19 maart 2021

De slechtst denkbare dag van de maand: de tweede dag van het maandelijkse feestje. Dan loop ik leeg. Maar op deze dag hadden Joyce en ik het plan om de 42 kilometer nog een keer te gaan lopen. Net als 3 maanden geleden in de Kennemer Duinen. Onverhard.

Wilskracht

We hebben het altijd alleen tegen elkaar gezegd: we lopen een keer de ultra! Dat is voorbij de marathon. 50 Kilometer. We hebben altijd gezegd: tempo doet er niet toe. We hebben elkaar beloofd dat ieder van ons op elk moment mocht zeggen: we doen het niet meer of we doen het even anders. En we doen het samen. Samen uitbouwen. Samen afzien.

De Kennemer Duinen waren erg zwaar, net als de meeste kusttochten. Dus vandaag zoeken we iets “eenvoudigers” uit: de Veluwe. Ook onverhard, maar zonder zand en duinen met hoogteverschillen die aardig oplopen. We kiezen de route van PL die De Dansende Bomen heet.

Daadkracht

We liggen wel op 1 lijn, Joyce en ik: “als we al 37 kilometer hebben gelopen, laten we dan de marathon volmaken, want nu zijn we er toch. Anders moeten we nog een keer eerst die 37 kilometer lopen voor we weer een poging kunnen wagen!” We lopen allebei de kilometers vol die we in ons hoofd hebben. Alleen ernstig lichamelijk letsel kan ons tegenhouden. Het tempo boeit ons niet. Niemand vraagt ooit hoe lang we er over gedaan hebben.

En toch… we weten allebei een week van tevoren al: als het kan, als het in het vat zit, laten we dan 8 kilometer aan de marathon vastplakken. Dan hebben we het maar gehad. Daarom starten we vroeg. We hebben het extra stuk van de route klaarliggen, zodat we niet nog iets voor na de marathon moeten bedenken. Dat kunnen we dan niet meer zo goed, hebben we al geleerd. Maar na 42 kilometer komen we langs de auto en kúnnen we stoppen.

Draagkracht

Dat het vandaag kán gebeuren, maakt ons zenuwachtig. Het is niet goed te overzien. Genoeg gels mee, ik drink een bidon sportdrank leeg in de auto en ik eet de dagen ervoor alvast veel. Toch kan dat onverwachte feestje me wel parten spelen! Ik had het met mijn dieet en sporturen toch echt 4 dagen later pas verwacht! Pijnlijke tenen kunnen voor extreem ongemak zorgen, ook al kon ik van de week al langs de pedicure. Er kan iets anders te pijnlijk zijn om verder te lopen. En je weet het nooit, of dit de dag is dat je je niet goed genoeg voelt voor een monsterafstand. We zijn op alles voorbereid.

Om half 9 staan we bij Boshuis Drie in Speuld. Je hijst een rugzakje van dik 2 kilo op je rug, want we zijn zelfvoorzienend, er is geen post onderweg. In de auto staan 2 blikjes cola voor als we weer bij de auto zijn en we door willen lopen. Als…

We gaan het bos in, tegelijk met het zonnetje. En verder is er NIEMAND. Een miljoen vogels zijn ons publiek. Ze kwetteren, zingen, fladderen en geven een oorverdovend concert. De route is goed te volgen en we lopen over de bosgrond. We komen na 2 kilometer 1 fietser tegen die ik denk te herkennen, maar die niet reageert op haar naam. Ik ga uit van een marathon. Dan komen we langs een mooie kuil vol water. Pas later bedenk ik dat dat het Solse Gat was!

De zon die door de bomen speelt is prachtig. We voelen ons prima en genieten erg van de omgeving. Ik vertel de sage van het Solse Gat. We lopen nu gewoon door. Niet snoeihard, want we moeten nog zo ver. Maar nu gaat alles goed. Ik kwebbel tegen Joyce over het werk. Het eerste uur gaat echt goed en we lopen dik 8 kilometer.

• 

• 

Soms loop ik een stuk vooruit op mijn eigen tempo. Dat zijn we ook overeengekomen. Ik laat Joyce niet in de steek, zij heeft ook de route, we komen elkaar weer tegen en ik hoeft me even niet aan te passen. Voor ons werkt dat fantastisch. Ik loop niet extreem hard, want we moeten nog echt wel ver. Als ik flink om me heen kijk, vergeet ik dat al gauw. Het is wel mooi hier! Totaal anders als de duinen. Als ik dan een stukje vooruit ren, bedenk ik wat ik Joyce moet zeggen en dan loop ik haar weer tegemoet.

• 

• 

Toch rijgen de kilometers zich aaneen zonder heel veel noemenswaardige feiten. We houden een plas- en eetpauze. Tijd is toch niet belangrijk! In mijn hoofd plant ik de gedachte dat we na 42 kilometer klaar zijn. Blijft nog een rot-end, maar dat kan ik opdelen in 6 ‘rondes’ van 7 kilometer. Mijn horloge loopt al voor op die van Joyce.

We komen langs het zwaartepunt van Nederland en dan wordt het opeens druk. We zijn vast in de buurt van een plaats (Putten?) of een parkeerplek. We lopen ook langs de bostoren. Gelukkig is die gesloten, want boven kom ik toch niet op de open trappen!

• 

• 

• 

Dan moet ik opeens de bosjes in hoognodig! De dieren die daar later langskomen, zullen dit wel vinden stinken, want dat vind ik ook al! Het lucht wel op. Ik moet de goede weg terug nog even zoeken en dan is mijn tempo er een beetje uit. Joyce haar maag en darmen voelen minder goed aan.

We komen langs een arboretum. Bomen met bordjes erbij. Kan me totaal niet boeien. Een boom is een boom en een bloem is een bloem, zoals een vogel een vogel is voor mij! Stukje wandelen en door! Ik ga de 21 kilometer niet volmaken in 2 en een half uur. Daar heb ik meer tijd voor nodig. Het feit dat je dan op de helft bent, -of nog niet- en dat het Joyce haar maag vandaag niet lukt, dempt de zin even. Hoewel we met een flink verval meegerekend, vandaag toch een uur van de vorige trailmarathon kunnen afsnoepen. Bij een of ander landgoed ga ik er vandoor.

• 

• 

Dan pik het weer op. Joyce hoeft zich niet meer aan mijn tempo te houden of het idee te hebben dat ze me ophoudt, ik ga even alleen en als zij wil, kan ze een bosje uitzoeken. Ik kom in een lekker ritme en hobbel het bos door en de hei op. Eigenlijk wil ik niet stoppen nu ik zo lekker aan het lopen ben, maar er zijn twee redenen om dat wel te doen: Joyce weer opvangen en een gel eten.

Stiekem denk ik: nu ben ik ook op de helft met 26 kilometer. Als we tenminste nog doorlopen na de 42 kilometer. Want ik moet dan meer lopen. De hei is ook prachtig en een reden voor een rustmomentje.

• 

• 

• 

We lopen samen een heel stuk op, langs alle mensen die pauze hebben of de hond uitlaten. Ik vind de hei leuk, maar het bos is fijner. We waren het er net over eens dat het weer zo’n heerlijke route is, als er een pad komt wat niet bestaat. We moeten door het bos klimmen en dat wekt irritatie, want we moeten nog zo’n end en dit kost veel energie.

• 

• 

• 

We steken over bij de kunstzinnige bank en ik ga alleen de 30 kilometer volmaken. Ik droom helemaal weg, zo lekker gaat het! Geen woorden voor eigenlijk, maar ik zit echt in een flow. Toch keer ik na 30 kilometer weer om voor Joyce en voor een gel. Dat gaat behoorlijk goed met het eten! Ik krijg appjes van de trainer die ons aanmoedigt en vraagt hoe het gaat (maar helaas komt hij de cola niet brengen) en van Manuel. Ons eigen publiek van vandaag!

• 

• 

• 

We naderen de heide. En daar ligt… zand. Zand met (zo snap ik later) tanksporen. Wij gaan over de hei zoals de route zegt, maar daar is geen enkele vorm van pad. Ik merk dat me dat weer irriteert. Eenmaal op het zand ga ik ietsje harder. En dan horen we een helikopter! Die hebben wij altijd in onze loopjes, maar deze is gaaf! Het is een legerhelikopter die heel laag vliegt en vlakbij komt.

• 

• 

• 

Zo’n kleine verrassing doet me dan goed. Ik krijg er energie van. We lopen nu wel tussen de heide door en ik merk dat ik moe word. Moet op de stappen letten en aan de gang blijven. Ik moet uittellen wanneer ik weer een gel moet nemen. En ik wil die hei dan af. Door tot 35 kilometer. Als ik dan aan de gang ben, gaat het prima! Na 35 kilometer ga ik Joyce weer ophalen.

Ik heb nog tijd voor een pit(pis)stopje en dan lopen we een heel stuk samen op. Haar maag is nog steeds niet gekalmeerd. Ik loop al een flink stuk voor. Ik wil de marathon nu graag rond de 5 en een half uur halen. Joyce moet vaker wandelen, maar begint elke keer weer met hardlopen. We spreken af dat ik door zal lopen als mij dat beter past. We lopen even een stukje verhard langs 3 huizen en dan weer een karrenspoor op. De weg sla ik over, want aan de andere kant ligt ook een pad. Weer de heide op. Een andere deze keer. Ik laat nu even mijn eigenbelang voorgaan. Dicht bij die 5 en een half uur komen, dat is nu even mijn kleine persoonlijke doel.

• 

• 

Het gaat niet meer vanzelf. Ik weet ook dat als ik 42 kilometer heb gelopen, ik nog niet bij de auto zal zijn. En dan? Gaan we dan verder of wil Joyce dat niet? En ik, ik kan dat wel, maar wil ik het en kan ik het maken voor Joyce? Ik moet het hardlopen ook afwisselen met wandelen om even energie te tanken. De hei is mooi, maar ik heb er minder oog voor. Als ik Joyce tegemoet loop, is zij duidelijk: we maken er 50 van ook vandaag! Hoe lang het ook duurt. Opgelucht loop ik weer verder en we gaan het bos weer in. Over de marathon doe ik 5 uur en 37 minuten.

• 

• 

Dat is dikke winst! Vorige keer net geen 7 uur en nu dik onder de 6 uur. Joyce loopt er ook een dik uur af. Samen gaan we richting de auto. Vooral richting het blikje cola. De tijd maakt mij nu iets minder uit. Ik hoop alleen de 50 kilometer binnen 7 uur te lopen. Dat moet lukken, want ik zit al op 44 kilometer bij de auto. Voor de laatste 6 kilometer heb ik dus nog iets van 55 minuten! Bij de auto zetten we de horloges even stil en drinken de warme cola. De parkeerplaats staat nu vol!

• 

• 

• 

We hebben iets slims bedacht: er loopt een route van 8,5 kilometer met paarse paaltjes. Die paaltjes kunnen we volgen en de route staat op het horloge. Dat kan niet missen en we hoeven zelf niks meer te bedenken. Dan zitten we op 50 kilometer en ik kom op 52 kilometer uit. Ik blijf nu bij Joyce. Niet alleen omdat het gezelliger is, maar ook omdat ik niet meer zo hard kan. Nu zijn de wandelelementen in de meerderheid!

