16 Mei – Huishoudkracht, duur(buik)loopje en zwemmen in baan 1 bij de TVA!
Morgen komen mijn ouders op bezoek, dus de woonkamer moet aan kant en het onkruid moet getrokken worden en alles opgeruimd. Die ene keer dat ze komen, mag het best lijken alsof het hier goed gaat! Ik vergeet het eerste stuk, het schoonmaken van de woonkamer, op te nemen als krachttraining. En dat is nog wel het lastigste, want ik boen de hoogste keukenkastjes, zet wat druk op het schuursponsje. Langzaam aan ga ik het voelen in mijn schouder en arm. Niet meer dan gevoelig. Ik had bij het opstaan nergens last van. Wel van slecht slapen, want ik hoest mezelf (en de rest) wakker. Super lastig. Als de woonkamer schoon is en Rob op dreef met de overkapping, ga ik het onkruid trekken. Dat neem ik wel op. Eerst de achtertuin. Het is een prima oefening, maar voor mijn schouder niet het beste. Daarna de voortuin. Ik trek de grote dingen, maar het schrapen moet ik aan Vincent laten, want ik heb er niet genoeg kracht voor. We zijn net klaar voor weer een regenbui. Dan doe ik de hal en de toiletten nog. Het huis is er klaar voor!
Daarna een duurloopje. Samenvatting: 😒😢💩😠 Het ging niet zo lekker. niet dat het regende of koud was, maar mijn benen hadden niet zoveel zin en mijn hoofd was mopperig, omdat er blijkbaar mensen zijn die iets breken en dan binnen 3 weken weer 20km kunnen hardlopen. Iedereen jubelt dan, over de leugens. Ik zie dat het niet klopt, omdat meneer doet alsof hij niks heeft gedaan en zielig was terwijl hij wel levels opschuift in Zwift. Terwijl ik zelf worstel met iets gebroken hebben en daar voor moet werken om terug te komen, geloven en bewonderen andere mensen het gedraai. Mijn tempo is niet zo hoog. Andere schoenen ook. Ik daagde Vincent uit om te blijven fietsen zolang ik loop, maar dit gaat ff duren, dus dat is zielig. Voor een duurloop is het prima eigenlijk. Kalm blijven. Ik mag ook stoppen van mezelf, maar dat stel ik uit. De ene km gaat beter dan de andere. Ik heb geen muziek aan staan. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik wind tegen heb. De temperatuur is prima en het is droog. Ik wil naar de dijk. Maar dan moet ik opeens ernstig na 5,5km. Ik schiet de bosjes in, maar ben net te laat. Gelukkig had ik er rekening mee gehouden. Heftige diarree. Te weinig zakdoekjes. Bah. Een paar regendruppels. Ik moet zoeken om alles te verbergen. Als ik net klaar ben, komen er 3 fietsers langs! Ik ga weer verder.
De lucht is mooi. De ovp zijn nog dicht. Zie ik de fietsers nog een keer. Na 7km stop ik nog maar een keer. Ik neem een blokkie en app met Vincent. Afbreken heeft geen zin, ik moet toch naar huis. Ik hobbel door. Saai. Doorzetten. Voel mijn arm een beetje. Ik stop niet meer, maar ga wel heel rustig het viaduct over. 11km vind ik prima. Het blokje werkt weer op mijn darmen. Ik jog naar huis door het park en zal blij zijn als ik thuis ben. Vincent komt me tegemoet, maar stapt net naar buiten als ik klaar ben. Gaan we mijn 12km vol maken. Dát is trainen, mensen. Niet meer willen, wel doen. Moet die arme knul heel traag!
Maar de 12km komen vol. 6:06 gemiddeld. Met pauzes 6:48. Dit was niet mijn beste loop, niet sterk. Thuis moet ik meteen weer en lopen de darmen nog een keer leeg.
Dan “voor het eggie” zwemmen bij de TVA. Schoolslag tijdens het TVA uur in baan 1. Niet al te veel rondbazuinen, liefst laten ze me met rust. DH en LM zijn wel schatten, maar K en R hadden niet gehoeven. Ik doe een piramide heb ik bedacht. 100-200-300-400-300-200-100. Als het goed gaat 400 extra. Alles schoolslag, maar vanaf de 400 mogen de laatste 25m van de 100 borstcrawl zijn. Ik deel de baan met 2 anderen. Dat gaat prima. De 100 en 200 gaan goed. De 300 wordt al zwaarder. Ik heb gewoon iets minder energie vandaag en moet hoesten. met die schoolslag overzie ik wel alles en kan ik iedereen in de gaten houden! Tussen al deze geweldige lieden is het lastig om dicht bij jezelf te blijven en dat stomme schoolslagje te doen. De 400m met brostcrawl-elementen. Ik word vermoeid en mijn bovenarm trekt. Ik vraag me af of ik verstandig ben. Maar wie nooit de grens zoekt, wordt ook niet beter. De borstcrawl is echt zwaar, dan is 25m veel. Ik ga het duidelijk bij 1x400m houden! Ik moet even opzij, dat is de enige keer. Als ik even uitrust en wat drink, trekt de pijn uit de arm weg. In de 300 doe ik de tweede keer de borstcrawl met 1 arm (links) en alleen met rechts om even adem te halen. Ik krijg ook trek. Ik ben hier ontzettend hard aan het trainen! Ik heb wel het idee dat ik steeds trager ga, maar dat is niet echt interessant. Ik had gehoopt dat ik van de laatste 100m misschien 50m borstcrawl kon doen, maar dat lukt echt niet. Die beweging is gewoon nog veel te groot en zwaar. ik ben net geen 50 minuten bezig, heb alweer 1600m gezwommen en ietsje sneller dan de vorige keer: 2:48. Het stond niet op mijn schema, maar ik heb toch gezwommen!
ik ben een drammer, een doorzetter en heb de kracht om te trainen. Als we in de auto zitten en op weg zijn naar de snackbar, trekt de last helemaal weg. Dus het was goed! Vooraf vond ik het wel spannend… al die onwetende geweldenaren. Ik wil niks van ze. en achteraf de kleine overwinningen gevierd: een vlecht maken, sokken aandoen.
17 Mei – Fietsen en wandelen
Vanmorgen mijn ouders op visite. Leuk om elkaar te zien en fijn dat Vincent ook zo helpt, maar vermoeiend! Gebakjes eten valt ook mega verkeerd. Ik stap daarom wat laat op de fiets. Heb geen zin. Nergens in eigenlijk. Ik voel me erg slecht omdat ik op instagram gebombardeerd wordt door wonderbaarlijke genezingen van volledig verkrampte hamstrings die binnen 5 dagen weg gedryneedled zijn, gekneusde ribben die in twee weken volledig genezen en griepjes die een PR niet in de weg staan. Ik moet er hard voor trainen. Accepteren dat alles ‘weg’ is. De kracht, energie: daar helpt geen geduld aan. Ik heb geen pijn meer in mijn arm of schouder. Dat is eigenlijk geweldig, na het zwemmen gisteren en het schoonmaken. Maar het is bij mij niet 1-2-3 over en voorbij. Het is namelijk écht. Er staan geen hordes dokters voor mij klaar die meteen ingrijpen als ik wat piep. Tien dagen wachten, een week, weer een week. En toch ga ik maar fietsen. Omdat ik de badge wil halen in Garmin. Stomme reden wellicht, maar soms is een sticker de enige blijk van waardering die er is. Gelukkig giet het buiten en is het binnen droog. Frankrijk. Ik doe niet mijn best. App rond, speel spelletjes op de telefoon en trap gewoon door. Ook omhoog. Het voordeel is dat omhoog fietsen nu echt stukken soepeler gaat! Niet dat ik weer op nivo ben of op de weg straks gemiddeldes van 30+ zal halen, maar de weken omhoog ploegen leveren toch iéts op. Ik moet 40km voor de badge. De route is 30km. Ik maak nu ook nauwelijks foto’s meer. 1 halverwege, 1 als de route af is, 1 ‘kale’ en aan het einde nog 2.
