3 juli – hardlopen met inpakstress en boot-stress 🙀
Slecht geslapen (ik zal de kat niet missen). Inpakken. Nog een wasje. Eten. En dan om 10 uur gaan hardlopen. In een trisuitje. Wat dat gaat zeker niet mee. Ik heb dus veel stress en het lukt niet om energie te vinden voor hardlopen. Tempo laag dus. 25 minuten inlopen. Het trekt aan alle kanten. Ik ga door het bos, maar het hele lijf schreeuwt om rust. In het bos stop ik even. Appen met Vincent. En dan weer doorbuffelen. Alles boven de 6 minuten. Net geen 4km in 25 minuten.
Ik moet 1200m aanzetten. Geen kans. Ik probeer het slechts een heel klein beetje. Het helpt niet. Soms snap ik niet waarom ik toch doorloop. Deze keer is het omdat hardlopen me sneller thuis brengt dan wandelen. Zon op het fietspad.
Rust gaat nauwelijks trager. Dan nog een keer 1200m en ik doe mijn best. Ben ik toch 10 seconden sneller met 6:02! Ik doe kalm aan in de rust. Stop nog een keertje kort. Het voelt niks goed allemaal. Ik heb geen water bij me. Ik ken de ierse woorden: uisce. Dat is water. Maar “aiseal agus cloch” mag je zelf verzinnen… ik reken uit dat ik met 8km de tijd haal. De laatste 1200m moet ik het viaduct op. Kan er nog wel bij. Ik hou vol. Meer niet dan dat. En verder is het volhouden. Tot de witte brug. Tot de straat. Tot het fietspad. Dan is het klaar en moet ik nog ook. Met 53 minuten en 8,5km hou ik het voor gezien. Snel naar de wc. Douchen. Verder met inpakken. Lunchen. En dan om kwart over 2 weg richting Ierland. 30 jaar na mijn eerste kennismaking.
De vakantie is voorbij. Ik ga naar huis. Nu is de reis naar Duinkerke vele vele malen stressvoller dan hardlopen! Ik rij 3 uur in de file en dan zijn we Rotterdam net voorbij. Een reis van 4,5 uur duurde er 6. We zijn een kwartier voor de check in sluit binnen. Mega stressvol. Blij dat ik even gelopen heb en de stappen heb gehaald. We hebben vast alles bij ons en ik ben weer echt ongesteld. 🤬
4 juli – Wandelen op de boot en nog even snel in Ierland het weggetje af!
Goed en diep geslapen tussen 12 en half 8. Maar Garmin vond het niet best en detecteert het ook niet! Tijdje liggen lezen en dan naar het ontbijt toe. Gelijk maar de blokjes op de boot gaan lopen, dan heb ik dat gehad. Kleine rondjes op het helidek. Muziekje, geen zon. Vincent loopt 8 minuten en 5km vol. En gaat dan. Ik tel de rondjes op mijn vingers af. Na 10 rondjes de muziek aan. Het heeft iets meditatiefs. Ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de rit gister en de energie die dat heeft gekost. Het is bewolkt en het waait best hard.
Ik wandel hard joh, op die boot! 1:45 per km. Elke 10 rondjes maak ik een foto. Er valt een rennend meisje. Logisch, want het is glad en lastig lopen op het dek. Ik loop 50 rondes. 20km volgens Garmin: ik maak er 3km van. De stappen haal ik pas als ik klaar ben en naar de hut terug loop. De lange dag begint.
Ik heb even bereik onder Engeland en update snel alles. Ik lees. We eten. Spelen rummikup. Eten weer. Ik vreet veel. Ik lees. Loop soms een blokje om. Rond half 4/4 uur gaat het mis. Of het de lange golfslag is, teveel gevreten, vermoeidheid: ik ben misselijk en voel me niet lekker. Zeeziek? We gaan dineren, maar ik neem een stukje pizza en een broodje en loop terug naar de hut. Ik slaap even, maar het blijft wankel. Ik lees mijn boek uit. Vorige keren verheugde ik me echt ontzettend op Ierland en vakantie en het herkanbare land, maar nu moet ik weer liggen het laatste uurtje en verheug ik me alleen maar op vaste grond. Het stormt niet ofzo, ik voel het gewoon en het valt verkeerd. En ik zie op tegen de triatlon. Ik denk echt dat ik nog nooit so slwcht voorbereid ben geweest. Te dik, niet goed voor elkaar, te weinig voorbereid. Ik vraag me echt af of het goed komt. We zijn om kwart over 8 als aller-allereerste van de boot af. Bij de McD komt alles weer goed. Alles is hier zo heerlijk vertrouwd! Net als thuis.
we rijden over de smalle wegen. Leuk dat de puber erbij is en het meemaakt nu. Rijden in Ierland. De zon (!) tegen is vervelend. Het landschap mooi. Groen, heuvels, muurtjes. Alles is écht. Voelt origineel. We rijden een dik uur en dan ziet Vincent een auto staan op het weggetje naar de airBNB toe. We praten even met de eigenaresse en dan lopen we langs het water naar de auto en terug. Ik word er zoooo blij van! We rennen om het laatste licht te pakken. Als een uitgelaten kind, ik moet even hollen.
Het is nog steeds wat warm in het land. We laden nog net uit. En dan ben ik moe zeg. Het uitzicht op de rivier is geweldig.
5 juli – fietsen, rennen en zwemmen
Good to be back! Ik sliep slecht en onrustig en kort. De hele ochtend was ik ook onrustig en opruimerig en ongedurig.
Na de lunch gingen Vincent en ik fietsen. Ik had een training met tempo’s, maar hier is alles anders. Ik had een trisuit aan met jasje erover. Op voor 1,5 uur fietsen! Het begon meteen berg op naar Borris zelf (we zitten buiten het dorp) en dat was op zijn best gezegd wennen!
In het dorp omlaag ook en dat is dan eng! Toen de binnenlanden in richting de saaie berg. Glooiend en mooi! Ik begon te genieten. Stik het tempo, niet denken aan volgende week: nu ben ik hier en ik doe mijn best. Ik hark omhoog, waar Vincent kracht te over heeft en voor me uit fietst. Ik heb de route gemaakt, hij heeft m voor zich. Er is een steil stukje, waar ik moet wandelen.
Ik baal er van, maar ik vind vastgeklikt en steentjes eng en te weinig controle. Boven is het uitzicht erg mooi! Dan naar beneden suizen. joehoe! Geen idee hoe hard ik ga, maar dat is maar goed ook denk ik. Beneden wacht Vincent op me. Er stoppen motoren naast ons die een praatje beginnen: Its a nice day, isnt it? Wonderlijk schattig, maar de auto die er achter staat die rustig wacht tot na ons gesprek is net zo verwonderlijk. Dan verder op een drukkere weg, die goed te fietsen is. Mijn fiets heeft een rammel en we stoppen. Zit het achterwiel los! Er lijkt iets op de band te zitten wat de rammel was en die gaat weg. Ik heb een blok versnellen en ik probeer het nog ook! Dan komen de 3 tractortjes on tour. Met vlaggen en ze toeteren. Ze stoppen en we halen ze in. Ze blijven op afstand achter ons.
We gaan door Gorrisbridge en inderdaad: over een steile brug met stoplichten. Dan weer een rustige weg die lekker glooit. De grap is dat ik nu meer energie over heb dan Vincent. De route werkt super. Ik heb een bidon leeg en 2 bloks op. We maken de 34km vol met een gemiddelde van nog geen 23. Maar wel 400 hoogtemeters!
