16 september – Wandelen
niet fit. Niet ziek hoor, niet eens verkouden, maar ook niet lekker. Geen koorts, op tijd weg naar kantoor en nauwelijks pauze. Ik blijf binnen en heb telefoondienst. De hele tijd tickets en dingetjes en meetinkjes. Het is me wat veel en het voelt allemaal net-niet. Hoort erbij he! Dat is het patroon! Jammer wel, maar ik leg me er bij neer en doe er niks aan. Een laagje mist. đ«ïž na het werk ga ik even wandelen. Vincent is toch laat thuis. Naar het volgende station. Frisse neus. Muziekje aan. Half uurtje vol maken. Het is wel mooi qua licht en zo, alles oke, maar niks dringt echt door. Zo jammer.
Vreet veel. Bel met mijn ouders. Win Rummikup. Doe wat gedaan moet worden. Misschien toch net een beetje ziekjes. Pijn in mijn linkerarm die een beetje zeurderig is.
17 september – hardlopen & “krachttraining”
20min warming up -8x400m5kmtempo (4:50-5:10)/200mrust-cooling down. Regen. Na het werk. Teveel kruidnootjes gesnaaid. Hard gewerkt en toch niet klaar. Regenjas. Roze schoenen! Het zijn dus de schoenen! Inlopen ging lekker. Er is echt niks mis met 6:30jes lopen. Zou mooi zijn als dat een hele marathon lukt… Ik vind regen niet zo erg. Integendeel. Gimme rainnnn. Rob en Vincent zijn weg, dus ik heb de avond en de tijd aan mezelf. Een gel genomen vooraf. Eerst lekker hobbelen en dat bevalt me prima. Niks gefiep over buiten spelen, mijn lijf is aan het werk! En verder is er niemand te bekennen. Iedereen zit binnen. Het begint te stortregenen na 3km, als ik mijn eerste interval moet doen. Tegen de wind in. Niet erg, maar het tempo red ik niet. Ik ga wel degelijk sneller, ik doe mijn uiterste best, maar de 5:00 haal ik niet. Dat frustreert me. Ik blijf steken op 5:14, wat uitstekend is, maar geen 5km-tempo. Het zijn dus de 15 seconden van de schoenen. Ik pak netjes de rust. En dan stopt de regen weer. Tel ik mee, gaat het iets beter. De derde zou wind mee zijn, maar dat helpt niet helaas. Dan langs het water is het wel ff goed.
Even stoppen, ademhalen en dan weer door. Ik denk er sterk over om maar eens een keer echt af te breken, maar dan is het nog zo ver en koud naar huis. 5km binnen de 30 minuten. En dan na 6km weer even stoppen en opeens moet ik dan enorm. Ben gewoon gaan zitten, diarree tot en met en niemand te zien in de wijde omtrek. Het went. Dan gaat de 6de keer opeens wel weer lekker hard en op 5:10! Het is droog. Overal slakken en plassen. Maar buiten spelen is het nog steeds niet, dit is gewoon hard trainen. De laatste is het viaduct op. Dat trek ik toch slecht. 5:34. Jammer dat ze niet allemaal onder de 5:30 zijn gelukt.
Ik wil 9km vol maken, maar het is nog ver om. Maak ik 10km vol. 5:52 gemiddeld. Met pauze nog altijd 6:12 gemiddeld. Vind ik prima. Helaas is de uitvoeringsscore maar 23%, daar heb ik dan zo mijn best voor gedaan… intervallen 5:17 đ
En ik doe nog meer: Weer geen officiele krachttraining, maar ik heb het huis bijgewerkt en de was opgeruimd. Daar heb ik meer plezier van dan van flesjes tillen en op een stoel gaan zitten en opstaan. Ik heb de WC’s schoongemaakt, de trappen gezogen, alle was opgeruimd en de kattenbakken verschoond. Dan heb ik dus nog niet eens gestreken en overal een doek overheen gehaald! De vaatwasser is schoon, het oud papier staat aan de straat en ik heb zo’n beetje alles gedaan wat ik moest doen, behalve strijken dus. En de blog bijwerken. De fietsen opruimen moet ook nog. Er blijft altijd meer te doen. De mannen zijn naar het concert van de Streamers. Ik vind het wennen, alleen thuis als het donker is.
18 september – Met Joyce een stukje van het Drenthepad wandelen
Samen met Joyce een stuk Drenthepad kletsend weg wandelen. De reis er naar toe was mega vermoeiend en ik ging nog verkeerd ook. Beetje opgefokt aankomen en dan snel naar de WC en wandelen! Ik heb weinig goede wandelstuff: gewoon lekkere hardloopschoentjes en een dagrugzak.
