16 januari – Binnen fietsen en hardlopen
Afstand: 60,31 hm 393 gem 28,9 In Zwift. Frankrijk. Een route.
Ik vind dit dus ellenlang om binnen te fietsen, 2 uur. Al na een kilometer! En dan zie ik een enorme berg staan en daar zie ik dan (letterlijk) onwijs tegenop. Ik had al gelijk door dat ik geen klimbenen had vandaag! Dat was oneerlijk zwaarder dan anders. Ik heb geen last van de bootcamp, maar misschien vonden mijn benen daar iets anders van.
Na een kilometer of 5 digitaal gaan Rummikuppen met Vincent. 3 Potjes, waarvan ik er twee won en moeite had met de steentjes pakken en ordenen op dat kleine schermpje. Maar het leidt lekker af! Toen was het al lunchtijd. Ik stopte in een ‘Frans dorpje’ en ging de trap af om te lunchen. 25km zaten er op.
Nog 30 te gaan. Ik had een route aangezet. Toen ik na ongeveer 25 minuten terug kwam had ik een bolletjes shirtje: dan heb je in een segment als vrouw de eerste plek. Niet op het rondje wat ik fietste, maar waar weet ik niet. Ik trapte weer verder. Vincent ging naar de winkel en zou mee Rummikuppen als ik de berg op moest, maar onderaan de berg dacht ik: ik doe het gewoon zelf! Ik deed mijn best, telde de haarspeldbochten af en zette een nieuw record en het viel hartstikke mee. Toen moest ik nog veel verder rijden en kwam Vincent nog een keer mee Rummikuppen. Ik ging een level omhoog (56 al) en ik maakte de route vol. Toen Vincent zich ging omkleden om te gaan fietsen, maakte ik de 60 kilometer vol. Toen scoorde ik nog een shirtje! Dat was ook dik verdiend, want ik had op alle sprintjes een PR neergezet na de lunch.
Het werd wel lastiger moet ik zeggen om te blijven fietsen en de tijd vol te buffelen. Maar ik heb 2 uur (en een beetje meer) gefietst, 60km dus en iets van 28,9 gemiddeld met bijna 400 hoogtemeters. En dat terwijl ik geen trapbenen had! Op twee kopjes thee en lunch. 🥪 Leeggezweet. Daarna ging ik met Vincent Rummikuppen terwijl hij fietste en ik er naast zat. Ik ging ook nog even piano spelen.
Daarna hardlopen. De training was: inlopen 45’, 10x100m/100m rust/5’ uitlopen. Ik had weinig zin. Het licht was prachtig, daar lag het niet aan. De route rustig, dat was het niet. Mijn benen voelden na de eerste kilometer prima: geen last van. Prima muziekje, te warm gekleed. Na de eerste kilometer ging het tempo omhoog, klopte het ritme en voelde het fysiek gemakkelijk. Maar het hoofd!! Het tolde, morrelde, twijfelde, was verdrietig en ongelukkig. Ik liep tussen het zweten door te huilen. Ik weet niet eens precies waarom!
Ik maakte een foto van de gouden bomen en van een Ferrari voor Vincent. Ik probeerde het heus: dankbaar te zijn om het tempo, dat het mooi is, dat ik dit kan, dat ik met mijn kind kan appen, dat mijn ouwe dikke lijf meewerkt, maar de somberheid was sterker. Na 5km in 29 minuten stopte ik even. Ik zag op tegen versnellen. Tegen alles eigenlijk. Ik had forse trek. Dat zou wel eens een oorzaak geweest kunnen zijn. Vincent bood aan me op te halen, maar ik vond ‘sneu-voelen’ geen goede reden. Door dus. Tempo was echt belachelijk goed, maar ik dacht wind mee te hebben. Door het bos in alle rust met gemak ook en zonder dat ik last had van darmen. Kan ook niet, die zijn leeg. Energie is verbruikt.
Ik begon er toch aan, aan de 100tjes versnellen. Er zat niet echt een opdracht op, dus alles was goed. 100 rust beviel net zo min. Ik ging gewoon door met proberen en afwisselen. Na 8km nog even gestopt voor een foto en een ademmomentje. Ik had door dat de versnelling ongeveer 30 seconden was, dus ging ik ouderwets tellen. De 8ste het viaduct op was hopeloos, de 9de eraf ging ruim binnen de 30 seconden! En toen uitjoggen. Ik nam de straat door de wijk en liep niks dubbel. Vrolijk werd ik er niet van, maar dat ik 58 minuten loop op 10km is best prima! Ik ging door het park uitlopen en maakte er 11 km van. Precies. 5:44 gemiddeld is geweldig en 5:58 met stops ook. Na de chocomelk en 4(!) blokjes chocolade en een warme douche ging het ietsje beter. Maar het unhappy gevoel blijft.
En ‘s avonds een blokje “kracht”. Woman Power: ouders bellen (soort armpjedrukken ofzo hahahaha), alle was opruimen (squaten!) en strijken tegelijk (soort opdrukken?). Even de WCs geboend 💪🏼 en de kattenbakken daarstraks al gedaan: dat was zwaar gewichtheffen omdat de afvalzak loodzwaar was. En tussendoor de trappen op en af! Ik zou zo mee kunnen doen aan hyrox 🤪
Ik heb een heel klein beetje last van mijn linkerknie. Dat ik gister zo suf gebootcampt heb, werkt dus wel! En toch voel ik dat ik iets heb gedaan. Met 4 dagen werken erbij waarvan 3 keer reizen en netjes aanwezig zijn en alles wat (sociaal) leven heet, is het behoorlijk vol. Voor een 50+er. Ik heb geen overgangsklachten eigenlijk. Slaap gelukkig uitmuntend.
Maar ik val niet af. Dat is erg frustrerend. De hele week superkeurig gegeten: 3 maaltijden (elke dag hetzelfde ontbijt), niks gesnaaid en op een beker chocomelk na, geen ‘sportbeloningen’. Niets overbodigs. Soms trek, maar geen honger. Drie ons er af. Nog steeds ver boven de 71. Nog steeds een bmi van 24+. 300 gram. De broekriem kan strakker, de rusthartslag is weer mega laag en het snoeploze leven voelt beter en is goed vol te houden. Maar nauwelijks afvallen voelt oneerlijk. Wat blijft er dan zitten? Spieren zijn het ook niet. Vocht? Ik wil gewoon niet anders moeten gaan eten, ik wil niet op tekorten gaan leven, ik heb geen zin in ei en vlees. Dit ging in mei en juni voortreffelijk, dus waarom nu niet? Ik baal er van. Al is het maar een getalletje. Ik ga gewoon zo door. Ik denk toch dat ik genoeg beweeg, zeg nou zelf! Misschien toch hormonen en overgang.
