1 januari – Begin het jaar goed met verschillende sport-aspecten!
Eerst de jaarlijkse vuurwerkwandeling om het park met Vincent. De avond vloog voorbij! Met oliebollen en Vincent die pas om half tien thuis was en oliebollen naar Manuel brengen en dan nog spelletjes doen! Ik heb alles gewassen en gestreken, de blog af, alles klaar. Maar waarvoor? De wasmand is later op de dag alweer vol. Winnen is maar kort geluk. Vuurwerk afsteken is onwijs gaaf, maar in mijn achterhoofd speelt: zonde. Er is heel veel vuurwerk en dat is echt prachtig. Daar geniet ik echt van.
Van al die mooie kleurtjes en zo. Ik heb niet veel champagne gehad en ook gewoon genoeg oliebollen en niet teveel. Zelf vuurwerk afsteken vind ik spannend, maar we hebben echt mooi vuurwerk. Was het al dat afzien op de fiets waard?
Vincent en ik gaan langs het park lopen, maar verderop in de straat woont iemand die Vincent kent van de autoscene en die heeft veel vuurwerk. Ik herken zijn emmertje, Vincent spreekt hem aan. Hij laat zijn volle huiskamer zien en Vincent mag een dikke megapot aansteken. We lopen ook door de straat tegenover en daar zijn vuurtjes.
Het is intussen tegen half twee en het wordt stiller. Behalve de laan der voc! Ik drink de laatste champagne en dat was net teveel, waardoor ik toch draaiend naar bed ga. Maar alles is weer opgeruimd. Op de laan der VOC knalt Vincents maatje door tot half 3. In onze straat begint er ook iemand om 1 uur pas en die gaat ook lang door. Vincent maakt een uitstapje naar de pot. Nee, het jaar begint niet met lekkere nachtrust. Ik slaap pas tegen drieen. Om 4 uur ben ik ook even wakker. En dan om kwart over 7. Het is helemaal stil en donker. Stroom uitgevallen. Ik hoop er het beste van en pak nog wat slaap mee tot om 9 uur alles weer aangaat. Alle lampen en alles. Daarna red ik het nog tot 10 uur.
Dit was geen beste slaapscore om het jaar mee af te trappen! Levert veel pijntjes op. Gevoelloze vingers, knie en linkerbeen. Jaartje ouder. Ik doe niet aan goede voornemens. Want ik kom ze na.
Dan een stukje binnen fietsen in Zwift, Cruisen in Watopia:
Mijn benen zijn zwaar, vooral links. Mijn zin is heel ver te zoeken. Door het gerommel met tijd is het ritme weg. Veel navreetzin. Rommel in mijn hoofd. Ergernissen. Me ingeschreven voor alles wat ik dit jaar wil gaan doen. De planning is rond. Nu maar hopen dat het beter gaat de rest van dit jaar als vandaag! Ik verveel me. Ik zit aan de tafel en ik verveel me simpelweg. Niks meer te doen. Waarom gaan sporten? En toch, ondanks geen zin, geen motivatie (die wedstrijden zijn nog zó ver weg) en geen moeite stap ik op de fiets. Binnen. Buiten regent het. Ik pak mijn boek en ga lezen.
Er staat een training in Garmin, maar ik kijk er niet eens naar. De uitvoering is volkomen terecht nul procent. Ik rij gewoon de route en lees. Na 40 minuten is mijn boek uit. En dan begint de verveling opnieuw. Maar dan op de fiets.
Ik moet alles op Strava zetten voor de challenge van Proschema en daar baal ik van. Niemand hoef te weten hoe sloompjes ik fiets, niemand weet wat ik voel als ik straks ga hardlopen. Ja, ik ga hierna. Ik wil het proberen in elk geval. Niet voor die suffe sokken, maar ergens is het een goed idee. Een grens verleggen. Vooral alles op strava zetten. Alleen kijk ik vooruit: vanaf maandag wordt het een verzoeking met hardlopen.
Ik word level 55 in Zwift. Ik fiets 30km vol en dan is de uitvoering nul en ik ga nog even door tot 32 kilometer. Voor mijn doen heb ik hard gefietst, met ruim 29 gemiddeld. In Garmin heb ik maar 25km gefietst, die telt zó anders.
Maar goed, ik héb gefietst. Ik héb getraind. Ik héb me verveeld.
Zie Garmin voor tijd (1:06:06), afstand 32km en 188 hoogtemeters.
Na het fietsen een stukje hardlopen, want dat zouden we elke dag 12 minuten moeten doen 🥴: na het fietsen toch maar een lange broek aan gedaan en wat droogs (niet bezweet), maar het voelt niet heel goed. Ik heb veel pijntjes. Veel te dik. Teveel vet. Teveel suikers. Linkerbeen is stijf. Peesplaat rechts trekt. Maar ik heb nu tijd, nu kan ik nog proberen om 12 minuten te rennen. En ik heb al gewandeld vannacht. Gewoon heel rustig aan. Uiteindelijk trekt niemand zich iets van mij aan en zal ik het zelf moeten doen. Ik jog gewoon rustig aan. Het is droog. Saai. Grijs. Troosteloos. Alles is vies. Ik ben langzaam.
Het is echt niks voor mij, dat gejubel op strava. Ik zou best eens van een stuk of vijf a tien mensen willen weten wat ze er écht over denken, maar ik vermoed dat iedereen zo met zichzelf bezig is dat er niks gedacht wordt anyhow. Ik slinger door de straten, tel af. Het voelt niet goed, maar ik doe gewoon wat er lukt en dat is niet briljant veel. In mijn hoofd zie ik alleen maar die geweldenaren die vandaag 10x zoveel hardlopen, sneller zijn (allemaal!) en voor wie het schijnbaar geen moeite kost. Ik vergeet al die collega’s, familie en niet-sportende kennissen die zelfs 2 kilometer onafgebroken hardlopen niet aan zouden kunnen. Na het rondje ben ik er ook klaar mee, maar ik heb Vincent beloofd mee te fietsen als hij rent. Anders verveel ik me toch maar… ik heb er geen pijntjes van. Die zijn eerder weg dan verergerd. Maar toch: de maand volmaken met elke dag 12 minuten hardlopen: ik zie het niet gebeuren nee. Qua tempo zullen de geweldige proschemaers me wel uit de groep stoten. Gelukkig hoor ik er toch niet bij, dus gewoon mijzelf trouw blijven.