De eigenaresses van het huis (naast ons) bewonderen de fiets. Het is echt gewéldig om te zien hoe haar mond letterlijk open valt als ze hoort dat ik een hele triatlon heb gedaan. Op de Ring nog wel.
Ik doe de fijne schoenen aan. Ik heb een route. Eerst naar de andere kant van de rivier. Dat is nog verhard. ik zie iemand zwemmen! Dat geeft mogelijkheden! Ik heb een training met 2,5km hard, 1,5km rust en dat 2x. Boeie. Het is warm. Ik zwaai naar ons huisje.
Het lopen gaat goed! Nog best snel voor onverhard en warm en onbeschut. Ik kom langs een sluisje en een prachtig huisje. Ik stop gewoon voor een foto hoor!
Ik zie de partyboot. Ik loop even lekker stubborn door. Dan staat er een hek op mijn route. Ach, ik loop wel door langs de rivier en straks terug. Stop soms voor een foto en ik geniet echt enorm.
Rust, water, ruimte en groen en zon. Tempo kan me gestolen worden, maar ik doe wel mijn best. Op 4km zie ik verderop weer een sluisje en ik loop langs mannen die gezwommen hebben. Ze zeggen me er lekker in te springen en ik wil dat echt wel graag! Ik fotografeer het volgende sluisje en keer om. Lekker weer terug! Een beetje meer wind tegen. Zie een paar fietsers. Ik ga hartstikke lekker! 2 meiden die gezwommen hebben. Kano’s. De partyboot zwaait naar me.
Ik doe nog een keer een kilometer mijn dikke best en dan is de tijd iets van 5:45 en dat lijkt me uitstekend! nog maar eens stoppen en ik geniet echt van het feit dat ik kan lopen en in het HIER en nu ben. hier vooral dus. De man van de waterwegen maakt de sluis open. Ik fotografeer nog een keer het lieflijke huisje. Dan weer terug.
Ik fotografeer ons huis en ik ren weer door. Ik moet dus 8km vol maken, maar het gaan er meer worden. Ik kijk even bij de zwemplek en het water lijkt super.
Je zou naar ons huisje kunnen zwemmen! Na 8km is de training klaar en nog goed ook. Ik loop verhard terug naar ons huisje. Ik ben er wat vermoeid van, maar dat mag ook wel. 5:55 gemiddeld, maar met stops 6:58. Ik wil stoppen op 9km, maar Rob gaat nog een foto maken. Net iets meer dan 9km dus. Bezweet en blij!
Vincent ging mee om te gaan zwemmen. In de rivier de Barrow. In trisuitje.
We moesten er heen wandelen en ik had even sokken aan moeten doen. Het water was KOUD. Ik zwom naar de brug en toen vond ik het al niet meer koud. Onder een prachtige oude brug door. WOW. Tegen de stroming in. Best lastig. Maar ik maak een borstcrawl en ik ZWEM hier. Vincent durft de kou niet in. Ik haal m op en hij neemt de gok. Ik ben dan al weer een keer onder de brug geweest. We vragen de lieve mevrouw die daar met haar peuter is om een foto te maken. Ze maakt een hele serie!
het is echt super om daar samen te zwemmen. Vincent gaat er weer snel uit en ik zwem nog een keer op en neer. Ik kan er geen genoeg van krijgen!! Stroming mee is echt heerlijk. Ik zwem iets te ver en moet dan een stuk terug zwemmen tegen de stroming in.
Na het fietsen en hardlopen is dit best vermoeiend! Als ik terugga, heb ik ruim 500m gezwommen en Rob is er dan ook net. Ik ga er toch zeker wel uit. 630m gezwommen op een langzaam tempo van 3:31, maar het kan me niks schelen! Dit was een kadootje!! Ik mag Vincents sokken aan en we lopen met zijn drietjes terug. Daarna halen we frietjes in Borris bij Bennis en ik draai alvast een wasje.
Er is maar 1 minpuntje vandaag: ik ben weer ongesteld. En dan bedoel ik dus echt. Niet dat ik het zwemmen er voor laat, maar na het hardlopen werkt het maandverbandje echt niet meer. De hele dag droog en zonnig en een graadje of 20/21. Nu zijn we gesetteld. Het was niet snel, niet geweldig, het was geeneens training wat ik vanmiddag heb gedaan! Ik heb me aangepast, geadapteerd wat ik kan en bovenal genoten. Deze dame kan het toch maar. En de Ieren kijken daar van op. Ze helpen mij om alles te relativeren, wat in Nederland vaker niet dan wel lukt. En het is gaaf dat alles samen met Vincent kan nu. Is maith liom é.
6 juli – Een wandeldag in Dublin
Redelijk geslapen en goed opgestaan. We zouden om 9 uur weg gaan, maar het werd natuurlijk ietsje later. Niet heel erg, want we moesten rijden en daarna nog een stuk vanaf de P&R met de tram. Waren we even over 11en in hartje Dublin. De Ha’penny Bridge over, door Temple Bar, Hardrockcafe en de duckstore niet gevonden.
Lang bij de Lego winkel gekletst. Dan door Grafton street naar St Stephens Park en daar rond lopen en op een bankje zitten.
Ik heb veel geappt met mensen vandaag. Het was druk in de stad, maar Dublin voelt niet vervelend aan. Het is ook niet spectaculair ofzo. We aten bij de BK en dan naar het Trinity College. Daar heerst een bijzondere rust ondanks de drukte. We hebben de Book of Kells bezocht. Dat heeft een hele diepe indruk op me gemaakt. Ik ben 2 keer terug gegaan om naar het boek te kijken. Naar het velum, het schrift en het omhulsel. Hoe het gebonden is.
De tentoonstelling vooraf was het meest boeiende wat ik in jaren heb gezien. Het kan niet anders als dat er meer is geweest. Dit is toevallig bewaard gebleven, maar het zegt zoveel over het (letterlijke) monnikkenwerk uit de vroege middeleeuwen. Daarna door naar de bibliotheek. Wegens restauratie staan niet alle boeken er meer, maar de geur van het beetje wat er nog wel staat! De atmosfeer…
Het is er druk, maar niet te vol. Die oude boeken: het is indrukwekkend. En dan de Proclamation en de harp van Brian Boru. Wat een geweldige ruimte.
De wereldbol is een waardige toevoeging! Ook leuk om Vincent zo op te zien gaan in een bibliotheek. Ik heb zelfs een boekje gekocht en de website met audio-uitleg moet ik bewaren! We gingen naar de Red Pavilion waar meer uitleg was en een heel gaaf filmpje over de reizende monnikken met hun boekje. Ik was getroffen dat het een tijd begraven is geweest! Ik vond het een uiterst waardevol bezoek.
We slenterden verder naar St Patricks Kathedral. Ik was wel vermoeid, door het warme weer ook. Het is in zo’n stad dan toch drukkend. En dan rondsloffen, pfff. Moest je voor de kathedraal ook betalen! Dan niet hoor. Zaten we in het parkje en ik at wat en dat hielp me weer door de dip heen. De stad is voor een conferentie deels afgesloten, dus geen kasteel. We lopen terug naar de HaPennybridge voor de Duckstore, maar die is er echt niet. We gaan naar de Mac. Dan lopen we nog naar O Connel Street. Kan Temple Bar me niet echt bekoren, die brede drukke laan blijkbaar wel. We gaan nog de Decatlon in en daar kopen we dan iets! Toen weer terug met de tram.
