16 februari – Wandelen en bootcamp

Je zou zeggen dat de hormonen nu weer voor rust zorgen, maar niks is minder waar. Ik voel me nog steeds onrustig en slecht. Mijn linkerbeen en knie doen weer niet mee en zijn stijf en pijnlijk. Teveel ziek om me heen en dat krijgt aandacht. Teveel geschreeuw. Ik werk en snaai en het zit me niet lekker. Daar baal ik van. Als ik tussen de middag in het licht wil wandelen giet het. En om 5 uur regent het gewoon. Ik wil even vakantie, rust, ontspanning; maar ik ben niet ziek of vrij, dus ik werk gewoon door. Met wat hoofdpijn, lichte keelpijn en enige frustratie. Vrouwen die zichzelf als voorbeeld willen neerzetten en zich met hun 49 jaartjes ‘oud’ noemen, knuppels die een sponsor nodig hebben maar zichzelf geweldig vinden trainen (behalve ooit in het zwembad komen), 6 medaillefoto’s als fotomodel, maar een beetje doorlopen op de halve marathon is er niet bij en zo nog een soort carnavalsparade aan aandachttrekkerij. Ik ben niet goed, geen voorbeeld, train me een nodeloos eind weg en ik ben nooit ziek of zielig. Dan blijft hard werken, doorploeteren, ballen hoog houden en doorgaan over. Ik ga met een muziekje op naar de bootcamp wandelen. Om de stappen te halen. In het donker. Maar het is tenminste droog!

Ik doe mijn best echt niet bij de bootcamp. Ik doe het gewoon lekker zo’n beetje. Maar vandaag was het allemaal net even anders. De twee trainers moeten elkaar dan laten zien hoe goed ze zijn. Als ze met een auto (een tesla) vol spulletjes komen. Ik vond vooral het rennen helemaal niks vandaag. Links zat ook wat vast. De bbb vond ik leuk en het doorgeven van een bal een keer iets anders. Ach, did it. En nog te lang ook voor het schema! Ik hoef maar 35 minuten en het werden er 55, dus de training is hartstikke rood 🛑. Daarna nog naar de winkel en nog de vuilnisbak ophalen. En zo is er weer een dag voorbij.

17 februari – Wandelen en zwemmen

Ik slaap niet heel goed, heb verkeerd gelegen, voel mijn schouder, voel mijn linkerknie, heb hoofdpijn en diarree. Maar het gaat best goed hahahaha. Ik voel me wel oke. Ik doe niet meer mijn uiterste best en tussendoor is er ook weer tijd voor andere dingen. Tussen de middag wat langer wandelen. Regen en de hele tijd zon. Samen met Rob. Langs het huisje wat 25 jaar geleden nog eenzaam stond. Langs de Evenaar. En ik maak het half uur vol. En dan s middags weer verder werken. Zo is het prima.

Om 9 uur s’ avonds zwemmen: een tva duurtraining – HELFT ZONDER ACHTJE GEZWOMMEN! Lekkend brilletje. Vreselijk kut. Maar dan kan je alleen maar zwemmen met 1 oog dicht. De tijd van 2:12 op de 100m is natuurlijk erg traag, maar Garmin heeft veel pauzes meegeteld. Ik zwom in baan 2. Eerst 100m met achtje. Dan 100m zonder achtje. 100m is net te doen. Garmin telt 175 m. 🙄 en dan 4×100 en tussendoor 50m armen, school, rug. Ik moest voorop. Met achtje. En vollopend brilletje links. Netjes gedaan. Dan weer 4x100m met bijleggen, oksel, slepen. Ik moet weer voorop. Bril nog steeds stuk. Dan ben ik er klaar mee. Ik heb gemerkt dat ik heel erg omlaag miet kijken. Buiten doe ik dat. In het zwembad niet bIk leg mijn achtje aan de kant en ga achteraan. 550m. Ik voel wat er gebeurt: ik ben doodsbang om te verzuipen. En dan blokkeert de ademhaling en het omlaag kijken. Dat brilletje helpt ook niet. Maar ik wil en zal 550m zwemmen. Superzwaar. Na een stuk of 400m leg ik me er bij neer dat het trager gaat en dat ik niet ga verdrinken en dan komt er wat rust en wat lef om lager te liggen. Lastig met een vol brilletje, maar he: training is training en iets nieuws willen leren en proberen. Ik ben supertrots op mezelf.

De oefeningen heb ik overgeslagen. Nog een kee4 4×100 en ze moeten benen doen en wrikken en nog iets en dan haal ik ze in. Telt Garmin 2x300m. 🤷🏼‍♀️ ik ben er heel moe van, maar ergens raak ik ook de angst kwijt. Ik kan natuurlijk nog een hele tijd oefenen. En uiteindelijk heb ik ook ooit leren zwemmen! Voor mij is het durven. Ik heb 2400m gezwommen. Ik zwem nog 50m met achtje en 50m zonder. Telt Garmin als 100m. Als ik klaar ben, zie ik dat de rand van het brilletje inderdaad los zit. Ik ben hartstikke trots op mezelf dat ik zo goed geoefend heb en mezelf zo heb uitgedaagd. Laat op de avond. Uit de comfortzone durfde te gaan. Niet altijd maar de standaard baantjes heen en weer met achtje. Een stapje/slagje extra durven. En de angst om te verdrinken opzij zetten. Oncomfortabel opzoeken. En 2500m gezwommen ook nog ‘s!

18 februari – Hardlopend vanaf het werk naar huis

Vanaf het werk naar huis lopen. Ik had bedacht dat ik het lopen zelf maar weer leuker moet maken; niet elke keer hetzelfde rondje. Vincent kwam mijn spullen ophalen. Kon ik me de hele lange, onrustige en onstuimige dag verheugen op lopen. De training was 20 minuten inlopen, dan een km op 5-10km-race tempo en dan 6×200 hard en daar tussen 200 rust.

Ik had wind tegen. Het was best koud. Eerst over het spoorbaanpad opstarten. Het ging wel lekker, qua gevoel en tempo. De route spoorbaanpad zou te kort zijn, dus door naar ‘Willems route’. Ik zag wel wat op tegen de snelle kilometer. Maar ik deed gewoon mijn best en ik denk dat 5:13 op dit moment heel netjes is. Er zaten wat bochten in, want ik moest de route verder oplengen. Even wandelen en dribbelen en dan 200m aanzetten. Vind ik lastig. Een minuut. Dat is een leuk richtpunt! 200m wandel-dribbel. De rest van de 200tjes telde ik mee. Of probeerde te kijken hoe ver het zou zijn, maar dat is moeilijk voor me. En daarna dan even wandelen en een punt uitkiezen tot waar.

Ik had nog een extra ommetje nodig en die 200m snel ging ook op een minuut. De rest allemaal er onder. Ik telde ze wel af hoor. En hoe hard ik dan loop is me een raadsel. Ik liep wel te genieten eigenlijk, het was best weer eens lekker. Al had ik flinke honger! De laatste deed ik echt mijn best en ik liep de wijk alweer in. Moest ik nog even uitlopen en net om het huis heen. Voor het donker thuis.

Ik dacht alleen: 8km, dat moet binnen 46 minuten voor een sub-6 minuten tijd. Dus ik was teleurgesteld dat het net iets meer was. Maar 6×8 is 48, dus ik had gemiddeld netjes 5:46 gelopen. Met wandelpauzes. Vind ik prima voor mij! Thuis snel tagliatelle maken! Maar eerst: snel naar de wc. Net zo snel als zondag, iets hogere hartslag, iets lagere cadans, veel korter, maar dit voelde een stuk leuker! Het kan verkeren…

19 februari – Een lunchwandeling en BUITEN fietsen in de ijzige kou!

Eerst een lunchwandeling.

Samen met Vincent. Echt zo’n ingewikkelde voortkabbeldag vol met net teveel werk en regeldingen en ticketjes en alles. Ik ben blij dat bijna alle wijwijzer websites om zijn, maar dan krijg ik mail: ‘er is iets mis, bel me’, dus dat doe ik gelijk. Maar het is simpel te verhelpen. Vincent komt net thuis en hij gaat mee wandelen. Rob vindt het te koud. Ik werk me vandaag niet over de kop. Gewoon eventjes adem halen en appen en een route zoeken voor morgen. Maar wel alles organiseren en in de smiezen houden. Het wordt vijf uur. Op deze grijze ijzige dag.

Ik moet vandaag de stappen halen, voor heel veel garmin badgepunten. Het lukt me pas s avonds!
En dan om kwart over 5 snel naar buiten om te gaan fietsen. heerlijk! Ik vond het stiekem ontzettend leuk en stoer om met deze kou tegen de ijzige wind in te bikkelen. Het was Vincents idee! Meteen om 5 uur gaan lukt toch net niet, er moeten eerst veel laagjes aan! Vincent pakt het motortje en de piepende remmen en ik de gravelbike. We zien niemand anders die fietst – gek he. 🤪

Ik heb het eigenlijk al snel naar mijn zin. Buiten in plaats van binnen. Tempo maakt niet uit en de training kan ik ook niet zien. Fietsen, vastklikken, een helm op: ik vind het allemaal weer lekker. we stoppen om hertjes te fotograferen, maar ze zijn weg voor ik de telefoon heb en Vincent remt.

Dan verder langs de noorderplassen. Vincent maakt een plasstop. Ik fotografeer de kille dorre plassen. We kunnen lekker tempo maken en het is niet koud. De wijk door. Dat is flink anders qua gevoel: wind tegen en koud. We gaan de stad door. Nadeel: het wordt snel donker. Voordeel: iets minder heftig de wind tegen. Nadeel: het koelt snel af. Vincent heeft het heel erg koud en zwaar. Ik vind het nog steeds wel leuk en deel op in hele kleine blokjes: naar de atletiekbaan, de brug over, naar het volgende brugje, de stoplichten; heel klein maken en overwinninkjes halen. Vincent krijgt het echt heel koud en zwaar. Ik niet echt. Beetje koude voeten. En onwijze trek. Het wordt me wel te snel donker en we hebben geen lampjes natuurlijk. Langs de plus en dan naar onze straat. Vincent gaat lopen om warm te worden, het laatste straatje. Ik haal de sleutel en bedenk te laat dat ik de poort open kan doen met mijn telefoon. We fietsen 24km met een gemiddelde van 22km per uur. Geen hoogvlieger, maar wel een goeie training. Een beetje afzien en doorzetten is nooit weg. Door deze vermogensmeter gaat mijn fietsVO2max wel omhoog! Ik heb genoeg trek om direct patat te gaan halen! Nergens last van eigenlijk. Was leuk zo. Samen bikkelen. Wel last van lichte koppijn door droge lucht.

20 februari – een trailrun samen met Vincent

Het was weer lekker, ouderwets trailen. Tempo van lik-me-vesje, heuveltjes op, wandelmomentjes en een pauze op een bankje. We hebben heerlijk spelletjes gedaan. Ik kom zelden bij de Wolfskamer bij Huizen en heb er ook geen fijne herinneringen aan, maar dit was een leuke route van JustRun. Trailschoenen aan gedaan en Vincent deed de route. Ik heb moeite met de ademhaling en hijg nogal. Rustig een bergje op en we deden een spelletje wie er in de flat in Haven woont.

Leuke paadjes en ook langs velden en langs grote huizen. Korte plaspauze. Stonden we opeens voor een gesloten hekje en reed er een Bentley langs. We liepen om langs de grote huizen.

Overal best veel hondjes. Even was er zand en toen weer een soort kalende heide en dan het bos weer in. We moesten oversteken en Vincent vergaapte zich aan de huizen achter de hekken. Ik had geen idee waar we bleven. Met dat trailen moet je wel oppassen met de wortels enzo. Ik was vanmorgen weer een ons zwaarder, dus ik ben nog iets trager, maar ik heb er niet op gelet.

Na 7km gingen we even zitten om te drinken en stroopwafeltjes te eten en water te drinken. En weer door. Het ging niet heel veel soepeler, maar doordrammen kan ik prima! Tussen de hulst door lopen was het mooiste eigenlijk. Ik had het best redelijk naar mijn zin en niet koud of zo. 9km in een uur. De Sijsjesberg op en Vincent ontving een telefoontje van zijn werk.

Het begon te druppelen. Vincent deed de route en ik ging strak achter hem aan. Gek genoeg ging het wat makkelijker bij mij daarna, geen idee waarom. Het bleef regenen, dat was irritant, maar niet heel erg ofzo. Ik ging wel aftellen. Zeker na 11km.

Nog een fotootje en hoera- daar was de skibaan weer! Ik begon namelijk best nat te worden en dat is rottig dan. Na 12,4km klaar en rond met een 6:27 gemiddeld, maar in het echt iets van 7:47. Prima dingetje gedaan. Niet extra moe van geworden, want ik was de hele dag al moe-achtig.

21 februari – Fietsen in etappes, wandelen en zwemcursus

2,5 uur fietsen op het programma en het liefst buiten, maar ik ga binnen. Niet omdat het geen lekker weer is (het schijnt wel flink te waaien), maar ik wil af kunnen stappen en tussendoor andere dingen kunnen doen. Ik moet Duo Lingo-en en Candy Crushen en me niet inspannen. Ik trap gewoon. En dan zie ik wel hoe lang ik het vol ga houden. Vincent gaat hardlopen en we treuzelen allebei. De sportmotvatie is niet erg hoog, maar SHOWING UP is de call-van-de-dag. Ik zoek routes uit die ik nog niet heb gehad. met zo weinig mogelijk hoogtemeters!

Ik ga de Brooklyn brigde over en een beetje door New York, maar eerlijk gezegd ben ik helemaal niet bezig met fietsen. Soms een beetje de route aftellen en als de route lekker kort is, heb je als hoogtepuntje al gauw “op de helft”. Buiten is het zonnig. Vincent rent gewoon lekker en ik fiets gewoon een beetje.

Als ik nu een uurtje doe, en straks ook, komt het wel goed. Haal ik opeens nog ergens een shirtje ook! Geen idee hoe of waar, maar toch altijd grappig. Zeker zonder een greintje je best doen! Ik maak de route af en vervolgens maak ik 30km vol. Dan zit er al een ruim uur op. Vincent is ook klaar met rennen. Mijn thee is op.
Vincent stapt net in de douche als ik de volgende routes uitzoek. Ik ben nog een beetje in New York, dus ik pak deze gewoon lekker mee, nu ik nog eventjes heb. Een kwartiertje fietsen, elke minuut is meegenomen! Niet dat ik nu mijn best doe, ook niet. Ik heb nog steeds een beetje hetzelfde shirtje als daarstraks geloof ik. Ik maak het rondje om het park af, haal daar puntjes voor in Zwift en maak 6km vol. Door voor de worstebroodjes!

Na de lunch stap ik weer op. Ik heb al lang geen zin meer, maar ik heb nu ook weinig anders meer te doen. Nog een route van zo’n 20km gevonden en ik doe een beetje meer mijn best. Niet echt veel, want daar heb ik echt totaal geen zin in, maar ik ben nu meer bezig met fietsen dan vanmorgen. Ik ben vooral bezig met de vraag: ben ik al bijna klaar?! Garmin neemt het totaal op, die moet 2 uur vol maken, maar de afstand daarin klopt nou nooit. Heb ik weer het groene shirtje! Ergens raak ik ‘m ook kwijt, maar dat boeit me niet meer hoor. Ik haal ook ergens anders een oranje shirtje op. Ik weet net zo min waarom als over het groene shirtje.

Ik probeer nu maar mijn eigen PRs te verbeteren en de brug op lukt dat ook nog! Ik vind het grappig om om te draaien en gelijk weer terug te gaan. Ik fiets een stukje op met een meneertje. En ik tel af: de kilometers 1 voor 1 wegstrepen. Ik had al lang geen zin meer en voor deze route staat 50 minuten. Ik ben met 3 kwartier klaar natuurlijk. Op Garmin heb ik de 2 uur volgemaakt. Dat is voldoende voor vandaag! Ik maak 20 km vol en al met al heb ik 56 kilometer gefietst. Garmin noemt het slechts 45, maar die telt niet goed. Zwift telt wel alles mee. Ook 414 hoogtemeters. Met een gemiddelde van 27,8. Ik vind alles best. Ik denk echt niet dat dit in het grote trainingsplaatje veel heeft bijgedragen, maar Brave Anke heeft het gedaan. Showed up.

Dan een stukje wandelen voor de stappen natuurlijk. Met Rob naar de Plus toe. We hebben de Enterprise van Lego afgemaakt. En verder heb ik wel zo’n beetje alles gedaan. Al is er altijd weer was. En schoon te maken. Maar we moeten ook brood hebben. Rob is erg verkouden, maar wil best even mee naar buiten. Dus we wandelen naar de Plus voor het lekkere brood en weer terug naar huis. Heb ik ook bijna de stappen gehaald. De zon heeft intussen plaats gemaakt voor regen, maar die slaan wij over. Het is nu alleen weer saai grijs bewolkt.

Tot slot de zwemcursus. EN DAT WAS DE ONTDEKKING.
We waren met zijn tweetjes. En M als instructeur natuurlijk. Die een uur had om zich te verheugen, maar dat terzijde. N en ik, ieder een kant. Eerst weer drijven en benen. Oke, het gaat al iets beter, maar het blijft een struggle. Het gaat over de insteek vandaag. Ik luister heel erg goed naar de uitleg. Over het waar in te steken. En diep. Ik kan dit best eigenlijk. We doen extra breed insteken en dat voelt voor mij als een verdrinkingspoging. Dan heel krap insteken, dat is me zo bekend, nooit meer doen. Daarna met plankje. Ik doe alles zonder achtje. Maar het kost bakken energie en ik weet niet wat het is. M zegt ook: jouw insteek is prima, dus het zal de doorhaal zijn. Ik zeg dat het eerder de ademhaling is en dat gaat een beetje tussen neus en lippen door (leuk ja), maar tijdens het bijleggen ga ik onder water uitblazen en dat geeft rust. Herrie, maar wel kalmte. Ik ben eerder terug dan N en vraag het maar eens een keer. Moet je echt uitblazen onder water en hoe dan? Ik denk dat M vermoed dat ik gek geworden ben, maar uitblazen onder water zit NIET in mijn systeem. Als het echt even niet lukt, doe ik dat snel en dan weer ademhalen. We doen nog meer oefeningen en als ik heel bewust langzaam onder water uitblaas, blijk ik alle tijd te hebben en heel rustig en zen te kunnen gaan zwemmen. Helaas gaat het over de insteek en dat pak ik mee, maar als je altijd minstens 15m met slagen maken je adem hebt ingehouden is er altijd dat gevoel te gaan verdrinken. Een logische reflex. M gelooft niet dat hij het zou kunnen, nauwelijks uitblazen en hij moet er over nadenken. Nou ik moet nadenken om het wel te doen. We moeten een keer ‘grof’ zwemmen, met kracht. Dan ben ik daar mee bezig en na 25m ben ik dan af en ineens weer bang en dan denk ik: rustig uitblazen en drijven en dan gaat het weer beter. Ik moet juist enorm die kalmte gaan pakken. Dan kan ik ook zonder achtje 1 op 4 ademen! 10 jaar lang heeft niemand dit gezien en ook nu niet blijkbaar. Omdat niemand die kan zwemmen zich kan indenken dat het zonder uitblazen überhaupt mogelijk is om de overkant te halen! Voor mij is dit De Clou, de eye opener en ineens is zwemmen weer de moeite waard! Met 1 op 2 ademen en insteken en doorhalen was ademen uit het systeem! Maar ik snap niet dat er niet iemand was die mij dit kon vertellen en dat die stomme M er antwoord op moest geven, maar die heeft toch andere dingen aan zijn hoofd en … ik klets nog even met N na de les. Heel heel heel veel geleerd! En dat met een kapot brilletje. Ik denk dat ie echt gesneuveld is helaas.

22 februari – 3x 3km duurtempo-1km versnellen – 200m rust + 2km uitlopen

Ik lag veel te lang in bed, had ik blijkbaar nodig, maar dan ontbijt ik en valt middageten meteen samen. Annemarie had iets geweldigs bedacht: 3 km rustig duurtempo, 1 kilometer versnellen met 20-30 seconden sneller dan duurtempo en dan 200m dribbelen. Dat is precies het 4,2 kilometer rondje! Dt drie keer doen en dan 2 km uitlopen. Het viel niet mee om zin te verzamelen, maar ik heb gewacht tot het droog was. Ben niet echt een held die expres in de regen gaat.

Het was warm, korte broek aan! Snelle schoenen, flesje water neerzetten en maar gaan dan. Eerste km in 5:51, dus dat gaat prima! Daarna gaat het helaas sneller, dus moet de snelle kilometer ook harder. En juist die is wind tegen! De wind is fiks, dus dat is niet zo handig op het meest open stuk. Ik stop na precies 4,2km op een gemiddelde van 5:35. Slokje drinken en dan doe ik het rondje counterclockwise. Zie ik weer dezelfde mensen. Het is best druk. Ik glimlach van al die mensen. Het tempo blijft lekker, maar… ik krijg trek. Logisch, ik heb veel te weinig voeding. Ik versnel keurig, maar nu loop ik onverhard. Ik hou het vol en achteraf is het inderdaad ongeveer 20 seconden harder. Ik zie dat onderweg niet. Ik moet. De 200m rust moet ik wandelen en ik kan naar de WC thuis. Diarree weer. Ik ben nog wel van tevoren geweest!

Nog een rondje en nog 2km uitlopen. Dat is niet easy, om dan gewoon weer te gaan. Maar ik peins er niet over om het niet te doen. Ik zie een man met een kind naast hem op de fiets rennend. Ik heb het erg moeilijk, want veel te weinig energie en voeding. Vermoeidheid. Doordrammen dan maar. Bekend wel.

Muziek is ook op en er zijn rare keuzes. Ik moet nog een keer versnellen. Het komt uit mijn tenen, maar ik probeer het! Ronde 2 was het gemiddelde 5:37, na ronde 3 5:38. Nog een slokje water en dan twee rondjes om het park uitlopen. Dat gaat langzaam en het gemiddelde is 5:40 uiteindelijk. uit-thuis 6:06 Het ging niet makkelijk of soepel of leuk. Herstel kost tijd omdat ik veel te weinig heb gevoed. Ik vergeet veel te vaak dat dit tempo voor velen een droom is. Of deze afstand.

23 februari – Bootcamp

Ik voel me niet lekker, alles doet een beetje pijn, maar niks écht. Alles trekt, droge huid, ietwat koortsig, maar geen hoge hartslag, geen echte pijn ergens. Langdurig herstel van te weinig voeding bij het lopen gister. Qua werk is het idioot druk om niks. Veel geklungel als je het mij vraagt waardoor niks goed lukt. Ik kan niet goed probleemoplossend denken. Terwijl ik juist aan alles moet denken heb ik het gevoel. Vreet veel te veel. Verse koekjes vooral. Krampen en diarree en niet happy with me. Nergens zin in ook. Dus na het eten maar snel rummikup spelen, het enige waar ik wel zin in heb. Dan moet ik rennen naar de bootcamp! Slaat nergens op. Kan ik wel hoor. Ook zonder op te nemen.

We doen eerst een blokje warm worden en dan… 3 minuten hardlopen. Ik ga even iets verder in plaats van veel keren. Dan een circuitje met 8 oefeningen. Het is mij allemaal best en ik doe ook wel een béétje mijn best, maar alle zij ontbreekt en het komt ook maar niet. We doen nog een keer het circuitje. We gaan weer rennen, maar slechts 2 minuten hoor! En dan buik, billen en benen. Ik doe het halfjes mee. De zin is op, de bui van slag en ik ben er klaar mee. Vincent komt langs na het hardlopen. Thuis snel naar de 🚾. Ik heb niet gezweet.

24 februari – Hardlopen in de avond met Vincent die meefietst

15’WarmingUp—4’-3-’2’-1’ tempo 2’rust—3’Cooling Down
Dit ging niet.
Ik had al niet zo best geslapen.
En veel en veel te volle werkdag. JF ziek vanaf 11:00, dus alle telefoondienst tot 18:00. E is vrij, Y is het overzicht al kwijt, websites die live moeten, migraties, verhuiscode en dan komt er alleen maar werk bij. En de tickets lopen keihard door. Ik werk me dat laatste uur het schompes om te ontdekken dat het teveel is. En dan morgen weer naar kantoor voor meetings, trainingen en redderen. Ik voel me heel erg gestraft dat ik nooit ziek ben, niet opgeef, niks spijbel. En dan doet E een paar ticketjes-halleluja alom. Ik ben het zat. En thuis loopt het huishouden ook door, maar ik heb nauwelijks tijd om te lunchen. Het snaai teveel natuurlijk en ik zou graag wat daglicht zien. Ik ga niet zwemmen, maar laat op de avond hardlopen. Het is maar kort en Vincent fietst mee. Dit stond voor vrijdag, met wedstrijd tempos. Het gaat dramatisch. Het inlopen al.

Versnellen doe ik, maar het kost een rib. Ademhalen lukt amper. Dribbelen ook niet. Het is druk, ik moet over de weg en ik ga langs de Evenaar op en neer en dat is allemaal ruk. De 2 minuten tel ik af. We rennen langs huis. Keren om en dan 1 minuut nog met een brugje en wind tegen, maar die gaat hard. Dan moet ik hoognodig naar huis en ik wandel zelfs eventjes en thuis meteen zwaar aan de diarree. Heel heftig. Maak de 6km niet eens vol en kap op 5,85km! Het gemiddelde van 5:53 valt mee. 5:57 uit-thuis zelfs nog. De blokjes van 5:25-5:18-5:09-4:58 (!) zijn keurig. Maar ik voel me absoluut niet lekker. Ik heb veel kramp. Dag 13 pas. Het huilen staat me nader dan enige blijdschap. Maar ik ben niet ziek genoeg. Moet alles klaarzetten voor morgen. De wasmachine aan. Het wordt me een beetje teveel.

25 februari – Wandelen met collega’s en zwemmen bij de TVA

Ik sliep slecht; krampen, akelig dromen en onrustig. Maar echt ziek ben ik niet. Geen verhoogde hartslag, hrv in orde, geen gekkigheid. En weer naar kantoor. Waar niemand blij van wordt schijnbaar, want ik mag de klant niet helpen die al eindeloos wacht. Ik hoef Y niet te helpen, want die gaat op vrijdag extra werken, ik krijg van de klant van Y een slechte beoordeling omdat het te lang duurt. Ik word echt niet goed van klant VZ, maar blijf ze netjes te woord staan en training geven. Tussen de middag zie ik een beetje zon terwijl ik naar het geleuter moet luisteren over spelletjes en karaktertjes. Vandaag ben ik er niet van gediend en niet blij mee.

De krampen zetten niet door. Ik voel me overdag ietsje beter, maar het is allemaal geen heldendaad. Gister ziek zijn en vandaag weer langzaam beginnen scoort beter. De website verder vullen, terwijl ik alle livegangen regel. Net voor ik afsluit gaat er weer iets mis en grijp ik nog net in en dan klap ik de computer dicht. Ik ga tien minuutjes eerder weg. Nog even zonnetje. Ik wandel 30 minuten bij elkaar over de hele dag. Ik ben er erg moe en unhappy van.

Dan zwemmen bij de TVA. Niet mijn favoriete bad en moment. kracht en duurtrainingen met een heleboel gedoetjes. Ik sprak TK even over de ademhaling. En dan zelf proberen, maar gezien de krampen vandaag met achtje. Kan ik vooral wennen aan het geluid van uitademen. Het is eigelijk wel grappig en rustgevend, die uitblaasbellen. Zwem iets van 200m in. Dan 400m vooraan met achtje: 100bijleggen, 100bc, 100bijleggen armen en 100 armen. Ging wel. Dan 300m met 50m elke arm 5 slagen, daarna 50m elke arm 4 slagen enzovoort tot gewoon 1 om 1. Ik vond het erg veel gedoe en ik zwom op kop. Toen was ik het wel zat. Achtje weg en 250m zonder af te zetten tegen de muur. Gedoe met tellen en keren. Nog een keer 250m maar die met achtje en keerpunt met een soort omrollen. Vond ik ook veel geduns. Toen nog 4x150m waarvan de eerste 50m armen, maar zonder achtje en dat heb ik 2 keer geprobeerd. Met een vollopend brilletje en dan wordt het na verloop van de les zo lastig om te blijven uitademen. 😮‍💨 🤿 de laatste twee dus lekker weer met achtje. Maar toen zetten de krampen weer door. Ik vond het wel goed. 50 minuten vol gemaakt. Daarna lekker gekletst met R die vroeg wat ik aan de zwemcursus had en daarna met J, moeder van M die op mijn tas had gepast. Ik had trek en ik ben zeer, zeer unhappy door dat gedoe op het werk. Dan kan Y wel zeggen dat het super is dat ik alles heb gedaan, maar dat hoor ik niet. Al die kritiek hoor ik veel duidelijker. Misschien zijn het de hormonen? Zo ver ben ik nog lang niet!! Maar goed, ik heb gezwommen. In de meidenbaan waar ik de jongste was. ☺️

26 februari – Lunchwandeling en fietsen met een hardlopende Vincent

wat een kut-dag. Slecht geslapen, aften, diarree, overal pijn en dan het gezeik met websites omzetten. Maar ziek melden heeft dus geen zin. Migraties, tickets, domme acties van de collega’s en maar doorgaan. Om 12 uur gaan Rob en ik wandelen. Even wat zon meepakken. Snel lunchen en dan door met websites omzetten, migratie tussendoor, CV die maar tickets blijft sturen, telefoondienst, iets wat echt mis is, wachten en tegelijk dingen oppakken. Doorgaan tot half 6. Im had zo graag in de zon gefietst! En nog lang niet klaar. Ik ben Moe, kwaad en ontevreden.

Dan ‘s avonds als fietstraining op de stadsfiets mee met Vincent die gaat hardlopen. In plaats van lekker in de zon op de stadsfiets in het donker met Vincent mee. Na pizza eten en rummikuppen.

Het is niet meer warm en het waait. Ik heb wel genoeg te klagen. Vincent gaat hard.

Ook het donker op de dijk is erg mooi. Ik hou er wel van. Behalve de felle lichten van auto’s. We gaan via de AH en ik fiets net genoeg om een groene training te halen. Ik baal er enorm van dat ik morgen moet gaan schuiven met de afspraken en moet rennen in de regen omdat het werk niet af is. Of het goed gaat boeit me absoluut niet meer en ik neem geen verantwoordelijkheid. Dat vind ik niet leuk en voelt niet goed.

27 februari – Hardlopen met Manuel door het Kotterbos

vanmorgen na een redelijke nacht om half9 weer aan het werk voor de livegang van de edumare websites. Weer 5! Laat Y weten: ‘ik heb gister 13 van de 15 gedaan’. Daar heb ik toch bij gezet: een paar samen… het is wachten, opletten en vooral aan iedereen laten weten dat ik er ben!! De zon schijnt nu en ik app Manuel of hij toch in de ochtend kan ipv vanmiddag in de regen. Lukt! Om half 11 (10:40 wachtend op de laatste website) gaan we. Een uurtje zwerven Kotterbos. Als vanouds. We kletsen meteen weer. Het is helemaal niet dan Manuel met gemak harder rent. Hij vertelt van de aankomende uitdaging en het is warm. Het gaat best goed eigenlijk in korte broek.

Ik heb een training aan staan, maar die volg ik verder totaal niet. Lekker over de smalle paadjes in het bos in de zon. Ik heb dit gemist! Goed gezelschap, bos en zon. Niet dat het simpelweg voorthobbelt, want dat hardlopen kost wel energie. We gaan langs de vaart en kletsen gewoon lekker verder. Alsof het makkelijk is! Over de atb van Manuel en nog wel meer. Dan op de kottebosweg die betonplaten worden. Aha, wind tegen! Vandaar dat het net easy-achtiger en warmer was. Er komt een voetpad naast de weg en we gaan de natuurbrug op.

Mijn tijd gaat lekker snel. Ikke niet, de tijd wel. Ik klets over collega G. We gaan niet de hele natuurbrug af maar een beetje binnendoor terug. Met nog een ommetje langs het watertje waar prachtige paarse bloempjes staan. Word ik blij van. Verder is het erg, erg lastig dat ik zo geen zin meer heb. Gewoon geen zin. Over het fietspad terug. Tegen de wind in het viaduct op. Ik mag van Manuel niet wandelen. Dan niet he. Eindelijk iets waar ik wel zin in heb, hoort het niet… De evenaar is niet leuk met wind tegen en we zijn er al geweest, dus we pakken de weg langs het spoor en de laan der voc terug. Ik maak de training 100% goed vol en uiteindelijk 10,5km op 6:03 gemiddeld. Of 6:06 door stopjes. Ik ben er wel moe van! Laatste website, douchen, eten en door naar SG. Het regent.

28 februari – Binnen fietsen en buiten in de regen wandelen.

Vannacht lang geslapen (dik 8 uur), enorm gedroomd en Garmin is overduidelijk: slecht hersteld. Lage slaapscore, lage HRV en hogere rusthartslag. Ik voel me ook niet fit. Beetje keelpijn, flinke koppijn (en ik heb echt genoeg gedronken gister), buikpijn (van de melk denk ik), oorpijn en spierpijn in mijn benen en mijn knie links doet zeer. Diarree ook. En intens moe. Droge lippen, aften. Ik twijfel ontzettend over de wedstrijd morgen. Maar geen koorts. Geeneens verhoging. Nog geen 37 graden. Er kan dus niks zijn. Al is er wel íéts. Ik doe ‘s morgens rustig aan (kan en wil niet eens anders). Na de lunch (ook al heb ik niet echt trek) ga ik fietsen. Dat helpt een beetje, maar wat al die andere geweldige sporters kunnen: het er eventjes uit zweten, zit er bij mij niet aan. Het gaat moeizaam, zonder energie of tempo.

Data in Garmin: 35,59km met een gemiddelde van 27,5km en 290HM. 2 keer over de bruggen in New York. Ik ben niet fit. Niet dat ik ziek ben, maar ik voel me niet 100% en zelfs geen 80%. Overal pijntjes, maar geen koorts. Veel rode vlaggetjes, maar ik kijk er nog wel overheen. Na een lastige ochtend stap ik op de fiets. Ik twijfel: een korte route, zodat ik kan afstappen of een langere route en proberen om de training van 1uur25 vol te maken. Ik gok het laatste: afstappen als het niet lukt, kan altijd. Weer New York, ik ga het herkennen intussen. Het begin is heel moeizaam, er zit geen kracht of tempo in. So be it. Ik wil Level 58 worden, dat op z’n minst en dat lukt me na een kwartiertje al.

Dan de bruggen op ploeteren. Ik ga me niet beter voelen, maar ook niet slechter. Ik verveel me wel. Expres. Geen andere dingen gaan doen, blijven fietsen, afzien en aftellen. De toppen vieren, op naar de helft van de route! Geen candyC, DuoL of zelfs rummi: gewoon even een tijdje afzien. Ik denk er niet eens over als training. Ik wil gewoon blijven fietsen en ik denk uberhaupt niet heel veel. Ik maak een fotootje als alleen ik op het bord sta. Ik zie en onthou een paar andere namen, ik ploeter weer omhoog.

Ik tel gewoon de kilometers af en laat de training voorbij gaan. Er staat gelukkig toch niks bij aan wattage of hartslag. Ik ben blij dat ik gekozen heb voor de lange route, want die wil ik nu gewoon afmaken en daarom blijf ik zitten en trappen. Ik heb een kopje thee, maar de chocoladereep die er ligt, blijft onaangebroken liggen. Ik zweet wel veel. Ik fiets 1 uur en 17 minuten (ipv 1:25) en zodra de route klaar is, stap ik onmiddellijk af. gelukkig regent het buiten. Ik benijd iedereen die in het zonnetje maar (ski)vakantie kan vieren. Ik doe snel iets warms aan. Geen koorts, geen verdere pijntjes. Een fietstraining van niks.

Ik ben er moe van. Dus weer even zitten en niks doen en dan moet ik nog de stappen halen. Ik ga na de Picnic met Vincent naar buiten voor een wandeling. Alle fantastische vakantie-skieers ten spijt: hier regent het weer. Niemand die wandelt.

Vincent die vertelt van zijn auto-wasactie. Modder. En regen. Het ene moment wat meer dan het andere, maar de hele tijd regen. En wind. Alles wordt nat. Een lange wandeling wordt het niet, maar de buitenlucht is toch lekker. En de stappen halen ook.

Ik heb na de wandeling ineens nog maar een temperatuur van 36/35,9! Ik ga lekker douchen en dan maar weer rustig aan doen. Ik voel me wel beter en gelukkig gaat het na 4 uur niet slechter meer. Goed gegeten in de avond en wat veel gesnaaid. Ik ga morgen gewoon een duurloop doen. Desnoods met pauzes. Annemarie oppert dat de hormonen weer in de weg kunnen zitten. Het is pas dag 17! Of het ijzergehalte is toch te laag. Kan ik me allemaal wel indenken, dat dat de slapte veroorzaakt. Ik ben ook prikkelbaar en mis de scherpte. Wellicht kan ik het nu ook even laten gaan met het werk, waardoor ‘de rest’ het overneemt. Dan meld ik me maandag mooi ziek, nu de ruimte er is.

feb 2026: Voor een maand die 3 dagen korter is als januari toch aardig verlopen.

Activiteiten	60
Totale afstand	444,49 km
Duur	41:25:17 u:m:s

hardlopen 121,75km

fietsen 266,63km

zwemmen 12,85km

wandelen 43km

kracht 4uur10

1 februari – duurloop naar huis toe

Het gaat ff niet vanzelf met hardlopen. Ik voel me er niet happy bij. Qua tempo (5:49) en hartslagzone (141) zou je dat niet zeggen, maar ik maak me veel zorgen over het werk en andere zaken en dat sleep ik dan mee. Slaap slechter, ontspan minder, pieker meer. Verder geen blessures of zo, het is gewoon een dipje. Zouden hormonen kunnen zijn en dat er geen echt groot doel is op korte termijn. Ik hoop op meer rust in maart om echt verder te kunnen bouwen, maar februari is pas net begonnen! En ik heb heel slecht geslapen, dus dat hakt er dan in. De hele dag spullen verhuizen en achter de feiten aan lopen voor mijn gevoel. Vincent gaat werken en zet mij af op de carpoolstrook. Ik ga naar huis rennen. Het is niet meer of minder dan dat: naar huis toe hobbelen. Ik heb de snelle schoenen aan en dat helpt gelukkig. Muziekje aan. En wind mee. Maar ik heb het koud (liever dat dan te warm). Ik heb muziek, ik ken de weg en ik tel af.

Toch loop ik de hele tijd te siepen en te piekeren en te malen. Ik stop pas op 6km. Voor de stopjes ren ik tegenwoordig. Ik eet en stroopwafeltje en drink wat.

