26 september
Vooraf geen zin. Niks. Geen zenuwen, maar gewoon geen zin. Dat lamme niks-is-leuk. Alles doen, maar zonder zin. Dan kan het ook, zei MvdB eens. Alle spullen verzamelen gaat op de automatische piloot. Dat kan ik intussen wel. Het voelt gewoon nu pas vreselijk dat die OD niet is gelukt. Die miste ik niet in april of in mei, toen mijn schouderblad gebroken was, maar nu wel. Ik heb straks alle afstanden gedaan, behalve die OD. Het triatlon seizoen gaat vandaag voorbij zonder OD. 16de, achtste 2x, sprint, kwart, half en heel. Het zit me dwars. We starten pas laat, maar ik kan de starttijd niet goed onthouden. Ik zie op tegen een partyboot die ons naar de start vaart. Dat is niks voor mij, teveel onrust. Ik ben meestal wel zenuwachtig, maar dat nu niet. Dat wordt overschaduwd door extreem geen zin.
We zouden om half 11 gaan, maar het werd kwart voor 11, iemand oppikken en naar Amsterdam rijden. Het duurt een eeuwigheid bij de Bosbaan om te parkeren. Wij gaan met zijn drietjes vast de startnummers halen. Alles is onrustig en druk en kriegelig. Een stuk wandelen. We hebben de nummers sneller dan Rob kan parkeren! We halen het shirt op en ik vind de spandoeken wel grappig.
Rob is net klaar met parkeren en we plakken de stickers en de nummers op de fietsen en dan lopen we weer naar de wisselzone. Iedereen kijkt Vincents fiets na, wat grappig is. Ik kijk goed om me heen, maar ik kan me simpelweg niet voorstellen dat er mensen zijn die er naar uitkijken om zo’n wedstrijd te gaan doen, die daar zin in hebben. We komen ER tegen in de wisselzone, die ook meedeed in Ierland. En op de parkeerplaats zagen we al oude buren die ook meedoen. Dat vind ik dan wel leuk, dat er veel leuke mensen meedoen die meegaan op de partyboot. Het ziet er uit als een groot drijvend ponton en dat valt me mee. Ik ga 1 keer gewoon naar de WC, dus de pannenkoeken met sojamelk gisteren hebben het echt goed gedaan! Als we naar de start toe lopen, zien we onze fan MIJ. N is zo lief, die valt niet op, maar ze is er wel degelijk en doet dapper mee. Diep in mijn hart wil ik het beste geven van mezelf in de hoop op het podium te komen bij de 50+ers, maar dat is niet alleen aan mij. Zoiets durf ik niet te zeggen, want ik kweek geen verwachting, dat maakt me zenuwachtig. Vincent wel, die gaat alles geven. Ik moet het afwachten of ik dat vandaag kan. We doen ons pak aan, het is warm en we gaan het vlot op.
Ergens is het wel grappig en het valt me mee. Iemand spreekt mij en Vincent aan en die kent ons en verwacht dat Vincent wint, maar wij kennen hem echt niet! Hij doet blijkbaar ook mee aan de NPW triatlons? We kletsen met ER en met elkaar. De tijd gaat best snel en de DJ is niet eens zo erg. Ik heb nog steeds geen zin en ben slechts een beetje gespannen. Dan mogen we het water in, we hebben nog 8 minuten. Het water is KOUD. En als ik dat al vindt, dan zwem ik terug naar Vincent om te roepen dat hij nog even moet blijven wachten! Ik voel het touwtje al knellen en dat doet Vincent nog even goed. De spanning is wel weg. Ik zwem naar een boei en kijk nog even. ER spreekt me aan. Dan is het tijd om te gaan!
Zwemmen 🥶! Ik vond het echt koud ja. Gewoon naar de eerste boei gegaan en een beetje drukte. Ik raak slechts een paar mensen, wat ik dan lastig vind en niet alleen voor mezelf. Toen naar links gegaan. Rust. Slagen maken. Genieten dat het kan. Ik zwem naar de eerste driehoek. Ik zwem gewoon, niks meer of minder. Ik let een beetje op mijn slagen, adem 1 op 2. Na die boei ga ik pas wat naar links bedenk ik me nu. De meeste mensen blijven rechts en ik steek de witte boeitjes over. Het is net of ik de laatste ben, wat absoluut onmogelijk is. Ik zwem rustig alleen en ik geniet van het zwemmen. De laatste keer dit seizoen. Dus ik heb geen haast! Moet hier gewoon lang van genieten. Ik zoek de uitgang. Die was echt meer links dan in het midden. Bij 500m voel ik mijn horloge trillen, maar ik kijk niet. Het boeit me niet hoe hard ik ga. Dan ga je naar de uitgang zoeken al. Die is elke keer verder dan je denkt dan, maar ook dat weet ik al. Gewoon doorgaan met zwemmen. Ik kom er ook. Me niet druk gemaakt over het tempo. De trapjes op en ik heb echt lekker gezwommen!! Echt!! 2:03 gemiddeld.
wissel 1: snel het pak uit en lopen gaat goed, eventjes de fiets zoeken en dan helm op. En toen ging het heel erg MIS. Alles draaide en golfde en ik moest de stang vastpakken om niet onderuit te gaan. Ik was niet beroerd ofzo, maar dat alles dan golft is zo’n rare gewaarwording! Ik wilde niet gaan zitten voor de sokken. Schoenen aan en de fiets pakken en het ging weer goed. Door de wisselzone rennen voelde prima aan gelukkig.
