1 februari – duurloop naar huis toe
Het gaat ff niet vanzelf met hardlopen. Ik voel me er niet happy bij. Qua tempo (5:49) en hartslagzone (141) zou je dat niet zeggen, maar ik maak me veel zorgen over het werk en andere zaken en dat sleep ik dan mee. Slaap slechter, ontspan minder, pieker meer. Verder geen blessures of zo, het is gewoon een dipje. Zouden hormonen kunnen zijn en dat er geen echt groot doel is op korte termijn. Ik hoop op meer rust in maart om echt verder te kunnen bouwen, maar februari is pas net begonnen! En ik heb heel slecht geslapen, dus dat hakt er dan in. De hele dag spullen verhuizen en achter de feiten aan lopen voor mijn gevoel. Vincent gaat werken en zet mij af op de carpoolstrook. Ik ga naar huis rennen. Het is niet meer of minder dan dat: naar huis toe hobbelen. Ik heb de snelle schoenen aan en dat helpt gelukkig. Muziekje aan. En wind mee. Maar ik heb het koud (liever dat dan te warm). Ik heb muziek, ik ken de weg en ik tel af.
Toch loop ik de hele tijd te siepen en te piekeren en te malen. Ik stop pas op 6km. Voor de stopjes ren ik tegenwoordig. Ik eet en stroopwafeltje en drink wat.
Het weer is ook somber en grijs. En dan weer door. Ik vind een ritme van 5:46 voor een aantal kilometers lang. Die gaan dan vanzelf, maar toch: ik tel ze af, ik ploeter er doorheen. Al die mensen die zonder training de 25 of 16km kunnen lopen en harder gaan dan ooit: waarom ben ik degene die wel moet trainen? Waarom ben ik degene die blijkbaar niet elke dag kan rennen? Het levert me niet veel op. En zo pieker ik de kilometers dan door. Blijf verhard lopen. Drukte op de Trekweg en ik heb geen idee hoe laat het is of hoe lang ik bezig ben. Ik wil gewoon naar huis! Op de witte brug na 12,5km ook nog een stopje.
Natuurlijk haal ik het wel, maar dat is dan zonder trots of plezier deze keer. Na het stopje is het ritme er helaas uit. Sappel ze bij elkaar. Na 15km het laatste stukje naar huis (150m) lopen en dan lekker wat snoepen en een frikandellenbroodje opsmullen. Tempo 5:49 of 6:04 (met stops) gemiddeld.
PS: Ik had SPIERPIJN vanmorgen, van het zwemmen! In mijn billen!! Goed aangespannen dus 😉
Ook PS: Ik ben volgens Garmin hartstikke productief. Mijn Vo2Max is in een paar weken van 42 naar 44 gegaan. Voor hardlopen. Fietsen blijft lekker dramatisch laag!
2 februari – Wandelen buiten en fietsen binnen
Wandelen voor een hele frisse neus. Met Vincent. De dag was vreselijk. Het liep helemaal over. 1 Ticket wegwerken, 2 nieuwen. ‘s Morgens nul belletjes, ‘s middags een stuk of 5/6. En dan uitleg geven aan Y, navvraag doen bij J, iets overdragen naar J. En de projecten liepen maar door. Overzicht bewaren lijkt wel onmogelijk. Aan het einde van de dag nog bellen naar klanten. De dag begon met 25 tickets en eindigde met 30 tickets. Ik voel me behoorlijk hopeloos aan alle kanten. Dat wandel ik niet zomaar weg. En het was ijskoud.
We moesten langs de winkel. Wel fijn als het weer licht blijft! Als de maand zo doorgaat, ben ik volgende week uit. Gelukkig sliep ik redelijk goed en pas ik verder goed op mezelf, niet gaan hardlopen of forceren. Ik stond bij de snoepkast, want soms moet het, maar toen belde J me en deed ik de kast weer dicht.
Dagnotes: het lukt niet met al het werk en alles en iedereen wat om aandacht schreeuwt. Vandaag is het teveel. Ik sliep matig en sta met koppijn op. Erg veel snaaidrang vandaag maar zelfs daar is geen tijd voor. De hoofdpijn trekt weg, maar als dit februari is, ga ik uit.
En dan opstappen. Op de fiets binnen. Zwift. Als je al doodmoe bent. Dat is uiteindelijk training. Geen greintje energie over. Moedeloos trappen. Zonder motivatie. Zonder zin. Zonder doel. Gewoon maar wat doen. Nadat ik naar boven was gesukkeld kwam Vincent mee rummikuppen. Toen heb ik 30km volgemaakt met bijna 300 hoogtemeters en in bijna 70 minuten. Iets van 26 gemiddeld. Wel weer een route erbij en een leveltje up. Nauwelijks gezweet zelfs. Hopeloos. Simpelweg hopeloos. Een afspiegeling van de dag.
3 februari – Wandeltje en zwem-kracht en duur
Heel slecht geslapen. Wakker van het werk. Weer naar kantoor. Weer veel tickets. Weer veel te doen. Na de korte wandeling hoor ik dat ik alles mag overdragen. Zijn verantwoordelijkheid. Hij beweert het te kunnen, dus ik draag alles op een paar projecten na over. De groeten ermee. Ik heb het opgevangen en nu weer terug naar de tickets. Het lucht wel op. Ik pak mijn kans om te leren van Y vwb CSS. Dat is dan weer mooi meegenomen! Maar ik ben onvermijdelijk moe. En ik geloof niet in al zijn plannen. Maar mijn verantwoordelijkheid is het niet meer. Ik laat het los. Met de vermoeidheid komt ook een soort dufheid die alles wel goed vindt. Het boeit me ook niet meer echt. Ik wandel nog ietsje als ik op de trein wacht. Maar dit is het. Het is erg koud buiten. Vind ik niet zo erg hoor.