Het weer is ook somber en grijs. En dan weer door. Ik vind een ritme van 5:46 voor een aantal kilometers lang. Die gaan dan vanzelf, maar toch: ik tel ze af, ik ploeter er doorheen. Al die mensen die zonder training de 25 of 16km kunnen lopen en harder gaan dan ooit: waarom ben ik degene die wel moet trainen? Waarom ben ik degene die blijkbaar niet elke dag kan rennen? Het levert me niet veel op. En zo pieker ik de kilometers dan door. Blijf verhard lopen. Drukte op de Trekweg en ik heb geen idee hoe laat het is of hoe lang ik bezig ben. Ik wil gewoon naar huis! Op de witte brug na 12,5km ook nog een stopje.

Natuurlijk haal ik het wel, maar dat is dan zonder trots of plezier deze keer. Na het stopje is het ritme er helaas uit. Sappel ze bij elkaar. Na 15km het laatste stukje naar huis (150m) lopen en dan lekker wat snoepen en een frikandellenbroodje opsmullen. Tempo 5:49 of 6:04 (met stops) gemiddeld.

PS: Ik had SPIERPIJN vanmorgen, van het zwemmen! In mijn billen!! Goed aangespannen dus 😉

Ook PS: Ik ben volgens Garmin hartstikke productief. Mijn Vo2Max is in een paar weken van 42 naar 44 gegaan. Voor hardlopen. Fietsen blijft lekker dramatisch laag!

2 februari – Wandelen buiten en fietsen binnen

Wandelen voor een hele frisse neus. Met Vincent. De dag was vreselijk. Het liep helemaal over. 1 Ticket wegwerken, 2 nieuwen. ‘s Morgens nul belletjes, ‘s middags een stuk of 5/6. En dan uitleg geven aan Y, navvraag doen bij J, iets overdragen naar J. En de projecten liepen maar door. Overzicht bewaren lijkt wel onmogelijk. Aan het einde van de dag nog bellen naar klanten. De dag begon met 25 tickets en eindigde met 30 tickets. Ik voel me behoorlijk hopeloos aan alle kanten. Dat wandel ik niet zomaar weg. En het was ijskoud.

We moesten langs de winkel. Wel fijn als het weer licht blijft! Als de maand zo doorgaat, ben ik volgende week uit. Gelukkig sliep ik redelijk goed en pas ik verder goed op mezelf, niet gaan hardlopen of forceren. Ik stond bij de snoepkast, want soms moet het, maar toen belde J me en deed ik de kast weer dicht.

Dagnotes: het lukt niet met al het werk en alles en iedereen wat om aandacht schreeuwt. Vandaag is het teveel. Ik sliep matig en sta met koppijn op. Erg veel snaaidrang vandaag maar zelfs daar is geen tijd voor. De hoofdpijn trekt weg, maar als dit februari is, ga ik uit.

En dan opstappen. Op de fiets binnen. Zwift. Als je al doodmoe bent. Dat is uiteindelijk training. Geen greintje energie over. Moedeloos trappen. Zonder motivatie. Zonder zin. Zonder doel. Gewoon maar wat doen. Nadat ik naar boven was gesukkeld kwam Vincent mee rummikuppen. Toen heb ik 30km volgemaakt met bijna 300 hoogtemeters en in bijna 70 minuten. Iets van 26 gemiddeld. Wel weer een route erbij en een leveltje up. Nauwelijks gezweet zelfs. Hopeloos. Simpelweg hopeloos. Een afspiegeling van de dag.

3 februari – Wandeltje en zwem-kracht en duur

Heel slecht geslapen. Wakker van het werk. Weer naar kantoor. Weer veel tickets. Weer veel te doen. Na de korte wandeling hoor ik dat ik alles mag overdragen. Zijn verantwoordelijkheid. Hij beweert het te kunnen, dus ik draag alles op een paar projecten na over. De groeten ermee. Ik heb het opgevangen en nu weer terug naar de tickets. Het lucht wel op. Ik pak mijn kans om te leren van Y vwb CSS. Dat is dan weer mooi meegenomen! Maar ik ben onvermijdelijk moe. En ik geloof niet in al zijn plannen. Maar mijn verantwoordelijkheid is het niet meer. Ik laat het los. Met de vermoeidheid komt ook een soort dufheid die alles wel goed vindt. Het boeit me ook niet meer echt. Ik wandel nog ietsje als ik op de trein wacht. Maar dit is het. Het is erg koud buiten. Vind ik niet zo erg hoor.

En dan om 21:00 uur nog zwemmen. dit was een ontzettend goeie training, maar gruwelijk zwaar. Helft van de training zonder achtje!! En dát is trainen, dát is jezelf uitdagen, dát is vooruitgang. Ook al gaat het duidelijk zeer veel trager, ik moet er aan wennen. Ik ben niet zo goed dat ik meteen een paar banen kan opschuiven na 1 lesje, maar ik oefen in elk geval voor wat ik waard ben! Ik tráín echt. Eerst 100m inzwemmen en dan 100m zonder pullboy. Keldert de tijd meteen naar 2:10. We gingen heel lang zwemmen, iets met 100-150-200-150-100 en tussendoor 25m schoolslag en ik zwom gewoon maar. Met pullboy natuurlijk! Toen begon de heftigheid: 300m zonder. Ik ging achteraan en deed ontzettend mijn best. Het kost me ongelooflijk veel energie. Echt kapot! Maar ik geef niet op. Ik oefen en probeer. Dan wachten ze maar even op me. Toen 3×100 met hulpmiddelen, maar ik doe dan 100 zonder, 100 met en 100 zonder pullboy. Ik moet het gewoon proberen en doen-doen-doen! Misschien doe ik echt nog iets fout, maar het ging toch al ietsje sneller en beter naar 2:06 en 2:04. Het hoeft ook niet perfect te zijn na 1 les. Maar afgezien van dat het zwaar is, heb ik ook nog tijd. En wordt het steeds minder ‘eng’. Toen 200m zonder pb en dat deed ik ook! Mijn eigen tempo en oefening. De mannen hadden geen last van me. Ik zwom ook toen 100m extra zonder pb. En 100 met. Moest even ademhalen. Dan 100m zonder en ik deed de 50 extra er meteen achteraan zonder. En ook 50m met pullboy. Toen nog een keer iets van 50-25-25 en die deed ik allemaal zonder. Ik vond het wel mooi geweest en ik was al moe voor ik begon, dus daarna helemaal. Maar wel blij dat ik dit gedaan heb. Ik heb misschien wel het meest van allemaal getraind! Ooit begon ik ook zo met zwemmen. En dan een uurtje alleen maar bezig zijn met zwemmen, dat is wel fijn. Echt goed zal ik niet meer worden, maar ik verbeter wel!

4 februari – Wandelen met de collega’s en rennen op een toptijdstip

Goed geslapen gelukkig. Gedoe met OV voor de rest. Rare werkdag qua overleggen. Lekker gewoon weer tickets gedaan mbv Jo. Tussen de middag naar de hema gelopen, maar geen duo-paaseitjes. Na het werk wandelde ik nog even het station op en neer. Een super super neutrale dag. Vlak bijna. Saai? Nee, wel lekker. Het licht buiten was opvallend mooi, maar ook vlak. En dan meteen bij thuiskomst de hardloopschoenen aan. Heerlijk!! Gewoon lekker gelopen! Ging goed, maakte me nergens druk om en genoot weer eens van het licht en de omgeving en dat ik kán hardlopen. Ik besloot het toen ik thuis kwam: ik ga nu, net voor het eten. De rest van de avond is dan vrij. En het voelde echt geweldig!! Het enige was de kou. Ik had het te koud. 1 Trui was te weinig, zeker met wind tegen, op de Evenaar. En in de wijk.

Het voelde goed, de benen deden hun werk en ik vond de overgang naar de steeds donker wordende wereld vol vocht echt prachtig! De rust, de eenzaamheid, mijn favoriete muziek. De kleur van de lucht, de vage vormen. Ik maakte een foto. Het tempo vond ik niet zo belangrijk, nu het niet meer op Strava hoeft en niks voor anderen betekent. Ik keek elke km wel en het viel me mee.

K was in het moment, op de grond. Nergens last van en vooral absoluut niet angstig of bang. Dit is mijn ‘safe space’: met hongergevoel, koud, rennend en in de natuur. Alleen. Bewonderend. Tussen het laatste licht. Ik vond alleen het bos lastig, want het was net te donker. Ik zette het lichtje pas weer aan in bewoond gebied. Ik maakte te tijd niet vol, maar wel 7,5km. Op 5:44. Keurig zat. Uit-thuis 6:03. Ik had geen andere opdracht dan 45 minuten hardlopen. Dat is erg fijn voor me op dit moment. En de werkdruk is weg. Ik denk ook dat de hormonen even stil zijn.

Dit was voor M, die ziek is. Voor Vin, die verkouden is. Voor J, die niet meer hardloopt. Dit is voor mijn collega’s die 5km hardlopen al veel vinden. Voor de klagende Z, die ik uitlach. En voor mij, even lekker tot rust komen en me verheugen op de frietjes en een heerlijk stukje chocolade.
Eindelijk weer een loopje dat meer energie gaf dan het kostte!!

5 februari – Bootcampigheid

Redelijk geslapen. Vincent is erg ziek. Ik ben zelf ook niet 100% fit. Al is het slechts een beetje pijn overal. Niks ergs. Kan prima werken. Paracetamol erin en gaan. Viel internet ook nog uit tijdens de training, maar het is toch gelukkig niet meer mijn project. Ik zie dat hij achter loopt, maar ik ben vooral gefrustreerd over internet. Daarna werkt het weer. Kort pauze. Want om 1 uur de volgende meeting en die moet ik voorbereiden. Vincent is echt ziek met hoge koorts. De training duurt anderhalf uur. Dan heb ik keelpijn én hoofdpijn. Die lieve Jef laat de telefoon aan. Ik pak nog tickets op met 6 vragen er in. Doe het afterwork na de training en ik luister half mee na een snelle training van mijn collega. Ik hou de tickets net binnen de perken. Ik heb genoeg aan mijn lopende zaken. De dingen van de nieuwe collega zullen toch wel bejubeld worden. Om kwart over 5 laat ik het maar. De wereld vergaat niet als niet alle tickets beantwoord zijn. Hoop ik dan maar. We eten vroeg. En dan kan ik naar de bootcamp.

Het is heel erg koud. Dat vind ik niet zo snel, maar nu al als ik naar de bootcamp toe wandel! Bitter koud. We zijn met zijn zessen. 2 trainsters. Ik val niet eens op met mijn dikke reet. We gaan een warming up doen. Ik maak me niet moe hoor! Ook en vooral niet voor de kritische trainster die zelf een slepende blessure heeft. Na de wu doen we een circuit met elke keer een minuut rennen. Dat laatste is mijn ontspanning. De rest wandelt of sjokt. De oefeningen tussendoor doe ik gewoon wat er gedaan moet worden. Ik jog tijdens het wachten. Dan sluit ik de training af, is die toch mooi groen in final surge! Ik zet de training weer aan en we doen oefeningen met het matje en een kettlebelt. Ik krijg een zware, want dat is blijkbaar logisch. Ik vind het wel prima. Behalve de lunges vind ik niks moeilijk en doe ik nergens mijn best op. Er zijn twee nieuwen. Ik bemoei me met niemand. Ik heb genoeg aan mezelf. Laat deze heldinnen maar sporten. Ik zet het tussen aanhalingstekens. Maar dat betekent niet dat ik dit simpel vind! Ik ben voornamelijk een duursporter en heb de korte explosieve spieren niet. En ik mis de wil om in het rood te gaan. Dat moet blijkbaar voor een hyrox. Not my cup of tea. We doen ook nog oefeningen op de mat. Gelukkig heb ik ‘t inmiddels warm! Handschoenen aan en drie laagjes. We doen ook nog rekken en strekken. Ik hoef niets te drinken tijdens deze ‘training’, ik zweet er niet van en ik hoef niet te douchen. Helaas moet ik wel alle koekjes in 1 keer opeten. Blijkbaar. Dat is dan een rustdag voor mij.
En ohja, alles moet gefilmd natuurlijk. Voordeel voor mij: deze dikke reet valt wel mee, dat zie ik dan tenminste.

6 februari – Fietsen binnen: “Zwift – London 8 in London“ en een tempo-training hardlopen

Kind wordt wat beter. Ik voel me ook slapjes met kramp en hoofdpijn en moe, maar vooral dat ik weer dikker ben geworden FRUSTREERT. Weer boven de 71 kilo. Ik doe rustig aan. Speel veel CandyC en DuoL. Stap na het eten maar op de fiets, maar het is helemaal niks. Toonbeeld van zwak-voelen. Zit geen energie in. En vooral geen kracht om omhoog te fietsen. Maar in de route zit een berg, zul je altijd zien. Ik Rummikup met Vincent die op de bank zit. Het helpt me niet aan energie. Zware benen. Geen zin. Moe. Krampen. Zal ik me alvast ziek melden en zielig doen? Klagen? Me indekken? Ik hoop dat het dit ongemakkelijke gevoel blijft.

Ik maak met moeite 25km vol en 300 hoogtemeters. Het gemiddelde blijft steken op een sneue 23km/uur. Nee, dit voelde echt niet goed! Ik hoop dat het lopen beter zal gaan… dit stond voor zaterdag, maar nu hoef ik morgen alleen maar te zwemmen. Daar zie ik ook tegenop. En tegen die stomme 5km zondag zie ik ook op. Ik ga het doen hoor, maar een leuke uitdaging zal het voor mij niet snel worden! Hopelijk houdt dit ouwe corps het en word ik niet ziek of ongesteld…
35 minuutjes hardlopen: 15’warmingup -4’wedstrijdtempo 2’rust – 3’wedstrijdtempo 2’rust -2’ boven wedstrijdtempo -2’rust-5’cooling down. Een hele hoop voor een klein stukkie! Warme broek en trui aan. Zondag maar koud-koud. En de Novablasts aan. Ultieme test. Maar als het niet lukt, snel weer naar huis! In de wu moest ik me maar inhouden, ik liep telkens veel te hard. Te gemakkelijk. Aan het einde had ik door waarom: wind mee. Dus in de tempoblokken kille wind tegen. Ik had uitgerekend dat ik 800m moest lopen in de 4 minuten. Het was even doortrekken. Net onder de 5 minuten. Dan kalm aan. Daarna 3 minuten en dus 600m. Ik ging precies even hard: 4:55! Maar dat koste al meer moeite.

Toen 2 minuten voluit. Pfoe. Een wagenpaard. Een stoomlocomotief. Mijn uiterste best. 4:40. Dat is de max en red ik 2 minuten, maar geen 5km lang! Dus het moet zondag allemaal mee zitten: de schoenen, het weer, het lijf. Ik geef geen garantie, alleen dat die medaille er komt en binnen een half uur!

Na de twee minuten wandel ik een paar stappen. Ik ben niet zo goed in compleet in het rood gaan. Duursport is meer wat voor de ouwe vrouw. Ik loop 5 minuten uit door de wijk en die zijn net zo zwaar 🫣. Ik moet. Ik heb 100% goed gescoord en dat is grappig. Thuis meteen naar de wc en douchen. Ik heb er voor zondag geen idee van of het een pr wordt en het maakt me ook niet uit ook niet.

7 februari – Wandelen, ‘kracht’ en zwemcursus

We willen graag duo paaseitjes: half wit, half melk. Van de week was ik al gaan kijken, maar ik heb ze nog niet gevonden. Ik hoopte bij de Jumbo. Het is heerlijk weer en Vincent knapt weer wat op, maar hij kan nog niet mee wandelen. Dus lopen we samen te kletsen. Ik heb erge last van mijn darmen. Ik denk zeker dat het ligt aan de pannenkoeken met gewone melk. Dan voel ik me slap en vooral heel ongelukkig. Ik heb ook hoofdpijn, omdat ik gister te weinig heb gedronken. Ben ik wel direct 600 gram lichter! Het werkt allemaal bizar.

We wandelen naar de Jumbo dus, maar daar zijn geen paaseitjes die wij bedoelen. Door naar de Hema, maar ook in Almere Buiten geen paaseitjes duo. Dan niet hoor! Die dingen zijn toch niet voor mij. De stappen wel, die neem ik! De chocoladereep voor mij ligt al drie weken in de kast en gaat maar stukje voor stukje op. Ik vind het met mijn maag en hoe ik me voel een hele wandeling! Stappen binnen, DuoLingo is gedaan, ge-candy crusht en een beetje uitgeslapen. Dan zie ik hoe iedereen meer dan geweldig presteert: verkoudheid moet vooral vermeld worden, maar daar win je mee en kan je moeiteloos 30km mee lopen (als je maar wel klaagt en de pauzes wegdenkt), iemand die een slepende blessure had loopt niet gewoon 5km, maar meteen weer 9 en snel ook! Samen met een vriendin die normaal ook absoluut niet zo hard loopt. Ik snap het allemaal niet. Hoe kan ik mijn kind nou duidelijk maken dat een paar dagen na koorts het heel onverstandig is om een wedstrijd te lopen, als blijkbaar iedereen anders dat wel kan? Waarom moet ik trainen, oefenen, mijn best doen en hopen dat het lukt morgen? Wat doe ik toch zo verkeerd en dom en anders? Maar ja, niemand heeft het over of ze er de rest van de dag af liggen, dat het te zwaar was of dat het ergens pijn doet naderhand. Meestal is het maar de helft van het verhaal op Strava of Insta. De jubel die overblijft. Dat is dus hoe het voor mij voelt als mijn darmen van slag zijn: dan voel ik me ONWIJS slecht. De narcissen moeten de kou ook trotseren

Ik zie altijd vanalles voorbij komen op Strava: fietsritjes naar het werk op de elektrische fiets, een wandeling van 800m en alles moet op Strava, dus ik vind dat alle was opruimen van 3 machines en strijken ook krachttraining is! Niemand die het ziet, dus niemand die er wat aan heeft. Ik neem een paracetamol en ga was opruimen. Het hele bed ligt vol.

Vouwen, in de kasten leggen en ondertussen draait de machine met Vincents beddegoed. En daarna nog strijken. Het is niet heel veel allemaal, maar het is toch weer een half uurtje goed besteed! De rest van het huishouden zal geduld moeten hebben. Lego bouwen en rust pakken gaat voor. Niemand die het gaat zien dat ik ‘vals’ train. Maar ik moet als triatleet toch aan al die uren komen 😆

En dan om 18:00 uur de zwemcursus benen, daar zag ik dus de hele dag als een berg tegenop. In dat chloorwater, alle energie in beenslag steken en op dat onhandige tijdstip met die K-trainer en buikpijn. Ik zwom alvast even in zonder achtje in baan 1. Een paar minuten. Het viel me mee hoe zwaar het was. Ik heb wel netjes uitgelegd hoe hard de tijd keldert en hoeveel energie die benen kosten. We gingen eerst weer drijven en dat ging al beter! Grappig he. Ik was niet de enige die spierpijn had gehad! We deden ook drijven op de rug en lollig maar waar, dat vind ik fijner met ademhalen! Als ik rust pak, gaat het sneller. Toen gingen we echt benen doen. Met de uitleg erbij, dat het veel energie kost en na 200m al op is eigenlijk. Dan verbruik je 80% van de energie voor 20% meer snelheid. Ik zal altijd sneller gaan, want nu gebruik ik mijn benen helemaal niet. Maar het is zaak voor mij om me erbij neer te leggen dat het zwaar is. Ik zag bij de snelle knul in de baan, ieder een helft.

het kost me zoveel energie, dat geflipper! maar als ik wat minder ‘verstijf’ gaat het beter. Moesten we net een oefening doen met stijve knieen en echt vanuit de rug en billen! Dat is alleen maar kracht die ik nou eenmaal niet heb. Maar ik doe het gewoon, dit is mijn kans! We doen daarna ook met achtje. Dat kost me minder energie en ik weet nu dat ik de benen een beetje mag buigen. Ik blaas maar weer eens uit onder water, dat geeft wat rust. Snelheid zit ‘m nou eenmaal niet in die benen! We doen even tussendoor wat zelf en dan pak ik het achtje en doen mijn benen NIKS. Zoals altijd dus. Maar ik kan er net een beetje meer uit halen! We doen ook nog een krachtoefening tegen het plankje aan zwemmen om te laten voelen hoe weinig het eigenlijk oplevert. Dan moeten we nog een keer sprinten op benen. Vre-se-lijk. Zwaar en niks! Tot slot nog een keer de verzekering dat benen absoluut niet de hoofdmoot zijn en dan moeten we rustig een keer op en neer. ideaal! Dat lukt dan opeens! Ik vond het zeer leerzaam.

8 februari – Flevofunrun & inlopen en uitfietsen.
Het inlopen en de race staan in een aparte blog, van de wedstrijd. “Meer wilde en kon ik er niet uit halen vandaag”.

Lees hier hoe de Flevofunrun ging

Na de wedstrijd het uitfietsen:

Ik moest en zou een half uur sporten halen vandaag. Ik was niet extreem moe van de 5km en na de lunch en DuoL ging het wel weer prima. Alleen niet blij gewoon. Ik denk dat iedereen makkelijk 25 minuten kan lopen op 5km. Dat is wat ik mensen en-masse zie doen namelijk. Moeiteloos. Ik ga er half dood voor. maar goed, ik ga lekker even fietsen. Muziekje op en naar het fietspad kijken. Heb ik het weer koel. het is echt even zoeken weer buiten. Het bos door en dan de Kotterbosweg op en dat is al ‘klunen’. De brug is behoorlijk afgesloten, maar er fietst een andere man en er wandelen mensen. Toch heb ik geen zin in zand en moeite.

Vandaag heb ik gewoon geen zin om veel moeite te doen, zo is het. Dus ik ga de brug over en de Ibisweg op. Gedoe met mijn (kop)telefoon die gaat belen en uit gaat. Verwarrend en ik ben toch al geirriteerd. Op de Ibisweg wind mee en dan is het best wel lekker eigenlijk, als de moeite er af is. Het enige wat ik hoef te doen is dat half uur vol maken. Er zit natuurlijk geen tempo in. Misschien toch vermoeide benen van zwemmen gister en hardlopen vandaag? Ik ga gewoon lekker terug en zet het maar uit mijn hoofd dat het te traag of slecht is. Ik ga vrijwillig uitfietsen!! Annemarie en anderen vinden mijn prestatie blijkbaar wel goed. Alleen ik blijkbaar niet.

Het fietsgemiddelde is 22km per uur, maar dat maakt me niet uit. Ik vond buiten eigenlijk wel weer lekker, als ik verder iets lekker had gevonden vandaag! Maar lego bouwen na het douchen en een hamburger eten en de einduitslag zien die Rob en Vincent dan weer geweldig vinden maakt het ietsje beter.

dag 18. Misschien is het dat. Maar een excuus is niet zo nodig: ik doe het gewoon allemaal. De kop is er af, de eerste wedstrijd van 2026 een feit, de 10EM is uitverkocht, dus de volgende is de lenteloop op 22 maart pas. Het gaat om alles doen en alles uitvoeren dit jaar. Ik hoef maar 1 keer echt proberen sneller te zijn… Voor latere zorg.

9 februari – Wandelen en fietsen

Tijdens de lunch met Vincent gewoon even wandelen. Vincent knapt lekker op gelukkig. Ik heb natuurlijk geen last van iets van het lopen gisteren. Aardig geslapen. Wel krampen. De hele dag druk. Het liep gewoon door en door en door. Ik ergerde me wel aan domme vragen en opmerkingen. Na het werk nog net in het licht het half uurtje afgemaakt aan wandelen. Beetje hoofdpijn.

Berichten vanaf de benen:

Nou nee, dat vonden wij er vandaag van. We hebben gister ons best gedaan (wij wel) en het beste beentje meer dan voorgezet en we zijn ook mee naar buiten gaan uitfietsen, maar vandaag was het prima geweest om de bureaustoel te blijven bezetten. Okay, een klein beetje wandelen is goed voor die neus daarboven, maar dan ook nog gaan fietsen binnen… Nee, we deden lekker niet mee. Zetten de knietjes vast, lieten een teennageltje prikken en we waren lekker zo zwaar mogelijk!

Echt, toen ook nog hellinkjes op. Dan zien die oogjes daarhoogboven wel 18 of 20 procent staan, maar die hoeven niet te bewegen of zich in te spannen. En dat koppie kan wel afleiding zoeken op de telefoon met rummikup, maar wij schijnen rondjes te moeten blijven draaien. Da’s niet eerlijk! We hebben zelfs zaterdag al overmatig moeten werken bij het zwemmen, dus het is er wel goed mee. We gaan lekker stug en stijfjes en lastig en moeilijk doen. Een uur fietsen? Nou, laat alle hoop op tempo maar lekker varen, want we werken zo min mogelijk mee. Dan is het lastig he, om maar te blijven fietsen? Dus na 1 uur en 24 kilometer deden we het niet meer. En morgen bij het zwemmen eisen we de pullboy op.

Zoek het zelf maar uit hoe je ons de dagelijkse stappen laat zetten, maar het is even genoeg geweest ja!
De groeten van de onderdanen, dikke doei van de benen!

10 februari – Wandeling en zwemmen

Een wandeling naar de ah en de snackbar met een omwegje samen met Rob. Beetje miezer en ik vond het niet erg. Even bijgekletst. Ik vind het relaxed op het werk nu ik gewoon tickets kan doen. En veel weet. Laat de nieuwe collega maar klagen dat het druk is en dan denk ik: jij hebt geen eens tickets! En zo duidelijk is zijn training niet en hij heeft het overzicht ook niet écht. Mijn probleem is het niet! Ik werk een uurtje extra ook nog en ik werk dat uur ook echt even door. Ik had ook al heel laat pauze. Maar ik slaap blijkbaar goed! Wel teveel gegeten van de snackbar dan. De dag gaat voorbij. Neutraal.

En dan ‘s avonds nog zwemmen bij de TVA. oeps, intervallen. Nou, lekker alles zoveel mogelijk met achtje en dan nog was sneller niet echt aan de orde bij mij. Vond ik wel sneu voor de mannen achter me, dat ik een katalysatortje was. Maar die zei: “ach, boeien, we zwemmen toch…” inzwemmen ging nog wel. Toen 4x200m met banen sneller, maar dan hield ik het niet bij, terwijl rustig weer te kalm ging. Haalde ik het weer in 😆 daarna 100m zelf iets en ik maakte er een rare combi van. Toen geloof ik 4×50, maar ik snapte er geen jota van. De zin raakte ook aardig op al, intussen. Vincent was er al uit. We gingen nog 4×100 doen en weet je, ik deed gewoon maar min of meer 1 tempo. Ergens had Garmin fout geteld, maar ik keek alleen maar naar de tijd: 48 minuten aftellen. Had ik ook nog tijd voor de piramide 25-50-75- 100-75-50-25. Even afstanden wat sneller. Dat ging dan wel, maar het duurde nog niet lang genoeg! En toen wilde ik 2000m vol zwemmen. Dus ik heb nog 1 keer iets met 100m gedaan en toen had ik het koud en nul komma nul niks niet geen enkele zin meer. Op. Klaar mee. Net geen 50 minuten en een warme douche. Geen idee of het iets heeft bijgedragen, dit gepoedel. Garmin maakt me wel lekker snel! Klopt niet precies.

11 februari – Duurloopje op en om niks.

Ik werk de hele dag flink door: tickets wegwerken, 2 trainingen, geen pauze, want telefoondienst. Maar ik moet wel insta gaan afhandelen, ik moet de nieuwe collega informeren. En die staan te shinen op de beurs! Ik moet websites op weg helpen, uitleg geven en dan ook nog sociaal doen tegen de piep collega die ‘ziek’ is, maar zijn laptop niet kan opstarten omdat er 3 maanden geleden een naamswijziging was en die liever niks wil zeggen over het ellendige leven wat hij heeft. Ik zou zijn hulp kunnen gebruiken, maar hij komt weg met ziek-zijn en niks (kunnen) uitvoeren. Mijn medelijden is al lang op. Ik neem geen gebakje, want dit dikke lijf wil liever gezond blijven. Loont ook totaal niet, want je krijgt pas medicijnen en hulp als je tenminste ziek bent. Ik ben heel licht verkouden. Ik moet vaatktevreden zijn dat ik ‘gezond’ ben, maar ik haat het om morgen op de beurs te staan terwijl tickets onbeantwoord blijven. Ik moet het loslaten, maar er is niemand die het opvangt als ik het laat vallen of me ziek meld. Of ik anderen mee wil nemen zodat zij het ook kunnen. Hoe dan?! Wanneer?! Ik ben maar een support medewerker en Meer Niet. Ik ben netjes op kantoor, ik overleg met Jo, ik doe mijn best, maar dat is de stille hardwerkende achtergrond. Als ik thuis ben ga ik maar meteen hardlopen. Helaas kan ik met mijn dikke reet dat ook niet écht. Ik probeer door te lopen, in de miezer, in het donker en extreem saai. Ik hou mezelf voor dat het echt best knap is voor een 52-jarige, maar het is te zwaar, te langzaam en net zo dom als hard werken. Ik zou me ook liever volvreten en op de bank hangen in plaats van met moeite viaducten over ploeteren.

Mijn linkerknie trekt aan het begin. De route is te lang of -beter gezegd- ik ben veel te langzaam! Ik wéét het: hormonen. Zo was het. Daarom ben ik aan de pil gegaan, want deze extreme hopeloosheid is desastreus. Ik ren ruim 9km op 5:59 gem of uit-thuis 6:02. Allemaal net niks. 55 minuten. Ik had me vol kunnen vreten op de bank!

12 februari – Een soort van wandeling na een off-day op de IPON beurs

Ik was al vroeg wakker, want ik ‘mag’ vandaag de hele dag voor Social Schools op de beurs staan. Ik voelde meteen al een heleboel krampen en pijnlijk trekken en ja hoor, voor de derde keer dit jaar ben ik aan de beurt en ben ik (flink) ongesteld. Op 5-01, 23-01 en nu op 12-02 alweer! Eigenlijk wil ik met mijn snotneus in mijn bed blijven liggen, maar ik prop me in een overvolle trein en ik kan zitten vanaf Almere C tot Utrecht in nog een volle en vertraagde trein. Dan met mijn collega naar de jaarbeurs lopen door de siepregen en ik vergat het wandelen op te nemen. Ik ben niet meer zo wanhopig, want ik heb alle energie nodig om overeind te blijven. Letterlijk! Eerst de eerste paar websites van een hele reeks live brengen, vanaf de beurs dus! Bij het controleren van de laatste valt zonder waarschuwing mijn laptop uit omdat die leeg is. Lader aansluiten en nog net het berichtje kunnen sturen dat het gelukt is. Dan praten, vriendelijk zijn, tasjes uitdelen, een klant ontmoeten, met de collega’s kletsen, mensen kijken, tasjes vullen. En dat op 1 kopje thee en water en in de middag een blikje zero. Ik voel mijn darmen opzetten, mijn buik doet pijn en ik voel me erg gammel. Ik eet drie broodjes. En blijven rondstappen. Ik vond de tijd vooruit kruipen! Ik liep zelf een rondje, maar voor mij is het veel te veel: teveel mensen, lawaai, aandacht. Ik los samen met J nog een paar tickets op en dat is fijn, als ik zie dat de reactie op de websites goed is!

Mijn voeten doen zeer en mijn benen zijn er ook wel klaar mee, maar ik laat me niet kennen. Na 15:00 is het heel erg rustig en om 4 uur ga ik naar de trein. Ik heb moeite met lopen, alsof ik de marathon heb gedaan! Ik heb hoofdpijn, ben moe en sjok wat op en neer tot ik in de trein kan gaan zitten. Nog een keer trappen op en af met overstappen. Ik heb intussen echt honger ook. En hoofdpijn. En ik voel me ‘ziek’. Ik zit thuis een uur op de bank, eet pizza en ben erg moe. Training aangepast qua tijd (30′) en afstand.

13 februari – Hardlopen en binnen fietsen

16-14-12-10-8-6 minuten duurtempo-20sec versnellen-40sec rust: wandel/dribbel.
Het dikke lijf maar aan de gang gesleept. Meestal voel ik me daarna wat beter, maar nu niet echt. Tempo is wel redelijk: 5:53 incl wandelrust (1,5 minuut) en 5:47 hardlooptijd. Uitvoering 80%. Cadans laag met 174 en hartslag redelijk laag met 144. In het begin niet omhoog te krijgen. Muziekje aan. Suffe route via de dijk en met een extra lusje. Maar ja, ik hou het vol, ik doe het gewoon, ik ploeter me er doorheen en ik geef het niet op. Alle pijntjes kwamen in het begin voorbij: knie, peesplaat, koppijn. En al die enorme hoeveelheid twijfels! Ik ben natuurlijk absoluut niet goed genoeg en het enige wat ik kan is doorgaan en volhouden.

Het leukste en waar ik ook steeds naar uitkeek: de wandelpauze! Een fotootje maken, de handschoenen wegdoen. Zo ook op de dijk. Ook leuk: elke km weer een tempo zien wat met een 5 begint. Aardigjes: 4 overvliegende zwanen. Neutraal: ingehaald worden door een wel heel soepel lopende oudere man, zag er goed uit! Niet zo leuk: wind van zij. Ook niet leuk: de route moeten verlengen. Niet leuk: rustig muziekje van de anke-cd is tempo omlaag. Niet zo leuk: aan het begin veel pijntjes. Helemaal niet leuk: het gaat nooit vanzelf! Het voelt altijd als ‘hard werken’ en geploeter. Het voelt ZWAAR, maar dat ben ik dan ook. Ik heb zin in chocolade. Maar een mooi punt: ik hoef onderweg niet! Ik stop ook niet, de wandelpauzes zijn meer dan voldoende. 20 seconden hard is een farce natuurlijk. Aan het einde komt de hartslag in de goeie zone, maar daar moet ik ook voor werken met wind tegen.

Al met al ruim 12km er doorheen gejast. En toch voel ik me een oude trage vrouw en een enorme PRUTSER. Thuis eet ik de laatste 4 blokjes chocolade lekker op, het maakt toch niks uit. Mijn darmen zijn opgeblazen en ik ben moe en sjachereinig.

14 februari – Wandelen en zwemmen trainen

ik ben moe. Maar weer aan de ferro? Maar het is ook logisch dat ik vermoeid ben, na deze werkweek en de beurs en de menstruatie die nog wat doorzeurt en energie blijft kosten. Ik heb hoofdpijn en voel me (ook) niet 100% fit. Ik heb absoluut geen zin in fietsen. Slap he? En ik moet wandelstappen halen. We moeten ook brood halen. Maar in de ochtend slaap ik eerst uit, dat is ook nodig blijkbaar. En we sjouwen weer tig doosjes naar de opslag. Mijn jeugd herinneringen zijn opgeslagen.

Plek voor de hardloopschoenen en sportspullen en dus nieuwe herinneringen! Ik heb wel meer energie vanuit de darmen dan vorige week; gister pannenkoeken met sojamelk is toch beter voor me. Ik heb dus weinig zin in al dat moeten sporten en dan is fietsen voor mij de grootste bottleneck: 40km moeten voor de badge, 2 uur moeten van het schema. Ik heb de tijd niet en wil die tijd er niet voor nemen vandaag. Als de boodschappen binnen zijn, moet ik de 5km vol maken en loop ik nog door het park. Het is erg koud en toch zonnig. Als ik weer binnen ben, gaan we lekker samen Lego bouwen! Het is tenslotte Valentijnsdag, haha. Commerciële onzin, maar wij wandelen samen en bouwen samen.
Daynotes: vermoeid, ongemotiveerd en gebrek aan zin in wat dan ook, maar vooral om te moeten sporten. Komt niet zo vaak voor. Redelijk wat gesnaaid, maakt toch niet uit geloof ik. Ik voel me OUD. Echt oud: versleten met een pijnlijke knie, een oude vrouw in de overgang, te dik, niet soepel, traag.

En dan zwemmen ‘s avonds. TVA training in baan 2: hield dat niet eens bij, maar wel GETRAIND! The struggle is real… de helft van de tijd zonder achtje/pullboy. Je ziet onmiddellijk welke banen… Het inzwemmen (2:19 gemiddeld!) en 6×100. Het tijdsverlies is extreem groot, de inspanning nog veel groter. Ik heb geen enkele energie meer. Ik ben stikjaloers op die mensen die een lesje volgen en daarna nooit meer hoeven te oefenen. Waarbij het ‘aanwaait’ en dan kunnen ze een baantje verder zonder ergens moeite in te steken. Ik hou mezelf er aan vast dat ik 10 jaar geleden ook zo begon met zwemmen: de inspanning was mega, het resultaat bedroevend. Nu heb ik dat zonder hulpmiddelen ook. Het enige wat ik wel kan, is de drive vinden om het te willen leren. Ik begrijp intussen dat het doel van de zwemtraining niet is om de baan bij te houden, maar dat ík mezelf wil uitdagen om zonder pb te kunnen zwemmen in de zwembadtriatlons. Ik ga een baan terug en tráín ook écht. Als ik volhou, volgt er (ooit) resultaat, hoop ik. En zo niet, dan heb ik het geprobeerd. Ik ben nou eenmaal nergens goed in. Zwemmen kan ik nog een beetje goed maken met fietsen en lopen. En stel dat we een warme zomer hebben, dan moet ik toch ook zwemmen? Maar nu is het echt ontzettend ploeteren en hard werken. En dat gezeik van mensen: ‘gaat het wel goed met je?’ Flikker toch op, echt niet elke atleet is geweldig en ik al helemaal niet! Het ergste is dat ik niet weet waar hey aan ligt. De armen doen het prima. Ik probeer aan te spannen en mijn benen te gebruiken, maar na 50m ben ik te kapot om mijn benen te blijven gebruiken en op te letten. Alleen als ik het rustig doe, is het vol te houden, maar dan ga ik 2:20 op de 100m! Erg frustrerend. Iets moet er zijn, maar ik kan niet achterhalen wat dat is. Daarbij doet mijn knie pijn en heb ik trek. Ik wou dat ik goed was, maar ik ben iemand die alleen maar (ietsje) beter kan worden.