Joyce kan lekker vertellen, maar ik merk dat ik moeite heb het op te nemen. Mijn baas appt me en dat vind ik extra moeilijk om te verwerken. Een fietser moedigt ons luidkeels aan: “kom op dames, volhouden”. Hij moest eens weten dat wij al meer dan 40 kilometer hebben gelopen, dan zou hij van z’n fiets vallen. De dansende bomen zijn nog steeds mooi. En er zijn grafheuvels.

• 

• 

• 

Toch is het minder boeiend dan vanmorgen, want ik kan de aandacht er niet meer voor opbrengen. Ik heb nog een gel genomen. Bij Joyce valt de cola supergoed! Haar maag kalmeert en nu kan ze mij lekker er doorheen trekken! Ik heb trekkende spieren en soms weinig zin meer in het hardloopelement. We komen weer op de hei, maar nu lopen we door naar de schaapskooi. Er vallen tien druppels.

• 

• 

Dan het zand weer op en de hei weer over. Als ik het eenmaal op een joggen zet (meer is het niet), kan ik wel een tijdje door. Heerlijk om te merken dat Joyce me bijhoudt. Eenmaal in het bos, ga ik weer door. Ik moet naar de 50 kilometer! Gemakkelijk is anders. Na 6 uur en 50 minuten staan ze er. Ik ben een ultraloopster. wow.

Ik ben blij. App de trainer, die ik al eerder heb laten weten hoe het ging. En ik ben moe. Erg, erg moe. Er helpt geen mars meer. Mijn spieren doen zeer, mijn voeten zijn gevoelig en er schuurt nog wel meer. Ik zet mijn horloge niet uit, want Joyce is er nog niet. Dapper zet ook zij tussen de dansende bomen door tot er 50 kilometer op haar horloge staat! Wat ben ik trots op d’r!!

• 

• 

• 

Blij zijn we. En kapot. Het is toch weer een grens overschreden! Ik ben echt erg, erg moe. We zijn dan ook 7 uur en een kwartier onderweg geweest! Joyce maakt de loop af op 50,50 kilometer en ik op 52,25 kilometer. Bij de auto hebben we wel een warme chocomelk met slagroom verdiend. Onbevattelijk dat we zover gelopen hebben.

We halen de badge van Garmin voor deze prestatie. Er wachten nog meer verrassingen: ik heb mijn hele drinkzak van 2 liter leeg! Mijn voeten voelen beurs, maar zijn niet kapot en ik heb nog wat energie over voor het huiswerk en alle WC’s schoonmaken. Ernstig lichamelijk leed is er niet. Ik heb moeite met de trappen en ben moe, maar ook trots. Nu ben ik triatleet en ultraloopster. Dat durf ik dan best op Strava en op Facebook te zetten! Want achteraf weet ik: we hebben het gedaan! En dat vloeit voort uit alles waar we samen naar toe geleefd hebben en voor getraind hebben.

Waar wilskracht, daadkracht en draagkracht samen komen.

Zondag 6 maart Wandelen ?‍♀️ ?‍♂️ en Zwemmen ?‍♀️ ?‍♂️

Rob en ik gingen een lekker stukje wandelen. Ik had bij het opstaan wat spierpijn, maar na dik 6 kilometer stappen was dat helemaal weg! Het was lekker buiten, ook al was er geen zon. ‘s Middags gingen Vincent en ik weer naar het De Mirandabad in Amsterdam. Ik had geen zin om 2000m te moeten zwemmen. Het telt toch niet meer voor de jaarchallenge. Dus ik had het idee om gewoon maar rustig te gaan zwemmen. Al voor 5 uur dook ik het water in. Omdat het toch koud is, begon ik maar gelijk met zwemmen. Dan heb je het snel genoeg warm.

• 

• 

• 

Ik ging gewoon maar door en door en door en door. ‘Onderweg’ droomde ik soms lekker weg. Ik telde keurig de banen af. Ik keek niet op mijn horloge, maar wel soms op de klok. Na 1500m dacht ik het wel te halen en heb ik eens geprobeerd mijn benen te gebruiken, maar dat viel nog niet mee. Ik haalde 2000m binnen 45 minuten en ik had ze ook nog eens goed afgeteld! Ik had nog tijd om 300m extra te zwemmen ook. En Vincent had ook heerlijk gezwommen. Heel fijn allemaal!

Maandag 8 maart In zones lopen ?

Het is nog droog ‘s middags en de rest van de week belooft regenachtig te worden, dus ik ga vandaag maar eens netjes doen wat er op mijn schema staat: hardlopen in 3 zones. En wat ik al maaaaaaanden niet meer heb gedaan: ik ga alleen lopen! Rob en ik gaan samen naar de stort (vreselijk), maar daarna gaat hij met de auto naar huis en ik ga lopend. Eerst moet ik 4×5 minuten in zone1 lopen. Dribbelen dus. Mijn hartslag stijgt het pannetje uit naar zone 5! Bij een tempo van 7:50 is dat zeer hoogst onwaarschijnlijk. Na 3 keer pakt de hartslagmeter het op en kan ik ietsje harder dribbelen.

Ik hobbel tot de dijk in zone 1 en mag dan 20 minuten achter elkaar in zone 2 gaan lopen. Mijn koptelefoontje ligt nog in de auto, dus ik luister naar de vogels en de auto’s die voorbij rijden. Het gaat lekker en het tempo ligt nu ook netjes rond de 10 kilometer per uur.

• 

• 

Als ik het fietspad op loop en langs de plassen ga lopen, mag ik na een hele korte dribbelpauze door naar zone 3. Jippie! Eindelijk een beetje warm 😉 Ik loop netjes door in zone 3 en zit dan op een kilometertijd van 5:40. Wat eigenlijk heel erg netjes is!

Aan de ene kant gaat het heel gemakkelijk, aan de andere kant verveel ik me… een soort van… De gedachte waarom-doe-ik-dit-eigenlijk dringt zich op. Ik ken dit wel, ik kan dit wel en er is geen enkele reden om dit te doen, nul-komma-nul doelen. Allemaal kleine doeletjes van mezelf, maar een wedstrijd om voor vol te houden is er simpelweg niet. En ja, dit vind ik leuk om te doen; maar een boek lezen op de bank is óók leuk. Uiteindelijk loop ik de 11 kilometer vol. En ga ik ‘s avonds gewoon lekker met een boek in bad zitten!

Dinsdag 9 maart Roule Ma Poule? – Trainen in La Douce France ??

Op deze avond stap ik op de fiets voor een treshold training in Frankrijk. Ik heb nog steeds een beetje een motivatiedip, maar dat wil niet zeggen dat ik werkelijk denk dat ik maar helemaal niet meer zal trainen! De route heet Roule ma Poule, vrij vertaald als ‘let’s go’ en dat is het! Ik ga een beetje om het omslagpunt heen fietsen, niet overdreven hard, maar langere stukken op behoorlijke inspanning. Ik was vergeten dat deze route de eerste 5km klimt alsof je de Mont Ventoux opgaat! Dat schiet niet op in de warming up. Maar daarna ga ik wel lekker. Ik hou het prima vol. In Frankrijk is het altijd zo ongelooflijk vreselijk druk! Maar ja, ik doe gewoon mijn eigen dingetje in mijn eigen zones.

Ik kom in level 18 uit. En daarna moet ik nog een keer naar boven trappen, want dan zit de route er pas op. En nu ik toch bezig ben en niet doodop ben, ga ik de 30 kilometer ook nog volmaken.

• 

• 

• 

• 

Woensdag 10 maart Lunchlopen ?‍♀️ ?‍♂️ en duurfietsen ?‍♂️

Na een gesprek met de trainer besef ik dat het voor hem ook best lastig is om een schema te schrijven zonder een doel. Ik moet vandaag 2 uur fietsen -rustig- en daar zie ik enorm tegenop. Dat past gewoon niet goed na een avond werken! Ik kan het opsplitsen. Of minder lang gaan. Dan vraagt Manuel of ik mee ga lunchlopen. Rustig aan. Dat lijkt me eigenlijk wel wat. Dan hoeft ik niet meer zo lang te fietsen! We lopen net boven de 10 kilometer per uur en ik heb meer dan genoeg over om eindeloos te klagen! Ja, Manuel vraagt me echt mee voor de gezelligheid 😉

Ik ben nog steeds (of opnieuw) bezig met afvallen, dus misschien komt het dipje daar ook een beetje van. Zelf zie ik het eigenlijk niet, maar er zijn al veel kilo’s af intussen. 7,5 Kilometer binnen 3 kwartier. En dan kan ik weer plaatsnemen achter mijn burootje!

‘s Avonds hoeft ik nu nog maar anderhalf uur te fietsen. Dat is een -soort van- te overzien. Ik ga de Vulcano Climb route doen in Watopia. Ook nu ligt een licht laagje verveling overheen. Ik app met Joyce en met Vincent, maar die reageert niet. Ik trap gewoon door en blijf in de lage hartslagzone hangen. Ik voel me net zo grijs-zilver als mijn fiets en shirt. Bij de vulkaan begint het te stortregenen. Ik blijf droog! En dat terwijl het buiten ook regent. Joyce wil wel met me ruilen als ze ook virtueel de hond kan uitlaten!

• 

• 

• 

• 

Het klimmen is een dingetje in de lage hartslagzone. Een traag geduldspel zullen we maar denken. Naar beneden krijg je de kilometers weer terug, hou ik mezelf voor. Als de route klaar is, zit de tijd er nog lang niet op! Ik ga nog even verder naar de vlakke gebieden en dan komt in me op dat ik de route langs de warmwaterbronnen en de dino’s altijd in 1 richting heb gedaan. Daar ga ik verandering in brengen! De route is zo ook leuk.

• 

• 

• 

• 

Het is wel langer dan ik dacht en ach- nu wil ik de 40 kilometer ook volmaken! Dat gaat niet helemaal lukken binnen anderhalf uur. Vincent komt me nog even vermaken met een gitaar. Ik doe uiteindelijk 95 minuten over de 40 kilometer en dan ben ik weer in de stad waar ik begon. Ik heb flink mijn best gedaan, ook al is de twee uur niet gelukt! Maar… ik heb wel weer slecht voor mezelf gezorgd. De Garmin badge voor fietsen in kwartaal 1 heb ik binnengehengeld.

• 

• 

Ik heb deze maand al 230 kilometer gefietst! Daar schrik ik zelf een beetje van… Het is namelijk pas de tiende! Voor de maandbadge van Garmin nog 20 kilometer, voor de maandchallenge van Zwift nog 70 kilometer, voor de Trispiration Challenge nog 120 kilometer en ohja, ik wil ook graag binnen een half jaar level 20 halen in Zwift. En dan zijn er nog een paar badges die ik graag wil binnenhengelen, zoals 365 dagen het doel halen van de Apple Watch. Tot slot wil ik graag lekker hardlopen met Joyce. Misschien heb ik juist wel iets teveel doelen ?

Donderdag 11 maart R U S T ?

Nou ja, een uur wandelen met Rob in de avond is gewoon lekker rust voor mij! Heb ik wel het rode doel van de Apple Watch en ik ben lekker buiten geweest.