We zien de schaapskudde en de zon schijnt. Dan is de rit alweer vergeten. We lopen de heide op en Joyce vertelt van de kleinkinderen en schilderen van het huis en vakantie. Bij het hunnebed zien we mensen ruzie maken, jakkes.
Dan het bos is en rust. We lopen lang rechtdoor over de doodstille heide. Over het zand. Ik vind strak en recht wat jammer, Joyce vindt het zand niks.
Het is droog, heerlijk weer! Het bos in en langs het water. Overal al paddenstoelen đ đâđ« en ook nog groen. Super mooi en al kletsend vliegen de kilometers. Ik verveel Joyce over trainers en sport haha. De route lukt prima! Dan zitten we opeens al op 9km en we lopen langs de veenplassen. Heel gaaf.
Het voelt als Inishfallen Island. Hetzelfde soort pad. Dat voel ik. We zitten eten en kletsen maar door op een bankje aan het water. Ik eet de broodjes. Dan weer verder door het bos. Mijn voeten moeten even opstarten, maar verder gaat het uitstekend!
We gaan het bos uit en dan lopen we tussen de velden door. We zien andere lopers! Maar wij zijn geen kletsers met anderen. Samen gaat het maar door en door. Ik vind het jammer voor Joyce dat zij de rest alleen moet doen.
Ergens in een ieniemieniedorpje gaat Joyce naar links en ik rechtdoor naar de bushalte. De bus had vertraging en k zie hem net voorbij rijden natuurlijk! Maar dat had ik verwacht. De bushalte is bezet dus ik loop ietsje verder. Geniet van de đŠ alpacaâs. En dan weer terug naar de bus, tijd over en ik maak 15km vol. Dan is de bus er een paar minuutjes later ook!
Ik wilde dus vanmorgen dichter bij de bushalte đ eindigen, maar nu kon ik nog prima de extra mijl wandelen. Append met Vincent voor een bericht naar school. En zo heb ik dik 10 mijl gewandeld. Mijn voeten zijn vies en verder is wandelen zo moeilijk niet! De rit naar huis is wel vermoeiend met tractoren en polderwegen en een buitje. Daar ben ik moe van. En van het wandelen lekker rozig! Totaal 16,8 km gewandeld. Joyce doet het dubbele, de topper.
19 september – Fietsen en zwemmen
Een duurritje met windkracht 5. Weer een beetje genieten en wat afzien. Dat bevalt me wel. Ik moest vannacht 4 keer naar de WC en ik lig s nachts te zweten. Hoort er allemaal bij, ik weet het. Ik heb weinig last van het wandelen. Als ik ben opgestaan zie ik dat ik de laatste vaart van Batavia net gemist heb. Dat vind ik wel jammer. Het waait hard, maar het is droog. Ik ga op de racefiets. Eerst de stad door en dat gaat altijd langzaam, maar met wind tegen nog ietsje extra. Ik heb ook de tijd. Ik ga langs het Bloq. Dan heb ik wind mee op de dijk. En dat is met windkracht 5 wel lekker!! Ik zag een zeilachtig schip. Vond ik al indrukwekkend.
Ik krijg daar kippenvel van, van zo’n laatste dans van een zeilschip. Stopte even voor een fotootje. Speelt mijn muziek dan net Pirates of The Carribean. đ En dan weer lekker hard door. Werd ik ingehaald door 2 mannen, maar die reden nog stukken harder! Na de volgende parkeerplaats zag ik Ă©cht de Batavia. Dat was een flink zeilschip! Ik vond het prachtig. Achteraf was het “gewoon” een bark en niet de Batavia, maar voor mij afdoende. Ik heb bewonderend staan te kijken.
Dat missen die racende kerels dan! Even verderop nog gestopt bij een groep mannen die een band aan het plakken waren. Zij gingen tegen de wind in. Onhandig. Ik vloog nog even door en dan de Knardijk op. HEFTIG. Wind van zij was even wat griezelig, maar daar geniet ik ook van. Het is als in Ierland bij de Hardman, maar dan zonder de regen. Toen tegen de wind in over het fietspad. Dat is dan ploeteren en incasseren en doorgaan, maar ook dat element vind ik leuker dan het gemak of gestayer. Ik wilde 40km halen voor de badge. Richting het Kotterbos werd de tegenwind wel minder leuk en zwaarder. Door het bos terug en ik maak net de 42km niet vol (41,85). 26,8 gemiddeld. Lekker gefietst. Droeg niks bij en leverde niks op, maar wel gedaan. Of toch wel: 2 badges gescoord!