15 februari – Hardlopen : bedoeling was 4x8z3, realiteit was slepen, trekken, drammen; niks en Binnen fietsen: duurrit in Zwift – Tropic Rush in Makuri Islands

Hardlopen: Qua tempo (5:45!) ziet dit er natuurlijk goed uit, maar het GEVOEL zegt totaal iets anders. Heb het geen moment leuk gehad. Ging echt niet vanzelf. Moest pauzes nemen, kreeg de hartslag niet omhoog en thuis gestopt voor de wc voor weer diarree. Ik had geen enkele kracht om moeite te doen in de blokjes van 8minuten waarin hartslag/tempo naar z3 moest. Alles deed pijn, omstebeurt gelukkig; en niets blijvend of erg. Knie, peesplaat, darmen, buikkramp, bilspieren, misselijk. En het ergste: tintelvingers. Maar het was trekken, slepen, volhouden, doordrukken en hooguit 3 minuten dat ik dacht: “het gaat lekker en kan best leuk zijn.” IJskoude wind tegen daarna en toen was leuke momentje weer voorbij… uitvoering was ook terecht nul komma nul. Dat ik er 13km uit heb geperst voelt als een overwinning, maar zo zie je: tempo zegt niets over de inspanning.

Ik had ook al totaal geen zin om te gaan starten, wat krap op het ontbijt en de diarree al achter de rug. Meerdere laagjes tegen een gevoelstemperatuur van -10, maar ik had het toch weer warm. De snelle schoenen deden het werk. Mijn benen in elk geval niet en mijn hoofd ook niet. Vooral de viaducten op was drama! Zeker terug de wijk in, met de ijskoude wind tegen. Het lukte nauwelijks en -nogmaals- ik wílde me ook niet inspannen! En mijn benen ook absoluut niet.

Ik had twee keer het 7km rondje in gedachten, maar ik kon het niet opbrengen. Dan maar een 4,2rondje ccw er achteraan. Beschut in het bos viel het wel weer mee, dus lengde ik op. En dan 13km vol maken en om via het park. Was het stukje terug toch weer ijzig koud en zwaar! Ik was niet doodmoe toen ik thuis was, maar wel behoorlijk uitgeput aan alle kanten. En ontevreden dat het zo moest gaan, maar wel gedaan en doorgezet! Of ik dan opzie tegen wat de middag brengt (naar de ikea 🤢) of de kou (nee) of de hormonen of toch iets onder de leden: ik weet niet wat er mis was, maar het ging op doorzettingsvermogen. Is ook training. Ik schitter niet elke dag (nooit eigenlijk).

En daarna in de avond binnen fietsen: Data: 43,11 km, 1:36:38, 341hm, gem: 26,8. Hier zie ik dan tegenop en stel ik uit. Het past er maar moeilijk tussen: 2 uur fietsen. En buiten zoals het schema vraagt is al helemaal nicht im frage. Met de Ikea koekjes stap ik op. Wil 40km halen voor de Garmin Badge. Ik ga appen en tref MvdB en die wil best mee Rummikuppen! Heerlijk! Die beentjes doen het werk en ik ben afgeleid. Ik fiets onverhard en een heuveltje op, maar ik ben bezig met Rummikup.

We doen 2 potjes en winnen ieder een keer en dan zijn er al 50 minuten voorbij! Dat is echt zo fijn! Ik ga het verder zelf doen. Nog een keer omhoog en de stad weer in. Van alles wat ik dit weekend heb gedaan, gaat dit fietsen nog het meest soepel! Als je maar niks verwacht…

Ergens heb ik ook nog even een shirtje zelfs! Geen idee waarvan. ik moet nog een keer omhoog en doe het maar gewoon. We bestellen eten, dat scheelt, kan ik doorfietsen. Ik maak 40km vol en daarna de route vol van ruim 41km en tot slot fiets ik ook nog 1 uur en 36 minuten vol voor een groene training! Ik heb niet mijn best gedaan, omdat ik eigenlijk niet wilde zweten, want ik heb geen zin om nog een keer te douchen. Buiten sneeuwt het een beetje. Ik ben op tijd klaar voor de frietjes.

Ik heb deze week 7 uur en 3 kwartier triatlon sporten gedaan. En bijna 11 uur gewandeld en krachttraining gedaan. Niet echt top. Vind ik. Het was mijn week niet. Ziek kind, versjouwen, huishouden, dagje beurs, dagje kantoor, menstruatie. Ik voel me oud, dik en ongelukkig. Realisme is weg; het is allemaal niet gemotiveerd of leuk geweest deze week.

16 januari – Binnen fietsen en hardlopen

Afstand: 60,31 hm 393 gem 28,9 In Zwift. Frankrijk. Een route.
Ik vind dit dus ellenlang om binnen te fietsen, 2 uur. Al na een kilometer! En dan zie ik een enorme berg staan en daar zie ik dan (letterlijk) onwijs tegenop. Ik had al gelijk door dat ik geen klimbenen had vandaag! Dat was oneerlijk zwaarder dan anders. Ik heb geen last van de bootcamp, maar misschien vonden mijn benen daar iets anders van.

Na een kilometer of 5 digitaal gaan Rummikuppen met Vincent. 3 Potjes, waarvan ik er twee won en moeite had met de steentjes pakken en ordenen op dat kleine schermpje. Maar het leidt lekker af! Toen was het al lunchtijd. Ik stopte in een ‘Frans dorpje’ en ging de trap af om te lunchen. 25km zaten er op.

Nog 30 te gaan. Ik had een route aangezet. Toen ik na ongeveer 25 minuten terug kwam had ik een bolletjes shirtje: dan heb je in een segment als vrouw de eerste plek. Niet op het rondje wat ik fietste, maar waar weet ik niet. Ik trapte weer verder. Vincent ging naar de winkel en zou mee Rummikuppen als ik de berg op moest, maar onderaan de berg dacht ik: ik doe het gewoon zelf! Ik deed mijn best, telde de haarspeldbochten af en zette een nieuw record en het viel hartstikke mee. Toen moest ik nog veel verder rijden en kwam Vincent nog een keer mee Rummikuppen. Ik ging een level omhoog (56 al) en ik maakte de route vol. Toen Vincent zich ging omkleden om te gaan fietsen, maakte ik de 60 kilometer vol. Toen scoorde ik nog een shirtje! Dat was ook dik verdiend, want ik had op alle sprintjes een PR neergezet na de lunch.

Het werd wel lastiger moet ik zeggen om te blijven fietsen en de tijd vol te buffelen. Maar ik heb 2 uur (en een beetje meer) gefietst, 60km dus en iets van 28,9 gemiddeld met bijna 400 hoogtemeters. En dat terwijl ik geen trapbenen had! Op twee kopjes thee en lunch. 🥪 Leeggezweet. Daarna ging ik met Vincent Rummikuppen terwijl hij fietste en ik er naast zat. Ik ging ook nog even piano spelen.

Daarna hardlopen. De training was: inlopen 45’, 10x100m/100m rust/5’ uitlopen. Ik had weinig zin. Het licht was prachtig, daar lag het niet aan. De route rustig, dat was het niet. Mijn benen voelden na de eerste kilometer prima: geen last van. Prima muziekje, te warm gekleed. Na de eerste kilometer ging het tempo omhoog, klopte het ritme en voelde het fysiek gemakkelijk. Maar het hoofd!! Het tolde, morrelde, twijfelde, was verdrietig en ongelukkig. Ik liep tussen het zweten door te huilen. Ik weet niet eens precies waarom!

Ik maakte een foto van de gouden bomen en van een Ferrari voor Vincent. Ik probeerde het heus: dankbaar te zijn om het tempo, dat het mooi is, dat ik dit kan, dat ik met mijn kind kan appen, dat mijn ouwe dikke lijf meewerkt, maar de somberheid was sterker. Na 5km in 29 minuten stopte ik even. Ik zag op tegen versnellen. Tegen alles eigenlijk. Ik had forse trek. Dat zou wel eens een oorzaak geweest kunnen zijn. Vincent bood aan me op te halen, maar ik vond ‘sneu-voelen’ geen goede reden. Door dus. Tempo was echt belachelijk goed, maar ik dacht wind mee te hebben. Door het bos in alle rust met gemak ook en zonder dat ik last had van darmen. Kan ook niet, die zijn leeg. Energie is verbruikt.

Ik begon er toch aan, aan de 100tjes versnellen. Er zat niet echt een opdracht op, dus alles was goed. 100 rust beviel net zo min. Ik ging gewoon door met proberen en afwisselen. Na 8km nog even gestopt voor een foto en een ademmomentje. Ik had door dat de versnelling ongeveer 30 seconden was, dus ging ik ouderwets tellen. De 8ste het viaduct op was hopeloos, de 9de eraf ging ruim binnen de 30 seconden! En toen uitjoggen. Ik nam de straat door de wijk en liep niks dubbel. Vrolijk werd ik er niet van, maar dat ik 58 minuten loop op 10km is best prima! Ik ging door het park uitlopen en maakte er 11 km van. Precies. 5:44 gemiddeld is geweldig en 5:58 met stops ook. Na de chocomelk en 4(!) blokjes chocolade en een warme douche ging het ietsje beter. Maar het unhappy gevoel blijft.

En ‘s avonds een blokje “kracht”. Woman Power: ouders bellen (soort armpjedrukken ofzo hahahaha), alle was opruimen (squaten!) en strijken tegelijk (soort opdrukken?). Even de WCs geboend 💪🏼 en de kattenbakken daarstraks al gedaan: dat was zwaar gewichtheffen omdat de afvalzak loodzwaar was. En tussendoor de trappen op en af! Ik zou zo mee kunnen doen aan hyrox 🤪
Ik heb een heel klein beetje last van mijn linkerknie. Dat ik gister zo suf gebootcampt heb, werkt dus wel! En toch voel ik dat ik iets heb gedaan. Met 4 dagen werken erbij waarvan 3 keer reizen en netjes aanwezig zijn en alles wat (sociaal) leven heet, is het behoorlijk vol. Voor een 50+er. Ik heb geen overgangsklachten eigenlijk. Slaap gelukkig uitmuntend.
Maar ik val niet af. Dat is erg frustrerend. De hele week superkeurig gegeten: 3 maaltijden (elke dag hetzelfde ontbijt), niks gesnaaid en op een beker chocomelk na, geen ‘sportbeloningen’. Niets overbodigs. Soms trek, maar geen honger. Drie ons er af. Nog steeds ver boven de 71. Nog steeds een bmi van 24+. 300 gram. De broekriem kan strakker, de rusthartslag is weer mega laag en het snoeploze leven voelt beter en is goed vol te houden. Maar nauwelijks afvallen voelt oneerlijk. Wat blijft er dan zitten? Spieren zijn het ook niet. Vocht? Ik wil gewoon niet anders moeten gaan eten, ik wil niet op tekorten gaan leven, ik heb geen zin in ei en vlees. Dit ging in mei en juni voortreffelijk, dus waarom nu niet? Ik baal er van. Al is het maar een getalletje. Ik ga gewoon zo door. Ik denk toch dat ik genoeg beweeg, zeg nou zelf! Misschien toch hormonen en overgang.

17 januari – IRT – een omgekeerde Tri, maar dan allemaal kleine afstanden.

1x 3 KM hardlopen op nieuwe schoenen: Asics Novablast.
wowsers! Het was maar een klein rondje, meteen vanuit de winkel thuis de schoenen aan gedaan om te testen. Wat een veerkracht! Die schoenen werken gewoon hartstikke mee! Ik vroeg me even af of het slim was, drie dagen achter elkaar hardlopen, maar dit ging te makkelijk! Het loopt wel wat anders, maar heerlijk. Loop ik in zone 1 5:30jes weg hahahahaha. Lekker hoge cadans ook.

Het was dan ook ideaal hardloopweer, het waren maar drie kilometer en ik voel me verder goed. Goede nachtrust en geen stress. Geld over voor twee paar nieuwe schoenen (het andere is een duur-paar asics) en het gaat best met eten. Ik had een beetje haast, want ik zou Vincent op zijn dijk-duurloop tegemoet gaan fietsen. Maar dit belooft wat! Ik was wel te warm gekleed. En hardlopen gaat natuurlijk nooit ‘vanzelf’, ik hou niet van die onzin met ‘buitenspelen’; ik train gewoon altijd. Ben geen peuter. Spelen is voor mij echt iets anders dan trainen. Zelfs al zijn het maar drie kilometertjes. Maar dit tempo is wel echt lekker! Er staat niks op het schema, maar ik wilde dit hardlopen graag proberen. Ik ben écht heel erg blij met mijn schoenen. Als een blij kind, dat weer wel! Maar er zit al modder op de schoenen.

5x3km =15 (+1km) fietsen op de gravelbike:
meteen na het rennen op de gravelbike gesprongen. Het is echt heerlijk weer! Beetje lente-achtig zelfs. Zonnetje, vogeltjes, drukte overal. Vincent was de dijk aan het afrennen. Zonder voeding. Ik ging hem tegemoet fietsen. Als ik meer tijd had gehad, was een rondje ovp gelukt, maar waarschijnlijk was het niet in me op gekomen! Alleen jammer dat de di-2 leeg was en ik dus niet kon schakelen. Ik moet voor de 200km-fietsen-badge van Garmin nog 15km en dat wil ik nu halen ook! Ik tref Vincent al binnen 5 km. Ik fiets rustig met hem mee. Afleiding.

Ik heb al met hem geappt onderweg. Nu kon ik zijn jasje overnemen en hem snoepjes geven. Loopt ie effe 17km weg. Ik had nog maar 8km gefietst! Maar eerst lunchen. Daarna ging ik verder fietsen. Tempo was toch al weg, dus het maakte allemaal helemaal niks uit! Door het Kotterbos. Ik vond het echt heerlijk! Het werden 16km. Daarstraks 1 keer 3 km gerend, nu 5 keer 3km en een beetje gefietst. Er stond alleen maar zwemmen op het schema! Ik heb de badge binnen! En ook al weer een week goed geslapen!

En tot slot: 7x300m zwemmen (+125m extra)
En zo doe ik een triatlon in de omgekeerde volgorde: rennen, fietsen, zwemmen. Rennen 1x3km, fietsen 5x3km (+1) en zwemmen 7x300m met ietsje meer extra. Ik vind het een ‘simpel’ dagje, hahaha. Ik ging in baan 3 en die was als enige niet overvol. Ik ging al snel achteraan hangen. Het zone 1 tempo zat ver onder de twee minuten en het zou een tempotraining worden. Mij niet bellen! Ik hobbel er liever wat rustiger achteraan. Gek genoeg was een half uur later diezelfde zone 1 wel weer 2:00/100m. Achteraan zwemmen is de baan korter, je stopt iets eerder en bent dus sneller. Die 25m teveel bij het inzwemmen is correct. Ik moest halverwege de baan stoppen met zwemmen. Ik vond het zwemmen níét leuk. Te druk, mijn lijf had niet veel zin en ik eigenlijk ook niet. Telkens zone 1-2 en zone 2-3. Het boeide me ook niets. Ik zwom gewoon achter ze aan. 2×150 en 3×100 en toen 300 zone 1 en ook een keet 6×50 waarvan 25m in zone 3. Het kon mijn totaal niet boeien. De ene keer zwom ik ze er in zone 2 af, daarna was zone 1 weer veel te snel! ‘k Telde de tijd af tot ik er na 48 minuten en een groene training uit kon. Ik zat nog net in de 300m zone 1 en die maakte ik af. 51 minuten. 2225 meter en 1:56 gemiddeld.

Doeig mensen! De groeten. Wees fantastisch , doe je best, verkondig de geweldige dingen die je doet en laat mij met rust. Ik doe gewoon vanalles. En dat terwijl Garmin me overbelast vindt, de hrv veel te hoog is en mijn vo2max alleen maar daalt! Het enige wat ik voel zijn een hoop krampen waar ik toch wel ooit vanaf wil. Maar ik zet het netjes en wat cryptisch op strava. Ik vind dat helemaal niks, dat ge-etaleer.

18 januari – Suffe duurloop vanuit huis naar het oppikpunt en meefietsen

Een duurloop naar het oppikpunt bij de Shell waar Vincent me vanuit zijn werk mee terug neemt. Lang geslapen en blijven liggen. Geblogd. En toen had ik steeds minder zin. 80 minuten op het programma. Maar een rugzakje en water gepakt (te zwaar ben ik toch) en uiteindelijk maar gegaan. Ik zie heel veel geweldige mensen die ontzettend lange duurlopen doen vandaag in korte broek, maar ik kan dat niet. Ik hoef niet in te halen van vorige week, ik ga niet opeens verdubbelen; laat staan weer gruwelijk snel! Als ik doorklik, zie ik totaal andere tijden staan met heel veel pauzes! Ik ga ook rustig. Beter voor dit ouwe korps om gewoon op de oude roze schoenen met een warme lange broek en een muziekje onder de buff. Ik ga naar de Shell toe op de 305 en heb genoeg tijd. Ik gok op 13km en zie wel hoe het voelt. Het voelt okay. Ik hobbel gewoon door. De hartslag niet extreem laag, het tempo niet extreem laag en de eerste km’s zijn saai en druk. Fietsers zeggen me heel vrolijk gedag op de brug, maar ik weet niet wie het zijn. Dan het bos door richting de manege. Rust. Ik zie de zon en voel me even opgewekt!

Dus niet langs de weg gaan lopen! Na 5km binnen een half uur stop ik even. De zon tussen de bomen door. Het gaat redelijk zo. Tempo is omhoog gegaan, maar de zin nog niet. Ik ga een beetje richting Nobelhorst en de brug over. Ik verheug me op het 8km stopje aan het begin van het 4bruggenpad.

Ik voel me niet lekker. Niet goed. Unhappy. Dus na 9km stop ik weer en duik de bosjes in. Het is vies. Ik hoor de megafoon van de roeiers en schrik me ‘n hoedje! Maar er is niemand die me ziet en ik kan weer.

Dat gaat beter. Sneller. En ik accepteer meer. Gaan geen 80 minuten worden en geen 13km. Vincent en ik zijn er bijna. Ik pak het weggetje onder de grote weg door. Leuk!

Dan maak ik 12km vol rond het tankstation waar Vincent al is. Het ging niet geweldig, niet vanzelf, nooit easy en tóch: nergens last van en gewoon weer gedaan. 5:52 of 6:28 gemiddeld? Kan ik zandkoekjes snoepen!

En in de avond meefietsen met Vincent op z’n nieuwe schoenen.
Lekker gekletst. Heerlijk!
Ik vraag me dan ernstig af of ik daar wel zin in heb, om de kou in te gaan en van de bank af te komen en mee te fietsen, maar het is een investering. Iets wat je dan doet voor je kind, voor een ander. Hij wil zijn nieuwe schoenen toch ook proberen! De rest is zo’n beetje klaar: werkspullen liggen klaar, vuilnisbak staat buiten, was is opgeruimd. En dan kunnen we bijkletsen.

Ik heb niet het gevoel dat ik de afgelopen week maximaal veel gesport heb. Het is tenslotte januari, rustig aan dus. Zo’n 10,5 uur. Dit meefietsen telt qua tijd lekker mee! En dan ga ik toch eens kijken in de lijsten op strava, nu ik ook alles bij hou. En daar staat de ouwe dan toch: uiteraard kan gymleraren-geweldigheid niet overtroffen worden door de gemiddelde kantoorklerk, maar ik sta toch flink hoog in de rankings! Er zijn altijd mensen die meer en beter trainen, maar ik kom toch zowel bij T3S als bij PS in de top 5 voor! Die tellen op tijd. Ook bij de hardlopende dames tellen mijn 35 km goed mee. (Die tellen dan weer in afstand) Ik doe natuurlijk minder kilometers! Misschien niet snel, niet briljant ver, niet door en door geweldig, geen geschreeuw op social media, niks kijk-mij, maar ik doe het gewoon tussen 32 uur werken, een gezin en een huishouden door.

Ps. Bij de tva tel je met minder dan 13 uur niet mee. Ik vermoed dat mensen daar zaken dubbel tellen, want ik ken niemand die betaald wordt om te sporten in die club en dus 40-60 uur kan sporten!

19 januari – Een wandeling met de collega en bootcamp-ing-ish

Gewoon effe naar buiten tussen de middag in Almere. Ik werd wakker en ik dacht: ik heb geen zin. Niet om op te staan, niet om te gaan werken, gewoon geen zin. Niet vervelend en goed geslapen en goed gevoel verder, maar effe geen zin. Toch opgestaan, de trein gepakt en naar kantoor gegaan en een hele hoop dingen gedaan. Stukje bij beetje. Met een glimlach. Dan tussen de middag even met Y wandelen die weinig inlevingsvermogen heeft. Goeie gast, maar veel met zichzelf bezig. En nogal ambitieus. Ik at gewoon vier bolletjes. Thuis gesmeerd. Omdat ik gister koekjes heb gegeten vond mijn lijf vandaag dat ik best weer kon, maar dat heb ik niet gedaan. Gewoon blijven werken en doen. Uurtje voor uurtje. Stukje bij beetje.

En ‘s avonds de bootcamp. Iets in die geest. Of ze konden verplaatsen naar 7 uur, appten ze, terwijl het eigenlijk 8 uur zou zijn. Naar de vertraagde trein en appen dat het lukt. Ze zijn al met het eten bezig thuis. Ik ben met Vincent aan het appen. En dan vergeet ik uit te stappen!!! Rob appt me dat. Het ergste dat ik niet eens naar buiten kan kijken. 🫣 in Lelystad moet ik wachten. Ben ik opeens 3 kwartier later! Haasten met eten en dan naar de bootcamp. Iedereen lacht met me mee om mijn treinritje. Ik lach om mezelf. We gaan rennen en aantikken en tussendoor oefeningen doen. Ik doe alles halve kracht. Vooral het rennen. Maar dat gaat prima. Daarna dingen met matje. Elke keer opstaan is het lastigste voor mij!! Ik doe alles gecontroleerd. De buikspieren doe ik wel goed. Alles best. En zo doe ik het weer keurig. Voor mij een rustdag eigenlijk.

20 januari – Als we toch weer op kantoor zijn: een stukje wandelen en ‘s avonds zwemmen!

Super slecht geslapen. Veel onrust. Dus een lange dag ook. Gelukkig tussendoor even naar buiten. Al in de ochtend gestart, die wandeling om een half uur te halen. Over auto’s gekletst met Y. Hoofdpijn en gewoon doorgebuffeld. Ook nog een uurtje langer gewerkt.

En dan om 9 uur gewoon gezwommen. Inzwemmen rustig en suffig. Daarna 4×400 en tussendoor 50 techniek. Gewoon ook maar gedaan. 4x450m dus. Benen en schoolslag een beetje vals gespeeld. Achter M aan gezwommen. Soms eventjes wachten op de rest dus daarom soms een gebroken 550m. Alles om het even. 2500m bij elkaar gezwommen.

21 januari – Weer een wandeling en hardlopen

De zin neemt alleen maar af lijkt wel! Ik begin later op het werk en vanaf dan lijkt alles achter te lopen. Alles sleept en ik ben erg moe. En op simpele dingen niet op kunnen komen. De tijd kwijt ook de hele dag. Interne wekker is uit. Mijn hrv is extreem de hoogte in geschoten! En ik erger me. Aan alles. Aan iedereen. Vooral aan mijn nieuwe collega die alles denkt te kunnen, maar nog niet alles begrijpt. Teveel herrie en ruis om mij heen. Maar me overal weer doorheen gesleept. Met een soort gelaten verbazing. Buiten wandelen helpt niet echt. En dan aan het einde van de dag weer gedoe met die rare collega. Na het eten ga ik nog even naar de SoLow voor een kadootje. Langs bosschebolpaaseitjes gegaan.

Zin in rijst. 🍚 dus dat bestellen we dan maar. En rummikuppen, maar ook daarbij ben ik niet slagvaardig. De dag gaat voorbij. En dan nog een zware hardloopopdracht ook! Dat viel niet mee. Het voelde zwaar aan. Maar ik doe het toch. Vincent fietste mee.

We waren eerst stil op mijn gehijg en gestamp na. Konden we van de sterren genieten. En kon ik er in komen. Dat viel niet mee. Na een mentaal zware dag is het niet makkelijk lopen. Het duurde wel drie kilometer voor het wat beter ging! Ik zei tegen Vincent: Leer me hoe ik de training af zet, maar hij gaf het antwoord wat ik ook altijd geef: probeer het tenminste 1 keer. Eerst wilde ik toch 5km in een half uur inlopen halen en dat lukte. Toen 5 minuten versnellen en 1 minuut doorversnellen. Verre van gemakkelijk, ondanks nieuwe schoenen. Maar goed, toen het lukte (een km in 5:30) moest de rest ook maar. Zelfs wandelen/dribbelen was niet makkelijk! Ik moest een keer stoppen. En ondertussen luisteren naar Vincents verslag van de dag. Fijn dat hij er bij was!

Nog een blokje extra om en het werd wel zwaarder. Mijn hartslag was vaak te hoog. En doorversnellen lukte elke keer net. Ik kon een blokje overslaan voor de route. Ik was net voor de brug klaar met versnelling 4. Even rustig omhoog lopen, sterren kijken en nog een korte stop. Dan nog 1 keer 5 minuten sneller en die ging ik even iets harder en toen was 30 seconden doorversnellen een enorme opgave! Maar netjes 10km binnen een uur (ook als de stops meegeteld hadden!). Na 10,4km klaar met de training. 11 km volgemaakt. Met 5:48 niet ontevreden aan het einde van een drukke werkdag! 6:02 uit-thuis. Nieuwe schoenen goed gekeurd! Asics Gel superion 6. Bekertje chocomelk en blokje chocolade dik verdiend!

22 januari – Met Rob naar de Plus wandelen en binnen fietsen

Na een overvolle dag met tig tickets, vragen, wedervragen, uitzoeken, navragen, een meeting, telefoontjes moet ik even naar buiten! Daarbij is de (koel)kast aardig leeg. Het is koud buiten. We moeten naar de winkel. Ik ben moe. Ik heb zelfs weinig wandelenergie. Maar er is weer brood en kaas en meloenblokjes.
En dan na het eten stap ik op de fiets. Binnen. De data staat dan op Garmin: 25km op 27,1km gemiddeld, nog geen uur en 275 hoogtemeters.

1 potje digitale rummikup (verloren), 48 minuten verveling, 2 keer 4 minuten geklim, nauwelijks gezweet, 55 minuten gedacht: waarom-doe-ik-dit en wonder boven wonder ook nog 1% van de training gevolgd!

Kortom: niks, minder, nikser. Moe, geen zin, nul motivatie. Maar ach, al die kleine niksjes dragen ook bij aan de training. Stage 3 van de Zwift tour volbracht. ☑️ heel schotland weer gehad. ✔️ een groene training gehaald ✅ de wilskrachtspier en doordramspier getraind 🌀.

En niet moe-er geworden dan ik al was. Het kan niet altijd een trainingsfeestje zijn. Na 4 dagen werken waarvan 3 op kantoor en heel veel werk valt bij mij het sporten niet makkelijk.

23 januari – Ouwevrouwenwasjeskracht, binnen fietsen en buiten hardlopen koppelen

Alle was is weer opgeruimd in nog geen half uurtje ‘krachttraining’. Maar de nieuwe was ligt al klaar. Het houdt niet op. Ik ben wel schoonmakerig. En ik ben erg moe, al een paar dagen. Een rare vermoeidheid, want ik slaap behoorlijk goed. Mijn HRV is torenhoog, als een echte duursporter, maar volgens Garmin is het te hoog. Ik voel me niet 100% lekker, maar de rusthartslag is heel laag. Als ik eenmaal ben opgestaan gaat het prima. Ik heb wel buikkrampen. En ik ben AANGEKOMEN. Niet een onsje, maar een hele POND. 500 gram zwaarder! Ik heb gisteravond 1 chocotoff op en de dag ervoor 2 blokjes chocolade, maar verder snaai ik NIKS. Helemaal niks. Ik had zelfs trek in bed gisteravond! Ik kan niet minder eten. Ik sport toch genoeg? Ik doe zoveel meer als andere mensen en toch loopt mijn BMI op en raak ik straks de 25 weer die het stempel ‘te zwaar’ aangeeft. Ik snap er echt niks van en ben erg gedemotiveerd. En ik ben vermoeid, dus ik ga op de bank liggen. Met flinke krampen. Ik heb nog gekeken, ik zit op dag 18 en over anderhalve week wordt ik weer ongesteld. Maar als ik naar de WC ga is het duidelijk: voor de tweede keer dit jaar menstrueer ik. Overgang in de volle breedte. Vandaar de trek, de vermoeidheid, het gewicht, de vlakheid en de rare hrv. Ik voel me eigenlijk bedonderd, door mezelf. Frustrerend! Ik denk meteen: morgen niet zwemmen dan?! En hoe moet dat met de rest van het jaarprogramma? En ik moet naar de AH voor maandverband. Ik voel me vooral erg opstandig omdat ik het niet snap: zijn dit de laatste stuipen of zit ik hier nog een paar jaar aan vast? Wat wil mijn lijf nou?! Ben ik niet lang genoeg aan de beurt geweest?! Ik maak er maar het beste van: 2 machines was zijn blijven liggen deze week, maar nu worden die tegelijk met het strijken zo weggewerkt door de moederkloek! 10 minuten opruimen en 15 minuten strijken. Het is eigenlijk best snel gedaan. De krampen wijken gelukkig. Hopelijk gaat het gewicht zich ook stabiliseren. Als het lijf zich weer normaal gaat gedragen. Please, laat dit geen jaren duren!!

Om half 3 stap ik weer op de fiets binnen en verplaats ik me in Zwift naar Londen. Ik had gister een uitvoeringsscore op de training van 1% en vandaag wilde ik het beter doen. Ik moest 20 minuten infietsen en daar hoort een wattage-range bij en daar ga ik tussen zitten. Heb ik mooi iets te doen! Maar het valt niet mee om ‘in het groen’ te blijven. Te hoog, te laag: het flippert ontzettend. En dan is Londen in Zwift niet vlak. Maar ik snap ook niet precies hoe het wattage bepaald wordt. Heeft het te maken met cadans, met drukkracht op de pedalen, met tempo? en het verschilt ook zo qua snelheid tussen Garmin en Zwift, maar dat heeft met de bergen van doen. Na 20 minuten moet ik 3 keer 8 minuten een hoger wattage. Het lukt me totaal niet. Hoe ik ook probeer er grip op te krijgen, het geflipper te hoog-te laag is nog groter. Ik wil straks gewoon in 1 tempo een berg op kunnen fietsen in Ierland! Daar ben ik best goed in, maar hier binnen is het niks. Ik moet soms 50 fietsen om het wattage te halen en dan doe ik dat en dan is het opeens weer te hoog! Rustiger fietsen, te laag. Zelfs in de rust is het lastig te managen.

Ik ga het nog een keer proberen in de volgende acht minuten. Ik moet het steile stukje omhoog en dan trap ik in een hele lage cadans met heel veel druk: wattage te laag. Ik ga 1 a 2% omhoog en dan lukt het eventjes, maar voor ik een modus heb gevonden flippert het alweer weg. Ik ben er klaar mee. Ik vind dit niet leuk. Ik snap niet hoe dat wattage zich verhoudt met mijn inspanning en wat er van klopt. Hoe zit het met hartslag, met hoe mijn lijf vandaag reageert en wat is het tempo nou eigenlijk? Ik ga de derde stage van de Zwifttour afmaken en het uur volmaken. Let maar niet meer op dat wattage en ik ga bij T3S aangeven dat dit voor mij niet werkt. Ik laat het los.

In Zwift vind ik gemiddeld 30,5 echt geweldig, maar Garmin is op 25km blijven steken. Frustrerend. Want Garmin haalt mijn VO2max op fietsen hard omlaag. Terwijl ik straks buiten weer megagoed ben. Net als mijn lijf, wil ik het liever snappen met die wattages! 12% uitvoeringsscore. Demotiverend. Maar meer dan 1%!
Dan volgt een koppelduurloop om de auto op te halen. Vanmorgen hebben Rob en ik de Arteon samen naar de garage gebracht. Ik wilde teruglopen, maar Vincent wil werken in de middag en heeft zijn eigen auto nodig, dus dan ga ik wel rennend heen naar de garage om de auto op te halen en blijft de koppeltraining in tact. Al pak ik vandaag de duurloop van 13km van zondag alvast op. Eerst 3km heel rustig. Lage hartslag. Dat snap ik tenminste! Blijkbaar hoort daar vandaag een prima tempo bij van rond de 5:50/5:57. Ik hou me erg in. Dat voelt lekker! Het is koud en ik heb muziek. Ik hobbel gewoon door. De bruggen op gaat dan heel kalm, maar ik vind het allemaal best. Het licht is mooi. Uberhaupt licht is al fijn!

Ik heb trek. Trekweg af en dan over het fietspad en ik ga gewoon maar door. Na 3km volgen er 10 op een hogere hartslag, maar niet sneller dan 5:45. Dat laatste is lastig, want ik ga wat sneller en de hartslag is in het begin wat te laag. Ik stop maar niet op 5km, gewoon doorgaan zolang lukt. Na ruim 6km ga ik tegen de wind in, voelt het opeens een stuk zwaarder en gaat de hartslag omhoog. Het hongergevoel trekt weg. Het tempo gaat omlaag. Kijk, hier snap ik wat er gebeurt: ik ga over op vetverbranding! De brug op is moeilijker en ik stop voor een fotootje. Het horloge loopt door.

Na het stopje gaat het weer lekker. Ik ga de 13km niet vol maken. 11 Is genoeg. Als de vetverbranding op gang is, gaat dat ook prima. Het kasteel ligt er mooi bij met de lucht. Ik zit in een flow. Geen overdubbel genieten, maar een flow. Dan wil ik de 10km in een uur halen en dat lukt echt makkelijk! Zelfs met nog een fotostop!

Onder de A6 door, dat wilde ik graag. En dan nog een keer stoppen voor een foto en naar de Apoint (garage) lopen. Wind tegen! Oef.

Ik maak ruim 11km vol op een gemiddelde van 5:57. 5:52 zonder stops. Prima toch! De autoverkoper vindt 11km heel veel en heel goed. Ik denk: hadden er 13 moeten zijn. Ik neem de sleutel in ontvangst en ga nog naar de WC bij de garage. Ik laat hem netjes achter, maar ik laat zelf ook veel achter! Ik drink chocomelk in de schone auto. Ik ben snel weer bij. 3 Garmin Badges gescoord!

24 januari – Een wandeling in plaats van zwemmen

siúl ar lá dona
Klinkt mooi, maar dat is het juist niet!
Wandeling op een off-day. Ik báál ontzettend. Hier ben ik superslecht in: niet gaan zwemmen. Laatste kans voor de cursus volgende week begint en ik had zin om te zwemmen ook! Maar ik ben weer ontzettend ongesteld. Na al die jaren weer even wennen om een uitgeknepen vaatdoek te zijn. Moe, warrig, treurig, snaaierig, hoofdpijn: alles. Benijd iedereen die alles vandaag wel kan. Inclusief hoofdpijn en ik voel me net zo uitgeknepen als mijn lijf zich gedraagt. Ik ben in november gestopt met de pil, heb 2025 zonder bloeding afgemaakt en hoopte al dat ik door de overgang heen was gerold. Maar in 2026 ben ik al twee keer ongesteld geworden, dus ik ga nog even mee!

Ik wil met de huisarts overleggen of ik in de periode mei-augustus wel gewoon de pil kan slikken voor regelmaat om de wedstrijden heen. Ik heb vandaag een verfrissende wandeling gemaakt en daar werd ik moe genoeg van om terug te kruipen op de bank met een boek. Ik voel me (terecht?) een slappeling! Ben de hele dag besluiteloos omdat ik dat schema moet loslaten. Voel me moe en vervelend. Vanmorgen op tijd op om met mijn kind die op de fiets zit binnen Duits te leren. Dan pannenkoeken eten. Hij gaat werken na het rummikuppen. Ik kom nergens toe. Er moet ook niks: de was zo goed als klaar, het huis netjes. Maar er zit een zeurstemmetje in mijn hoofd over: “ga fietsen. Lekker buiten! Ga rennen, al is het maar even!” Ik kan natuurlijk met tampon gaan zwemmen, maar het levert me niks op als extra vermoeidheid en reizen en gedoe. Ik ga nadat de picnic is geweest maar een lekkere wandeling maken. Daar kan weinig mis mee gaan. Muziekje aan. Ik geniet van het prachtige licht en moeiteloos wandelen.

Maar elke hardloper en fietser benijd ik. Ik fotografeer de paarden en dat doet de iphone prima!

Ik loop 5,5km vol. Heerlijk weer (om buiten te sporten 🫣). En dan ga k lekker op de bank weer een boekje lezen. En helaas koekjes eten. Hoort bij de periode vrees ik.

25 januari – Hardlopen

Op het schema staat: 30’wu 4x (1’versnellen-4’duur) 10’cd.
Dit trok aan alle kanten. Soms is dat aan het tempo niet te zien en deze keer zeker niet, maar het ging echt absoluut niet lekker. Niet dat ik iets heb aan pijntjes, maar ik loop nog leeg en mijn darmen zijn helemaal van slag. Al diarree voordat ik ging, tijdens de run krampen (niet alleen in de darmen) en naderhand ook nog aan de diarree. Het sleepte zich maar voort en ik moest een route bedenken en het was erg koud en ik zweette toch ook en het was druk en ik vond het absoluut niet leuk of makkelijk. Ik geef de schoenen de schuld van het tempo, maar dat was de enige opsteker. En dat ik gewoon maar door bleef gaan. Nou ja, 4,44km en toen de wc snel in. Dat hielp wel wat en het liep daarna makkelijker.

Maar ik stopte nog een keer voor een foto van de paardjes. Ik zag op tegen de versnellinkjes tot 4:30 had ik gelezen. En tegen de rest van de dag. Ik voelde me ook erg ongelukkig door al die oude ontevreden mensen. Ik voel me gewoon niet goed. Het ging wel even goed, zeg dat ik een minuut of 3 het leuk vond en toen moest ik versnellen. Dat viel niet zo mee, maar een minuut is te doen. Net onder de 5 minuten. En dan weer vier minuten lekker lopen. De volgende minuut telde ik af, maar dat mislukte. Ondertussen was Vincent aan het appen met zijn eigen plan, dus ik kreeg haast voor de lunch. de derde minuut ging weer ietsje sneller. Ik stopte nog eventjes om de apps te lezen. De brug over en omlaag en wind mee de laatste minuut mijn best doen en toen was het 4:35. Voor mij goed!! Maar het had elke keer ‘slechts’ 4:50 hoeven zijn zag ik later. 😝 toen uitlopen en wind mee was het gewoon warm! Ging wel wat sneller nog. En dan uitlopen. Ik heb nog een foto gemaakt van die arme narcisjes.

Ik maakte 10km vol binnen 56 minuten zonder de pauzes. Mijn darmen waren tot thuis rustig. Ik ging snel naar huis en stopte eerder, maar de tafel was nog niet gedekt. Had ik 3 minuten door gekund! Gemiddelde 5:38!! Of 6:37? 10,23km. Mij best.