Voor dit jaar liggen alle uitdagingen vast. Er zit nog 1 losvast plannetje bij, maar die moet ik nog vorm geven en afwachten of ik dat kan en wil. Als de rest van het jaar en de maand zo zijn als vandaag: nee.
En tot slot met Vincent mee fietsen die gaat hardlopen:
Nee mama, we gaan om 4 uur, dan regent het niet.
Waar.
Het hagelt. Hard. Heftig. Maar geen regen.
Ik pak zijn stadsfiets met de winterjas aan. Hij loopt 15 minuten in en dan 4keer 1200 hard. We gaan door het bos. We hebben een discussie welke de zwaarste is: ik zeg de eerste, want tegen de wind in en onverhard. Vincent beweert de derde. Ik kreeg gelijk. Geholpen door felle hagel en wind tegen was het bijna zielig. Je kan naar huis he, opperde hij bij de eerste druppels, maar ik weet dat hij alleen eng vind dus ik ga mee. Ik heb hard moeten lachen om mijn verkeerde keuze. En ik moest doorfietsen ook! Terug langs de plassen was makkelijker voor hem. Er was niemand. Weinig verrassend. De derde was óók lastig. Want het hagelde nog een keer.
De vierde vond ik vooral lastig, want weer onverhard en daar is de fiets minder geschikt voor en mijn kouwe en vermoeide lijf inmiddels ook. De lucht is wel erg mooi.
Ik zie vandaag zo’n topper die een marathon loopt en dus nu kan zeggen dat hij het hele jaar al elke dag een marathon heeft gelopen. Zijn vrouw is bij het veldfietsen van de kids. De andere geweldenaar gaat maar weer op vakantie, want dat kan als het geld je op de rug groeit. Wij boeken een huisje in Borris en dat voelt voor mij als feest. En ik ga met mijn kind mee. Wij hebben elkaar. Dat mist de rest allemaal. En dat is rijkdom. Maar vandaag voelt alles als een jetlag: vermoeiend, suf en traag.
2 januari – Intervallen rennen in de sneeuw
sneeuw, glad, zwaar, kil, lastig. Ik voelde het inlopen al! Toen sneeuwde het ook al geloof ik. Gewoon teveel kerst en oliebollen. En nergens echt voor hoeven gaan. Vincent ging met me mee op de fiets, had ik van gisteren tegoed, haha. We gaan straks weer naar het zuiden toe. Ik zie ook op tegen weer ver rijden. In het bos was het al glad. Na 15 minuten inlopen moest ik 6 keer 400m hard met 200m rust. Ik ging zo hard als me lukte, maar de beoogde 5:00 haalde ik absoluut niet!
De kou viel mee, de sneeuw was leuk, maar ik voel me gewoon niet zo heel powerful. We slingeren door het bos, want het fietspad zou me helemaal te glad zijn. Toen zagen we de herten oversteken! Wat een krachtig gezicht!
Ik moest wel en niet. Korte stop. En dan weer proberen met de 400tjes, maar ik trok het gewoon niet. Van tijd tot sneeuw, maar het bleef niet echt liggen. Het maakte het er niet makkelijker op. Ik telde de 400tjes af en dacht de 200tjes die nog sneller moesten over te slaan. Maar dat heb ik natuurlijk niet gedaan en ook nog 4 keer geprobeerd. Die gingen zeker niet hard genoeg.
De boswachter kwam via de weg aan, net toen we door het poortje waren, dus ik nam met Vincent erbij maar de asfaltweg. Ik vond het een hoop geploeter. Mijn tempo was redelijkjes. Uiteindelijk liep ik 5:51 na het uitlopen ook nog. Gewoon een paar stopjes en dan ligt de tijd altijd nog op 6:12 wat acceptabel is. Vincent was ook koud en gezellig om er bij te hebben. Vooraf meer pijntjes dan achteraf. De file viel mee (wel sneeuw) en het was gezellig in Veldhoven! Niet zo druk tenminste. Mijn moeder had een prachtig printje over tijd en ‘who cares’.
Zeker gezien dat ze paas kuikentjes hebben staan bij de kerstboom! Wel veel gesnaaid weer. Het enige goede voornemen is dan ook alles op strava te zetten deze maand en dat is meer dan genoeg uitdaging!
3 januari – een solo wandeling en binnen fietsen
Er lag een heel klein laagje sneeuw en dat smolt weg. Toen ik naar buiten stapte begon het te sneeuwen. De kou viel mee. Muziekje aan (vaak hetzelfde nummer gehoord zeg). Gewoon maar lopen. Overal is al iemand geweest. Het bleef sneeuwen. Mooi. Het kraken klinkt zo leuk. Dat vergeet je hartje zomer.
Maar ik voel me niet senang. Alles voelt zo verplicht. Dit gewandel. Voor de badge. Voor de challenge. Het moet op Strava. Het moet leuk en interessant zijn. En juist daardoor sneeuwt het echt gave onder en is het niet zo leuk en niet voor mezelf en niet goed genoeg. De sneeuw is mooi, maar rust of tevredenheid vind ik niet.
Ik denk dat ik al snel weer stop met strava. Ik doe mezelf of iemand anders er geen plezier mee. Vooral mij niet. En het gaat nergens over. Niemand kijkt naar me om en er wordt iemand anders de hemel in geprezen, dus ik doe het nergens voor.