En dan om 21:00 uur nog zwemmen. dit was een ontzettend goeie training, maar gruwelijk zwaar. Helft van de training zonder achtje!! En dát is trainen, dát is jezelf uitdagen, dát is vooruitgang. Ook al gaat het duidelijk zeer veel trager, ik moet er aan wennen. Ik ben niet zo goed dat ik meteen een paar banen kan opschuiven na 1 lesje, maar ik oefen in elk geval voor wat ik waard ben! Ik tráín echt. Eerst 100m inzwemmen en dan 100m zonder pullboy. Keldert de tijd meteen naar 2:10. We gingen heel lang zwemmen, iets met 100-150-200-150-100 en tussendoor 25m schoolslag en ik zwom gewoon maar. Met pullboy natuurlijk! Toen begon de heftigheid: 300m zonder. Ik ging achteraan en deed ontzettend mijn best. Het kost me ongelooflijk veel energie. Echt kapot! Maar ik geef niet op. Ik oefen en probeer. Dan wachten ze maar even op me. Toen 3×100 met hulpmiddelen, maar ik doe dan 100 zonder, 100 met en 100 zonder pullboy. Ik moet het gewoon proberen en doen-doen-doen! Misschien doe ik echt nog iets fout, maar het ging toch al ietsje sneller en beter naar 2:06 en 2:04. Het hoeft ook niet perfect te zijn na 1 les. Maar afgezien van dat het zwaar is, heb ik ook nog tijd. En wordt het steeds minder ‘eng’. Toen 200m zonder pb en dat deed ik ook! Mijn eigen tempo en oefening. De mannen hadden geen last van me. Ik zwom ook toen 100m extra zonder pb. En 100 met. Moest even ademhalen. Dan 100m zonder en ik deed de 50 extra er meteen achteraan zonder. En ook 50m met pullboy. Toen nog een keer iets van 50-25-25 en die deed ik allemaal zonder. Ik vond het wel mooi geweest en ik was al moe voor ik begon, dus daarna helemaal. Maar wel blij dat ik dit gedaan heb. Ik heb misschien wel het meest van allemaal getraind! Ooit begon ik ook zo met zwemmen. En dan een uurtje alleen maar bezig zijn met zwemmen, dat is wel fijn. Echt goed zal ik niet meer worden, maar ik verbeter wel!
4 februari – Wandelen met de collega’s en rennen op een toptijdstip
Goed geslapen gelukkig. Gedoe met OV voor de rest. Rare werkdag qua overleggen. Lekker gewoon weer tickets gedaan mbv Jo. Tussen de middag naar de hema gelopen, maar geen duo-paaseitjes. Na het werk wandelde ik nog even het station op en neer. Een super super neutrale dag. Vlak bijna. Saai? Nee, wel lekker. Het licht buiten was opvallend mooi, maar ook vlak. En dan meteen bij thuiskomst de hardloopschoenen aan. Heerlijk!! Gewoon lekker gelopen! Ging goed, maakte me nergens druk om en genoot weer eens van het licht en de omgeving en dat ik kán hardlopen. Ik besloot het toen ik thuis kwam: ik ga nu, net voor het eten. De rest van de avond is dan vrij. En het voelde echt geweldig!! Het enige was de kou. Ik had het te koud. 1 Trui was te weinig, zeker met wind tegen, op de Evenaar. En in de wijk.
Het voelde goed, de benen deden hun werk en ik vond de overgang naar de steeds donker wordende wereld vol vocht echt prachtig! De rust, de eenzaamheid, mijn favoriete muziek. De kleur van de lucht, de vage vormen. Ik maakte een foto. Het tempo vond ik niet zo belangrijk, nu het niet meer op Strava hoeft en niks voor anderen betekent. Ik keek elke km wel en het viel me mee.
K was in het moment, op de grond. Nergens last van en vooral absoluut niet angstig of bang. Dit is mijn ‘safe space’: met hongergevoel, koud, rennend en in de natuur. Alleen. Bewonderend. Tussen het laatste licht. Ik vond alleen het bos lastig, want het was net te donker. Ik zette het lichtje pas weer aan in bewoond gebied. Ik maakte te tijd niet vol, maar wel 7,5km. Op 5:44. Keurig zat. Uit-thuis 6:03. Ik had geen andere opdracht dan 45 minuten hardlopen. Dat is erg fijn voor me op dit moment. En de werkdruk is weg. Ik denk ook dat de hormonen even stil zijn.
Dit was voor M, die ziek is. Voor Vin, die verkouden is. Voor J, die niet meer hardloopt. Dit is voor mijn collega’s die 5km hardlopen al veel vinden. Voor de klagende Z, die ik uitlach. En voor mij, even lekker tot rust komen en me verheugen op de frietjes en een heerlijk stukje chocolade.
Eindelijk weer een loopje dat meer energie gaf dan het kostte!!
5 februari – Bootcampigheid
Redelijk geslapen. Vincent is erg ziek. Ik ben zelf ook niet 100% fit. Al is het slechts een beetje pijn overal. Niks ergs. Kan prima werken. Paracetamol erin en gaan. Viel internet ook nog uit tijdens de training, maar het is toch gelukkig niet meer mijn project. Ik zie dat hij achter loopt, maar ik ben vooral gefrustreerd over internet. Daarna werkt het weer. Kort pauze. Want om 1 uur de volgende meeting en die moet ik voorbereiden. Vincent is echt ziek met hoge koorts. De training duurt anderhalf uur. Dan heb ik keelpijn én hoofdpijn. Die lieve Jef laat de telefoon aan. Ik pak nog tickets op met 6 vragen er in. Doe het afterwork na de training en ik luister half mee na een snelle training van mijn collega. Ik hou de tickets net binnen de perken. Ik heb genoeg aan mijn lopende zaken. De dingen van de nieuwe collega zullen toch wel bejubeld worden. Om kwart over 5 laat ik het maar. De wereld vergaat niet als niet alle tickets beantwoord zijn. Hoop ik dan maar. We eten vroeg. En dan kan ik naar de bootcamp.