26 januari – Wandelen en bootcampen

Ik slaap gelukkig prima. Mag ook wel voor het werk. Er is zoveel te doen, ik krijg ook veel gedaan en er komt veel bij. Nog een beetje ongesteld. Maar van hardlopen of sporten geen enkel pijntje. Weinig sportzin. Weinig zin uberhaupt in wat dan ook eigenlijk. Kabbeldag. Alles als in een soort oneindige loop van dingen. Bespreking, tickets, bespreking, tickets, training geven, middagpauze met wandeling voor brood, tickets, overleg, tickets, exports en weer tickets. Irritaties over opschepperijen op mijn werk en om me heen. Na een dagje werken (het komt best goed denk ik ooit) eten en daarna rummikuppen. En toen kletsend met vincent en een omweg naar de bootcamp toe gewandeld. Alles is stap voor stap.
Ik heb het toch maar weer op strava gezet. Met de tekst erbij: ‘Ik ben het zat om alles op strava te zetten.
Het is zo niks allemaal! Maar ik heb me voorgenomen om een maand lang alles te delen, dus die laatste 5 dagen maak ik af! Niet voor een challenge of sokken of omdat ik alles wil laten zien, maar puur en alleen omdat ik een afspraak heb gemaakt met mézélf.’

En dan bootcampen. Het viel me zwaar. Het hardlopen ging voor geen meter. Veel met een dumbell. Knakkende schouders, sommige dingen veel te simpel, ik moest elke keer ontzettend nadenken want ik kon het moeilijk onthouden. Ik deed niet overdreven goed mee, want het koste me teveel energie vandaag. Ik had het ook nog eens koud. Maar ik heb gewoon alles meegedaan. En het was nog veel te lang ook, want er stond maar 35 minuten op het schema en ik heb 55 minuten getraind.

27 januari – Wandelen en zwemmen

Superslecht geslapen. Veel liggen draaien. Honger s nachts! En gedroomd. Vaak wakker. Gepiekerd. En zonder zin weer naar kantoor. Meer dan genoeg te doen. In een ijskoud kantoor. Een telefoongesprek, vragen, tickets, training en een slepend ticket opgelost, ik had 1 kleinigheidje een beetje vergeten… oepsie. Tussen de middag even met Jo wandelen. Die is ook druk, maar zo schattig ook. Weer een training (die deed ik zelf), nog een slepend ticket met Jo opgelost, vragen doorgespeeld naar sales, telefoontjes, tickets, proberen alles in te plannen. En tot 6 uur de nooddienst. Allemachtig weer, wat een dag. En dat met een moe hoofd.

Dan zwemmen. het ging niet zo lekker. Niet dat het níét lekker ging, maar ook niet wel lekker. Asumevat. Veel korte sprintjes en daar ben ik niet zo van. M voorop en ik er achteraan. 400 ingezwommen. 200m met 4×12,5m harder. Daarna 4×100 met 4e, 3e, 2e, 1e baan sneller. 1 keer telde garmin maar 50m! Dan weer de 200 met 12,5m sprint. Daarna 200 eigen slag en ik deed wat school en dat ging wel eens goed! Werden er 225. Toch wat ‘ingehaald’. Toen 4×100 en omstebeurt voorop en 1 baan eigen keuze versnellen. Grappig, op 1 na allemaal baan 2 🙂 dan weer de 200m en toen nog 4×100 geloof ik met laatste baan versnellen. Nou, toen was mijn energie wel helemaal op, dus de 2 mannen achter mij hoefden niet meer hard te versnellen. Ik zwom nog 100m uit en die laatste 25m heb ik erbij geteld. Ik vond het wel mooi geweest. Niet leuk, maar gewoon een groen vinkje gescoord.

28 januari – Een flinke lunchwandeling en binnen fietsen

Ik mag wat langer blijven liggen en een half uurtje later starten en dat is fijn. Kantoor is warmer vandaag gelukkig. De hele dag wat prikkelbaar en niet goed door kunnen werken. Dat nergens écht aan toe komen is vervelend. Hoofdpijn halverwege de dag. Goed gegeten, vooral avondeten. En tijdens de lunch met Je en Y gaan wandelen. We deden een net andere route om het den uylpark. Was wel eens leuk.

Met Y hoef ik niks te zeggen. Die lult wel. Hopelijk dringt het toch door dat hij nu eerst heel veel werk moet verzetten voor hij verder kan dromen over een nieuw cms. Ik geef nu vooral de opdrachten en probeer tickets weg te werken. Ik had een hardloopje staan op het schema, maar die schuif ik naar morgen, dan kan ik meteen om 5 uur nog een beetje licht meepakken. Ik had een heel lief en begripvolle reactie gekregen van mijn trainster omdat ik zaterdag had geklaagd dat ik niet kon zwemmen omdat ik me een oud wijf voelde. Precies om die ene reactie heb ik Annemarie als trainster en wil ik haar voor niemand ruilen!

En binnen fietsen. Met Zwift voor mijn neus. Voor de 5de etappe van de Zwift tour.

De data in Garmin: 27,3 gemiddeld over 26,62 km en 194 hoogtemeters en ongeveer 58 minuten gefietst. 2 potjes rummikup gewonnen, 2 verloren. Me niet verveeld en ook niet echt ingespannen. Maar wel lekker even wat gedaan. Was vandaag beter dan hardlopen, ook al loop ik nu donderdag en vrijdag. Stage 5 van de 6 in Zwift gedaan. Nu nog alleen maar keuze uit leuke routes! Doe ik die later van de week.

29 januari – Hardlopen

Op het schema: wu 15’ / 5×300 5:10-200r / 5’ duur / 5×300 5:00-200r / 5’ cd. Na een hele zware werkdag waarop ik veel overdraag en dus ook verder achter ga lopen en sneeuw en kou, was dit meer dan zwaar. Onverstandig misschien. Ik voel me aan de kant geschoven en ondergewaardeerd. Terwijl de manager het tegendeel zegt, heb ik het gevoel dat ik het niet goed doe. Dat ik terug moet naar de tickets. Dat ik het overzicht mis. De jongen zal het ‘wel even’ in een maandje overnemen en vol nieuwe ideeën iedereen verlichten. Hij is er een maand en klantcommunicatie is nog onder de maat en overzicht al helemaal. Maar hij heeft een vlotte babbel en is aanwezig. Dat is anno 2026 nou eenmaal belangrijker dan hard werken en vriendelijk zijn. In die stemming ga ik lopen. Met een te moeilijke opdracht eigenlijk in de kou. Ik krijg het toch wel warm. Een route heb ik niet. Het zou 45 minuten zijn. Inlopen voelt alsof het snel gaat, maar de tijd zegt iets totaal anders. Ik loop maar gewoon rechtdoor. Dan moet ik dus 300m hard, maar ik weet niet meer hoe hard. Iets rond de 5? Maar ik zie het ook niet terug. Rust gaat wel. Echt leuk heb ik het niet. Ik blijf gefrustreerd en verdrietig en voel me ook voor hardlopen te slecht. Ik kan namelijk niks echt goed. Ben te dik, te langzaam en te dom. Ik weet niet of ik de tijden goed heb.

5 minuten duur gaat wel lekker. Het is best mooi met de sneeuw. Ik doe kleine stopjes. Zelfs doorlopen kan ik niet. ☹️ een route maken kan ik ook niet. Nog 5 keer onder de 5 minuten, maar ik red het gewoon niet. Echt niet. Ik probeer het in elk geval elke keer weer.

Pak het pad wat zo bekend is. Nu met sneeuw op de takken. Modderig, niet glad. Ik doe zo mijn best. Ik zie een gemiddelde van 5:40. Ik loop rustig uit en haal het natuurlijk niet in 45 minuten.

Uiteindelijk ruim 9km in 53 minuten en 5:45 gemiddeld. Of 5:56 uit-thuis. Ik ben er écht flink moe van. Pijntjes: rechterhiel (=niet-goed-genoeg), keelpijn, ontstemd. Patat gehaald ook nog. Hoge hartslag.

30 januari – Fietsen en rennen

Het lijkt de hele dag te draaien om die paar uur sport. Bah. Verder is er niks. Ben ik niet zoveel. Hooguit bezig zijn met de blog en dus ook met sport. En in sporten heb ik ook geen zin. Ik ben lusteloos. Vreet 5 mini-stroopwafels na het hardlopen. Dat is lang geleden, dat ik dat zomaar deed! Wel afgevallen en dan opeens weer veel, maar nog ruim boven de 70kilo.

Eerst een uurtje binnen fietsen. Ik had er niet écht plezier in. Maar ik ben wel een uurtje bezig geweest met fietsen. Geen afleiding: geen muziek, geen boek, geen rummikub. Beetje ‘rondkijken’ in New York.

Ik heb geen zin om me in te spannen vandaag. Dat is gek, want ik kijk de hele ochtend uit naar sporten, maar als ik dan eenmaal op de fiets zit met een kopje thee, voelt het ‘verplicht’. Ik deed 3 keer mijn best op een sprintje, maar daarna ook niet meer. Ik wilde de laatste stage van de Zwift Tour gewoon volmaken. En deze week de 60km. hoef ik er morgen nog maar 40 voor de 100km in een week.

Soms vraag ik me af of al dat sporten wel ergens goed voor is. Maar dat is voor mij nou echt de januari blues, zeker met dat binnen fietsen. Uiteindelijk is het tempo prima, maar straks buiten moet ik opnieuw beginnen voor mijn idee. En dan de bruggen op en dat doe ik dan maar gewoon in mijn eigen ritme. Dat is voor mij het belangrijkste: aanzetten en naar boven ploeteren.

Dit was een uurtje infietsen voor ik ging hardlopen, maar ik maakte er iets meer van, dat de route van 32km af was en ik daarna nog naar beneden ging. Data: 34,1km 30,2 gemiddeld in 1:07:44 met 252 hoogtemeters.

Toen ging ik treuzelen, dus de koppelloop werd er 1 met een minuut of 20 vertraging. Ik wist niet welke schoenen ik aan moest doen, maar Vincent stelde de snelle schoenen voor. De beste reden daarvoor was, dat ik er als ik sneller ging, eerder vanaf zou zijn. Het tempo van 5:37 zonder stopjes is geweldig natuurlijk, maar dat komt door de snelle schoenen. Het voelde verder allemaal volkomen k*t. Niet dat ik daar echt een verklaring voor heb, maar het voelde stroperig en absoluut niet goed genoeg. Ik moest 2 km inlopen en dat was al lastig. begon met een tempo wat goed aanvoelde, maar 6:06 bleek te zijn. Hoewel het daarna beter was, want ik had sub 12 minuten over de eerste 2km.

Toen moest ik een km hard, maar de hartslag ging niet omhoog en ik had ook geen enkele zin of energie om het te proberen! De brug over ploeteren koste genoeg moeite. Maar ik had wind mee en ik had het net te koud, dus het tempo ging wel omhoog! Ook in de rustkilometer nog haha. Toen nog een kilometer aanzetten en ik had echt wind mee en zonder zin ging het ook gewoon harder in km 5! Was een leuke piramide achteraf! Ik liep de dijk op in de rustkm en toen heb ik een fotootje gemaakt. Zelfs daar had ik eigenlijk geen zin in!

Op de dijk had ik het echt koud en toen heb ik een km mijn best gedaan (zonder de hartslag te halen) om het maar warm te hebben! Ging het toch ineens naar 5:15 hahah. Daarna weer even stoppen om append te klagen bij Vincent. En toen moest ik om een hele partij machines heen slingeren. bezoekers moeten de herten met rust laten, maar het bos wordt gesloopt. Nog een keer een kilometer hard. En verdomd, ik deed ook echt mijn best! Nog een snelle tijd van 5:15 ofzo. Ook zonder zin lukt dat dus. Zit ik even in de goede hartslagzone! Vincent had gezegd: moet ik je ophalen en ik heb echt de hele tijd gedacht: het kan een keer! Maar ik wil dan toch ‘zelluf doen’ Dat mijn hoofd te zwaar is (en ik ook nog steeds boven de 70 weeg) is geen reden om op te geven. Ik stop nog kort voor een appje ‘nog 3’.

Ik loop 10km in 55 minuten haha. Zonder stops. Ik hoef niet vandaag. 2km uitlopen en ik worstel me tegen het viaduct op en tegen de wind in. Het tempo blijft wonderwel. Ben ik er eerder vanaf! Om het park en het huis heen, want de 12km komen nu ook vol ook. uit-thuis: 5:56, net als gister.

31 januari – 3 sporten op 1 dag, maar dat is het dan ook.

Hardlopen met Vincent:

Ik moest wel even schakelen om weer te gaan hardlopen. Heel rustig aan dus. Ik had al diarree. Een half uurtje na het ontbijt. Samen met Vincent. Het regende. Ik had het veel te warm. We hielden het tempo echt laag. Konden uitgebreid kletsen. Heerlijk. Over of een marathon of een ironman zwaarder is.

Ik had nergens last van, behalve schuldgevoel dat ik Vincent ophield. Het lukte niet om elke km sneller te gaan lopen. Bleef het netjes net boven de 6:00 minuten per kilometer. Nou weet je, ik heb het gewoon gedaan! 5km aan een stuk gelopen en het ging goed!

Daarna fietsen, binnen, met een boek erbij:

De data uit Garmin: 47,09 km in 1 uur 41 minuten en 37 seconden, geeft een gemiddelde van een keurige 27,8 met 372 hoogtemeters. Maar belangrijker: mijn boek lekker gelezen!

Ik moest nog 40km voor de laatste badge van januari die ik kon halen. Ik heb mijn best niet gedaan op het fietsen, gewoon getrapt. Ergens een shirtje gehaald, dat blijkbaar wel. Ergens onderweg even gestopt, om mee de Picnic aan te nemen.

De route was af na 36km, dus die heb ik ook gescoord. Toen nog even door het park fietsen en het laatste rondje park wilde ik als enige vrouw binnenhengelen, dus toen heb ik toch even een beetje mijn best gedaan, maar als enige is het een beetje een loos shirtje! Maar toch leuk.

Ik wilde ook een groene training halen, dan kan ik het zwemmen verpesten. Maar ik had m blijkbaar niet weer aangezet, dus in FS moest ik m ook corrigeren. Er was ook een training, maar die ging verloren in hoofdstukken. Ik vind het allemaal niet zo bijster geweldig wat ik doe. Het is gewoon wat het is. Een oude vrouw die een bakje sporten doet. Ik doe niet eens mijn best! Na het fietsen ging ik lekker verder lezen op de bank.

En daarna nog zwemmen, een zwemcursus: Ik doe 6 weken mee en wil dan kunnen zwemmen zonder achtje bij de zwembadtriatlons. Zonder achtje is gewoon te zwaar voor me! Dan keldert mijn tijd zó hard omlaag.
Deze les ging over drijven. Overdrijven. Ik ben dan meteen ook weer echt gedreven! Ik vind het leuk om iets nieuws te leren. Ik moet mijn billen aanspannen!! Dat is het. Dat was een key-ding voor mij. En ik moet meer naar beneden kijken. Ik vind ademhalen zo moeilijk. En we moesten benen doen, maar dat vind ik dus echt onmogelijk. Duurt eindeloos. Op mijn rug gaat het beter.
Ik was er ruim op tijd en dook even baan 1 in. Met achtje. Dan haal ik de tijd misschien van de training. Ik probeerde het ook zonder achtje, maar dan is de tijd op 100m meteen 2:15!
Een grappig gemeleerd clubje. Geen idee wat D er doet, maar die zal niet thuis willen zijn. Misschien denken ze dat ook van mij, dat ik al kan zwemmen. Ik vind van niet. Een jonge knul die ook sterke benen heeft en een man die op herhaling is. Net als meisje N, die deed het ook al eerder. En G, een oudere dame die al mijn respect krijgt. Ze wil de halve gaan doen in Almere. Supergeweldig! We hebben lang nagepraat.

We moeten dus als sterren gaan liggen drijven. Ik vind op mijn rug vooral heerlijk. Op mijn buik is ademhalen lastig. Afduwen en drijven. Later moeten we op en neer zwemmen op beenslag. Die vraag ik meteen maar na. Moet ook vanuit mijn billen. Met de hele benen dan? Dan ga ik zo zwabberen met het hele lijf? Volgende week meer. Ik voel nu weer wat ik 10 jaar terug ook had met zwemmen: ik wil dit leren en oefenen en begrijpen. Dit is voor mezelf. Na een lesje opletten en proberen voel ik de ster aan het einde echt anders. Ik voel ook mijn billen!! Door het zwemmen!! Ik ben hartstikke moe na een uur. Hebben we alleen maar wat gedreven gedreven. Ik heb flinke trek. Tijd gehaald! ✅
Ik heb me ook uren afgevraagd welke van de twee ex-trainers die er waren ik het meest haat. Ik denk dat M wint, want D is vooral een sneue kwezel.

De hele maand januari alles op Strava gezet, elke dag hardgelopen of gewandeld en andere sporten gedaan. Niet voor Proschema, maar zoals ik alles doe: voor mezelf. Ik vond het qua werk een zware maand, maar niet voor wat betreft sport eigenlijk.

Hardlopen 139,13 km / 13 uur en 48 min
Fietsen 456km / 17,5 uur
Zwemmen 12,83km / 5:44 uur
Wandelen 54,67km / 10,5 uur
Kracht 4 uur en een kwartier

4 keer 32 uur gewerkt. Huishouden. Sociale verplichtingen. Offday’s en een paar geslaagde trainingen. Nieuwe schoenen. 2026 is van start en gelukkig is januari al voorbij!

1 januari – Begin het jaar goed met verschillende sport-aspecten!

Eerst de jaarlijkse vuurwerkwandeling om het park met Vincent. De avond vloog voorbij! Met oliebollen en Vincent die pas om half tien thuis was en oliebollen naar Manuel brengen en dan nog spelletjes doen! Ik heb alles gewassen en gestreken, de blog af, alles klaar. Maar waarvoor? De wasmand is later op de dag alweer vol. Winnen is maar kort geluk. Vuurwerk afsteken is onwijs gaaf, maar in mijn achterhoofd speelt: zonde. Er is heel veel vuurwerk en dat is echt prachtig. Daar geniet ik echt van.

Van al die mooie kleurtjes en zo. Ik heb niet veel champagne gehad en ook gewoon genoeg oliebollen en niet teveel. Zelf vuurwerk afsteken vind ik spannend, maar we hebben echt mooi vuurwerk. Was het al dat afzien op de fiets waard?

Vincent en ik gaan langs het park lopen, maar verderop in de straat woont iemand die Vincent kent van de autoscene en die heeft veel vuurwerk. Ik herken zijn emmertje, Vincent spreekt hem aan. Hij laat zijn volle huiskamer zien en Vincent mag een dikke megapot aansteken. We lopen ook door de straat tegenover en daar zijn vuurtjes.

Het is intussen tegen half twee en het wordt stiller. Behalve de laan der voc! Ik drink de laatste champagne en dat was net teveel, waardoor ik toch draaiend naar bed ga. Maar alles is weer opgeruimd. Op de laan der VOC knalt Vincents maatje door tot half 3. In onze straat begint er ook iemand om 1 uur pas en die gaat ook lang door. Vincent maakt een uitstapje naar de pot. Nee, het jaar begint niet met lekkere nachtrust. Ik slaap pas tegen drieen. Om 4 uur ben ik ook even wakker. En dan om kwart over 7. Het is helemaal stil en donker. Stroom uitgevallen. Ik hoop er het beste van en pak nog wat slaap mee tot om 9 uur alles weer aangaat. Alle lampen en alles. Daarna red ik het nog tot 10 uur.

Dit was geen beste slaapscore om het jaar mee af te trappen! Levert veel pijntjes op. Gevoelloze vingers, knie en linkerbeen. Jaartje ouder. Ik doe niet aan goede voornemens. Want ik kom ze na.

Dan een stukje binnen fietsen in Zwift, Cruisen in Watopia:

Mijn benen zijn zwaar, vooral links. Mijn zin is heel ver te zoeken. Door het gerommel met tijd is het ritme weg. Veel navreetzin. Rommel in mijn hoofd. Ergernissen. Me ingeschreven voor alles wat ik dit jaar wil gaan doen. De planning is rond. Nu maar hopen dat het beter gaat de rest van dit jaar als vandaag! Ik verveel me. Ik zit aan de tafel en ik verveel me simpelweg. Niks meer te doen. Waarom gaan sporten? En toch, ondanks geen zin, geen motivatie (die wedstrijden zijn nog zó ver weg) en geen moeite stap ik op de fiets. Binnen. Buiten regent het. Ik pak mijn boek en ga lezen.

Er staat een training in Garmin, maar ik kijk er niet eens naar. De uitvoering is volkomen terecht nul procent. Ik rij gewoon de route en lees. Na 40 minuten is mijn boek uit. En dan begint de verveling opnieuw. Maar dan op de fiets.

Ik moet alles op Strava zetten voor de challenge van Proschema en daar baal ik van. Niemand hoef te weten hoe sloompjes ik fiets, niemand weet wat ik voel als ik straks ga hardlopen. Ja, ik ga hierna. Ik wil het proberen in elk geval. Niet voor die suffe sokken, maar ergens is het een goed idee. Een grens verleggen. Vooral alles op strava zetten. Alleen kijk ik vooruit: vanaf maandag wordt het een verzoeking met hardlopen.

Ik word level 55 in Zwift. Ik fiets 30km vol en dan is de uitvoering nul en ik ga nog even door tot 32 kilometer. Voor mijn doen heb ik hard gefietst, met ruim 29 gemiddeld. In Garmin heb ik maar 25km gefietst, die telt zó anders.

Maar goed, ik héb gefietst. Ik héb getraind. Ik héb me verveeld.
Zie Garmin voor tijd (1:06:06), afstand 32km en 188 hoogtemeters.

Na het fietsen een stukje hardlopen, want dat zouden we elke dag 12 minuten moeten doen 🥴: na het fietsen toch maar een lange broek aan gedaan en wat droogs (niet bezweet), maar het voelt niet heel goed. Ik heb veel pijntjes. Veel te dik. Teveel vet. Teveel suikers. Linkerbeen is stijf. Peesplaat rechts trekt. Maar ik heb nu tijd, nu kan ik nog proberen om 12 minuten te rennen. En ik heb al gewandeld vannacht. Gewoon heel rustig aan. Uiteindelijk trekt niemand zich iets van mij aan en zal ik het zelf moeten doen. Ik jog gewoon rustig aan. Het is droog. Saai. Grijs. Troosteloos. Alles is vies. Ik ben langzaam.

Het is echt niks voor mij, dat gejubel op strava. Ik zou best eens van een stuk of vijf a tien mensen willen weten wat ze er écht over denken, maar ik vermoed dat iedereen zo met zichzelf bezig is dat er niks gedacht wordt anyhow. Ik slinger door de straten, tel af. Het voelt niet goed, maar ik doe gewoon wat er lukt en dat is niet briljant veel. In mijn hoofd zie ik alleen maar die geweldenaren die vandaag 10x zoveel hardlopen, sneller zijn (allemaal!) en voor wie het schijnbaar geen moeite kost. Ik vergeet al die collega’s, familie en niet-sportende kennissen die zelfs 2 kilometer onafgebroken hardlopen niet aan zouden kunnen. Na het rondje ben ik er ook klaar mee, maar ik heb Vincent beloofd mee te fietsen als hij rent. Anders verveel ik me toch maar… ik heb er geen pijntjes van. Die zijn eerder weg dan verergerd. Maar toch: de maand volmaken met elke dag 12 minuten hardlopen: ik zie het niet gebeuren nee. Qua tempo zullen de geweldige proschemaers me wel uit de groep stoten. Gelukkig hoor ik er toch niet bij, dus gewoon mijzelf trouw blijven.
Voor dit jaar liggen alle uitdagingen vast. Er zit nog 1 losvast plannetje bij, maar die moet ik nog vorm geven en afwachten of ik dat kan en wil. Als de rest van het jaar en de maand zo zijn als vandaag: nee.

En tot slot met Vincent mee fietsen die gaat hardlopen:

Nee mama, we gaan om 4 uur, dan regent het niet.
Waar.
Het hagelt. Hard. Heftig. Maar geen regen.

Ik pak zijn stadsfiets met de winterjas aan. Hij loopt 15 minuten in en dan 4keer 1200 hard. We gaan door het bos. We hebben een discussie welke de zwaarste is: ik zeg de eerste, want tegen de wind in en onverhard. Vincent beweert de derde. Ik kreeg gelijk. Geholpen door felle hagel en wind tegen was het bijna zielig. Je kan naar huis he, opperde hij bij de eerste druppels, maar ik weet dat hij alleen eng vind dus ik ga mee. Ik heb hard moeten lachen om mijn verkeerde keuze. En ik moest doorfietsen ook! Terug langs de plassen was makkelijker voor hem. Er was niemand. Weinig verrassend. De derde was óók lastig. Want het hagelde nog een keer.

De vierde vond ik vooral lastig, want weer onverhard en daar is de fiets minder geschikt voor en mijn kouwe en vermoeide lijf inmiddels ook. De lucht is wel erg mooi.

Ik zie vandaag zo’n topper die een marathon loopt en dus nu kan zeggen dat hij het hele jaar al elke dag een marathon heeft gelopen. Zijn vrouw is bij het veldfietsen van de kids. De andere geweldenaar gaat maar weer op vakantie, want dat kan als het geld je op de rug groeit. Wij boeken een huisje in Borris en dat voelt voor mij als feest. En ik ga met mijn kind mee. Wij hebben elkaar. Dat mist de rest allemaal. En dat is rijkdom. Maar vandaag voelt alles als een jetlag: vermoeiend, suf en traag.

2 januari – Intervallen rennen in de sneeuw

sneeuw, glad, zwaar, kil, lastig. Ik voelde het inlopen al! Toen sneeuwde het ook al geloof ik. Gewoon teveel kerst en oliebollen. En nergens echt voor hoeven gaan. Vincent ging met me mee op de fiets, had ik van gisteren tegoed, haha. We gaan straks weer naar het zuiden toe. Ik zie ook op tegen weer ver rijden. In het bos was het al glad. Na 15 minuten inlopen moest ik 6 keer 400m hard met 200m rust. Ik ging zo hard als me lukte, maar de beoogde 5:00 haalde ik absoluut niet!

De kou viel mee, de sneeuw was leuk, maar ik voel me gewoon niet zo heel powerful. We slingeren door het bos, want het fietspad zou me helemaal te glad zijn. Toen zagen we de herten oversteken! Wat een krachtig gezicht!

Ik moest wel en niet. Korte stop. En dan weer proberen met de 400tjes, maar ik trok het gewoon niet. Van tijd tot sneeuw, maar het bleef niet echt liggen. Het maakte het er niet makkelijker op. Ik telde de 400tjes af en dacht de 200tjes die nog sneller moesten over te slaan. Maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan en ook nog 4 keer geprobeerd. Die gingen zeker niet hard genoeg.

De boswachter kwam via de weg aan, net toen we door het poortje waren, dus ik nam met Vincent erbij maar de asfaltweg. Ik vond het een hoop geploeter. Mijn tempo was redelijkjes. Uiteindelijk liep ik 5:51 na het uitlopen ook nog. Gewoon een paar stopjes en dan ligt de tijd altijd nog op 6:12 wat acceptabel is. Vincent was ook koud en gezellig om er bij te hebben. Vooraf meer pijntjes dan achteraf. De file viel mee (wel sneeuw) en het was gezellig in Veldhoven! Niet zo druk tenminste. Mijn moeder had een prachtig printje over tijd en ‘who cares’.

Zeker gezien dat ze paas kuikentjes hebben staan bij de kerstboom! Wel veel gesnaaid weer. Het enige goede voornemen is dan ook alles op strava te zetten deze maand en dat is meer dan genoeg uitdaging!

3 januari – een solo wandeling en binnen fietsen

Er lag een heel klein laagje sneeuw en dat smolt weg. Toen ik naar buiten stapte begon het te sneeuwen. De kou viel mee. Muziekje aan (vaak hetzelfde nummer gehoord zeg). Gewoon maar lopen. Overal is al iemand geweest. Het bleef sneeuwen. Mooi. Het kraken klinkt zo leuk. Dat vergeet je hartje zomer.

Maar ik voel me niet senang. Alles voelt zo verplicht. Dit gewandel. Voor de badge. Voor de challenge. Het moet op Strava. Het moet leuk en interessant zijn. En juist daardoor sneeuwt het echt gave onder en is het niet zo leuk en niet voor mezelf en niet goed genoeg. De sneeuw is mooi, maar rust of tevredenheid vind ik niet.

Ik denk dat ik al snel weer stop met strava. Ik doe mezelf of iemand anders er geen plezier mee. Vooral mij niet. En het gaat nergens over. Niemand kijkt naar me om en er wordt iemand anders de hemel in geprezen, dus ik doe het nergens voor.
In Waterville is een backyard ultra bezig. Niet de geijkte 7km, maar in marathons!! 4 marathons. Nog geen 20 mensen. Fomo.
Ik ben wel achtergebleven in Ierland. Stom is dat.

Daarna binnen gaan fietsen. Een boek, koek, cola en trappen. Zwift – Power Punches in Watopia heet de route. Ik had een opdracht, maar dat lukte na tien minuten al zo niet, dat ik het maar achterwege heb gelaten. Ik probeerde de sprintjes, maar alles bij elkaar was boek veel boeiender dan 4 rondjes counterclockwise om virtueel Jarvis Island.

Als je dan zo lekker suf aan het lezen bent komt de tijd ook vol! En dan valt de verveling wel mee. En tot nog toe vond ik 2026 best vervelerig! In Garmin staat de afstand van 40 km in 1 uur en 24 minuten of zoiets. De gemiddelde snelheid was iets van 28,7.

Het interesseert me allemaal weinig meer. Dit voelt gewoon als de betere bezigheidstherapie! De koekjes gingen niet op, ik heb 1 slok cola genomen en 1 hoofdstuk gelezen. In zwemmen heb ik echt totaal geen zin, want er is ook nog een jubel-kijk-mij-nieuwjaarsborrel van alle superatleten. Ik zeg maar weer niks, terwijl mijn plan al klaar ligt. Gezond blijven, sportief bezig zijn en doorgaan met leven.

Mijn schema voor deze week is klaar! Alle trainingen zijn gedaan. ✔️ Ik heb nog een dag over. Kan ik morgen lekker zelf doen wat ik wil. Dat klinkt opeens zo heerlijk, als het niet moet maar mag!

Zo blij dat ik het zwemmen heb overgeslagen! Het barste uit z’n voegen van geweldige mensen. Die zielig zijn. Instagram is bijna te klein voor de gezinsmensen, die delen hoe ze haar lieftallige gezin zal missen of die weer bejubeld worden om de marathon. Ik denk niet dat ik strava invullen lang volhou. Ben geen influencer, geen rolmodel, geen voorbeeld. Wil geen rustdagen, geen commentaar, geen publiek. Ik lig op de bank. En doe niks. Kom tot niks. Wil niks. Niet eten, niet douchen, geen was draaien, niet aankleden. Ik wil gewoon helemaal niks. Het boeit me allemaal niet. Ik ben dik, lelijk, sloom en slecht. Het zullen de hormonen zijn 😆 die zijn ook al niks. Allemaal niks.

4 januari – Hardlopen in de sneeuw

Alles van het schema is gedaan. Maar er staat pas weer hardlopen op woensdag. Er ligt sneeuw buiten. En het sneeuwt van tijd tot tijd. Voor de laatste keer voorlopig langer blijven liggen. CandyCrush gedaan, Duolingo, ontbijt. Ik sliep redelijk, wel veel gedroomd. Vincent gaat ook hardlopen en ik ga ook maar dan. Tempo, hoe ver, hoe snel: mag ik allemaal zelf bepalen! Dus nog 1 allerlaatste keer naar het bos wat morgen dicht gaat. Ik doe trailschoenen aan! Goed idee van iemand. De straat lopen we samen uit.

Nou ja, ik heb niet zoveel energie en jog maar wat. De schoenen zijn niet gemaakt voor snelheid. Ik ook niet. Het is best wel erg druk. De eerste 2km loop ik gewoon door. Heel langzaam hoor. De poort is nog open. Ik maak een foto.

Er is een stel met kinderwagen, maar aan het spoor te zien zijn ze omgekeerd! Dat is wel grappig met de sneeuw, de sporen. Maar ze zijn ook overal. Nergens niks. Ik hobbel weer verder en neem een afslag later als ik van plan was.

Bij het saaie stukje heb ik het naar mijn zin! Dat ik hier maanden niet meer zal komen. En misschien kan ik nu al zeggen: dit jaar niet meer met sneeuw! Ik moet. Ach, morgen is het weer voor de herten, dus een paar krokodillen verjagen zullen ze me zelfs in dank afnemen! Ik heb langs dit pad al ooit gezeten, maar nu is het met bladeren en sneeuw helemaal makkelijk. Ik zit al op 3,5km. Door het bos terug. Het is de hele tijd droog, maar er ligt wel overal sneeuw. Het is niet echt glad vind ik. De zon komt er zelfs een beetje door! Ik stop nog maar een keer of wat voor een foto.

Door mijn stukje lievelingsbos. Het lijkt zwaar te gaan, ik heb het warm en geen tempo. Geen goede reden om te stoppen natuurlijk! Gewoon doorhobbelen. Langs het hekje. Waar het slot al een week op zit. Tot nog toenongebuikt. Maar morgen voor een maand of vier niet.

Dan is alles weer groen. Ik ga verder met naar huis joggen. Het blijft droog en druk. Weer gedaan! Echte tijd: 7:31 Duh. 6:17 is al erg genoeg.

5 januari – Een wandeling in de sneeuw terwijl Almere en ik vastlopen en binnen fietsen

Ik startte de wandeling direct op in de ochtend tussen station en WTC werkplek. ‘s Middags moest ik er echt uit! Die toffe Jo ging mee. Sneeuw tot de enkels, weinig verkeer, natte voeten en ik genoot echt enorm! Wat is het mooi! Super balen dat ik binnen moest toekijken.

De zon is nog niet op als ik op het werk naar binnen loop en al lang onder als ik naar huis ga. Iedereen lijkt wel buiten te spelen! Voor mij een mini wandeling. Wel weer onder het poortje door. Lekker fotootjes maken.

En als ik naar het station loop proberen het half uur vol te maken, maar dat lukt pas als ik naar huis wandel. De bootcamp gaat natuurlijk niet door, maar dat snap ik wel.

Wat n verwarrende dag verder. Ineens ongesteld. Slechter kon niet. Na 53 dagen hoop dat ik er doorheen rol, toch niet dus. En eigenlijk wist ik dat ook wel. Die fase zit ik dus nog steeds in. Geen krampen of niks, gewoon ineens 🩸 . En flink. Echt ook. Goed geslapen wel. Vroeg op. Lange dag. Extreme onrust door de sneeuw. Fijne nieuwe collega. Alles zit ook gewoon mee. Heenreis net gehaald. Terug ook een keurige rit met de enige trein. Ik ben alleen ongeveer de enige in Nederland lijkt wel! De sneeuw is heftig. Ook vanaf de 19de verdieping.

Ik word heen en weer geslingerd tussen sneeuw, iemand inwerken en onrust. Ik ben er niet ongelukkig over, dat niet. En ik ben weer bezig met de vraag: heb ik dit eten nodig? Ik vind meestal van niet en ik kan tegen behoorlijke trek.

De bootcamp ging niet door. Dat snap ik wel. Toen heb ik het fietsen maar naar maandag (vandaag) geschoven. Toch iets doen. Weer rennen over de busbaan was leuker geweest, maar niet verstandig. De week is pas net gestart en ik heb gister gerend. Ik kan dat nou een keer niet elke dag. Geen wonderwoman alhier. Er stond een opdracht die me leuk en haalbaar leek met cadans, maar binnen 5 minuten was ik de droom uit geholpen.

Vincent kwam mee Rumkikuppen. Digitaal. Super lastig met steentjes sorteren. Maar ik was niet bezig met (veel te sloom) fietsen. Gewoon maar wat trappen en lekker suffig rummikuppen.

Het was echt koud in die kamer! Ik fietste met een paar spelletjes zo de eerste stage van Zwift door. En ietsje verder. Nul snelheid, maar wel gedaan! Net 25 kilometer per uur en 30 kilometer in totaal.

Dinsdag 6 januari – Een beetje een soort van hardlopen in de sneeuw

In tegenstelling tot veel mensen die overdag in hetzelfde tempo als normaal door de sneeuw kunnen rennen en prachtige foto’s kunnen maken tegelijkertijd, ben ik in het daglicht op een moeilijk te bereiken kantoor aan het werk en gedoemd tot schuifelen door het donker over gladde sneeuw. ❄️ niks geen geweldigheid, niks geen groot genieten, niks geen briljante plaatjes en natte voeten. Verder dan 5km werd het ook echt niet. Vo2max weer onderuit, hartslag en tempo vallen uit de toon en zijn onverenigbaar. Moest een stukje wandelen omdat de sneeuw enkeldiep was en op andere stukken spiegelglad. Werd fel verlicht door iemand die zijn hond uit liet dus maar even vriendelijk gedag-zeggend voorbij gewandeld. 3 knullen met vuurwerk omzeild en heel veel kleine pasjes gemaakt. En nog geen uur na het eten.

Tot slot ben ik moe van de werkdag met een bus trip middenin om toch op kantoor te zijn en naast werk proberen mijn nieuwe collega in te werken. Als klap op de vuurpijl loop ik leeg van minstens 2 maanden of misschien wel langer en heb ik dus zorgen voor het aanstaande seizoen als onregelmatigheid weer garant staat voor verkeerde timing. Al met al loop ik dan geen 6 minuten op de kilometer wat op het schema staat en zit het gemiddelde op 7:01. Met de fotostops erbij op 7:46 zelfs. En die foto’s lukken me niet eens!

Maar goed: het half uurtje bewegen zit er weer op, stappendoel gehaald en Nollaig na mBan zit er weer op. Ik heb t loopje netjes op strava gezet. Zwemmen zit er niet in, vanwege de leegloop en het reizen. Pick yours. De meeste geweldige triatleten die vandaag al met gemak op hun normale tempo konden rennen, zullen ook gezwommen hebben. Ik heb na het rennen met Vincent aan het binnenfietsen digitaal gerummikupt waar we voor het rennen met zijn drietjes offline al hadden gespeeld.

7 janauri – Een sneeuwwandeling maar weer.

Het sneeuwt en stormt en er rijden geen bussen en de straten zijn wit. Er is geen ontkomen aan, aan de winter! Ik vind het niet erg om thuis te werken. Ik begeleid de nieuwe collega maar op afstand dan. Maar blijkbaar willen alle ouders in Nederland weten wat hun school doet, dus de dag begint met Social Schools wat er uit ligt! Om 11 uur een presentatie geven aan Veluwezoom. Daarna ging ik met Rob naar buiten om door de sneeuw te lopen. Een rondje om de wijk en naar de AH voor melk.