In Waterville is een backyard ultra bezig. Niet de geijkte 7km, maar in marathons!! 4 marathons. Nog geen 20 mensen. Fomo.
Ik ben wel achtergebleven in Ierland. Stom is dat.
Daarna binnen gaan fietsen. Een boek, koek, cola en trappen. Zwift – Power Punches in Watopia heet de route. Ik had een opdracht, maar dat lukte na tien minuten al zo niet, dat ik het maar achterwege heb gelaten. Ik probeerde de sprintjes, maar alles bij elkaar was boek veel boeiender dan 4 rondjes counterclockwise om virtueel Jarvis Island.
Als je dan zo lekker suf aan het lezen bent komt de tijd ook vol! En dan valt de verveling wel mee. En tot nog toe vond ik 2026 best vervelerig! In Garmin staat de afstand van 40 km in 1 uur en 24 minuten of zoiets. De gemiddelde snelheid was iets van 28,7.
Het interesseert me allemaal weinig meer. Dit voelt gewoon als de betere bezigheidstherapie! De koekjes gingen niet op, ik heb 1 slok cola genomen en 1 hoofdstuk gelezen. In zwemmen heb ik echt totaal geen zin, want er is ook nog een jubel-kijk-mij-nieuwjaarsborrel van alle superatleten. Ik zeg maar weer niks, terwijl mijn plan al klaar ligt. Gezond blijven, sportief bezig zijn en doorgaan met leven.
Mijn schema voor deze week is klaar! Alle trainingen zijn gedaan. ✔️ Ik heb nog een dag over. Kan ik morgen lekker zelf doen wat ik wil. Dat klinkt opeens zo heerlijk, als het niet moet maar mag!
Zo blij dat ik het zwemmen heb overgeslagen! Het barste uit z’n voegen van geweldige mensen. Die zielig zijn. Instagram is bijna te klein voor de gezinsmensen, die delen hoe ze haar lieftallige gezin zal missen of die weer bejubeld worden om de marathon. Ik denk niet dat ik strava invullen lang volhou. Ben geen influencer, geen rolmodel, geen voorbeeld. Wil geen rustdagen, geen commentaar, geen publiek. Ik lig op de bank. En doe niks. Kom tot niks. Wil niks. Niet eten, niet douchen, geen was draaien, niet aankleden. Ik wil gewoon helemaal niks. Het boeit me allemaal niet. Ik ben dik, lelijk, sloom en slecht. Het zullen de hormonen zijn 😆 die zijn ook al niks. Allemaal niks.
4 januari – Hardlopen in de sneeuw
Alles van het schema is gedaan. Maar er staat pas weer hardlopen op woensdag. Er ligt sneeuw buiten. En het sneeuwt van tijd tot tijd. Voor de laatste keer voorlopig langer blijven liggen. CandyCrush gedaan, Duolingo, ontbijt. Ik sliep redelijk, wel veel gedroomd. Vincent gaat ook hardlopen en ik ga ook maar dan. Tempo, hoe ver, hoe snel: mag ik allemaal zelf bepalen! Dus nog 1 allerlaatste keer naar het bos wat morgen dicht gaat. Ik doe trailschoenen aan! Goed idee van iemand. De straat lopen we samen uit.
Nou ja, ik heb niet zoveel energie en jog maar wat. De schoenen zijn niet gemaakt voor snelheid. Ik ook niet. Het is best wel erg druk. De eerste 2km loop ik gewoon door. Heel langzaam hoor. De poort is nog open. Ik maak een foto.
Er is een stel met kinderwagen, maar aan het spoor te zien zijn ze omgekeerd! Dat is wel grappig met de sneeuw, de sporen. Maar ze zijn ook overal. Nergens niks. Ik hobbel weer verder en neem een afslag later als ik van plan was.
Bij het saaie stukje heb ik het naar mijn zin! Dat ik hier maanden niet meer zal komen. En misschien kan ik nu al zeggen: dit jaar niet meer met sneeuw! Ik moet. Ach, morgen is het weer voor de herten, dus een paar krokodillen verjagen zullen ze me zelfs in dank afnemen! Ik heb langs dit pad al ooit gezeten, maar nu is het met bladeren en sneeuw helemaal makkelijk. Ik zit al op 3,5km. Door het bos terug. Het is de hele tijd droog, maar er ligt wel overal sneeuw. Het is niet echt glad vind ik. De zon komt er zelfs een beetje door! Ik stop nog maar een keer of wat voor een foto.
Door mijn stukje lievelingsbos. Het lijkt zwaar te gaan, ik heb het warm en geen tempo. Geen goede reden om te stoppen natuurlijk! Gewoon doorhobbelen. Langs het hekje. Waar het slot al een week op zit. Tot nog toenongebuikt. Maar morgen voor een maand of vier niet.
Dan is alles weer groen. Ik ga verder met naar huis joggen. Het blijft droog en druk. Weer gedaan! Echte tijd: 7:31 Duh. 6:17 is al erg genoeg.
5 januari – Een wandeling in de sneeuw terwijl Almere en ik vastlopen en binnen fietsen
Ik startte de wandeling direct op in de ochtend tussen station en WTC werkplek. ‘s Middags moest ik er echt uit! Die toffe Jo ging mee. Sneeuw tot de enkels, weinig verkeer, natte voeten en ik genoot echt enorm! Wat is het mooi! Super balen dat ik binnen moest toekijken.
De zon is nog niet op als ik op het werk naar binnen loop en al lang onder als ik naar huis ga. Iedereen lijkt wel buiten te spelen! Voor mij een mini wandeling. Wel weer onder het poortje door. Lekker fotootjes maken.
En als ik naar het station loop proberen het half uur vol te maken, maar dat lukt pas als ik naar huis wandel. De bootcamp gaat natuurlijk niet door, maar dat snap ik wel.