17 januari – IRT – een omgekeerde Tri, maar dan allemaal kleine afstanden.
1x 3 KM hardlopen op nieuwe schoenen: Asics Novablast.
wowsers! Het was maar een klein rondje, meteen vanuit de winkel thuis de schoenen aan gedaan om te testen. Wat een veerkracht! Die schoenen werken gewoon hartstikke mee! Ik vroeg me even af of het slim was, drie dagen achter elkaar hardlopen, maar dit ging te makkelijk! Het loopt wel wat anders, maar heerlijk. Loop ik in zone 1 5:30jes weg hahahahaha. Lekker hoge cadans ook.
Het was dan ook ideaal hardloopweer, het waren maar drie kilometer en ik voel me verder goed. Goede nachtrust en geen stress. Geld over voor twee paar nieuwe schoenen (het andere is een duur-paar asics) en het gaat best met eten. Ik had een beetje haast, want ik zou Vincent op zijn dijk-duurloop tegemoet gaan fietsen. Maar dit belooft wat! Ik was wel te warm gekleed. En hardlopen gaat natuurlijk nooit ‘vanzelf’, ik hou niet van die onzin met ‘buitenspelen’; ik train gewoon altijd. Ben geen peuter. Spelen is voor mij echt iets anders dan trainen. Zelfs al zijn het maar drie kilometertjes. Maar dit tempo is wel echt lekker! Er staat niks op het schema, maar ik wilde dit hardlopen graag proberen. Ik ben écht heel erg blij met mijn schoenen. Als een blij kind, dat weer wel! Maar er zit al modder op de schoenen.
5x3km =15 (+1km) fietsen op de gravelbike:
meteen na het rennen op de gravelbike gesprongen. Het is echt heerlijk weer! Beetje lente-achtig zelfs. Zonnetje, vogeltjes, drukte overal. Vincent was de dijk aan het afrennen. Zonder voeding. Ik ging hem tegemoet fietsen. Als ik meer tijd had gehad, was een rondje ovp gelukt, maar waarschijnlijk was het niet in me op gekomen! Alleen jammer dat de di-2 leeg was en ik dus niet kon schakelen. Ik moet voor de 200km-fietsen-badge van Garmin nog 15km en dat wil ik nu halen ook! Ik tref Vincent al binnen 5 km. Ik fiets rustig met hem mee. Afleiding.
Ik heb al met hem geappt onderweg. Nu kon ik zijn jasje overnemen en hem snoepjes geven. Loopt ie effe 17km weg. Ik had nog maar 8km gefietst! Maar eerst lunchen. Daarna ging ik verder fietsen. Tempo was toch al weg, dus het maakte allemaal helemaal niks uit! Door het Kotterbos. Ik vond het echt heerlijk! Het werden 16km. Daarstraks 1 keer 3 km gerend, nu 5 keer 3km en een beetje gefietst. Er stond alleen maar zwemmen op het schema! Ik heb de badge binnen! En ook al weer een week goed geslapen!
En tot slot: 7x300m zwemmen (+125m extra)
En zo doe ik een triatlon in de omgekeerde volgorde: rennen, fietsen, zwemmen. Rennen 1x3km, fietsen 5x3km (+1) en zwemmen 7x300m met ietsje meer extra. Ik vind het een ‘simpel’ dagje, hahaha. Ik ging in baan 3 en die was als enige niet overvol. Ik ging al snel achteraan hangen. Het zone 1 tempo zat ver onder de twee minuten en het zou een tempotraining worden. Mij niet bellen! Ik hobbel er liever wat rustiger achteraan. Gek genoeg was een half uur later diezelfde zone 1 wel weer 2:00/100m. Achteraan zwemmen is de baan korter, je stopt iets eerder en bent dus sneller. Die 25m teveel bij het inzwemmen is correct. Ik moest halverwege de baan stoppen met zwemmen. Ik vond het zwemmen níét leuk. Te druk, mijn lijf had niet veel zin en ik eigenlijk ook niet. Telkens zone 1-2 en zone 2-3. Het boeide me ook niets. Ik zwom gewoon achter ze aan. 2×150 en 3×100 en toen 300 zone 1 en ook een keet 6×50 waarvan 25m in zone 3. Het kon mijn totaal niet boeien. De ene keer zwom ik ze er in zone 2 af, daarna was zone 1 weer veel te snel! ‘k Telde de tijd af tot ik er na 48 minuten en een groene training uit kon. Ik zat nog net in de 300m zone 1 en die maakte ik af. 51 minuten. 2225 meter en 1:56 gemiddeld.
Doeig mensen! De groeten. Wees fantastisch , doe je best, verkondig de geweldige dingen die je doet en laat mij met rust. Ik doe gewoon vanalles. En dat terwijl Garmin me overbelast vindt, de hrv veel te hoog is en mijn vo2max alleen maar daalt! Het enige wat ik voel zijn een hoop krampen waar ik toch wel ooit vanaf wil. Maar ik zet het netjes en wat cryptisch op strava. Ik vind dat helemaal niks, dat ge-etaleer.
18 januari – Suffe duurloop vanuit huis naar het oppikpunt en meefietsen
Een duurloop naar het oppikpunt bij de Shell waar Vincent me vanuit zijn werk mee terug neemt. Lang geslapen en blijven liggen. Geblogd. En toen had ik steeds minder zin. 80 minuten op het programma. Maar een rugzakje en water gepakt (te zwaar ben ik toch) en uiteindelijk maar gegaan. Ik zie heel veel geweldige mensen die ontzettend lange duurlopen doen vandaag in korte broek, maar ik kan dat niet. Ik hoef niet in te halen van vorige week, ik ga niet opeens verdubbelen; laat staan weer gruwelijk snel! Als ik doorklik, zie ik totaal andere tijden staan met heel veel pauzes! Ik ga ook rustig. Beter voor dit ouwe korps om gewoon op de oude roze schoenen met een warme lange broek en een muziekje onder de buff. Ik ga naar de Shell toe op de 305 en heb genoeg tijd. Ik gok op 13km en zie wel hoe het voelt. Het voelt okay. Ik hobbel gewoon door. De hartslag niet extreem laag, het tempo niet extreem laag en de eerste km’s zijn saai en druk. Fietsers zeggen me heel vrolijk gedag op de brug, maar ik weet niet wie het zijn. Dan het bos door richting de manege. Rust. Ik zie de zon en voel me even opgewekt!
Dus niet langs de weg gaan lopen! Na 5km binnen een half uur stop ik even. De zon tussen de bomen door. Het gaat redelijk zo. Tempo is omhoog gegaan, maar de zin nog niet. Ik ga een beetje richting Nobelhorst en de brug over. Ik verheug me op het 8km stopje aan het begin van het 4bruggenpad.