Vrijdag 12 maart. ? & ? rondom IJsselmuiden en Kampen

De conversatie gaat dan ongeveer zo: “Hé Joyce, zullen we gewoon een keer verhard gaan lopen?” “Ja hoor, maar dan wel een flink eind, een halve marathon ofzo.” “Ik wil in Overijssel lopen, maar dan 10 kilometer, dan splits ik ‘m wel” “Leuk! Dan gaan we naar Kampen, want dat is zo’n leuke Hanzestad!“
Op een zonnige zondagmiddag gaat het dan zo. En dan maakt Joyce een route. Over de fietspaden, over een onverhard pad (we kunnen het niet laten), onder de poorten door en langs de uiterwaarden van de IJssel. We rijden naar Overijssel en om half 11 horen we het carillon van de kerk als we door het zonnetje en het vriendelijke stadje lopen langs de oude poorten.

We steken de brug over richting IJsselmuiden. Nu moet mijn schoonmoeder maar even een stukje overslaan, want die komt uit deze regio, maar ik heb er niet zoveel mee. Joyce is gek van de Hanzesteden, maar mij boeit het niet echt. We lopen dan ook langs de grote weg langs IJsselmuiden.

Stiekem denken Joyce en ik allebei dat een halve marathon verhard zonder zand en met als enige hoogtemeters dat bruggetje zo zwaar niet kan zijn… Dat komt omdat we de eerste kilometers ook nog eens wind mee hebben en omdat er zelfs een waterig zonnetje aanwezig is. Ik denk echt nog even dat ik me met mijn regenjasje te warm heb aangekleed… Ik dartel bijna om Joyce heen, zo gemakkelijk gaat het bij mij! Dat is een nadeel voor Joyce wiens tempo iets lager ligt normaal. “Wie gaat er nu hardlopen”, roept een schooliertje op de fiets, “zit er een draadje los ofzo”. We pikken het maar op als compliment, maar wij hebben dan ook wind mee en zij heeft wind tegen. Zo nu en dan ga ik er een kilometertje vandoor, maar ik haal Joyce elke keer weer op. Na 7 kilometer gaat Joyce even wandelen en stuurt ze mij vooruit, dat ik de tien kilometer op eigen tempo kan vollopen. Ik moet zeggen: eitje, want ik heb wind mee. We komen op een prachtig single pad onverhard langs het water en de kassen en ik geniet enorm! Het licht is fantastisch en de wind komt van opzij.

• 

• 

• 

• 

Ik loop de 3 kilometer nog te denken; ‘ik krijg het weer iets te warm, maar dadelijk hebben we wind tegen. Hopelijk gaat het niet dan ook nog regenen.’ Op 9,5 kilometer keer ik tegen de wind in en ik realiseer me direct waardoor het komt dat ik de tien kilometer net niet in een uur zal redden! Ik ploeg tegen de wind in en keer om om Joyce op te halen. Ik stop mijn horloge op 10 kilometer in 1 uur en 44 seconden. Nu kan ik voor de jaarcompetitie van Trispiration de 10 kilometer in Overijssel afvinken! Ik pik Joyce op, die nog meer moeite heeft met de wind. En dan begint de regen. Ik dacht het al, maar het is veel heftiger als ik kon verzinnen toen ik wind mee had!

Zwaar. Gewoon heel zwaar. Ik loop stukjes vooruit, want Joyce heeft het nog zwaarder. Dan haal ik haar weer op. Het is echt afzien. Ademhaling proberen onder controle te houden en afkoelen. We lopen aan de andere kant van IJsselmuiden. De weg is minder druk, maar wat is dit buffelen! Doorweekt raken en zó koud. Mijn handen veranderen langzaam in ijsklompjes. Het gaat niet meer snel, maar dat is niks erg. Mij deert vooral die vreselijke kilte. En als ik het al koud heb, dan bevriest Joyce! Gelukkig komen we geen bushalte tegen, want misschien waren we dan wel ingestapt! Rennen, wandelen, rennen, wandelen. Zo intens kil! Veel te bepraten hebben we niet, maar ik probeer de moed er in te houden.

Ik ga er soms een kilometer vandoor, om te kijken of me dat nog lukt. Dat wel, maar niet heel erg van harte eigenlijk. Dan voelt het alsof ik Joyce alleen laat. Maar ik krijg het er wel ietsje warmer van. Ik denk dat het meisje van het draadje-los van daarstraks misschien wel gelijk heeft. Het is helemaal niet zo leuk om tegen de wind en regen in te lopen. Zeker niet als we ook nog langs een drukke weg komen te lopen. Gelukkig wordt het daar langzaam aan droog. Al spetten de voorbijrazende vrachtwagens ons nog steeds nat(ter). We lopen weer samen. Omdat mijn route in tweeën is gehakt, is het lastig te bepalen hoe ver we precies zijn. Dan gaan we de dijk langs de IJssel op. Het is weer droog en meteen ook leuker.

• 

• 

• 

Langs de uiterwaarden gaan we ook meteen nog een stuk onverhard lopen. Het is echt mooi met de bruggen en het water en de rivier. We zien een ooievaar. Ik geniet hiervan, behalve van de modderige ondergrond dan. Ik loop er weer vandoor tot onder de brug. Dan ligt mijn tijd onverhard meteen een stukje lager!

Er komt zo nu en dan zelfs een mager zonnetje door en dan is het zicht op Kampen erg mooi!

• 

• 

Na bijna 2 en een half uur lopen we weer over de brug (maar nu aan de andere kant) Kampen in. We hebben ons lelijk vergist in deze halve marathon! Dat verhard zoveel gemakkelijk zou zijn is ijdele hoop gebleken 🙂 We lopen over de kade en onder de poorten door en langs de kerk.

• 

• 

• 

• 

Ik heb netjes mijn gels opgemaakt op kilometer 5, 10 en 16 en ik heb op het einde nog 2 winegums genomen. Redelijk goed verzorgd dus! Ik loop zoals gewoonlijk meer dan Joyce, maar ook zij loopt de halve marathon uit en sneller dan ze op kilometer 13 had kunnen vermoeden! Langzamer dan Egmond, maar daar hadden we ook wel lekkerder weer! Ik loop in totaal 22,5 kilometer.

• 

• 

Al mijn kleding is nat. We kleden ons om in de auto en leggen in lekker warme joggingbroeken een aantal bezoekjes af. Het regent buiten gelukkig nog harder door! Daarom wil Vincent liever niet gaan lopen zoals wel op zijn schema staat. Hij vroeg gister al of ik mee zou gaan, want hij moet heeeeeeeeel traag lopen. Toen het droog werd stond ik voor keuze: nu douchen of nog een keer (nog langzamer) lopen. Het werd dat laatste. Vincents zones kunnen bijna niet goed staan, want hij moet zoooooo langzaam dat het eigenlijk wandelend nog lastig is.

• 

• 

Voor de foto zetten we allebei onze meeste neppe lach op, want er was echt geen hol aan. Geen ‘hollen’ aan zelfs, want we gingen heel regelmatig wandelen. Wel alle tijd om te kletsen en uitgebreid de dag door te nemen. Echt erg vond ik het ook niet, want het ging mij ook maar net.

We hobbelden de 40 minuten vol en Vincents voorspelling dat het nog geen 4 kilometer zouden worden kwam bijna uit… Het werden er 4,5. En toen nog een kilometer naar huis, maar ik was intussen zo hongerig en klaar met hardlopen dat dat niet aan 1 stuk door hardlopend meer lukte. Dus ik heb vandaag 28 kilometer gelopen. In 4 tempo’s, in 3 delen, in 2 provincies; maar wel op 1 dag!

Zaterdag 13 maart Fietsen op hoge cadans ? en wandelen ?‍♀️ ?‍♂️

Het stormt weer buiten en het hagelt van tijd tot en soms komt de zon erdoor. Ik hoeft niet veel te doen vandaag. Boekje lezen, in bed blijven liggen, Candy Crush spelen, de kattenbakken schoonmaken en dan ben ik wel zo’n beetje klaar. Nu zou je denken dat ik toch iets moet voelen van 28 kilometer hardlopen, maar nee. Mijn voeten zijn wat gevoelig, maar verder is er geen spiertje wat ook maar enige reactie geeft. En ik heb trek, maar deze dag lijn ik nog door. Wat moet ik dan nog doen?! Dan ga ik maar fietsen. Uit een soort van verveling. Ik heb een cadans opdracht staan van 5 kwartier. Why not… Ik wil misschien tegelijkertijd wel Discovery kijken, maar dat werkt niet zo bij het fietsen. Ik moet eerst een kwartier op een cadans tussen de 80 en 85 fietsen en daarna 6 keer 7 minuten een cadans boven de 85 aanhouden en 3 minuten pauzeren (qua cadans). Ik laat Zwift de route bepalen! Dat ben ik na de eerst Hilly Loop al zat, dus ik kies zelf een beetje een rondje. Dit is geen dag om records te breken, maar ik fiets lekker door.

• 

• 

• 

Om de vulkaan (NIET naar boven) en rondom Downtown. Ik maak het rondje vulkaan af en span me even in om derde te worden. Ik trap maar raak. Het lukt me uitzonderlijk goed om de cadans boven de 85 te houden! Zelfs in de rust blijft ‘ie dan boven de 80. En weet je; qua tempo gaat het ook wel prima eigenlijk! Ik fiets een beetje om de drukte heen.

• 

• 

• 

Voor mezelf had ik bedacht dat 4 keer 7 minuten genoeg is, maar ach- ik ken mezelf en als ik dan toch bezig ben, maak ik het ook af ook. In een uur fiets ik 27,5 kilometer en ik ga door voor de 30 kilometer en daarna ook nog voor de 35 kilometer. We zijn er nu toch en ik had er na een half uur al tabak van, maar toen ging ik ook door!

• 

• 

• 

En dan klaart het een beetje op. Ik heb een punt verdient voor het fietsen omdat ik al (meer dan) 250 (!) kilometer heb gefietst deze maand en ik wil de wandelbadge ook halen. Rob gaat lekker mee wandelen naar de Plus via een flinke omweg. Het blijft droog en we scoren boodschappen om morgen lekker wel te kunnen snoepen!

Zondag 14 maart. ?‍♂️ uit verveling over de ? en zwemmen ?‍♀️

Al die weekend dingen zoals de was en schoonmaken en uitslapen en een boek lezen, heb ik allemaal gedaan. We hebben gebouwd met de Lego en de belasting is ook weer op de hoogte van onze situatie. Tja, wat dan? Vincent is de 3d printer aan het testen op de kamer waar ook de fiets staat en we zullen elkaar gezelschap houden. Hij zoekt een route uit voor me. Mountain 8 heet ie. Ja, wéér de berg! Ik stap op en zal wel zien of ik 35 kilometer kan fietsen om weer ‘thuis’ te zijn in onze virtuele maart-challenge.

• 

• 

• 

• 

De cake staat in de oven, de M&Ms bij de hand, Vincent haalt de dobbelstenen, de muziek staat aan en ik moet omhoog ploeteren. Ik had mijn PR kunnen verbreken, maar mijn route leidt me ook nog langs de hooggelegen radio toren. Vincent wint 2 keer van me met Yatzee. Vincent print een Pokemon en ik fiets maar verder. Het is een beetje onrustig allemaal! Ik ga weer naar beneden en heb intussen de route maar eens bekeken. Zo fietsen we door.

• 

• 

Vincents Pokemon is af, er zijn twee stukken cake op en de spullen van yahtzee zijn weer opgeruimd. De rust keert terug. Ik maak de route af, die iets langer duurde dan ik dacht, maar er zitten wel dik 600 hoogtemeters in.