Wat n verwarrende dag verder. Ineens ongesteld. Slechter kon niet. Na 53 dagen hoop dat ik er doorheen rol, toch niet dus. En eigenlijk wist ik dat ook wel. Die fase zit ik dus nog steeds in. Geen krampen of niks, gewoon ineens 🩸 . En flink. Echt ook. Goed geslapen wel. Vroeg op. Lange dag. Extreme onrust door de sneeuw. Fijne nieuwe collega. Alles zit ook gewoon mee. Heenreis net gehaald. Terug ook een keurige rit met de enige trein. Ik ben alleen ongeveer de enige in Nederland lijkt wel! De sneeuw is heftig. Ook vanaf de 19de verdieping.
Ik word heen en weer geslingerd tussen sneeuw, iemand inwerken en onrust. Ik ben er niet ongelukkig over, dat niet. En ik ben weer bezig met de vraag: heb ik dit eten nodig? Ik vind meestal van niet en ik kan tegen behoorlijke trek.
De bootcamp ging niet door. Dat snap ik wel. Toen heb ik het fietsen maar naar maandag (vandaag) geschoven. Toch iets doen. Weer rennen over de busbaan was leuker geweest, maar niet verstandig. De week is pas net gestart en ik heb gister gerend. Ik kan dat nou een keer niet elke dag. Geen wonderwoman alhier. Er stond een opdracht die me leuk en haalbaar leek met cadans, maar binnen 5 minuten was ik de droom uit geholpen.
Vincent kwam mee Rumkikuppen. Digitaal. Super lastig met steentjes sorteren. Maar ik was niet bezig met (veel te sloom) fietsen. Gewoon maar wat trappen en lekker suffig rummikuppen.
Het was echt koud in die kamer! Ik fietste met een paar spelletjes zo de eerste stage van Zwift door. En ietsje verder. Nul snelheid, maar wel gedaan! Net 25 kilometer per uur en 30 kilometer in totaal.
Dinsdag 6 januari – Een beetje een soort van hardlopen in de sneeuw
In tegenstelling tot veel mensen die overdag in hetzelfde tempo als normaal door de sneeuw kunnen rennen en prachtige foto’s kunnen maken tegelijkertijd, ben ik in het daglicht op een moeilijk te bereiken kantoor aan het werk en gedoemd tot schuifelen door het donker over gladde sneeuw. ❄️ niks geen geweldigheid, niks geen groot genieten, niks geen briljante plaatjes en natte voeten. Verder dan 5km werd het ook echt niet. Vo2max weer onderuit, hartslag en tempo vallen uit de toon en zijn onverenigbaar. Moest een stukje wandelen omdat de sneeuw enkeldiep was en op andere stukken spiegelglad. Werd fel verlicht door iemand die zijn hond uit liet dus maar even vriendelijk gedag-zeggend voorbij gewandeld. 3 knullen met vuurwerk omzeild en heel veel kleine pasjes gemaakt. En nog geen uur na het eten.
Tot slot ben ik moe van de werkdag met een bus trip middenin om toch op kantoor te zijn en naast werk proberen mijn nieuwe collega in te werken. Als klap op de vuurpijl loop ik leeg van minstens 2 maanden of misschien wel langer en heb ik dus zorgen voor het aanstaande seizoen als onregelmatigheid weer garant staat voor verkeerde timing. Al met al loop ik dan geen 6 minuten op de kilometer wat op het schema staat en zit het gemiddelde op 7:01. Met de fotostops erbij op 7:46 zelfs. En die foto’s lukken me niet eens!
Maar goed: het half uurtje bewegen zit er weer op, stappendoel gehaald en Nollaig na mBan zit er weer op. Ik heb t loopje netjes op strava gezet. Zwemmen zit er niet in, vanwege de leegloop en het reizen. Pick yours. De meeste geweldige triatleten die vandaag al met gemak op hun normale tempo konden rennen, zullen ook gezwommen hebben. Ik heb na het rennen met Vincent aan het binnenfietsen digitaal gerummikupt waar we voor het rennen met zijn drietjes offline al hadden gespeeld.
7 janauri – Een sneeuwwandeling maar weer.
Het sneeuwt en stormt en er rijden geen bussen en de straten zijn wit. Er is geen ontkomen aan, aan de winter! Ik vind het niet erg om thuis te werken. Ik begeleid de nieuwe collega maar op afstand dan. Maar blijkbaar willen alle ouders in Nederland weten wat hun school doet, dus de dag begint met Social Schools wat er uit ligt! Om 11 uur een presentatie geven aan Veluwezoom. Daarna ging ik met Rob naar buiten om door de sneeuw te lopen. Een rondje om de wijk en naar de AH voor melk.
Het is stil, hoewel de hondjes altijd naar buiten moeten. Het is wit overal. Niet echt koud, maar in de straat hebben we de felle wind mee. En in het bos geen last van tegenwind. Heerlijk knerpende stappen maken! En foto’s maken, want het ziet er toch mooi uit.
Erg glad is het niet, maar op de weg zelf wel en zelfs ik glibber een keertje! De busbaan sneeuwt weer dicht. Snel even lunchen, de nieuwe collega lekker aan het werk zetten en dan nog een training geven. Deze keer tijd te kort, vanmorgen had ik tijd over. Dan een paar tickets oplossen, de nieuwe collega wat meegeven en een telefoontje beantwoorden. Buiten sneeuwt het verder van tijd tot tijd. Zelfs de buurman geeft na 6 keer zijn stoepje vegen op. Er is geen zwemmen, maar dat ging m toch niet worden. Daar baal ik dan van. Dat het vandaag alleen bij een wandelingetje blijft. Alsof ik niet genoeg doe.
Toch nog even fietsen? Of even krachttraining? Nog een stukje wandelen? Ik kan ook nog eventjes rustig wat werk verzetten. Maar nee, ik doe denk ik niks. Pannenkoeken eten en Rummikuppen en op de bank Duolingoen. Ik snaai maar weer niet meer. Dit is dag 3 en dan begint het hoofd wel wat te zeuren. Maar ik luister niet. Ik ontbijt genoeg, lunch zat en eet mee pannenkoeken. Meer is er niet nodig. Zeker als je ‘niks’ doet! Ik drink wel veel.