Vanmiddag had ik opeens hele erge stemmingswisselingen. Dat is zo raar! Dan stap ik van de fiets af en heb zin in de lange duurloop morgen en een uur later zit ik doodmoe op de bank van niks en heb ik het gevoel dat er niks kan. Dat geflipper is heel vervelend. Dan ga ik toch maar zwemmen.
TVA zwemtraining met heel veel te veel techniek. Ik vind dat niet zo leuk. Al die korte afstandjes en dan bijleggen en oksel en langs slag. vooral lange slag. Kort inzwemmen. FV gaf de training. Er werd niet eens meer zoveel opgeschept over vorige week. Dat gaat zo snel voorbij!
Dan iets zwemmen waarvan ik niet weet wat, want ik was met W aan het kletsen. Ik zwom gewoon maar mee. Ik zwem lekker suf met achtje, let een beetje op mijn slag. Dan dus 9 keer 50m in setjes van 3 met techniek. Niet leuk. Zeker bijleggen niet, dan doe ik wel slepen. liever ga ik gewoon door an elke 50m, maar het is niet goed voor het gemiddelde. Dan 2×200, iets met rustig en lange slag. Daarna nog een keer 9×50 en dan techniek heen (lange slag, oksel, bijleggen (slepen dus)) en iets anders terug. Ik vond het maar lastig eerlijk gezegd. Daarna nog 400m en dat was iets met zo min mogelijk slagen terug en elke derde baan versnellen: gelukkig ging ik niet vooraan. De knul vooraan was na 300m de tel kwijt. Nog 100m erbij en toen heb ik nog 50m gedaan, maar daar telde ie maar 75 van. Anyway: ik heb 2300m gezwommen op 2:03 gemiddeld, maar wel weer eens bijna het hele uur. Ergens heb ik een verkeerde beweging gemaakt en ik voel mijn schouder een beetje. Of ik heb teveel mijn best gedaan.
20 september – Een rustige lange duurloop, deels met Just Run mee
Eerst 7km zelf in alle rust. Heerlijk. Stilte, zon, bos, kalmte.
Na 5km gestopt voor een gel. Dat is dé training vandaag: elke 5km een gel met water. Dan wachten op de groep en even naar de WC bij het centrum. Een km lopen met iemand mee en vooral rustig! Dan lang luisteren naar een vogelaar en koud worden. Het watermanagement vond ik wel boeiend! Ze moesten het moeras leeghalen voor het riet.
Dan rustig door hobbelen. Niks hoeft hard! Overbekend terrein langs de plas. Doel was 6:30jes. Maar met de groep liet ik dat los. Bergje op en daar na 11km weer een gel en pauzetje.
Dan door en lekker lopen. Moest wat mensen inhalen. Door het Kotterbos slingeren. Over de berg, langs de knuppelpaadjes waar ik hardop moest lachen! Na 14km met Jan mee gaan lopen en gaan kletsen. Hij dacht dat ik een trailloopster was omdat het er allemaal zo gemakkelijk uit zag. Huh? Hij houdt van Nederland, ik prefereer Ierland. Na 15km weer een gel op de parkeerplaats. Het ging me allemaal ontzettend gemakkelijk af. Ik moest niks qua tempo en alles kon. Geen aandrang, geen moeite. Met JdM lopen kletsen en een ommetje gemist. Ik vertelde van de Hardmans, vandaar. Langs het water heerlijk wind tegen! Blij dat ik niet alleen liep!
Op 20km bij de wcâs en even mijn darmen geleegd en voelde me effe niet zo goed. Buikpijn. Korte pauze en nog een gel. Ik sprak Juf Y en dat maakte de Gelreman af voor mij! âOnze kleuterâ deed de hele en ik ben echt even trots en zij op mij. Dan 5km alleen naar huis weer. Via de trap, slingerend door de wijk. Beetje sappelen, maar niet zwaar of moeilijk. Met alle pauzes steeds weer opstarten voelde ik de spieren. Ik heb belachelijk rustig gelopen en dat ging makkelijk. Veel bos en onverhard dus. Maar vooral erg blij dat het blijkbaar helpt om elke 5km wat te eten!
Dit geeft moed voor de marathon: 6:30jes lopen en met stops voor voeding en dixie haal ik het nog makkelijk binnen de 5 uur! Ik gok op een tijd van 4:37. Nu liep ik 6:35 (9:09 met de pauzes!). Ik ben er niet zo stuk van als ik had gedacht. Tevreden zelfs! En dat met het lage tempo!