Ergens haal ik een shirtje, maar dat kan me ook al niks meer schelen. Ik maak 41 km vol. (Ik lette even niet op). 26,8 gemiddeld. Een flink aantal hoogtemeters: 428. Maar zo geweldig dat ik opeens vanuit het niks weer 120km kan fietsen overmorgen is het niet. Ik dacht en weet dat het best de goede kant op gaat, maar wonderbaarlijk snel en compleet is het niet. Mijn schouder voelt wel weer goed. Nu ik nog.
Nog even naar buiten. Tussen de buien en natte bladeren door. Effe alleen met mijn muziekje.
Misschien zijn het de hormonen die weer eens iets in de melk te brokkelen hebben, maar ik voel me echt down. Zou mooi zijn, want ik zit al over de 60 dagen. Ik heb niet de illusie dat mijn beurt al voorbij is. Gewoon wandelen. Appen. Mokken. Een stel jongeren die me mevrouw noemen (en de tijd vragen). Een hond die springt. Natte blaadjes. Onverharde paadjes. Glinsterende druppels. Stappen gehaald. Teveel gesnaaid vandaag.
18 Mei – Oefeningen en hardlopen
Geen last van mijn schouder of iets. Helemaal NIKS dus. Niet bij het wakker worden, na een dag met zwemmen gisteren. Niet in de middag na spulletjes pakken met rechts. Ook niet in de middag bij het fietsen. Niet in de avond na ‘n stressy day. Ik had geen zin in de oefeningen. Dus ik stelde het uit. Tot vlak voor het slapen gaan. Eerst de stappen gedaan en die zijn te gemakkelijk inmiddels. Dan liggend op de rug omhoog duwen. Gaat ook prima. Knakt een klein beetje. Dan vanaf het bed schuin omhoog duwen en optillen. Is het enige wat voelt als een beetje werken. Trainen. 💪🏼 busted! ✅ op de foto: de stang is het gewichtje en de opblaasbal was vandaag niet nodig. Ze liggen op de weegschaal.
Niet zo best geslapen. Drukke chaotische dag. Voelde me gespannen. Tekort schieten op het werk. Onrustig. Wilde graag snaaien, maar niet gedaan. Iets meer last gedurende de dag, maar echt laag bij het schouderblad. Trekkerig. Niet pijnlijk. Darmen compleet van slag weer. Dromerig en tegelijk voortdurend afgeleid. Hopelijk de laatste keer deze oefeningen. Eerst stappen en flink weer rechtop zwaaien. Dat is nu echt volkomen gemakkelijk. Hoe kon dat drie weken geleden zo lastig zijn? Omhoog duwen van het gewicht terwijl ik op bed lig en stekker er naast wandelt. Ik duw echt vanuit de schouder. Ook geen probleem. Dan schuin naar voor duwen en optillen. Stekker vindt het maar spannend en zijn neusje zit tegen het gewichtje aan. Ik duw flink ver vooruit en omhoog. Ik doe een beetje over het bed. Deze voel ik dan weer wel een beetje. Maar ik maak het netjes af. Training maakt je sterker. Er is geen pijn, het is alleen wat zwaar. En dat is over als in stop en klaar ben met de oefeningen.
In de avond hardlopen. Het ging niet vanzelf. Maar het licht was mooi. Overal vogels. Droog. Veel vocht in de lucht. Ik kan rennen. Soms is dat wat telt. Beetje hobbelen. Links-rechts-links-rechts. Geen tempo, geen opdracht, hardlopen. Het is prachtig met het vocht laag bij de grond. 1 keer extra naar rechts, om terug te gaan richting huis. Na 3km even gestopt voor een foto van de mooi gekleurde bomen.
Het gaat de eerste 3km toevallig steeds iets harder. Dan is de rek er uit. Ik ontdek een extra afslag en ga de wijk weer in met rechts-links-rechts-links. Ik wil 5km en een half uur vol maken. Maar dan begint het geschijt weer. Mijn darmen waren al van slag vandaag, dus het komt niet goed. Dan wandel ik toch stukjes. Boeit niets of niemand. Ik kan snel naar huis, het half uur is vol, maar de 5km nog niet. Ik ga dus nog even een klein extra ommetje en wandel van tijd tot tijd om de darmen aan te spannen. Tevergeefs, maar ik had het verwacht en maatregelen getroffen. Ik hark 5km vol en ben dan links-rechts wat kwijt, want het is rechtstreeks naar huis en de WC en de douche. 6:19 met wandelpauzes. Valt me mee. 6:25 uit-thuis vanwege 2 fotomomentjes. Hartslag lekker laag zone 1. Écht. Bij mij is dat écht zo met 137. Het bleef droog, maar niet schoon deze keer. Dit wordt een week van veel kleine loopjes. Dus rustig aan een nieuwe uitdaging (meerdere keren lopen) is prima.
19 Mei – Bij het ziekenhuis en de Fysio en BUITEN fietsen en een koppelKAKloopje en meefietsen en ook nog eens zwemmen!
De dag maar begonnen met de oefeningen. Ik heb geen last meer van de schouder, maar ik ga richting het ziekenhuis voor de controle, dus laat ik even kijken wat er lukt. Nou, alles! Ik voel het vooruit duwen wel, maar dat is gewoon spiergebruik. In het ziekenhuis erger ik me echt kapot. Lang wachten is tot daar aan toe, maar meer dan een half uur trek ik écht niet. Ik word er boos van. Ga na een half uur maar eens informeren, maar tja, uitloop, een spoedje tussendoor. Dat snap ik heus, maar kom op zeg: stel dat je in een winkel een half uur moet wachten tot je mag betalen of ik de klant een half uur aan de telefoon laat wachten! 40 minuten. Ik ben er al helemaal klaar mee. Het gaat goed. Ik kan mijn arm optillen, draaien, op mijn rug leggen. Over auto rijden kan de arts niet echt iets zeggen, maar als ik het hele stuur kan draaien, mag het weer. Rob vraagt nog een keer naar de breuk en eigenlijk valt het wel mee. Ik schat nog geen tien minuten. En dan hoef ik mooi niet meer terug. Bekijk het maar. Over een paar maanden gaat er vast iemand zeuren over het osteoperose-onderzoek, maar dan moeten ze maar op mij wachten tot ik daar zin in heb. De afspraak van 10 minuten heeft ruim een uur parkeergeld gekost (want ik was keurig 5 minuten van tevoren). Eenmaal thuis ben ik nog een tijdlang geïrriteerd. Het levert niks op en ik kom met de gezondheidszorg niet echt verder. In de namiddag (na de andere sporten) ga ik naar de fysio. Ik heb de oefeningen gedaan en na het fietsen en lopen en een lange dag en autorijden naar de fysio voel ik de schouder wat trekken. Ik geef het hooguit nog een 3. Op dat moment. En dat is veel! Hij geeft me oefeningen met een fitnessbal. Vincent is er bij. Ik moet simpelweg de borstcrawl oefenen op het droge. Later met weerstandsbanden. En lopen en rollen over de bal. Dat is goed voor mijn hele core, maar ik vind het lastig! In de zaal doen we nog zitten op de bal: op handen en knieen en gewoon op de billen.
