mooie luchten. Heerlijk licht.

Lekker kwebbelend dennenbomen. En! Een Hele Minuut geplankt!! Bijna net zo’n grote overwinning als een marathon lopen! Hahaha. Razend trots op mezelf. Stinkend jaloers op Daragh die over de Ring fietst nu. Ik droog weer op en loop ver om naar huis toe. Gesport noemen ze dat.

Zoals altijd is het verwerken van de hele triatlon lastig. Trots of tevreden zijn verder weg dan ooit. Ik schaam me zelfs voor mijn prestatie. Op Insta zie ik zoveel kampioenen, wonderen, podia, excuses en mega-tijden en overwinningen dat ik in mijn gewone wereld daar niks aan toe te voegen heb. Ik heb geen zin om excuses aan te moeten voeren voor een tijd die prima is. Excuses zijn er genoeg: dat gebroken schouderblad, mijn leeftijd en vrouw-zijn met alle hormonale ontwikkelingen van dien. Ik heb gewoon getraind en precies dit is waar ik voor getraind heb: de finish halen. Dat is wat ik gedaan heb. Wij wij gedaan hebben. Vincent en ik en Rob ook. Dat ik een verkeerd finish shirt heb en dat er weinig foto’s van me zijn, draagt ontzettend bij aan het gevoel niet goed genoeg te zijn. Fysiek ben ik echt vrij snel weer op de been. De blaren, hoofdpijn en een dagje een rood koppie zijn de enige ‘wonden’. Ik zoek het op, maar het is normaal dat de spieren in mijn schouderblad nog gevoelig zijn na zo’n inspanning: dat kan nog een jaar duren. Die blijven aansterken. Dat ik geen spierpijn heb, voelt niet goed. Alsof ik niet mijn best heb gedaan. Wat zo is. Ik heb gekozen om me er gemakkelijk vanaf te maken. Met al dat gewandeld. En dat heeft niet idioot veel druk gegeven. Als ik het opzoek, vind de zoekmachine het wel een mooie tijd. En dat het zeldzaam is, maar mogelijk dat ik weinig spieren beschadigd heb door het vele wandelen. Dat ik extreem goed getraind ben geweest. Door het gebrek aan al te veel fysieke ongemakken valt het des te meer op dat mijn brein dit niet verwerkt krijgt. Ik slaap slecht en ben heel snel wakker en alert. Ik snap wat er gebeurt is: in de week voor de triatlon ben ik heel erg in de stress geschoten: vluchtgedrag waar ik niet uit kwam. Niet kunnen eten, niet slapen, hele hoge stress. De ochtend voor de triatlon is er een verlamming ontstaan en ik ben tijdens de triatlon in vluchtgedrag geschoten. Daarna weer terug de verlamming en vermoeidheid in. Dat ik niet kan slapen is een logisch gevolg, want het brein blijft alert op gevaar. Door alles wat ik hoor en lees, lijkt het alsof niemand daar last van heeft en het alleen maar halleluja is. Ik heb het gevoel dat de triatleten van de club me allemaal uitlachen, omdat ik er meer dan 13 uur over doe en een marathon in 5:40 heb gedaan. Ik ben blij dat ik niet hoeft te werken, want ik ben een paar dagen niet in staat om probleemoplossend te denken. Als alle fysieke ongemakken echt weg zijn, begint de boosheid: op degene die vals spelen, op de opscheppers die aandacht nodig hebben, op coaches die niets van zich laten horen en de lieden die er niks van snappen. Ik zet het op Strava. Ik krijg 16 likes op het zwemmen. De grote voorbeelden en influencers krijgen al meer op een simpel traininkje. Voor de marathon 32 likes en 7 opmerkingen. Van de geijkte oudere dames die reageren hoe geweldig het is dat ik dit doe. Er is opmerking die me heel diep raakt:

Die van Hugo. 

Met Hugo heb ik tussen mijn 12de en 22ste levensjaar een ander leven geleid. We zaten samen bij scouting. Ik was geen druktemaker, viel toen al niet extreem op, maar ik deed wel vanalles mee. Verlegde mijn eigen grenzen. Naar de Ardennen fietsen was wel 145 kilometer en dat was meer dan mega-mega-veel. We groeiden samen door naar de rowan-scouts en we trokken naar de bergen. Met een grote rugzak de bergen door. Ik liep achteraan. Altijd, steevast kalm achteraan. Gestaag door. Hugo liep met aankomend marinier Rene voorop. En dan moesten ze wachten tot ik er ook was. Eindeloos lang voor hen natuurlijk en dan had ik 5 minuutjes pauze en moest weer door. Maar ik deed ’s avonds mee de afwas. Ik was de schijtert die de rivier voorzichtig overstak. Ik had meer blaren dan tenen. Ik kon niet tippen aan de mannen of aan het gemak waarmee mijn vriendin J de berg op liep. Zij van scouting trouwden onderling, bleven eeuwig een vriendengroep in Eindhoven en omgeving en ik ging naar Hilversum en Almere. Hugo loopt de marathon. Met zijn kleine pootjes kan ie hard. 4:30-jes is een trainingstempo. We zagen elkaar bij de marathon. En een paar jaar geleden op een reünie. Ik was op dat moment geblesseerd en dus niet zo blij, maar ik vertelde hem dat ik triatleet geworden was. Hugo was onder de indruk. Diep onder de indruk. Dat ik tijd vrij kon maken om te trainen. Dat ik de sporter geworden was. Hij ziet weinig van mij op Strava, want ik loop niet te koop met geweldig zijn en toch weet Hugo het. Deze opmerking, dat het ‘bijzonder’ is, doet me heel veel. “Bijzonder dat je dit kunt”. Het is voor mij een wake-up call dat de echte wereld niet bestaat uit influencers op Instagram. Dit is iemand die mij kent van vroeger en nooit of te nimmer had kunnen bedenken dat ik dit ooit zou kunnen. Hij veroordeelt de marathontijd niet. Hij vindt het ‘bijzonder’. En dan weet hij nog niet eens dat mijn zoon mee heeft gedaan.
Een andere ‘good one’:

De opmerking van mijn vriendin Jaf. Ze heeft al veel van me gehoord en ik stuur haar de foto van Vincent en mij bij de finishboog. Min of meer gewone mensen voor wie een stukje wandelen buiten de deur en eens per week zwemmen een overwinning zijn.  Dat haar zoon naar buiten gaat om Pokemons te vangen is een grote overwinning voor ze, want die jongen zit al jarenlang binnen achter de computer. Jaffie vraagt zich af hoe lang zo’n triatlon nou duurt. Ik heb er de afstanden bij gezet, maar dat is al moeilijk voor te stellen. Van Amsterdam naar Antwerpen fietsen. Ik kan me ergeren aan de vraag “hoeveel tijd”, maar ik draai ‘m om: wat denk je? De wilde gok is fantastisch: half uurtje zwemmen, 5,5 uur fietsen en 2,5 uur lopen. Gemiddeld voor Vincent en mij. Ik leg voorzichtig uit dat de allersnelste zwemmer in een triatlon er 40 minuten over heeft gedaan. Dat Vincent 63 minuten zwom en dat dat snel is en in de top-20 van deze wedstrijd. Ik zeg dat ik er 1 uur en 24 minuten over heb gedaan. De reactie is geweldig: “Ongelofelijk dat je dat zo lang kunt.” Niets over of het snel is, maar zij houdt ’t in het buitenzwembad zo lang niet vol! We hebben het over fietsen en ze antwoordt simpelweg en eerlijk: “het is allemaal boven mijn petje hoor”. Wat ze wel snapt is dat ik even stop bij Rob en dat vindt ze dan “ schattig 🥰 “ . Zo werkt het dus: gewone mensen kunnen zich werkelijk NIETS voorstellen bij wat er gebeurt. 

Dit dan. Het roert me echt. Iets presteren wat bijna niemand kan? Samen meemaken? Ongekend uniek? Als ik het zo lees, is het meer dan waar!!
Als ik haar onze eindtijden vertel, reageert ze eenvoudigweg: “Maria in de hemel. Dit wordt hier ons avond eten gesprek voor morgen 😉”

Ik heb nog een extra dag om bij te komen, om te verwerken en om de blog af te maken. Omdat ik wat beter slaap, gaat het wel. Kan ik op 26 augustus alles delen en dan weer aan het werk en over tot de orde van de dag!

Ik heb het al eerder opgeschreven, waar de echte rijkdom ‘m in ligt:

Rijkdom

De rijkdom van de triatlonsport zit ‘m wat mij betreft niet in de hoeveelheid wedstrijden of podiums. Niet in het duurste materiaal of de meeste exposure op social media. 

Voor mij zit de rijkdom in het inspireren en motiveren binnen mijn eigen opvoeding. Dat opvoeden doen mijn man en ik samen. Voordoen, naleven en meeleven. Supporten, een duwtje geven waar nodig, een levensstijl kiezen. Samen trainen, motiveren en rekening met de sport houden.

Samen veilig en gezond mogen finishen op de hele triatlon de Gelreman met alle steun en support is onbetaalbaar. Daar kan geen podium, nieuwe fiets of duizend likes aan tippen! 

Ik durf dit niet direct te posten op Facebook of Instagram, want veel mensen zouden er aanstoot aan nemen. Hoewel de meesten het niet eens zullen zien.

Mijn coach probeert het wel, maar die Vincent blijft ver achter op de verwachting. Het is zo moeilijk te verwoorden of over te brengen. Ik schrijf ‘r: “meestal duurt het enige tijd voor ik trots kan zijn op de prestatie dat ik weer een hele triatlon heb volbracht, maar deze keer schaam ik me zelfs voor wat ik heb gedaan! Zo lang er over doen en dan zoveel wandelen en zo berekenend klinkt niet als een hele triatlon. Dat klinkt vast raar, maar het voelt echt niet als iets ‘bijzonders’. Fysiek ben ik weer helemaal in orde: echt NERGENS meer last van en ook dat voelt niet alsof ik iets heb gedaan of genoeg mijn best heb gedaan. In mijn lijf zat vooraf al extreem veel spanning en die ebt nauwelijks weg. Vandaar het slechte slapen en de extreem hoge alertheid die maar nauwelijks wijkt. Eén dezer dagen gaat het vast weer beter en dringt het door.”

Ik denk dat ik er wel doorheen kom. Ik deel alles met Joyce, dat ben ik gewend en ze snapt ook behoorlijk veel. Ze was er ook zelf bij. Misschien moet ik ook nog maar eens een keer naar Jo luisteren. Die ook goed heeft gekeken en alles heeft opgemerkt. Nu zijn pindakoekjes op zijn.