Ik voel me niet lekker. Niet goed. Unhappy. Dus na 9km stop ik weer en duik de bosjes in. Het is vies. Ik hoor de megafoon van de roeiers en schrik me ‘n hoedje! Maar er is niemand die me ziet en ik kan weer.
Dat gaat beter. Sneller. En ik accepteer meer. Gaan geen 80 minuten worden en geen 13km. Vincent en ik zijn er bijna. Ik pak het weggetje onder de grote weg door. Leuk!
Dan maak ik 12km vol rond het tankstation waar Vincent al is. Het ging niet geweldig, niet vanzelf, nooit easy en tóch: nergens last van en gewoon weer gedaan. 5:52 of 6:28 gemiddeld? Kan ik zandkoekjes snoepen!
En in de avond meefietsen met Vincent op z’n nieuwe schoenen.
Lekker gekletst. Heerlijk!
Ik vraag me dan ernstig af of ik daar wel zin in heb, om de kou in te gaan en van de bank af te komen en mee te fietsen, maar het is een investering. Iets wat je dan doet voor je kind, voor een ander. Hij wil zijn nieuwe schoenen toch ook proberen! De rest is zo’n beetje klaar: werkspullen liggen klaar, vuilnisbak staat buiten, was is opgeruimd. En dan kunnen we bijkletsen.
Ik heb niet het gevoel dat ik de afgelopen week maximaal veel gesport heb. Het is tenslotte januari, rustig aan dus. Zo’n 10,5 uur. Dit meefietsen telt qua tijd lekker mee! En dan ga ik toch eens kijken in de lijsten op strava, nu ik ook alles bij hou. En daar staat de ouwe dan toch: uiteraard kan gymleraren-geweldigheid niet overtroffen worden door de gemiddelde kantoorklerk, maar ik sta toch flink hoog in de rankings! Er zijn altijd mensen die meer en beter trainen, maar ik kom toch zowel bij T3S als bij PS in de top 5 voor! Die tellen op tijd. Ook bij de hardlopende dames tellen mijn 35 km goed mee. (Die tellen dan weer in afstand) Ik doe natuurlijk minder kilometers! Misschien niet snel, niet briljant ver, niet door en door geweldig, geen geschreeuw op social media, niks kijk-mij, maar ik doe het gewoon tussen 32 uur werken, een gezin en een huishouden door.
Ps. Bij de tva tel je met minder dan 13 uur niet mee. Ik vermoed dat mensen daar zaken dubbel tellen, want ik ken niemand die betaald wordt om te sporten in die club en dus 40-60 uur kan sporten!
19 januari – Een wandeling met de collega en bootcamp-ing-ish
Gewoon effe naar buiten tussen de middag in Almere. Ik werd wakker en ik dacht: ik heb geen zin. Niet om op te staan, niet om te gaan werken, gewoon geen zin. Niet vervelend en goed geslapen en goed gevoel verder, maar effe geen zin. Toch opgestaan, de trein gepakt en naar kantoor gegaan en een hele hoop dingen gedaan. Stukje bij beetje. Met een glimlach. Dan tussen de middag even met Y wandelen die weinig inlevingsvermogen heeft. Goeie gast, maar veel met zichzelf bezig. En nogal ambitieus. Ik at gewoon vier bolletjes. Thuis gesmeerd. Omdat ik gister koekjes heb gegeten vond mijn lijf vandaag dat ik best weer kon, maar dat heb ik niet gedaan. Gewoon blijven werken en doen. Uurtje voor uurtje. Stukje bij beetje.
En ‘s avonds de bootcamp. Iets in die geest. Of ze konden verplaatsen naar 7 uur, appten ze, terwijl het eigenlijk 8 uur zou zijn. Naar de vertraagde trein en appen dat het lukt. Ze zijn al met het eten bezig thuis. Ik ben met Vincent aan het appen. En dan vergeet ik uit te stappen!!! Rob appt me dat. Het ergste dat ik niet eens naar buiten kan kijken. 🫣 in Lelystad moet ik wachten. Ben ik opeens 3 kwartier later! Haasten met eten en dan naar de bootcamp. Iedereen lacht met me mee om mijn treinritje. Ik lach om mezelf. We gaan rennen en aantikken en tussendoor oefeningen doen. Ik doe alles halve kracht. Vooral het rennen. Maar dat gaat prima. Daarna dingen met matje. Elke keer opstaan is het lastigste voor mij!! Ik doe alles gecontroleerd. De buikspieren doe ik wel goed. Alles best. En zo doe ik het weer keurig. Voor mij een rustdag eigenlijk.
20 januari – Als we toch weer op kantoor zijn: een stukje wandelen en ‘s avonds zwemmen!
Super slecht geslapen. Veel onrust. Dus een lange dag ook. Gelukkig tussendoor even naar buiten. Al in de ochtend gestart, die wandeling om een half uur te halen. Over auto’s gekletst met Y. Hoofdpijn en gewoon doorgebuffeld. Ook nog een uurtje langer gewerkt.
En dan om 9 uur gewoon gezwommen. Inzwemmen rustig en suffig. Daarna 4×400 en tussendoor 50 techniek. Gewoon ook maar gedaan. 4x450m dus. Benen en schoolslag een beetje vals gespeeld. Achter M aan gezwommen. Soms eventjes wachten op de rest dus daarom soms een gebroken 550m. Alles om het even. 2500m bij elkaar gezwommen.
21 januari – Weer een wandeling en hardlopen
De zin neemt alleen maar af lijkt wel! Ik begin later op het werk en vanaf dan lijkt alles achter te lopen. Alles sleept en ik ben erg moe. En op simpele dingen niet op kunnen komen. De tijd kwijt ook de hele dag. Interne wekker is uit. Mijn hrv is extreem de hoogte in geschoten! En ik erger me. Aan alles. Aan iedereen. Vooral aan mijn nieuwe collega die alles denkt te kunnen, maar nog niet alles begrijpt. Teveel herrie en ruis om mij heen. Maar me overal weer doorheen gesleept. Met een soort gelaten verbazing. Buiten wandelen helpt niet echt. En dan aan het einde van de dag weer gedoe met die rare collega. Na het eten ga ik nog even naar de SoLow voor een kadootje. Langs bosschebolpaaseitjes gegaan.
Zin in rijst. 🍚 dus dat bestellen we dan maar. En rummikuppen, maar ook daarbij ben ik niet slagvaardig. De dag gaat voorbij. En dan nog een zware hardloopopdracht ook! Dat viel niet mee. Het voelde zwaar aan. Maar ik doe het toch. Vincent fietste mee.