Fietsen dan. Opstappen omhoog en wat was ik blij dat ik een hele lager versnelling had staan! Eerst over een drukke kruising met kuiltjes en dat was veel voor me in 1 keer. Ik werd ingehaald en dan denk ik een fractie van een seconde: ik was niet laatste met zwemmen! Maar verder bezig met bochten en opstarten. Kreeg niet ingeklikt. Na een paar pogingen dacht ik: komt straks wel. Eikels op de weg die ik wil ontwijken. Mensen om me heen. Veel bochten. Eng. Onrustig. Wel een mooi vlak en breed pad, maar veel eikeltjes dus. Ik vind het Amsterdamse bos wel gaaf, maar het is er druk. Ook met dagjesmensen. Het was wel goed afgesloten, maar ik kom er niet direct lekker in. Al die bochten joh! Ik rem af, doe voorzichtig en verlies dan heel veel snelheid. Daar tussenin kom ik wel snel op snelheid. Ik raak vastgeklikt en concentreer me wat.
Rondom de snelweg heel veel bochten en iedereen haalt me in! NOg een paar bochten en een stuk waar je niet in mag halen. Op het rechte stuk ben ik aan de beurt! Heerlijk. Ik push en durf. Ik haal veel mensen tegelijk in.
Ik zie Rob even en ga dan rondje 2 in, met een meneer in een blauw pakkie. Ik zit er nu beter in en ga meer inhalen. Het lijkt dan opeens stil en eenzaam. Tot de bochten bij de snelweg, dan lever ik weer in. Ik had wel al meer lef. Ging zelfs even staand omhoog! Ik ben al iets minder bang, maar voluit durf ik niet in het bos tussen de mensen. Mannen mogen me inhalen, maar vrouwen liever niet… Zit tocht een beetje ambitie in dus. Mijn hart spreekt toch dan en ik wil graag winnen! Op het rechte stuk heel veel terugpakken.
Rob roept dat Vincent eerste ligt en dat geeft me vleugels. Ik raak de meneer in het blauw kwijt. Laatste rondje, eindelijk heb ik lef. Ik druk me er keihard doorheen. Nu kan er nauwelijks nog iets mis gaan, denk ik dan. Met 1 andere meid. Ik word niet moe of zo, ik drink ook regelmatig een paar slokken van de sportdrank en daar ben ik echt blij mee. Nog een keer de bochten door en het is nu echt wel rustiger en ik heb de ruimte dan ook.
Het rechte stuk trek ik flink door. Ik heb mijn best gedaan! 24+km, bah, dat wordt een gele training omdat het meer dan 20% afwijkt van de 20 kilometer die voor de sprint staat. 30,6 gemiddeld. Voor mij wel super! Paar slokken sportdrank gehad: dus mijn missie is tot dusver geslaagd! Ik heb geen idee waar ik lig, maar dat kan ik toch niet bepalen.
wissel 2. Op tijd afstappen, tegelijk met de gast van de NPW triatlons. Sokken aandoen. Echt even goed doen. Ik neem er de tijd voor en ook voor de schoenen. Dat is belangrijk met het oof op de marathon. N komt net na me binnen en we rennen zowat samen de wisselzone uit. De trap op!! Dat wist ik gelukkig al, maar het is apart om te beginnen met tig treden omhoog. En dan onverhard. N haalt me in en we praten heel kort en dan valt ze naast me. Ik stop gelijk, maar het valt mee. Schaafwonden, maar ik maak me zorgen om haar marathon. Ik zeg haar dat Vincent eerste ligt en ze liep kei-hard door gelukkig. Ze verdwijnt snel uit zicht.