En naar het huisje rijden. Waren we rond 8 uur weer terug. Geweldig om dit met zijn drietjes te doen! En al met al 9km gewandeld. Ik heb het wandelen gewoon aan laten staan.
7 juli – Wandeling Glendalough Miners Route en hardlopen met Vincent samen
We gingen pas laat weg. Ik ben hier vroeg wakker, dus de ochtend is lang. We gaan rond 11uur weg en Vincent rijdt ook een stukje. Rob rijdt de Wicklow Gap en we stoppen even boven. Mooi!
Dan rijden we door naar Glendalough. Ik ben prikkelbaar, want ik heb weer trek. Maar de begraafplaats en de kerk en roundtower zijn fotogeniek in de zon. Ik vind het niet spookachtig en net iets te toeristisch.
We lopen door het bos naar de andere parkeerplaats en daar eet ik een tosti met kaas en dat voelt al meteen veel beter! Kan ik de rest van de wandeling aan. We gaan heen en weer. Naar de ruines van een mijndorpje. Het pad is prima begaanbaar. Er zijn veel mensen aan het zwemmen. We lopen door het bos en dat is uitstekend te doen. Het meer lijkt eerder Canadees dan Iers! Wonderbaarlijk.
Dan lopen we door de zon en die is ongewoon fel. Ik heb spijt van mijn lange broek!
Dan komen we bij de ruines van het mijnstadje. PRACHTIG. Tussen de bergen en rotsen, halve huisjes en nog erfgoed ook!
Ik blijf wel in beweging, ben te onrustig om stil te zitten. Wil alles zien. Er sijpelt water tussendoor. Er zijn meer toeristen. Rob rust even uit en ik drink wat. We gaan weer terug langs de resten van een lopende band.
En behoorlijke heuvels om ons heen. Echt mooi.
De hete zon op het pad is even minder, maar in het bos is het weer lekker. Ik loop met Vincent onder langs. Een avontuurlijker paadje, maar wel trager.
Ik kan dat alleen zonder zonnebril. Aan de overkant staat ook een ruine. In de verte hoor je de zwemmers. Het is echt on-iers, maar wel prachtig. We lopen langs de parkeerplaats en komen over een boardwalk.
Ik ben niet meer zo snel en helemaal bezweet. mijn horloge stopt als ik stop en ik maak een hoop fotootjes! Ik geniet er echt van en ben in het moment op die plek. Eindelijk vakantiegevoel! Ik maak 7,7km vol. Mijn darmen en hoofd weten weer dat een kaastosti een dom idee was en we gaan langs de WC. Maar het was ‘m helemaal waard! Prachtig tripje. Met bezwete rug weer terugrijden.
En daarna nog soort van samen met Vincent even hardlopen in de warmte. Ik had gedacht maar gelijk te gaan als we thuis waren. Kan Rob even uitrusten van het rijden over alle binnenwegen en hoeven wij vanavond niet meer. Het is warm, zeker voor Ierse begrippen. We moeten ongeveer even lang, Vincent en ik, maar ieder op zijn eigen tempo eigenlijk. Ik heb de roze schoenen aan. Eerst het straatje uit en de brug over. Ik zeg op de weg dat Vincent maar even zijn eigen tempo moet pakken. We gaan langs de rivier heen en weer lopen.
De andere kant op als ons huisje. We lopen onverhard. Vincent hobbelt eerst naast me. Ik heb het zwaar, hij too easy. We doen alsof het omgekeerd is, wat grappig is, maar Vincent kwebbelt er op los, terwijl ik me een ongeluk loop 😉 Ik voel dan de druk dat ik hem ophou en dat vind ik erg vervelend. We stoppen voor een foto bij het sluisje.
Vincent moet 7km, ik 35 minuten en dat zijn 6km. Na 3km ben ik bijna klaar met inlopen en keer ik om. Vincent loopt iets verder door en zal me inhalen straks. Ik moet 60-50-40-30-20 sec versnellen. Als Vincent weg is ben ik meteen rustiger. Nu moet er niks meer. Nou ja, versnellen dus. Dat gaat dan wel als ik alleen ben. Ik doe het gewoon en tel af als ik de eerste heb gehad. Tussendoor hobbel ik 90 seconden verder.
Ik maak fotootjes en stop nog een keertje om net even af te koelen. Ik heb een colagel op, die valt wel oke, maar ik moet toch wel een beetje. Ik ben al voorbij de brug als Vincent me inhaalt. Ik denk dat ik de 10 seconden nog moet en die gaan net omhoog, maar dat is al het uitlopen. Vincent loopt weer naast me, en dat maakt me onrustig. Als we op ‘ons’ weggetje zijn, zeg ik hem zijn eigen tempo te doen. Als hij dan soepeltjes weg loopt, maakt me dat trotser. Ik maak 6km vol, de training van 35 minuten vol en ik loop 6:00 gemiddeld. Niks meer aan doen. Met stopjes 6:28 en dat vind ik ook prima. Ik ren gelijk door naar de WC. Ik schijt en zweet leeg. Ik vond het niet gemakkelijk gaan, dat niet.
8 juli – Nog een laatste keer fietsen in County Kilkenny en wandelen over de spoorbrug en doorreizen naar Kerry om daar ook nog eventjes te wandelen.
Ik ken County Kerry wel, dus ik ga hierin County Kilkenny nog een keer fietsen. Ik sta er vroeg voor op na een nacht waarin ik me toch wel een beetje druk ga maken over de halve triatlon. Het fietsen heeft dat vooral erger gemaakt, want klimmen blijk ik niet echt te durven! Het is nog koel als ik vertrek en ik ga eens een keer naar links. Doe ik de route linksom, dan zijn alle bochten krap. Ik geniet er van, dat wel. Maar tempo…. ho maar. Ik stop even voor een foto bij een kerkruine en schaapjes.
De weg is rustig. Ik ga op en neer en dat gaat best goed. Ik trap lekker. Ik volg de route op de fietscomputer en de ik laat de training met minuutjes hard voor wat ie is. Kan niet alles tegelijk. Ik kom in een dorpje. Ligt er liefjes bij in de zon.
Ik ben voorzichtig genoeg. Als ik het dorpje door ben, kom ik bij het heen en weertje. We moeten om 11 uur het huisje uit, dus ik heb een beetje druk qua tijd. Ik moet om 10 uur echt wel weer terug zijn. Dat vind ik vervelend, maar ik ben ook om half 9 vertrokken. Ik keer om en dan moet ik steil omhoog. En dat durf ik dus niet. Ik ben niet volledig teruggeschakeld en er liggen steentjes. Ik wil vooral heel erg niet vallen. Dus ik wandel. De haarspeldbochten door. Schijterig.