Ik ben HEEL BLIJ als hij zegt dat de WWtri (een achtste) mogelijk is begin juni. Ik heb een doel en een vooruitzicht! Het bezoek aan de fysio sluit ik beter af dan het ziekenhuis. Laat mij maar zelf werken. 8 weken na de breuk ben ik terug hoor! ik heb nog ruim 2 weken.
Buiten fietsen! Op de gravelbike, want dat voelt dan iets safer. Vincent gaat ook mee. Er zit nul komma niks geen tempo in. Ik vind het hartstikke leuk, dat wel. Maar vermoeiend: opletten en ik voel elke bobbel in mijn schouder en rug. Geen pijn, maar voelbaar. Dat valt me tegen. En ander verkeer en drukte en de route is afgesloten. Vincent heeft mijn cadansmeter.
De wind valt ook weer tegen. Altijd weer. We rijden naar het Polder Love And Garden kunstwerk. Wel lekker om de polder daar weer even te zien! Bij het kunstwerk stoppen we even en moet ik plassen. En met LuckyJellycat op de foto! Had ik bedacht: als ik weer buiten ga fietsen, moet tie mee!
Op de dijk soort van wind mee en Vincent doet even zijn eigen ding. Maar daarna kletsen we weer gewoon lekker. Ik vind het heerlijk dat het tempo nu echt niet uitmaakt. De dijk is rustiger en makkelijker. Niet sneller, maar wie weet komt dat weer. De plassen zijn nog steeds niet open, al staan er wel nieuwe bordjes. Het is droog en niet warm of koud. Prima fietsweer. Ruim 29 kilometer. Ik heb geen zin om de 30 vol te moeten maken. Zo, nu kan ik weer 150km fietsen ook als je de super-vrouwen-coach mag geloven. Ik heb er nog geen zin in en ga het niet doen. Deze week nog even ‘rust’ en dan heel kalm bouwen. Ik wil starten en finishen, meer ambitie heb ik helemaal niet meer.
En dan een kort koppelloopje. Een KAK loop. Het ging wel hard. Met de carbon schoenen. En omdat ik dat van plan was. 4km, in verschillende tempo’s. Fietsspullen nog aan, naar de WC geweest. De eerste km zette ik aan en wende ik weer even aan de schoenen en die ging in 5:19. Omdat het niet makkelijk ging, dacht ik: kilometer snel, kilometer rustig. Rustig ging me wel goed af, want het was niet eens heel erg rustig.
Ik voelde me echter niet supergoed. Ik kan het blijkbaar niet: elke dag hardlopen. Ben nou eenmaal geen sportwonder. En ik had krampen. In mijn darmen en mijn buik. Het zou mooi zijn als er iets doorbrak, want ik wacht inmiddels al meer dan 60 dagen. Ik nam een kortere route en zette de derde kilometer weer aan. Hield ik zowat een fietsmaatjesfiets bij! Maar het ging gewoon niet lekker of soepel of makkelijk. Ik maakt de kilometer af op 5:13 en daar is niks mis mee, maar met mijn darmen absoluut wel! Ik moest even stoppen. De vierde kilometer maar rustig uitlopen dan. Ik heb geen zakdoekjes bij me en hier in de wijk heeft dat toch geen zin. Ik pak de weg en moet soms even wandelen, maar dan is het alsnog mis. Ik ga de vierde kilometer niet vol maken, want er zitten andere dingen vol en dat is walgelijk onhandig. Na 3,3 km stop ik de training. Ik doe dat zeer zelden, maar nu heb ik er geen zin meer in. 5:26 gemiddeld en met de schijtstopjes erbij 5:35. Dat is echt snel voor mij. Nog even een fotootje van het bruggetje, nu ik toch rustig aan doe. Ik wandel naar huis. Daar komt de rest er meteen uit en maak ik alles schoon. Even iets anders aan doen en dan zoals beloofd met Vincent mee. Ik ben blij dat hij niet mee liep, want ik ga voor zijn inlooptempo nog niet hard genoeg en hij had alleen verder gemoeten. Het tempo zegt lang niet altijd iets over het lopen. Dit was gewoon KAK.
Dan ga ik ook nog meefietsen met Vincents training. Op de stadsfiets. Oei. Dan zijn de dreunen nog iets minder gefilterd. Vincents inlooptempo is al hoger dan mijn uiterste best! In onze straat regende het. Ik wilde bijna omkeren. Later hield het weer op. We liepen naar de Oostvaardersplassen in de hoop dat het open was, maar volgende week pas volgens de boswachter. Toen liepen we rechtdoor, richting Gladiator. Vincent moest blokjes van 100-200-300-400-500 hard. Ik moedigde aan en telde sommige stukjes mee. Tussendoor wandelen enzo. De route moest steeds opgelengd worden. Het was droog. We liepen helemaal achter de regenboogbuurt door. Nou ja, hij liep en ik fietste. Uiteindelijk nog wat om bij de eilandenbuurt. Gelukkig loopt Vincent gemakkelijk 10km in 50 minuten. Toen we thuis waren begon het heel hard te regenen. Altijd fijn. Als je dan thuis bent. Kan ik even douchen voor de fysio. Nu heb ik 2100 badgepunten van Garmin! Een stickerboekje vol.
De dag is nog niet om, ik kan ook nog zwemmen bij de TVA. 2×500 en wat losse blokjes. Eerst moest ik tegen de aardige trainer zeggen dat hij niet op mij hoeft te wachten. En tegen GN natuurlijk. Die mislukte D was er ook met zijn ‘gekneusde ribben’ in baan 3. Jaja. Ik ga meteen 500m zwemmen. Probeer elke 4de baan een soort van borstcrawl, maar dat is moeizaam en als iedereen aan de kant staat durf ik niet. Ik raak de tel dan een beetje kwijt en zo kom ik op 550m uit. Binnen een kwartier! Dat valt me mee. Buiten zal het langzamer gaan, maar uiteindelijk is het over 2 weken weer anders. 10 jaar geleden was het al anders. Ik doe nog een keer 500m en tel deze keer goed mee. De borstcrawl lukt niet meer goed, dus doe ik een halve baan of met 1 arm. Het was ook wel veel vandaag! Weer onder het kwartier. Daar kan ik best mee aankomen in noodgevallen! Nu telt Garmin 25m te weinig. Ik doe nog een keer 100m met de tweede baan borstcrawl. 75m vindt Garmin 😠 doe ik nog een keer 150m kalm aan zodat ik 1250m haal, maar ik en Garmin zijn de tel kwijt. Ik zwom zaterdag ietsje harder, maar voor 2:44 doe ik het.