Het is stil, hoewel de hondjes altijd naar buiten moeten. Het is wit overal. Niet echt koud, maar in de straat hebben we de felle wind mee. En in het bos geen last van tegenwind. Heerlijk knerpende stappen maken! En foto’s maken, want het ziet er toch mooi uit.

Erg glad is het niet, maar op de weg zelf wel en zelfs ik glibber een keertje! De busbaan sneeuwt weer dicht. Snel even lunchen, de nieuwe collega lekker aan het werk zetten en dan nog een training geven. Deze keer tijd te kort, vanmorgen had ik tijd over. Dan een paar tickets oplossen, de nieuwe collega wat meegeven en een telefoontje beantwoorden. Buiten sneeuwt het verder van tijd tot tijd. Zelfs de buurman geeft na 6 keer zijn stoepje vegen op. Er is geen zwemmen, maar dat ging m toch niet worden. Daar baal ik dan van. Dat het vandaag alleen bij een wandelingetje blijft. Alsof ik niet genoeg doe.

Toch nog even fietsen? Of even krachttraining? Nog een stukje wandelen? Ik kan ook nog eventjes rustig wat werk verzetten. Maar nee, ik doe denk ik niks. Pannenkoeken eten en Rummikuppen en op de bank Duolingoen. Ik snaai maar weer niet meer. Dit is dag 3 en dan begint het hoofd wel wat te zeuren. Maar ik luister niet. Ik ontbijt genoeg, lunch zat en eet mee pannenkoeken. Meer is er niet nodig. Zeker als je ‘niks’ doet! Ik drink wel veel.

Donderdag 8 januari – Bootcamp en een beetje rennen

Bootcamp gaat door! Met z’n drietjes. En een trainert. Het was niet warm. Onder het viaduct. Saai joh! 5 blokjes van 8 minuten. Elke keer met rennen erbij, dat kleine stukje. Met oefeningen tussendoor. Stoeprandje, squats, opdrukken en planken. Kreeg vooral koude handen. Weinig pauze gelukkig. En eerder gestopt. Vond ik niet erg haha. 😆 had mijn matje voor niks bij me.

Vanaf de bootcamp terug naar huis joggen. Daarom wilde ik eerder ophouden. Ik wilde liever rennen. Joggen dan. Warm worden. Maar met het matje onder de arm en de sneeuw is het een hele opgave! Het gaat super traag. En ik krijg natte en koude voeten door de papsneeuw.

Ik weet niet precies waarom ik dit doe, want genieten vind ik het absoluut niet! Ook niet als ik onder de warme douche sta. Twee kilometer bij elkaar gehobbeld. Had er meer van verwacht.

Ik slaap weer super zonder suikers. Lage rust hartslag. Ik doe netjes kalm en rustig aan volgens Garmin. Maar ik menstrueer nog wel even verder.
Het werk is druk. Gewoon druk. Ik lever eindelijk de wijwijzer websites op! Die 20 kunnen van de lijst af. Maar de tickets lopen onverminderd door en gaan wel over de twintig heen. Ondertussen proberen iets te bespreken met J en de nieuwe collega te woord blijven staan. Te veel te doen en te veel blijft liggen. Can’t help it. Maar ik snaai niet tussendoor! En dat voelt goed.

9 januari – Wandelen naar de tandarts, binnen fietsen en buiten in de sneeuw lopen

Vannacht wel goed geslapen en weer volop gedroomd en nu is mijn hrv te hoog! Maar ik heb pijn aan mijn linkerbeen en knie. Net als vorig jaar, maar niet zo erg. Misschien ligt het toch wel aan de bootcamp? De vraag is dan: doorgaan en er sterker van worden of beter niet meer gaan en blessures vermijden? Ik ga na een week menstruatie en superkeurig eten zonder ook maar 1 snaaimoment op de weegschaal staan: aangekomen!! Bijna een kilo nog wel 😫 maar toch moet ik nu de broekriem pakken. Officieel ben ik nu qua BMI te zwaar. Logisch dat mijn benen dat niet kunnen dragen… ik vind het met de gladheid en papperige sneeuw eng om te gaan rijden dus ik wandel naar de tandarts. 🦷 ook geen pretje. Natte voeten die koud worden, spiegel gladde stoepen, veel drek en water. Dit geeft heel weinig hoop om te gaan hardlopen. Het gaatje is best snel gevuld en ziet er weer mooi uit. En daarna hobbel ik weer terug naar huis. Ik vind het helemaal niks zo. Ben ik eindelijk vrij, is de sneeuw rotzooi geworden, is het koud en is er niks goed!!

Gelukkig is er de Hardman. Een kleine ode aan de doorzetters, de winter-beukers, we don’t do easy. And that is exactly the point. Ik vind m zo mooi dat ik m voor deze ene keer herhaal op Instagram. Die kleine post —2026 goals aren’t made in summer — they’re made now.
Cold mornings. Short days. Tough sessions. This is where consistency is built and confidence starts.
Set your sights on a Hardman Event in 2026 and stay focused early.
We don’t do easy — and that’s exactly the point.— raakt mijn wezen. Ik kan deze sneeuwprut dan wel niet leuk vinden, maar fietsen met regen en windkracht 6 en Ierse heuvels is ook gelukt en had ook een eigen charme!

Daarna lezen, me vervelen en Rummikup spelen terwijl ik met Zwift in New York fiets. ik appte Vincent na een minuut al: geen zin meer. Hij bracht me een kopje thee en we gingen digitaal rummikuppen. Het eerste half uur fietste ik door een nieuw park in New York.

Daar was verder vrijwel niemand, dus ik deed alles behoorlijk goed! Aan het einde had ik zelfs 5 shirtjes voor de sprintjes en uitdagingen waar je onderweg aan mee kunt doen! Voelt als een mooie sticker hahaha.

Tijdens het digitale rummikuppen moest ik opeens omhoog fietsen en dat ging even wat sloom en zwaar. Had ik wel een bolletjestrui!

Mijn benen waren best moe. Ik heb echt last van de bootcamp gisteren. Zou ik gewoon echt niet geschikt zijn voor squats en lunches? Dat mijn linkerbeen die spieren niet heeft ofzo? Ik heb er dan de hele tijd last van, ook ‘s nachts. Vandaag doe ik een hoge cadans en dat voelt als heel makkelijk. Is Garmin ook blij mee qua performance, maar toch geeft Garmin me altijd 20% minder aan afstand!

Ik zou twee uur moeten fietsen, maar de laatste 3 kwartier gaat Vincent zijn auto ophalen bij de garage en lees ik een paar hoofdstukken van mijn boek. 📖 de route heb ik binnen 1,5 uur vol, terwijl er 1:45 voor stond.

Ik maak nog een extra rondje door het nieuwe parkje. En ik maak de 50km maar weer vol. Dan stap ik snel af! Klaar ermee. De moeilijkste training van de week weer gehad. Binnen fietsen is nou eenmaal niet zo leuk. Maar buiten begint het weer te sneeuwen.

En ik moet nog hardlopen! Het was erg moeilijk voor mij om te genieten. Ik had een opdracht staan met versnellingen en ik wilde graag 10km lopen. Mijn darmen zijn van slag. Mijn lijf is vermoeid. Mijn linkerbeen is zich niet lekker. Dus het korte 4,2rondje maar, dan kan ik thuis naar de wc. Trailschoenen aan en muziekje op. En toen kwam de sneeuw. Steeds meer sneeuw. De paden werden van een nieuw wit laagje voorzien. De gladde ongelijke ondergrond verdween een beetje.

Ik moest al snel eigenlijk. Ik dacht: het centrum is dichterbij en als ik thuis naar de 🚽 ga, blijf ik binnen. Dus ik ging omlopen. Door het bos. Door de sneeuw. Ik dacht: dit wilde ik! Maar ik voelde me te traag.

Opgeven van de training viel me zwaar. Er waren graafmachines! Erger ik me kapot aan: het bos is dicht voor de herten, maar er wordt wel gewerkt. Te zien aan de vele hertensporen houden die zich niet aan de afspraak en rennen ze ook hier rond. Op het pad naar het centrum begon ik wel te genieten van de vlokken, wind tegen en het geluid van slippende stappen. Ik ging even naar de wc.

Ik stopte gewoon regelmatig. Voor een foto en om even adem te halen. Het tempo was toch dik sneu. En dan verder langs de plassen. Stom dat ik echt wind tegen had. Ik heb niemand gezien. Er stonden wel diertjes.

Van tijd tijd zonk ik diep weg in de sneeuw en blubber eronder. Ik nam het paadje naar de berg, maar dat was dom. Diepe sneeuw, wind tegen en omhoog. Doei! Dan ga ik wandelen hoor. En weer omlaag. En dan even een ommetje omdat ik het viaduct niet op wil 😂 hele diepe sneeuw.

Ik zie twee hertjes! Ik film mijn diepe stappen. Echt zwaar dit. En ik loop omhoog het viaduct op. Dan heb ik wind mee, is het fietspad vrij van sneeuw en kan ik doorlopen. Dat scheelt een hoop!! Van 6;50 naar 6:05! Ik loop 2 km lekker makkelijk. Nou ja, mijn energielevel is laag en ik heb echt zware trek. Na 8km stop ik weer even. Ik moet nog naar huis. Het fietspad van vanmorgen is dichtgesneeuwd. Ik haal 10km niet. Tempo blijft steken op 6:41. Doodmoe!

10 januari – Wandelen en zwemmen

Eerst naar de Plus lopen/glijden.

Het was glad en lastig begaanbaar. Veel is opgevroren en ongelijk. Glad. Maar daarom komt de Picnic ook niet. Dus we moeten intussen wat voorraden aanvullen. Keukenpapier en eieren. Rob en ik gaan lekker wandelen. Ieder een grote rugzak mee en boodschappen halen. Onze straat is schoongeveegd, dus het voetpad is onbegaanbaar. De brug over is ook glad natuurlijk. En in het bos is het dus erg ongelijk. Na het brugje is er opeens totaal niet gestrooid. Even later wel, maar dat is pas echt spiegelglad! Doodeng.

Het is wel mooi, al dat wit en uniek ook. Maar toch… nu is het wel weer genoeg! Ik weet weer waarom ik zo dol ben op de Picnic. Boodschappen zoeken, een lijstje afwerken, zoeken naar eieren, hopen dat alles in de tas past en dan lekt de melk 🤯 met volle tassen en eieren terug glijden. Maar goed, we halen thuis en we hebben weer voor een paar dagen voorraad.

Ik erger me kapot en lach eigenlijk ook heel hard om alle aandachtstrekkers op instagram. Die niet nadenken, impulsief zijn en vooral dom. Er is een trend over wat je tien jaar geleden deed. Nou, toen rende ik samen met Vincent 9 km onafgebroken aan een stuk in 54 minuten. We spraken over triatlon en hij gaf niet op. Hij liep 5km in 28:30. En bleef toen doordribbelen. Wie had kunnen bedenken dat hij nu naar een WK gaat en een hele gaat doen… ik was toen nog geen triatleet. Zwemmen was een no-go. Een hele triatlon: ik wist niet eens welke afstanden daar bij hoorde! Er kan heel veel veranderen in tien jaar. Heel veel.
Niet dat het geweldig is of dat ik het nodig vind om dat te delen. Ik laat me niet uitlachen!

‘s Middags gaan we zwemmen.

In de haantjesbaan.
En dan nog verveel ik me en zwem ik ze aan. Ik zwom prima, maar ik was super sjachereinig door de drukte en de onrust en de verzameling arrogante idioten. Het ging hard joh! Maar mijn slag was kalm en lekker. Met achtje tenminste. Als ik zonder kan, dan schuif ik een baan door. Maar nu nog niet. Ik heb me ingehouden en gewoon alles gezwommen, het hele uur.

Inzwemmen ging lekker. De meesten hebben dat niet nodig, dus het gaat prima!
2×50 benen-armen; nee dus. Dat benen trek ik niet. Dus uk doe maar wat.
4×50 steeds sneller ofzo? Geen idee meer, maar het ging wel echt te hard. De ene moet door naar baan 4 en die andere moet eens stoppen zijn eigen training te doen. Gelukkig was W er.
4×100 75 rustig-25 snel. Haalde ik W bij de snelle baan steeds aan.
2×200 90% hahaha. Ging ik achter M, maar dat was net zo opletten dat ik m niet aan tikte als bij W. Ik begon maar te dromen over de zee enzo.

500m Heerlijk! M telde het uit. Ik zwom achter D en ook die heb ik meermaals een tik gegeven. Hoe langer de les, hoe meer deze ouwe taart er in komt in tegenstelling tot de sprintmannetjes.
4×25 sprint. Dat lukt mij dan gewoon weer. Dan hou ik de knullen bij. Zonder mijn benen te gebruiken. Gewoon op techniek en armen.
Uitzwemmen 50m. 100m zonder achtje. En dat valt dan weer vies tegen!
Normaal zwem ik met schoolslag en rugslag tussendoor rond de 2:00 en vandaag 1:54!
Ik had veel te weinig gegeten. Niks gesnaaid overdag. Ik had onwijze trek! Daar gaat een mens niet dood aan, maar ik word er wel heel erg prikkelbaar en sjachereinig van. Erger ik me drie dubbel aan al die fantastische mensen. Pas na 6 pannenkoeken voelde ik me milder gestemd.

11 januari – Hardlopen

de kou viel mee, maar de paden niet. Mijn tempo viel mee, maar het is niks vergeleken bij de rest! Ik dacht: ik ga gewoon de evenaar op en neer. Maar dat is zó niks voor mij, zo saai, zoveel stad. Ik vond het allemaal al veel te veel stad. Het was gelukkig niet druk.

Ik sliep onrustig vannacht. Lag te draaien. Woensdag een jaargesprek, al die andere dingen en Vincent vroeg op. Garmin keurde het goed. Ik bleef lang liggen terwijl Vincent de dappere held sportte. Ik ontbeet dus ook vrij laat. En kon toen mooi om 2 uur gaan lopen.
Het is koud. Vind ik toch niet zo erg. Ik had het eerder weer te warm! Het fietspad langs de Evenaar was schoon en goed te belopen. Ik kan het nog! Een mooi tempo! Het ligt dus aan de sneeuw en niet aan mij!
Maar heen en weer lopen trok me niet, dus ik ging het spoorbaanpad op. Ook goed vrij en lekker te belopen. Maar saai.

Ik had een muziekje en ging na de eerste brug naar rechts. 10km moest ik vol maken. Ik had ook een training met tempo’s, maar pas na 45 minuten. Ik maakte een fotootje bij 5km in 28:40 ongeveer. Netjes! Zonder stoppen.

Daarna het andere fietspad terug wat ook goed was. Maar toen moest ik hard. Ik zag een pad wat goed was en toen hield het opeens op en werd het ijs! Dag tempo. Ik stak door naar het andere fietspad en stopte nog voor een foto op het bruggetje.

Ik zat op7km en hoefde gelukkig niet. Maar het ging moeizamer. Het tempo was er wel uit en de paden werden slechter. Ik liep door het centrum. Ik dacht: de Kalenderweg terug. Maar die was niet te begaan! Alles ijs en sneeuw. Niet leuk.

Ik stak voorzichtig terug naar de Evenaar. De energie raakte wel op. En het lekkere tempo ook. Op de Evenaar ging het weer okay, maar niet in 5:10 wat zou moeten! Let it go. Ik liep 10km in een uur vol.

En toen nog even nodeloos geprobeerd aan te zetten, maar nee: terug naar huis maar. Over de wegen. Almere buiten is echt slecht! Ik maakte 11km vol op 5:57 gemiddeld en echt 6:01. Keurig! Alles voor chocmelk en ‘n blokje chocolade.

12 januari – Een wandeling vanaf kantoor en binnen fietsen

Tussen de middag moet ik echt even naar buiten! Met de nieuwe collega Y. Fijne kerel is het. Toffe kwebbel. Het is glad en lastig lopen en vochtig ook nog. Ik eet netjes 4 bolletjes. De hele dag heb ik tickets en telefoon. Het lijkt maar niet minder te worden. Dat frustreert en ik leg me er ook bij neer, want ik doe wat ik kan en Y helpt me enorm. Ook na de middag vliegt de tijd! Ik wandel nog even met Y mee richting zijn auto want dan is het half uur vol en dan moet ik zelfs even rennen voor de bus! Kan ik prima; je moet toch ergens om trainen 😉

De bootcamp werd verschoven en daarbij: ik fiets op maandag liever. Dat is ‘rustiger’. Zomaar dik een uur gecandycrusht tijdens het trappen. Ik had een training staan, maar die heb ik niet eens aangezet; scheelt frustratie. Ik frustreer genoeg zo op een werkdag! Dus lekker niksen en trappen. De second stage van Zwift Tour halen.

Ik heb nauwelijks gekeken, noch mijn best op ook maar iets gedaan. Het is prima zoals het is. Gefietst, period. 37 km in 1:17/28,8 gemiddeld/207hm.

Ik zet het maar weer op strava, maar ik ben het nu al doodmoe, dat ge-etaleer. Niemand die het ziet of het boeit. Maar ik ben nu eenmaal een doordrammer en volhouder, dus als ik me voorneem om de hele maand januari alles op strava te zetten, dan doe ik dat ook. Niet om te laten zien hoe goed ik ben, niet voor stomme proschema sokken en hun challenge of op zoek naar reacties, maar omdat ik het tegen mezelf heb gezegd. Dan blijf ik mezelf trouw. Na het fietsen heb ik hartstikke zin in chocolade, heb ik best verdiend toch? Ik snaai niks overdag. Maar ik neem geen chocolade. Ik ga niet dood zonder chocolade. Ik word er niet beter van met chocolade. Integendeel. Dus heb ik mezelf beloofd dat het deze keer weer zonder chocolade kan. Drammer.

13 januari – Een lunchwandeling weer en zwemmen

Hard gewerkt. ‘s morgens websites opgeleverd. In de pauze met Y gaan wandelen naar de burgerking voor hem. Paaseitjes en een kerstboom: in almere kan t! En de billboard voor de weerwaterrun.

Ik snaai niet meer. Smiddags telefoontjes en vragen. Ik doe gewoon wat ik kan. Tot 6 uur. Patat eten. Volkomen vlakke dag. Gelaten.
En dan ‘s avonds een tempotraining zwemmen. Ik ga in baan 3. Prima gezwommen. Achter M aan. Geen enkel probleem met wat dan ook. Maar wel moeite in mijn hoofd op het einde.

Inzwemmen 400m
300m z1 too easy
2x150m z2. Ook een makkie
2×75 z3. Evenzo goed
2×50 z4. Een beetje mijn best doen, maar niet teveel
50m school die ik dus niet doe, want ik heb eindelijk nergens meer last van.
En dan weer 2×50 z4. Deze volgorde bevalt mij beter. Niet dat het moeilijker is, maar eerst het moeilijkste doen vind ik makkelijker
2×75. Best
2×150 ging alleen maar beter, maar in de tweede keer overviel het me. De heren achter me haakten af en het ging al zo kalm.
Schreeuw dan niet zo en doe gewoon wat je moet doen. Schep niet zo op.
300m. Die gingen dis qua tempo moeiteloos. Maar ik zwom dan ook ergens anders. Lough Currane. Le deilfeanna. Heimwee. Puur diepgeworteld verdriet. Een unheimisch gevoel dat ik hier zo niet hoor te zijn. Ik ging maar zingen gra mo chroi en alleen maar doorzwemmen. Gek dat je zo verdrietig kunt zijn.
Daarna ging ik er uit.
Ik kon het niet opbrengen. Teveel. Te ver. Taim ag snamh. Ta bron orm. cianalas baile.

14 januari – Korte lunchwandeling en hardlopen

Vannacht slecht geslapen. Veel liggen draaien en dubben. As usual om niks. Ik begin ietsje later om 9:15. Het is rommelig. Gezellig, maar het werk schiet niet op. Overleg. Gekwebbel. Iets
Navragen. En toen was het al over twaalven en de volgende beldienst begon om half 1, dus net een kwartiertje tijd om van de zon te genieten. Dat was wel lekker. ‘s Middags ging het gerommel door. Vragen die door elkaar lopen. Nog gekletst over heimwee. Het uitzicht was wel mooi s middags.

Dan weer een meeting. En zo door tot het alweer 5 uur was en er nog een beetje licht was! Intussen waren de darmen in combinatie met krampen van slag. Ik snaai helemaal niks en dat gaat goed.

En dan na het werk hardlopen. De training was: 15’ inlopen/4×6’ hard-2’ rust/5’ uitlopen. Vincent ging mee op de fiets. Ik verwachtte weinig van dit loopje. Het was laat en ik had veel gegeten en de darmen zijn niet oke (verstopt) en ik voel me wobbelig. Geen pijntjes, dat niet. Maar ook niet sterk! Kon maar moeilijk een rondje bedenken. Achter langs de kliniek maar. Lag daar gewoon sneeuw!

Inlopen netjes rond 6:00. Not easy, maar goed genoeg. Versnellen langs het luierpark en wat gladde stukjes. Maar wel sneller! Dan langs het water windje mee en lekker doorversnellen terwijl Vincent vertelt. Hij heeft het koud, maar ik niet! Mooi onder de 5:30. Korte stop. Doe ik gewoon hoor. Fotootje.

En weer door. 2 minuten rustig lijkt dan zo fijn. We moeten veel verder door dan gedacht! Nog een keer flink aanzetten en ik doe warempel nog mijn best ook! 5:11. Ha! Terug richting de Evenaar. Ook nu wat glad soms en snel kunne oversteken. Dan een beetje wind tegen, maar genoeg om het extra zwaar te maken. Na 4 minuten hijg ik:”training begint”. Ik heb het zwaar, oncomfortabel en begin maar af te tellen. Afzien. 2 lange minuten. In de winter train je voor een betere zomer. In die twee minuten. 5:09. Stoppen moet eventjes! Dan uitjoggen en nog een extra ommetje maken om de school voor het uitlopen. Na 9km sta ik met precies de training 100% goed en klaar weer voor de deur. Gemiddeld 5:42 gelopen. Vind ik top, na een rommeldag met rommeldarmen en een rommelnacht. Uit-thuistijd is 6:05. Evenzo tevreden over! Bekertje chocomelk, douchen en naar bed. Geen training die bijblijft, maar een schakeltje in een lange reeks. Blij dat Vincent mee fietste, dat maakt het toch makkelijker. 🩶

15 januari – Een wandeling naar de winkels en bootcamp en meefietsen

Goed geslapen eigenlijk. Lekker thuis werken. Ín sportbroek. Geen reistijd. Een presentatie. Veel thee. Tijdens een presentatie mailadressen intypen. Oplossingen op tickets. En tussen de middag naar de plus wandelen met Rob voor brood. 🍞 dan smiddags weer verder. Inwerken. Tickets. Telefoontjes. Meer oplossingen. Netjes blijven. Mailing rondsturen. Net gehaald om de tickets sub 10 te maken (uitstel doet wonderen). Dan de wandeling afmaken naar de AH. En weer lekker brood eten. Dit is allemaal rustig aan voor me!

Dan om 19:00 de bootcamp. Ik heb heel kalm meegedaan. Nergens te veel opgerekt, gejogd, rustig aan gedaan. Wel met 8kg en de buikspieren enorm goed laten werken. We waren met zijn vieren! Ik telde de tijd wel af. Maar het is lekker om niet te hard te gaan en toch lekker mee te doen. Ik hoop dat dit kalme niet-mijn-best-doen de knieen en het linkerbeen beter bevalt. Op het schema stond maar 35 minuten, dus ik heb ook nog teveel gedaan ook met mijn 52 minuten!
daarna pikte Vincent me op. Vincent kwam naar de bootcamp op de fiets en van daar uit ging hij rennen en ik fietsen naast hem. Inlopen ging prima. Het was nu echt nergens meer glad. Vincent moest versnellen en verder doorversnellen. Het ging hem niet lekker. Drukke dag gehad, teveel gesnoept en zijn buik draaide om.

Toen is hij verder gaan joggen na 3 van de tien keer versnellen. Leer je van he. Het kan niet altijd goed gaan. Rot voor m, maar ik bleef er gewoon lekker bij fietsen. Simpel sportdagje zo. Niet verkeerd.

15 December – Wandelen op maandag en meefietsen met Vincent die rent

Vannacht slechts 3 keer wakker! Maar ik merk wel dat ik veel meer moeite heb met concentreren. Qua werk. Het lijkt allemaal niet zoveel, maar misschien doe ik het dan verkeerd als ik het toch niet af krijg. Maandagen zijn het langste. In de lunchpauze even wandelen en op een rijtje zetten wie wat kan doen. Na het werk het andere blokje om afmaken. Weer een paar wandelkilometers verzameld!
De pijntjes in knie en voet zijn weg. Er is niks voor terug gekomen behalve een paar krampjes. Maar helaas wel weer wat fatalisme en dat is jammer.

De polarsteps jaaroverzicht was wel tof! De elementenstrijder spreekt op de mooiste plek ter wereld!

Of ik mee ging fietsen, vroeg Vincent. Ik heb geschoven met de krachttraining. Dus het is prima. Kan hij in het donker lopen en fiets ik lekker mee. Rondje wijken. Kletsend. Het is prima weer. Niet koud ofzo. Er rende een hond mee. Zag er zo leuk uit: Vincents lichtje en het lampje van de hond. Geen eens een foto gemaakt.

Die hierbij is van de wandeling. Het is toch donker allemaal. Wel gelachen. Weer een paar kilometer bij elkaar gefietst. Nu heb ik een heel los schema en is het nog puzzelen naar mijn idee. Ach, let it go. Volgend jaar weer.

16 December – TVA zwemtraining

De hele dag maar weer achter de feiten aan rennen. Er is geen tijd om écht ergens aandacht aan te geven. Van hot naar her. Qua werk en qua leven: tandarts, eten halen, de was, een pakje, telefoontjes, websites opzetten. Geen seconde rust. Donkergrijs. Adem blijven halen en ja knikken. Op de bank hangen en dan zonder al te veel zin gaan zwemmen. Het valt niet op, want ik heb toch nergens zin in. Ik ga in baan 3. Achteraan zwemmen. Achter W. Niet mijn best doen. Achtenveertig minuten. En 1000m voor de badge. Inzwemmen gaat al soepel. Dan een hoop gedoe, maar de ‘geweldige’ M zwemt vooraan en daarachter W en dan ik. 400m z1. Ik verveel me dan al. Dan 200m z2 en ik heb groot gelijk: mijn best doen hoef totaal niet. 200z1 en het enige waar ik mijn best voor moet doen is niet W omver zwemmen. Nog 100m z2. Dan 50m steigerun. Daarna geloof ik 4×100. Zone 1, 2, 3 en 1. Ik merk allemaal geen verschil. Ik zie alleen dat de tijd trager gaat dan ik.

Nog een keer 4×100 met de laatste 12,5 of de laatste 25 sprint. Kan ik W mooi inhalen. Niet dat mijn best doe, maar net ietsje meer moeite. En dan zit ik op 2100m en 48 minuten. Klaar. Toedeledokie. Douchen en naar bed. Adem blijven halen.

17 December – hardlopen 6x(6’ duurtempo + 1’ snel) met Vincent erbij

Het liep niet lekker: voelde loodzwaar. Na een kantoordag die van hot naar her ging. Na patat halen. Na teveel indrukken en vermoeidheid. Vincent fietste mee. 6 minuten duurtempo, 1 minuutje sneller. En dat 6 keer. Het voelde alsof ik een steen bij me had in plaats van Vincent! Ik zwalkte, zeker in het begin. Het voelde verre van soepel. Het ging maar heel langzaam beter. Duurde wel zeker 15/16 minuten. Versnellen deed ik maar wat. En toen ging de hartslag niet meer omlaag. Die is echt onbehoorlijk hoog met 153 gemiddeld. Tempo redelijk, zeker voor hoe het voelde. Route vaag. Ik kon niet ook nog rustig kletsen, had ik de kracht niet voor. Ademhaling zat hoog. Stilte vond ik prima. Blokje 3 brug op en af. Dan aftellen. Rechtdoor maar. Na blokje 6 even gewandeld om de hartslag te laten dalen. Hielp slechts kort. Dan het laatste stukje cirkelend vol maken. 7km op 5:53 gemiddeld. Da’s nog heel mooi! Uitvoering 90%; ook blij mee. Maar het voelde niet goed en overdreven moeilijk. Is terug te zien in de hartslag. Wat pijntjes her en der, maar niet iets wat echt lastig is. Wel intens moe. Bijna kerstvakantie en rust.

alsof het fijn zand is, zo gedraagt de tijd zich. Ik probeer wat vast te houden, maar het glipt er tussendoor. Ongemerkt. Van het een in het ander. Gesprek, uitzoeken, website, training, trein, sollicitant, baby, zieke. Ik ben erg moe. Ik onderga alles. Het sijpelt. Alsof er een vliesje tussen mij en alles is. Ingekeerd. Geen pijntjes, geen menstruatie, soort van fysieke stilte..

18 December – wandelen naar de Plus en de wekelijkse was/strijk-krachttour

Een hele lange slepende dag. Wat een hoop vragen, vraagjes, wedervragen, domme tutten, websites, uitleg, navragen en een mailing. Van het een naar het ander, onafgebroken. Nauwelijks tijd om adem te halen of na te denken. Dat laatste is fijn, want dan bedenk ik alleen maar ergens in een achterhoekje van het hoofd wat er blijft liggen. Ik móét even naar buiten! Het is nog droog, dus heerlijk. Niet koud en we willen frkandellenbroodjes eten van de Plus.

Dus ik loop er samen met Rob naar toe. Ik ben echt doodmoe! Mijn ogen openhouden kost soms moeite en ik ben zelfs wankel van alle indrukken in de winkel. Niet dat ik omval, mijn brein gaat heus niet uit, ik kan het aan en ik zeur niet over brainfog of hoofdpijn of hoe zwaar het is. Ik krijg heel veel hulp van collega’s en er is iemand aangenomen! De klanten blijven aardig (en ik ook) en ik kijk uit naar een paar dagen waarin niks hoeft. Zolang ik niet op de bank neerplof gaat het wel gewoon door. Het eten is prima. Rummikuppen gaat langzaam, maar ik win toevallig wel! En dan plof ik toch even neer om te candy crushen en duo lingoen. Eventjes maar. Want er ligt nog een hoop thuiswerk te wachten! Soms is dat de grootste krachttour die je kan uitvoeren. Ik heb keelpijn en ben dus íntens moe. Maar er ligt een week wasgoed naast de werklaptop te wachten. De droger is klaar.

Ik verzamel eerst alle was. In krachtblok 2 vouw en sorteer ik alles. Dan in de kasten leggen. De was van de puber hoef ik gelukkig niet te doen! Daarna nog strijken. Ook dat opruimen en dan is dat stuk weer afgevinkt ✅ qua tijd valt het mee, maar de krachttraining is op deze manier vandaag te behappen. de wasmand loopt alweer vol.
Maar ik doe letterlijk en figuurlijk mijn ogen dicht. 👀 🛌

19 December – Duurrit op de gravelbike, samen met Vincent en een soort koppelloopje: 20duur-6x100msneller/100mrust/uitlopen

Ik had er echt zin in! Lekker fietsen. Vorige week lukte het me niet om twee uur te fietsen, maar vandaag na een lange lange werkweek wel. Die twee uur van vorige week zitten me dan toch niet lekker 🫣 vandaag dus lekker weer, tijd, had ik rust nodig en fietskilometers nodig. Want ik moest 40km voor de fietsbadge van Garmin scoren. En als er dan niks staat qua schema voelt het voor mij heerlijk ‘vrij’. Lekker samen met Vincent. Dus hoppa- op de gravelbike! Ik wilde Kromslootpark en dus eerst door de stad. Tempo en uitvoering waren niet sterk, maar in de winter is het toch op deze manier kleine beetjes bouwen voor het zomerseizoen. Lekker bezig blijven en zo voelde het vandaag!

Het was niet te koud en droog. Ik heb niet echt ergens pijntjes, maar de hormonen helpen niet mee. Dag 37 al. Ik kom wel kilo’s aan. Ik zit er niet mee, want ik snap het wel. Mijn buik en darmen zijn echter onwijs opgezet. Zal ook meespelen. Langs het Weerwater en dan 1 stoplicht: voor de busbaan. Staat op groen. We rijden langs de Opkikker en dan het Kromslootpark in en door. Het is qua licht wel mooi, maar waarom is er toch altijd wind tegen? Dan door Duin up en down. We zien nauwelijks andere fietsers en het is eigenlijk overal rustig. De dijk op. Er komt een zonnetje door en -toevallig🫨- draait de wind mee. We kletsen wat en trappen wat.

Na de windmolens krijgen we helemaal wind mee. Het eerste uur 20km maar nu maken we iets goed aan tempo. Ik geniet van het fietsen! De mooie (maar wel bekende) omgeving en dat fietsen zo eind december kan. Fotootjes en we hebben lol met de middelvingers van de handschoenen 🧤.

Als de wind weg is, merk je dat ook snel niet meer. We moeten stoppen om over te steken. Verder fietsen we alsmaar door. Als we afdraaien merk je dan ineens dat er weer wind is! Er is ook zon en dat maakt het erg mooi! Ik haal 40km in 1uur52. Alles prima! Gemiddelde is 21,8 en dat valt me ook mee. Als je maar nergens op telt. Koude voeten, verder okay.

Hardlopen staat wel op het schema. Dus het wordt koppelen. Ik hou fietsbroek en -jasje aan. Blijkt zelfs te warm achteraf. Twintig minuten inlopen. Het voelt echt als een tractor. Sjor-sjor. Het tempo op de evenaar valt mee. Ik heb muziek aan en zie Manuel. “Goed bezig” roept ie, maar dat is wat hij denkt. Ik voel me niet erg sterk. Dat is niet te zien aan het tempo. Dat valt allengs mee. Maar ik zweet me kapot en ik heb er moeite mee. Hoge ademhaling en zware benen. Onverhard en dan beginnen 6×100 meter versnellen. Ik doe het. Net zo min van harte. Ik maak een foto van het stille spiegelende water en het brugje wat bijna af is.

100m is nauwelijks de moeite, maar niks minder zwaar. 100m rust: ik weet nog niet of ik dat lastig vind of niet. Ik maak netjes 6 keer af. Grotendeels onverhard. Vind er weinig aan. Terugkijkend naar de data is het tempo mooi tussen de 5:05 en 5:10. Ik kijk vooral naar het erg mooie licht. Ben ik niet gewend hier. Alles is een beetje goud-achtig. De brug op begint het uitlopen. Ik stop heel even voor een foto.

En dan 10 minuten uitlopen. Ik doe het rustig aan, want ik heb het te warm. De zon is echt prachtig aan het ondergaan. De Ieren zeggen: “in dit seizoen kun je van de zonsopgang en zonsondergang genieten zonder te weinig te slapen!” Opportunisten.

Ik hobbel door het park de tijd en kilometers vol. Ik voel mijn rechtervoet: niet de hiel, maar de bal van de voet. Omdat die ontdooit is tijdens het lopen denk ik. Na 36 minuten en ruim 6km ben ik weer thuis gelukkig. 5:51 gemiddeld en dat is okay. 5:57 met het fotostopje erbij. Hartslag 146. Cadans heel hoog met 180. Na het lopen nergens last van, alleen zijn mijn darmen opgezet en dat voelt niet goed! Dat heb ik in lange tijd niet gehad.
Ik heb dus gefietst en gerend, maar door lang in bed blijven liggen en ‘s morgens echt niks doen voelt het als een rustige dag.

20 December – Wandelen en fietsen

Grijs en saai. Op dezelfde brug als gister een foto, maar nu hangen er nog steeds wolken.

Ik wandel alleen met een muziekje aan. Ik ben dol op Killeagh en ik zoek al lopende op waarom. Verder loop ik het oersaaie 4,2 kilometer rondje en ik maak dezelfde foto’s als die ik al het hele jaar maak. Pad 1, pad 2 en pad 3.

Ik stap gewoon verder. Niks meer en niks minder. Ik haal de wandelbadge van december, de wandelbadge van 2025 (4x de wandelbadge gehaald), ik haal de stappen en ik haal een frisse neus.

Ondanks een goede nacht (maar 3 keer wakker en snel weer doorslapen tot 8 uur) ben ik moe. Ik merk dat ik heel weinig kan onthouden en bedenken. Ik voel me minstens net zo mistig als het buiten is! Zeg de dingen 3 keer, kom niet echt ergens toe, er zit weinig fut in en ik kan moeilijk beslissen wat ik wil doen. Het enige waar ik me mee bezig hou is de beeldpuzzel van de Denker. Zoiets heerlijk eenzijdigs kan mijn aandacht dan vasthouden. En ik ben bezig met de garmin badges. Beetje dwangmatig. Ik wil nog graag 1900 punten halen, maar daar moet ik nog wel wat voor trainen. Ik dacht dit jaar op 1700 uit te komen, dus het is al heel veel meer en het hoeft van niemand. Natuurlijk is 1899 ook goed, maar ik heb nog iets om voor te bikkelen.
Ik zie onwijs op tegen 5 kilometer hardlopen. Meer dan tegen een marathon. Dit moet snel en op zijn allerbest en blijkbaar blokkeert mij dat.

Ode aan het fietspad: Ik heb er honderden keren gefietst, ik heb er gerend, ik ken het fietspad linksom en rechtsom, ik weet waar de (lastige) bochten zitten en ik ken werkelijk elke bobbel. Maar nu moet het vernieuwd. Een snelle route naar Lelystad. Het enkele fietspad zal wel een asfaltsnelweg worden. Maar nu is het niks, afgebroken, blootgelegd. De bomen zijn weg en er is plek voor een tweerichtingspad gemaakt. De bochten worden afgevlakt. Nu echter is het een enorme hobbelbaan, onverhard, vol steentjes en ongelijk. Het is zand, modder, gravel. Ik weet niet wanneer het af moet zijn, maar ik wil toch even kijken hoe het staat. Met mijn gravelbike. Soms even afstappen, een paar borden negeren en vooral niemand in de weg zitten omdat het toch weekend is. Ik moet nog fietskilometers maken en buiten blijft aantrekkelijker dan binnen. Ook al gaat het traag en is het koud en moeizaam. Ik had vast harder en beter moeten fietsen. Het staat op het schema en dat voelt anders dan gister, toen ik er zelf voor koos.

Ik ga ook precies de training vol maken, zelfs als fiets ik maar 15 kilometer in een uur! Over het fietspad is lastig, trager dan traag en vooral een belevenis. Ik ben niet de eerste die daar fietst, getuige de vele sporen. Ik hobbel nu écht!! Bij het einde moet ik klunen en gaat er zelf even een sirene af. Oepsie. Maar ik heb niemand in de weg gezeten en ik weet nu dat ze nog veel moeten doen. Ik neem de trekweg terug en heb wind mee. Dat gaat wel lekker. Het is nog steeds wat mistig, vaag en grijs.