We waren eerst stil op mijn gehijg en gestamp na. Konden we van de sterren genieten. En kon ik er in komen. Dat viel niet mee. Na een mentaal zware dag is het niet makkelijk lopen. Het duurde wel drie kilometer voor het wat beter ging! Ik zei tegen Vincent: Leer me hoe ik de training af zet, maar hij gaf het antwoord wat ik ook altijd geef: probeer het tenminste 1 keer. Eerst wilde ik toch 5km in een half uur inlopen halen en dat lukte. Toen 5 minuten versnellen en 1 minuut doorversnellen. Verre van gemakkelijk, ondanks nieuwe schoenen. Maar goed, toen het lukte (een km in 5:30) moest de rest ook maar. Zelfs wandelen/dribbelen was niet makkelijk! Ik moest een keer stoppen. En ondertussen luisteren naar Vincents verslag van de dag. Fijn dat hij er bij was!
Nog een blokje extra om en het werd wel zwaarder. Mijn hartslag was vaak te hoog. En doorversnellen lukte elke keer net. Ik kon een blokje overslaan voor de route. Ik was net voor de brug klaar met versnelling 4. Even rustig omhoog lopen, sterren kijken en nog een korte stop. Dan nog 1 keer 5 minuten sneller en die ging ik even iets harder en toen was 30 seconden doorversnellen een enorme opgave! Maar netjes 10km binnen een uur (ook als de stops meegeteld hadden!). Na 10,4km klaar met de training. 11 km volgemaakt. Met 5:48 niet ontevreden aan het einde van een drukke werkdag! 6:02 uit-thuis. Nieuwe schoenen goed gekeurd! Asics Gel superion 6. Bekertje chocomelk en blokje chocolade dik verdiend!
22 januari – Met Rob naar de Plus wandelen en binnen fietsen
Na een overvolle dag met tig tickets, vragen, wedervragen, uitzoeken, navragen, een meeting, telefoontjes moet ik even naar buiten! Daarbij is de (koel)kast aardig leeg. Het is koud buiten. We moeten naar de winkel. Ik ben moe. Ik heb zelfs weinig wandelenergie. Maar er is weer brood en kaas en meloenblokjes.
En dan na het eten stap ik op de fiets. Binnen. De data staat dan op Garmin: 25km op 27,1km gemiddeld, nog geen uur en 275 hoogtemeters.
1 potje digitale rummikup (verloren), 48 minuten verveling, 2 keer 4 minuten geklim, nauwelijks gezweet, 55 minuten gedacht: waarom-doe-ik-dit en wonder boven wonder ook nog 1% van de training gevolgd!
Kortom: niks, minder, nikser. Moe, geen zin, nul motivatie. Maar ach, al die kleine niksjes dragen ook bij aan de training. Stage 3 van de Zwift tour volbracht. ☑️ heel schotland weer gehad. ✔️ een groene training gehaald ✅ de wilskrachtspier en doordramspier getraind 🌀.
En niet moe-er geworden dan ik al was. Het kan niet altijd een trainingsfeestje zijn. Na 4 dagen werken waarvan 3 op kantoor en heel veel werk valt bij mij het sporten niet makkelijk.
23 januari – Ouwevrouwenwasjeskracht, binnen fietsen en buiten hardlopen koppelen
Alle was is weer opgeruimd in nog geen half uurtje ‘krachttraining’. Maar de nieuwe was ligt al klaar. Het houdt niet op. Ik ben wel schoonmakerig. En ik ben erg moe, al een paar dagen. Een rare vermoeidheid, want ik slaap behoorlijk goed. Mijn HRV is torenhoog, als een echte duursporter, maar volgens Garmin is het te hoog. Ik voel me niet 100% lekker, maar de rusthartslag is heel laag. Als ik eenmaal ben opgestaan gaat het prima. Ik heb wel buikkrampen. En ik ben AANGEKOMEN. Niet een onsje, maar een hele POND. 500 gram zwaarder! Ik heb gisteravond 1 chocotoff op en de dag ervoor 2 blokjes chocolade, maar verder snaai ik NIKS. Helemaal niks. Ik had zelfs trek in bed gisteravond! Ik kan niet minder eten. Ik sport toch genoeg? Ik doe zoveel meer als andere mensen en toch loopt mijn BMI op en raak ik straks de 25 weer die het stempel ‘te zwaar’ aangeeft. Ik snap er echt niks van en ben erg gedemotiveerd. En ik ben vermoeid, dus ik ga op de bank liggen. Met flinke krampen. Ik heb nog gekeken, ik zit op dag 18 en over anderhalve week wordt ik weer ongesteld. Maar als ik naar de WC ga is het duidelijk: voor de tweede keer dit jaar menstrueer ik. Overgang in de volle breedte. Vandaar de trek, de vermoeidheid, het gewicht, de vlakheid en de rare hrv. Ik voel me eigenlijk bedonderd, door mezelf. Frustrerend! Ik denk meteen: morgen niet zwemmen dan?! En hoe moet dat met de rest van het jaarprogramma? En ik moet naar de AH voor maandverband. Ik voel me vooral erg opstandig omdat ik het niet snap: zijn dit de laatste stuipen of zit ik hier nog een paar jaar aan vast? Wat wil mijn lijf nou?! Ben ik niet lang genoeg aan de beurt geweest?! Ik maak er maar het beste van: 2 machines was zijn blijven liggen deze week, maar nu worden die tegelijk met het strijken zo weggewerkt door de moederkloek! 10 minuten opruimen en 15 minuten strijken. Het is eigenlijk best snel gedaan. De krampen wijken gelukkig. Hopelijk gaat het gewicht zich ook stabiliseren. Als het lijf zich weer normaal gaat gedragen. Please, laat dit geen jaren duren!!
Om half 3 stap ik weer op de fiets binnen en verplaats ik me in Zwift naar Londen. Ik had gister een uitvoeringsscore op de training van 1% en vandaag wilde ik het beter doen. Ik moest 20 minuten infietsen en daar hoort een wattage-range bij en daar ga ik tussen zitten. Heb ik mooi iets te doen! Maar het valt niet mee om ‘in het groen’ te blijven. Te hoog, te laag: het flippert ontzettend. En dan is Londen in Zwift niet vlak. Maar ik snap ook niet precies hoe het wattage bepaald wordt. Heeft het te maken met cadans, met drukkracht op de pedalen, met tempo? en het verschilt ook zo qua snelheid tussen Garmin en Zwift, maar dat heeft met de bergen van doen. Na 20 minuten moet ik 3 keer 8 minuten een hoger wattage. Het lukt me totaal niet. Hoe ik ook probeer er grip op te krijgen, het geflipper te hoog-te laag is nog groter. Ik wil straks gewoon in 1 tempo een berg op kunnen fietsen in Ierland! Daar ben ik best goed in, maar hier binnen is het niks. Ik moet soms 50 fietsen om het wattage te halen en dan doe ik dat en dan is het opeens weer te hoog! Rustiger fietsen, te laag. Zelfs in de rust is het lastig te managen.