Dat belooft niet veel goeds voor zaterdag! Ik denk vaak: ik stap op, ik ga het proberen, maar dat vallen vind ik enger. En de tijd tikt weg. Als ik boven ben ga ik wel naar beneden, maar ik rem ook bij. Ook nu: niet vallen! Ik kom weer in het dorpje, aan de andere kant. Dan neem ik een verkeerde afslag op de rotonde, want ik zie Borris staan. Daar kan ‘vriend’ fietscomputer niet tegen: die wil me terug hebben. Ik vind de grotere weg wel even prima! Ik hoef vandaag de fietstijd niet te halen, ik wil gewoon terug. Ik fiets even lekker, maar dan wil dat ding me terug hebben. Ik keer om en besluit dat het mooi is geweest. Tempo, duur: I don’t care. Het wordt nu warm en ik moet nog veel. Ik ben blij als ik ‘ons’ weggetje zie. 23km in 1uur1 en 22,4 gemiddeld.
Na het fietsen afspoelen en dan pak ik snel alles bij elkaar en even snel het huisje schoonmaken en supernetjes achterlaten. We gaan om 11 uur weg. Het is al warm dan. We hebben een reis van 3,5 uur voor de boeg en we hebben 5 uur de tijd. Maar echt veel kunnen we niet doen, want we hebben fietsen op de drager staan. Maar deze brug durven we aan. We zetten de auto neer en lopen de brug op en neer en onder langs.
Vanaf de zijkant ziet de brug er leuker uit dan boven. Het was een spoorbrug ooit en er zijn informatieborden. We vullen er een half uurtje mee op. We zien in Goran nog een mooie ruine kerk en ook daar stoppen we even om te gaan kijken. Die vind ik persoonlijk gaver dan de spoorbrug, ook al mag je er niet in.
We stoppen ook nog een keer om broodjes te halen, net voor de snelweg. Maar op de snelweg is geen parkeerplaats, dus stoppen we bij Cashel (van het kasteel) op de caman-parking.
Dan een stuk snelweg en we kachelen binnendoor naar Kerry. Ik word er een beetje suf van, maar Rob rijdt gelukkig. In de buurt van Killarney leef ik weer op. We gaan richting Kenmare over de andere weg. We zijn er zelfs na 4 uur, zoals afgesproken! We moeten het huisje nog even zoeken. Het is best stom dat we er niet vanzelf wifi bij hebben, maar daar betalen we dan wel voor. Alles uitpakken en naar de supermarkt gaan. ik voel me hier nog niet helemaal thuis, maar er is niks mis met dit huis. Het is compleet, rustig en schoon, maar wat verouderd.
Na de hele dag in de auto zitten is het wel lekker om even buiten te zijn denk ik. Rob gaat met me mee richting het water wandelen. Het valt tegen. We komen niet bij het water, er wonen veel mensen. Het leukste is een hond die voor ons uit wandelt alsof wij hem uitlaten.
Er moet nog een beetje veel nu. Met Duolingo en opruimen en Rummikuppen en de Polarsteps afmaken. Dat vind ik dan lastig.
9 juli – Een stuk van de Ring of Kerry fietsen en wandelen in Kenmare
Samen met Vincent van Kenmare naar Ross Castle fietsen. Nog een keer omhoog kachelen en de Ring de andere kant op nemen. Het was bewolkt en koel. Het is fijn om te gaan fietsen. We spreken af dat Vincent eigen tempo doet. En weg is ie! Vind ik niet erg. Ik ben toch niet zo snel en geen 20 meer. Lage versnelling en genieten. Dat ik hier fiets en dat ik geen regen heb. Ik blijf gewoon gestaag klimmen. En hoe hoger in de kom, hoe mooier. Echt weer prachtig en het voelt als ‘zo-hoort-het’.
Het is niet eens heel druk. Ik vind het super! Ik krijg een appje van Vincent die al boven is. Even wachten en dan weer naar beneden.
Hij blijft achter me. Ik word er emotioneel van! Ik ben hier weer! Dit is zo mooi! Zelfs zonder zon. En omlaag. Naar de schapenfarm. Die is er snel. Langs het water. Hoe gaaf dat Vincent er ook is. We stoppen bij het uitzichtpunt boven. Heet toevallig Vincent!
Mooi zicht over de meren. Dan langs Ladies View en de ruine en naar het kerkje. Vincent blijft achter me en ik rem veel. Ik durf niet voluit omlaag. Vind ik niet nodig. Er zit een auto achter en Vincent vind dat ik teveel op de weg rij. We stoppen even om ze te laten passeren. Dan laat ik Vincent maar weer doorrijden. Kan hij zijn eigen tempo doen. Tot Torc.
Langs het water en ik vind het zo onwaarschijnlijk mooi en puur en echt om me heen. Tunneltje, vooral omlaag rijden. Ik vind klimmen leuker. Als het niet te steil is. Langs het bos. Vincent wacht al eerder, bij de P van de Meeting of the Waters.
Daarna spreken we af op 30km. Het wordt drukker richting Killarney. Net voorbij Muckross haal ik Vincent bij. We gaan samen het fietspad bij Killarney op. En een gaaf fietspad binnendoor. Langs de paardenbaan. Naar het kasteel waar het echt druk is, zo midden in het seizoen! We maken 35km vol.
Gemiddeld 22,6 ofzo. Erg traag. Hoop ietsje sneller zaterdag. We bezetten een parkeerplek en Rob pikt ons op. Ontzettend genoten! Bidon met gels-water bijna leeg, 1 blokje. Dat heft het lage tempo op en dat is super!
Het wordt warm als de zon doorkomt. Niet te. Na de was wandelen we naar Kenmare.
Naar het bruggetje waar we 30 jaar geleden op de foto gingen!!
Langs de winkels, over het plein. Het is er druk en kriegelig.
We kletsen met een meneer die toeristen interviewt. Gezellig. Dan naar de supermarkt en met de ijsjes snel terug naar het huisje. Hoewel ik vannacht uitstekend heb geslapen en me goed voel en mijn darmen opruiming houden (op een goede manier) blijft er ook onrust hangen. Beetje wedstrijdangst en ongedurig. Geen echte vakantierust. Wel al beter dan het was, maar nog niet écht. We gaan s avonds naar de pub, maar dat is het niet helemaal.
10 juli – Naar de fietsenwinkel in Kenmare wandelen en de wedstrijd voorbereiden
Ik ben er zenuwachtig onder, die hele wedstrijd. Vooral bang voor het fietsen en ook dat ik niet genoeg kan eten/drinken. Maar ja: alles al meegemaakt. Vandaag heb ik alvast liters thee gedronken en sportdrank. En genoeg gegeten. Het is immers ‘maar’ een halve. Vanmorgen lekker lang blijven liggen. Ik ben ongedurig. Ik leg wel alle spullen klaar. Maar dat helpt niet echt.
Ik heb -belachelijk maar waar- echt last van het schouderblad! Slaat nergens op, is spanning; maar het is er. Garmin zegt dat ik in de Piek zit, maar dat komt door Annemarie en haar goede schema! Dat klopt dus blijkbaar wel. Volgens Garmin dan he.
Helaas moet de Hardman-sticker die sinds 29 augustus overal mee heen is gegaan van mijn fiets af. Ik ga toch niet mijn jasje aan doen, dus ik moet een extra tasje hebben. Wandelen we naar het centrum en de fietsenwinkel. Ik vind het warm en ik ben suffig. Ik wil nog fietsen en nog rennen, maar ik hou het bij de wandeling. En 1000 stappen naar de WC om te plassen.
Ik denk dat alles klaar is. Met al mijn ervaring (ook hier) twijfel ik of ik klaar ben.
11 juli
Hardman Half Waterville
De korte samenvatting:
Wat een overwinning!