Donderdag 8 januari – Bootcamp en een beetje rennen
Bootcamp gaat door! Met z’n drietjes. En een trainert. Het was niet warm. Onder het viaduct. Saai joh! 5 blokjes van 8 minuten. Elke keer met rennen erbij, dat kleine stukje. Met oefeningen tussendoor. Stoeprandje, squats, opdrukken en planken. Kreeg vooral koude handen. Weinig pauze gelukkig. En eerder gestopt. Vond ik niet erg haha. 😆 had mijn matje voor niks bij me.
Vanaf de bootcamp terug naar huis joggen. Daarom wilde ik eerder ophouden. Ik wilde liever rennen. Joggen dan. Warm worden. Maar met het matje onder de arm en de sneeuw is het een hele opgave! Het gaat super traag. En ik krijg natte en koude voeten door de papsneeuw.
Ik weet niet precies waarom ik dit doe, want genieten vind ik het absoluut niet! Ook niet als ik onder de warme douche sta. Twee kilometer bij elkaar gehobbeld. Had er meer van verwacht.
Ik slaap weer super zonder suikers. Lage rust hartslag. Ik doe netjes kalm en rustig aan volgens Garmin. Maar ik menstrueer nog wel even verder.
Het werk is druk. Gewoon druk. Ik lever eindelijk de wijwijzer websites op! Die 20 kunnen van de lijst af. Maar de tickets lopen onverminderd door en gaan wel over de twintig heen. Ondertussen proberen iets te bespreken met J en de nieuwe collega te woord blijven staan. Te veel te doen en te veel blijft liggen. Can’t help it. Maar ik snaai niet tussendoor! En dat voelt goed.
9 januari – Wandelen naar de tandarts, binnen fietsen en buiten in de sneeuw lopen
Vannacht wel goed geslapen en weer volop gedroomd en nu is mijn hrv te hoog! Maar ik heb pijn aan mijn linkerbeen en knie. Net als vorig jaar, maar niet zo erg. Misschien ligt het toch wel aan de bootcamp? De vraag is dan: doorgaan en er sterker van worden of beter niet meer gaan en blessures vermijden? Ik ga na een week menstruatie en superkeurig eten zonder ook maar 1 snaaimoment op de weegschaal staan: aangekomen!! Bijna een kilo nog wel 😫 maar toch moet ik nu de broekriem pakken. Officieel ben ik nu qua BMI te zwaar. Logisch dat mijn benen dat niet kunnen dragen… ik vind het met de gladheid en papperige sneeuw eng om te gaan rijden dus ik wandel naar de tandarts. 🦷 ook geen pretje. Natte voeten die koud worden, spiegel gladde stoepen, veel drek en water. Dit geeft heel weinig hoop om te gaan hardlopen. Het gaatje is best snel gevuld en ziet er weer mooi uit. En daarna hobbel ik weer terug naar huis. Ik vind het helemaal niks zo. Ben ik eindelijk vrij, is de sneeuw rotzooi geworden, is het koud en is er niks goed!!
Gelukkig is er de Hardman. Een kleine ode aan de doorzetters, de winter-beukers, we don’t do easy. And that is exactly the point. Ik vind m zo mooi dat ik m voor deze ene keer herhaal op Instagram. Die kleine post —2026 goals aren’t made in summer — they’re made now.
Cold mornings. Short days. Tough sessions. This is where consistency is built and confidence starts.
Set your sights on a Hardman Event in 2026 and stay focused early.
We don’t do easy — and that’s exactly the point.— raakt mijn wezen. Ik kan deze sneeuwprut dan wel niet leuk vinden, maar fietsen met regen en windkracht 6 en Ierse heuvels is ook gelukt en had ook een eigen charme!
Daarna lezen, me vervelen en Rummikup spelen terwijl ik met Zwift in New York fiets. ik appte Vincent na een minuut al: geen zin meer. Hij bracht me een kopje thee en we gingen digitaal rummikuppen. Het eerste half uur fietste ik door een nieuw park in New York.
Daar was verder vrijwel niemand, dus ik deed alles behoorlijk goed! Aan het einde had ik zelfs 5 shirtjes voor de sprintjes en uitdagingen waar je onderweg aan mee kunt doen! Voelt als een mooie sticker hahaha.
Tijdens het digitale rummikuppen moest ik opeens omhoog fietsen en dat ging even wat sloom en zwaar. Had ik wel een bolletjestrui!
Mijn benen waren best moe. Ik heb echt last van de bootcamp gisteren. Zou ik gewoon echt niet geschikt zijn voor squats en lunches? Dat mijn linkerbeen die spieren niet heeft ofzo? Ik heb er dan de hele tijd last van, ook ‘s nachts. Vandaag doe ik een hoge cadans en dat voelt als heel makkelijk. Is Garmin ook blij mee qua performance, maar toch geeft Garmin me altijd 20% minder aan afstand!
Ik zou twee uur moeten fietsen, maar de laatste 3 kwartier gaat Vincent zijn auto ophalen bij de garage en lees ik een paar hoofdstukken van mijn boek. 📖 de route heb ik binnen 1,5 uur vol, terwijl er 1:45 voor stond.
Ik maak nog een extra rondje door het nieuwe parkje. En ik maak de 50km maar weer vol. Dan stap ik snel af! Klaar ermee. De moeilijkste training van de week weer gehad. Binnen fietsen is nou eenmaal niet zo leuk. Maar buiten begint het weer te sneeuwen.