Nu waren we met 4 mensen in de baan. Dat is wat meer rekening houden met elkaar, maar baan 1 is zooooo lief en fijn! Dat snapt elkaar. Ik ging er na 40 minuten weer uit. Het is mooi geweest. Lekker de warme douche en een rustige kleedkamer met een andere triatlete die begrijpt dat je je als patiënt een onbegrepen buitenbeentje voelt. Heb ik toch weer lekker gesport vandaag! En mijn LuckyJelly heeft fijn geholpen.
20 Mei – Buiten fietsen
Vanmorgen opeens na 63 dagen vond het lijf weer eens tijd om leeg te gaan lopen. Enerzijds een opluchting en het gevoel dat ik weer opgeknapt ben, anderszijds raak ik geïrriteerd van dat lijf. En het is ook voor een paar keer heftig. Ik ben dan meteen weer chaotisch en onrustig voor het inpakken. Eerst maar fietsen. Op de gravelbike. Het is ‘mijn’ weer: bewolkt, koel, veel wind en van tijd tot tijd regen. Muziek aan en lekker trappen. Terug naar de dijk. De plassen liggen echt vol water! Het is erg druk met auto’s. Ik heb wind mee en dan wil zelfs de gravelbike soms 30 rijden! Ik pieker ergens over en zit met dingen die ik nog moet doen, maar alles is een beetje een soepje in mijn hoofd.
Op de Knardijk wind van de zijkant, maar ach, dat wist ik. Het begon helaas ook te regenen. Ik kan daar tegen. Ik word hooguit nat. Dan valt de wind tenminste een beetje weg. Bij het nieuwe fietspad stop ik even. Wow, dat is ánders… Ik moet even wennen. Meer fietspad dan weg. De zon komt er plots weer door en dan is het erg mooi!
De tegenwind valt mee als het fietspad bijna een glijbaan is. Maar ik ga wel langzamer hoor. Ik neem een blokje! De overgang naar het pad richting het Kotterbos is heel smooth. Het lijkt allemaal wat buitenland.
Grappig genoeg is het geen strak recht pad, maar zijn de lichte bochten gebleven. 2 banen. Ik kom 1 fietser tegen: meneer JC-V. De held. Ik ga gewoon door tot na het Kotterbos en daar betrekt het dan weer. Ik had net mijn zonnebril opgezet! Ik ga tot het nieuwe fietspad klaar is en dan terug langs het Luierpark. Op de Evenaar regent het weer en dat wordt steeds meer. Ik kom net nat thuis, maar daarna regent het nog harder. Ik heb bijna 34km gefietst met 23,9 gemiddeld. Ik ben al lang blij dat ik weer buiten kon fietsen! Geen last van de schouder of ergens van. Alleen leegloop 🩸 en een warhoofd.
21 Mei – Wandelen in Duitsland
Een nachtje redelijk slapen, nog een chaotische ochtend en dan gaan we om 10 uur weg. Ik ben zwaar ongesteld. Lastig en vervelend met de hele dag rijden en zelfs wat smerig. Is ook niet tegenop te drinken. Rijden gaat goed! Ik rij NL uit. We stoppen bij Hengelo voor een fitness bal.
Dan rijdt Rob Duitsland in. Bij precies dezelfde parkeerplaats als vorige keer toen we naar Senftenberg reden wisselde het stuur naar Vincent. Die had veel file te verduren. Voor Marienstedt wisselden ze terug naar Rob. Hij reed filevermijdend binnendoor. Prachtig! Net Zwift Frankrijk hahaha.
Even tanken. Daarna rij ik het laatste stuk. Dat gaat prima met mijn schouder. Nergens last van, alleen die droge lucht en de hele tijd zitten is vermoeiend! Ik moet echt even wandelen! Vincent gaat mee. We lopen langs de weg en dan lijkt er een rondje bos mogelijk, maar er is geen pad, dus terug.
Door het bos, met veel vogels en groen en netjes bijgewerkt. Een soort vennetje. Het is allemaal net niks. Alleen het licht is prachtig. Stukje omhoog en dan over het industrieterrein terug. 2,5km, half uurtje volgemaakt en een beetje vakantiegevoel.
Ik veel teveel gesnaaid en slecht gegeten, maar ach… het loopt er wel uit. 🥴
22 Mei – Adeli HOPE FUN RUN in Samorin
Beetje laatste moment bedacht, s middags, ergens tussen Praag en Brno. Het is een beetje haasten, maar dat is niet zo erg. Zelf zou ik zenuwachtig worden, maar Vincent niet. Die geniet met volle teugen. Ik ook dus.
RB die ons aanspreekt, niet eens overvol en hartstikke warm. Ik dronk nog even veel. Geen druk, geen tijd, een funrun. Met rolstoelen er tussen. Ik kletste even met RB en ging toen zelf verder. Het ging veels te hard. Te makkelijk. Ik maakte foto’s van het water waar ze gaan zwemmen.
Dan langs de Donau. Die is enorm breed. Hartstikke warm. Ik dacht: het kan rustiger, maar dat ging het niet! Ik buffelde lekker door. Genoot! Een haas, een piraat, snelle mensen, een rolstoel, een boot en een verkoelend windje. Ik liep wel alleen, maar dat vind ik eerder prettig.
Dan omlaag en Samorin in. Zo buitenlands alles. De huizen, het onderhoud. Misschien vind ik dat wel het allergeweldigst.
Een knul voor me ging wandelen, maar bleef me voor. Ik blijf rennen. Mijn knie links deed weer eens stekend pijn. Lastig. Het was ook warm voor mij. Dan het terrein op en ik moedigde de knul aan, maar hij snapte me totaal niet. Hij liet zich echter ook niet kennen en rende het laatste stuk door! Vind ik knap van hem. Over de atletiekbaan.
Wat vond ik het leuk! Dikke pret. Kregen we nog een medaille ook. Super! Ik kreeg het ALLERGROOTSTE compliment van niemand minder dan Belinda Granger, dat ik zo’n geweldige zoon had opgevoed die even met haar mee had gelopen. Vincent had hard en vooral heel erg leuk gelopen. Ik had de 5km nog niet vol en liep nog een ererondje voor mezelf.
5km in 27:34. 5:29 gemiddeld (met een pauzetje) Voor de fun. Ik ben heel trots op mezelf. Na een paar reisdagen, in de hitte, onverwacht, slecht eten, in de slechte nog steeds heftige periode en 6 weken na de schoudebreuk. Met enig gemak en een brede smile. We run for those who can’t walk. Super sfeertje. Super. 1 nadeel: ik moet er 30 minuten van maken voor 30 minuten per dag en dan later terugzetten.
We doen met zijn allen nog een ererondje. Heel Langzaam en rustig met zijn allen, alle wielen en snellen en slomen en ik samen met Vincent. Om het af te leren. Om te vieren waar het echt om draait. We hebben 10 euro bijgedragen aan een mooi doel en onbetaalbaar veel fun gehad.