21 september – Alles is weer niks, alleen wat gewandel
Ik werd wakker, had nergens last van en ook nergens zin in. Niet in opstaan, werken, iets doen of wat dan ook. Niet dat ik neerslachtig ben ofzo, maar ik wil gewoon niks. Dus ben ik opgestaan, heb ik ontbeten, heb ik telefoondienst gehad, moeizaam tickets opgelost (meer niet dan wel heb ik het idee). Ik heb wat geluncht en toen weer belletjes aangenomen en daarna een uitleg gegeven. Wat gesnaaid en zo werd het 5 uur en was nog niet alles af en het werd ook half 6. We gingen eten en rummikub spelen. Ik heb een boel verplichte dingen gedaan en toen even gaan wandelen. Muziekje op en stappen zetten.
Het is net zo niks als de hele dag al was. 21 september 2026 slaan we over, niks aan te beleven. En zo werd het ook half tien en dan mag ik lekker in bed wat gaan lezen. đ niks meer aan doen.
22 september – hardlopen, bel-krachttraining en zwemmen
Eerst hardlopen: 6x1000m op tempo en 100m rust. Met wat inlopen. Een gokje: binnen een half uur na het ontbijt op pad. Novablasts aan. Routevoorstel van Garmin via de Trekweg. 2km inlopen. Rustig. 6:00/km. Heel kalm met de muziek op. Hartslag veel te hoog! Beetje door de wijken en net anders. Dan een km hard. Komt de hartslag weer niet hoog juist. Frustrerend. Ik doe mijn best. Iets boven de 5:30. Ik vind een kilometer best lang dan! Rustig een kilometer dribbelen bevalt me beter. Versnellen op de Trekweg. Gaat ook weer. Dan een stopje op 5km en een gel nemen. Binnen het half uur. Mijn buik is niet aan het juichen.
De brug over en dan het bos in met een snelle kilometer. Dat is andere koek! Niet dat de hartslag hoog genoeg komt, maar opletten en onverhard. Ik stop na 7km even en iets verderop toch voor de diarree.
Ik loop door het bos en dat gaat echt rustig! Dan weer een kilometer hard. Ik heb iets minder zin en kracht. Het fietspad op en 2 racefietsers halen me in. âMooi tempo!â roepen ze. Dat is lief!
Langs het water voel ik er moeite mee. Ze verbouwen niet, maar de runderen liggen langs de graafmachines. Ik stop nog even, pak het weer op. Het fietspad op. Moeilijk in te schatten hoe ver 3km nog zijn. Ik ga door het bos en eigenlijk gaat elke snelle kilometer rond de 5:35-5:40. Mij om het even. Ik red het net de brug op in de rust-kilometer. Dan nog een keer versnellen. KD staat te kletsen met hond en en manlief: ze zwaait en roept: goed bezig. Die mannen waren leuker đ vanuit een toyota stopt ook iemand om naar me te zwaaien. JM denk ik. Maar ik moet hard door! Nog even bikkelen. En dan een kilometer naar huis. Ik ben er wel klaar mee. 14km. Op vermoeidheid van zondag. 5:56 volgens Garmin. Met alle stops er tussen keurig 6:30. Dat stemt me tevreden, maarâŠ. Dit is slechts 1/3de marathon. Maar hier zat onverhard tussen. De hartslag is gemiddeld 150. Die flippert weer. Ik weet niet goed of ik lekker met JZ van Insta mee zal lopen of mijn eigen ding moet doen. Thuis geen wc nodig en redelijk snel weer bij.
Dan een ‘krachttraining’. eindelijk alles gestreken! En met mijn zus gebeld. Ik zeg: dubbele krachttraining! De road to Belgium 2027 has started! In Garmin heb ik nog wat meer geschreven over de cranio-therapie. Het geeft me wat inzicht, maar geen oplossing helaas. Mijn linkerknie is wat minder stabiel.
En dan in de avond nog een tva zwemtraining. Beetje inzwemmen. Dan 25rustig25watsneller. 50-50/75-75/100-100/125-125. Ik deed ook wat voorop. Het was lekker manjanha allemaal. Met achhie. Garmin maakte er een soepje van met afstanden die 25m te weinig waren. Daarna deden we 4×100: 50 rustig-25sneller-25school. Leuk ja. Kreeg wel een trap tegen mijn pink, maar die ging gelukkig over. Dan 200 rustig deed ik voorop. 2×100 sneller. 4×50 nog iets sneller. En toen nog 2×75, maar ik had totaal geen zin meer en er zat 48 minuten op. 2125m in 2:05 gemiddeld.