• 

• 

• 

Dan fiets ik nog een paar kilometer verder om de 300 kilometer in de maand vol te fietsen. Voor de maart-challenge ben ik weer lekker thuis! De andere helft van de maand rijd ik wel weer naar Veldhoven terug! Ik pak snel mijn zwemspullen en dan rijden we naar Amsterdam.

Even over vijven springen Vincent en ik het water weer in, in wetsuit. Ik ga nog maar eens proberen om 2000m te zwemmen. Het gaat lekker! Mijn hele lijf zwemt mee, en zelfs mijn benen doen zo’n beetje wat! Het gaat wel lekker, maar na een kilometer (in iets van 21nogwat, dus dat moet me redelijk lukken vandaag) wordt het wat onrustig in de baan, met mensen die opeens vertragen of oversteken uit een andere baan. Ik zwem alleen maar op en neer en moet dat vol blijven houden, dus doe niet zo lastig!

• 

• 

• 

Vincent zwemt minder fijn- kunnen we dat niet eens afstemmen?! Na ongeveer 1600 meter gaat het minder goed. Ik heb niet meer zoveel zin, mijn linkerteennagel doet zeer en de cake ligt niet zo lekker. Ik moet nog 4 keer op en neer. Het wordt rustiger, maar ik haal het nu echt uit mijn tenen! De laatste baan is simpelweg aftellen.

• 

• 

Maar het lukt me wel weer! Het omkleden went intussen ook, maar dat blijft koud. Omdat vandaag de grote cheatdag is qua dieet eten we patat en gaat de cake op!

Zag ik het halverwege de week niet meer zo zitten, ik heb toch dik 12 uur gesport. Wandelen telt niet mee vind ik ? Ook dat wist ik stiekem halverwege de week wel, maar soms is het zo fijn om even te mokken! Ik sport omdat ik het leuk vind, omdat ik me anders verveel en omdat het goed is voor me, want ik word er blij van.

Maandag 22 februari. Een rondje buiten fietsen om de Oostvaardersplassen heen – het is pas februari! ?‍♀️ ?‍♂️

We moeten helaas alweer het huisje uit. Alles snel ingepakt en -niet onbelangrijk- een ander wetsuit besteld, want degene die ik wilde was er niet meer. We rijden terug naar Almere en zijn voor de lunch alweer thuis. Even later ligt alles weer op de vertrouwde plek. En dan is het nog lekker weer. Dus ik ga BUITEN fietsen samen met Vincent. Mijn plan is al meteen om de Oostvaardersplassen rond te gaan. Het is weer even wennen, dat je zelf moet sturen en dat je fiets zo licht lijkt… Vincent heeft het er helemaal moeilijk mee en moet echt even hernieuwd kennis maken met zijn fietsje. Maar als ik zeg dat we op de dijk naar rechts zullen gaan, gaat hij wel mee! We gaan ieder even eigen tempo en Vincent raast er vandoor. Ik heb niet zoveel haast…. Het is een beetje alsof ik hier pas nog was! Ik merk dat ik mijn horloge nog niet heb aangezet. 10 Kilometer te laat! We hebben genoeg andere klokjes, dus ik kan het straks wel bijstellen. We komen op de Knardijk. Ik moet vandaag voor de fotochallenge een ANWB paddestoel fotograferen, maar die hebben we hier niet, dus volstaat het fietsbordje. Van Zeeland naar Flevoland.

Ik zie narcisjes en sneeuwklokjes staan die ik wil fotograferen. Ik stop er voor en Vincent zegt een paar meter verderop: “mama, kom hierheen, maar stil, kijk daar!” Daar staat een hertje te grazen! Het hert kijkt niet op of om vanachter zijn veilige hek.

• 

• 

• 

• 

We fietsen naar de sluizen. Het is prima fietsweer! We kijken even bij het bankje, maar echt- het is allemaal nog precies hetzelfde als een paar maanden geleden! Alhoewel hier een week geleden nog ijzel lag… Dan fietsen we weer terug naar het Kotterbos en via het Schanullekesluisje weer naar huis. Zitten de eerste 35 kilometer buiten er weer op!

• 

• 

‘s Avonds begin ik met een serie yoga-minuutjes. Ik zoek iets voor mijn heupen om die los te houden. Het werkt wel goed! Ik slaap beter door. Of dat ligt er aan dat het weer een vertrouwd matras is.

Dinsdag 23 februari. De ? lunchloop om ? vijf uur

Tussen de middag zou ik met Manuel gaan lopen, maar hij wacht op een pakje en ik heb genoeg werk. Dus we stellen het uit. Naar de middag. Om 5 uur gaan we weg. Lekker dat het dan nog licht is! Ik moet iets typisch van Almere fotograferen. De rode flats heb ik bedacht. Dus we lopen naar de Trekweg.

En door het bos daar. Het tempo blijft de hele tijd best hoog liggen. Ik vind 5:40/5:50 namelijk best netjes als je daarnaast ook nog eens kunt kletsen (ik). We lopen 9 kilometer en in de wijk loop ik de tien kilometer vol. Binnen een uur. Mijn wetsuit is bezorgd en als ik het met veel moeite aan heb, blijkt het precies de goede te zijn die ik in eerste instantie had besteld!

Woensdag 24 februari. Onverharde wegen in het Kotterbos ? , fietsen ?‍♀️ in New York en yoga ?‍♀️ met de ?

Deze keer valt de lunchloop van Manuel en mij wel tijdens lunchtijd. Ik moet onverharde paden fotograferen. Dus- hoeveel wil je er?! We gaan naar het Kotterbos. Lekker veel onverhard en slingeren. Nadeel van de lunchlopen is dat het wel allemaal bekend terrein is. Ik loop vandaag niet zo gemakkelijk. Ik wilde graag harder dan ik eigenlijk kon.

Onverharde paden waren er meer dan genoeg. Uiteindelijk viel het tempo wel mee zo rond de 6 minuten. Maar de tien kilometer maakte ik echt niet vol, ik was er klaar mee na negen!

Op dinsdag blijft het niet bij een ‘loopje’. ‘s Avonds ga ik nog de Tacx op voor een FTP training. Ik meld me in New York. Ik ga wat tempo afwisselen. Trappen en trappen en trappen is de leus.

• 

• 

• 

• 

Van poortje naar poortje! Ik doe gewoon mijn best. Het went al behoorlijk. En mijn FTP stijgt door. Net als mijn VO2max! Na de fietstraining kom ik nog even bij met een yoga-sessie. Samen met de kat die om me heen slingert.

Donderdag 25 februari. Rustdag ?‍♂️ ?‍♀️ wandelen

Tussen de middag wandel ik lekker met Rob naar de winkel voor brood en melk. Vincent blijft thuis op een pakje wachten, zo blijkt. Een pakje voor mij! De lieve schat heeft een theemok voor mij laten bedrukken om bij te komen van het sporten. Echt superlief! Als hij op de baan traint, wandelen Rob en ik langs de Vaart. 6,6 Kilometer in 65 minuten. Ik noem het een rustdag, hahahahaha. De foto-opdracht had ik namelijk maandag al voorzien:

Vrijdag 26 februari
De Schoorlse duinen samen met Joyce ?‍♀️ ?‍♀️

Als we Schoorl binnen rijden (het is toch elke keer weer verder als ik denk) blijkt het er hartstikke druk! Wel vinden nog net een parkeerplekje en dan doe ik net als Joyce een korte broek aan. Rugzakje ophijsen en dan zo snel mogelijk de drukte uit! Zoals bekend van Schoorl ga je altijd meteen omhoog. Eerst langs de dagjesmensen over het pad, daarna De Trap.

• 

• 

Het uitzicht boven loont, maar ik hou nog wat last van alle kinderen, wandelaars en andere bezoekers. Dan gaan we het bos in en het zand over. Weg mensen. Ik loop wel lekker eigenlijk. Geen haast, geen moeite. Joyce is nog aan het bijkomen van de trap en het zand. Ik weet dat de eerste 7 kilometer omhoog en omlaag zullen zijn. Die instelling staat dan aan.

• 

• 

Zie jij Joyce ook denken: “wie heeft deze zandroute uitgezet….” Dat heeft ze gelukkig zelf gedaan! Het uitzicht op de zee na een kilometer of 6 belooft beterschap. Dan komen we over de weg te lopen. Ook niet erg. Kan ik even aanzetten en kijken wat er in mijn beentjes zit. Ik heb mezelf beloofd om elke 5km een gel te nemen, anders mag ik geen pannenkoeken vanavond. Dat werkt goed en mijn benen lopen lekker op de gel. We komen bij het strandtentje en passeren we een heerlijk duinmeer. Het weer is prima: zonnig en niet te warm of te koud. Zelfs niet in korte broek!

• 

• 

Daarna gaan we het strand op. Het is eb en we hebben wind mee. Dus hard zand en het beetje wind nemen we gewoon mee. De blauwe lucht en de vriendelijke golfjes maken het compleet. Tja, het is wat druk, maar niet hutjemutje.

• 

• 

• 

Dan ga ik er vandoor. Ik pak gewoon voor een kilometer mijn eigen tempo om eens te kijken waar dat ligt. Daarna haal ik Joyce natuurlijk weer op! Ik kom zonder blikken of blozen op 5:40 uit. Ik weet niet of ik dat 30km zou volhouden, maar zo 1, dat wel. En dan maken we een kilometer vol aan foto’s van het schuim, de branding en de pier.

• 

• 

• 

• 

• 

Ik pak ook nog een keer 2 kilometer en Joyce hobbelt intussen gewoon door. We zijn pas op de helft, dus het lijkt mij niet verstandig om nu natte voeten te gaan halen. Na een kilometer of 15 verlaten we het strand. Terug de duinen in! Zo komen we weer langs het Zeehuis. Daar waren we al een keer eerder tijdens onze trektochten langs de kust. Nu is het een stuk zonniger en een stuk drukker!

En we gaan weer door richting het Koepeltje van Tabor. Deze keer nemen we ‘stiekem’ de verharde weg, want het ruiterpad is ons te gortig. Het uitzicht is (wederom) overweldigend mooi.

• 

• 

• 

• 

Het is ook erg afwisselend: het ene moment zand en een paar minuten later staan we weer op de bosgrond. Gaan we weer omhoog en over de wortels omlaag. We komen bij het Koepeltje en vanaf daar is het weer omhoog. Het is hier best druk. 1 Ouder echtpaar moppert op ons dat wij half achter elkaar lopen. Rare mensen – die moeten misschien niet naar buiten gaan op een vakantiemiddag. Op het smalle single pad stappen veel mensen voor ons opzij. Er zijn ook heel vriendelijke mensen die ons aanmoedigen en bewonderen. We komen onderweg mooie dingen tegen: een prachttekst op een bankje, heerlijke wegen en lichtval en mooie bomen.

• 

• 

• 

En zo zit de halve marathon er alweer op. Ik heb er 2 uur en 3 kwartier over gedaan. Ik denk dat ik de laatste 9 kilometer wel haal voor een totaal binnen de 4 uur, maar dat is geen must. We komen langs een uitzichtpunt, waar we natuurlijk even naar boven gaan!

• 

• 

• 

En dan weer zand-zand-zand. Het blijven toch duinen! En dat zand vertraagd. Zeker als het klimzand is. Maar het is echt mooi!