Het is heel erg koud. Dat vind ik niet zo snel, maar nu al als ik naar de bootcamp toe wandel! Bitter koud. We zijn met zijn zessen. 2 trainsters. Ik val niet eens op met mijn dikke reet. We gaan een warming up doen. Ik maak me niet moe hoor! Ook en vooral niet voor de kritische trainster die zelf een slepende blessure heeft. Na de wu doen we een circuit met elke keer een minuut rennen. Dat laatste is mijn ontspanning. De rest wandelt of sjokt. De oefeningen tussendoor doe ik gewoon wat er gedaan moet worden. Ik jog tijdens het wachten. Dan sluit ik de training af, is die toch mooi groen in final surge! Ik zet de training weer aan en we doen oefeningen met het matje en een kettlebelt. Ik krijg een zware, want dat is blijkbaar logisch. Ik vind het wel prima. Behalve de lunges vind ik niks moeilijk en doe ik nergens mijn best op. Er zijn twee nieuwen. Ik bemoei me met niemand. Ik heb genoeg aan mezelf. Laat deze heldinnen maar sporten. Ik zet het tussen aanhalingstekens. Maar dat betekent niet dat ik dit simpel vind! Ik ben voornamelijk een duursporter en heb de korte explosieve spieren niet. En ik mis de wil om in het rood te gaan. Dat moet blijkbaar voor een hyrox. Not my cup of tea. We doen ook nog oefeningen op de mat. Gelukkig heb ik ‘t inmiddels warm! Handschoenen aan en drie laagjes. We doen ook nog rekken en strekken. Ik hoef niets te drinken tijdens deze ‘training’, ik zweet er niet van en ik hoef niet te douchen. Helaas moet ik wel alle koekjes in 1 keer opeten. Blijkbaar. Dat is dan een rustdag voor mij.
En ohja, alles moet gefilmd natuurlijk. Voordeel voor mij: deze dikke reet valt wel mee, dat zie ik dan tenminste.
6 februari – Fietsen binnen: “Zwift – London 8 in London“ en een tempo-training hardlopen
Kind wordt wat beter. Ik voel me ook slapjes met kramp en hoofdpijn en moe, maar vooral dat ik weer dikker ben geworden FRUSTREERT. Weer boven de 71 kilo. Ik doe rustig aan. Speel veel CandyC en DuoL. Stap na het eten maar op de fiets, maar het is helemaal niks. Toonbeeld van zwak-voelen. Zit geen energie in. En vooral geen kracht om omhoog te fietsen. Maar in de route zit een berg, zul je altijd zien. Ik Rummikup met Vincent die op de bank zit. Het helpt me niet aan energie. Zware benen. Geen zin. Moe. Krampen. Zal ik me alvast ziek melden en zielig doen? Klagen? Me indekken? Ik hoop dat het dit ongemakkelijke gevoel blijft.
Ik maak met moeite 25km vol en 300 hoogtemeters. Het gemiddelde blijft steken op een sneue 23km/uur. Nee, dit voelde echt niet goed! Ik hoop dat het lopen beter zal gaan… dit stond voor zaterdag, maar nu hoef ik morgen alleen maar te zwemmen. Daar zie ik ook tegenop. En tegen die stomme 5km zondag zie ik ook op. Ik ga het doen hoor, maar een leuke uitdaging zal het voor mij niet snel worden! Hopelijk houdt dit ouwe corps het en word ik niet ziek of ongesteld…
35 minuutjes hardlopen: 15’warmingup -4’wedstrijdtempo 2’rust – 3’wedstrijdtempo 2’rust -2’ boven wedstrijdtempo -2’rust-5’cooling down. Een hele hoop voor een klein stukkie! Warme broek en trui aan. Zondag maar koud-koud. En de Novablasts aan. Ultieme test. Maar als het niet lukt, snel weer naar huis! In de wu moest ik me maar inhouden, ik liep telkens veel te hard. Te gemakkelijk. Aan het einde had ik door waarom: wind mee. Dus in de tempoblokken kille wind tegen. Ik had uitgerekend dat ik 800m moest lopen in de 4 minuten. Het was even doortrekken. Net onder de 5 minuten. Dan kalm aan. Daarna 3 minuten en dus 600m. Ik ging precies even hard: 4:55! Maar dat koste al meer moeite.
Toen 2 minuten voluit. Pfoe. Een wagenpaard. Een stoomlocomotief. Mijn uiterste best. 4:40. Dat is de max en red ik 2 minuten, maar geen 5km lang! Dus het moet zondag allemaal mee zitten: de schoenen, het weer, het lijf. Ik geef geen garantie, alleen dat die medaille er komt en binnen een half uur!
Na de twee minuten wandel ik een paar stappen. Ik ben niet zo goed in compleet in het rood gaan. Duursport is meer wat voor de ouwe vrouw. Ik loop 5 minuten uit door de wijk en die zijn net zo zwaar 🫣. Ik moet. Ik heb 100% goed gescoord en dat is grappig. Thuis meteen naar de wc en douchen. Ik heb er voor zondag geen idee van of het een pr wordt en het maakt me ook niet uit ook niet.