23 september – Wandeling
Goed geslapen, maar de hrv blijft al weken laag. Ietwat later de trein genomen, want haast of mijn best doen; daar mist de energie gewoon voor. Het is die kille vlakheid weer, maar nu zonder moe of uitgeput te zijn door een triatlon. Ik werk gestaag door: ticket na ticket. Luister een beetje naar de rest, vermaak me wel, maar niks Ă©cht leuk of goed. Ergens in de middag overvalt me dan opeens het fatale gevoel: âik kan eigenlijk gewoon niksâ. Ik meld me toch aan voor het botontkalkingsonderzoek en heb dus niet de kracht om het zijn beloop te laten. Wil het toch weten. We wandelen tussen de middag maar heel even door het parkje bij het gebouw. Ook daar ben ik niet helemaal bij.
Om 5 uur loop ik nog een keer om het gebouw, maar ik moet thuis nog het half uurtje vol maken. Een avondje rust verder met een serie op TV en een boek op schoot. Ik dacht aan fietsen, maar ik heb er niet genóég zin in. Dag 18 van de cyclus: wat had ik anders verwacht?
24 september – Hardlopen
Warming up 15 minuten dan 4×30 sneller/30 rust – 60 sneller /90 rust. Denk dus nóóit: âhet is maar X kilometerâ De toppers denken in dubbele XX-en en dat gaat vast altijd makkelijk en soepel, maar dat heb ik nou nooit! Na een dag werken en onrustig en snaaierig en draaierig gaan hardlopen is altijd al even wat veel. Ook al is het âmaar 6â. âMaarâ 33 minuten. Ik wilde ergens heen lopen ipv weer hetzelfde saaie rondje, dus richting Marrel waar Vincent me kon oppikken. Een lampenwinkel?! Maar goed: een soort van doel. Snelle schoenen aan en gaan. Het is immers âmaarâ een paar keer hard lopen. 15 minuten warming up is soepeltjes een weg zoeken langs de drukke wijk. 5:53 per kilometer. Dan 30 seconden hard en ja hoor: na 30 seconden rust het viaduct op. 60 seconden hard zijn dan iets minder hard. Pas in de rust kreeg ik het een beetje door. Nog een keer even versnellen en die ging naar beneden en gaf hoopvol sub 5 minuten aan. Dan is de 60 seconden niet harder dan dat nee. Ik had natuurlijk voor âmaarâ even geen zakdoekjes bij me, dus ik moest (logisch na het snaaigedrag). Niet erg genoeg, maar hinderlijk.
Fotootje van de brug in de rust maar toen miste ik de derde keer versnellen die ondanks dat toch flink op tempo ging. Dan een minuut aftellen en ik deed mijn best. 90 seconden ruwt lijkt dan zo lang. En ondertussen de route inschatten. Als ik dan rust heb zonder autoâs achter de wijken door valt het industrieterrein vol forenzen weer zwaar. Ik moest 3 minuten uitlopen. Stoppen om over te steken, stoppen om de route te vinden. Leuk dat ze daar met autoâs afspreken, maar voor een (hard) loper geen beste plek. Stoplicht en dan 6 kilometer vol maken. Niks âmaarâ. Tempo lag op 5:40. Met alle stopjes 5:56. Ik kwam daar en begreep waarom Vincent daar afspreekt: er stond een Ferarri op de directieparkeerplaats!
Thuis moest ik meteen naar de WC en zwaar aan de diarree. Dat was jammer. Ik had best moeten werken voor âmaarâ 6 kilometer en âmaarâ een (dik) half uurtje.
25 september – Wandelen en fietsen – wat minder energie
De ochtend lekker aan de wandel. Lekker weer, leuk gezelschap van MB en heerlijk gekletst en een kopje thee en het bos door. Wat wil je nog meer? Ik liep vanuit huis naar het centrum en daar liep MB mee. Mijn sokken werden nat. Er was niemand in het bos, behalve wij! Prachtig najaarsweer.
We zijn samen vogeltjes gaan kijken, Mâs specialiteit en grappig genoeg vind ik de lepelaars dan ook leuk en blijkt omhoog kijken een stuk beter dan voor je op de grond. De uitkijkheuvel was ook leeg! We zijn thee gaan drinken en toen ben ik weer naar huis gewandeld. Heerlijk zo. Dik 10 kilometer.
En dan ‘s middags fietsen. Stomweg fietsen. Geen klap aan , dit blokje fietsen. Ik wachtte lang thuis op een telefoontje uit ziekenhuis en ben toen eindelijk maar gegaan. Toen bedacht ik dat er nog een pakje kon komen en ging ik de wijk rond, maar dat zou later worden. Dus ik ging eigenlijk weg in een soort prikkelbare wachtstand. Daardoor miste ik de goede windrichting. Ik had al verdomd weinig energie en zin, dus de onrust hielp totaal niet. En ja hoor, in het Kotterbos na nog geen kwartier fietsen belde de dokter alsnog. Ik had pen en papier bij me. Dus dan bespreek je midden in het bos gezondheidszaken van de familie. Ik fietste door.