• 

• 

Zand naar beneden is ook zo gaaf! Behalve alles wat meelift in je schoenen, maar he: daarvoor ben ik in de duinen! Dan zie ik de hoge duin. Hier waren we 5 jaar geleden ook en toen moest en zou ik ook naar boven. Tja… Nu ga ik dus ook. Dan maar geen 30 kilometer in 4 uur.

• 

• 

Dat moet dus op handen en voeten! Maar Joyce is de echte held in deze: 5 jaar geleden wachtte ze wel en toen had ze nog geen 25 kilometer erop zitten. Nu komt ze boven hoor! Het is boven ge-wel-dig.

• 

• 

• 

We gaan beneden langs het meer. Daar is het dan weer druk, maar we hoeven nog maar een paar kilometer. En die ga ik met natte voeten doen! Prima dipplek inderdaad.

• 

• 

• 

Ik ga het niet helemaal halen binnen 4 uur, want Joyce heeft het niet meer gemakkelijk. Meestal is het omgekeerd en leeft zij de laatste kilometers op, maar deze keer helpt de Mars ook niet. Dan wandelen we toch lekker! Als het niet zo druk is, vind ik dat niet erg. Zo zijn we opeens weer in het verlaten bos.

• 

• 

Via een kleine slinger staan we vrij plotseling weer in Schoorl bij het overvolle buitencentrum. Ik heb netjes mijn gels genomen en ik heb 31 kilometer gelopen. Joyce zit ook op de dik 30. In de drukte kleden we om. Dat hebben we toch maar weer gedaan! Schoorl kan wat mij betreft voorgoed de ijskast in, ik ben hier nu meer dan vaak genoeg geweest.

zaterdag 27 februari. Rommelig fietsen in Frankrijk ?? en Onverwacht zwemmen ?‍♀️
Ik heb een beetje last van vermoeidheid, maar voornamelijk van hoofdpijn. Meestal kan ik op zo’n dag als gister al niet bijgedronken krijgen, maar met die afstanden helemaal niet. Spierpijn ken ik niet. Ik stap op de Tacx en ga een rondje door Frankrijk uitfietsen. Na een paar kilometer in Zwift kan ik trappen wat ik wil, mijn tempo valt helemaal weg. En ik heb nog wel zo’n mooie tijdritfiets! Ik moet alles opnieuw opstarten. In de tweede poging gaat het beter.

• 

• 

• 

• 

• 

Ondertussen luister ik de podcasts van Trispiration. Bij geen 1 hou ik het vol om de hele aflevering af te luisteren. Al die andere geweldige mensen…. Ik ben maar een watje die ‘slechts’ 400km per maand fietst en het net niet haalt om 200 kilometer te lopen. Ik heb geen grootste doelen en wedstrijden staan. Ik doe gewoon een beetje wat ik leuk vind.

En dan blijken er nog kaartjes te zijn voor het zwemmen in het Mirandabad! Die pikken Vincent en ik snel in en om 5 uur staan we aan het Mirandabad in (het oude) wetsuit.

Ik wil toch nog een keer proberen om 2000m te zwemmen. Vincent zal in blokken van 500m met me meegaan. Het is even flink koud, maar ik ben al halverwege de baan als ik gewend ben. Ik weet nog hoe het moet met zwemmen! Gelukkig maar. Ik ram er snel 500m doorheen en dan komt Vincent achter me aan. Ik hou het nog 500m vol en dan lap ik mijn horloge. Een kilometer in 21 minuten, dus het moet lukken! Vincent trekt mij nu. Dat scheelt wel. Na 400m merk ik dat mijn horloge stopt met tellen! Verdulleme. De Apple Watch loopt ook mee, maar ik heb geen tijd om uitgebreid te gaan kijken nu. Vincent houdt het 500m vol. Dan ga ik weer voorop en hij achter me aan, voor zolang hij wil. Het is prachtig met het zonnetje dat ondergaat. We hebben al regen, sneeuw en donker gehad, maar gewoon zon nog niet!

De laatste banen zijn zwaar, maar ik weet zeker dat ik goed heb geteld. Na 1950 meter moeten we het zwembad uit en maak ik de baan af. De Apple Watch geeft ook 2000m aan en ik heb het zeker gehaald!

• 

• 

Zondag 28 februari. De eerste koppeltraining van 2021 ?‍♀️ ➕?‍♀️

‘s Middags gaan Vincent en ik samen fietsen, nu het nog kan buiten. De mist is weggetrokken en ik doe een halflange broek aan. Vincent komt in een korte broek. Hoe wij ook waarschuwen dat het kil zal zijn, ‘onder de overkapping is het warm, dus buiten ook’, is zijn redenatie. Dat dat niet zo is, voelt hij al snel. Ik heb het zelfs koud! Zeker in de schaduwen. Op de dijk is zon en zal het warmer zijn. Hopen we. Het is overal druk en we moeten veel om wandelaars heen cirkelen. Vermoeiend. De dijk is een misrekening qua zon. Daar is het nog wel mistig! En dus koud. Vincent krijgt het niet warm. Hij is van de route, maar we gaan nu snel via het Wilgenbos terug.

• 

• 

Dat daar wel de zon schijnt, helpt niet meer eigenlijk. Ik ga wel lekker en hou de cadans zo hoog mogelijk. Over het sluisje en dan wil Vincent gewoon terug. De route hou ik tegoed! We fietsen terug naar huis en Vincent is met 15 kilometer thuis. Ik ga een rondje extra. Via het Kotterbos (ook onrustig) en de bruggen over naar de Ibisweg. Daar heb ik wonderwel wind mee en ik kan het gemiddelde tempo wat ophalen! De weg terug naar Almere tegen de wind in, is aanzienlijk killer weer. Ik maak 31 kilometer vol. En dan zet ik de fiets weg en wissel de schoenen om. Op voor 3 kilometertjes hardlopen! Dat heb ik een tijd niet meer gedaan en auw- wat voel ik dat! Ik doe er even over om mijn ademhaling onder controle te krijgen. Mijn voeten zijn te koud om iets te voelen en mijn spieren roepen alleen maar ‘stop!’. Dat doe ik natuurlijk niet. De eerste kilometer gaat in 5:23. Hoe dan?!?! Ik ga door over de onverharde paden. Heb ik een excuus als ik wat vertraag.

• 

• 

Maar dat vertragen is niet echt “im frage”: 5:21! Het moet niet gekker worden. Nog 1 kilometer en ik kom er een beetje in. Jammer dat er ook nu wandelaars zijn die me helemaal niet horen. Ik slinger er omheen. Weg hier, want ik ben op weg naar huis. Ik loop onze straat door en ik heb het warm. Nog een kilometer erbij in 5:16 en dan heb ik mezelf genoeg bewezen dat ik het nog kan!

• 

• 

Deze maand (die maar 28 dagen heeft) sluit ik weer af met 450 fietskilometers en ‘maar’ 180 loopkilometers. Ik heb slechts 2 keer gezwommen, maar daarentegen ook geschaatst! Het wandelen telt niet echt, maar er zijn bijna 60 (!!) kilometers weggewandeld. En dan heb ik me ook nog aan de yoga gewaagd! Blijft er alleen 1 vraag: waar train ik eigenlijk voor? Er staan nul grote wedstrijden in 2021. Nog niet eens een halve triatlon. Ik train omdat ik daar meer energie van krijg en omdat ik het leuk vind. Het stikt van mijn eigen ‘kleine’ doelen: de rode ring van de Apple Watch 365 dagen onafgebroken vol krijgen (nog een maand te gaan), 500 punten halen bij Garmin (nog 58 te gaan), afstanden lopen (nog heel veel en ver te gaan), provincies afstrepen met 10 kilometer-loopjes (nog 8 te gaan in 4 maanden tijd), 300km fietsen in Zwift (elke maand weer) en voor Trispiration virtueel op en neer naar Veldhoven gaan fietsen… Genoeg te doen!

Maandag 1 maart Virtueel op weg ?‍♀️ naar Veldhoven (en terug)

Voor de Trispiration uitdaging van maart moet je minstens 100 kilometer fietsen. Buiten, binnen, in hoeveel etappes: dat mag je allemaal zelf weten. Nu is mams deze maand jarig en ik ga naar Veldhoven fietsen. Qua afstand is dat 150 kilometer, dus ik vermoed zeker dat ik ook nog terug zal kunnen fietsen.

Mijn trainer is nog ziek, dus ik heb geen nieuw schema gekregen. Ach, dan ga ik deze middag maar alvast op weg naar het zuiden! Maar dan in Zwift. Ik heb even gekeken en ik kan na 33 kilometer overnachten in Hilversum. Route uitgezocht en gaan!

• 

• 

• 

• 

Ik zit op de verkeerde fiets, want deze is eigenlijk wat te zwaar. Maar ik trap gewoon door. Een dikke drie kwartier. Dan stap ik af bij het restaurant thuis en neem ik pauze. Na het eten kom ik terecht in zwaar weer.

• 

• 

• 

Ik maak de route af en rij door tot ik op 33,3 kilometer zit. Mam! Ik kom er aan hoor! 😉

Dinsdag 2 maart Lunchloop ?‍♀️?‍♂️ en wandeling ?‍♀️?‍♂️ in de voorjaarszon ☀️

Tussen de middag ga ik hardlopen met Manuel. We hebben niet echt een plan. Ik begin in elk geval maar heel rustig en dat voelt prima. Manuel moet er ook even inkomen en de tweede kilometer gaat al iets sneller. De zon schijnt lekker en we lopen achter de kassen langs. Ze zijn bomen aan het snoeien. Boven ons hoofd! Kilometer 3 gaat in mijn standaardtempo van 5:40 en dan is Manuel klaar voor een versnelling. Ik niet. Maar ik loop kilometer 4 mooi in 5:34. Tja, dan moet kilometer 5 ook maar sneller. Dan kan ik niet meer kletsen hoor! 5:17. Ik moest er even voor doorwerken, maar nu ga ik weer langzamer!

• 

• 

Manuel versnelt nog een keer. Na kilometer 6 ontbreekt mij de zin. Totaal. Ik heb eigenlijk nergens meer zin in. Dan kan ik het beste doorrennen, want ik heb geen zin om te wandelen (duurt te lang), geen zin om te rennen (kost teveel energie), geen zin om te eten (want mijn tand is raar) en ik heb trek (want ik heb nog maar 1 bakje yoghurt op). Kortom: ik ploeter lekker verder! Het uitzicht blijft wel mooi, maar ik ken iedere steen van het pad. Manuel versnelt nog een stuk, maar bij mij zit er weinig meer in.

• 

• 

Manuel rent zelfs nog een keer de brug op – hard- en ik sukkel er achteraan met tien kilometer per uur. Ik glimlach nog even voor de foto en dan terug naar huis graag! Ik heb zelfs geen zin om de tien kilometer vol te maken en ben helemaal content met 9,3 kilometer en een gemiddelde van 5:51.

Na het werken ga ik samen met Rob een stukje wandelen. We zijn niet de enigen op deze mooie avond. Het zonnetje kleurt alles goud! Het is mooi en lekker buiten.

Woensdag 3 maart Rondjes trappen ? in Parijs.