7 februari – Wandelen, ‘kracht’ en zwemcursus
We willen graag duo paaseitjes: half wit, half melk. Van de week was ik al gaan kijken, maar ik heb ze nog niet gevonden. Ik hoopte bij de Jumbo. Het is heerlijk weer en Vincent knapt weer wat op, maar hij kan nog niet mee wandelen. Dus lopen we samen te kletsen. Ik heb erge last van mijn darmen. Ik denk zeker dat het ligt aan de pannenkoeken met gewone melk. Dan voel ik me slap en vooral heel ongelukkig. Ik heb ook hoofdpijn, omdat ik gister te weinig heb gedronken. Ben ik wel direct 600 gram lichter! Het werkt allemaal bizar.
We wandelen naar de Jumbo dus, maar daar zijn geen paaseitjes die wij bedoelen. Door naar de Hema, maar ook in Almere Buiten geen paaseitjes duo. Dan niet hoor! Die dingen zijn toch niet voor mij. De stappen wel, die neem ik! De chocoladereep voor mij ligt al drie weken in de kast en gaat maar stukje voor stukje op. Ik vind het met mijn maag en hoe ik me voel een hele wandeling! Stappen binnen, DuoLingo is gedaan, ge-candy crusht en een beetje uitgeslapen. Dan zie ik hoe iedereen meer dan geweldig presteert: verkoudheid moet vooral vermeld worden, maar daar win je mee en kan je moeiteloos 30km mee lopen (als je maar wel klaagt en de pauzes wegdenkt), iemand die een slepende blessure had loopt niet gewoon 5km, maar meteen weer 9 en snel ook! Samen met een vriendin die normaal ook absoluut niet zo hard loopt. Ik snap het allemaal niet. Hoe kan ik mijn kind nou duidelijk maken dat een paar dagen na koorts het heel onverstandig is om een wedstrijd te lopen, als blijkbaar iedereen anders dat wel kan? Waarom moet ik trainen, oefenen, mijn best doen en hopen dat het lukt morgen? Wat doe ik toch zo verkeerd en dom en anders? Maar ja, niemand heeft het over of ze er de rest van de dag af liggen, dat het te zwaar was of dat het ergens pijn doet naderhand. Meestal is het maar de helft van het verhaal op Strava of Insta. De jubel die overblijft. Dat is dus hoe het voor mij voelt als mijn darmen van slag zijn: dan voel ik me ONWIJS slecht. De narcissen moeten de kou ook trotseren
Ik zie altijd vanalles voorbij komen op Strava: fietsritjes naar het werk op de elektrische fiets, een wandeling van 800m en alles moet op Strava, dus ik vind dat alle was opruimen van 3 machines en strijken ook krachttraining is! Niemand die het ziet, dus niemand die er wat aan heeft. Ik neem een paracetamol en ga was opruimen. Het hele bed ligt vol.
Vouwen, in de kasten leggen en ondertussen draait de machine met Vincents beddegoed. En daarna nog strijken. Het is niet heel veel allemaal, maar het is toch weer een half uurtje goed besteed! De rest van het huishouden zal geduld moeten hebben. Lego bouwen en rust pakken gaat voor. Niemand die het gaat zien dat ik ‘vals’ train. Maar ik moet als triatleet toch aan al die uren komen 😆
En dan om 18:00 uur de zwemcursus benen, daar zag ik dus de hele dag als een berg tegenop. In dat chloorwater, alle energie in beenslag steken en op dat onhandige tijdstip met die K-trainer en buikpijn. Ik zwom alvast even in zonder achtje in baan 1. Een paar minuten. Het viel me mee hoe zwaar het was. Ik heb wel netjes uitgelegd hoe hard de tijd keldert en hoeveel energie die benen kosten. We gingen eerst weer drijven en dat ging al beter! Grappig he. Ik was niet de enige die spierpijn had gehad! We deden ook drijven op de rug en lollig maar waar, dat vind ik fijner met ademhalen! Als ik rust pak, gaat het sneller. Toen gingen we echt benen doen. Met de uitleg erbij, dat het veel energie kost en na 200m al op is eigenlijk. Dan verbruik je 80% van de energie voor 20% meer snelheid. Ik zal altijd sneller gaan, want nu gebruik ik mijn benen helemaal niet. Maar het is zaak voor mij om me erbij neer te leggen dat het zwaar is. Ik zag bij de snelle knul in de baan, ieder een helft.
het kost me zoveel energie, dat geflipper! maar als ik wat minder ‘verstijf’ gaat het beter. Moesten we net een oefening doen met stijve knieen en echt vanuit de rug en billen! Dat is alleen maar kracht die ik nou eenmaal niet heb. Maar ik doe het gewoon, dit is mijn kans! We doen daarna ook met achtje. Dat kost me minder energie en ik weet nu dat ik de benen een beetje mag buigen. Ik blaas maar weer eens uit onder water, dat geeft wat rust. Snelheid zit ‘m nou eenmaal niet in die benen! We doen even tussendoor wat zelf en dan pak ik het achtje en doen mijn benen NIKS. Zoals altijd dus. Maar ik kan er net een beetje meer uit halen! We doen ook nog een krachtoefening tegen het plankje aan zwemmen om te laten voelen hoe weinig het eigenlijk oplevert. Dan moeten we nog een keer sprinten op benen. Vre-se-lijk. Zwaar en niks! Tot slot nog een keer de verzekering dat benen absoluut niet de hoofdmoot zijn en dan moeten we rustig een keer op en neer. ideaal! Dat lukt dan opeens! Ik vond het zeer leerzaam.
8 februari – Flevofunrun & inlopen en uitfietsen.