Ik ga het nog een keer proberen in de volgende acht minuten. Ik moet het steile stukje omhoog en dan trap ik in een hele lage cadans met heel veel druk: wattage te laag. Ik ga 1 a 2% omhoog en dan lukt het eventjes, maar voor ik een modus heb gevonden flippert het alweer weg. Ik ben er klaar mee. Ik vind dit niet leuk. Ik snap niet hoe dat wattage zich verhoudt met mijn inspanning en wat er van klopt. Hoe zit het met hartslag, met hoe mijn lijf vandaag reageert en wat is het tempo nou eigenlijk? Ik ga de derde stage van de Zwifttour afmaken en het uur volmaken. Let maar niet meer op dat wattage en ik ga bij T3S aangeven dat dit voor mij niet werkt. Ik laat het los.
In Zwift vind ik gemiddeld 30,5 echt geweldig, maar Garmin is op 25km blijven steken. Frustrerend. Want Garmin haalt mijn VO2max op fietsen hard omlaag. Terwijl ik straks buiten weer megagoed ben. Net als mijn lijf, wil ik het liever snappen met die wattages! 12% uitvoeringsscore. Demotiverend. Maar meer dan 1%!
Dan volgt een koppelduurloop om de auto op te halen. Vanmorgen hebben Rob en ik de Arteon samen naar de garage gebracht. Ik wilde teruglopen, maar Vincent wil werken in de middag en heeft zijn eigen auto nodig, dus dan ga ik wel rennend heen naar de garage om de auto op te halen en blijft de koppeltraining in tact. Al pak ik vandaag de duurloop van 13km van zondag alvast op. Eerst 3km heel rustig. Lage hartslag. Dat snap ik tenminste! Blijkbaar hoort daar vandaag een prima tempo bij van rond de 5:50/5:57. Ik hou me erg in. Dat voelt lekker! Het is koud en ik heb muziek. Ik hobbel gewoon door. De bruggen op gaat dan heel kalm, maar ik vind het allemaal best. Het licht is mooi. Uberhaupt licht is al fijn!
Ik heb trek. Trekweg af en dan over het fietspad en ik ga gewoon maar door. Na 3km volgen er 10 op een hogere hartslag, maar niet sneller dan 5:45. Dat laatste is lastig, want ik ga wat sneller en de hartslag is in het begin wat te laag. Ik stop maar niet op 5km, gewoon doorgaan zolang lukt. Na ruim 6km ga ik tegen de wind in, voelt het opeens een stuk zwaarder en gaat de hartslag omhoog. Het hongergevoel trekt weg. Het tempo gaat omlaag. Kijk, hier snap ik wat er gebeurt: ik ga over op vetverbranding! De brug op is moeilijker en ik stop voor een fotootje. Het horloge loopt door.
Na het stopje gaat het weer lekker. Ik ga de 13km niet vol maken. 11 Is genoeg. Als de vetverbranding op gang is, gaat dat ook prima. Het kasteel ligt er mooi bij met de lucht. Ik zit in een flow. Geen overdubbel genieten, maar een flow. Dan wil ik de 10km in een uur halen en dat lukt echt makkelijk! Zelfs met nog een fotostop!
Onder de A6 door, dat wilde ik graag. En dan nog een keer stoppen voor een foto en naar de Apoint (garage) lopen. Wind tegen! Oef.
Ik maak ruim 11km vol op een gemiddelde van 5:57. 5:52 zonder stops. Prima toch! De autoverkoper vindt 11km heel veel en heel goed. Ik denk: hadden er 13 moeten zijn. Ik neem de sleutel in ontvangst en ga nog naar de WC bij de garage. Ik laat hem netjes achter, maar ik laat zelf ook veel achter! Ik drink chocomelk in de schone auto. Ik ben snel weer bij. 3 Garmin Badges gescoord!
24 januari – Een wandeling in plaats van zwemmen
siúl ar lá dona
Klinkt mooi, maar dat is het juist niet!
Wandeling op een off-day. Ik báál ontzettend. Hier ben ik superslecht in: niet gaan zwemmen. Laatste kans voor de cursus volgende week begint en ik had zin om te zwemmen ook! Maar ik ben weer ontzettend ongesteld. Na al die jaren weer even wennen om een uitgeknepen vaatdoek te zijn. Moe, warrig, treurig, snaaierig, hoofdpijn: alles. Benijd iedereen die alles vandaag wel kan. Inclusief hoofdpijn en ik voel me net zo uitgeknepen als mijn lijf zich gedraagt. Ik ben in november gestopt met de pil, heb 2025 zonder bloeding afgemaakt en hoopte al dat ik door de overgang heen was gerold. Maar in 2026 ben ik al twee keer ongesteld geworden, dus ik ga nog even mee!
Ik wil met de huisarts overleggen of ik in de periode mei-augustus wel gewoon de pil kan slikken voor regelmaat om de wedstrijden heen. Ik heb vandaag een verfrissende wandeling gemaakt en daar werd ik moe genoeg van om terug te kruipen op de bank met een boek. Ik voel me (terecht?) een slappeling! Ben de hele dag besluiteloos omdat ik dat schema moet loslaten. Voel me moe en vervelend. Vanmorgen op tijd op om met mijn kind die op de fiets zit binnen Duits te leren. Dan pannenkoeken eten. Hij gaat werken na het rummikuppen. Ik kom nergens toe. Er moet ook niks: de was zo goed als klaar, het huis netjes. Maar er zit een zeurstemmetje in mijn hoofd over: “ga fietsen. Lekker buiten! Ga rennen, al is het maar even!” Ik kan natuurlijk met tampon gaan zwemmen, maar het levert me niks op als extra vermoeidheid en reizen en gedoe. Ik ga nadat de picnic is geweest maar een lekkere wandeling maken. Daar kan weinig mis mee gaan. Muziekje aan. Ik geniet van het prachtige licht en moeiteloos wandelen.
Maar elke hardloper en fietser benijd ik. Ik fotografeer de paarden en dat doet de iphone prima!
Ik loop 5,5km vol. Heerlijk weer (om buiten te sporten 🫣). En dan ga k lekker op de bank weer een boekje lezen. En helaas koekjes eten. Hoort bij de periode vrees ik.
25 januari – Hardlopen
Op het schema staat: 30’wu 4x (1’versnellen-4’duur) 10’cd.