Zwemmen was fantastisch! De uitzichten, de zee, dat het me lukte. 💚
Fietsen. Onbeschrijfelijk mooi. Omhoog kan ik nog beter dan omlaag!! Genoeg gegeten en 2,5 bidon sportdrank gedronken. Twee keer moeten wandelen omhoog. Doodsangst uitgestaan omlaag.
Hardlopen ging na 6km mis. Misselijk. Gekozen voor wandelen om te kunnen finishen. Verstand gebruikt in plaats van kapot maken.
12 juli – Wandelen in Kenmare
Ik slaap slecht. Mijn hoofd maakt nog wat overuren en mijn benen trekken een beetje. Ik heb nog steeds opvallend weinig honger. Wel denkt mijn lijf toch echt aan te moeten geven dat deze pil het absoluut niet is. Kan ik niet bij gebruiken, nog meer vocht verliezen. Ik ben verbrand en vermoeid en heb dus hinderlijke krampen, maar verder nergens last van. Geen blaren, schuurplekken of spierpijn of enig teken van blessures. Het is weer een warme dag. Ik ruim op en doe weer een wasje. Daarna gaat Vincent auto’s fotograferen en ik wandel mee en loop door het rustige stuk van het dorp richting de pier. Die is saai.
De zon is me te fel, maar het gekriegel vind ik nog lastiger. Ik wandel naar de winkel voor brood en suikerspekkies waar ik megaveel zin in heb. Ik neem ook koekjes mee. Dan over het rustige straatje weer terug. Helaas leek dat op de heenweg meer schaduwrijk. Maar toen liep het ook meer naar beneden en nu moet ik dus in de zon omhoog.
Het gaat allemaal niet snel, maar de beentjes werken. Ik zweet me weer peentjes. In het huisje eet ik de koekjes op en Rob maakt pannekoekjes voor lunch. Jammie! Die vullen lekker. Dan ga ik mijn verhaal van me af schrijven. Eindelijk ruimte maken in mijn hoofd. Alles nog eens bekijken. En het was goed! Ik begin wel goed moe te worden! De spekkies blijven onaangeroerd. Rob en Vincent lopen naar de winkel dichtbij die groot blijkt te zijn. Ik heb nog een laatste stomme jurkje voor binnenshuis. De was is alweer droog. Alles is opgeruimd en we eten overfrietjes en erwtjes en een hamburger. Bijna weer terug naar normaal. Stappen gehaald, DuoLingo gecrusht, Polarsteps bijgewerkt en de blog ligt klaar. Lekker veel met Joyce geappt en een sleutel mysterie opgelost. Hopelijk vannacht nog een nachtje goed slapen en dan is de Hardman Waterville een geweldige herinnering en parel aan de ketting van ervaringen die er toe doen.
13 juli – Wandelen in Banane Heritage Park, St Finnbarrs Oratory en Muckross Abbey
Op zich niet heel spannend qua wandeling of park, maar lekker rondgesloft en oude stenen gekeken. Echt vakantie. Fotootjes nemen en rondneuzen.
Het is nog steeds kei warm, maar niet erg ofzo. Ik geloof nooit zo in die stenen en hoe dat gepromoot wordt. Wel dat er iets was hoor, maar van mij hoeft het niet op een bord te staan. Er is hier zoveel heilige grond en stenen en waar vroeger nederzettingen waren en waar de grond anders voelt. Maar ik vind het prima dat we voor ons en arrogante Engelsen hebben betaald. Ik noem het een bijdrage. De meeste dingen kosten hier namelijk niks.
Ik sliep niet zo best vannacht. Om 3 uur wakker en me af liggen te vragen hoe hard Vincent had gefietst en nog zo’n 100 dingen en toen lag ik een tijd wakker en daarna droomde ik akelig over Skellig. Ik probeerde vanmorgen als langste te blijven liggen, maar dat lukte niet en dan erger ik me. We willen toch weg? We gaan toch iets doen? Maar eenmaal opgestaan is het heerlijk dat Rob even meedenkt en dat het niet allemaal gepland hoeft te worden. Vincent gaat voorin en we gaan de andere kant op. Nog nooit gedaan. Dat is de reden dat we in Kenmare zitten! Richting West Cork, ik ben benieuwd. Mijn lijf is ook echt weer volledig ongesteld en daar ben ik zó klaar mee. Ik vraag het niet eens meer na, ik ga zo snel ik kan terug naar de andere pil, dit is helemaal niks. Ik voel me verder helemaal prima, echt niks aan de hand en ik voel het niet eens alsof ik minder heb gedaan dan alle super-mensen die “strijden tegen de elementen” en “een snelle trainingswedstrijd” doen. Ik zie bij hun niet staan dat de familie erbij is, of die zorgen voor stress omdat ze te laat zijn. Nee, wij zijn met zijn drietjes en onze zoon gaat gewoon lekker mee op vakantie en die geniet net zo hard mee van de staande stenen. En van een kasteel ruine waar we langs komen. Van een broodje eten ergens aan de kust bij Glencarriff.
We reden vanuit het heritage park naar Glencarriff. Cork. Het ís er echt anders. Veel zachter qua landschap, maar ook gniepiger, eigener. We doen nu maar een klein blokje. Glengarriff is op een zonnige maandag heerlijk: leuke huisjes, niet te druk en zittend op een bankje met een vers stuk brood voelt het echt als vakantie.
We rijden door en stoppen bij een kasteelruine, waarvan ik niet had gedacht dat we die zouden zien, maar het ligt langs de weg. Het is er zinderend warm.
We rijden daarna door een gebied waar echt nog Gaelic wordt gesproken en ik zie het Ierse vaarwelbord alleen maar. Go N-eiri bothar leit: may the road rise up to meet you. Dat is voor mij Cork: basis-ierland. Dan naar het kerkje van Finbarr. St Finnbarrs Oratory: hier wilde ik al zo lang ooit eens heen! Het zag er altijd al mooi uit op de foto’s en dat is het dan ook.
Al is de omgeving zeker zo prachtig! Ik neem nooit zo’n klein stukje wandelen op en ik heb de stappen al lang gehaald, maar hier wil ik echt zijn zeg maar. De kruisgang is in het Gaelic en ik kan het begrijpen!!
Het ziet er indrukwekkend uit voor me.
We drinken iets op een terras: nou, als dat geen vakantie is! Dan rijden we weer verder naar Killarney en de McDonalds. Je kunt me veel zeggen over Cork en het is er prachtig met het water en de baaien en de zon overal op en het vele zachte groen, maar Kerry pakt me meer. Hoekiger, grootser en voor mij is Killarney echt zo’n beetje thuis. Ik zet mijn medaille ook maar op Insta. Is toch lastig om echt goed uit te leggen. Het me moeten bewijzen is echt even achtergebleven in het drukke Nederland.
Muckross Abbey: Sommige dingen zijn de moeite waard om vaker naar terug te keren en op te nemen om de herrinnering vast te houden. Vincent was hier nog nooit geweest en ik hoopte op een parkeerplek, zo midden in het volle seizoen. De parkeerplaats was zowat leeg, zo rond etenstijd! Vincent wist het nog niet zeker: weer een ruine… Maar eenmaal binnen was hij diep onder de indruk van de elfachtige boom en dat hij overal kon komen.
Ik was onder de indruk van het avondlicht. Rob werd stil van de rust en hoe weinig mensen er waren.