Het inlopen en de race staan in een aparte blog, van de wedstrijd. “Meer wilde en kon ik er niet uit halen vandaag”.
Lees hier hoe de Flevofunrun ging
Na de wedstrijd het uitfietsen:
Ik moest en zou een half uur sporten halen vandaag. Ik was niet extreem moe van de 5km en na de lunch en DuoL ging het wel weer prima. Alleen niet blij gewoon. Ik denk dat iedereen makkelijk 25 minuten kan lopen op 5km. Dat is wat ik mensen en-masse zie doen namelijk. Moeiteloos. Ik ga er half dood voor. maar goed, ik ga lekker even fietsen. Muziekje op en naar het fietspad kijken. Heb ik het weer koel. het is echt even zoeken weer buiten. Het bos door en dan de Kotterbosweg op en dat is al ‘klunen’. De brug is behoorlijk afgesloten, maar er fietst een andere man en er wandelen mensen. Toch heb ik geen zin in zand en moeite.
Vandaag heb ik gewoon geen zin om veel moeite te doen, zo is het. Dus ik ga de brug over en de Ibisweg op. Gedoe met mijn (kop)telefoon die gaat belen en uit gaat. Verwarrend en ik ben toch al geirriteerd. Op de Ibisweg wind mee en dan is het best wel lekker eigenlijk, als de moeite er af is. Het enige wat ik hoef te doen is dat half uur vol maken. Er zit natuurlijk geen tempo in. Misschien toch vermoeide benen van zwemmen gister en hardlopen vandaag? Ik ga gewoon lekker terug en zet het maar uit mijn hoofd dat het te traag of slecht is. Ik ga vrijwillig uitfietsen!! Annemarie en anderen vinden mijn prestatie blijkbaar wel goed. Alleen ik blijkbaar niet.
Het fietsgemiddelde is 22km per uur, maar dat maakt me niet uit. Ik vond buiten eigenlijk wel weer lekker, als ik verder iets lekker had gevonden vandaag! Maar lego bouwen na het douchen en een hamburger eten en de einduitslag zien die Rob en Vincent dan weer geweldig vinden maakt het ietsje beter.
dag 18. Misschien is het dat. Maar een excuus is niet zo nodig: ik doe het gewoon allemaal. De kop is er af, de eerste wedstrijd van 2026 een feit, de 10EM is uitverkocht, dus de volgende is de lenteloop op 22 maart pas. Het gaat om alles doen en alles uitvoeren dit jaar. Ik hoef maar 1 keer echt proberen sneller te zijn… Voor latere zorg.
9 februari – Wandelen en fietsen
Tijdens de lunch met Vincent gewoon even wandelen. Vincent knapt lekker op gelukkig. Ik heb natuurlijk geen last van iets van het lopen gisteren. Aardig geslapen. Wel krampen. De hele dag druk. Het liep gewoon door en door en door. Ik ergerde me wel aan domme vragen en opmerkingen. Na het werk nog net in het licht het half uurtje afgemaakt aan wandelen. Beetje hoofdpijn.
Berichten vanaf de benen:
Nou nee, dat vonden wij er vandaag van. We hebben gister ons best gedaan (wij wel) en het beste beentje meer dan voorgezet en we zijn ook mee naar buiten gaan uitfietsen, maar vandaag was het prima geweest om de bureaustoel te blijven bezetten. Okay, een klein beetje wandelen is goed voor die neus daarboven, maar dan ook nog gaan fietsen binnen… Nee, we deden lekker niet mee. Zetten de knietjes vast, lieten een teennageltje prikken en we waren lekker zo zwaar mogelijk!
Echt, toen ook nog hellinkjes op. Dan zien die oogjes daarhoogboven wel 18 of 20 procent staan, maar die hoeven niet te bewegen of zich in te spannen. En dat koppie kan wel afleiding zoeken op de telefoon met rummikup, maar wij schijnen rondjes te moeten blijven draaien. Da’s niet eerlijk! We hebben zelfs zaterdag al overmatig moeten werken bij het zwemmen, dus het is er wel goed mee. We gaan lekker stug en stijfjes en lastig en moeilijk doen. Een uur fietsen? Nou, laat alle hoop op tempo maar lekker varen, want we werken zo min mogelijk mee. Dan is het lastig he, om maar te blijven fietsen? Dus na 1 uur en 24 kilometer deden we het niet meer. En morgen bij het zwemmen eisen we de pullboy op.
Zoek het zelf maar uit hoe je ons de dagelijkse stappen laat zetten, maar het is even genoeg geweest ja!
De groeten van de onderdanen, dikke doei van de benen!
10 februari – Wandeling en zwemmen
Een wandeling naar de ah en de snackbar met een omwegje samen met Rob. Beetje miezer en ik vond het niet erg. Even bijgekletst. Ik vind het relaxed op het werk nu ik gewoon tickets kan doen. En veel weet. Laat de nieuwe collega maar klagen dat het druk is en dan denk ik: jij hebt geen eens tickets! En zo duidelijk is zijn training niet en hij heeft het overzicht ook niet écht. Mijn probleem is het niet! Ik werk een uurtje extra ook nog en ik werk dat uur ook echt even door. Ik had ook al heel laat pauze. Maar ik slaap blijkbaar goed! Wel teveel gegeten van de snackbar dan. De dag gaat voorbij. Neutraal.