En ik moet nog hardlopen! Het was erg moeilijk voor mij om te genieten. Ik had een opdracht staan met versnellingen en ik wilde graag 10km lopen. Mijn darmen zijn van slag. Mijn lijf is vermoeid. Mijn linkerbeen is zich niet lekker. Dus het korte 4,2rondje maar, dan kan ik thuis naar de wc. Trailschoenen aan en muziekje op. En toen kwam de sneeuw. Steeds meer sneeuw. De paden werden van een nieuw wit laagje voorzien. De gladde ongelijke ondergrond verdween een beetje.
Ik moest al snel eigenlijk. Ik dacht: het centrum is dichterbij en als ik thuis naar de 🚽 ga, blijf ik binnen. Dus ik ging omlopen. Door het bos. Door de sneeuw. Ik dacht: dit wilde ik! Maar ik voelde me te traag.
Opgeven van de training viel me zwaar. Er waren graafmachines! Erger ik me kapot aan: het bos is dicht voor de herten, maar er wordt wel gewerkt. Te zien aan de vele hertensporen houden die zich niet aan de afspraak en rennen ze ook hier rond. Op het pad naar het centrum begon ik wel te genieten van de vlokken, wind tegen en het geluid van slippende stappen. Ik ging even naar de wc.
Ik stopte gewoon regelmatig. Voor een foto en om even adem te halen. Het tempo was toch dik sneu. En dan verder langs de plassen. Stom dat ik echt wind tegen had. Ik heb niemand gezien. Er stonden wel diertjes.
Van tijd tijd zonk ik diep weg in de sneeuw en blubber eronder. Ik nam het paadje naar de berg, maar dat was dom. Diepe sneeuw, wind tegen en omhoog. Doei! Dan ga ik wandelen hoor. En weer omlaag. En dan even een ommetje omdat ik het viaduct niet op wil 😂 hele diepe sneeuw.
Ik zie twee hertjes! Ik film mijn diepe stappen. Echt zwaar dit. En ik loop omhoog het viaduct op. Dan heb ik wind mee, is het fietspad vrij van sneeuw en kan ik doorlopen. Dat scheelt een hoop!! Van 6;50 naar 6:05! Ik loop 2 km lekker makkelijk. Nou ja, mijn energielevel is laag en ik heb echt zware trek. Na 8km stop ik weer even. Ik moet nog naar huis. Het fietspad van vanmorgen is dichtgesneeuwd. Ik haal 10km niet. Tempo blijft steken op 6:41. Doodmoe!
10 januari – Wandelen en zwemmen
Eerst naar de Plus lopen/glijden.
Het was glad en lastig begaanbaar. Veel is opgevroren en ongelijk. Glad. Maar daarom komt de Picnic ook niet. Dus we moeten intussen wat voorraden aanvullen. Keukenpapier en eieren. Rob en ik gaan lekker wandelen. Ieder een grote rugzak mee en boodschappen halen. Onze straat is schoongeveegd, dus het voetpad is onbegaanbaar. De brug over is ook glad natuurlijk. En in het bos is het dus erg ongelijk. Na het brugje is er opeens totaal niet gestrooid. Even later wel, maar dat is pas echt spiegelglad! Doodeng.
Het is wel mooi, al dat wit en uniek ook. Maar toch… nu is het wel weer genoeg! Ik weet weer waarom ik zo dol ben op de Picnic. Boodschappen zoeken, een lijstje afwerken, zoeken naar eieren, hopen dat alles in de tas past en dan lekt de melk 🤯 met volle tassen en eieren terug glijden. Maar goed, we halen thuis en we hebben weer voor een paar dagen voorraad.
Ik erger me kapot en lach eigenlijk ook heel hard om alle aandachtstrekkers op instagram. Die niet nadenken, impulsief zijn en vooral dom. Er is een trend over wat je tien jaar geleden deed. Nou, toen rende ik samen met Vincent 9 km onafgebroken aan een stuk in 54 minuten. We spraken over triatlon en hij gaf niet op. Hij liep 5km in 28:30. En bleef toen doordribbelen. Wie had kunnen bedenken dat hij nu naar een WK gaat en een hele gaat doen… ik was toen nog geen triatleet. Zwemmen was een no-go. Een hele triatlon: ik wist niet eens welke afstanden daar bij hoorde! Er kan heel veel veranderen in tien jaar. Heel veel.
Niet dat het geweldig is of dat ik het nodig vind om dat te delen. Ik laat me niet uitlachen!
‘s Middags gaan we zwemmen.
In de haantjesbaan.
En dan nog verveel ik me en zwem ik ze aan. Ik zwom prima, maar ik was super sjachereinig door de drukte en de onrust en de verzameling arrogante idioten. Het ging hard joh! Maar mijn slag was kalm en lekker. Met achtje tenminste. Als ik zonder kan, dan schuif ik een baan door. Maar nu nog niet. Ik heb me ingehouden en gewoon alles gezwommen, het hele uur.
Inzwemmen ging lekker. De meesten hebben dat niet nodig, dus het gaat prima!
2×50 benen-armen; nee dus. Dat benen trek ik niet. Dus uk doe maar wat.
4×50 steeds sneller ofzo? Geen idee meer, maar het ging wel echt te hard. De ene moet door naar baan 4 en die andere moet eens stoppen zijn eigen training te doen. Gelukkig was W er.
4×100 75 rustig-25 snel. Haalde ik W bij de snelle baan steeds aan.
2×200 90% hahaha. Ging ik achter M, maar dat was net zo opletten dat ik m niet aan tikte als bij W. Ik begon maar te dromen over de zee enzo.
500m Heerlijk! M telde het uit. Ik zwom achter D en ook die heb ik meermaals een tik gegeven. Hoe langer de les, hoe meer deze ouwe taart er in komt in tegenstelling tot de sprintmannetjes.
4×25 sprint. Dat lukt mij dan gewoon weer. Dan hou ik de knullen bij. Zonder mijn benen te gebruiken. Gewoon op techniek en armen.
Uitzwemmen 50m. 100m zonder achtje. En dat valt dan weer vies tegen!