23 Mei – Zwemmen in de X-Bionic Sphere Pool in Samorin en hardlopen in Slowakije
Goed geslapen. Wel wakker van de kerkklok die om 2 voor 5 68 keer (!) slaat en het is licht en ik had hoofdpijn dus ik heb een paracetamol genomen en weer verder geslapen. Eten is op vakantie altijd behelpen en anders. Ze hebben geen meloenblokjes hiero. Ik was warrig en volkomen ongestructureerd. Vanalles door elkaar. Ik schoot ook niet op. Vandaag dag 4 van de leegloop. Hopelijk laatste keer ever. Maar goed: zwemmen! En zelfs dat vind ik al spannend. Vincent reed er heen en parkeerde. Wat een hel, dat gefriemel met auto’s, maar het lukt. We lopen naar het zwembad en 1 meneer vertaalt naar het Duits. We krijgen een bandje voor 1,5 uur. Omkleden, spullen opbergen en dan naar het zwembad toe. We mogen helaas niet in het 50m buitenbad. In het 25m bad zijn twee banen voor het gewone publiek. Gelukkig staat het er in het Engels bij!
Het water is niks warm. Ik ga in de langzame baan waar kindertjes oefenen. Het is er rustig. Ik start om 11 uur. Ik heb nog geen idee wat ik zal gaan doen. De schouder voel ik al dagen niet meer. Schoolslag 75m en 25m borstcrawl. Ik moet 1 keer extra 25m bc doen om een meisje in te halen die steeds naar het midden zwemt. De etiquette is ruk hier: net voor of achter me vertrekken, in het midden zwemmen. Irritant. Ik zwem prima. Na 500m gaat het nog uitstekend dus ik ga dapper door voor 1000m. Stug tellend met best een aardige borstcrawl, in aanmerking genomen dat er geen kracht in zit. Geen last. Ik maak de km vol in 26:26. Helemaal blij mee! Vincent gaat het zwembad verkennen.
Ik doe nog 500m maar die gaan moeizaam met nog 2 eikels in de baan erbij en ik ga mijn schouder langzaam toch wat voelen. Ik vertel me ook en Garmin ook. 450m. Dan doe ik nog 2 keer 100m alleen borstcrawl. Tempo boeit niet, maar is 2:37. Aan het einde van de training! Met een gevoelige schouder. De tweede 100m borstcrawl gaan al beter! 2:20! Helemaal blij mee! Dat de schouder gevoelig is, is training. Het trekt ook snel weg. 1750m gezwommen. 2:43 gemiddeld. Dit is top!
Ik zag iedereen in Nederland geweldig zijn en in de hitte rennen dus ik dacht: dat kan ik ook. Route uitgestippeld en mooi te combineren met een testritje voor Vincent op de fiets. Gewoon gaan als het op zijn allerheetst is en wel 30 graden. Ik hoef verder niks. Van mijn schouder heb ik al lang geen last meer. Voel niks van het zwemmen. Ik hobbel het dorpje door. Een man loopt langs en kwebbelt een hoop Sloveens tegen me waar ik niks van versta. Vincent verliest een stukje fiets en we stoppen even. Dan ga ik weer verder. Als ik het dorpje uit ga, is de weg wel zinderend warm! Lekker eigenlijk. Echt alsof het vakantie is.
Het zijn maar 5km en ik heb geen haast. Dat had ik gister al. Vincent gaat even hard vooruit, want verdwalen lukt toch niet. Ik ga steeds ietsje sneller! Volgende dorpje: Mala Paka. Ik geniet van de huisjes, de lada’s, het buitenland en de stilte. Ik loop wel over een doorgaande weg, maar druk is het niet. Het spoor over en het dorp uit en dan is het echt bloedheet! 🥵 even flink doorbuffelen. Ik zet gewoon een dieseltje aan. Vincent maakt een fotootje.
In het derde dorpje Paka een korte stop, een foto en ik stuur Vincent alvast terug. Deze weg is drukker, maar mijn rode shirt valt op. Ik loop soms links, soms rechts.
De 4de km nog ietsje harder! Iemand voegt te krap in voor een politiewagen. Gelukkig liep ik weer rechts! Weer het spoor over en dan het dorp in. Ik ga even langs het dopjeshart en door een miniparkje.
Dan om de kerk en ik kom Vincent tegen. Ik had m gezegd even te koppelen en de warmte te voelen. Ik ben zo rood als een tomaat! Veel gezweet. We lopen nog een rondje om de kerk. Ik maak 5km vol in 30 minuten en 22 seconden met 6:02 gemiddeld. Uit-thuis is 6:39. Vind ik prima.
De hitte heb ik prima verwerkt. Een echt vakantieloopje! Niet helemaal vanzelf, maar meer door de warmte en het lopen op doorgaande wegen dan dat ik het zwaar had.
24 Mei – Wandelen rondom Vincents WK MD triatlon.
De hele dag lopen. In de hitte. Vincent: Twintig jaar geleden- ik weet het nog heel erg goed. Voor een controle naar het ziekenhuis want mijn buik waar een kind in zat bleef zo klein. En die baby zat er 37 weken. Filmpje en toen was de bloeddruk helemaal verkeerd en had ik een zwangerschapsvergiftiging. Direct opgenomen in het ziekenhuis en we wisten 1 ding zeker: morgen komt de baby! Ik voelde me goed verder en had geen idee hoe het zou gaan. Toen had ik onmogelijk kunnen bedenken dat ik 20 jaar later voor een jongeman bij een triatlon in Slowakije zou staan. Onmogelijk. Ik wist niet wat sport was, wat triatlon was of dat ik ooit op enig WK zou staan te kijken.
Maar in de afgelopen jaren heb ik dat kind deze kant op geduwd. Gebouwd, gesupport, voorgedaan, gesteund, gepromoot. En nu mocht ik er langs staan. Om voortdurend langs hem te lopen als hij in een kanaal zwemt was zelfs 10 jaar geleden niet in me opgekomen. Ik wist niet of hij mij zag, (jawel dus) maar ik was zo in en in trots 🥲 en wat zwom hij geweldig! Supersnel. Dat ik daarna een vent op de fiets zou zien stappen en me ruim 2,5 uur zorgen moest maken had ik 5 jaar geleden nog niet eens bedacht.
Het was heet. Bloedheet. 🥵 Ik kon ook maar moeilijk voor mezelf zorgen. Mijn kind in die hitte vol zien houden met lopen was geweldig en zwaar tegelijk. Ik heb hem leren lopen, opgevangen met fietsen en veel te vaak naar het zwembad gebracht voor zwemles. We hebben hem van spullen voorzien, respect bijgebracht.
Vandaag was zijn feestje: hij deed er alles aan en kreeg het voor elkaar: sub 5 uur op een halve triatlon. Dat ik daarna nog 1000 doden stierf toen het hem niet goed ging na de race en ik niet naast hem stond was wel erg lastig en het toppunt van loslaten. En dan die vraag van hem: ben je nu ook nog trots, nu ik even niet goed ga? Nou ik ben meer dan trots. Apetrots. Beretrots. Op mijn sportieve kunstwerk. Wat 20 jaar geleden al haast kreeg! Bevallen duurde me korter. Toen was het Hemelvaart, nu pinksteren.
25 Mei – Hardlopen in het Duitse Kesselsdorf
Wat een rare verjaardag! We rijden de hele dag. Ik rij ook veel. In de file. We zijn er gelukkig op tijd. Ik ga meteen hardlopen. Smeer me nog net even in. Ik zie de mannen een ijsje eten!