En dan ‘s avonds nog zwemmen bij de TVA. oeps, intervallen. Nou, lekker alles zoveel mogelijk met achtje en dan nog was sneller niet echt aan de orde bij mij. Vond ik wel sneu voor de mannen achter me, dat ik een katalysatortje was. Maar die zei: “ach, boeien, we zwemmen toch…” inzwemmen ging nog wel. Toen 4x200m met banen sneller, maar dan hield ik het niet bij, terwijl rustig weer te kalm ging. Haalde ik het weer in 😆 daarna 100m zelf iets en ik maakte er een rare combi van. Toen geloof ik 4×50, maar ik snapte er geen jota van. De zin raakte ook aardig op al, intussen. Vincent was er al uit. We gingen nog 4×100 doen en weet je, ik deed gewoon maar min of meer 1 tempo. Ergens had Garmin fout geteld, maar ik keek alleen maar naar de tijd: 48 minuten aftellen. Had ik ook nog tijd voor de piramide 25-50-75- 100-75-50-25. Even afstanden wat sneller. Dat ging dan wel, maar het duurde nog niet lang genoeg! En toen wilde ik 2000m vol zwemmen. Dus ik heb nog 1 keer iets met 100m gedaan en toen had ik het koud en nul komma nul niks niet geen enkele zin meer. Op. Klaar mee. Net geen 50 minuten en een warme douche. Geen idee of het iets heeft bijgedragen, dit gepoedel. Garmin maakt me wel lekker snel! Klopt niet precies.
11 februari – Duurloopje op en om niks.
Ik werk de hele dag flink door: tickets wegwerken, 2 trainingen, geen pauze, want telefoondienst. Maar ik moet wel insta gaan afhandelen, ik moet de nieuwe collega informeren. En die staan te shinen op de beurs! Ik moet websites op weg helpen, uitleg geven en dan ook nog sociaal doen tegen de piep collega die ‘ziek’ is, maar zijn laptop niet kan opstarten omdat er 3 maanden geleden een naamswijziging was en die liever niks wil zeggen over het ellendige leven wat hij heeft. Ik zou zijn hulp kunnen gebruiken, maar hij komt weg met ziek-zijn en niks (kunnen) uitvoeren. Mijn medelijden is al lang op. Ik neem geen gebakje, want dit dikke lijf wil liever gezond blijven. Loont ook totaal niet, want je krijgt pas medicijnen en hulp als je tenminste ziek bent. Ik ben heel licht verkouden. Ik moet vaatktevreden zijn dat ik ‘gezond’ ben, maar ik haat het om morgen op de beurs te staan terwijl tickets onbeantwoord blijven. Ik moet het loslaten, maar er is niemand die het opvangt als ik het laat vallen of me ziek meld. Of ik anderen mee wil nemen zodat zij het ook kunnen. Hoe dan?! Wanneer?! Ik ben maar een support medewerker en Meer Niet. Ik ben netjes op kantoor, ik overleg met Jo, ik doe mijn best, maar dat is de stille hardwerkende achtergrond. Als ik thuis ben ga ik maar meteen hardlopen. Helaas kan ik met mijn dikke reet dat ook niet écht. Ik probeer door te lopen, in de miezer, in het donker en extreem saai. Ik hou mezelf voor dat het echt best knap is voor een 52-jarige, maar het is te zwaar, te langzaam en net zo dom als hard werken. Ik zou me ook liever volvreten en op de bank hangen in plaats van met moeite viaducten over ploeteren.
Mijn linkerknie trekt aan het begin. De route is te lang of -beter gezegd- ik ben veel te langzaam! Ik wéét het: hormonen. Zo was het. Daarom ben ik aan de pil gegaan, want deze extreme hopeloosheid is desastreus. Ik ren ruim 9km op 5:59 gem of uit-thuis 6:02. Allemaal net niks. 55 minuten. Ik had me vol kunnen vreten op de bank!
12 februari – Een soort van wandeling na een off-day op de IPON beurs
Ik was al vroeg wakker, want ik ‘mag’ vandaag de hele dag voor Social Schools op de beurs staan. Ik voelde meteen al een heleboel krampen en pijnlijk trekken en ja hoor, voor de derde keer dit jaar ben ik aan de beurt en ben ik (flink) ongesteld. Op 5-01, 23-01 en nu op 12-02 alweer! Eigenlijk wil ik met mijn snotneus in mijn bed blijven liggen, maar ik prop me in een overvolle trein en ik kan zitten vanaf Almere C tot Utrecht in nog een volle en vertraagde trein. Dan met mijn collega naar de jaarbeurs lopen door de siepregen en ik vergat het wandelen op te nemen. Ik ben niet meer zo wanhopig, want ik heb alle energie nodig om overeind te blijven. Letterlijk! Eerst de eerste paar websites van een hele reeks live brengen, vanaf de beurs dus! Bij het controleren van de laatste valt zonder waarschuwing mijn laptop uit omdat die leeg is. Lader aansluiten en nog net het berichtje kunnen sturen dat het gelukt is. Dan praten, vriendelijk zijn, tasjes uitdelen, een klant ontmoeten, met de collega’s kletsen, mensen kijken, tasjes vullen. En dat op 1 kopje thee en water en in de middag een blikje zero. Ik voel mijn darmen opzetten, mijn buik doet pijn en ik voel me erg gammel. Ik eet drie broodjes. En blijven rondstappen. Ik vond de tijd vooruit kruipen! Ik liep zelf een rondje, maar voor mij is het veel te veel: teveel mensen, lawaai, aandacht. Ik los samen met J nog een paar tickets op en dat is fijn, als ik zie dat de reactie op de websites goed is!