Eigenlijk kom je op deze plek ogen en foto’s te kort. We reden de Ring verder af richting Kenmare. Zo fijn dat Rob dat nog elke keer weer helemaal leuk vind! Andere autootjes van de weg duwen. En ik denk elke keer: hier fietste ik… Maar met zoveel zon en zoveel zicht heb ik het nog nooit meegemaakt. Ik was echt helemaal zen toen we bij het uitzichtpunt stonden en tot Agadhoe konden kijken.
We zijn ook nog even richting de Black Valley gegaan. Vandaag was qua rust een sportdag. Maar ik heb toch echt weer 15000 stappen gezet. Ik vond het echt een hele leuke vakantiedag zo, al was ik aan het begin wat mokkig!
14 juli – Skellig Island, terug naar Waterville en fietsen in de avond
Omdat ik eng gedroomd had en we weer vroeg op moesten had ik even niet zoveel zin om weer te gaan. Mijn lijf werkt nog tegen en ik ken het daar wel intussen toch? Ik ga voor de 4de keer! En dan hebben ze geen broodjes en is het veel te zonnig. Maar eenmaal op de boot, wordt het een pelgrimstochtje slash onderzoekingstocht. We hebben de late boot deze keer. Delen die met luidruchtige Belgen, maar ik zie alleen maar dat eiland groter worden. De zee is vlakker dan ooit en het weer ongewoon stralend. We varen eerst om Little Skellig heen, waar mijn antwoorden liggen.
Daarna eerst een stuk om de ‘onderkant’ van Skellig Michael heen en terug. Dat er ook weer boten weg kunnen.
Ik ben echt in een soort trance van verrukking. Dan het eiland zelf op. Naar de WC en wachten op de uitleg en dan naar boven lopen. Het kost wat energie en ik zet het stilstaan even uit en klim naar boven.
Stapje voor stapje, net als het leven; meditatief. En boven is er nog een verhaal bezig, zijn er nog veel mensen. Maar ik onderzoek de tuin, bekijk de binnenkanten, heb veel aandacht voor de kerk. Ik heb deze keer niet gekeken met de emotie, maar met een heleboel vragen. Ik heb ook veel foto’s gemaakt.
Er zijn meerdere ingangen, meerdere mogelijkheden. Ze vertelt van de Desert Fathers en dat ze tijd hadden en dat de monnikken jong waren die er begraven zijn en artrose hadden. Dat ze handmatig de stenen hebben opgebouwd en dat er weinig echt aan gerestaureerd is. Dat ze vertrokken zijn vanwege nieuwe groeperingen en een kleine ijstijd die het kouder maakte. Maar ik heb vragen… We maken veel foto’s en ik heb de tijd.
Ik kan ook even zitten als het rustiger wordt en de Belgen weg zijn.
Ik doe ook nog even de Waterville trui aan.
Vincent is in de BAN van de puffins.
Ik denk dat ik op het einde als zij naar beneden gaan en er nog nauwelijks mensen zijn een minuut of tien rust vind. Naar beneden vind ik niet meer zo akelig en ik ga net als naar boven, stap voor stap en gniffelend om de puffins. Net als de eerste keer. Het was een interessante ervaring en wederom erg, erg mooi. Wat een toewijding!
Vanaf de boot lopen we door Portmagee en we vinden toch een puffin-badeend! Ik hoef en wil niet meer naar Valentia Island. Geen zin in de lange wandeling.
We rijden langs de Skellig Ring, maar die vind ik eerder eng dan leuk. Ergens heb ik het wel gehad. Wel wil ik nog langs in Waterville om het bankje te fotograferen. Het is er warm en benauwd en bijna saai (voor zover dat kan) en dan is mijn telefoon vol en kan ik geen foto’s maken. Dat irriteert me dan mateloos. En ik ben al niet zo blij en moe. Uiteindelijk lukt het me om een foto te maken en dan is het weer klaar.
We rijden terug naar het huisje en daar kan rob even zitten na al het autorijden. Ik heb de was, eten koken en opruimen. Vincent helpt wel, maar ik ben ook een beetje vermoeid, want geen 20 meer. En eigenlijk ben ik gewoon sportverslaafd en heb ik al 2 dagen niet meer gesport. Zo simpel is het dan ook weer! Maar ik verkies Rummikub en met zijn drietjes iets doen eerst.
Ik wilde toch even een uurtje gaan trappen. Er stond 2 uur in de planning, maar die zijn er niet meer over. Ik ga alleen, niet te moeilijk dus en zo min mogelijk hoogtemeters. De ring heen en weer richting Sneem. Zie wel hoe ver ik kom. Er gaan twee dingen minder goed: het koelt hier te snel af voor korte mouwen na half 9! En de zon gaat dan misschien pas laat onder, maar de bergen blokken het licht al eerder. De rest: prachtig! Heerlijke weg, heel rustig en ik stop voor een foto bij het kerkje van Templenoe (Timpeall Nua is toch echt iets anders).
Ik trap lekker door. Door het bos en over de nieuwe weg. Met zicht op Cork.
Ik weet niet hoe ver ik zal gaan, maar ik ga tot 15km en keer dan om. Ik had gedacht bij het viswater uit te komen, maar dat haal ik net niet. Ik stop even in Blackwater en dan is het eigenlijk best doorfietsen.
Ik stop ook bij de poort en daar is het DOODSTIL. Ik ben niet bang, maar ook niet helemaal behaaglijk. De stilte is eerder oorverdovend. Dat het niet helemaal senang voelt, is vooral omdat het snel donkerder lijkt te worden. Gelukkig is het echt stil op de weg. Ik krijg hooguit 20 keer een signaaltje van het radartje. Ik trap gewoon lekker door! Na een uur lig ik zelfs eventjes! Ik geniet van alles om me heen: de huisjes, het groene bos, de muurtjes. Het uitzicht is prachtig en het licht ook. Ik zie de stallen en de golfvelden. Ik rij ruim 30 km en ben net voor zonsondergang terug. 26,8 gemiddeld en 274 hoogtemeters toch nog. Niks meer aan doen. In een groen doosje stoppen met een hartje er op.
15 juli – Een duurrit met vermoeide benen en hardlopen
Vermoeid. De hele dag. Alles. Het lijf is er klaar mee. Mijn hoofd ook. Ik vind niks meer leuk, naar huis gaan is ook een prima idee. We spelen wel lekker Rummikup en we doen niet zoveel verder, maar naar de winkel gaan voelt als spierpijn. Ik snap niet zo goed waarom precies. Het is niet meer zo benauwd en wat bewolkt. We doen vandaag niks speciaals. Dus we gaan nog maar een keer fietsen, Vincent en ik. Naar Molls Gap omhoog. Nog voor we Kenmare uit zijn weet ik al dat mijn benen dit niet waarderen. Die trekken in plaats van trappen. Maar mijn hoofd laat de benen fietsen. Rustig en kalm omhoog. Gewoon maar doorgaan. Het went al een beetje, het mooie uitzicht.
Maar ik vind het niet zo leuk vandaag. Het is me allemaal wat te zwaar. Maar ik kom boven!! Daar een kleine onverwachte verrassing: de ring is dicht naar Killarney, vanwege branden.
Vincent vraagt het na. Heftig hoor.
Wij gingen toch de andere kant op. Naar het uitzichtpunt en weer een foto.