Tijdens de lunch gaan Rob en ik zo vaak mogelijk een stukje wandelen. Even een frisse neus, bijkletsen en gezond blijven. In de avond stap ik op de fiets. In Zwift. Ik heb even geen schema, want de trainer is nog niet 100% fit, dus ik pak een FTP training van 27 januari erbij. Ik ga naar Parijs vandaag. Dat zijn hele saaie rondjes over de Champs Elysees. Maar als ik (heel) hard moet fietsen en daartussen rust heb, vind ik dat saaie niet zo erg. Al had ik wel eerder moeten kijken, want dit was een heftig traininkje… En Parijs is minder vlak als je zou denken… Tot slot heb ik tegen dat ik op de tijdritfiets zit, die zwaarder is, wat ik elke mini-beklimming voel.

• 

• 

In de hoge zones ga ik zo op de max dat Parijs niet meer is dan een collectie vage vlekken…. Wat zijn de rustpoortjes dan welkom!

• 

• 

Ik fiets in een hemdje, maar ik heb het toch warm! Vandaag ga ik bij een paar meiden van Trispiration in Utrecht langs (virtueel natuurlijk) dus ik moet nog een stukje verder als ik de training van 15km heb voltooid. Ik wil net ten zuiden van Utrecht uitkomen, in verband met de vervolgplannen. Dus ik ga het rondje over de Champs Elysees ook nog omgekeerd doen. Dan hoeft ik NOOIT meer in Parijs te komen! Ik fiets er nog 10 kilometer bij.

• 

• 

• 

Ik ben al 58 kilometer onderweg naar Veldhoven.

Donderdag 4 maart Een wonder! Ik heb een rustdag! Het enige wat ik doe is een stuk wandelen met Rob.

Vrijdag 5 maart. Duurrit in Watopia ? + ⛰ – The Pretzel (zo heet de route)

Op deze dag heb ik een lange fietstocht gepland. In Watopia. Als ik dan toch virtueel moet fietsen, dan wil ik wel eens proberen of ik 100 kilometer kan fietsen. Ik beloof niks, ik verwacht niks en tussendoor zal ik zeker pauze nemen! Er zit geen druk achter. Wat niet lukt, lukt niet. En dat geeft mij rust. Ik pak de route die The Pretzel heet. Die gaat 2 keer de berg over en heeft meer dan 1000 hoogtemeters, maar ik ga zo niet door de jungle! Ik ga op het racefietsje. Muziekje aan. De komende uren hoeft ik niet na te denken over de route, alleen maar trappen en dat op zo’n hoog mogelijke cadans. Maar weet je wat het moeilijkste is? Verveling. Wat moet je doen al die uren op de fiets? Kijken naar de TV en de route is leuk, maar uuuuurenlang? Mijn zus kan ik vanmiddag pas bellen. Dan heb ik het! Ik neem Joyce mee! Virtueel ga ik haar op de hoogte houden. Leuke woordspeling: op de hoogte houden met zoveel hoogtemeters!

Ik ga Joyce aan het appen. Zo maak ik foto’s onderweg, ben ik ergens mee bezig én schrijf ik tegelijkertijd zo’n beetje de blog! ?

Ik ben iets langzamer boven dan mijn PR. Dat ligt onder 40 minuten. Ik zit er vandaag boven. Het is niet druk in Watopia op deze ochtend.

Dan ga ik naar de top bij de Radiotoren. In deze route zitten alle wegen HEEN EN TERUG die in de eerste versie van Watopia waren. Dus ik ga zowel linksom als rechtsom de berg over.

En dan weer naar beneden natuurlijk! Dan schieten de kilometers tenminste een beetje op. Je kunt niet de hele tijd denken dat je 100km moet fietsen. Ik doe dat in kleine stukjes. Dus ik ga eerst uit van de route van 73 kilometer. Die moet me in 2 etappes wel lukken!

Ik had gedacht op 35 kilometer te stoppen, maar de heren zijn nog aan het (huis)werk en ik zit achter iemand waar ik lekker achter kan hangen. Dus ik ga nog even door.

Ondertussen leg ik Joyce het een en ander uit. Natuurlijk moet Joyce ook gewoon verder met haar eigen werk en gaat zij naar de winkel. Ik trap gewoon maar door.

En dan sta ik voor de volgende beklimming en heb ik trek! Ik zit inmiddels op 48 kilometer. Dus ik kan vanmiddag wel de route afmaken.

Ik eet tussen de middag veel kwark en een paar crackers. En dan stap ik maar weer op voor deel 2. Deze keer ga ik bellen met mijn zusje!

Mijn zus moet dan vertellen, want ik puf nog een keer de berg op. Als zij stofzuigt, kan ik Joyce weer even op de bagagedrager zetten! Dadelijk zal ik naar beneden vliegen en dan gaan de kilometers lekker optellen en kan ik kletsen! Ik ben als tweede vrouw boven. Van de twee vrouwen die dit doen ?

Toen de andere vrouw stopte met fietsen, was ik opeens de snelste bij de beklimming! En dan, na 3,5 uur fietsen, is de route voltooid. Met een bolletjestrui en zoveel kilometers op mijn naam regent het duimpjes! Ik ga nu ook door ook. Maar ik kies wel de vlakke route over de prairies. Die vind ik ook leuk. Joyce deelt weer mee in de route.

Ik ga richting de 90 kilometer. En daar voorbij. En dan gaat het mis. Ik heb te weinig kwark meer over. Ik vertel Joyce wel dat ik bij de dino’s zit, maar ik zie ze amper meer en ik vergeet ze te fotograferen. Alle energie is er totaal uit. Ik kom amper meer omhoog. Ik wil dolgraag door, maar het lukt niet meer. Op 91 kilometer is het pijpje leeg. Er zit niks anders op dan afstappen.

• 

• 

Dan gaat het snel. Ik wil nu ook maar de nieuwe afsnijroutes van Watopia doen en dan kom ik rond uit. De winegums geven me nieuwe energie. Ik hobbel gewoon maar door. En dan gaan de bellen af: ik heb een achievement en een badge gehaald en ik schiet omhoog in level 17.

Die 1600 hoogtemeters zijn echt niet te onderschatten hoor. Dat is fors. Die beïnvloeden enorm de tijd. Ik maak het rondje af en boven de 100 kilometer telt Zwift niet meer in 1 cijfer achter de komma, maar in hele kilometers. Ik stop dus wonderbaarlijk genoeg op 101,9 kilometer, zo blijkt!

En daar sta ik dan bij mams voor de deur. Virtueel dan. Nu al. We houden het bij bellen. Ik ben natuurlijk veel te vroeg voor haar verjaardag, dus ik ga maar weer terug fietsen!

6 maart: Springen door de duinen, lopen op de pier en dollen in de zee ? En dat op het lelijkste stukje strand van Nederland!

Met zijn drietjes gingen we vandaag; Joyce, Vincent en ik. Naar Wijk aan Zee. Tussen Wijk aan Zee en de Pier van IJmuiden missen we een stukje van de Noord Hollandse kust, Joyce en ik. En Vincent is sinds de loop in Zeeland geobsedeerd door de zee. Onder de rook van Tata Steel ligt een stukje onontdekt duin. Gevolgd door een aanlokkelijke pier. En er is strand en zee. Alles bij elkaar een kilometer of 11. Het lijkt kouder dan het is. Om kwart voor 11 lopen we de duinen in. Joyce vindt het zand sowieso niet leuk, laten we Vincent er maar eens kennis mee laten maken. Na een lichte aarzeling is hij óm en hij holt duintjes op en nog enthousiaster af.

• 

• 

• 

• 

Het contrast kan niet groter zijn: aan de ene kant fabrieken die zo lelijk en vies zijn dat het wel kunst lijkt, voor ons uit prachtige duinen met lage begroeiing en een keur aan zandpaden en aan de andere kant de zee. Van tijd tot tijd dwingt het zand ons tot wandelen. We klauteren duinen op door het mulle zand en razen weer omlaag. We zien koeien, kiezen verschillende paden en laten ons naar beneden storten. Ontelbaar veel foto’s.

• 

• 

• 

• 

Als ik ergens een hekel aan heb, is dat wel de uitdrukking ‘buiten spelen’. Ik speel niet meer buiten, ik train. Op wat voor manier ook. Maar dit voelt als één groot uitje! Het tempo is ergens ver weg. Mijn energie laat ook ernstig te wensen over, maar het enthousiasme van Vincent maakt alles goed. Ook het feit dat Joyce intussen het zand omarmt en bijna net zo blij naar boven huppelt, zorgt ervoor dat ik mijn kracht op peil kan houden.

• 

• 

• 

• 

We komen aan het einde van de duinen bij Timboektoe uit. Daar ligt de Noorderpier van IJmuiden te wachten. Met zeeschepen. Vanuit het zand lopen we het asfalt op. Het is bijna windstil en na 4km besluit ik dat ik ga hardlopen. So it feels.

• 

• 

Langs de vissers en blokken, uitkijkend op de zeeschepen die er aan komen de pier over naar de vuurtoren. Joyce loopt met me mee. Die heeft meer energie dan Vincent; Vincent voelt het zand dat zijn energie heeft verbruikt en fotografeert de vogels en de blokken die hij gaaf vindt. We hebben geen enkele haast vandaag.

• 

• 

• 

• 

Bij de vuurtoren nemen we ruim de tijd om van het binnenkomende schip te genieten. En dan lopen we weer terug naar de andere arm van de pier.

• 

• 

• 

Vincent vangt zijn Pokémon, Joyce overtreft zichzelf door zo hard over de pier te lopen, dat ze niet wist dat ze dat überhaupt kón (laat staan na een zandbak) en ik? Ik ben blij dat ik weer meekom en kan blijven lopen op winegums. We nemen de tijd om ons heen te kijken en gaan dan richting het strand. Dan volgt het laatste deel van het drieluik. De zee.

• 

• 

• 

Al snel hebben Vincent en ik natte voeten. Het is wel koud, maar onwaarschijnlijk gaaf!

• 

• 

Het is fantastisch om Vincent zo te zien genieten.

• 

• 

• 

Mijn voeten bevriezen bijna als ik te lang door het water loop. Ergens maken we een foutje en dan staat het water opeens tot boven mijn knieën. Het is heel zwaar om te blijven hardlopen, maar een stukje wandelen is helemaal niet erg. Dat we ellenlang doen over 11 kilometer boeit niks, want het is 1 grote belevenis. Uiteindelijk wordt ook Vincent moe en we zijn bijna weer in Wijk aan Zee. Uiteraard lopen Joyce en ik de 12 kilometer vol.

Vincent vond dit het allergaafste loopje ooit en ever. Hij is nu gek op de duinen en het zand, de pier en de grote schepen waren cool met de shiny Pokémon en de zee doorlopen is onophoudelijk meer dan geweldig.

Voor Joyce en mij was het fijn dat het niet zo ver was, dat er niks verplicht was en dat het gewoon weer lukt aan alle kanten! Ik met 100 fietskilometers in de benen na een week dieten en Joyce is blij dat het zand haar zo sterk maakt dat ze records loopt op asfalt!

Maandag 15 februari 2021 Zonder Zin in Zwift ?
Na de sneeuw in Nederland, ijzelt het nu. Daarom moet iedereen thuis blijven en thuis werken. He! Dat moesten we toch al, dus er verandert voor ons helemaal niks ? Na het werken mag ik Vincent helpen met zijn huiswerk en alles loopt uit. Er moeten haren gehuis-kappert (dat is ook 2021) en eten gebrouwen. Ik had eigenlijk moeten gaan zwemmen, maar het water kan nog niet verwarmd worden en de ijzel belet mensen om te komen, dus dat zit er niet in. Dan maar weer fietsen…. Binnen wel te verstaan. Ik heb totaal geen zin. Dat is echter geen enkele goede reden om het dan maar niet te doen… Opstappen en in Watopia een rondje trappen!

