11 oktober 2026
Redelijk geslapen. 1 keer naar de wc. Toen naar Kona mannen gekeken. Verder geslapen. Tot 2 katten begonnen te vechten buiten. Om 7 uur stond het wekkertje. Ontbijten. Voelde me 1 bonk zenuwen. En dan zegt Mieke: “je kan het wel”, maar het is zo moeilijk voor te stellen! We reden om kwart over 8 al naar de stad. Fietsen op een stadsfiets… wel weer grappig! Mieke had handschoenen aan zelfs!
Fiets parkeren en goed doorgeven aan Vincent. En toen naar het startvak toe lopen. Spanning alom. Ik was nog steeds aan de diarree.
Drentelen. Angstig. Naar de wc. Gelletje. Drentelen. Omkleden. Naar de wc. Spanning. Uitstel van de starttijd. Twijfel. Onzekerheid. Starten met de 4:30 pacers.
Blij dat Mieke er was. Die maar bleef zeggen dat het zou lukken. Ze liep lekker lang mee! Tja, de marathon. Het laatste hoofdstuk!
Het kan niet altijd feest zijn en dit was geen groot feestje. De Last Dance van de loopafstanden scoren! Meer of minder is het niet geworden.
De eerste kilometer voelde ik me al niet thuis, voelde het niet vanzelf. In de tweede kilometer was ik misselijk. De tijden waren niet wat je dan hoopt van de eerste ‘gemakkelijke’ kilometers. Ik dacht dat ik moest spugen en ik moest ook al naar een Dixie dacht ik. Al na 3km dacht ik aan stoppen. Er liep een meneer voor me met een Ironman tatoeage op zijn been, een oudere man, ene Rob. Ik ging toch net iets harder. De afleiding was welkom. Het was ook best druk. Kilometer 5 bij de post naar de Dixie met dikke diarree, maar er was nog papier en een gel nemen. Even diep ademhalen.
Ik heb ook weinig met dit stuk van Eindhoven. Vorige keer zat het aan het einde en werd ik hier doodmoe en blijkbaar is dat een spiergeheugen, waardoor ik er niet lekker in kwam. Geen blokking pijntjes, maar het voelde totaal niet goed. Trough hell and back. Ik appte Vincent na 6km dat ik wilde stoppen. Tempo rond 6:00. Ik begon eigenlijk al veel te snel met aftellen. Al was het tot 10,5km. Onderweg ook leuke dingen hoor: de tractor met aanmoediging er op, een huis te koop, veel mensen langs de kant overal, veel andere lopers en loopsters. En rond 9km stonden Vincent en Louis daar. Dat gaf wat lucht. Dan is Rob ook in de buurt en dat stemt mij blijkbaar erg gerust. Ik liep langs de borders. Het blokje om leek behoorlijk eindeloos. Mijn tempo bleef een beetje hangen, maar ik was in de trainingen ook niet veel sneller. Ik had de snelle schoenen aan, maar het genieten ontbrak. De zin om op te geven was er wel. Eindelijk bij de brandweer en daar stonden Vincent en Mieke en Louis. Fijn om Vincent te zien. Maar nog fijner dat Rob aan de andere kant stond.
Hij zei dat ik te hard ging en tijd zat had. Na 12,5km ging Vincent mee op de fiets en ging het zelfs even lekker! Hoe geweldig, dat zo’n fietsers links van je op het fietspad dan zoveel rust kan geven! En dan werkt het gelletje van 10 kilometer. Ik ging nnder de tunnel door met mijn muziek. In mijn hoofd dreunde het: We don’t do easy! van de Hardman. De meeste mensen gingen het fietspad op om gelijk te blijven lopen. Watjes!
Kon ik heel hard echo roepen. Ik had het echt even naar mijn zin. Ik zong heel hard mee (toen we weer boven waren) met Touch the Sky, ik draaide die zelfs twee keer. Ja, het was echt even leuk! De opblaaspop van de man met de hamer, de geur van pannenkoeken en dan een stom industrieterrein op draaien.
Door naar de post, die ik weer nodig had! Gelletje met water kreeg ik lastig weg, want ik wilde op Dixie, maar die ontbrak!
Toen haalde Joos me in! We kennen elkaar van Instagram en van haar loopclubje van vroeger, maar zij zou langzamer lopen. Ik dacht nog: die kom je tegen, maar we liepen even samen op.
Tot de Dixie op 16km. Weer diarree, verbandje wisselen, papier erbij, ademhalen en dan weer door. Saai stuk en lekker even met Vincent kunnen kletsen. Ik vond het na het gelletje en de Dixie en met Vincent aan mijn zij weer even wat leuker. Dan een bosrijk stukje met vliegtuigen die vlak over komen en een kippenboerderij. Vincent bleef in de buurt. Tot aan het water. Daar het fietspad met de kringeltjes op. Alleen maar lopers, geen publiek, geen fietsers ernaast. Muziek aan en tellen tot de 21km.