Ik heb mijn bril niet op en dat draagt nog meer bij aan de kleine wereld om me heen. Ik fiets lekker ver door en pieker en luister muziek. Uiteindelijk wil ik toch 20 kilometer halen en dat lukt me in 58 minuten. Ik vind het best. Het was niet eens extreem koud. Viel me mee. Ik schrijf weer 20 kilometer bij de fietskilometers voor 2025. Blij met de gravelbike, blij dat ik dit kan. Singing: “la-la, la, la-la-la, la-la-la For the green and the white I adore”

21 December – Kerstloop Dronten – 5 Kilometer

22 December – Wandelingetje

Nul komma niks geen last van het harde lopen gisteren. Dus het kan wel in Dronten! Ik slaap onrustig, dat weer wel. Ik moes werken. Als enige in huis en het lijkt wel of er nauwelijks iemand werkt. Maar toch zijn er tickets en dingetjes die gedaan moeten worden die de hele ochtend vullen. En in de middag websites klaarzetten, maar de tijd vliegt voorbij en ik haal het (weer) niet allemaal. Ik ben moe en snel afgeleid vandaag. Ik heb zo geen zin meer!! Het wordt 5 uur en ondanks de donkerte moet ik even naar buiten. Ik loop naar de plus voor brood. Lekker zelf met mijn muziekje. Ik laat het hierbij vandaag. Nu ben ik 6 dagen vrij, genoeg tijd om te sporten en bij te komen en hopelijk rust te vinden.

23 December – Wandelen, fietsen binnen en….

Ik vind het allemaal niksniksniks. De donkerte, de saaiheid, verplichte gezelligheid en niks doen. Ik heb ontzettend last van krampen in mijn buik. En ik heb last van nergens zin in. Ik wil eigenlijk graag buiten fietsen, maar de tijd is een beetje te kort als ik eindelijk ben opgestaan en voor de lunch. Maar ik ben erg bang voor de kou op de fiets. Ik weet dat ik wel meer heb getrotseerd, maar nu vraag ik me af of ik niet teveel vraag van mezelf. Ik heb de puzzels allemaal opgelost en ik ‘moet’ alleen de stappen nog. Dus ik ga maar effe een uurtje wandelen. Muziekje op en winterjas aan. Al op de Evenaar beslis ik dat buiten fietsen ‘m niet word: ik heb het al koud genoeg met lopen! Ik stap gewoon voorwaarts.

Elke stap is er 1. Stukje bij beetje. Brug over en afsnijden naar beneden. Ik zie nauwelijks iemand. Langs de plassen is het ook oersaai. Zo door en door bekend. Maar ik verzamel de stapjes en de kilometers. Als de wind mee is, is het niet meer zo bitter koud. Bruggetje half af. Ik loop langs het centrum en ik denk dat ze weer krokodillen willen in de Oostvaardersplassen!! Er staat een Dixie! Fully equiped. Voor als het centrum gesloten is denk ik.

Ik loop naar het trapje. Het worden zomaar 5km vandaag! Die hebben we gehad. Op de foto’s zie ik een oude vrouw, maar ja, dat ben ik dan ook!

En dan fietsen in Zwift. binnen dus. Na de lunch en Rummikup met versgebakken cake. Net zo niksig als alles vandaag. Er zitten voordelen aan binnen fietsen! Ik noem ze alletwee: je kan met ogen dicht fietsen en je krijgt geen ijsklompjes als voeten. Verder is het nóg saaier dan buiten, duurt het eindeloos en ga ik lekker langzaam aan. Het regent in Watopia. Wel 2 keer! Maar ik word niet nat. Ik verveel me stierlijk. Hang ook een beetje op de fiets te hangen. Ik krijg cake!

Maar mijn buik doet pijn en krampt, dus ik smul het in kleine stukjes verdeeld over 25km op. Ook een voordeel van binnen fietsen: je kan lekker snaaien onderweg. En foto’s maken gaat soepeltjes. 🤔 dat zijn al meer voordelen.

De nadelen zijn dat ik moet klimmen. Dat het warm is. En vervelend. Ik ben ook even de bezitter van een of ander winnersshirtje, maar dat duurt niet zo lang. Ondertussen verzamel ik de kilometers. Voor Garmin krijg je elk kwartaal een badge als je 675(!)km fietst. Ik heb dat al 3 keer gehaald. Als ik vandaag 40km fiets, haal ik de badge voor de vierde keer dit jaar. Daarmee haal ik ook de jaarbadge en daar ga ik voor.

Dus ik zal die route van 42km wel afmaken, dan kan er weer iets van het lijstje af. Ik heb dan in totaal 1897 punten en ik wil tot 1900 komen dit jaar. Ik dacht aan het begin van het jaar 1700 te halen, maar daar ga ik dus ruim overheen! Ik zie 30km lang op tegen de laatste lange klim. Zonde van die 30km want zoals altijd het geval is, valt het mee en trappel ik gewoon naar boven toe. Langs de dino’s en de badeend. Ik haal 40km in anderhalf uur. Dan nog de stad in en de kerstman op een plaatje zetten.

Vincent komt er nog net even bij zitten. Het is niet dat ik er moeite mee heb, maar het is allemaal zo drammerig. Ik heb lekker naar muziek geluisterd. Ik haal de badges, netjes in de 100minuten van het schema. Ankes minitriatlon op de dinsdag voor kerst krijgt vorm! Maar na het avondeten breken we m toch af en gaan we niet meer tot laat zwemmen. We gaan morgen naar Lelystad.

24 December – Zwemmen, rennen en … kracht!

Gisteravond hadden Vincent en ik zo geen enkele zin meer, dat ik toch maar niet alle sporten op een dag ging doen. Vandaag een nieuwe kans en in de goede volgorde ook, want we gingen eerst zwemmen in Lelystad. hadden we de tijd aan onszelf en kon ik goed slapen. Vincent had een training van zijn trainer, maar die is toch wat snellere lieden gewend dan ik, maar goed: twee keer 10 keer 100m kan ik ook! Mijn Garmin vond de eerste 2 keer maar moeilijk en telde wat meer en de pauze niet, maar goed, daarna ging het goed. Ik vind het niet leuk, dat korte geraas steeds. Laat mij maar duur-zwemmen.

Het was wel iets drukker in de baan door de tempo-verschillen, maar dat is met hondertjes wel op te vangen. Na 10 keer moesten we 200m met achtje en met paddles. Ik doe alles altijd met achtje en Vincent nam de paddels. niet zo erg. Dan nog een keer 10 keer 100m. Voor de afwisseling deed ik de derde, zesde en negende wat sneller. Was even timen dat je niet achter de slome meneer zat en wel achter de snelle man met paddles. Er waren zo’n 4 a 5 andere mensen in de baan. In de loop van de tijd ging het zwemmen steeds beter. De tweehonderd daarna deed ik met paddels. Zwaar hoor. Toen moesten we nog 10 keer 50m doen op iets hoger tempo. Nou, dat is natuurlijk helemaal niks voor mij! Vincent was even naar de WC gegaan en daardoor bracht hij me in de war met hoeveel vijftigjes ik had gedaan. Ik deed elke keer mijn best! Niks voor mij, maar ach, ik ben er toch en ik heb de tijd. Een andere man zitten te mokken in de baan, maar gelukkig niet tegen ons. Ik doe dus uiteindelijk 11 keer 50m. Op een voor mij erg hoog tempo, maar dat zie ik pas achteraf. Ik zwem nog 100m uit en 25m extra om op een rond getal te komen van 3100m. Binnen de marge van de trainingstijd. Voor mijn doen heb ik echt ontzettend hard gezwommen met een gemiddelde van 1:52 op de 100m. Zo doe je dat dus: korte stukjes, dan tellen de keerpunten en de rust niet mee en kan je lekker hard!

Ik wilde dus gaan fietsen, maar toen werd de keuze: naar de AH of schoonmaken en dan is schoonmaken dus opeens aantrekkelijk! De kamer gesopt en opgeruimd, dat was wel even nodig. Mooie combi is dat toch, kracht en schoonmaken! Misschien moet ik daar maar een goed voornemen voor volgend jaar van maken, dat we weer echt gaan krachttrainen. Na de krachttraining had ik een uurtje ‘over’, dus ik had kunnen gaan fietsen, maar ik ben even op de bank geplofd. Daar voel ik me dan niet goed over, maar ik besef dat zo’n uurtje rust en niks en candy crushen meer oplevert dan weer moeten fietsen binnen. Buiten is het ijzig koud. Ik snaai niks, want ik moet nog hardlopen dadelijk! Ik vraag me af of ik een watje ben omdat het me maar niet lukt om 3 sporten op een 1 dag te doen nu of dat ik juist stoer genoeg ben om te gaan zwemmen en te rennen. Ik merk wel dat ik tot rust kom nu ik even niet hoeft te werken, want ik slaap beter en de HRV trekt ook weer bij! Mijn lijf slaat echter de periode over. Het blijft betrekkelijk kalm, maar ik heb wel erg veel krampen.

Dan gaan we hardlopen, Vincent en ik. Hahaha, wat grappig dat de uitvoeringsscore 100% is, terwijl ik werkelijk niets van de training heb gedaan! Er stonden 8 versnellingen van 150 meter, maar het ging zo zwaar en moeizaam, dat ik me er niks van aangetrokken heb. Eerder van de week kwam Vincent met het idee om met kerstlampjes te gaan lopen en het was de bedoeling dat ik het afwees, maar helaas voor hem… We zochten dus alle lichtjes uit, dikke kleren aan en we liepen de kerstnacht in. Op de Evenaar hadden we wind tegen en ik vond het amechtig zwaar allemaal. Niet koud, maar er zat weinig energie in. Mijn schoenveter ging los en we liepen met de lampjes nog uit naar de berg. De lucht was erg mooi en nog flink licht, terwijl de zon al onder was.

Op de berg lampjes aan in de flikkerstand. Ik had er 5 en Vincent lag helemaal dubbel van het lachen en was steeds afgeleid door de wandelende kerstboom naast hem. Ik voelde me meer een kerst-stoomtrein.

we liepen het geijkte rondje langs de plassen. Ik vond het wel mooi allemaal, maar ik had het te warm en het tempo was laag en de inspanning hoog. Ik ging dus niet die intervallen doen, blij als ik bleef lopen.

We namen de route binnendoor, niet langs de trap, maar eentje verder. Vincent liep vrolijk te babbelen en te grijnzen. Ze maken een nieuw ven met water en wij maakten nog een foto.

Toen weer langzaam terug met een ommetje hier en daar zodat ik aan de tijd kwam. Voor we de wijk in gingen, zette ik de lampjes uit! Ik maakte er 6,5 kilometer van met een gemiddelde van 6:08. Ach, het gaat nou eenmaal niet altijd vanzelf. Bij mij tenminste niet. Maar wat ook belangrijk is: Vincent vond het heel erg leuk! De kerst is begonnen.

• De kerst is begonnen met een loopje de kerstnacht in. Ik heb er niks mee. Elk jaar minder lijkt het wel. Iedereen die digitaal allemaal kerstwensen rondjaagt. Ongemeend. Onecht zelfs. Wij hebben er ook om gelachen met onze kerst-katten! Wij aten pannenkoeken. Geen dure kleding. Iemand poste van de week dat Kerst teveel lading heeft. Ik citeer haar (ze was ook bij de AH vanmiddag): “Het moet gezellig zijn, er moet uitgebreid gegeten worden, er moeten cadeautjes bij de boom liggen, er moet verbinding zijn. (…) Wat ooit bedoeld was als samen-zijn(…) wordt een lijstje van verwachtingen.” Ik snap het. Ik ga een paar rustige dagen tegemoet, omdat Vincent veel mag werken. Maar die ene dag waarop alles ‘moet’, dat is een verplichting waar ik torenhoog tegenop zie, omdat ik liever zou Rummikuppen in sportbroek dan aanhoren hoe geweldig de rest het voor elkaar heeft. (…) 1 dag maar..

25 December – Een solo wandeling en binnen fietsen met een boek erbij

het was koud, maar ik wil hoe dan ook even naar buiten. Warme sjaal aan en dikke sportbroek en dan heb ik het niets niet koud! Rob prutst met zijn computer, Vincent aan het werk en ik heb een muziekje op. Wat mij betreft is het een prima kerstdag zo: gewoon vrij. Uitslapen, de picnic aannemen, gewoon lunchen, op de bank hangen en de was doen. ‘s Avonds macaroni met erwtjes en knakworst eten, Lego bouwen en Rummikup spelen. Het is voor mij een heerlijke vrije dag. Al dat gedoe en gedonder met vreten, sjiek en gezellig doen komt morgen wel. De kerstgedachte is wat mij betreft toch ver achterhaald: niemand staat meer stil bij de geboorte van een kerstkind die symbool staat voor hoop of niemand die nederig de donkerte viert. Het is lichtjes branden alsof energie gratis is, veel vreten alsof niemand obesitas heeft en gemaakte gezelligheid voor op de social media. Ik wandel lekker en tegen de wind in is het wel bitterkoud! Maar mooi met de zon.

Ik ben altijd blij als ik buiten ben geweest. Ik ben blij met onze ‘kerstkaart’ van de katjes. En ik kruip weer lekker naast hen op de bank.

k kan op de bank blijven zitten en een boek lezen, maar ik kan ook op de fiets binnen zitten en een boek lezen. Het wordt dat laatste. Het hoofdstuk van Richard.

Ik heb een nieuwe fiets in Zwift en die gaat blijkbaar sneller. Ik maak me niet extreem druk, ik fiets gewoon. En ondertussen lees ik. Ik maak de route af. Soms kijk ik even, want New York is uitgebreid en leuker gemaakt en geworden.

Na een uurtje heb ik al 30km gefietst en is de route klaar, maar ik moest 70-90 minuten. Ik maak nog een rondje extra in Central Park en begin niet meer aan het volgende hoofdstuk. Ik moet het nu even goed bijhouden, dat de kilometers in Zwift en in Garmin niet dubbel tellen, want we sparen nog voor vuurwerk!

Voor mij een prima kerstdagje zo. Laat de rest maar stralen met hun kersthoedjes op en hun ledlichtjes aan. Ik heb lekker gefietst zoals op mijn schema stond, al klopt in Garmin de wattage en uitvoering van geen kant. Het kan me niet meer schelen. Ik heb 35km gefietst op 30,3 gemiddeld. Misschien helpt de fiets toch. 235 hoogtemeters. En doorrrrrrr…..

26 December – Kerstloopje in 10 foto’s

Al de hele week goed geslapen! Weinig stress is goed blijkbaar en dus 4 badgepunten en dus 1900 gescoord.
Foto 1: een run voor elk family event! Ik snap het, dat moet ik ook.

Het is koud, ijskoud. Maar daar kan ik me op kleden. Er staat niks op het schema, dus is alles goed!

Foto’s 5: ik heb het warm. Ik doe inmiddels een omgekeerde piramide: eerste 4km elke kilometer harder, dan 4 km elke km zachter. Maar wel blijven rennen. (Even ministop voor schoenveter). Zoiets ontstaat pas in km 2 of 3 als ik steeds sneller ga en dat goed voelt. Ik hou er van: je hoeft maar 1 tijd te onthouden: die van de laatste km!

Vertragen valt veel zwaarder dan versnellen! Ik kijk op mijn horloge en ben bezig met de tijd en de afstand. Moet de wijk nog even rond.

Ik ben klaar voor het familiegebeuren, veel gourmetten en files (voor zover je daar klaar voor kan zijn).

27 December – Wandeling door het bos maar weer

Suikerdip? Teveel vet gegeten? Teveel drukte? Het grijze weer? Eindejaarsblues? Hormoondschommelingen? Anyway: ik voel me neerslachtig, somber, prikkelbaar, laag.

Wandelen helpt niet, uitslapen niet, Lego afmaken niet, spekkies eten niet. Maar ik doe wat ik moet doen: candy crush, lego auto afmaken, duolingo, de was, de stappen halen, de wandeling halen. That’s it for today.

28 December – Duurloopje en kerstchocolaatjes in de aanbieding!

Allemaal net niet: geen 15km, niet gemakkelijk, niet genoten, niet hard genoeg. Weer een plee-stop en een bos-dump. Voor de laatste keer het bos door voor het dicht gaat. Denk ik elke keer. Maar eerst gewoon saai. Lopen te piekeren over vanalles: sportprogramma 2026, meedoen met de streak, hoe januari door te komen (zonder streak), is dit gezond om te doen, vind ik het wel leuk, zal ik kilometertjes sneller inbouwen. En zo de hele tijd in een kringetje. Het was glad op het fietspad in de schaduw. Voorzichtigheid geboden! Dat loopt niet makkelijk.

Ik liep gewoon door en hield het tempo kalm. Allemaal goed te doen, maar niet met gemak. Was niet koud, handschoenen uit. Bij het centrum naar de wc. Was van tevoren gegaan, maar al dat eten… de wc was te vroeg. En weer verder! Het is allemaal mooi langs het water. En behoorlijk druk vind ik. Ik ga het bos in wat straks weer dicht is. Bankje, bekende bochtjes. Ik luister muziek. Het is lastig glad hier. Ik verzamel kilometers, maar het telt niet snel op. Tempo blijft rond 6:00 en dat is prima. Ik zie de hele tijd ‘wrens’, winterkoninkjes! Nog nooit opgevallen, maar ze vliegen aan alle kanten met me mee. Ik stop om er 1 te fotograferen.

Dan het echte bos in. Ik weet niet wat het is, of ik te gespannen ben (mijn zus op visite), te warm, te ongedurig of melancholiek; maar echt supergeweldig voelt het allemaal niet. Geen pijntjes of ergens last van, maar het voelt allemaal niet goed (genoeg).

Via het kronkelpad en dan in mijn lievelingsbosje moet ik opeens. Diarree: dag krokodillen. Ben net op tijd klaar. En dan maak ik nog een extra krulletje om 13 van de 15 km te halen. Ik heb het even iets meer naar mijn zin omdat ik me realiseer dat me dit hardlopen wel gewoon lukt.

Dan terug naar huis. Ik vergeet de weg een beetje, dat ik er nog niet geweest ben. Zie mensen voor de 3de keer. Naar huis gaat iets harder. Het houdt niet over. Na 13,57km thuis. 5:59 gemiddeld. 6:37 uit-thuis.

Na de visite van mijn zus en zwager stelde Rob voor naar de Jumbo te wandelen voor de kerst aanbieding. Niet dat we dachten dat we nog zouden vinden, maar ze hebben daar ook bitterballen. Ik wilde de stapjes zetten. Ook nu weer glad, net als bij het hardlopen. Mooie lucht.

Er was nog kerstchocolade. Voordat wij kwamen. En bitterballen. Weer naar huis gelopen door het stille kerst achtige centrum. Hou ik wel van zo.

29 December – Anke werkt en wandelt en raakt de tijd kwijt!

Na een dagje werken met 2 telefoontjes, een bergje tickets en allemaal opzeggingen even naar buiten. Ik zette de boontjes aan en ging wandelen. Muziek op. Stappen maken. Regen. Droog. Regen. Bij de plus geen meloenblokjes. Verder wandelen. En toen naar de Ah en toen belde Rob waar ik bleef. Het eten was klaar. Ik was veel en veel langer weg geweest dan het half uurtje wat ik in gedachten had! Ik snap er niks van waar dat gebleven is. Snel eten dan maar. Logisch ook dat ik langer weg was, want ik heb 4 km gelopen. Maar blijkbaar had ik dat allemaal totaal niet door.

30 December – Een laatste prachtrondje rondom de Oostvaardersplassen en de laatste zwemtraining van dit jaar 2025m!

Wat een prachtig licht! Wat een mooie nieuwe manier van de plassen zien! De ondergaande zon in de koude lucht. De stakige bomen. De gouden gloed! Het blauw is op deze manier mijn allerlievelingste kleur.

De oranje zon die te fel is. Veel te weinig wind. Alles leek anders als op een zomerdag met een zonsondergang in korte mouwen en korte broek. Het is me extreem bekend, maar dit was totaal nieuw. Deze kleuren heb ik nog nooit gezien. Heel erg mooi. Ik bleef maar foto’s maken, terwijl dat met de handschoenen gedoe is. Ik dacht voor ik ging: ik probeer het gewoon, zou 1 laatste rondje in december niet stoer zijn? Ik reed (onnodig) om via de Trekweg.

Ik had het eigenlijk de hele weg niet koud tot op het laatst. Toen werden mijn voeten steenkoud. Ik had wel wat trek onderweg, maar stoppen voor de meegebrachte koekjes leek me niet handig, want dan zou de zon te snel onder zijn en het te koud worden. Ik had de muziek lekker hard aan staan. Toen ik wegfietste zei een man op straat: oh, wat goed van je. En daar hield ik me maar aan vast. Ik zag wel andere fietsers, allemaal snelle mannen die hun tellertje zagen en de ganzen op het water hebben gemist. Ik zag zelfs het adelaarsnest en de adelaar, nu de bomen kaal zijn! Ik ging niet hard. Hoefde ik niet van mezelf. Ik ben nou eenmaal niet echt geweldig of snel of dat ik veel doe op een aantrekkelijke manier en dat zit me akelig vaak dwars, maar vandaag dacht ik alleen maar: eigenlijk is Nederland ook mooi! Dit is ook lekker! Dit is wat ik doe en kan en wat mij lukt vandaag. Op deze decemberdag!

Ik vond mezelf best dapper, maar dit was absoluut niet echt moeilijk. Alleen had ik iets meer verwacht van wind mee op de dijk.

Ik heb de duurtraining van deze week volgemaakt en ik ben blij dat ik buiten was. Toch fijner dan me binnen helemaal de sloomste fietser voelen. Al was dit ook niet snel. Maar ik schrijf weer 3,60 bij voor het vuurwerk wat we al hebben gekocht! Nee M, ik ben absoluut geen held. N O T. Just me.

tva training van R intervallen training in baan 3 zonder snelheid. Lekker veel inzwemmen, maar daar mist 50m! Duur ging prima vandaag in het warme water, maar we zat weinig snelheid of raketstof in me. Met de mannen W en S in de baan. Anke sukkelt er wel achteraan. We doen elke keer 150m met 2 banen sneller. Evenzo goed. Dan 50m eigen slag en dan doe ik borstcrawl hoor.

Dan nog 3x150m met banen versnellen. En 100m vrij. Toen 3 keer 3×50 met 1x inhalen en dat is dan lastig voor mij. Maar goed, ook daar vergiste Garmin zich een keer 25m. We zwommen 150m vrij en die deed ik zonder achtje. Valt vies tegen qua tempo! En toen was ik er klaar mee. Geen enkele zin meer. Maar nog 1 troef uit te spelen: 50m uitzwemmen en toen zaten er 2025 m op!! Het jaar is zwemmend klaar! Normaal zou ik de 75m er bij optellen, maar deze keer niet! Ik accepteer dan maar dat het tempo 2:04 is in plaats van 2:00.

31 December – laatste loopje in het jaar 2025 en waskracht! met zo’n onvermijdelijke terugblik…

Het ging niet vanzelf. Bij mij gaat zelden iets vanzelf, heel soms lukt dat. Maar ik heb weer tien kilometer volgemaakt. Ik had eigenlijk nog een keer 2 minuten moeten versnellen, maar ik was rond en de zin was op. De eerste keer versnellen naar 5:00min/km de brug af lukte! De tweede in het bos ging op 5:16.

De derde was het veel te glad op het fietspad, overgeslagen. De vierde over een smal én glad pad ging in 5:30. Daarna elke keer wandelen kon ik!! En vijf keer 10 minuten hardlopen lukte ook aardig. Ik moet er altijd even in komen, want warming up doe ik niet. En dan is er later een basistempo van 5:49 en dat vind ik helemaal prima en ben ik tevreden mee. Onderweg wist ik dat ik toch weer moest, dus ik heb me bij het bankje ook een stopje gepermitteerd.

Ik loop gemiddeld 5:54 volgens Garmin, maar met de stops erbij is dat 6:24. Valt me mee.

🍾 Vorig jaar zeiden Vincent en ik tegen elkaar: voor elke sportkilometer die we maken, leggen we een cent opzij voor vuurwerk. 🎆 Vanavond knal ik voor 95 euro vuurwerk af! 🎇 Ik drink vanavond een glas champagne minder, zodat ik voor 2026 geen beloftes hoef te doen! ☺️

Eigenlijk is zo’n jaar puur iets administratiefs, niks meer of minder dan een datum.

In 2025 stonden heb ik de drie eerder onafgemaakte wedstrijden kunnen finishen:

• de Berenloop Marathon die in 2013 werd afgelast
• De Halve Ironman Hoorn die ik in 2023 vrijwillig staakte na het fietsen, vanwege een blessure
• De Hardman Full waar ik in 2023 vanwege die blessure na 4,5km zwemmen, 175km fietsen en 29 kilometer wandelen moest opgeven vanwege onderkoeling. 

Daarnaast stond ik aan de finish van 2 halve marathons in Nijkerk en Amsterdam, de 10 kilometer Weerwaterloop, de 5 kilometer in de Dronten Kerstloop, de 10 engelse mijl in het Twiske en de 30 van Almere én de Wandelvierdaagse Utrechtse Heuvelrug. ✅ 

Bij een kwart triatlon in de Wellerwaard en de achtste triatlon NPW ben ik op doordeweekse avonden ook gefinished. 🏁

Hardlopen: 1539 (op 2023 na het laagste). Komt door een blessure in januari en februari. Zijn toch 15 euro voor het vuurwerk.
Fietsen: 6837 (vorig jaar meer, maar op 1 na meeste ooit). Dit is een flinke kostenpost voor het vuurwerk met 68 euro! Maar dat is ook logisch.
Zwemmen: 220km- opvallend veel! Zwemmen kost veel tijd en levert weinig vuurwerkgeld op. 22 Euro.
Wandelen: 843 km, dit is echt meer dan ooit! Ik had zelfs niet meer in Coronatijd! Bijna 8,5 euro. Maar dat kost wel erg veel tijd. Dus omgerekend is het niet zoveel.

Krachttraining: 45 uur, dat is ook meer dan ooit, maar niet helemaal allemaal even zuiver. De laatste ‘training’ was het ook om alle was op te ruimen en te strijken. Dit is alleen maar tijd, levert niks op voor de kilometers qua vuurwerk.
Totaal: 9448 kilometer en 730 sporturen: dat is allebei meer dan ooit tevoren.
95 Euro uitgegeven aan vuurwerk.
Tot zover de statistieken. 📊

Uren en uren aan training. 💪🏼 

Naast werken, huishouden en een gezin. 🧑‍🧑‍🧒

Een blessure overleefd in februari. 🤕 

Vele kilometers gewandeld. 🚶🏼‍♀️ 

Extra uren gewerkt 💻 

Zorg voor naasten en ouders. 💕

Het mooiste sportmoment van 2025? Fietsen in de Gap of Dunloe in Ierland! Regen, 17% omhoog, paardekarretjes die in de weg rijden, vallen; maar een elfachtig prachtig landschap en pure schoonheid. Ik dacht alleen maar voor urenlang: “dit is te geweldig, om hier te zijn, hier te fietsen.”

Non-sporting victories:

• Afgevallen! (en nu weer aangekomen, maar ik weet dat het er af zou kunnen als ik weer wil)
• het Spookhuis in de Efteling! Wat een belevenis, vooral die eerste (3) keer.
• Complimenten op mijn werk
• Elke dag Duo Lingo. Je zou bijna zeggen dat ik iets kan met Iers inmiddels, hahaha.
• Met Vincent samen sporten 💜 ohnee, dat is toch weer sport…
• Alles geblogd
• Elke dag 30 minuten gesport, behalve op 6 november, toen kwam ik maar tot 28 minuten en dat ging onopgemerkt. Op 12 november haalde ik het half uur ook niet, want ik wilde maar 5,2 kilometer lopen en dat ging in iets minder dan een half uur. Toch weer sport….
• In Ierland geweest. Op Inisfallen Island. Met Rob en Vincent én Joyce 💚🤍🧡
• Ruim 1900 badgepunten in Garmin (ja, ook sport….)
• Elke dag minstens 5000 stappen. Elke dag. Viel niet mee op de kantoordagen thuis.
• De was bij kunnen houden en het huishouden ook!
• Rob. ❤️

Op naar het volgende jaar! Er zijn al veel plannen… maar eerst: Vuurwerk, Oliebollen en Champagne!

21 december

Tja, de vijf. De vreselijk vijf. Die hadden we nog niet gehad. Vond ik spannender dan de halve marathon in A’dam. Ik wil onder de 25 minuten komen. En dat geeft druk, daar kan ik niet tegen. Gewoon gegeten, het zijn er ‘maar’ 5. Op tijd in Dronten. ER ZIJN GEEN WC’s, voor de dames. HOE DAN. De paar die er zijn, staan overvol. Nou, dan niet. Ik kan nog net Joyce een dikke knuffel geven. In het startvak even kletsen met Annemieke en Gerrie. Ik ga kort-kort. Gerrie heeft zelf handschoenen aan, maar zij is dan ook nog ouder. Ik vind het allemaal onrustig. Ik sta te ver naar achter! Vanaf de start ga ik hard (ik zal wel moeten) en er lopen veel suffies in de weg. Ik neem zelfs even het gras, om ze met gemak in te halen. Het hangt af van de eerste kilometer, die zet de toon. Ik zie Rob en Joyce.

Ik ga zo hard als ik kan. En dan bedenk ik na een meter of 800 dat ik in Dronten nog nooit zonder een blessure weggekomen ben met een goede tijd. Dat drukt de stemming. Bedenk dan maar eens bij jezelf: en nu zou het niet erg zijn, geef alles wat er in zit. Ik hijg als een stoomtrein. Eerste kilometer in 4:38 ofzo. Haha, dat kan ik helemaal niet!! Ik let nergens op, loop gewoon alleen maar zo hard als ik kan. Niks genieten, doordrammen. Oversteken, ik zie wel veel mensen, maar mijn hoofd zeurt alleen maar: dit kan je niet. De tweede kilometer ook dik onder de 5 minuten. Ik kijk gewoon per kilometer. Ik zie mensen wandelen en ik word misselijk. De WC hoef ik niet, maar opgeven schreeuwt moord en brand. Voor wie wilde ik ook alweer hard? Ik zelf toch? Dan heb ik er zelf ook alles over te zeggen. Ik probeer aan te haken, maar dat lukt me niet. Ik hoef geen water te drinken, maar om af te koelen. Ik zweet me kapot en ik blijf heel hoog in de adem zitten. Ook kilometer 3 onder de 5 minuten. Ik ga wel iets goed doen, hoe dan ook. Maar leuk? Nee, niet mijn ding, dat jezelf afbeulen. Kilometer 4 gaat in 5:02, verdomme. Niks verloren, maar daar baal ik dan toch van. Nog 1 km maar. Ik heb het echt moeilijk! De straten door. De omgeving boeit me niks. Niemand hier die ik ken. iemand zegt: nog 400m en ik tel ze meter voor meter af. Geen idee hoe hard ik ga, maar meer dan dit kan ik simpelweg niet! Mijn benen wel, maar het hart en de longen niet. Ik ben blij als ik de finish zie, maar aanzetten: no way anymore. Ik zie een sub 25 staan (net) en ik ben kei-blij. En hartstikke kapot. De 5km is vol en de eindtijd is officieel 24:25. Een PR. Ik heb nog nooit zo hard gelopen! Blij? Nee. Want Vincent is niet blij. De medaille is ook stom.

Ik heb nog niet eerder zoveel tijd nodig gehad om bij te komen. Chocomelk drinken, warme spullen aan doen omdat het moet. Stomme afstand. De kaart is vol. Alle loopafstanden afgevinkt. We gaan snel weg, maar eigenlijk zou ik liever bij Joyce blijven. Vincent gaat naar zijn werk. Ik zie in de auto dat ik tweede dame 45+ ben! Gaaf. Van de 43 dames tot 55. Dat is wel netjes toch? Maar ik ben niet bloedjetrots of superhappy.

Het is wel EXTREEM lief en goed dat mijn trainster Annemarie vanaf haar vakantieadres (!) vrijwel direct reageert dat ik een toptijd heb gelopen! Ze meent het. Voor haar en voor Vincent zou het een simpel te halen tijd zijn, maar voor mij is dit maximaal en dat ziet ze en erkent ze en waardeert ze! Niks zichzelf eerst, maar ze ziet mij. En ze doet ook nog alsof dat logisch is. ‘s Middags doe ik lekker rustig aan met Lego bouwen en patat eten, maar niks overdreven. IK HEB NERGENS LAST VAN. Geen blessure, geen kniepijn, geen last van rechtervoet, niks. Maar ik ben er wel moe van en unhappy. Helaas.

1 December – Wandelen na het werk en kracht

Slechtere nacht weer. Al die donkerte ook! En de ongemakkelijke temperatuur wisselingen. Verder voelt het okay-ish. Geen extreme pijntjes, geen blokkades. Wel moe-achtig en achteloos. Maar tot nog toe valt dag 18/19 mee. Het hele experiment valt mee. Nieuwe telefoondienst. Ik probeer alles op orde te krijgen. Overzicht verzamelen, pakken en houden. Ook al is het veel, het moet kunnen.

De telefoon is enorm wennen, maar de klanten lijden er niet onder. Ik doe mijn ding. Stukje bij beetje. Sommige dingen vallen mee, sommige tegen. Ik blijf wel blij. Maar na het werken wil ik maar 1 ding: naar buiten! Het regent niet, maar het waait koud. Rob en Vincent gaan mee. Het helpt om buiten af te koelen. Saai blokje om, maar de heren kletsen wel door. Stappen gescoord, half uurtje gesport. december is begonnen. Ik ben niet extreem moe of lastig of wanhopig vandaag. Een beetje gelaten. Ik heb weinig trek.

Geen zin in kracht. Beetje doorheen gefröbeld. Het lijkt makkelijker te gaan. Behalve het planken. Ik begin de oefeningen te kennen.
1 is als n pannekoek de halter voor me houden en squatten. Niet heel leuk, maar te doen. 2 kilo.
2 is armpje omlaag langs been. Niet moeilijk. Of ik doe het niet goed. Twee kilo.
3 deed ik met 4 kilo en dat was volgens mij wat zwaar. Maar ik lig erbij en duw met de armen de halters omhoog. Deed ik 10 keer ipv 12 omdat het zwaarder was.
4 is dan staand en de kast vasthouden en naar beneden. Vind ik best stomme
Oefening.
5 moet ik staand twee halters omhoog duwen. Dat knakt. Maar steeds iets minder.
6 is dan de vreselijkste: de plank. Terrible. Ik doe al geen side plank meer. De langste 30’seconden.
7 dan iets met haltertje omhoog en de buikspieren even flink gebruiken leuk is een groot woord, maar ik kan iets!
8 is in een V zitten. Dat vinden de buikspieren dan moeilijk: stil zitten. Duurt heel lang.
9 tot slot is de schuine buikspieren armpje links naar beetje rechts. Het is een grappige oefening.
Dan is het klaar.
Weinig pauze genomen deze keer. Ben ik er lekker snel mee klaar! Duurde toch al te lang. Ik was er na 16 minuten al klaar mee. Dus dan is nog een keer 16 minuten best goed toch?
Ach, ik ga er beter van zwemmen… hoop ik.

2 December – Lunch- en avondwandeling

Net goed genoeg geslapen. Ik doe echt wat ik kan qua werk. Maar de dinsdagen zijn zwaar. Er is veel werk en ik doe ook veel, maar na de presentatie ben ik wel even écht moe. En dan de noodlijn nog. Allemaal net niet genoeg gedaan. Geen puf meer voor sport. Tussen de middag begonnen met wandelen en dat s avonds afgemaakt. Leuk vormpje door de wijk in 2 delen.

3 December – Zwemtraining TVA van JC baan 2 iets met tempo?!

Slecht geslapen. Ik maak me wel zorgen om de websites en de lasten en de uren. Vroeg op. Lange en zware werkdag. Ze stellen me gerust maar de druk blijft toch.

In combi met vermoeidheid gaat het niet best. En afscheid van de collega wiens werk ik moet overnemen. Ticketjes. Een hoop overnemen. Door mekaar. Klanten spreken. En ik weet niet of ik dit kan blijven doen. Het gevoel alsmaar achter te lopen blijft. En dan zwemmen? Vincent is later, maar echt erg is zijn ‘ongelukje’ niet. Ik heb hoofdpijn, ben moe en ik heb krampen en geen zin. Ik ga gewoon even nat worden voor het half uurtje sport. Het is stom. Een tempo training. Ik zit met R en Lalala en e in de baan. Ik ga niet alles voorop, maar we wisselen een beetje. Al doet R het meeste werk. Ik tel al na 6 minuten af tot het half uur. Tempo is niks voor mij, maar ik doe het gewoon. Rug en school is nog minder. Ik voel geen tempo. Heb ook geen pijntjes ofzo, maar vermoeidheid is vreselijk. Achteraf heb ik het snelste gezwommen sinds tijden, wat ik dus totaal niet snap. Maar net als met teveel: er boeit mij niks.

Ik had al met Vincent afgesproken niet de tijd vol te gaan zwemmen. Het kan me ook niet schelen als de training geel of rood is. Een half uur bewegen is soms moeilijk genoeg. Ik maak het half uur vol en wil dan de mijl halen, maar na 40 minuten is het meer dan op. Afgedraaid. Alleen nog maar vreselijk veel zin in frietjes.
Qua hormonen is het nog best goed, ik vind het werk erg leuk (alleen teveel), ik heb meer dan de liefste collega’s die helpen en geruststellen, maar ik vind die donkerte zwaar. Nauwelijks daglicht zien. Maar het licht boven in het WTC is erg mooi. Hoewel ik oververmoeid ben zonder te sporten heb ik weinig pijntjes meer. Alleen de hrv blijft dramatisch hoog en de onrust dwaalt ook maar rond.

4 December – Hardlopen wu12’-5x1min op tempo 5’00-4’rust

Ik ren de hele dag harder achter de feiten aan dan ik een marathon ren. Er zit ergens een extreem hinderlijk geluid in huis wat niet te lokaliseren valt. Er is en blijft en komt teveel werk. Ik heb het gevoel een brandje te blussen, terwijl verderop de vlammen weer uitslaan. Tickets en websites. Aan de lopende band.