Ik groet Rob even en ren gewoon door. Onverhard. Ik nam een tempo op. Gewoon stug hard. Het voelde als een walsje, stap-stap-stap. Het voelt goed. Ik ga niet stuk en ik weet dat dit het gevolg is van het fietsen. Het bleef onverhard. Dat is wel stom met carbon schoenen. Achter een joch in rood en vrouw aan. Over de ophaalbrug. Ik heb weinig negatieve gedachten. Het ritme was goed en voelde als prima vol te houden. Km1 5:30. Hm. Dat valt wat tegen, maar als het zo is, is dit het. Alsmaar onverhard! De vrouw en het rode pakje lopen voor me, maar ik haal ze langzaam in. Dan het bos in en even aan Ierland denken. Het gaat omhoog en ik vind het supergaaf, dat bos! Ik kan de vrouw inhalen en ga de man in het rode pakje verder volgen. Ritme houden. Km2: 5:20. Uitdaging! Durf ik het aan om elke kilometer iets harder te gaan? Ik voel dat het kan, want ik zit niet aan mijn max. En als het niet lukt, dan houdt het me bezig. Ik hield het prima vol en dacht steeds: wat zitten de sokken toch heerlijk!! Zo een grappige positieve gedachte helpt me dan enorm. We lopen even verhard, maar ik ben de route nogal kwijt eerlijk gezegd. Km 3 met een stuk verhard: 5:13. Joepie! Dit doe ik keurig. Nog maar 2 kilometer. Doorversnellen, maar niet kapot gaan. Dat hoeft niet en kan ik denk ik ook niet. Ik denk aan Vincent die al gefinist is en N waarschijnlijk ook al. Ik zit heel erg in het hier en nu. Man in het rode pakje blijven volgen. Langs het water. YV inhalen, mijn heldin!! Ze wandelt en rent en ik roep tegen haar dat ze moet finishen en geweldig is. Brugje over en de man in het rood kletst even tegen iemand. We moeten een extra bochtje. Ik volg stug het rode pakje en doe er een klein schepje bovenop, maar niet te gek. Er wandelen mensen hiero, vooral vrouwen. Mijn lijf kan dit prima aan en is dit gewend, maar ik leef met ze mee want ik weet hoe het voelt als het op is. Km 4 in 5:09. Missie geslaagd! Ik ging niet overdrijven, maar de knul in rood volgen. Hij draait zich om en vraagt: hierin? We sneden bijna af, maar moeten nog even rechtdoor. Dan weer onverhard langs het water gaan lopen. Ik zei ‘m dat ie mijn haas was. Hij gaat lekker hard door! Km 5 in 5:06. Supertrots! Ik heb dus echt elke kilometer harder kunnen lopen! Dan nog een ommetje naar de finish. Looptijd op 5,5km 28:53 en dat is 5:15 gemiddeld. Ik heb mijn best gedaan, ben niet stuk gegaan en ik juich mezelf de finish over. Zonder zin kan het ook dus. En nog goed ook!
Finishen en meteen omkijken: eerste dame 50+!! Ik was zooooo blij! Ik had er voor gestreden en vooraf op gehoopt, maar het moet wel lukken. Ik had top 3 in gedachten, maar eerste niet. En ik wist ook dat ik niet meer ingehaald kon worden, omdat ik in de laatste wave zat.
Ik was echt enorm blij en stond te schreeuwen toen ik de geweldige medaille kreeg van C, ook zo’n fitte oudere vrouw. N is bij de Ehbo en Vincent is 2de in zijn agegroup en 3de overall. Ik ben heel trots op hem en ook even op mezelf. Voor de verandering.
Ik ben niet in het rood gegaan, nergens. Ik heb gedaan wat ik kon en dan aan de bovenkant van wat ik zelf kan. Ik spreek nog met mensen en bedank de jongen in het rode pakje. Hij heeft genoten van zijn eerste triatlon. N’s wonden worden uitgespoeld. Ik vind haar supersterk. Wat een looptempo!!
Ik kon het podium op en was blij. De organistor noemde ons ‘de mooiste agegroup’ en ik denk dat het waar is, dat hier drie oersterkte vrouwen staan. Achteraf zag ik pas dat ik echt met minuten overmacht gewonnen heb. Van de 25 vrouwen in deze groep van 50 tot 60. En ik ben niet eens de jongste! Heb daar echt even staan te juichen. Zo grappig dat ER, de oude buurman en Vincent ook het podium op mogen.
N is trots en ik ben blij dat ze niet extreem veel pijn heeft. Ik spreek YV nog even en MIJ ook. De oudere dames heersen! Ik ben er niet doodmoe van. Heb ook nergens last van. Niks. En dat is misschien het knapste van alles! Winst op alles behalve de hele en halve triatlon!
We lopen terug en Vincent haalt nog een jasje en ik stuur de trainster een fotootje. Zij zet ‘m op instagram en dat streelt me, dat vind ik lief! Ze vindt het verdiend voor me en loon naar werken. Zo voelt het voor mij niet helemaal, want ik ben niet tot het gaatje gegaan. Vincent wel en die is door de grote jongens overtroffen. Dat voelt oneerlijk, maar met 3 bekers in de auto ben ik wel heel blij.
Wegrijden duurt ook weer lang en dan een hamburger eten. Ik kan werkelijk zonder enige moeite meelopen naar de snackbar en alles opruimen. Ik douche alleen wel te laat. Na de eerste machine was. Doe ik er ook nog bij. Ik ben niet eens moe! Ik ga wel op tijd naar bed hoor, dat wel. Mijn darmen en hele stoelgang ook, hebben zich de hele dag heel erg goed geholpen. Vanmorgen thuis een keer diarree, maar onderweg geen enkele last en zelfs vrijwel niet hoeven te plassen in het water!
Mooie afsluiting van een te kort triatlon-seizoen. Ik mis de OD nog maar een beetje.
Het voelt goed en fijn om eens een keer wel trots te zijn op de prestatie!