Dit trok aan alle kanten. Soms is dat aan het tempo niet te zien en deze keer zeker niet, maar het ging echt absoluut niet lekker. Niet dat ik iets heb aan pijntjes, maar ik loop nog leeg en mijn darmen zijn helemaal van slag. Al diarree voordat ik ging, tijdens de run krampen (niet alleen in de darmen) en naderhand ook nog aan de diarree. Het sleepte zich maar voort en ik moest een route bedenken en het was erg koud en ik zweette toch ook en het was druk en ik vond het absoluut niet leuk of makkelijk. Ik geef de schoenen de schuld van het tempo, maar dat was de enige opsteker. En dat ik gewoon maar door bleef gaan. Nou ja, 4,44km en toen de wc snel in. Dat hielp wel wat en het liep daarna makkelijker.
Maar ik stopte nog een keer voor een foto van de paardjes. Ik zag op tegen de versnellinkjes tot 4:30 had ik gelezen. En tegen de rest van de dag. Ik voelde me ook erg ongelukkig door al die oude ontevreden mensen. Ik voel me gewoon niet goed. Het ging wel even goed, zeg dat ik een minuut of 3 het leuk vond en toen moest ik versnellen. Dat viel niet zo mee, maar een minuut is te doen. Net onder de 5 minuten. En dan weer vier minuten lekker lopen. De volgende minuut telde ik af, maar dat mislukte. Ondertussen was Vincent aan het appen met zijn eigen plan, dus ik kreeg haast voor de lunch. de derde minuut ging weer ietsje sneller. Ik stopte nog eventjes om de apps te lezen. De brug over en omlaag en wind mee de laatste minuut mijn best doen en toen was het 4:35. Voor mij goed!! Maar het had elke keer ‘slechts’ 4:50 hoeven zijn zag ik later. 😝 toen uitlopen en wind mee was het gewoon warm! Ging wel wat sneller nog. En dan uitlopen. Ik heb nog een foto gemaakt van die arme narcisjes.
Ik maakte 10km vol binnen 56 minuten zonder de pauzes. Mijn darmen waren tot thuis rustig. Ik ging snel naar huis en stopte eerder, maar de tafel was nog niet gedekt. Had ik 3 minuten door gekund! Gemiddelde 5:38!! Of 6:37? 10,23km. Mij best.
26 januari – Wandelen en bootcampen
Ik slaap gelukkig prima. Mag ook wel voor het werk. Er is zoveel te doen, ik krijg ook veel gedaan en er komt veel bij. Nog een beetje ongesteld. Maar van hardlopen of sporten geen enkel pijntje. Weinig sportzin. Weinig zin uberhaupt in wat dan ook eigenlijk. Kabbeldag. Alles als in een soort oneindige loop van dingen. Bespreking, tickets, bespreking, tickets, training geven, middagpauze met wandeling voor brood, tickets, overleg, tickets, exports en weer tickets. Irritaties over opschepperijen op mijn werk en om me heen. Na een dagje werken (het komt best goed denk ik ooit) eten en daarna rummikuppen. En toen kletsend met vincent en een omweg naar de bootcamp toe gewandeld. Alles is stap voor stap.
Ik heb het toch maar weer op strava gezet. Met de tekst erbij: ‘Ik ben het zat om alles op strava te zetten.
Het is zo niks allemaal! Maar ik heb me voorgenomen om een maand lang alles te delen, dus die laatste 5 dagen maak ik af! Niet voor een challenge of sokken of omdat ik alles wil laten zien, maar puur en alleen omdat ik een afspraak heb gemaakt met mézélf.’
En dan bootcampen. Het viel me zwaar. Het hardlopen ging voor geen meter. Veel met een dumbell. Knakkende schouders, sommige dingen veel te simpel, ik moest elke keer ontzettend nadenken want ik kon het moeilijk onthouden. Ik deed niet overdreven goed mee, want het koste me teveel energie vandaag. Ik had het ook nog eens koud. Maar ik heb gewoon alles meegedaan. En het was nog veel te lang ook, want er stond maar 35 minuten op het schema en ik heb 55 minuten getraind.
27 januari – Wandelen en zwemmen
Superslecht geslapen. Veel liggen draaien. Honger s nachts! En gedroomd. Vaak wakker. Gepiekerd. En zonder zin weer naar kantoor. Meer dan genoeg te doen. In een ijskoud kantoor. Een telefoongesprek, vragen, tickets, training en een slepend ticket opgelost, ik had 1 kleinigheidje een beetje vergeten… oepsie. Tussen de middag even met Jo wandelen. Die is ook druk, maar zo schattig ook. Weer een training (die deed ik zelf), nog een slepend ticket met Jo opgelost, vragen doorgespeeld naar sales, telefoontjes, tickets, proberen alles in te plannen. En tot 6 uur de nooddienst. Allemachtig weer, wat een dag. En dat met een moe hoofd.
Dan zwemmen. het ging niet zo lekker. Niet dat het níét lekker ging, maar ook niet wel lekker. Asumevat. Veel korte sprintjes en daar ben ik niet zo van. M voorop en ik er achteraan. 400 ingezwommen. 200m met 4×12,5m harder. Daarna 4×100 met 4e, 3e, 2e, 1e baan sneller. 1 keer telde garmin maar 50m! Dan weer de 200 met 12,5m sprint. Daarna 200 eigen slag en ik deed wat school en dat ging wel eens goed! Werden er 225. Toch wat ‘ingehaald’. Toen 4×100 en omstebeurt voorop en 1 baan eigen keuze versnellen. Grappig, op 1 na allemaal baan 2 🙂 dan weer de 200m en toen nog 4×100 geloof ik met laatste baan versnellen. Nou, toen was mijn energie wel helemaal op, dus de 2 mannen achter mij hoefden niet meer hard te versnellen. Ik zwom nog 100m uit en die laatste 25m heb ik erbij geteld. Ik vond het wel mooi geweest. Niet leuk, maar gewoon een groen vinkje gescoord.
28 januari – Een flinke lunchwandeling en binnen fietsen
Ik mag wat langer blijven liggen en een half uurtje later starten en dat is fijn. Kantoor is warmer vandaag gelukkig. De hele dag wat prikkelbaar en niet goed door kunnen werken. Dat nergens écht aan toe komen is vervelend. Hoofdpijn halverwege de dag. Goed gegeten, vooral avondeten. En tijdens de lunch met Je en Y gaan wandelen. We deden een net andere route om het den uylpark. Was wel eens leuk.