Dan ga ik hardlopen. Meteen na het werk. Donker is het toch. K had ook al diarree. Ik heb 200m gelopen en dan voel ik me al beter! Ik snap het wel ergens als mensen elke dag moeten rennen tegen stress. Eindelijk iets wat ik kan! Mijn benen doen hun werk. Niet over nadenken. Tempo is niet echt boeiend, maar het ligt hoog! Ik kan tegen het donker. Niet echt koud ook. Wel druk. Muziek aan. 12 minuten inlopen, met gemak 2km. Dan 1 minuut sneller en dat is net bij het oversteken. Jammerdebammer. 4 minuten rust valt ook wel mee, staat ook best een tempo. De minuten versnellen daarna lukken wel beter. Ik ga gewoon door. Nergens last van of echte moeite mee. Of juist met alles? Ik krijg het warm. Ik stop even bij het sluisje. Omdat dat kan.

Fotootje. Ademhalen en door. De vierde keer is wat minder vanzelf. Ik ga helemaal om de eilandbuurt heen. De vijfde keer lukt weer wel en dan rustig uitlopen. Alles gaat 10+km/u. Ik maak 7km vol. In 39 minuten oftewel 5:31 gemiddeld! Fors voor mijn doen. Garmin keurt het af. Vo2max lager. Uitvoering: 65%. en met stopje 5:43 gemiddeld. Ook nog leuk. Hoge hartslag. Maar ik ben vooral blij! Het heeft me goed gedaan. Hopelijk geen last achteraf.

Alles gaat slechter: moe, ietsje angstig om alles verkeerd te doen, langzaam van begrip.. maar niets ergs: niet vreselijk ongelukkig, niet extreem moe meer, geen blessureachtig pijntjes. Hrv laag, vo2m omlaag, in Garmin is alles rood! Maar het voelt eerder rozerood en dat valt me mee nu ik van mijn eigen hormonen afhankelijk ben. Wel slecht en onrustig geslapen.

5 December – Een ijskoude fietstocht buiten met Vincent samen

Weer een klote nacht. Op de bank in slaap gevallen, naar bed gestrompeld om 12 uur. Desorientatie. Rechtervoet peesplaat doet pijn. Balen. Buikpijn ook. Moe. Jankerig. Misschien toch de hormoonomslag vandaag. Koud. Rommelig. Ongeconcentreerd. Geen goeie dag. Kan wel een uur op de bank hangen en wat langer blijven liggen. Zie op tegen 10em, wat als dat slecht is voor de voet? Maandagavond fysio geboekt.
Vincent en ik gaan fietsen. Gravelbike en Vincent neemt het motortje mee. Ik heb een vermogensmeter op de gravelbike! Da’s lekker. Met wat vertraging gaan we. Idee was rondje oostvaardersplassen, maar het blijkt kouder dan we dachten. Koude voeten was ingecalculeerd. Maar ik had ook een koude borst en Vincent had steeds koudere handen. Het waaide erg koud. We gingen door het bos en dat was wel lekker. Maar tempo of kracht zat er niet in vandaag. Bij ons allebei niet. We lieten het rondje ovp gaan en kozen voor noorderplassen. Binnendoorpad. Kunnen we terug over de dijk. We hebben een boel gebakkeleid over de route. Maar het werd het Wilgenbos en dan buitenom. Stopje bij het sluisje.

We hadden elke keer de neiging snel weer naar huis te fietsen. Maar toch niet gedaan. Een enorme doorzetten-training. Ik heb die vaak genoeg, maar Vincent had het zwaar. De bruggen waren totaal niet aan mij besteed vandaag. Koste me een bak vermogen!! We reden langs de tennisvelden en over het fietspad. We zagen geen enkele andere fietser! We hebben ons enorm verbaasd over de geplante stokjes: zouden dat bomen worden? 😄

en dan de np-wijk door en de dijk op. Een klein zonnetje maakte het mooi, maar de ijskoude wind bleef.

We wilden naar huis. Nog even over het industrieterrein.

Ik fietste 47 seconden te lang, maar de training heb ik niet eens aangezet. Ijskoude voeten. Verder viel het me mee qua kou. Wel moe. Maar dat is de hele dag zo. Alles sleept zo een beetje door.

6 December – Binnen fietsen en buiten wandelen

Garmin s*cks – unproductive 😡😩 Nog een uitvoeringsscore van 62% ook voor het binnen fietsen! Dat valt me mee. Het lukt me niet om dat gedoe met de wattages onder de knie te krijgen. Ik probeer de training te volgen, maar het lukt me niet. Dan niet he.

Ik zit weer in Zwift – Gentil 8 in France deze keer. 30 kilometer in totaal. 300 hoogtemeters bij elkaar. Opgestaan om met Vincent te yathzeeen als hij op de fiets zit. ik moet zelf ook losfietsen, maar met verschillende blokken, die toch hetzelfde zijn. Garmin neemt dat op en dat sucks. Fietsen binnen eigenlijk sowieso. Ik ga veel te langzaam, iedereen racet me voorbij, ook als ik 30+ rij. En het klimmen kan ik niet. Het is belachelijk, want in real life kan ik dat goed, maar in Zwift ben ik een riseetje. Ik zwoeg omhoog en omlaag is ook niet mijn voordeel blijkbaar.

Ik verveel me. Ik heb niks te doen. Ik baal. Ik zweet me helemaal kapot. En ik wil gewoon kilometertjes maken. Ik krijg een ride-on van niemand minder dan ES, die alleen maar vlak op en neer rijdt in een groepje. Misschien moet ik dat ook eens proberen. In de kerstvakantie. Een dagje op en af de Zwift. Maar nu maar eens een uurtje vol proberen te maken. Ik laat de training maar een beetje los. Lukt me toch niet. Ook al niet. Ik heb alleen een kopje thee. laat de chocolaatjes dicht. Als de route af is, heb ik nog 10 minuten training over. Ik ga nog maar een keer omhoog en omlaag en maak 30km, de training en 300 hoogtemeters vol. Verre van geweldig natuurlijk. Voor mij een aardig gemiddelde van 27,5. Maar ik ben een vrouw van 52. Mijn hormonen liggen weer dwars en ik heb krampen. Tot nog toe gaat het experiment best goed, maar ik was de krampen en de lasten vergeten. Ik ben onwijs blij dat ik niet hoeft te zwemmen vandaag. Dat lijkt me enorm veel tijd op te leveren! nog 34 kilometer in Zwift en nog 73 hoogtemeters te gaan….

ik wil nog naar buiten. Ik moet frisse lucht! Ik moet de stappen ook nog halen. Rob gaat mee. Het is droog. Het is niet koud. Wel grijs. Onderweg regent het een beetje, maar niet echt veel. Ik vind het wel lekker buiten! We lopen langs de werkzaamheden. Er is een nieuwe berg en een nieuwe brug. Ik vind het heerlijk om met Rob te wandelen, al heb ik niet heel veel te kletsen de hele tijd. Maken we lekker 5km vol. feels a little bit better.

7 December – Twiske Molenloop Terrible Ten Miles (16,1km)

8 December – 2 keer wandelen

Veel gezweet vannacht en dus slecht geslapen. Geen last van het lopen!!! Wel van veel werk. Met zoveel tickets lijkt er geen beginnen aan. En telefoondiensten met een aantal belletjes. Ik weet niet goed waar te beginnen. Wil meer dan er kan. Dat geeft veel onrust. Mijn achillespees trekt een beetje mee en draagt letterlijk de stress. Tussen de middag (het is zó snel 12 uur!!) even een blokje wandelen met Rob. Zie ik nog een beetje daglicht.

De middag zit weer vol: tickets, uitzoekwerk, websites, uitleggen. Ik baal er gewoon van dat nergens genoeg tijd voor is. En dan kunnen ze wel zeggen dat het niet aan mij ligt, maar ik hou er een rotgevoel aan over als er teveel blijft liggen. Na het werk loop ik andersom met Vincent. In het donker. Ik sla vandaag de krachttraining over en ga naar de fysio. Dacht ik donderdag echt nodig te hebben, maar nu valt het mee. Ik ben dus echt heel, heel blij dat ik zo hard kan lopen en dat ik daar geen enkele last van heb!! De fysio en ik moeten wel lachen: ze zegt wel tien keer dat ik moet ontspannen, maar het lukt me totaal niet, hoe ik mijn best ook doe. Daar kan je dan maar het beste om lachen.

9 December – Weer wandelen

Het voelt niet goed. Het werk is en blijft leuk, maar veel te veel. Ik ben van 8 tot 6 bezig met werk en spanning en druk en stress. En dan slecht slapen s nachts, zweterig wakker en ook onrustig. Was gister bij de fysio en mijn achillespees is behandeld. Ik loop op mijn tenen en dat trekt. Ook nu ik weinig sport zit de spanning in mijn lijf. Bij mij zitten blessures in mijn hoofd en trekt de spanning door mijn lijf. Nadeel is dat ik er weinig aan kan veranderen. En ze helpen me, mijn lieve collega’s; maar ik voel me gejaagd. En er is meer dan werken: een vaatwasser, een gesprek op school, aandacht geven aan mensen, me zorgen maken om ‘me bestie’ en ik denk dat de hormonen nu ook rond beginnen te dansen. Ik ben niet ongelukkig, maar wel heel erg moe. De donkerte, de uitzichtloosheid en zweetbuien helpen niet mee. Ik heb moeite om alles te volgen.

Zwemmen overslaan is prima. Naar het zwembad gaan, al die luitjes: dat is me net teveel en kost meer energie dan ik heb. Dus even wandelen. Het is warm buiten, droog en het waait. Vincent loopt mee. En dan ben ik opeens kwijt waar ik ben. Dat is raar, want ik ken de wijken blind, maar mijn hoofd is dan te moe. Komen we anders uit als ik denk. Maar we wandelen een half uur weg, stappen gehaald en buiten geweest. Er zijn belachelijk veel kerstlichtjes. Als er nog iemand zeurt over een energietekort… Ik adem gewoon door. Day by day. Lá i ndiaidh lae.

Ik doe wel weer netjes de peesplaatoefening. Paar minuten per dag die zorgen dat de rek uit het lichaam gaat. Niet meer op de tenen willen lopen. Raketten op de trap. Snel op, 4 tellen terug, 1 tel rust.

10 December – hardlopen tussen werk en kerstwerk.

Weer een hoop drukte, maar ik krijg het weggewerkt en ik krijg hulp van veel lieve collega’s. Maar toch ben ik gespannen aan alle kanten. Zweterig. Ik verheug me op hardlopen. Al als ik opsta. Maar eerst een ochtend tickets wegwerken wat supergoed gaat en grip krijgen wat ook lukt en dan uitleg geven aan een collega die ook mee gaat helpen! Ik heb mijn hardloopshirt aan en doe om half 2 een korte broek aan. Het is warm, maar in het begin nog koud. Vincent gaat mee op de fiets. Ik moet echt even wennen aan rennen overdag in de baas zijn tijd. En toch ook gewoon in mijn pauze. Vanavond is er kerstdiner en veel mensen bij elkaar en dus extra stress, dus dit moet even, dit hardlopen.

De eerste kilometer is nog hopeloos en voelt als wegrennen om niks. Dan 30seconden waarin ik dacht te moeten versnellen maar het is juist rust! Het gaat goed. Ik heb niet veel te vertellen. Maar ik vind het wel leuk dat Vincent naast me fietst. Onverhard. Het gewone rondje. Niks moeilijks. In de derde kilometer voelt alles al rustiger. En warm. De brug is al bijna af. En dan moet ik bij het centrum even een poepstop maken. Ook weer als vanouds.

Het tempo ligt trouwens best hoog! We gaan door. Er is een beetje zon zelfs. Heerlijk! Dan wind tegen. Ik loop om door het bos. Het gaat allemaal prima en ik ben zo blij dat ik loop!

Ik kom tegen de wind in en het viaduct op wat boven de hartslag uit. In de laatste kilometer voel ik de peesplaat en de knie. Niet heftig, maar het is genoeg. Ik voel me beter en opgewassen tegen kerst! Ik ga de training niet helemaal vol maken, ik moet immers nog douchen en snel iets eten. Ik maak wel 7km vol in een tempo van 5:43. Uit-thuis is 6:04. Prima 👌🏼 hierdoor kan ik er de hele avond tegen! Het eten is lekker, de collega’s geweldig.

11 December Duurloop 30-20-10 minuten en een soort van krachttraining

geen idee of het slim was om weer te gaan rennen, maar het is zó hard nodig! Moet zoveel afreageren van het werk. En van al die gebroken nachten. Heb al in weken niet doorgeslapen en 2 of 3 keer per nacht wakker worden is gewoon geworden. Verder geen tekenen 🩸 interessant. Kan stress ook goed in meespelen. De drukte op het werk is zo overweldigend dat het bijna grappig is. Tickets aftikken, websites opleveren voor WijWijzer, telefoondienst (gelukkig stil) en na een kwartiertje lunch een bespreking waar ik tegenop zag. En toen moesten er weer 10 extra websites gevuld worden. Ik heb het in de hand, maar de tijd ontbreekt simpelweg. Ik kan er mee omgaan, want het is nou eenmaal niet anders. Moet er bijna om lachen, omdat het zo triest is. Ik kon kiezen: chocolade eten, onder een dekentje kruipen of hardlopen. Dan het laatste maar. Gewoon rustig aan. Door de wijken. Muziek hard aan. Alles in zone 2 of minder, alles is best, tempo oninteressant en of het lukt ook. Ik begin langzaam en voer het tempo elke km iets op in het eerste half uur. Hartslag ook steeds iets hoger. Grappig om de wijken heen lopen. Ik voel goed hoe het lukt. Het gaat allemaal wel. Mijn benen doen het, rechts doet pijn en het duurt een tijd voor ik wat ontspan. 30 seconden neem ik ook echt rust ook. Ik vraag me af welke kerstboom ik zie die groot is met rode lampjes: het zijn de molens.

Dan 20 minuten een blok. Ik zet lekker aan. Dan is er niks meer aan werk. Gewoon muziek, wind tegen, stappen, zweten en rennen. Stukje verder, maar niet heel de eilandenbuurt rond. Het is fijn om even vol te houden en 5:45 te gaan. Ik ga via de sieradenbuurt. Dan weer even wandelen. Een minuutje.

De foto’s lukken niet. Ik ga langs het park. De laatste 10 minuten ga ik weer echt langzaam. Ik maak nog een klein ommetje door de wijk om 10km vol te maken. Is mooi gelukt. 6:03 gemiddeld. Ben ik heel blij mee! En dan de rest van de avond. Dat is een ‘krachttraining’:

ik neem nog een krachttraining op ook! Eerst alle was opruimen. 2 machines liggen klaar. Dus ook de hele dag wasjes gedraaid tussen het werk en sporten door!
Dan 3x de trapoefening. Op het randje staan, snel omhoog, rustig omlaag, even vasthouden en dat 10 keer. Dan in de rust de strijkspullen klaar zetten.
20 minuutjes de strijk wegwerken. Hoppa!
En dan de laatste spullen uit de droger halen en opbergen.
Voila.
Dat is echt soms: een krachttraining!! Om 10 uur s avonds.

12 December – Bondarenko zwemmen in de Koploper, wandelen in Diemen met J en binnen fietsen

van de week kwam het er niet van, dus de training naar vandaag geschoven. Met Vincent naar Lelystad toe. Ik had een bondarenko bedacht: 50rustig-50snel, daarna pauze 100rust-100snel en daarna pauze, 2×200, 2×300,2×200, 2×100, 2×50. 2000m bij elkaar. Ik dacht: ik ga in de mindere baan, maar toen verhuisden er wat mensen en leken er alleen nog maar topzwemmers te zijn. Ik ging er toch maar bij. Nou, dat die man met dts-badmuts buiten heeft gezwommen en die andere die instructie kreeg en die dame met flippers: ik zwom ze er allemaal makkelijk uit. Diep insteken en doorhalen is gewoonte geworden. Ik vond de bondarenko wel lekker! In het begin dan… 2×50 en 2×100 ging goed. En snel voor mijn doen! 2×200 ging ook prima. Maar dan 600 achter mekaar in 2×300 is wel even doordrammen! Ging ook snel. Dan weer 400 (2×200) en die vond ik het lastigst. Vermoeidheid kickt in. Tellen wordt lastiger en harder gaan vergt ook wel ietsje meer. 2×100 was weer te doen dan. Ik ging gewoon wel veel te snel! Was met 2×50 erbij klaar in 40 minuten ofzo. Moest toch echt een uur! Dus 400m duurtempo. Vincent deed ook zelf de bondarenko. Met meer pauzes aan het begin. En sneller! De anderen verlieten het bad. Ik rustte even voor de 600m en zei ‘pfoe, 600’. Die meneer die aan het oefenen was vroeg me wat ik zei en hij vond 600m wel heul veel!! ☺️ ik heb ook nog 100m zonder achtje gezwommen op het laatst. Oei. Dat haalt het gemiddelde tempo wel vet omlaag! 1:59 gemiddeld in totaal (2:17 zonder achtje) Al met al lekker gezwommen. Dat lukt me daar meestal wel, in de Koploper. Maar nu ook eens fijn dat ik niet de sloomste van de vaan was maar de snellere. De 4000m voor de decemberbadge zijn binnen!

Ik had niet heel veel zin om te gaan wandelen. Het leven van J is moeilijk en apart en lastig. Haar kind is zó anders dan de mijne! Geen school, geen werk, niet gelukkig. J werkt goed aan zichzelf, maar de omstandigheden zijn tegen en ik had geen zin in dat gejubel en gefiep. Ik sliep vannacht óntzettend slecht. Dramatisch. Elk uur voorbij zien komen. Zweten, krampen, onrust. Da’s niet lekker. Verder is het lijf wel rustig van de hormonen. Niks in aantocht lijkt het en ik zit al op dag 30. Natuurlijk kwam J te laat, maar ze was er tenminste! Het Diemerbos. Speciaal, zo in de stad eigenlijk. De route was bepijld. Eerst door Diemen. Ik vertelde van de stageplaats. Dan onverhard beppen de meiden over de overgang.

En dan een brugje naast het spoor, onder het spoor door en we lachen veel! Ik vertel van de Hardman. Voor mij is dit wandelen te makkelijk. We gaan even de bosjes in en dan kwek ik weer door. Hoe geweldig het was! We komen weer langs de snelwegen. Helemaal bijzonder ook.

En dan het bos in en ik klets alles vol over de marathon in de hardman. We zijn wat mij betreft te snel terug en het ging alleen maar over mij! Dus we gaan nog even thee drinken en dan mag zij kletsen. Ze heeft enorme bewondering voor mij en hoe ik het allemaal doe. Dat verbaast mij. Want ik worstel ook aan alle kanten met pijntjes, slecht slapen, onrust en stress. Maar in haar ogen kan ik plannen, opvoeden, sporten en werken. Raar om dat vanuit haar kant te bekijken.

Ook al geen zin in het fietsen wat nog open staat op het schema. Ik vind fietsen binnen zo moeilijk! We hadden een leuke avond met pannenkoeken en Rummikub en Lego. En dan moet ik nog fietsen. Er staat een training, maar daar trek ik me niks van aan. Klopt toch voor geen meter. Nee, ik wil 34 km fietsen en 45 hoogtemeters. Dan heb ik 10000m omhoog gefietst en 10000 km in totaal! Ik neem de vlakke route. Zo snel mogelijk hier mee klaar zijn!

Ik verveel me. Bel met pa en ma. Verveel me verder. Het gaat voor mijn doen lekker snel. Verveling. En fietsen met die benen! Ik voel ze, mijn benen. Gewoon zwaar. Niks van aantrekken, blijven trappen als een malle. Zwift is de enige plek waar je jezelf kunt inhalen of laten passeren. Ik ga twee keer heen en weer. Verveling. Boven de 30 blijven fietsen en door naar 30km in een uur. Verveel me gewoon door. Op het einde me nog ingespannen om binnen de tijd de afstand te halen. Lukt. 35km in 67 minuten.

En 10000 kilometer bij elkaar verveeld. 10 kilometer omhoog. Garmin vond het niks natuurlijk. Ik weet niet zeker of ik het daar niet mee eens zal zijn. Volgens mij redden de meeste helden 10k km wel in een jaar en ik heb er jaren over gedaan! Maar wel mooi op Zwift bij elkaar getrapt. Verveeld meestentijds.

Mijn collega heeft me geappt dat ze ontzettend zijn opgeschoten met de websites. Het komt wel goed.

Nu de rust in Anke nog.

13 December – Hardlopen: 5x (2km duur-200m sneller -200m snel-100m rust) en een zwemtraining

uit-thuis 5:52 / tempo 5:44 / 11,11km /01:03:45.
Ik heb nergens zin in. Garmin noemt me vermoeid en zo voel ik me ook. Maar aan de ene kant ben ik productief en snel, aan de andere kant valt de hrv weer terug en herstel ik niet. Ik ben vooral erg besluiteloos. Rennen, fietsen of zwemmen of niets? Blijf lang liggen ipv fietsen. Lego bouwen. En dan toch maar lopen. Het is lekker weer. Korte broek, lange mouwen. Opdracht is duurloop en nog iets. Ik ga door het bos en het fietspad richting de dijk nu het nog kan. Twee km duurtempo is okayish. Het voelt als 6:30, is 5:45 ofzo.

Miljoen pijntjes: knie, achillespees, voet, hoofd, keel, maar niks echts. Ik kan er prima mee lopen. En dan 200sneller. Doe ik wel een beetje. Dan weer 200 en ik dacht rust, maar die volgt daarna als 100m. Dat dus: ik weet het niet en snap het niet. Hoofd is te moe. De volgende 2 langs de plas gaan heerlijk! Niet dat het tot me doordringt, maar het gaat goed. Ik snap nu het versnellen en probeer maar wat. Richting de dijk. Ik stop even voor een foto. Tempo is 5:40.

Door het bos. Zie dezelfde mensen weer. Ik versnel weer wat, maar niks voelt goed genoeg. Het bos is mooi. Ik denk de hele tijd: wanneer moet ik nou, maar het hoeft niet. Geen aandrang, geen honger en vooral geen zin. Geen plezier. Weinig moeite.

Ik moet de tien km halen. Over het viaduct en nog een keer wat sneller. Tien km in iets van 57 minuten. Huh? Nou ja zeg. En dan nog een km extra door de wijk ploeteren. Het wordt dus ruim 11km en ik vind het best. Geen bosjes, korte pauze, geen zin van gekregen. Joh, boeie! Ik heb het gedaan en morgen hoeft het nu niet meer. Ik baal dan dat fietsen niet lukt. En dat morgen zo vol zit. Dat het huis niet netjes is. Dat ik aan zoveel moet denken. Dat iedereen zo geweldig goed is en niet hoeft te trainen. Dat ik me zo vermoeid voel. Dag 31. Een nare gelatenheid.

En dan gaan zwemmen. Een TVA training, tempo, in baan 2. Ook geen zin in net als in lopen of iets. Gelukkig geen last van het lopen. Ik heb vooral geen zin om íémand iets te zeggen. Of mijn best te doen. 48 minuten in het zwembad. Geen moeite doen. Gister al gezwommen, gerend. Ik ga in baan 2. ‘Zit je wel goed’ vraagt ze. Trut. Ik weet wat ik doe hoor. Zwemmen. Oefenen. Inzwemmen. En dan iets met school-rug-bc100m-school-rug. Bah. Ik vooraan, maar ik verlies op rug en school. Daarna 4×50 techniek (slepen, hoge elleboog) en 200z2. Anke vooraan. Allemaal je bek houden. HB vraagt of ik off-season geniet, maar rot-op: vooral off. We moeten 6x25m sprinten. Allemaal een keer voorop. Kan ik inhalen en toch mijn best doen. Verdomme. Oefenen. Ik tel de tijd af. Dan 50jes hard. Acht maar liefst. HB en ik wisselen af. Gaat hard. En lekker! Ik merk enorm verschil tussen voorop en achter iemand. Daarna 3×100: z2,z3,z1. Welke wil je, vraagt HB. Ik zeg snel z1 en ik pak z2 ook mee. Keurig 2:00. Z3 gaat lekker snel! Dan zijn de 48 minuten om. Maar ik had z1 beloofd en die doe ik ook nog dan. 2000m. Klaar ermee. Het bad uit. Klets nog even met MB. Die is lief. Dan gaat het heel erg snel bergafwaarts: TdM is er, de klootzak. In douche me en ga snel weg, maar niet snel genoeg. AD vraagt: “gaat Vincent nou een hele doen, heb ik dat goed gehoord?!” Flikker op zeg, waarom zouden wij of hij dat niet kunnen?? Altijd dat neerbuigende, alsof wij niks kunnen omdat we niet hoog van de toren blazen! Ik antwoord keurig, schep op wat ie doet en loop met MB weg. Ze vraagt door en weet genoeg. Er zijn ook fijne mensen bij die kutclub. Een paar. DR houdt T in de gaten en ik heb weer een groene training op het schema staan. Voor het feit dat alles kut is, ziet het schema er netjes uit. Ik zwom trouwens 1:56 gemiddeld. En dan telde Garmin de pauzes soms mee en dommige dingen teveel. Boeie. Ik ben vandaag gewoon gefrustreerd.

14 December – Wandelen met Rob om Giesbeek

Weer slecht geslapen. Minstens 5 keer wakker. Vroeg op, want snel naar Arnhem voor de verjaardag van MG waar Vincent gaat hardlopen. Rob scheurt er heen. We zijn net op tijd. Vincent gaat rennen met de Kamper-mensen en Rob en ik gaan wandelen. Ik heb geen wandeling gemaakt, maar we komen al snel op een klompenpad. De zon komt door en het is best heel mooi!

We zien ze boven op de dijk lopen. We wandelen verder. Verhard, want natte voeten is niet lekker. Dan kletsen we een tijdje met Renate, een oudere triatlete die bij Marcel zat, maar nu een knie operatie moet ondergaan.

We lopen door het dorp. Molen, kerk, vrijstaande huizen: echt een dorp. We pakken aan de andere kant de route weer op. Langs het water. Het diffuse licht is adembenemend. Een mooie dijk.

Dan blijkt het water toch de IJssel te zijn en hebben we de lange route te pakken! Onhandig. We lopen langs de drukke weg terug. Naar het watertje de Zwalm, waar we langs hadden gemoeten. Langs een tuin vol beeldjes.

We lopen door het dorp om de weg te vermijden en dan de dijk weer op en terug. Nog best een stukje. We kunnen nog even binnendoor op het laatst. Wandelen lukt prima, maar ik ben erg moe. Al met al toch 7km gelopen.

Dan door naar Hilversum voor schoonmams 81ste verjaardag. We zijn lekker op tijd! Ze zorgt goed voor ons en het is goed om Robs broer en zijn vriendin te zien, maar ik voel mijn sociale batterij ook leeg lopen! Dit weekend heb ik absoluut niet genoeg kunnen bijkomen. Slapen lukt niet, ontspannen gaat moeilijk. Ik heb geen pijntjes meer in mijn voet gelukkig. Knie blijft ietwat gevoelig.

Er stond een fietstraining van 2 uur, maar ik red het niet meer s avonds. Beetje keelpijn, erg moe, moeite met alles op een rijtje zetten. Dat wordt nog wat met probleemoplossend denken de laatste werkweek van dit jaar! Ik baal óntzettend van die fietstraining, dat me dat niet lukt. Voel me een onwijze looser. Autsj

Vincent zou een snelle 21km neer gaan zetten met een haas. Maar de haas haakte af. Ik had me toen al ingeschreven voor de 10 engelse mijlen. De 16,1 km is niet helemaal mijn afstand. Helemaal niet eigenlijk. Ik beheers die afstand totaal niet. Niet qua voeding, niet qua indeling: ik vind het te lang, niet leuk en moeilijk. Ik ben al meer dan eens afgegaan op de 10 engelse mijl. De Dam tot Dam loop, de Circuit Run in Zandvoort: ik heb nergens echt een goeie herinnering aan. Maar als je alle afstanden wil doen, hoort deze erbij. Na een paar overvolle weken, mega veel stress en slecht slapen had ik er weinig vertrouwen in. Ik zit in de levensfase dat het nogal kan verschillen van dag tot dag wat het vrouwenlijf kan. Liep ik donderdag nog bijna een blessure, vorige week zondag een toptijd: het kan zo verschillen. Vannacht was niet anders of beter: 3 keer plassen en de interne temperatuurregeling is zwaar van slag. Ik heb last van krampen en stemmingswisselingen. Weet ik weer waarom ik met de pil begon, behalve dat de periode dan in te regelen was om de wedstrijden heen. Anyway: het was enorm afwachten wat de dag zou brengen. Daarbij stond voor mij vast dat ik ging lopen op water en eventueel koekjes, maar liever ‘leeg’ dan ziek. Gewoon ontbijt, gister genoeg macaroni gegeten; dus moet 16km te halen zijn. Nadeel: al voordat we weggingen, was ik aan de diarree. We waren mooi op tijd en ik was ook op het terrein nog aan het leeglopen. Lekker is dat. Geeft weinig vertrouwen.

Korte broek en lange mouwen en hesje aan met de koekjes er in en de telefoon. Ik liep een rondje in en had last van mijn linkerknie en mijn achilespees rechts en mijn peesplaat deed ook mee. 1 Doel dus maar: heel over de finish komen. Paracetamol erin en hopen maar. Ik dronk een halve bidon leeg, liet het maar achterwege om nog een keer naar de WC te gaan en toen vertrok Vincent die een haas geregeld had die ook in zijn team zit. In het startvak kwam ik mijn grootste fan MIJ tegen en wat me toen gebeurde: ze ging me voorstellen aan mensen van haar club, “dit is Anke, die alles gewoon doet, waar ik over verteld heb.” Huh? Ik?! Een voorbeeld 😯 Zo zie ik mezelf totaal niet! Ze verwachten ook nogal wat van mij, maar echt, mensen, ik wil alleen die terrible ten m af kunnen strepen! En off we went. Muziek hard aan en gaan. Ik pakte mijn eigen tempo op. Gewoon, rennen, dat lukt me wel.

We waren het terrein af en ik dacht: hier kom ik straks weer terug. De hoek om richting de molen en ik voelde dat het tempo wel goed zat en mijn lijf ook wel. Alle pijntjes zijn dan weg. Ik liep achter een meneer in een wit shirt van de Twiskemolenloop. Prima tempo. Ik doe graag mijn eigen ding, maar ik liep gewoon met deze meneer mee. Achter hem en we haalden mensen in. Ik schrok van de tijd van de eerste kilometer: 5:15. ‘Niet doen, Anke, dat kan je niet’, maar ik bleef achter de meneer lopen en hij hield me in de gaten. Ik vroeg hem ergens in de tweede kilometer of hij het erg vond als ik bij bleef zolang ik kon en hij vond het prima. Ik ben niet van het gekwebbel, maar ik dacht: ik probeer het gewoon voor een paar kilometer en dan heb ik straks over. Mijn passen waren goed, het ging makkelijk, de temperatuur was goed en het tempo bleef rond 5:15 of iets daaronder. Voor mij belachelijk hard. Op kilometer 3 ergens zette ik mijn muziek uit en begon de meneer te vragen of hij de eerste keer de Twiskemolenloop deed en hij vertelde dat hij normaal de 21 liep en marathons en dat hij Long Covid had gehad en in een ziekenhuis werkte. We liepen gewoon het (voor mij) hoge tempo door. Het werkte goed om alleen maar op te hoeven merken: ‘he, we gaan nog steeds zo hard en dat lukt nu nog.’ Ik liep de 5km zo weg in 26 minuten. Op de post dronk ik wat water en de meneer wachtte op me. Hij is al 65 en loopt volgend jaar voor de 25ste keer de marathon van Rotterdam. Ik vertelde van mijn zoon die snel voor ons liep en hij vertelde dat zijn zoon wel eens een keer een de 100 km had getraild en een halve triatlon had gedaan. Tja, dan vraag je er om hoor… Dus toen vertelde ik dat ik ook triatleet was.

Ik dacht elke keer: weer een te snelle kilometer, wanneer gaat het fout. Maar we kwamen op de 8 kilometer en die man zei: we zijn op de helft. Ik dacht bij mezelf: hoezo 40 minuten?? Maar dan voelde ik en ik dacht: alles voelt nog prima. Geen aandrang, geen moeite. We haalden mensen in en weet je: ik heb respect voor deze lopers, misschien niet de snelsten, maar wel een halve marathon doen he! Soms moedigden we ze aan. Er waren ook stukken dat we niet praten. Over de veeroosters. Het is wel mooi in het Twiske, echt prachtig, maar met zijn tweeën hoef je daar dan iets minder op te letten. Eigenlijk hoef je niet echt ergens op te letten, gewoon meelopen. We draaiden tegen de wind in over het open veld. Dan gaat het voor mij leven! Een beetje afzien vind ik gewoon leuker. Het tempo hoeft niet omlaag. Nu neem ik een beetje het voortouw. Ik vertel over Ierland. Dat doet me altijd wel goed. Op dat moment stuurt Alan een appje! Verbazingwekkend. Ik maak een foto van ons samen en van het uitzicht op de runderen.

Ik vind het ook grappig dat er gewoon veel zondagse lopers en wandelaars en fietsers zijn. Ik maak de tien kilometer af op 52 minuten! Hoe Dan?! Ik moet toch echt een keer langzamer. Ik hou het vol tot de 11km, zeker. Dan weer water bij de post. Ik zeg tegen de man dat ik toch echt wat ga vertragen. Hij vindt het prima, wacht op me en dan gaan we 5:30 lopen. Die man moet mij inhouden. Ik ben begonnen met het aftellen. Op de kruising zie ik Vincent lopen met zijn haas en we zwaaien. Ik ben totaal kwijt hoe ver zij zijn en hoe ver wij zijn. Ik vind het moeilijk dat Vincent me niet kan inhalen waarschijnlijk, want ik ga te hard. Ik zeg de man dat ik hem gewoon de schuld geef. Op 14 kilometer deel ik mee dat ik de 10 engelse mijl leuker zou vinden als het klaar zou zijn op 14km. Veel te kletsen hebben we niet meer, met de wind vol tegen. Nog een mijl. Klinkt behoorlijk ver. Nu is het enige wat ik doe bijblijven. Ik hoef niet te letten op tijd of vertragen of hoe het gaat. Ik verdwaal niet in gedachten of ik binnen 1,5 uur binnen zal zijn. Ik loop alleen met deze meneer mee. De molen langs. Ik ben deze man ongelooflijk dankbaar. Dat alle goeds met hem mag zijn. Ik heb er geen woorden voor en als ik ze al had, ben ik niet meer in staat het nu te zeggen. Hij wijst me nog op een laatste hobbeltje waar hij ooit over gestruikeld is. Dat zal me niet gebeuren. Er is weer wat publiek die ons vertelt dat we er bijna zijn. Ik ben niet op of uit, maar ik zal blij zijn als ik er ben! Ik heb (terecht) het idee dat we weer harder zijn gaan lopen. Dat kan ik wel hoor!

Dan de baan op. Ik zie Rob en zwaai naar hem. Ik zeg ook nog: het is zijn schuld en wijs op de man naast me. De baan over en hij zegt: we gaan hand in hand de finish over. Dat is zo mooi! Samen echt juichend de finish over. Wow.

Ik heb onder de 1:25 gelopen. Ik ben er mega tevreden over! Even later komt Vincent binnen. Ik bedank de man en drink wat en dan gaan we ieder onze weg. Dat is best raar. Ik koop een medaille en kleed me om. Geen last van iets. Daar ben ik echt blij om. Niks stuk gelopen, hard kunnen lopen en de Terrible Ten perfect uitgevoerd. Niet alleen geworsteld en ik liep dus 5:16 gemiddeld! Vijf Zestien. Net als iedereen gaan we snel weg voor de F1 race van het jaar. Ik ben niet extreem moe of hongerig. Ook niet extreem trots, maar wel extreem blij hiermee.

En dan ben ik ook nog eens eerste geworden in mijn leeftijdscategorie 45+! Ik weet niet of de snelste dame uit de 35+ categorie 40 of ouder is, maar anders kan ik die ook op mijn naam schrijven. De andere 6 vrouwen die voor me finishten zijn onder de 35. Ik ben dus achtste vrouw van de 33 dames op de 16km. En 1 van de vijf 45+ers, maar wel 4 minuten sneller dan nummer 2! Die tijden zijn leuk, maar ik ben echt blij dat ik gewoon de trap op en af kan lopen en geen pijntjes heb die erger zijn dan een flinke hoofdpijn. Ik heb goed gelopen, maar ik ga absoluut niet naast mijn schoenen lopen! Ik heb weer hulp gehad en aanvaard, maar alles binnen de toegestane regels. Voor mij belangrijk, dat ik merk dat ik het niet alleen en zelf hoef te doen, maar dat samen beter gaat. We zitten na de race lekker de Legokaart te maken. Ik geniet van de welverdiende hamburger en deel het kort op Insta. Mijn huis is er niet schoner op geworden, maar alle was is gedaan. Op voor weer een meer dan drukke week!

16 November – Een combi van 2 loopjes: fietsen naast Vincent en zelf hardlopen.

Koud zeg. Dikke jas, handschoenen, twee broeken, twee paar sokken en een buff om mijn oren. Vincent moest 18km lopen, ik een uur. Maar onze tempo’s liggen ver uit elkaar. En ik moest ook nog fietsen. Die had ik de hele week voor me uit geschoven. Dus ik bedacht dat ik 18km mee zou fietsen en dan hij 10km met mij mee. Konden we allebei onze eigen tempo’s doen. Ik had een route om de Noorderplassen of naar de sluisjes. Vanwege de rust werd het de laatste. Op de stadsfiets. Ik ben geen mega kletser, maar het is heerlijk samen.

Ik heb de rugzak bij me en Vincent gaat lekker hard. Vanaf kilometer 3 strak 4:40. Het fietspad vanaf het Kotterbos is nu verder opengebroken. En er is plek voor verbreding gemaaid. En er is geveegd, er zijn geen bladeren meer. We zien niemand. Ook niet op het pad naar de sluizen.

Na 10km stoppen we voor een plaspauze. Ik heb het niet echt koud gelukkig. Maar het zadel zit me niet meer heel lekker. We gaan om via het bos achter de Knardijk. Ik vind het knap dat Vincent zo hard blijft lopen. Vooral ook op de weg langs het Oostvaardersveld. Na 15km moet hij 3km aanzetten en nog harder gaan. Dat doet ie. Dan is het gebabbel even voorbij, als hij 4:12 per km kan lopen. Hij gaat zelfs de Praambult op!

Ik had uitgerekend dat hij 1:24 nodig had, maar omdat hij alles sneller liep, was Vincent in 1:21 klaar. Stoer hoor! Ik had wel een training staan, maar die heb ik niet gedaan, ik vond dit leuker dan wattages halen indoor. Ik geef de warme jas en de warme broek aan Vincent.