Mijn voeten doen zeer en mijn benen zijn er ook wel klaar mee, maar ik laat me niet kennen. Na 15:00 is het heel erg rustig en om 4 uur ga ik naar de trein. Ik heb moeite met lopen, alsof ik de marathon heb gedaan! Ik heb hoofdpijn, ben moe en sjok wat op en neer tot ik in de trein kan gaan zitten. Nog een keer trappen op en af met overstappen. Ik heb intussen echt honger ook. En hoofdpijn. En ik voel me ‘ziek’. Ik zit thuis een uur op de bank, eet pizza en ben erg moe. Training aangepast qua tijd (30′) en afstand.
13 februari – Hardlopen en binnen fietsen
16-14-12-10-8-6 minuten duurtempo-20sec versnellen-40sec rust: wandel/dribbel.
Het dikke lijf maar aan de gang gesleept. Meestal voel ik me daarna wat beter, maar nu niet echt. Tempo is wel redelijk: 5:53 incl wandelrust (1,5 minuut) en 5:47 hardlooptijd. Uitvoering 80%. Cadans laag met 174 en hartslag redelijk laag met 144. In het begin niet omhoog te krijgen. Muziekje aan. Suffe route via de dijk en met een extra lusje. Maar ja, ik hou het vol, ik doe het gewoon, ik ploeter me er doorheen en ik geef het niet op. Alle pijntjes kwamen in het begin voorbij: knie, peesplaat, koppijn. En al die enorme hoeveelheid twijfels! Ik ben natuurlijk absoluut niet goed genoeg en het enige wat ik kan is doorgaan en volhouden.
Het leukste en waar ik ook steeds naar uitkeek: de wandelpauze! Een fotootje maken, de handschoenen wegdoen. Zo ook op de dijk. Ook leuk: elke km weer een tempo zien wat met een 5 begint. Aardigjes: 4 overvliegende zwanen. Neutraal: ingehaald worden door een wel heel soepel lopende oudere man, zag er goed uit! Niet zo leuk: wind van zij. Ook niet leuk: de route moeten verlengen. Niet leuk: rustig muziekje van de anke-cd is tempo omlaag. Niet zo leuk: aan het begin veel pijntjes. Helemaal niet leuk: het gaat nooit vanzelf! Het voelt altijd als ‘hard werken’ en geploeter. Het voelt ZWAAR, maar dat ben ik dan ook. Ik heb zin in chocolade. Maar een mooi punt: ik hoef onderweg niet! Ik stop ook niet, de wandelpauzes zijn meer dan voldoende. 20 seconden hard is een farce natuurlijk. Aan het einde komt de hartslag in de goeie zone, maar daar moet ik ook voor werken met wind tegen.
Al met al ruim 12km er doorheen gejast. En toch voel ik me een oude trage vrouw en een enorme PRUTSER. Thuis eet ik de laatste 4 blokjes chocolade lekker op, het maakt toch niks uit. Mijn darmen zijn opgeblazen en ik ben moe en sjachereinig.
14 februari – Wandelen en zwemmen trainen
ik ben moe. Maar weer aan de ferro? Maar het is ook logisch dat ik vermoeid ben, na deze werkweek en de beurs en de menstruatie die nog wat doorzeurt en energie blijft kosten. Ik heb hoofdpijn en voel me (ook) niet 100% fit. Ik heb absoluut geen zin in fietsen. Slap he? En ik moet wandelstappen halen. We moeten ook brood halen. Maar in de ochtend slaap ik eerst uit, dat is ook nodig blijkbaar. En we sjouwen weer tig doosjes naar de opslag. Mijn jeugd herinneringen zijn opgeslagen.
Plek voor de hardloopschoenen en sportspullen en dus nieuwe herinneringen! Ik heb wel meer energie vanuit de darmen dan vorige week; gister pannenkoeken met sojamelk is toch beter voor me. Ik heb dus weinig zin in al dat moeten sporten en dan is fietsen voor mij de grootste bottleneck: 40km moeten voor de badge, 2 uur moeten van het schema. Ik heb de tijd niet en wil die tijd er niet voor nemen vandaag. Als de boodschappen binnen zijn, moet ik de 5km vol maken en loop ik nog door het park. Het is erg koud en toch zonnig. Als ik weer binnen ben, gaan we lekker samen Lego bouwen! Het is tenslotte Valentijnsdag, haha. Commerciële onzin, maar wij wandelen samen en bouwen samen.
Daynotes: vermoeid, ongemotiveerd en gebrek aan zin in wat dan ook, maar vooral om te moeten sporten. Komt niet zo vaak voor. Redelijk wat gesnaaid, maakt toch niet uit geloof ik. Ik voel me OUD. Echt oud: versleten met een pijnlijke knie, een oude vrouw in de overgang, te dik, niet soepel, traag.
En dan zwemmen ‘s avonds. TVA training in baan 2: hield dat niet eens bij, maar wel GETRAIND! The struggle is real… de helft van de tijd zonder achtje/pullboy. Je ziet onmiddellijk welke banen… Het inzwemmen (2:19 gemiddeld!) en 6×100. Het tijdsverlies is extreem groot, de inspanning nog veel groter. Ik heb geen enkele energie meer. Ik ben stikjaloers op die mensen die een lesje volgen en daarna nooit meer hoeven te oefenen. Waarbij het ‘aanwaait’ en dan kunnen ze een baantje verder zonder ergens moeite in te steken. Ik hou mezelf er aan vast dat ik 10 jaar geleden ook zo begon met zwemmen: de inspanning was mega, het resultaat bedroevend. Nu heb ik dat zonder hulpmiddelen ook. Het enige wat ik wel kan, is de drive vinden om het te willen leren. Ik begrijp intussen dat het doel van de zwemtraining niet is om de baan bij te houden, maar dat ík mezelf wil uitdagen om zonder pb te kunnen zwemmen in de zwembadtriatlons. Ik ga een baan terug en tráín ook écht. Als ik volhou, volgt er (ooit) resultaat, hoop ik. En zo niet, dan heb ik het geprobeerd. Ik ben nou eenmaal nergens goed in. Zwemmen kan ik nog een beetje goed maken met fietsen en lopen. En stel dat we een warme zomer hebben, dan moet ik toch ook zwemmen? Maar nu is het echt ontzettend ploeteren en hard werken. En dat gezeik van mensen: ‘gaat het wel goed met je?’ Flikker toch op, echt niet elke atleet is geweldig en ik al helemaal niet! Het ergste is dat ik niet weet waar hey aan ligt. De armen doen het prima. Ik probeer aan te spannen en mijn benen te gebruiken, maar na 50m ben ik te kapot om mijn benen te blijven gebruiken en op te letten. Alleen als ik het rustig doe, is het vol te houden, maar dan ga ik 2:20 op de 100m! Erg frustrerend. Iets moet er zijn, maar ik kan niet achterhalen wat dat is. Daarbij doet mijn knie pijn en heb ik trek. Ik wou dat ik goed was, maar ik ben iemand die alleen maar (ietsje) beter kan worden.