Normaal zwem ik met schoolslag en rugslag tussendoor rond de 2:00 en vandaag 1:54!
Ik had veel te weinig gegeten. Niks gesnaaid overdag. Ik had onwijze trek! Daar gaat een mens niet dood aan, maar ik word er wel heel erg prikkelbaar en sjachereinig van. Erger ik me drie dubbel aan al die fantastische mensen. Pas na 6 pannenkoeken voelde ik me milder gestemd.
11 januari – Hardlopen
de kou viel mee, maar de paden niet. Mijn tempo viel mee, maar het is niks vergeleken bij de rest! Ik dacht: ik ga gewoon de evenaar op en neer. Maar dat is zó niks voor mij, zo saai, zoveel stad. Ik vond het allemaal al veel te veel stad. Het was gelukkig niet druk.
Ik sliep onrustig vannacht. Lag te draaien. Woensdag een jaargesprek, al die andere dingen en Vincent vroeg op. Garmin keurde het goed. Ik bleef lang liggen terwijl Vincent de dappere held sportte. Ik ontbeet dus ook vrij laat. En kon toen mooi om 2 uur gaan lopen.
Het is koud. Vind ik toch niet zo erg. Ik had het eerder weer te warm! Het fietspad langs de Evenaar was schoon en goed te belopen. Ik kan het nog! Een mooi tempo! Het ligt dus aan de sneeuw en niet aan mij!
Maar heen en weer lopen trok me niet, dus ik ging het spoorbaanpad op. Ook goed vrij en lekker te belopen. Maar saai.
Ik had een muziekje en ging na de eerste brug naar rechts. 10km moest ik vol maken. Ik had ook een training met tempo’s, maar pas na 45 minuten. Ik maakte een fotootje bij 5km in 28:40 ongeveer. Netjes! Zonder stoppen.
Daarna het andere fietspad terug wat ook goed was. Maar toen moest ik hard. Ik zag een pad wat goed was en toen hield het opeens op en werd het ijs! Dag tempo. Ik stak door naar het andere fietspad en stopte nog voor een foto op het bruggetje.
Ik zat op7km en hoefde gelukkig niet. Maar het ging moeizamer. Het tempo was er wel uit en de paden werden slechter. Ik liep door het centrum. Ik dacht: de Kalenderweg terug. Maar die was niet te begaan! Alles ijs en sneeuw. Niet leuk.
Ik stak voorzichtig terug naar de Evenaar. De energie raakte wel op. En het lekkere tempo ook. Op de Evenaar ging het weer okay, maar niet in 5:10 wat zou moeten! Let it go. Ik liep 10km in een uur vol.
En toen nog even nodeloos geprobeerd aan te zetten, maar nee: terug naar huis maar. Over de wegen. Almere buiten is echt slecht! Ik maakte 11km vol op 5:57 gemiddeld en echt 6:01. Keurig! Alles voor chocmelk en ‘n blokje chocolade.
12 januari – Een wandeling vanaf kantoor en binnen fietsen
Tussen de middag moet ik echt even naar buiten! Met de nieuwe collega Y. Fijne kerel is het. Toffe kwebbel. Het is glad en lastig lopen en vochtig ook nog. Ik eet netjes 4 bolletjes. De hele dag heb ik tickets en telefoon. Het lijkt maar niet minder te worden. Dat frustreert en ik leg me er ook bij neer, want ik doe wat ik kan en Y helpt me enorm. Ook na de middag vliegt de tijd! Ik wandel nog even met Y mee richting zijn auto want dan is het half uur vol en dan moet ik zelfs even rennen voor de bus! Kan ik prima; je moet toch ergens om trainen 😉
De bootcamp werd verschoven en daarbij: ik fiets op maandag liever. Dat is ‘rustiger’. Zomaar dik een uur gecandycrusht tijdens het trappen. Ik had een training staan, maar die heb ik niet eens aangezet; scheelt frustratie. Ik frustreer genoeg zo op een werkdag! Dus lekker niksen en trappen. De second stage van Zwift Tour halen.
Ik heb nauwelijks gekeken, noch mijn best op ook maar iets gedaan. Het is prima zoals het is. Gefietst, period. 37 km in 1:17/28,8 gemiddeld/207hm.
Ik zet het maar weer op strava, maar ik ben het nu al doodmoe, dat ge-etaleer. Niemand die het ziet of het boeit. Maar ik ben nu eenmaal een doordrammer en volhouder, dus als ik me voorneem om de hele maand januari alles op strava te zetten, dan doe ik dat ook. Niet om te laten zien hoe goed ik ben, niet voor stomme proschema sokken en hun challenge of op zoek naar reacties, maar omdat ik het tegen mezelf heb gezegd. Dan blijf ik mezelf trouw. Na het fietsen heb ik hartstikke zin in chocolade, heb ik best verdiend toch? Ik snaai niks overdag. Maar ik neem geen chocolade. Ik ga niet dood zonder chocolade. Ik word er niet beter van met chocolade. Integendeel. Dus heb ik mezelf beloofd dat het deze keer weer zonder chocolade kan. Drammer.
13 januari – Een lunchwandeling weer en zwemmen
Hard gewerkt. ‘s morgens websites opgeleverd. In de pauze met Y gaan wandelen naar de burgerking voor hem. Paaseitjes en een kerstboom: in almere kan t! En de billboard voor de weerwaterrun.
Ik snaai niet meer. Smiddags telefoontjes en vragen. Ik doe gewoon wat ik kan. Tot 6 uur. Patat eten. Volkomen vlakke dag. Gelaten.
En dan ‘s avonds een tempotraining zwemmen. Ik ga in baan 3. Prima gezwommen. Achter M aan. Geen enkel probleem met wat dan ook. Maar wel moeite in mijn hoofd op het einde.