Dan langs het meer. Ik ploeter door. Vincent heeft iets met zijn ketting en hij stopt nu even. Als ik verder ga, krijg ik jumpscare van een overstekend schaap. Die schrikt van mijn geratel en kruist voor me langs. Ik raak m nét niet, maar zo hard heb ik niet eerder geremd! Dan door over de weg tussen de groene heuvels door. Prachtig. Het gaat omlaag dus het voelt even wat gemakkelijker om te genieten. Ik maak nog een fotootje van de afslag naar Glencar.
Vincent wacht bij de huisjes. Hij gaat even naar binnen. Ik moet plassen. Dan naar links als we de Blackwater net over zijn. A dream come true. Vlak, naast Vincent, door het oerbos, smalle weg en de rivier in de buurt. Helemaal gaaf. Echt een trekkingtochtje zo. Superfijne 4km. Maar niet gemakkelijk om een foto te maken. Dan de Ring op. Druk. Jakkes. Ik zit er eindelijk in en kan Vincent bijhouden! We stoppen nog een keer bij de poort.
Dan fiets ik voor want er is wind. Duurvermogen. We fietsen 37km en ik maak 106 minuten vol. 23,3 gemiddeld, maar beter dan niks.
Er stond 5×10 minuten duur en 30 seconden versnellingen voor hardlopen. Ik had een route van 8km maar daar zat 200m hoogteverschil in. Dat kon ik niet verkopen aan mijn benen. Niet na de pannenkoeken, niet met de belofte aan koekjes. Dus maar het dorp in. Het was wat afgekoeld. Het licht nog steeds geweldig. Mijn benen vonden het zwaar. Ze doen het, maar in zone 1. Joggend. Ik ken de route zo’n beetje en pak de rust. Ik ga versnellen omlaag en blijf 3km achter elkaar hardlopen. Vind ik al heel wat! Dan in het park. Onverhard.
Fotootje van het kaartje en ik loop over het brugje, omhoog. Langs het water wat te ruiken is. Er is niemand. (Iedereen kijkt voetbal denk ik achteraf). De tweede versnelling is omhoog. Niet dus. Ik loop door het Lovers Laantje tussen kronkelbomen. Wow!! 🤩
Niet te filmen, maar ik probeer het. Aan het einde kijk ik over het water uit.
Dit vertraagt natuurlijk onwijs, maar so be it. Ik jog weer terug. Goed opletten maar en de benen goed optillen tussen de wortels door. Ik ga er bij het hotel weer uit en ik zie zowaar iemand! Ik moet nu echt mijn best doen aan de gang te blijven, want die benen zijn al lang klaar. Ik loop de straten weer op. Nauwelijks auto’s! Ik kan deze keer omlaag wel versnellen. Dan de lege straten fotograferen.
Nog een blokje. Dat gaat omhoog en dat is niks meer of minder dan stug volhouden. Kleine stapjes. Het was toch al ruk, dus dit is niks extra moeilijk. De drukke weg; die vind ik lastig! De razende auto’s en drukte op het voetpad. Ik moet nog even op adem komen, want het gaat ook nog omhoog. Ik maak 6km vol en ik doe op het parkje nog een versnelling. Ik heb er 4 van de 5 gedaan. Ik moet door naar de wc in een (letterlijke) noodgang. 6:32 gemiddeld. Met elke Km een minuut extra. Maar hé: ik heb weer gerend! De chocomelk en thee-zoen smaakt fantastisch!
16 juli – Wandelen bij de Ardgroom Stonecircle en op Dursey Island
Ik neem de korte wandelingen ook maar gewoon op! We zetten de auto neer en lopen de laatste 700m. Waarvan een deel door de wei. De stone circle is niet echt heel bijzonder.
Komt ook doordat Vincent modder heeft en er andere malloten zijn. Ik heb vandaag de tocht voorbereid. Over de Ring of Beara. De tussenstops snel opgeschreven vanmorgen en alles opgezocht. We zouden om 10 uur gaan. Dus weer een kwartier later. Het komt niet zo nauw gelukkig. De dag is weer warm en zonnig. Ik kan goed kijken vanuit de auto. Eerst dus even naar die Stone Circle. Daarna het dorpje Eyeries. Kleurrijk en slaperig tegelijk. We rijden door naar Allihies en stoppen onderweg een keer omdat het uitzicht echt super is.
Ik zou graag even gaan zwemmen, maar dat komt vanmiddag. We slaan het coppermuseum over. Er zijn geen broodjes en ik krijg toch trek. We rijden naar Dursey Cable Car en daar is een goeie snackkraam. Ik heb de hamburger echt even nodig!
De enige kabelbaan van Ierland!! Het kost 10 euro per persoon en veel geduld. Er kunnen elk kwartier 6 mensen naar de overkant. Wij wachten zo’n 40 minuten. De cablecar gaat naar de overkant, naar het eiland Dursey. Het is erg warm in de cabine. Maar wel stoer! Dan wandelen we het kleine rondje. Omhoog. Ik ben niet de snelste, Rob wel. Maar ik word er ook niet moe van. Als Rob even bijkomt, ga ik naar boven. Daar kan je Skellig zien namelijk!!!!
Ik heb een jurkje aan vandaag, dus niemand ziet wat een sportief iemand naar boven hobbelt. Voorzichtig en bedachtzaam genoeg. Ik ben snel boven en geniet van het enorme uitzicht. Vincent komt ook, maar dat vind ik dan eng, als hij kan vallen. Weer naar beneden en dan verder de paaltjes volgen.
Langs touwtjes zelfs! Ik verbaas me wel dat we overal best snel kunnen komen. Het kost me geen moeite in elk geval. Over de slechte weg gaat het sneller.
Dan begint de ellende: drukte bij de kabelbaan! Niet een beetje, maar veel mensen! Ik reken al snel dat het zeker 2 uur gaat duren. Ik kan niet in de zon blijven staan en zit een uur in de schaduw. Kan ik mooi duolingo doen haha.
Helaas gaat het zwemmen nu niet lukken meer. Als we aan de overkant zijn is het al half 5 ofzo. Vergeet ik alsnog het horloge aan te zetten. Ik heb wel trek intussen en dat valt nooit zo goed bij mij. We rijden naar Castletownbere en de grote supermarkt, maar eten de broodjes pas op in Adrigole. Dan terugrijden door de Healy pas. Dat is een kadootje! Supermooi.
En rustig zo rond half 7. Want al die tegenliggers bezorgen me regelmatig jumpscares! Ik ben vermoeid van de warme lange dag. Thuis neerploffen, maar er moet ook alvast ingepakt. Er is geen water. Dus ff zonder douche naar bed. Ach, morgen gaan we weg.
17 juli – De dag beginnen met hardlopen zonder ontbijt! En een lunchwandeling. En een laatste avondwandeling in Ierland.
Ik sliep niet heel goed, lag te draaien, moest plassen (is er water), vroeg me af of vroeg en nuchter lopen slim is. Maar even voor half 8 ging ik. Slokje water, snelle schoenen en hoppa: alles is goed. Ik neem de weg achter langs. Het gaat prima. Er is al veel zon. En andere hardloopsters! Ik zie vooral dames!! De man loopt met 2 vrouwen mee en later zie ik nog 2 jongemannen. Ik stop voor fotootjes.