Ik hoorde Kate Bush met Running up that Hill en even vond ik het zelfs echt leuk! Dat was mijn jeugdliedje toen ik nooit had gedacht dat je hier kon hardlopen. En dat ik hier met Vincent fietste. Ik zeg niet dat het tempo er goed in zat of dat het makkelijk was, maar ik had het wel even naar mijn zin op dat moment! Eerste hm ging nog wel qua tempo ook. Binnen de 2:15. Het was erg gaaf dat Vincent op de brug stond achter me en door de muziek heen heel hard He Mama riep. Was ik best even trots op. Ik denk dat ik tegen kilometer 23 aan zat en toen kwam ik Joos weer tegen die het zwaar had (toch ook te hard gestart) en zijn we samen op haar trage tempo gaan lopen. Ik koos daar direct voor. Ik had meer dan genoeg over en ik dacht: nu rustig aan doen, lekker samen doen en motiveren en wie weet heb ik straks dan wat over! Het ging mij toch niet om het tempo.
Ik vond het heerlijk om ‘van dienst’ te kunnen zijn. Ik heb haar beloofd dat we het zullen halen en dat ze me mocht wegsturen. Ik hoefde ook niets te zeggen. We stopte en zeiden gedag zeggen tegen ZL. Die was van haar clubje van vroeger, maar ZL de kartrekster is nu “iets” te stevig voor de marathon. Ze kende me nog! Het beviel me wel; een tempo wat ik aankan, de bewondering van de mensen aan de kant die Hup Anke, Hup Joos roepen. De stad weer in en langs het Evoluon.
Mooi gezicht en ik bedacht me dat mijn therapeute er ook ergens moest zijn. Joos haar zus en vader kwamen langs de kant. Die konden haar nog beter troosten dan ik. Zij ging naar de Dixie en ik heb met haar familie gepraat. Stukje komkommer gekregen. Vincent moest lang wachten.
Dan langs de snelweg, een rare gewaarwording en langs de Mac en toen langs de brug.
Ik hield Joos een beetje aan de praat. Haar familie stond er en haar zoontje liep mee. Moesten we onder de brug bij Zeelst wandelen, toen iedereen weg was. Er stonden vogels op die langzaam het logo van Eindhoven werden. Ik vind dat dan mooi en ik kan het met dit tempo lekker zien. We zaten al op 27km, meer dan mijn lange duurlopen. Al 3 uur aan de gang. Maar het moeilijkste stuk komt nog, dat weet ik. Een saai industrieterrein en Vincent ging bellen. Mijn ouders waren gekomen, papa en mama stonden daar. Mama in de rolstoel en we huilden allebei dikke tranen van emotie. Toen moest ik aanzetten om Joos weer bij te halen. Dat ging wel, maar het koste me ook veel energie. Over een saai industrieterrein. Vincent begon over Knokke en dat hij vast deze stadsfiets ging gebruiken, maar dat vond ik een heel slecht idee, om iets over Knokke te horen op dit moment. Ik heb toch even niet de indruk dat ik tot het gaatje zou kunnen gaan en dat is dan wel nodig! Er was de hele dag zon. Ik wist dat ik zou gaan verbranden. Door alle emotie heb ik denk ik een post gemist, want ik kan me niet herinneren dat ik een gel heb genomen. Na 28/29km ging het me wat moeilijker, maar ik moest Joos er doorheen helpen en ik bleef onder mijn tempo lopen. Stonden we even stil om te beloven dat we het gingen afmaken. We gingen even voor ZL lopen en voor haar dochter, maar ik had mijn tactiektjes nog niet nodig eigenlijk. Mijn breekpunt lag ietsje later en toen zij haar vader weer tegenkwam, liep ik zelf verder. Over het fietspad naar school.
Langs de andere scouting groep. Dit is bekend terrein voor mij en ook emotioneel. Maar ook lang. En alleen lopend begint dan toch weer het tellen van de kilometers. Het Campusterrein op en ik stopte daar even bij de post voor een gelletje en water. Wind tegen. Vincent liep mee, vrolijk en vol energie. Het voelt niet helemaal eerlijk… Saai terrein daar en toen waren papa en mama er weer. Mama STOND me op te wachten.
Werd ik opnieuw heel emotioneel van en toen werd verder rennen niet makkelijker! Tussen 31-35km was Vincent er dus bij, maar ik moest wandelen en zag het niet meer zitten. Ging hij even kletsen met een jongen die zijn Ironman shirt herkende en we renden langs het water. Grappig genoeg zou ik dit alleen misschien nog makkelijker hebben gevonden, met de tegenwind en de rust. Maar nu nam ik wat cola en vertelde Vincent van zijn auto-plannen.