15 februari – Hardlopen : bedoeling was 4x8z3, realiteit was slepen, trekken, drammen; niks en Binnen fietsen: duurrit in Zwift – Tropic Rush in Makuri Islands
Hardlopen: Qua tempo (5:45!) ziet dit er natuurlijk goed uit, maar het GEVOEL zegt totaal iets anders. Heb het geen moment leuk gehad. Ging echt niet vanzelf. Moest pauzes nemen, kreeg de hartslag niet omhoog en thuis gestopt voor de wc voor weer diarree. Ik had geen enkele kracht om moeite te doen in de blokjes van 8minuten waarin hartslag/tempo naar z3 moest. Alles deed pijn, omstebeurt gelukkig; en niets blijvend of erg. Knie, peesplaat, darmen, buikkramp, bilspieren, misselijk. En het ergste: tintelvingers. Maar het was trekken, slepen, volhouden, doordrukken en hooguit 3 minuten dat ik dacht: “het gaat lekker en kan best leuk zijn.” IJskoude wind tegen daarna en toen was leuke momentje weer voorbij… uitvoering was ook terecht nul komma nul. Dat ik er 13km uit heb geperst voelt als een overwinning, maar zo zie je: tempo zegt niets over de inspanning.
Ik had ook al totaal geen zin om te gaan starten, wat krap op het ontbijt en de diarree al achter de rug. Meerdere laagjes tegen een gevoelstemperatuur van -10, maar ik had het toch weer warm. De snelle schoenen deden het werk. Mijn benen in elk geval niet en mijn hoofd ook niet. Vooral de viaducten op was drama! Zeker terug de wijk in, met de ijskoude wind tegen. Het lukte nauwelijks en -nogmaals- ik wílde me ook niet inspannen! En mijn benen ook absoluut niet.
Ik had twee keer het 7km rondje in gedachten, maar ik kon het niet opbrengen. Dan maar een 4,2rondje ccw er achteraan. Beschut in het bos viel het wel weer mee, dus lengde ik op. En dan 13km vol maken en om via het park. Was het stukje terug toch weer ijzig koud en zwaar! Ik was niet doodmoe toen ik thuis was, maar wel behoorlijk uitgeput aan alle kanten. En ontevreden dat het zo moest gaan, maar wel gedaan en doorgezet! Of ik dan opzie tegen wat de middag brengt (naar de ikea 🤢) of de kou (nee) of de hormonen of toch iets onder de leden: ik weet niet wat er mis was, maar het ging op doorzettingsvermogen. Is ook training. Ik schitter niet elke dag (nooit eigenlijk).
En daarna in de avond binnen fietsen: Data: 43,11 km, 1:36:38, 341hm, gem: 26,8. Hier zie ik dan tegenop en stel ik uit. Het past er maar moeilijk tussen: 2 uur fietsen. En buiten zoals het schema vraagt is al helemaal nicht im frage. Met de Ikea koekjes stap ik op. Wil 40km halen voor de Garmin Badge. Ik ga appen en tref MvdB en die wil best mee Rummikuppen! Heerlijk! Die beentjes doen het werk en ik ben afgeleid. Ik fiets onverhard en een heuveltje op, maar ik ben bezig met Rummikup.
We doen 2 potjes en winnen ieder een keer en dan zijn er al 50 minuten voorbij! Dat is echt zo fijn! Ik ga het verder zelf doen. Nog een keer omhoog en de stad weer in. Van alles wat ik dit weekend heb gedaan, gaat dit fietsen nog het meest soepel! Als je maar niks verwacht…
Ergens heb ik ook nog even een shirtje zelfs! Geen idee waarvan. ik moet nog een keer omhoog en doe het maar gewoon. We bestellen eten, dat scheelt, kan ik doorfietsen. Ik maak 40km vol en daarna de route vol van ruim 41km en tot slot fiets ik ook nog 1 uur en 36 minuten vol voor een groene training! Ik heb niet mijn best gedaan, omdat ik eigenlijk niet wilde zweten, want ik heb geen zin om nog een keer te douchen. Buiten sneeuwt het een beetje. Ik ben op tijd klaar voor de frietjes.
Ik heb deze week 7 uur en 3 kwartier triatlon sporten gedaan. En bijna 11 uur gewandeld en krachttraining gedaan. Niet echt top. Vind ik. Het was mijn week niet. Ziek kind, versjouwen, huishouden, dagje beurs, dagje kantoor, menstruatie. Ik voel me oud, dik en ongelukkig. Realisme is weg; het is allemaal niet gemotiveerd of leuk geweest deze week.