• 

• 

• 

• 

Dan ga ik toch lekker mijn best doen op het hoog houden van de cadans! Zal ik die eens boven de 80 proberen te houden. Waar ik een paar maanden geleden nog op de 70 zat. Ik bekijk de route van alle kanten vandaag.

• 

• 

• 

• 

Na 3 kwartier en 20 kilometer spring ik van de fiets af, blij dat het erop zit. Maar wel met een gemiddelde cadans van 83! Kijk, dan is de training toch ergens goed voor. Soms moet je even iets doen waar je niet zoveel zin in hebt, omdat je tijdens een triatlon ook niet aan 1 stuk door zin blijft hebben.

Dinsdag 16 februari. Lopen in smeltende sneeuw ❄️? en een FTp training in Londen ???????

Samen met Manuel en Vincent ga ik een lunchrun doen. Ik ben erg prikkelbaar doordat op mijn werk een hoop dingen niet goed gaan die de dingen die wel goed gaan nogal overschaduwen. En ik moet een dicht hek hebben voor de foto-opdracht van de dag. Dus ik wil even langs de Oostvaardersplassen. Intussen heeft de ijzel plaatsgemaakt voor dooi en is het boven de 5 graden. De sneeuw smelt weg. En dat is het probleem! Er zijn stukken waar papperige, koude sneeuw ligt. Daar krijg je natte en koude voeten van als je er doorheen loopt. En het is ook nog steeds glad. Mijn toch al niet beste humeur wordt er niet beter op. Maar we vinden wel het gesloten hek!

• 

We lopen verder langs de Oostvaardersplassen. Maar wel over het fietspad. Ik heb andere schoenen gevonden, die ik jaren in de kast heb laten liggen. Behalve dat ze nu nat en koud worden, zitten ze prima!

Ik loop helemaal niet gemakkelijk vandaag. Ik slof een beetje achter de mannen aan die druk kletsen en ondertussen vinden ze het ook nog nodig om van het werk te bellen. Manuel en Vincent lopen de berg 2 keer op en af, maar ik doe even niet mee.

Misschien zitten de 10 kilometer van zondag toch nog een beetje in mijn benen. Het feit dat de ondergrond zoveel uitmaakt in tempo dringt tot me door, dus zondag heb ik best goed gelopen met die sneeuw! We maken een rondje van 7,5 kilometer en dan kan ik weer verder werken.

‘s Avonds staat er nog een FTP training. Is maar een half uurtje en daar zitten 2 keer 9 minuten op de hoogste FTP in. Ik ga gewoon een hoge cadans aanhouden. In Londen. Greater Flat Route.

• 

• 

Het is eigenlijk wel te doen, als ik de cadans maar supersoon hou. Dan voelt het gemakkelijker aan. Ik vind het verschil tussen 95% van de FTP en 105% van de FTP maar weinig verschil maken. Als je een training doet, merk je veel minder dat er heuvels zijn. Of misschien heb ik dat niet ingesteld?

Nu hier toch in Londen ben, wil ik de route ook afmaken ook. Het tempo blijft er heel goed in zitten en ik scheur lekker verder. Een stuk beter dan gisteren!

• 

• 

En passant verbreek ik nog wat PR’s en dan kan ik na 25 kilometer in 46 minuten weer afstappen. Dat is een gemiddelde van dik 33 kilometer per uur! En ik heb ook nog eens een cadans boven de 85 gehaald.

Woensdag 17 februari. Medailles ? ? en -natuurlijk weer- Zwift!

Tussen het werken door, hang ik boven mijn werkplek al mijn medailles, zodat ik daar naar kan kijken.

• 

• 

Voor de avond staat er een fietstraining van dik twee uur. Ik zit er helemaal niet op te wachten, maar ja. Na een bord frietjes stap ik toch maar weer op. Ik heb weer een route in Londen en ik ga me van niemand iets aantrekken. En ook niet van het tempo, de cadans of het gebrek aan zin. Ik zie wel hoe lang ik ga trappen. In elk geval tot de Greater Londen 8 klaar is.

• 

• 

• 

Ik moet een heuvel over en kruip naar boven, maar ik stop niet hoor! De duurt al met al een uur. En dan vind ik het eigenlijk ook wel goed. Voor 1 keer geef ik er aan toe dat ik geen zin heb. Voor de helft tenminste. Jammer dat ik me daar schuldig over voel dan. Al met al zit de cadans toch weer boven de 80! Dat is toch nog iets.

Donderdag 18 februari. Hardlopen in de regen ? op zoek naar vlaggen ?

Vincent gaat hardlopen op de atletiekbaan. Ik ga ondertussen ook een stukje lopen. In de loop van de middag gaat het regenen. Wat zuur is, omdat het hierna alleen maar mooi weer zal zijn. Maar goed: aan regen ga je niet dood; je wordt maar 1 keer nat! (en daarna alleen maar natter) Ik moet een vlag fotograferen voor de opdracht van de dag en ik denk dat ik de vlag bij het Bloq van Kuffeler op het plaatje gaat zetten!
Het is zo dat je maar 1 keer nat en koud wordt, maar de wind tegen maakt het niet beter. En het is donker. Ik voel me niet senang als ik alleen over de donkere paden ga lopen nu. In mijn hoofd zit ook de hele tijd: stop nu maar, dit hoeft niet. Ik onderdruk het wel, maar het kost me meer moeite dan normaal. Ik besluit maar via de Noorderplassen te lopen en dan terug door de stad. Dan kan ik altijd… stoppen en terug met de bus? Nou, nee, want ik heb geen mondkapje. Eerder terug? Dat zou kunnen. Ik hoop bij het Boat House op een vlag. Die is er wel, maar ik krijg ‘m niet op de foto.

Ik heb het niks gemakkelijk. Ik hobbel maar wat voor mijn gevoel. Het tempo is behoorlijk, maar dat gaat niet vanzelf. Mijn telefoonhoesje werkt totaal niet mee. Die glijdt steeds af en weg. Mega Irritant. Ik loop de stad in bij de eerste oversteek die ik tegenkom. En dan denk ik rechtdoor te lopen en dan linksaf te gaan en dan kom ik weer bij richting de atletiekbaan. Na een kilometer of 6 is het hopeloos. Het onwaarschijnlijke is echt gebeurd: ik ben in Almere Stad totaal de weg kwijt. Ik zie de Rabotoren staan, maar veel te dichtbij- ik zie de stad, maar ik begrijp niet waar ik ben. Alleen dat het nog ver terug is. En een winkel met vlaggen is me ook niet gegund. Gelukkig is het intussen droog. Mijn voeten niet meer, maar de regen is gestopt. Ik kijk op de kaart (!!) en zie waar ik heen wil en opeens weet ik waar ik ben! Dan ga ik de vlag vlakbij de atletiekbaan maar fotograferen. Ik zie ineens een vlag op het industrieterrein. En dan nog 1. En nog 1. En nog 1. En. nog 1!

• 

Oke, dat heb ik gehad, nu nog om de Leeghwaterplas heen. Het is er donker en ik zie iemand voor me. Ik ga ineens wat haast maken als ik nog om wil lopen ook. De negende kilometer zet ik er de sokken in en ik heb wind mee en het gaat opeens een stuk meer vanzelf! Tsjakka. Dan loop ik nog een klein stukje om voor een politievlag die er maar bij hangt. 10 Kilometer binnen een uur, maar dan tel ik (lekker vals) de stops voor de vlaggen en de kaart niet mee. Ik ren terug naar de parkeerplaats en ben net op tijd. 10,56 kilometer in 59:55 en het begint weer te regenen. Dus ik ben er helemaal klaar mee! En nat.

Vrijdag 19 februari. Fietsen voor de badge terwijl ik bel ?

Inpakken, schoonmaken, organiseren en er moet dit weekend 40 kilometer gefietst worden. Het voelt niet alsof we met vakantie gaan. De fietsen gaan niet mee, dus als ik 40 kilometer wil fietsen voor de badge, met dat deze ochtend er tussen passen! Ik stap om 10 uur weer op in Watopia en ga lekker met mijn zus bellen. Een gewone route over de prairie, door de aquariumtunnels en over de vulkaan en terug. Geen snelheid, geen cadans, geen tempo. Gewoon lekker kletsen. Het is nacht, het regent en onweert, de vulkaan is warm en hoog, geen enkele inspanning voor een segment: ik klets met mijn zus en trap.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Inmiddels ken ik alles wel zo’n beetje en dit gaat alleen maar om kilometers verzamelen. Meer of minder doe ik niet! Uiteraard lukt me dat prima.

• 

• 

• 

Daarna weer verder met inpakken, de was en zorgen dat we een paar dagen tussenuit kunnen naar Zeeland!

‘s Avonds maken we met z’n drietjes een lekkere wandeling door het bos achter het park.

• 

• 

• 

Langs de vogelkijkhut. Speciaal voor mij. Had niet gehoeven.

Zaterdag 20 februari 2021. Met Vincent Zuid-Holland door over strand en pier. ?

Voor de jaarchallenge van Trispiration moet ik 2 keer tien kilometer lopen per maand, liefst in verschillende provincies. En nu zitten we op de grens van Zeeland en Zuid-Holland! Dus ik ga beide provincies meepakken. Vandaag de Brouwersdam op richting Zuid Holland. Vincent gaat mee. Nadeel is dat we eerst wind tegen hebben. En dat we op het strand uitkomen. Vincent vindt het helemaal geweldig!

• 

• 

• 

Ik zal maar eerlijk zeggen: ik vond het zand zwaar, wind tegen zwaar, mijn benen zwaar… Ik genoot meer van Vincent dan van het strand en de kabbelende zee. Ik liep gewoon dapper mee, maar als het 10 kilometer “moeten” worden, voelt dat voor mij al minder goed. Het was vol met strandsurfers en fotografen en surfdudes. Het gaafst was echt Vincent die oh en ah riep en genoot van natte voeten krijgen, onhandige ribbels om op te lopen en de vergezichten. We stopten regelmatig (ook het horloge) voor een foto momentje.

• 

Na een kilometer of 3 gingen we weer de parallelweg op naast het strand lopen. En dan zijn we al vrij snel bij de onderdoorgang naar de andere kant. Vincent huppelt blij naast me, kijkt auto’s en zoekt mee nummertjes (we moeten 2021 in getallen verzamelen). Ik ben alleen maar bang dat we te kort hebben zo. Aan de andere kant hebben we wind mee. Ik wist dat er een pier lag, maar om daar nou op en neer te lopen… “Mama, zullen we daar gaan lopen?” vraagt Vincent, terwijl hij naar de pier wijst. NATUURLIJK! Ik roep het net niet uit van geluk! Het is geweldig om tussen het water door te lopen. Onverhard. Daar geniet ik nou van! Ik ben zo onwijs blij dat ik (voor mijn gevoel) daar mag lopen door Vincent en van Vincent. Helemaal in mijn element.

• 

• 

• 

• 

Op de heenweg zet ik hem op de foto en we worden uitgewaaid en natgespetterd op het eind. Op de weg terug gaat hij voor me uit voor mijn plaatjes.