Ik ga de eerste kilometers heerlijk. Lekker soepel en mooi om ergens anders te lopen. Half verhard en lekker omlaag. Over een fijn fietspad en dan oversteken. Het gaat prima! Omlaag denk ik.
Langs de dichte winkel en dan door het dorpje. Ik mis de route, maar vind een leuker paadje. Dan achter langs en dat is helemaal genieten! Het is wel erg warm en ik ben het water vergeten. Oenebol die ik ben. Langs leuke plekjes en het inlopen gaat keurig op 5:47 gemiddeld. Ik had ook een training en moet straks vaart maken. Het is eigenlijk een koppelloopje, maar dit is wat er vandaag lukt. Tot nog toe. Ik stop bij de alpaca’s 🦙 lollige types.
Dan omhoog tussen de velden door. Het wordt warmer! Ik moet wat sneller en mis een pad, maar loop terug. Onverhard langs katten en geiten. Dan begint het gedonder: ik heb Garmin een route laten maken, maar het pad rechtdoor bestaat niet. Ik ga terug richting het dorp. Kom weer op de route en volg die een stukje terug. Omhoog nu natuurlijk. Vind een pad de goede richting op, maar strak omhoog. Jek. Einde training qua versnellen.
Ik loop door de woonwijk en kom weer bij de Edeka supermarkt. Ik zie dat ik naar links kan en dan weer op de route kom. Linksaf is omhoog. In de schaduw gelukkig! Ik buffel naar boven en geniet van de volle zon omlaag! Ik zit op de route en moet strak 400m omhoog. Dat wil ik in 1 ruk doen, maar ik zie stoere auto’s en een roofvogel die op de foto moeten.
Boven blijkt Garmin me over een 80km weg te willen laten rennen. Nee dus. Verd*mme. Ik ben moe, heb het bloedheet en moet de heuvel terug over. In de volle zon. Ik doe iets wat ik zelden doe, maar na een dag rijden en slecht eten vraag ik of Rob me komt halen. Ik ga de heuvel weer over terug naar de Edeka. Dat is heel zwaar. Voor de benen én het hoofd. Buffelen++
de training zit er op, maar die heb ik niet best uitgevoerd. Losgekoppeld zullen we maar denken. Ik loop ‘strafrondjes’ op de parkeerplaats tot Rob komt en dan heb ik 11km gerend. 5:56 zegt Garmin die me dood wilde hebben op de 80-weg. Werkelijk: 6:51
26 Mei – Zwemmen na een hele lange reisdag
om 6 uur wakker na een goede nacht in het hotel en dan om 8 uur gaan we weg vanuit Kesselsdorf. Slechte dag met eten, mega veel gesnaaid. Bloedheet buiten, maar niet in de auto. Wel droge lucht. Rob rijdt eerst. Daarna Vincent. Dan ik. Binnendoor vanwege een afgesloten snelweg. Leuk, maar vermoeiend! Ik rij flink lang. Daarna ben ik moe! We doen er 9 uren over. En dan thuis teveel op te ruimen en verplichtingen en gedoe en patat halen en de wasmachine vergeten aan te zetten. Naar de fysio. Het gaat goed!! Ik mis nog 10/15% aan kracht in de aanhechting met het schouderblad. De insteek krijg ik dus niet ver genoeg. Daar kan ik wat ‘body’ aan meegeven. Ik mag en moet blijven trainen, mag de grens een beetje opzoeken, maar binnen 12/24 uur moet het weer wegtrekken. Dan is het trainen. De kracht komt weer terug, maar dat moet ik blijven oefenen als in intervallen. Opbouwen. En dan dus nog gaan zwemmen. Goed voor Vincent om uit te zwemmen en te pronken!! Ik ga in baan 1 en dat behoeft wat uitleg aan AA! Ik kom Z ook nog tegen die net gezwommen heeft en verbaast is mij te zien in het zwembad. Tja, als je niks laat horen wil niet zeggen dat je niks doet… ik ga 1000m proberen met 75ss en 25bc. Het gaat echt prima! Boven verwachting na zo’n lange dag. Naar de 700 toe doe ik 2x 25bc ivm de rest van de baan. Vraag trainster GN of ik dat al wel mag! Lieve bedoelde bemoeial. Nu ga ik pas na 800m iets merken. Doe nog een keer 25m bc extra, maar de laatste 100m gewoon weer 75 om 25. 1000m in 25:21. Tsjakka! Een minuut sneller dan zaterdag! Blij. Ik pak een achtje en doe 100m bc. Dat mocht van de fysio. 2:14. Hm. 100m zonder en garmin telt t op. Doe ik nog een x 100m met achtje en ik neem de ruimte, want dit is baan 1. 2:01. 🥳 yes! Nog een keer zonder 8je. Garmin telt 75m en de 125m met achtje erbij op.
Ik voel de schouder nu. Niet heftig, maar gevoelig. 1500m gezwommen. 2:27 gemiddeld. 38 minuten. Blij en tevreden ga ik er uit. 4 uur zwembadge gehaald en dat in deze opbouwmaand
27 Mei – Back on the race bike!
Gelukkig hoefde ik niet naar kantoor. Redelijk geslapen. Geen zin in werken. Net of ik veel gemist heb, maar dat valt erg mee. Veel tickets en ik los ze lekker op en ondertussen kletsen we heel veel. Telefoontjes. Het huis is nog een rommeltje, net als mijn hoofd. Maar het wordt 5 uur en Rob haalt mijn racefiets van de Tacx af. Vincent heeft een nieuwe hyper-cockpit en mag en wil uitfietsen, dus we gaan samen. Ik bedenk me net op tijd dat ik mezelf beloofd had het Kerry Shirt te dragen!
Rustig de wijk uit en dan op het snelfietspad gaan we liggen. Ik vind dat wat spannend voor de schouder, maar ik had alleen vannacht wat last van een gevoelige schouder. Geen pijn, maar gevoelig en overdag trekt het weg. Liggen op de fiets is eigenlijk relaxter dan rechtop zitten.
Vincent scheurt er even vandoor. Het blijft lastig om niet te denken dat ik eigenlijk sneller zou moeten. Ik wou dat ik dat kon loslaten. De Knardijk is best wind tegen (was ik weer bijna vergeten hoe dat was 😆) en dat is dan iets harder ploeteren.
Op de dijk gaat Vincent er even vandoor en ga ik weer liggen en genieten. Wind mee, zon, prachtige omgeving. Het gaat prima. We fietsen weer samen op. Vincent heeft nergens last van en ik ook niet. We moeten niet te hard gaan, want dan zijn we te snel thuis. We moeten allebei ongeveer 1,5 uur. We gaan om via het verbindingspad en dan langs de plassen! Is net weer open. Ik haal diep adem en ben heel, heel blij dat dit weer gewoon is. 38km. In 85 minuten. Iets meer dan 26 gemiddeld. En!!! Een blokje en 3 slokken water met dextrose. En ik vond het erg fijn om weer op de fiets te zitten. Laat het huis maar een zooitje zijn.
28 Mei – Een hardlooptraining
3×10 duur / 8×300-100 samen met Vincent; hij moest rustig uitlopen. Weer door het bos. Het liep niet makkelijk aan mijn kant. Ik had nog wel de snelle schoenen aan! 10 minuten duurtempo was dus erg rustig. Dan 30 sec hele trage dribbel. Lekker het bos door. Vol pluisjes en vliegjes. Maar het licht en de zon waren echt super-geweldig!!