Met Y hoef ik niks te zeggen. Die lult wel. Hopelijk dringt het toch door dat hij nu eerst heel veel werk moet verzetten voor hij verder kan dromen over een nieuw cms. Ik geef nu vooral de opdrachten en probeer tickets weg te werken. Ik had een hardloopje staan op het schema, maar die schuif ik naar morgen, dan kan ik meteen om 5 uur nog een beetje licht meepakken. Ik had een heel lief en begripvolle reactie gekregen van mijn trainster omdat ik zaterdag had geklaagd dat ik niet kon zwemmen omdat ik me een oud wijf voelde. Precies om die ene reactie heb ik Annemarie als trainster en wil ik haar voor niemand ruilen!
En binnen fietsen. Met Zwift voor mijn neus. Voor de 5de etappe van de Zwift tour.
De data in Garmin: 27,3 gemiddeld over 26,62 km en 194 hoogtemeters en ongeveer 58 minuten gefietst. 2 potjes rummikup gewonnen, 2 verloren. Me niet verveeld en ook niet echt ingespannen. Maar wel lekker even wat gedaan. Was vandaag beter dan hardlopen, ook al loop ik nu donderdag en vrijdag. Stage 5 van de 6 in Zwift gedaan. Nu nog alleen maar keuze uit leuke routes! Doe ik die later van de week.
29 januari – Hardlopen
Op het schema: wu 15’ / 5×300 5:10-200r / 5’ duur / 5×300 5:00-200r / 5’ cd. Na een hele zware werkdag waarop ik veel overdraag en dus ook verder achter ga lopen en sneeuw en kou, was dit meer dan zwaar. Onverstandig misschien. Ik voel me aan de kant geschoven en ondergewaardeerd. Terwijl de manager het tegendeel zegt, heb ik het gevoel dat ik het niet goed doe. Dat ik terug moet naar de tickets. Dat ik het overzicht mis. De jongen zal het ‘wel even’ in een maandje overnemen en vol nieuwe ideeën iedereen verlichten. Hij is er een maand en klantcommunicatie is nog onder de maat en overzicht al helemaal. Maar hij heeft een vlotte babbel en is aanwezig. Dat is anno 2026 nou eenmaal belangrijker dan hard werken en vriendelijk zijn. In die stemming ga ik lopen. Met een te moeilijke opdracht eigenlijk in de kou. Ik krijg het toch wel warm. Een route heb ik niet. Het zou 45 minuten zijn. Inlopen voelt alsof het snel gaat, maar de tijd zegt iets totaal anders. Ik loop maar gewoon rechtdoor. Dan moet ik dus 300m hard, maar ik weet niet meer hoe hard. Iets rond de 5? Maar ik zie het ook niet terug. Rust gaat wel. Echt leuk heb ik het niet. Ik blijf gefrustreerd en verdrietig en voel me ook voor hardlopen te slecht. Ik kan namelijk niks echt goed. Ben te dik, te langzaam en te dom. Ik weet niet of ik de tijden goed heb.
5 minuten duur gaat wel lekker. Het is best mooi met de sneeuw. Ik doe kleine stopjes. Zelfs doorlopen kan ik niet. ☹️ een route maken kan ik ook niet. Nog 5 keer onder de 5 minuten, maar ik red het gewoon niet. Echt niet. Ik probeer het in elk geval elke keer weer.
Pak het pad wat zo bekend is. Nu met sneeuw op de takken. Modderig, niet glad. Ik doe zo mijn best. Ik zie een gemiddelde van 5:40. Ik loop rustig uit en haal het natuurlijk niet in 45 minuten.
Uiteindelijk ruim 9km in 53 minuten en 5:45 gemiddeld. Of 5:56 uit-thuis. Ik ben er écht flink moe van. Pijntjes: rechterhiel (=niet-goed-genoeg), keelpijn, ontstemd. Patat gehaald ook nog. Hoge hartslag.
30 januari – Fietsen en rennen
Het lijkt de hele dag te draaien om die paar uur sport. Bah. Verder is er niks. Ben ik niet zoveel. Hooguit bezig zijn met de blog en dus ook met sport. En in sporten heb ik ook geen zin. Ik ben lusteloos. Vreet 5 mini-stroopwafels na het hardlopen. Dat is lang geleden, dat ik dat zomaar deed! Wel afgevallen en dan opeens weer veel, maar nog ruim boven de 70kilo.
Eerst een uurtje binnen fietsen. Ik had er niet écht plezier in. Maar ik ben wel een uurtje bezig geweest met fietsen. Geen afleiding: geen muziek, geen boek, geen rummikub. Beetje ‘rondkijken’ in New York.
Ik heb geen zin om me in te spannen vandaag. Dat is gek, want ik kijk de hele ochtend uit naar sporten, maar als ik dan eenmaal op de fiets zit met een kopje thee, voelt het ‘verplicht’. Ik deed 3 keer mijn best op een sprintje, maar daarna ook niet meer. Ik wilde de laatste stage van de Zwift Tour gewoon volmaken. En deze week de 60km. hoef ik er morgen nog maar 40 voor de 100km in een week.
Soms vraag ik me af of al dat sporten wel ergens goed voor is. Maar dat is voor mij nou echt de januari blues, zeker met dat binnen fietsen. Uiteindelijk is het tempo prima, maar straks buiten moet ik opnieuw beginnen voor mijn idee. En dan de bruggen op en dat doe ik dan maar gewoon in mijn eigen ritme. Dat is voor mij het belangrijkste: aanzetten en naar boven ploeteren.
Dit was een uurtje infietsen voor ik ging hardlopen, maar ik maakte er iets meer van, dat de route van 32km af was en ik daarna nog naar beneden ging. Data: 34,1km 30,2 gemiddeld in 1:07:44 met 252 hoogtemeters.
Toen ging ik treuzelen, dus de koppelloop werd er 1 met een minuut of 20 vertraging. Ik wist niet welke schoenen ik aan moest doen, maar Vincent stelde de snelle schoenen voor. De beste reden daarvoor was, dat ik er als ik sneller ging, eerder vanaf zou zijn. Het tempo van 5:37 zonder stopjes is geweldig natuurlijk, maar dat komt door de snelle schoenen. Het voelde verder allemaal volkomen k*t. Niet dat ik daar echt een verklaring voor heb, maar het voelde stroperig en absoluut niet goed genoeg. Ik moest 2 km inlopen en dat was al lastig. begon met een tempo wat goed aanvoelde, maar 6:06 bleek te zijn. Hoewel het daarna beter was, want ik had sub 12 minuten over de eerste 2km.
Toen moest ik een km hard, maar de hartslag ging niet omhoog en ik had ook geen enkele zin of energie om het te proberen! De brug over ploeteren koste genoeg moeite. Maar ik had wind mee en ik had het net te koud, dus het tempo ging wel omhoog! Ook in de rustkilometer nog haha. Toen nog een kilometer aanzetten en ik had echt wind mee en zonder zin ging het ook gewoon harder in km 5! Was een leuke piramide achteraf! Ik liep de dijk op in de rustkm en toen heb ik een fotootje gemaakt. Zelfs daar had ik eigenlijk geen zin in!