Zo rustig en heerlijk als het vanmorgen was bij het wandelen, zo druk en vol met oudjes op de fiets was het vanmiddag. Ik bleef ze maar inhalen. Inhouden, ratelen, inhalen, weer opstarten. Op de dijk wind tegen. Altijd dom, zelfs zonder wind. Een meneer hield me staande en waarschuwde voor glas. Ik zag een zeilboot, dat was leuk.
Ik moest twee uur, maar ik had alle energie nodig om 1:36 te halen. Geen tempo, fiets over het glas tillen, geen energie, geen zin. Ik reed een ommetje, telde wat en luisterde muziek. Het hielp allemaal niks. Ik zorgde voor een groene training en heb 1 uur en 36 minuten en 25 seconden gefietst. Meer kwam er niet uit vandaag. 40 kilometer. 25,3 gemiddeld. En toen moest ik weer heel rondbellen. Hopelijk heb ik morgen iets meer energie en zin, maar ik ben nu eenmaal niets meer dan de veldvulling van de triatlon. Ik heb geen zin in weer een stom wedstrijdje, laat staan dat ik mijn best wil doen. Ik zie van de rest weer formidabele fietstempoâs voorbij razen, dus blijkbaar kwamen die geen oudere fietsers tegen die ingehaald moesten worden en kozen ze wind mee op de dijk waar voor hun het glas niet lag denk ik. De Gelreman breidt uit met een kwart en een relay-hele, maar de hele blijft de âhoofdafstandâ. Huh? Was het dat dan? Zo heb ik het niet ervaren. Groeten van de veldvulling die ook zorgtaken heeft en een halve baan en een beetje sociaal leven.
26 september – Bosbaan Sprint Triatlon (het wedstrijdverslag volgt!)
Het onderschrift van de wedstrijd: niet omdat ik zo goed was, maar omdat er niemand mee deed van mijn leeftijd en geslacht die het beter kon!
27 september – Het huishouden in krachttraining en een wandeling met de rolstoel
Schoonmaakkracht. De dag goed begonnen. GEEN GREINTJE SPIERPIJN, LAST OF VERMOEIDHEID VAN GISTEREN. Ik geef gewoon het beste van mezelf, ga niet stuk en dat verwerkt mijn lijf simpelweg. Ik word wel een paar keer onrustig wakker. Maar opstaan gaat uitstekend en moeiteloos. Ik zie meer op tegen deze dag! We krijgen hoog bezoek vandaag van mijn ouders en dan moet alles opgeruimd en schoon zijn. Na het ontbijt ga ik aan de poets! Ik doe de trappen en ruim alles op en de toilet beneden doe ik ook. Ik ruim alles op en zorg dat het overal lekker leeg oogt. (behalve in de kasten misschien) Wat Garmin grappig genoeg ‘touwtje springen’ noemt, is in werkelijkheid de kamer en keuken afnemen. Ik pak de krachttraining die bij maandag staat en zet deze op vrijdag. Het is een uitstekende hersteltraining wat mij betreft! Ik snap alleen niet zo goed waarom mijn familie er uren en dagen voor nodig heeft om het huis te poetsen en ik in een half uurtje overal doorheen kan rauschen! Dan onkruid-d-r-uit-kracht. Na een pauze om energie te verzamelen voor het onkruid trekken ga ik in de achtertuin aan de gang. Ik vind het zo niet leuk, dit gepluk en getrek en geneuzel! hopelijk is dit de laatste keer dit jaar en komt het pas volgend voorjaar terug. Ik ga door in de voortuin en daar is het meer werk. Niet eens belachelijk veel, maar het voelt als een hele lange training! Ik rij de bak achterom en maak het gangetje vrij zodat ik er met de fiets beter doorheen kan. Alleen maar eigenbelang. Onze bak zit voller dan ooit! Ik ruim de achtertuin nog op en de laatste restjes onder de overkapping. Dan is alles weer netjes en klaar voor het bezoek. het was prachtig weer. Om te fietsen. Hard te lopen. Buiten te zijn. Maar dan bedoel ik niet: onkruid trekken. Het voelt wel goed als het gedaan is en alles er spik en span uit ziet! Iedereen zet vandaag de beste prestaties neer, maar ik kijk al niet meer om naar mijn beker. Vinkje erbij. En ik bedenk me dat het interessant is dat dit wel doorgepost wordt, maar de hele triatlon niet. Ach, het zal allemaal wel. Ik lees een indrukwekkend boek over een kleine Ierse doorzetter. Dat is andere koek.