Inzwemmen 400m
300m z1 too easy
2x150m z2. Ook een makkie
2×75 z3. Evenzo goed
2×50 z4. Een beetje mijn best doen, maar niet teveel
50m school die ik dus niet doe, want ik heb eindelijk nergens meer last van.
En dan weer 2×50 z4. Deze volgorde bevalt mij beter. Niet dat het moeilijker is, maar eerst het moeilijkste doen vind ik makkelijker
2×75. Best
2×150 ging alleen maar beter, maar in de tweede keer overviel het me. De heren achter me haakten af en het ging al zo kalm.
Schreeuw dan niet zo en doe gewoon wat je moet doen. Schep niet zo op.
300m. Die gingen dis qua tempo moeiteloos. Maar ik zwom dan ook ergens anders. Lough Currane. Le deilfeanna. Heimwee. Puur diepgeworteld verdriet. Een unheimisch gevoel dat ik hier zo niet hoor te zijn. Ik ging maar zingen gra mo chroi en alleen maar doorzwemmen. Gek dat je zo verdrietig kunt zijn.
Daarna ging ik er uit.
Ik kon het niet opbrengen. Teveel. Te ver. Taim ag snamh. Ta bron orm. cianalas baile.
14 januari – Korte lunchwandeling en hardlopen
Vannacht slecht geslapen. Veel liggen draaien en dubben. As usual om niks. Ik begin ietsje later om 9:15. Het is rommelig. Gezellig, maar het werk schiet niet op. Overleg. Gekwebbel. Iets
Navragen. En toen was het al over twaalven en de volgende beldienst begon om half 1, dus net een kwartiertje tijd om van de zon te genieten. Dat was wel lekker. ‘s Middags ging het gerommel door. Vragen die door elkaar lopen. Nog gekletst over heimwee. Het uitzicht was wel mooi s middags.
Dan weer een meeting. En zo door tot het alweer 5 uur was en er nog een beetje licht was! Intussen waren de darmen in combinatie met krampen van slag. Ik snaai helemaal niks en dat gaat goed.
En dan na het werk hardlopen. De training was: 15’ inlopen/4×6’ hard-2’ rust/5’ uitlopen. Vincent ging mee op de fiets. Ik verwachtte weinig van dit loopje. Het was laat en ik had veel gegeten en de darmen zijn niet oke (verstopt) en ik voel me wobbelig. Geen pijntjes, dat niet. Maar ook niet sterk! Kon maar moeilijk een rondje bedenken. Achter langs de kliniek maar. Lag daar gewoon sneeuw!
Inlopen netjes rond 6:00. Not easy, maar goed genoeg. Versnellen langs het luierpark en wat gladde stukjes. Maar wel sneller! Dan langs het water windje mee en lekker doorversnellen terwijl Vincent vertelt. Hij heeft het koud, maar ik niet! Mooi onder de 5:30. Korte stop. Doe ik gewoon hoor. Fotootje.
En weer door. 2 minuten rustig lijkt dan zo fijn. We moeten veel verder door dan gedacht! Nog een keer flink aanzetten en ik doe warempel nog mijn best ook! 5:11. Ha! Terug richting de Evenaar. Ook nu wat glad soms en snel kunne oversteken. Dan een beetje wind tegen, maar genoeg om het extra zwaar te maken. Na 4 minuten hijg ik:”training begint”. Ik heb het zwaar, oncomfortabel en begin maar af te tellen. Afzien. 2 lange minuten. In de winter train je voor een betere zomer. In die twee minuten. 5:09. Stoppen moet eventjes! Dan uitjoggen en nog een extra ommetje maken om de school voor het uitlopen. Na 9km sta ik met precies de training 100% goed en klaar weer voor de deur. Gemiddeld 5:42 gelopen. Vind ik top, na een rommeldag met rommeldarmen en een rommelnacht. Uit-thuistijd is 6:05. Evenzo tevreden over! Bekertje chocomelk, douchen en naar bed. Geen training die bijblijft, maar een schakeltje in een lange reeks. Blij dat Vincent mee fietste, dat maakt het toch makkelijker. 🩶
15 januari – Een wandeling naar de winkels en bootcamp en meefietsen
Goed geslapen eigenlijk. Lekker thuis werken. Ín sportbroek. Geen reistijd. Een presentatie. Veel thee. Tijdens een presentatie mailadressen intypen. Oplossingen op tickets. En tussen de middag naar de plus wandelen met Rob voor brood. 🍞 dan smiddags weer verder. Inwerken. Tickets. Telefoontjes. Meer oplossingen. Netjes blijven. Mailing rondsturen. Net gehaald om de tickets sub 10 te maken (uitstel doet wonderen). Dan de wandeling afmaken naar de AH. En weer lekker brood eten. Dit is allemaal rustig aan voor me!
Dan om 19:00 de bootcamp. Ik heb heel kalm meegedaan. Nergens te veel opgerekt, gejogd, rustig aan gedaan. Wel met 8kg en de buikspieren enorm goed laten werken. We waren met zijn vieren! Ik telde de tijd wel af. Maar het is lekker om niet te hard te gaan en toch lekker mee te doen. Ik hoop dat dit kalme niet-mijn-best-doen de knieen en het linkerbeen beter bevalt. Op het schema stond maar 35 minuten, dus ik heb ook nog teveel gedaan ook met mijn 52 minuten!
daarna pikte Vincent me op. Vincent kwam naar de bootcamp op de fiets en van daar uit ging hij rennen en ik fietsen naast hem. Inlopen ging prima. Het was nu echt nergens meer glad. Vincent moest versnellen en verder doorversnellen. Het ging hem niet lekker. Drukke dag gehad, teveel gesnoept en zijn buik draaide om.
Toen is hij verder gaan joggen na 3 van de tien keer versnellen. Leer je van he. Het kan niet altijd goed gaan. Rot voor m, maar ik bleef er gewoon lekker bij fietsen. Simpel sportdagje zo. Niet verkeerd.