Ik begon op het viaduct voor de praambult met 2 opdrachten: een uur lopen en 10km halen. Naar beneden dus eerst. Lang-lang en ik had het koud. Hesje om. Mijn sok zat verkeerd. Mijn linkerbeen trok. Ik had aandrang. En het ging veel te hard. Onder de 5:30; waanzin. Omdat ik het warm wilde krijgen. De buff ging af, maar mijn borst bleef koel. Ik had wind mee, maar dat rechtvaardigde dit hoge tempo niet. Twee weken na de marathon. Want het tempo bleef sub5:30. Lekker langs het stukje slecht wegdek. Nu nog maar even van genieten.

We gingen wie-heb-ik-in-mijn-hoofd doen door de handschoenen. Die heb ik 10 jaar geleden van MB gekregen. Ik weet nog dat ik hen niet kende. Ik zwom net, zij waren bezig met hele triatlons. Vincent deed er een paar kilometer over. Hun leven is in 10 jaar meer veranderd dan het onze. Op SanFilipo-day. Droegen we ze toch zomaar 3 kilometer mee! Ik kon praten, kreeg het niet kouder of moeilijker en ik ging kei-hard door. Onwaarschijnlijk. Boven langs en dan over het onverharde stuk weg (letterlijk) bij het Kotterbos.

Ik zou maar een beetje te kort komen voor 10km. Het bleef onverminderd hard doorgaan. Ik nam de weg door het bos. Echt onverhard en nog mooi ook.

7km in 38 minuten rond. Ik zei: ik ga wat rustiger. Het viaduct op ging inderdaad heel wat rustiger op 5:40! De Evenaar ging weer hard. Ik moest, maar niet ernstig. Alle pijntjes waren weg. Kilometer 8 en 9 gingen weer hard. Maar dat ging minder gemakkelijk, al was het nog goed te doen. Ik besloot de laatste kilometer, de tiende, aan te zetten. Dan kan ik niet meer praten en we gingen kei-hard rechtdoor. Dat is het makkelijkste dan he. Mijn hartslag was wel te hoog, boven de 155, maar ik liet het zo. Bij Basic Fit (1 bocht) zat ik op een km-tijd van 5:00 en een totaaltijd van 54 minuten! Zomaar!!! Zonder pauze. Ik liep terug naar huis en het uur bijna vol en 11 km! 5:26 gemiddeld op alle fronten. Thuis meteen zware diarree. K had het eindelijk warm. Blij en tevreden!

alles gewassen, dit is strijken als krachttraining, vaatwasser leeg, toiletten schoon, kattenbakken gedaan, boodschappen binnen, de blog helemaal bijgewerkt. Ik voel me best goed, maar ik heb nergens zin in. Niet om op te staan, niet om te eten en niet om te sporten. Maar ja, alles moet nu eenmaal. En alles lukt ook. Maar ik begrijp dat gedram van DdK en ES totaal niet: wat zou die malloten bezielen om met een vorige week verzwikte enkel 30km te lopen of wéér een marathon ‘als training’ die je dan net niet kan winnen en doet alsof dat ‘normaal’ is. En dan de hele bak aan helden die de 7heuvelen sneller dan snel lopen in idiote drukte, die PRs doen sneuvelen en die oneindig ronddraven: eerlijk gezegd vind ik de helden degenen die zich vandaag van de bank hebben gesleept, zijn opgestaan en met pijn en moeite hebben gewandeld of gefietst binnen of buiten. De helden van de laatste Gap of Dunloe race. Geen tijden nodig daaro. Ik heb ondertussen gebeld met een vriendin die haar leven weer leuk maakt na jaren thuis te hebben gezeten. Helden. Een held kent geen eindtijd, hoeft geen sterren, heeft geen cape. Gewoon een eigen heldendaad. Die van mij vandaag: opgestaan, uitgerust, alles geregeld en schoongemaakt, gesport, contact onderhouden. Met toevallig een mooie tijd, met toevallige kracht, met toevallig een goede dag.

17 November – Een frisse neus wandeling na een volle werkdag.

De hele dag tickets, telefoontjes, een paar meetings, nadenken, gericht bezig zijn. Ik heb om 11 uur al behoefte aan cola! Ik heb goed geslapen en nul komma nul last van het hardlopen gisteren. Ik vreet wel veel en best gelukkig ook, want voor lunchen heb ik weinig tijd. Weinig rust op de dag. Zodra het vijf uur is wil ik naar buiten! Het waaide, het regende, het is koud. Maar ik merk het niet echt. We gaan met z’n drietjes naar de Plus voor eten en snaaierij en de stappen en de mooie kleuren en makkelijk avondeten.

Ook weer gedaan. Soms denk ik dat het leven op dit moment alleen een aaneenschakeling is van af te vinken tickboxen. Tickets, websites online zetten, klusjes, duolingo, de stappen halen. Not so much of fun. Ik heb Miekes kadootje gevonden, die zat klem in de pakjesbox. 🫣😱 alsnog een onwijs leuke verrassing!

En een krachttraining. Een klasgenoot van Vincent heeft een workout gemaakt voor dit ouwtje. Veel core en buispieren. Do-able voor mij. Vincent zoekt de oefeningen op en moet hard lachen, maar ik doe mijn best! De sideplank is een ramp en de zeester is zelfs zowaar leuk. Het is net uit te houden qua tijd.

18 November – zwemmen in de avond

geen greintje zin. Niks. Niets. Noppes. Nul. Waarom ga je dan?! I wish I knew.
Vannacht weer veel liggen zweten (als het daar maar bij blijft) en een volle werkdag. Ik doe geweldig mijn best, maar er blijven tickets staan. Want ik moet overgedragen krijgen. Is niet te moeilijk, maar wel onwijs leuk! En vermoeiend. Vooral als Cloudflare er dan uit ligt ook nog. Krijg ik de zenuwen van. Maar het wordt vijf uur.
En dan even naar buiten voor de bak van M en de plantjes en snel weer naar huis om te eten en te rummikuppen.
En dan dus ook nog zwemmen. Een half uur bewegen is genoeg vandaag. De stappen haal ik met veel moeite. Ik weet al dat ik de training niet vol ga maken. 300m inzwemmen. Het gaat wel makkelijk, maar de zin komt niet. De lol vind ik maar niet. We moeten 5×200 doen en ik zwem achter MW aan. Gaat prima, maar -guess what- het wordt niet leuk, niet moeilijk, niet interessant. Ik twijfel om te stoppen na 1300m en een hopeloos stuk schoolslag-borstcrawl waarin Garmin zich met recht misrekent. We moeten nog een keer 5×200 doen maar dan in zone 2. Ik ga achteraan. Kan ik stoppen na 48 minuten.

Het trekt, het gaat nog steeds prima, maar de zin wordt steeds minder. Voor zover dat lukt. Na 4 keer staat er 49,5 minuut op mijn klokkie en ik weet niet hoe snel ik het bad uit moet gaan. Een groene training, maar eerder anderhalve minuut te lang. 2225 meter. Gemiddeld tempo 2:02, terwijl het in zone 1 elke keer op 1:56 ging. Helaas is de rust van korte duur, want het kwettert om me heen als ik op het bankje zit en weg wil. Ik luister en doe mee hoor, maar ik denk ook: laat me.

19 November – 35 minuten duurloop en heuvelsprintjes in het donker met een zwaar hoofd.

35minuten duurloop en 7 heuvelsprintjes met een zwaar hoofd in het donker. Vincent ging mee op de fiets. Het regent. Het is koud. Mijn benen voelden zwaar aan. Ik zag 35 minuten lang op tegen heuvelsprintjes. Het gaat niet snel, absoluut niet gemakkelijk en het voelt als trekkerig en traag. En dat is het ook! Het tempo ligt niet hoog, maar de hartslag wel. Op de Evenaar een kille tegenwind om het nog lastiger te maken, maar ik warm op en ik weet niet of het regent. Ik ben niet bang in het donker, geen moment! Dan onverhard, maar ik zie niet hoe ver ze zijn met bouwen. Ik zie wel een hert op het pad en sta er voor stil, maar de wind maakt teveel herrie en Vincent ziet niks. Ik zag het toch echt!

We gaan ook over het fietspad ipv van het andere onverharde pad. Het waait echt best hard. Ik zoek naar bij welke brug ik kan komen voor de ‘heuvel’. Het is bij de Almeerplant. Komt precies uit. Ik doe de heuvelsprintjes volgens de bedoeling: Vincent zet zijn fiets steeds iets verder weg en ik sprint 20 seconden naar boven en dan rustig terug.

Ik doe mijn best, krijg het warm, doe ook de andere kant van de brug, Vincent gaat mee en ik word er moe van. En dan weer rustig terug naar huis. Afstand en tempo boeien me eigenlijk niet zo. Ik heb het gedaan. Netjes afgevinkt. Goed voor wat de mogelijkheden waren. Want ik ben erg, erg moe van het werken. Ik doe alle werktaakjes 1 voor 1. Ik ben er zo moe van, want ik sta ontzettend onafgebroken aan, maar ik vind het ook erg leuk. Er is een soort gelaten rust: doe wat kan. Goed gesprek gehad met mijn manager en die functie komt wel ooit als het moet. Ik werk gestaag door, even blij van de telefoon af te zijn en de websites te kunnen maken voor Wijwijzer. Buiten regent het en het is echt koud, maar ik heb daar weinig last van. Door het hardlopen ga ik ‘s middags ook niet snaaien. Het motto van dit moment is: gelatenheid. Dat geeft rust en een bepaalde tevredenheid.

20 November – Wandelen en kracht

Lunch- en na-het-werk-wandeltje. Even naar buiten tussen de middag. het lijkt koud, maar ik heb vooral even wat licht nodig. Ik slaap prima verder, maar ik ben wel moe. Vooral rond een uurtje of 3 word ik echt even intens moe. Vincent is op school en Rob op kantoor, dus ik ga tussen de middag even naar buiten. Het glas weg brengen en even dus wat daglicht meepakken. Daarna weer verder met tickets en websites. Vandaag en zeker in de middag moet het uit mijn tenen komen! Niet dat het niet leuk is, maar wel energieslurpend. En dan wil Vincent effe iets weten, of een collega vraagt iets, iemand informeert, een ticket popt open, de website doorspreken: het gaat maar door! En na het werken ligt de volgende lijst to-do’s klaar: eerst de wandeling af maken en bij M de verwarming aan zetten en de post op tafel leggen. Dan de kattenbakken.

Ik zou met Vincent mee gaan op de fiets als hij gaat rennen, maar dan regent het juist. Balen zeg. Eten maken dan maar. Rummikup. Krachttraining. Ik denk niet dat ik het ooit leuk ga vinden, maar ik word er vast sterker van. Dus ik doe het zo netjes mogelijk, terwijl Vincent me “toelacht”. Alleen de sideplank is ontzettend NIET aan mij besteed. Bijd e laatste zeesterfishpinguin liggen we helemaal dubbel. Door het geluid van een pinguin. Wat zal ik sterk worden! Ook een vinkje. Nu alleen de was nog doen. En dan is de dag weer voorbij.

21 November – wandelen op de Utrechtse Heuvelrug met Joyce en fietsen naast een hardlopende Vincent

Vanmorgen eerst krabben (rotijs), tanken, J ophalen in Nijkerk, door de file en dan eindelijk lekker wandelen. Eerst de stad uit, bijna verkeerd om lopen 😉 En dan het bos in.

Onafgebroken kletsend. Elkaar veel te lang niet gezien. Ik heb het boekje vast. De zon is PRACHTIG tussen de bomen met de vochtige lucht. Elfachtig mooi.

J loopt in het begin sneller dan ik, ik moet er echt in komen. Thee bij de Eenzame Eik.

Dan gaat het me weer heel goed af! het lijkt vaak veel rechtdoor. Ook ‘eenmanspaadjes’. Ik heb het eerder heet dan te koud!

Heel veel bos door en 1 keer even mis gelopen, maar al snel bij de trap. Prachtig uitzicht.

De trap doet mij pijn. Dan soep en poffertjes bij de Bird House als lunch.

We kleppen maar door! Dan terug naar de route langs het water en weer het bos in. Het blijft mooi, maar nu gaat de zon heel rustig weer lager staan. We bespreken alles. Stap voor stap. Zelfs nu vind ik naar de 16 toe lastig! Het bos en de omgeving geven wel ademruimte. Dan een prachtige heide over. Echt ontzettend mooi!

Daarna ga ik toch wel wat aftellen. Soms last van knie links, achillesspees rechts, voet rechts, hoofdpijntje, ik lijk even te moeten, maar toch niet.

Blij als we weer verhard lopen en dan is de HM er al en even verderop de auto. De medaille is verdiend! de utrechtse heuvelrug over in 4 dagen verdeeld over 2025. Zo’n 87 kilometer gewandeld. (7 maart, 6 mei, 10 juni en 21 november). Alles samen met Joyce. Vele uren volgekletst. 💚 Prachtige omgeving!

Ik sliep vannacht erg slecht. Voelde de baarmoeder keren, zweterig, onrustig, vaak wakker, maakte me zorgen. En dan mensen buiten aan het krabben. Rob snurkte. En ik was eigenlijk al zo moe! Dan zie ik zelfs op tegen wandelen, maar niet met Joyce.

Van de week fietste hij met mij mee en gister zou ik met hem mee fietsen, maar toen begon het te regenen. Vandaag dan maar meteen als ik terugkom van het wandelen. Hij moet 10km lopen op 4:00 gemiddeld. Hij heeft geen zin. Ik heb niet echt een goede route. Het is overal druk namelijk. Toch maar het industrieterrein. Hij wil liever niet langs de plas. Het gaat best hard! Ook om te fietsen best wel! Niet dat het niet lukt, maar zelfs op de fiets voelt het als tempo. Hij loopt elke keer onder de 4:00 en 1 keer 4:00. Superknap! Gewoon zo rechtdoor mogelijk! Ik vind het achteraf best mooi afgemeten!!
Ik had 55 minuten fietsen staan, dus dit was niet genoeg qua tijd en de training…. die heb ik maar helemaal niet gedaan! Ik had wel koude handen met 1 dun paar handschoenen aan. De luchten waren erg mooi, het was droog. We zagen een paardje, maar Vincent zag het meisje wat erbij zat terwijl hij langs vloog. Op deze manier is 10km zo gepiept!!
En dan snel door met eten, rummikuppen, duolingo, mails schrijven, zaken regelen: het gaat maar door en door en door.

22 November – Duurrit buiten op de gravelbike

slecht geslapen, veel zweten en kat en vaak plassen. Hopelijk is die periode nu weer voorbij. Lang blijven liggen. Ik heb alle kleine pijntjes, maar ze zijn ook zo weer weg. Er is geen ontbijt, ik moet even bij M’s huis langs, na het eten even naar de bouwmarkten. Lunchen. Ik wil mijn boek uit lezen, op de bank liggen, slapen, maar er staat 1,5 uur fietsen op het schema. Ik ga toch nog een keer naar buiten. Rondje OVP. Heb ik nog een beetje zin in, voor zover ik dat nog heb, zin. Op de gravelbike. Maakt niet uit welk tempo. Hou ik mezelf voor. Het is koud. Dubbele handschoenen, twee paar sokken, 4 laagjes. De wind gaat door me heen. Ta an ghaoth tríom. Het is langs de plassen al moeilijk. Op de dijk is het bloedmooi, maar dat tempo- het zou toch leuk zijn als… ik heb wind mee.

Foto maken is lastig met handschoenen. Ik zie niks of niemand op de dijken. Wel auto’s. En ik zie een boot. Voor mij de boot uit m’n boek.

Ik wil dat nu op de bank liggen lezen. In plaats van fietsen hier. Het voelt vreselijk. Maar de boot komt op de foto! Dan de Knardijk. Wind. Koud. Te zwaar. Maar wat kan ik? Stoppen? Bellen om opgehaald te worden is het ook niet. Accepteren dat dit teveel energie kost dan maar. Proberen te beslissen welke route te nemen: het makkelijke bos of wind tegen op het veld? Ergens op de Knardijk bedenk ik dat ik het zwemmen over ga slaan. Dat geeft rust. Ik word nu niet beter van zwemmen en wel van skippen en overslaan nu de energie al op is. Ik pak De ‘makkelijke’ weg. Bos ook leeg en mooi.

Wind tegen valt mee. Die had ik op de Knardijk. Dan het stuk door wat afgesloten is. Ik heb een stukje rug onbedekten dat is koud. Maar ik moet een losse broek aan want plassen moet opeens. Ga maar gelijk zitten haha. Regent morgen wel weg hoop ik.

En dan door het Kotterbos naar huis. Het gemiddelde van 22 valt mee. Ijskoude voeten. Vermoeid tot en met. Bij t3s me verontschuldigd voor niet-zwemmen. Ik las mijn boek op de bank van de boot uit. Ik hoef geen fame of idioterie.

23 November – Hardlopen wu30’-6’hard1’snel2’rust-5’hard1’snel2’rust-4’hard1’snel2’rust-cd

het sneeuwde, ‘ga nu’ appte MvdB. Deed ik. Maar ik was de straat nog niet uit of de dikke vlokken werden regen.

Iedereen is zo fantastisch snel vandaag! Tot je uit-thuis bekijkt vaak. Ik had ‘t met 3 laagjes te warm. Keurig razendsnel tempo. Wind mee. Langs de plassen. Saai. Ik vond het niet leuk.

😐 na 5km in 27:44 de bosjes in. Zware diarree. Afkoelen. MvdB appen hoe niet leuk het is.

Ik zag Joyces appje dat ze mee wilde en toen dacht ik: ach, ik maak het toch af. Proberen maar wat er lukt. 6’ rond 5:15. Ging, want wind mee en goed pad. Maar op de dijk met 🧊 ijskoude zijwind niet leuk! Echt niet. Een minuut doorversnellen. 2’ rust. Dan de dijk af wind tegen. Minder dan niet-leuk. Huilen.

Dan 5’ sneller. Oke dan. Doe m’n best. Bos in, veter los, stop-momentje. En het lukt nog ook snel met 5;09! Doorversnellen is lastiger. Rust. Onverhard. 1 andere loopster. 4 minuten hard. Door het bos, gladde bladeren, vermoeid intussen. 5:20. Valt dan tegen 😆 doorversnellen zat er niet meer aan, wel een poging gedaan.

Rust met hekje-stopje. Dan terughobbelen. Mijn benen deden het, mijn hoofd niet. Er was muziek, koude voeten, warme oren en nog 1,5km naar huis. Maar de training nog 14 minuten. Ommetje extra? Waarom weet ik absoluut écht niet, maar ja: ik loop nog om! Rustiger.

Ik maak de 75 minuten niet vol. Wel de 13km. 71 minuten. Koud krijg ik het pas als er weer gevoel in mijn voeten terugkeert. Best blij dat ik het toch gedaan heb. Ik had even kramp toen ik net weg was!! Heel even maar, het zette niet door, maar dat was totaal nieuw voor me. Uit-thuis is 6:02 😕. Dus het lijkt 5:29(!) maar het is eigenlijk 6:02. Geen pijntjes of iets, wel zware benen. En net als iedereen: idioot snel. Hoge hartslag, hoge cadans. Jammer van de diarree weer.

Verder gaat het redelijk. Ik zie op tegen de werkweek, dat ik het niet af ga krijgen en Sinterklaas moet doen. Ik slaap wat minder zweterig. Garmin: productief, tempotraining, vo2max: punt gedaald 😡

24 November – Wandelen

Een vierkant rondje om de wijk.
Wandelen.

Het is zo druk qua werk! Tijd te kort, tickets te over, websites die gemaakt moeten worden te veel. Vooral dat laatste is het leukste, maar ook leuke dingen kosten tijd. En de werkdag duurt maar 8 uur. 🕗
Daarna moet ik even afstand nemen. Even uit de bureaustoel. Even naar buiten! Rob wandelt mee. Die heeft geklust vandaag.
Het is niet koud.
Het regent niet.
Het is donker.
Het is even heerlijk!

Morgen weer nieuwe tijd.
Even ontspannen. Lekker bouwen

25 November – Wandelen en hardlopen

Heel erg slecht geslapen. Het zweten is dan wel voorbij, maar ik was vreselijk onrustig. Het drong tot me door dat 35 websites maken in 4/5 weken zonder achtervang wel een hele fikse werkopdracht is. Dat lukt me niet. En dan de oneindige stroom tickets. Ook een beetje hulpeloos. Waarom dringen dat soort zaken pas door als het donker is?! Dan is de slaapscore echt zwaar onvoldoende. Voor sport en ontspanning is er weinig tijd, terwijl ik dat juist nodig heb! Vanmorgen met frisse moed begonnen. De tickets maar even gelaten, die werden normaal op dinsdag ook niet aangeraakt. Eerst weer wat WijWijzers gemaakt en klant OP z’n hok ingejaagd. Dan met de collega die weggaat de tickets doorgenomen die voor me open staan. Grip zien te krijgen is het voornaamste nu. De deadline wordt misschien 1 maart. En dan ga ik naar buiten in de lunchpauze. Een rondje lopen samen met Rob. Een klein vierkantje wijk. Lunchen, 5 minuten op de bank zitten en weer door. De wasmachine draait, de stofzuiger rijdt, mijn zus belt een paar minuten en de tickets lopen door. Ik pak de laatste drie doe-kaarten op en er komen nog 3 nieuwe bij. ‘Grapjas’ schrijf ik naar onze sales-directrice; ‘nog 19 websites erbij voor dit jaar’ 🤯 maar het mag naar 1 maart for sure. Dan nog: zo’n 45 websites in 3 maanden! Én tickets, én een migratie, én telefoondiensten Socs. Het is wat het is en ik doe wat ik kan. Ik heb tot 3 uur voor nog 2 websites en dan is de telefoon gelukkig rustig tot 4 uur. Even een uurtje een paar tickets oppakken en tussen 5 en 6 bij de noodlijn nog een website uit de grond stampen. Het is leuk, maar tijdrovend. Voor weinig slaap en veel stress voelt het verder niet eens zo slecht! Snel eten en rummikuppen. Alle beddegoed is gewassen. De stappen komen met hardlopen, dus het blijft bij een mijltje lunchwandeling.

Hardlopen: wu 12’ -7x600m 10km-tempo/400m rust -cd5’ Vincent ging mee. Die sliep nog slechter door de griepprik. Dan is zwemmen niet handig. En wat ik doe is joggen voor hem. Gokje, n uur na het eten. Donker. Moe. Kil. Inlopen was echt zwaar. Tjonge, eén ⚓️ hing er aan me! Vincent liep ook te puffen. 😮‍💨 bij 6:15. Vanaf Almeerplant begonnen de 600tjes. Op tempo. 5:20. Sjongesjonge. 🚂 Maar ik doe het gewoon. Dat dan wel. Not easy. 3:13 deed ik er over. En daarna 3:12. We namen een weg die ik eigenlijk niet kende. Langs de hondentraining. Het ging wel allemaal. Ik had het weer warm 🥵. Buff en handschoenen snel uit. En nog een 600tje over een industrieterrein. Bizarre omgeving. Onbekend.

Ineens een hek en water. Wist ik waar ik was, dat wel. De vierde ging ook snel. Net boven de 3 minuten. En toen wist Vincent een pad. Nog nooit geweest! Industrieterrein. Ik zou het alleen niet durven. In een bos is niemand in het donker, maar zo’n industrieterrein is onheilspellend qua licht en wie daar rond sluipt. Dus ging de 6de hard. Ook 3:03. We kwamen bij de brug. De rust gaat dan ook niet echt langzaam. Ik heb niet gewandeld! Ik moest niet. Alleen zei ik op een dom moment: dan probeer ik de laatste nog aan te zetten. Dat hoorde Vincent! Stomme opmerking van mij. Moest ik bijblijven. Als een stoommachientje. 🥵En Vincent maar kletsen: ‘5:25 hoor’ en ‘ik hou ook van jou mams’ 😤 ik kan niks terugzeggen. Onder de 3 minuten. Niks geen 5:25, maar 4:53. En er reed ook nog wen strooiwagentje in de weg! Eindelijk waren de 400m rust echt welkom. 🤗 we waren op de heenweg door de wijk al in een vormpje gelopen, zo liepen we ook terug. 10km in 57:26. Ik vind het geweldig, na een slechte nacht en stressvolle dag! Laat op de avond. Vincent heeft ook zijn frisse lucht gehad. 🌌 overal al belachelijk veel kerst-versiering.

26 November – Zwemmen in baan 2 voorop

het leek zo goed te gaan. Ik ging echt hard! Voor mijn gevoel. Voor mijn baan. Ik zwom de hele tijd voorop. En flink door. En met gemak. Met schephandjes. De rest hield het niet bij. Ik hield baan 3 bij. Maar… als ik in Strava kijk, heb ik by far het langzaamst gezwommen! Twee nul-twee. Onbegrijpelijk. Daar gaat het niet om, maar het loont dus enorm om halve baantjes te zwemmen en lekker vroeg te stoppen!
Ik had geen zin. Weer een drukke dag achter de rug. Er staan 57 websites te wachten. Vandaag 3 kunnen doen. Im blijf aangeven dat het veel is, maar het is leuk! Alleen ging de dag vandaag op aan tickets en ook aan organiseren. Gelukkig kon ik thuis werken. De druk is hoog. De stress kan ik aan.

Inzwemmen. Laag blijven. Het ging goed. 200m inzwemmen. Meet garmin 175 en 30/40 seconden extra voor 200. Lappen heeft dus geen zin, dan zwem ik te weinig. Nu zwem ik dus heel traag. 5x200m. Eerste baan wrikken. Voor (kan ik), midden (ben ik goed in), achter (lukt), op de rug (lukt niet) en voeten eerst (onmogelijk). En daarna dus 175m gewoon. Deed ik voorop. Behalve die met rug. Ik zwom flink door. Raakte de rest kwijt. Diep insteken, goed doorhalen, rustige lange slagen. Lange pauzes tot iedereen er is. Dan 2×400. 100z1-100z2-100z3-100z1. Ik telde het keurig af. Mijn lijf is in topconditie! Als dit zo blijf, snap ik niks van hormonen meer. Ik had geen hartslagmeter om. Alleen S hield me bij! Ik deed alles voorop. Ook de tweede keer 400m. Achteraf heeft níémánd dankje gezegd. Ik vergeet dat zelden als 1 iemand de hele tijd vooraan zwemt. Maar toen had ik er genoeg van. Ging ik de laatste 150m (50z1-50z3-50z5) achter S hangen. Ging ook. Ik zwom nog even uit en toen was het wel klaar. Meer dan genoeg gezwommen. Tegen alle geweldigheid kan ik toch niet op. Geen plezier gehad.

27 November – Achter de feiten aan wandelen en kracht

hoe moe kan je zijn? Hoeveel werk kan ik aan? Mails, afspraken, websites, uitleggen, navragen, meer websites: om 3 uur weet ik even niet meer waar ik kijken moet! En in huis onrust vanwege een warmtepomp die geinstalleerd wordt. Ik ben extreem moe. En het houdt niet op, morgen nog een werkdag met sinterklaas wat ik georganiseerd heb. Zodra ik klaar ben moet de kattenbak, eten maken, was opruimen. Ik moet even naar buiten.

We moeten naar de winkel. Ik loop te wankelen. Vermoeidheid. Maar het kan niet anders blijkbaar. Ik zou niet weten wanneer ik vrij kon nemen. En thuis stapt iedereen om de was en de smerige vloer heen. Tijd om te sporten is er weinig. En ik heb er de energie niet voor. Gelukkig heb ik ook nergens pijntjes. Fysiek gaat het wel, maar ik kan bij het rummikuppen beter in slaap vallen! Gewoon erg moe en ook heel erg onrustig. Ik ben niet ongelukkig, maar het werk is gewoon te veel. En dan zegt de manager: maak een lijstje, dan kijken we samen naar de prioriteiten. Maar wanneer moet ik dat lijstje maken?! Ik heb geen eens tijd om tickets netjes af te ronden! Het gevoel is erg opgejaagd. Maar even buiten in de wind wandelen met Rob helpt wel en is erg fijn.

En daarna nog kracht. Want liggend kan dat op het matje met je ogen dicht. Armpjes met gewichtjes optillen en tot 15 tellen. Of 12. Of 10 keer met het been zwaaien. Het voelt wel zwaarder deze keer. Zit veel spanning, ook in de spieren. Heb ik toch iets aan sport gedaan! En daarna voelt het beter. En de douche is nog steeds warm en nat, ook met warmtepomp.

28 November – Fietsen met het motortje op 5, maar de interne motor is uit.

Te moe. Zoals verwacht weer slecht geslapen. Stress voor de Sint organisatie. En nu breekt het op. Veel rottige pijntjes: knie links, draaierig soms, ineens trekt de achillespees, keelpijntje. Maar vooral MOE. En dan kan ik wakker blijven en geconcentreerd, maar alles voelt extra zwaar. Ik heb een extra werkdag met een vergadering waarbij ik moet opletten. Vincent en ik organiseren het Sint feestje. Alles gaat gewoon goed, maar zó zó móé. En alles voelt
Slecht. Niet rennen=slecht. Ticket niet af=slecht. Project niet af=slecht. Rommel=slecht. Fietsen gaat slecht. Langzaam en moeizaam. Moeilijk om het leuk te vinden. Want ik kan niet lopen. Dat wilde ik zó graag! Maar het is verstandig om niet te gaan. Teveel kleine klachten die dan kunnen exploderen. Ik vind fietsen lang zo leuk niet.

Maar het is slim en goed om even naar buiten te gaan. Een bekend rondje. Ik neem de dikke SUV met de zware motor die doordieselt, Vincent mijn kleine race-karretje. Ik heb moeite met opstarten. Niet echt koud gelukkig.

Ik ben voorzichtig. Pas na een kilometer of tien leg ik me er bij neer en kan ik wat genieten en wat om me heen kijken. Maar ik voel het niet echt. De mooie lucht raakt me eventjes, maar het wordt letterlijk en figuurlijk al snel weer donker.

Ik ben een beetje de tijd kwijt. En ik baal dus ontzettend en enorm dat ik niet ga hardlopen. Hoe verstandig dat ook is, het voelt enorm als falen. Dat is het ergste.

Ik heb me wel weer voor 2 wedstrijden ingeschreven voor volgend jaar. Black Friday. Ik vond m echt black. Gek dat meteen de linkerknie gaat trekken en ik krampen krijg. Hopelijk helpt een nacht goed slapen, maar ik voel onwijs veel onrust. Over heel mijn lijf en in mijn hoofd. Ta mé trochailte. Tuirseach traochta

29 November – Binnen fietsen in 2 delen: Zwift – Red Zone Repeats in Makuri Islands & Climb Control in Watopia en zwemmen

binnen fietsen. In Garmin neem ik ‘m in 1 keer op, zodat het 40km is. Voor de badge. En het totaal (45,25km) en de gemiddelde snelheid (25,7). Ik fiets in Zwift. Altijd weer wennen. Saai. Warm. De Zwift gekalibreerd en ik ga een stuk harder! Maar Garmin -die neemt alles op- vindt het zwaar zwaar slecht. Min elf! Ik fiets in 2 stukken. Dan lijkt 2 uur veel minder lang met een lunch er tussenin. Deze route in Neokyo is heerlijk saai! Stuk infietsen, dan drie keer rondje harbour. Ik fiets gewoon. Doe niet mijn best op sprintjes. Ik tel de tijd en de kilometers. Het zijn er 20 voor nu, na de lunch ook nog 20. Deze doe ik snel en hard. Voor mijn doen zeker! 30,8 gemiddeld. Dat voelt goed. Ik hou het ook vol. Met een kopje thee. Op deze manier is het zo voorbij! Echt anders als wanneer je twee uur of 40km moet achter elkaar. Nu is het tot 20 tellen en ik ga daar iets overheen zelfs. Beter safe than sorry en nu ben ik bezig. Ik zweet me leeg en doe iets warmers aan na deze rit. Gaan we even worstebroodjes eten.

na de lunch stap ik weer op. Andere route in Zwift. Met meer klimmen. Ik moet niet weer even snel zijn, dan red ik mijn tijd niet. Hier staat een uur voor. Eerst gewoon vlak.

Vincent komt mee yathzee spelen. Dat is wel lekker, even afleiding. Ik hoeft toch niet hard en het gaat omhoog.

Ik moet dezelfde maya-berg 2 keer doen en dat vind ik 🤬 Daar zie ik dan tegenop. Letterlijk en figuurlijk! Na twee keer winst (met een paar puntjes) met yathzee gaat Vincent naar zijn werk. Moet ik nog een keer alleen de berg op. Doe ik geconcentreerder en met meer power. De berg lijkt minder nu ik er op let. Dan valt het mee.

En ga ik bijna 3 minuten sneller dan de eerste keer de berg over. Ik doe er net iets meer dan een uur over. De 25km hoef en wil ik niet volmaken. Klaar ermee! Ik ga me douchen, want ik heb veel gezweet.

Uiteindelijk heb ik in totaal 45,25km gefietst. Badge gehaald. Ik heb 1 uur en 3 kwartier gefietst. Aan het Schema voldaan. Gemiddeld fietste ik in blok 1 30,8. In dit blok 22,5km gemiddeld. Dat maakt samen 25,7 gemiddeld. Met 284 hoogtemeters in totaal. Voor mij uitstekend. Niet zo leuk of lekker als buiten, maar ook minder uitzichtsloos. In de winter werken voor de zomer.

Ik sliep weer slecht. Maak me druk over het vele werk. Onrustig. Draaierig. Gelukkig slaap ik in de ochtend goed en wat langer door. Ik ben nog steeds moe en gestresst. Daardoor veel kleine pijntjes: linkerknie en soms opeens de peesplaat rechts. Ik ben niet echt ergens ín geïnteresseerd. En ik vind mijn huis een enorme puinzooi, maar ik heb geen zin in schoon moeten maken. Ik zet wel even een website live voor mijn werk. Dat geeft meer rust dan het moeite kost.

En dan ga ik ook nog zwemmen. het staat ook op het schema, dus ik ga maar zwemmen. Even Lego gebouwd en dan doe ik mijn rooie badpakje aan en gaan. Het is nog een beetje licht buiten, maar supergrijs. Ik vermijd iedereen. Geen zin in de superieuriteit. Ik ga in baan 3. intervallen. Vandaag voelde ik mijn armen van het zwemmen! Diep, met een schepje terughalen en niet te snel hoeven. Ik ga maar voorop in ons baantje met vier personen. 150z1-2x75z2 en dan 4x 50 z3. Dat klopt niet in mijn hoofd, da’s 50 teveel! Dan 6×25 sprint. Niets voor mij, maar de rest gaat niet vooraan. Ik doe het allemaal in mijn keurige slagje. Ging ik nou ook maar eens sneller worden!! Maar de pauzes telt Garmin soms wel en soms niet. 25school doe ik niet. Dan liever zonder achtje. Zou ik echt sterker worden van die krachttraining? Daarna 3×150 achter elkaar door: 75rustig, 50 snel en 25 school. Ik doe de school wel, dan maar langzamer. Ik tel het netjes af en doe mijn best om het verschil te maken. En goed te blijven zwemmen. 50school is 50 zonder achtje. Daarna een Bondarenko:100rustig-100snel-75 rustig-75snel-50 rustig-50 snel-25 rustig-25 snel. Ik ga maar weer voorop. En ik ben lekker aan het tellen en dat leidt af. Dan 50 eigen keuze. De andere dames gaan naar de wc en die andere man klaagt nog maar even tegen me dat ik opzij moet gaan op het einde zodat hij ook kan aantikken. Je hebt makkelijk lullen, achter me aan zwemmend. Ik heb een paar krampen en ik voel mijn armen dus! Dat laatste ben ik wel blij om. We moeten nog 2x200m doen: 75 rustig-25 school en 100 snel. Ik vergat de school. De eerste keer echt, de tweede keer bewust. Ergens had het horloge 25m teveel geteld en regelmatig de pauzes meegeteld in de afstand. Ik zwem 50m uit en 25m voor een rond getal. 2350m. Vind ik best veel. Alleen R zegt ‘dankjewel voor het kopwerk’ tegen me. De rest neemt het allemaal voor lief. Volgende keer mogen zij weer. Kunnen ze het beter doen en zwem ik sneller! In de kleedkamer is het geweldig-gewauwel niet te missen. Thuis is het eten klaar

30 November – hardlopen met Vincent: met Vincent 40’duur-20’progressief-1’rust-10’cooling down

Die mevrouw in de straat die ons lief aanmoedigde zag 2 sterke hardlopers. DvR en RvR op hun fietsen zagen ons weer samen rennen. Net als AD en zijn vrouw. De buurman waarmee we kletsten, zag een trainingsloop. Vincent had een hele makkelijke loop om veel te kunnen vertellen. De trainster die naar de data kijkt, ziet een goeie poging met hogere tempo’s. De loopvriendin ziet snelle tijden. Garmin zat er het dichtst bij; overbelast. Die ziet vermoeidheid en door het fietsen is de Vo2max desastreus gedaald. HRV is weer laag. Ik voel me gestresst. Er moet veel te veel. ik ben moe. Niet ongelukkig, niet wanhopig, maar wel vermoeid en weinig veerkracht. Ik mis het ‘leuk’. Het huis is een bende, ik loop met alles achter en ik zie op tegen weer een veel te drukke werkweek/maand. Toch nog een extra wedstrijdje in 2025 ingepland. ambities 😉

Vincent gaat rustig met me mee. In de buurt van huis blijven voor als het niet gaat. 40’ duur. Het voelt zwaar en onstabiel, maar er zijn geen doorzettende pijntjes. De tijd valt mee. Ik klets km 2 vol. Veel hardlopers overal. Het is mooi weer, niet eens echt koud en de zon maakt het beter! Onverhard gaat wat trager, maar niet erg. Vincent kletst.

Poeppauze bij het centrum. Was te verwachten. Dan weer door. Alles lukt wel, maar niks vanzelf of easy. In het blokje bos om staat een boswachters auto! 5km in 28’. Snel he, zegt Vincent 🥰 we lopen naar huis. Net geen 7km in 40’. 5:45.

Thuis even wat warme zooi achterlaten en kletsen met S van nr13. Dan het 4,2km rondje op hoger tempo. 20’ Hogere hartslag zit er niet aan. Ik probeer het tenminste! Dat telt nowadays. Ik kan het wel, doorlopen. Geen pijntjes, wel moeite.

Vincent gaat voor me lopen en dat helpt ontzettend! Zeker wind tegen! Een minuut rust. Dan nog door het park. Even doorbuffelen, hoe moeilijk ook! Niet extreem moe, geen pijntjes, maar helemaal ‘safe’ voel ik me ook niet. 12km in 5:42. Klinkt beter dan hoe het ging. 6:42 uit-thuis

En dan is november weer voorbij. Een alles behalve gemakkelijke maand.

125km hardlopen

Ca 250km fietsen

15km zwemmen

60km wandelen

2:52 uur krachttraining