Daarna een stuk wandelen. Het is geen moeite! We eten lekkere wafels, kletsen en toch kunnen ze niet echt begrijpen hoe goed het is dat hun 50 jarige dochter de sterkste en gezondste vrouw is die de eerste prijs wint. Ze vinden zichzelf nog gezond, maar pa heeft moeite met de wandeling, al zegt hij van niet. Mam zit in de rolstoel en die geniet. Ik kan prima duwen, al is het even wennen aan de beweeglijkheid. Ik wil langs de wilgen en dan wil ik mama de oekrainers laten zien. Ik vind het prima gaan en we kletsen lekker door. ik krijg het wel warm. Weet je wat het ERGSTE is: de stappen tellen niet!! Ik hou mijn armen stil met de rolstoel! We lopen terug over de Evenaar. Grappig om mama en papa en Rob de omgeving die ik zo goed ken te laten zien. het laatste stukje laat ik Vincent duwen. We lopen 4,33km. Dat doet Garmin af als 1500 stappen. Ik vond het niet zwaar en niet snel gaan, maar daar denken die oudjes vast anders over! Ik moet er niet aan denken dat ik nog 30 jaar zou moeten leven en alleen maar ouder wordt. Dat alles moeilijker te volgen is en de gezondheid achteruit gaat. Die is de afgelopen 20 jaar heel hard vooruit gegaan juist. Ik vond het fijn dat mijn ouders gekomen zijn, maar ik ben ook weer blij als ze laten weten dat ze weer veilig thuis gekomen zijn.
28 september – Binnen fietsen.
Zwift er maar weer bij gepakt. De route in Parijs. Double Espresso heet tie. Eigen schuld, dikke bult. Er stond vrijdag al 70 minuten losfietsen en ik wisselde die met zondag en toen ging de zondag op aan visite en schoof ik naar vandaag. En nu regende het. đ Moest ik binnen, want overdag werk ik tickets weg en heb ik overlegjes. Balen! De activiteit bij Zwift vinden AR en MM leuk, maar ik vond dat niet. Ik was vergeten hoe zwaar, zweterig, lastig en heftig binnen fietsen is. Mijn benen en ik weten het nu weer! Op naar een lange, lange winter⊠er was ook iets met wattages, maar dat is al helemaal ver buiten bereik. Ik ging in Parijs, daar zijn nieuwe routes. Al toen ik weg fietste kreeg ik een duimpje van ‘Maca’, de norsemanheld! Ik zag hem ook en we fietsten even gelijk op, tot ik m inhaalde!! Even leuk en toen was mijn route anders.
Ik had het allemaal gebanned: omhoog fietsen, saaiheid, sprintjes willen winnen. Het was echt flink aanpoten en ik drupte leeg, want de fan is van de zomer elders ingezet. đ„” omhoog ging ik echt stuk! đą ik had natuurlijk ook weer een route van 30km, dus die moest vol. En de heuvel zat er twee keer in!! Ik deed mijn jasje maar uit.
Op een gegeven moment had ik een sprintje gescoord en een groen shirt en toen hield de snelle vrouw er mee op en kreeg ik drie shirtjes. Maar geen bolletjestrui helaas.
Ik trapte me de verzuring in zeg. Mijn benen zijn nu zo boos, daar helpt geen slokje cola of koekje meer aan. De laatste drie kilometer gingen echt op karakter en dat terwijl het âmaarâ een training was! Nou, dat voelde echt compleet anders! Maar okay, ik heb 31km vol gefietst. In 66 minuten. 28,8 gemiddeld. 224 hoogtemeters.
De kop is er af. Het is weer vroeg donker en het regent buiten. Met dit eerste binnenritje komt de herfst en de winter er in rasse schreden aan! Ik moest er goed van bijkomen. Parijs boeit me echt helemaal geen ene moer. Rob is in Berlijn.
29 september – Lange duurloop
Een Duurloop: 9x14duurtempo-1 minuut sneller – 30 seconden rust. Er valt veel over te zeggen. Ik heb een paar belangrijke lessen gehad. Ik had de tijd aan mezelf, dus ik kon om 11 uur starten. Mijn benen zijn zwaar. Van het fietsen gisteren of nog van de wedstrijd zaterdag; ik weet het niet. Er zit weinig tempo in vandaag, maar dat hoeft ook niet. 14 minuten duurtempo is rond de 6:09, aan het begin tenminste. Versnellen zou naar 5:20 moeten, maar die ligt vandaag veel te hoog. Dan 30 seconden dribbel en na elke 2 blokjes stoppen en een gel nemen. Die ik net nu natuurlijk nog maar 2 heb. Ik stop na 5km langs de Trekweg. Ik heb muziek op, het gaat nog goed en ik hobbel de saaie lange rechte weg over in de zon. Niks mis mee, niks bijzonders. Best saai zelfs.