Op de dijk had ik het echt koud en toen heb ik een km mijn best gedaan (zonder de hartslag te halen) om het maar warm te hebben! Ging het toch ineens naar 5:15 hahah. Daarna weer even stoppen om append te klagen bij Vincent. En toen moest ik om een hele partij machines heen slingeren. bezoekers moeten de herten met rust laten, maar het bos wordt gesloopt. Nog een keer een kilometer hard. En verdomd, ik deed ook echt mijn best! Nog een snelle tijd van 5:15 ofzo. Ook zonder zin lukt dat dus. Zit ik even in de goede hartslagzone! Vincent had gezegd: moet ik je ophalen en ik heb echt de hele tijd gedacht: het kan een keer! Maar ik wil dan toch ‘zelluf doen’ Dat mijn hoofd te zwaar is (en ik ook nog steeds boven de 70 weeg) is geen reden om op te geven. Ik stop nog kort voor een appje ‘nog 3’.
Ik loop 10km in 55 minuten haha. Zonder stops. Ik hoef niet vandaag. 2km uitlopen en ik worstel me tegen het viaduct op en tegen de wind in. Het tempo blijft wonderwel. Ben ik er eerder vanaf! Om het park en het huis heen, want de 12km komen nu ook vol ook. uit-thuis: 5:56, net als gister.
31 januari – 3 sporten op 1 dag, maar dat is het dan ook.
Hardlopen met Vincent:
Ik moest wel even schakelen om weer te gaan hardlopen. Heel rustig aan dus. Ik had al diarree. Een half uurtje na het ontbijt. Samen met Vincent. Het regende. Ik had het veel te warm. We hielden het tempo echt laag. Konden uitgebreid kletsen. Heerlijk. Over of een marathon of een ironman zwaarder is.
Ik had nergens last van, behalve schuldgevoel dat ik Vincent ophield. Het lukte niet om elke km sneller te gaan lopen. Bleef het netjes net boven de 6:00 minuten per kilometer. Nou weet je, ik heb het gewoon gedaan! 5km aan een stuk gelopen en het ging goed!
Daarna fietsen, binnen, met een boek erbij:
De data uit Garmin: 47,09 km in 1 uur 41 minuten en 37 seconden, geeft een gemiddelde van een keurige 27,8 met 372 hoogtemeters. Maar belangrijker: mijn boek lekker gelezen!
Ik moest nog 40km voor de laatste badge van januari die ik kon halen. Ik heb mijn best niet gedaan op het fietsen, gewoon getrapt. Ergens een shirtje gehaald, dat blijkbaar wel. Ergens onderweg even gestopt, om mee de Picnic aan te nemen.
De route was af na 36km, dus die heb ik ook gescoord. Toen nog even door het park fietsen en het laatste rondje park wilde ik als enige vrouw binnenhengelen, dus toen heb ik toch even een beetje mijn best gedaan, maar als enige is het een beetje een loos shirtje! Maar toch leuk.
Ik wilde ook een groene training halen, dan kan ik het zwemmen verpesten. Maar ik had m blijkbaar niet weer aangezet, dus in FS moest ik m ook corrigeren. Er was ook een training, maar die ging verloren in hoofdstukken. Ik vind het allemaal niet zo bijster geweldig wat ik doe. Het is gewoon wat het is. Een oude vrouw die een bakje sporten doet. Ik doe niet eens mijn best! Na het fietsen ging ik lekker verder lezen op de bank.
En daarna nog zwemmen, een zwemcursus: Ik doe 6 weken mee en wil dan kunnen zwemmen zonder achtje bij de zwembadtriatlons. Zonder achtje is gewoon te zwaar voor me! Dan keldert mijn tijd zó hard omlaag.
Deze les ging over drijven. Overdrijven. Ik ben dan meteen ook weer echt gedreven! Ik vind het leuk om iets nieuws te leren. Ik moet mijn billen aanspannen!! Dat is het. Dat was een key-ding voor mij. En ik moet meer naar beneden kijken. Ik vind ademhalen zo moeilijk. En we moesten benen doen, maar dat vind ik dus echt onmogelijk. Duurt eindeloos. Op mijn rug gaat het beter.
Ik was er ruim op tijd en dook even baan 1 in. Met achtje. Dan haal ik de tijd misschien van de training. Ik probeerde het ook zonder achtje, maar dan is de tijd op 100m meteen 2:15!
Een grappig gemeleerd clubje. Geen idee wat D er doet, maar die zal niet thuis willen zijn. Misschien denken ze dat ook van mij, dat ik al kan zwemmen. Ik vind van niet. Een jonge knul die ook sterke benen heeft en een man die op herhaling is. Net als meisje N, die deed het ook al eerder. En G, een oudere dame die al mijn respect krijgt. Ze wil de halve gaan doen in Almere. Supergeweldig! We hebben lang nagepraat.
We moeten dus als sterren gaan liggen drijven. Ik vind op mijn rug vooral heerlijk. Op mijn buik is ademhalen lastig. Afduwen en drijven. Later moeten we op en neer zwemmen op beenslag. Die vraag ik meteen maar na. Moet ook vanuit mijn billen. Met de hele benen dan? Dan ga ik zo zwabberen met het hele lijf? Volgende week meer. Ik voel nu weer wat ik 10 jaar terug ook had met zwemmen: ik wil dit leren en oefenen en begrijpen. Dit is voor mezelf. Na een lesje opletten en proberen voel ik de ster aan het einde echt anders. Ik voel ook mijn billen!! Door het zwemmen!! Ik ben hartstikke moe na een uur. Hebben we alleen maar wat gedreven gedreven. Ik heb flinke trek. Tijd gehaald! ✅
Ik heb me ook uren afgevraagd welke van de twee ex-trainers die er waren ik het meest haat. Ik denk dat M wint, want D is vooral een sneue kwezel.
De hele maand januari alles op Strava gezet, elke dag hardgelopen of gewandeld en andere sporten gedaan. Niet voor Proschema, maar zoals ik alles doe: voor mezelf. Ik vond het qua werk een zware maand, maar niet voor wat betreft sport eigenlijk.
Hardlopen 139,13 km / 13 uur en 48 min
Fietsen 456km / 17,5 uur
Zwemmen 12,83km / 5:44 uur
Wandelen 54,67km / 10,5 uur
Kracht 4 uur en een kwartier
4 keer 32 uur gewerkt. Huishouden. Sociale verplichtingen. Offday’s en een paar geslaagde trainingen. Nieuwe schoenen. 2026 is van start en gelukkig is januari al voorbij!