Na de eerste km zit het tempo er lekker in. De stad is nog rustig. Heerlijk! Ik loop naar de brug en dan door het parkje naar de muzikanten. Mooi met de zon.
Dan terug door het dorpje. Ik heb het warm, maar geen trek of last. Ik ga omhoog en stop nog heel even om de klok die 8 uur slaat en schaapjes te horen. Omhoog. En dan de ring nog op. Ik vind dat een vervelend stukje en nu ook. De Happy Pig nog op de foto en dan maak ik 5km vol binnen een half uurtje.
Ik ga voor 5,55! Gemiddelde is 5:55 😁 met stops 6;57. Dat was fijn en een goed begin! Er is weer water, maar eerst naar de WC en chocomelk. Na het eten is alles snel ingepakt en het huisje weer superkeurig. Ik voel me beter nu. Meer mezelf. Of dat een placebo effect is van de andere pil of herstel van de triatlon of van het boot-halen-trauma of alles/beide weet ik niet. Maar het lijf reageert weer normaal ook.
Nog 1 keer de Ring af en mij valt het afgebrande stuk mee. En ook tegen. Het blijft een wondermooi stuk. Maar daarna langs Glenfensk is ook weer leuk. En dan de snelweg. Best saai. Dag Ierland! Ik geef er deze keer niet zo heel veel om. Ik baal dan weer wel omdat ik de ruine niet kan bereiken en het alleen maar afleiding is maar Rob en Vincent lachen zich kapot. Dan gaan we maar naar de winkel in Midleton. Lekker groot en er is zelfs kleine alpro chocmelk!
We gaan naar Castlemyr op een parkeerplaats in het bos tussen de file uit. Even eten en dan een blokje rond wandelen met Rob. We vinden het kasteel-ruine-hotel.
We worden moeiteloos voorgelaten in de file! En dan verder over de goeie wegen. Het gaat allemaal prima, maar ik blijf bang om te laat te komen.
Rob valt van alle saaiheid bijna in slaap! Ik zoek me suf naar ‘iets leuks’ wat met fietsen op het rek bereikbaar is. Het wordt een miniatuurtreintje wat eigenlijk net dicht gaat. Niet eens erg. Er is drinken en een ijsje voor de mannen.
Waterford is nog stressvol want we moeten tol en veerpont ontwijken. Maar het lukt allemaal. We zijn om half 6 bij de Mac. Iets eten en dan wandel ik met Vincent het rondje wat Rob en ik vorig jaar liepen.
Er is geen overgroeide auto meer. Ook geen spijt dat ik Ierland verlaat. Het is goed zo. Geen regen gehad. Ervaringen opgedaan. Het ging erg snel allemaal. Zoveel indrukken. The Book of Kells, zwemmen en rennen langs de rivier, ik ben Glendalough al bijna vergeten. En de triatlon natuurlijk. Maar eenmaal op de boot heb ik rust en werk ik alles bij en we kunnen de hut upgraden! Vooral ruimte en een raampje zijn superfijn. Jammer dat het geen drie persoons is.
18 juli – Wandelen op de boot. Eindeloos 40 rondjes op het dek.
40 rondjes: eerst 10 helidek rondje tegen de klok in. Dan 10 rondjes met het andere dekje ook tegen de klok in. Dan 10 rondjes met de klok mee op het helidek. Tot slot 10 rondjes met de klok mee over het andere dek ook. Heb van 23km 3 km gemaakt, maar wel een dik half uur gewandeld.
De hele tijd zon en best veel wind. Weinig andere mensen, maar twee kerels met bier en 2 Engelsen met een hond en op het einde even 2 Belgische jongeren. Ik heb geen trui bij me maar met twee geleende jasjes lukt het ook. Ik heb uitstekend geslapen en mijn rusthartslag is laag en HRV erg hoog. Ik word niet moe van dat wandelen.
Een lange saaie middag en dan in de nacht naar huis rijden.
19 juli – een rondje rennen terug in Nederland! (terug in de prestatiedruk-te)
Deze training stond op maandag, maar ik vermoed dat ik morgen nog vermoeider ben. Of niet. Want we waren vannacht om half 3 thuis en om 3 uur sliep ik. Om 9 uur was ik weer wakker, na wat ik een lastige nacht vond met katten om ons heen, maar Garmin vond het blijkbaar “kort, maar herstellend”. Nu is de zorg dat de HRV heel hard stijgt en de rusthartslag dus dik onder de 45 zit en dat is geen goede combi. Maar goed: om 11 uur opstaan en dan begint het grote opruimen. Eerst naar de winkel voor de hoognodige dingen en dan de auto leeghalen en alles terugleggen. Organiseren. Schoonmaken. Ik ga onvermoeibaar verder, terwijl ik wel degelijk heel moe ben!
Wat in Ierland nauwelijks telde, is hier direct weer voelbaar: prestatiedruk. Hier “moet” ik lopen en wel snel ook. Hier “moet” ik maar niet uitkomen voor de tijd die de Hardman heeft gekost. Hier “moet” het grote trainen weer. over 5 weken is de volgende en ik ben er totaal niet klaar voor. Voel me niet goed genoeg, minderwaardigheidscomplex. In Ierland vond ik er werkelijk niks van dat Aleks niet had getraind, maar terug in Holland vind ik haar dom. Ik vind de trainster die niet traint en een boek schrijft belachelijk, maar de trainer die moet opscheppen hoe sterk ie is ook. Mensen die gister ziek in bed kropen en vandaag weer 100+ fietsen: ik word er gek van. Maar zelf wil ik 10km lopen en er staat een uur op 6:00. Ik zie wel hoe het gaat. Km1: Ik heb gewoon een STEEN ergens verstopt. Ik heb muziek op. Ik verslik me en een meneer heeft gelijk commentaar waar de dokter heen is. Vincent haalt me bij en loopt even mee. Ik ga saai op en neer. In km2 en 3 vind ik wel wat tempo en geluk en zo. Het komt niet vanzelf en mijn og
en zijn moe. Lekker tegen de wind in. Ik ga gewoon 5km volhouden! Ik kom Vincent weer tegen. Het is aardig dichtgegroeid, met de gele bloemen ook. Verder zijn de plassen lekker bekend! Ik loop tot het brugje. 5km in 29 minuten. Ik stop en maak een foto.
En dan moet ik de krokodillen verjagen! Ik pak de kant mee, waar nog gemaaid gras ligt. En dan terug. De fatbikers komen lekker daarna voorbij! Dan terug dus en wind mee, maar ik merk het niet zo heel erg. Ik doe gewoon wat ik moet doen en mijn benen doen lekker mee. Ik zet de muziek wat harder. Bij het bankje op 7,5km stop ik nog even voor een foto.
Dan is de rek er zo’n beetje uit. De laatste 2km en vooral het viaduct op, vertraag ik echt. Ik moet alle moeite doen om te blijven rennen om 10km vol te maken. Vooral een ‘matter’ van wilskracht. 10km perse willen volmaken. Ik was echt moe ook. 10km in 59 minuten met een gemiddelde van 5:53. Dat is prima in orde. Met de pauzes erbij 6:17 vind ik ook nog prima. Beker chocomelk, douchen en weer verder met alles wat er gedaan moet worden. Niemand hoeft hier iets van de te vinden, ik ben niet zo geweldig, ik doe het gewoon allemaal maar. Zonder sterk te zijn, zonder op te scheppen, zonder me geweldig te voelen