Blokje 3 gaat keurig in dezelfde tempo’s. Maar blokje 4 gaat langzamer. Na 10km weer een gel. Het gaat goed met stoelgang. Blokje 5 is onrustig, de brug over, wachten op de tractoren. Ik pak pas in de tweede helft het tempo op.
Mijn benen hebben geen zin meer. Die vinden dat wandelen ook kan. Het is een beetje een mentaal gevecht, maar uiteraard wint mijn hoofd. Daar kan wandelen niet. Aan het einde van het blokje gaat het tempo weer merkbaar omlaag. Terug naar 6:15. Net als blok 4. Kortom: voeding doet iets. Eigenlijk zou het vaker moeten ja, maar tot nog toe kan ik elke 5km verwerken en dat is ook belangrijk.
Ik mis een versnellen-minuutje want ik dacht dat ik er al klaar mee was en er zat een wildrooster in de weg. Op 15km een aquagel. Even stoppen daarvoor, zodat ik straks weet hoeveel stoptijd ik nodig heb. Ik moet een heel stuk om nog. Dus ik ga onverhard. Ook dat drukt het tempo! Ik hou vol en accepteer het maar.
Blok 8 is echt lastig: onverhard, ik moet een beetje, viaduct op. Ik stop toch nog voor een gel, Ă©Ă©n met cafeinne. Ik ben er immers nog niet. De halve marathon gaat in 2:11.
Zonder de pauzes. Die hebben me zo’n 5 a 6 minuten gekost. Ik vind het vervelend als ik dan aan het einde telkens moet verlengen qua route. Het gaat al zoveel moeizamer! Het tempo neemt merkbaar af en de moeite neemt navenant toe. Potdikkie, dit zijn er pas 22 en de marathon begint dan net… Ik maak de training af en doe er nog 80% goed van ook! Dan maak ik de volgende kilometer vol en dat is 23. Ik ren thuis direct door naar de WC. Nog een les: geen caffeine gels dus. Ik voel mijn benen flink van deze training! Ik heb 23,13km gelopen in 6:11 gemiddeld in 2 uur en 23 minuten en met de pauzes erbij in 6:27 (2 uur en 29 minuten). Fysiek ben ik niet klaar voor een marathon, maar mentaal trek ik het er vast wel doorheen.
Dan nog een zwemtraining van de TVA in de avond. Geeindigd in kramp. Was niet leuk. Deed zeer en draaierig. Ik deed maar wat. Was vooral veel duur. Ik ging ook voorop. Die 100m zone 2 in 1:48! Eerst techniek gedoe. 50jes. Achteraan en lekker doorzwemmen dan. Daarna 100-200-100-300-100-200. Of iets in die geest. School en rug deed ik hooguit half. Ik ging ontzettend goed met de ademhaling! 1 op 3 is wel echt superlekker. Maar 1 op 4 kan ook. Meer lukt me zelfs. De heren begonnen na 35 minuten te fiepen dat ze moe waren. Deze oude vrouw niet hoor! Die kan nog even mee. Tot de kramp begint. Snel gedoucht en ook snel gaan aub. Druktemakers allemaal. 2275 (?)m in 2:02 gemiddeld. Het is mij allemaal om het even. Leuk om Vincent heel blij te zien en ik kon de reden wel raden⊠de krampen zetten thuis gelukkig niet door verder. Daar heb ik te goed voor gezwommen en de dagen voordat het losbarst kan ik niet zwemmen. Die gekke Garmin vindt me opeens productief!
30 september – Wandelen
Goed geslapen, opstaan en er heeft een kat gepist op de bank. Spierpijn van gisteren. Naar kantoor. Tickets. Beetje kletsen. Tickets. Oplossingen. Geen pauze wegens telefoondienst. Tickets. Telefoontjes. Kletsen. Naar huis. Moe. Hoofdpijn. Onrustig. Buiten wandelen met Rob die weer thuis is uit Berlijn. Frietjes eten. September is voorbij. De krampen hebben niet doorgezet. Ik heb ook niet doorgezet.
September was geen hoogvlieger, gek genoeg.
140km hardlopen
375km fietsen
16,8km zwemmen
65km wandelen
2 wedstrijden; 2 bekers gescoord!! (Eerste en derde met het team)
Nieuwe doelen neergezet, hard gewerkt, goed geweest met Duo Lingo.
Teveel zorg gezien en een leuke opvoedingsfase beleefd!