Ik ben dol op het donkere stukje. Rechte bomen en donkergroen. Bijna emotioneel om daar weer te zijn! Vandaag is het 9 jaar geleden dat ik triatleet werd. Negen jaar! Wat een reis is dat geweest! Wat een ervaringen! Terug naar het bos vol pluis. Vannacht om 4 uur werd ik hoestend wakker en bleef ik er bijna in, dus sliep ik wat rechter op en dan voel ik de schouder bij het opstaan. Overdag niet meer en bij het lopen ook nauwelijks, maar snachts ontspant het dan iets teveel nog. In het bos ligt het rentempo weer lager. Dan het asfalt op terug. Hoe vaak heb ik daar al wel niet gelopen?! Nu zie ik op tegen 300tjes hard. Ik hou niet zo van intervallen en me inspannen. Ben ik slecht in. En ik had nog wel wind mee (windstil), het ging omlaag (nooit) en snelle schoenen en een haasje! Terwijl ik liep te puffen op zijn wedstrijdtempo wat ik net 1,5 minuut volhou, huppelt hij er langs. Ik verheug me 8x op 100m rust met wandelen en dribbelen. De eerste 3 zijn het zwaarst en het traagst met 5:00. Daarna loopt Vincent voor me uit en tel ik mee en loop ik zelfs 4:50/4:55!
De laatste onverhard en bij het trapje zet ik de tijd even stil. Ha! Dan nog even uitlopen. Ik ben er echt moe van! Maar ik buffel dapper verder. Het kan niet altijd goed gaan. We moeten om voor de tien km. Uiteindelijk maken we die allebei vol. Net niet in een uur. 6:02 gemiddeld en met het trapje-pauzetje 6:04. Dat is niet eens zo heel slecht na 2 werkdagen, reisgedoe en onrust en verjaardagstress. Niet dat ik geweldig of snel of goed ben, maar ik bouw kalm aan verder en heb toch maar weer geïntervalt! Thuis eerst de darmen weer ‘s leegmaken, al had ik daar geen last van onderweg.
29 Mei – Fietsen, ‘gewoon’ weer buiten fietsen! Huishoudelijke kracht en wandelen
Op de racefiets gestapt. Solo. Muziekje op. Net iets te laat vertrokken, dus ging ik in 2 blokken: eerst naar Haven, dan via de dijk terug naar huis om te lunchen en daar 2/2,5 uur volmaken en ruim 60km. (Voor de badge!). Ik hoefde niet hard. Gewoon fietsen en wat liggen en maar doen. Het was warm en benauwd, maar dat vond ik niet zo erg. Ik zag het doorgebrande datacenter, achter langs de huizen, langs het water en het kasteel is aan het vervallen. Naar de dijk en ik was bang voor punaises. En de steentjes vermijden door het voetpad te kiezen in Haven. Het was stil overal. Ik kon prima liggen en heb geen last van mijn schouder of iets. Het is de hele dag wel een beetje gevoelig, maar niet pijnlijk. Dan langs het water en ik lig er gewoon relaxed bij! Ik maak mezelf nog steeds wijs dat het tempo echt niet belangrijk is, maar het blijft moeilijk. Ik drink veel en ik pruts zelfs een blokje uit het plastic zakje! Dat is allemaal winst.
Onder de brug door en langs Duin. Ik ben vastbesloten de goede route te kiezen, maar die is afgesloten! Daarna wind mee de dijk op. Dat is wel fijn als je dan makkelijk 30+ kan rijden! Liggend. Rust. Bij de NP rijdt een maaimachine. Ik wacht even en kan mooi een andere playlist kiezen! Ik droom weg en fiets door. Als ik de dijk af ga richting huis wacht een mooie verrassing: het fietspad is opnieuw gelegd!
Langs de plassen terug naar huis. Er zit 40km op. Nog een rondje OVP is te lang. Maar eerst lunch en Picnic bestellen en de was aan zetten. Daarna stap ik weer op. Niet gemakkelijk, thuis blijven zitten zou dat wel zijn geweest. Ik moet nog 45/60 minuten en 20km. Over de Trekweg wind mee. Heerlijk!
Dan bij de Praambult terug over het nieuwe pad. Ik hou het tempo er lekker in! Al boeit het niet 😶 ik maak 60km vol en een beetje meer. Maar voor de badge 400m te kort! Die tel ik er mooi bij! Dan zit ik net boven de 26 gemiddeld. Niet hard, maar ik vind het genoeg.
Zeven weken geleden had ik erg veel pijn. Dat weet ik nu pas. Nu ik nog maar een beetje last heb. Ik kan alles weer, maar Vincent pakt de kattenbakgrintzakken. Eerst doe ik in de achtertuin het onkruid. Rotwerkje. Ik poets het huis weer eens. Niet dat het echt moet, want twee weken geleden heb ik het nog gedaan. Ik doe ook boven en de badkamer. En ik doe nog wat was ook. Alle beddegoed is gewassen. Geen zin meer om te strijken vandaag. Ik heb alles in een uurtje gedaan.
Nog een badge halen. 5 kilometer wandelen. Het heeft geregend. De warmte is de lucht uit. Er hangt een waas van vocht. Het licht is nu erg mooi en het ruikt fris buiten. Samen met Rob wandel ik langs Manuels huis om zijn plantjes water te geven. Via de villastraat terug. Rob gaat naar binnen en ik loop nog extra. Append. Dromend. Genietend van licht, groen en kleine dingen. Een bal. Een vogel. Geluiden. Kleuren. Gravel. Het vocht.
5km is nog best ver. Ik cirkel de wijk rond. Uiteindelijk doe ik een uurtje over ruim 5km. Ik heb geen last meer van mijn gebroken en intussen geheelde schouderblad. Alleen s nachts, als de spieren onder aan het schouderblad ontspannen, voelt het als een klein blauw plekje. Dat kon volgens de fysio. Vandaag voel ik het soms. Niet bij het fietsen, maar wel bij het schoonmaken. Nog 6 weken tot de halve in Waterville. Dat gaat me echt lukken!
30 Mei – Duurloop 👎🏼😒🥵 en zwemmen
Ik had geen zin. Niet eens een beetje. Komt niet heel erg vaak voor, meestal heb ik ergens wel een restje zin, maar vandaag niet. Misschien werken de hormonen? Sloom van de warmte? De eerdere trainingen? Gewone melk in de pannenkoeken? Het tijdstip zonder lunch? Of alles bij elkaar. Ik zag enorm op tegen 13/14km. Heb ik al weken niet meer gehaald. Muziek, water, bloks mee. Verwachting thuis gelaten. Roze schoenen aan. Het wás warm. Ik had te weinig energie. Er zat geen tempo in. Dus ik vond 6:30 prima en dan valt alles daaronder ineens mee 😌 na 12 minuten in het bos in de schaduw dacht ik: ach, hobbel maar gewoon door. Zone 1, hartslag sub 140 proberen te houden. Niemand in het bos te zien. Dan over het asfalt. Ik zag 1 racefietsster en later bleek ik haar nog te kennen ook! Ze dronk en ik dacht: ‘ik mag ook een pauze nemen van mezelf’. Mijn bankje was bezet, dus even op de bult gaan zitten na 7km.