We gingen een stuk wandelen, ik kon niet meer goed verder. Aan het einde van het campusterrein kwam Joos weer bij me en we gingen soort van samen naar de finish. Nu zat ik er doorheen. Geen zin meer, mokkig, echt niet blij meer. Die laatste 5km vielen me loodzwaar. Ik vond het Genneper Park verrassend mooi, als ik niet zo mokkig was geweest. Gingen we samen wandelen en had ik het gevoel dat ik haar ophield! Joggen, afzien en de tijd werd slecht. Slechtste solo marathon qua tijd ooit. Daar moest ik wel even overheen. Het publiek was echt geweldig lief voor ons, maar hou op met me, dat het ‘nog maar’ een klein stukje is. Het hielp ook niet echt om te denken: ik heb al zo vaak 3km gelopen, dat lukt nu ook nog wel… En dan het ommetje langs waar vroeger het CBR zat. We zetten onze muziek weer aan en ik liep van Joos weg, tot ik ging wandelen en zij ging rekken. Het was nog toch iets meer ‘voor jezelf’. Zij had haar PR nog kunnen verbeteren, maar voor mij zat er niks meer in.
Ik nam nog water mee van iemand met de opmerking “water toch, geen whiskey”. Ik had Ierse muziek op mijn oren. Ik vond het best leuk, zo lang ik een beetje kon rennen, maar -hemel- mijn hele lijf was wel in protest hoor! Langs de kerk en er leek geen einde aan te komen. Ik wist ook niet zo goed waar ik was vanaf deze kant. Nog een kilometer. Ik wilde blijven rennen, maar dat ging niet helemaal. Stond er een meisje met zo’n bord: “Run if you think i’m pretty”, maar ik riep naar haar dat ze er goed uitzag, maar dat ik even moest wandelen! En toen de hoek om en ik zag de finish, maar ik had al een marathon en iemand riep mijn voor- en achternaam en mijn muziek stond uit. De halve marathon kwam er ook bij en ik heb gejuicht.
Ik finishte, dat zeker!
Maar zo blij dat ik het gered heb! Joos kwam achter me, maar was net ietsje sneller uiteindelijk omdat ze blijkbaar wat later gestart was. Mij boeide de tijd niet. We maakten een foto van elkaar en toen wilde ik alleen maar naar Rob.
Doorlopen langs de flesjes drinken en de lopers-straat. Mijn benen deden zeer. Toen ik de lopersstraat uit moest, was het overvol met mensen. Een ware nachtmerrie. Niet kunnen lopen, stilstaan tussen de mensen, geen fiets mogen vasthouden, niet kunnen gaan zitten, over balkjes heen moeten stappen, heel veel pijn en Rob niet kunnen bereiken. Ik barste in tranen uit. Me zo ongelukkig en angstig en gefrustreerd voelen.
Kwam huilend bij Rob aan en Vincent was er ook en ik kon even zitten. Warme broek aan en chocomelk drinken. Geen merkbare schade, maar wel hele zware benen. Moe. Vermoeid van alles.
Vincent had zijn fiets aan de andere kant van het centrum moeten achterlaten. Geen doorkomen aan. Ik was echt van de kaart door alle drukte. Rob ging de auto halen bij Best (met de trein) en Vincent en ik haalden mijn fiets. Steuntje bij het lopen! Vincent plantte mij ergens neer en ging zijn fiets proberen te halen. Ik kreeg het koud en verhuisde naar een zonplekje. Mijn telefoon was bijna leeg. Ik ben niet eeg tevreden over de prestatie van de marathon, maar wel ontzettend emotioneel dat papa en mama er 2 keer waren. Vincent had zijn fiets bevrijd (en is klaar met Eindhoven) en we fietsten samen terug. Leuk hoor, dat fietsen op die stadfiets!
De marathon werd afgebouwd. Bij Miekes huis waren papa en mama er ook. Ik heb weinig merkbare schade, geen schuurplekken ofzo. Ook weinig trek of dorst. Niet dat stukke wat ik ken van zonder voeding, maar wel erg jankerig dus. Kreeg een prachtig herfststukje van papa en mama. Even douchen en dan naar huis voor de hamburger die me heel erg goed smaakte! Mijn benen zijn wel heel erg moe en zwaar. Ongewoon. De diarree was na 16km weg en geen dixie meer van binnen gezien.
Weer gekregen wat ik getraind heb.
4:56 uur over gedaan (officiele tijd: 4 uur 55 minuten en 59 seconden) met 6:56 gemiddeld. Niet om over naar huis te schrijven. Zonder de stops 5:45 uur met 6:42 gemiddeld.
Dag 36 van de cyclus.
Alle loopafstanden zijn binnen. Die wel.
Voeding:
Dubbel ontbijt
1 gel vooraf
Onderweg:
7 gels!! Maar 1 gemist!!
Slok cola
4 stukjes komkommer
1 winegum
Heel veel slokken water.
Naderhand: 3 stroopwafeltjes, cola, krakelingen, patat&hamburger, stukje chocolade
Er was een patroon: na de gel 1 a 2 goede kilometers, dan een mindere en daarna een slecht gevoel en denken aan afbreken. Dus die voeding zal omhoog moeten. En de zenuwen omlaag.