Water en een blok genomen. Dikke winst!! Doorjoggen. Nog meer winst: geen enkele aandrang. Ik probeer de Dubliner Zachs advies te volgen en de kleine dingen te zien: mensen op het terras, een bloem, een dooie rat… maar het is me allemaal zo bekend! Ik hobbel door en ga verder langs de plassen. Beloof mezelf op 10km een stop, maar dan ben ik op het asfalt in het Kotterbos. Geen rustplek. Piekeren over de route. Gek genoeg breek ik ook niet af, terwijl het hele hardlopen me vandaag meer dan loodzwaar valt. Ik stop op 11km in het bos. Nog een blokje en de rest van het water. Ergens vind ik dat gek voor die paar km die er nog zijn, maar wie helpt het me.
Het viaduct over is echt mega-sloompjes. Volhouden en doorzetten. Aftellen. Ik ga 13km halen. 12km is het langste wat ik gelopen heb sinds 10 april. Daar ga ik overheen. Ik maak 13km vol en dan ben ik klaar ook als ik thuis kom! 13,38km op 6:18 of 6:45 met pauzes. Ik ben niet vreselijk moe, maar er wel helemaal klaar mee! Zin in cola. Ik heb wel eens beter gelopen! Maar er staat een ✅ bij.
Dan zwemtraining. Ik heb meegedaan met de training in baan 1! Baan 1 met zijn drietjes: die fijne L en meneer M. Tempoverschillen enorm, maar in baan 1 is dat helemaal niet erg. Ik begon het inzwemmen met afwisselen van baan schoolslag en een baan boestcrawl. 350m moeiteloos achter elkaar. Toen dacht ik: ik ga gewoon met de training meedoen! Voor zover dat lukt. Eerst 5×100 bestaande uit 50m rustig, 25m snel en 25m schoolslag. Dat was een keer omgekeerd qua bc en ss! Ik deed het achter elkaar door. Ik haalde meneer M na 200m, mijn tempo lag iets hoger. L was al lang weg 😉 11:41. Garmin telde de pauze helemaal mee. Ik vond het al super! 6×25 sprint. Nou, níks sprint of versnellen, dat heb ik nog niet. Ik voel de schouder! Ik bedenk me dat ik over 6 weken sowieso met pak zwem, dus ik mag ook met achtje! Ik ga de 150m achter elkaar doen met achtje. Alles bc. Gedurfd van mezelf! Ik doe er 2:52 over. Meneer M gaat nog 50m en L en ik doen mee, dus telt Garmin 200m met de pauze erbij en 1 baan schoolslag. Daarna moeten we 200m duur doen en ik hou het achtje bij en ik voel mijn schouder. Hopelijk trekt dit weer weg vanavond, maar ik moet toch trainen?
Garmin telt correct: 2:01 gemiddeld op de 100m! Heel blij! Dan nog een keer 100mtjes: 25 kalm, 25 versnellen, 25 kalm, 25 techniek (slepen dus) Er is bij mij geen tempoverschil en ik neem een gok: 500m achter elkaar door met achtje. Met een gevoelige schouder, maar dat trekt dus weg tijdens het zwemmen! Ik ga lekker stug door. Dit geeft zoveel moed dat het me ooit weer lukken gaat met zwemmen! Ik doe 10:41 over de 500m en dat is 2:08 gemiddeld. Geen topsnelheid, maar wel inclusief 5x25m slepen! Ik ben moe en heel blij en tevreden. De training stond voor 40 minuten en ik ben 45 minuten bezig, dus ik vind het wel prima. Vincent staat al onder de douche. Ik heb de telfouten van Garmin gecorrigeerd en kom op 1800m uit (garmin had 50m gemist) Volgens Garmin 2:16 gemiddeld op de 100m, maar dat is dus iets sneller. Het maakt me niet uit: meer en sneller dan vorige keren! 😁
31 Mei – Wandelen, feestvieren en fietsen
Vandaag vieren we de verjaardag van Vincent. Mijn spaanstalige schoonzus is geholpen aan spataderen en nu moet ze wandelen. Ik ga graag mee! We lopen heerlijk te kletsen in het Engels. Ze heeft natuurlijk te snel weer de hele dag staand werk gedaan! We kletsen als vrouwen van dezelfde leeftijd onder elkaar en ik vraag haar naar haar kinderen. We lopen door het park en we gaan even de Hogering over. Dan terug door het groen. Ik wandel echt lekker, haal de stappen!
En ondertussen maakt Vincent de lunch en laat de foto’s zien aan oma. Het is best gezellig! In de middag komt mijn zus en haar gezin. Zo’n klein gezelschap met de jeugd die naar boven gaat, lukt me wel! Maar ik blijf sociale interactie vermoeiender vinden dan sporten! Ik voer beter een gesprek met mezelf haha. Ik vreet teveel. Al die suikers. Ik drink ook veel thee.
Na het verjaardagsfeestje, rummikuppen en eten even lekker gaan fietsen. Gewoon 1,5 uur of te wel: een rondje oostvaardersplassen. Vincent rennen, ik mijn eigen ding. Hoef me niet te schamen voor tempo of iets, even lekker zelf fietsen. Kijken naar de mooie dingen. De kleuren zijn echt gewéldig!! Een soort geelgroen wat straalt. Veel witte reigers. De paden allemaal helemaal voor mij alleen. Leegte, rust, muziek. Water en wind. Vooral wind mee. Zon en schaduw. Boten in de verte. Ik ruik water en soms bloesemachtige tinten. Ik neem het pad door het bos weer eens een keer. Ook wel leuk, want die heb ik ook lang gemist toen het afgesloten was en ik even niet kon! Dan is het toch een kleine overwinning weer.
Ik balanceer tussen de trainingstijd halen en een goed tempo halen, maar het eerste wint. Ik zie tegenwoordig meer mensen/vrouwen die helemaal geen 28 of hoger fietsen, maar ook gewoon iets in de 26. En het maakt ook niet uit. Ik fiets hier nu en heb mijn eigen bagage. Geen last van de schouder of iets anders dan een opgeblazen buik van alle lekkernijen. Ik kan ook prima hele stukken liggen. Ik heb een hoop gedachtes; aan de geblesseerde SvtH, aan de gebroken RV die echt een schouderblad gebroken heeft, aan de geweldenaren die de marathon te heet vonden vandaag. Duitsland was vele malen warmer vorig jaar (of het jaar daarvoor?). Zonder publiek. Ik trap gewoon verder vandaag. Ook het nieuwe fietspad kan ik tot het Kotterbos helemaal voor mezelf opeisen.
In het Kotterbos en langs de Vaart is het drukker met verstandige sporters die de koelte verkiezen. Ik heb het niet echt warm overigens. Ook niet koud. Ik baal er wel van dat het mooie weer nu weer omslaat. Zit ik er net weer lekker in, krijg je dat… ik maak 35km vol in 1 uur en 18 minuten. 26,8 gemiddeld. Ik vind ‘t helemaal prima. Ik heb mijn hoofd lekker leeg kunnen maken! En genoten van de prachtige omgeving en kleuren en geuren.
Mei:
124km hardlopen
10,6km zwemmen
459 km fietsen
5 uur krachttraining
56,5km wandelen
Totaal: 651km
88 activiteiten
51:42 uur