• 

• 

• 

Als we dan weer op de weg lopen en het best saai is, gaan we gewoon maar eens een kilometer lopen zonder te stoppen. “5:37, mams; je kan het best.” En bedankt pubert van me! Maar we doen het nog een kilometer op 5:40! Niet vanzelf, maar gewoon lekker rechtdoor en wind mee en verhard. Ik ben er bezweet van, terwijl Vincent nog huppelt alsof hij gewoon een wandeling doet. Dan komen we bij het stationnetje. Ziet er erg leuk uit!

• 

• 

• 

We lopen het park weer op en jawel, dan zit ik op 9 kilometer. Vincent gaat Pokemons vangen en ik moet de tien kilometer vollopen in rondjes langs het haventje en de huisjes. Zonder de stops loop ik de 10 kilometer in Zuid-Holland in 1 uur en 17 seconden. We hebben 13 minuten heel erg genoten van de nieuwe omgeving.
Later op de dag (na de regendouche en de Ferarri-assembly) gaan we de zonsondergang op het strand kijken. Vincent daagt me uit om pootje te baden, en dat laat ik me geen twee keer zeggen! Het water is ijs- en ijskoud aan de voeten. Chillling. Maar het is wel stoer om te doen!

Zondag 21 februari Over het strand en door de zee met z’n twee! ? ?

We gaan pas in de middag, Vincent en ik. Want dan zijn we uitgeslapen, is het warmer en hebben we weer een stuk Ferrari gebouwd! Rob brengt ons weg en wij lopen door Zeeland terug richting het vakantiepark. Het vakantiepark ligt namelijk in Zuid-Holland. We hebben allebei de nieuwe trailschoenen aan. We stappen uit bij de Verklikkerssteeg en het eerste wat Vincent doet is in de hondepoep trappen. ??‍♀️

Het Verklikkerspad gaat op en neer door de duinen, maar is wel verhard. Het zonnetje schijnt er heerlijk bij en de korte mouwen en korte broek zijn een prima keuze. Vincent vind die ‘bergen’ maar niks! Als we door het mulle zand omhoog moeten ploegen, komt de zee in beeld.

• 

• 

Het is redelijk eb en we rennen naar de waterkant. Dan gaat Vincent helemaal L O S. Hij is zo blij als een kind (van 4 wel te verstaan) en over de ribbels springen. “Mag ik door het water mama, mijn schoenen mogen toch nat worden he, o, wat lopen ze lekker, en er komt geen water doorheen en weet je dat dit echt heel leuk is” Hij ratelt maar door en door. Van mij mag hij ook door het water heen en dan is het helemaal één groot feest! (dat zal de hondenpoep leren…) Zijn enthousiasme is aanstekelijk en onbetaalbaar.

• 

• 

• 

Hij loopt met een grijns van oor tot oor. De kilometers gaan een beetje vanzelf. We hoeven niet hard ofzo en laten de horloges aanstaan als we stoppen voor een foto of genietmoment. Vincent ratelt aan 1 stuk door hoe leuk het is; alsof ik dat niet aan hem merk. Ook als zijn schoenen en sokken toch nat blijken te worden en ik hem waarschuw voor blaren.

• 

• 

• 

Op het strand is het hartstikke rustig. Er zijn hier nauwelijks mensen. In de verte zie je het torentje waar we heen moeten en Vincent hoopt dat het nog mijlen ver weg is. Ik loop ook wel lekker. Redelijk ongedwongen. Ook maar door het water heen dan. Dat is wel koud aan je voeten!

• 

• 

• 

En alles sopt dan. We houden de vloedlijn aan. In de verte zijn meer en meer mensen te zien en een paardenkarretje ook. Dan staan we voor een hele brede lagune. Daar moeten we DOORHEEN. Ik ga voorop, want we weten niet hoe diep het wordt. Doorgaan, zeg ik tegen Vincent. Ga in elk geval door achter me aan.

• 

• 

• 

• 

Tot de bovenkant van de broek komt het! Het is koud, ijzig, maar we lopen door! Zo!! Dat was wel erg stoer van ons. Nu komen we op het drukke strand bij Renesse. We gaan weer hardlopen om de benen niet te veel te laten afkoelen. In de verte liggen zeehondjes, maar die boeien ons niet zo. Vincent is meer geobsedeerd door de kabbelende zee. We lopen om een heleboel mensen heen. Meestens rennen we gewoon, soms een wandelpauzetje.

• 

• 

• 

We hebben te maken met honden en anderen, maar lastig is dat niet hoor. We zitten al zomaar op 7 kilometer! Vincent is nog steeds helemaal in zijn element en het liefst zou hij nu elke week met mij mee naar het strand gaan. In plaats van Joyce. Hij vergist zich en zegt zelfs even dat hij dit liever doet dan Pokemon vangen! Hij huppelt er zelfs bij!!

• 

• 

We lopen de 10 kilometer vol en dan plak ik er voor alle zekerheid nog een kilometer aan. In totaal 73 minuten. Vincent krijgt het nu wel iets zwaarder. Ik juist niet. We zullen dadelijk mijn horloge stoppen en dan zijn we aan de Brouwersdam en dan gaan we wandelen. Daar is het verhard. We gaan nog 1 keer de zee in, zo ver als we durven!

• 

• 

• 

De mensen in de strandstoelen vinden ons maar raar. Dan gaan we de parkeerplaats op. Vincent raakt helemaal hoteldebotel door alle fantastische auto’s die daar staan en rijden. Ik irriteer me vreselijk aan een overvolle parkeerplaats vol onrust en zonder ook maar 1 mondkapje. Terwijl Vincent Audi’s, Porche’s, Jaguars en Caterhams zag, zag ik families van 20 mensen die allemaal even oud waren en zich aan geen corona hoefden te storen. We liepen flink door in ferme wandelpas langs de auto’s die over de boulevard scheurden. Rob kwam onze kant op. Vincent zette zijn horloge uit op 14 kilometer met een mooi gemiddelde van 7:23 inclusief de wandeling over de dijk. Met zijn drietjes gaan we nog een keer het strand op. Nu het eb is, is de zee heel laag en kun je er heeeeeel ver in lopen. Heel in de verte staat Rob dan.

• 

• 

• 

• 

Dan moet je wel blijven bewegen, anders raak je onderkoeld en zullen je benen wel dienst weigeren! Zo ver als we konden zijn we gegaan. Voor dippen is het mij te koud met water tussen de 3 en 8 graden. We wandelen terug naar het huisje. Met natte voeten én mondkapje nog even langs de supermarkt! In het huisje ga ik in de sauna en in het bubbelbad. Ik ben zo trots op Vincent dat hij mee is gegaan en zo onwijs genoten heeft!

Maandag 8 februari – ❄️ Sneeuw Ploegen in het Bos ❄️

Na wat langer werken trek ik om een uurtje of 3, half 4 mijn nieuwe trailschoenen aan. Op voor een rondje door het bos, nu het nog sneeuwt en het toch nog kan! In het schema staat dat ik niet mag hardlopen, nu en de komende dagen, maar zwemmen kan niet vandaag in verband met het weer (te koud om het zwembad te verwarmen en Nederland is op slot vanwege het winterweer). Ik ga rustig richting het Kotterbos. Gewoon maar blijven lopen, ook al is dat tegen de wind en de sneeuw in. Er zijn erg veel sleeënde kindertjes op de taluds. Die loop ik hard voorbij! Dan het bos in. Op het fietspad ligt een dikke laag sneeuw. Mijn trailschoenen vinden het prima!

Ik ga het verlaten pad op. Hier staan nog geen voetstappen van iemand die hier vandaag eerder heeft gelopen! Dat is gaaf. En zwaar. Want je zakt in sneeuw weg net als in zand. En het absorbeert alle energie. Daarbij is het ook nog eens koud. En … mooi! Je wilt wel stil staan om de besneeuwde bomen te bewonderen!

• 

• 

• 

Ik ga langs het water, wat nog niet dichtgevroren is. En ik ga naar de uitkijk heuvel, waar al iemand is. De natuurbrug ligt leeg voor me. Ik ga er overheen en het is prachtig wit. Maar wat is het hard werken om hier doorheen te ploegen!

• 

• 

De energie stroomt sneller weg dan ik vandaag heb bijgegeten, zeg. Ik vraag me af hoe anderen (de meesten toch zeker wel) zoveel sneller kunnen zijn in de sneeuw. Ik ga even over de Kotterbosweg en dan het bos weer in. Mijn collega belt me; hij vergeet weer eens dat ik vrij ben en het irriteert me. Het brengt me terug naar de tijd dat ik door een baas op elk moment gebeld kon worden met de vraag: wanneer doe je dit-of-dat. Met de wegsijpelende energie maakt het me dat in het besneeuwde bos niet gemakkelijker! Ik ploeter echt door. En dan te bedenken dat ik naar huis moet om Vincent te helpen. Ik neem de andere brug, waar ook veel sleetjesrijders zijn- mij te druk! En ik ben al niet zo blij! Ik besluit door de wijk terug te gaan. Dan heb ik wind mee en hier zijn al een aantal stoepen schoongeveegd. Nu snap ik hoe de rest het doet: zo maak ik ook een boel tijd goed! Ik ben blij als ik thuis ben en hou het bij 9 kilometer. De foto-challenge van vandaag laat mijn after-training snack zien:

Dinsdag 9 februari 2021 – ?‍♀️ Tour de Zwift afronden in New York ? en daarna al bellend ? Innsbruck door

Tussen de middag ga ik wandelen met Rob door het besneeuwde landschap van de Oostvaardersplassen. We doen lekker de lange route! Het is heel mooi nu de wind is gaan liggen en het allemaal niet meer zo koud aanvoelt.

‘s Avonds staat er een FTP training, maar ik heb niet zoveel zin in de inspanning die dat kost. Voor morgen staat een duurtraining en die ga ik oppakken en combineren met de laatste etappe van de Tour de Zwift. Ik moet nog door een stad en het wordt New York. Gewoon rustig aan en met een hoge cadans.

• 

• 

• 

Ondertussen ga ik bellen met een vriendin, maar die is wat verlaat. Ik zit al in het tweede van de drie rondjes en ik ben helemaal op stoom als ze contact met me opneemt. Omdat ik nu lekker ga, mag zij eerst vertellen! Het laatste rondje ga ik wat kalmer aan, maar hallo: ik ben 1 van de weinige vrouwen en toevallig wel één van de snelsten! Ik wil graag de 30 kilometer volmaken binnen het uur en dat gaat me gemakkelijk lukken! Maar dan is het rondje eerder op en ongewild verlaat ik New York na 29,6 kilometer.

• 

• 

Ik kom terug in Innsbruck en daar zal ik dan maar even uitfietsen. Volgens het schema moest ik 2 uur fietsen immers. Ik kan nu kletsen en ik fiets niet meer zo hard. Tenminste, dat hoeft niet! Ik hou de cadans hartstikke hoog en daarmee blijft het tempo ook flink hoog. Al kletsend.

• 

• 

Ik plak er nog maar een rondje achteraan, want we zijn nog niet uitgebeld! Vincent kletst ook nog even mee, als ik de klim doe. Vond ik net 3 rondjes door het park in New York nog saai, nu merk ik dat ik nog een keer 3 rondjes rijd in Innsbruck. En dat ik weer 30 kilometer in een uur kan halen. Als ik klaar ben met bellen, ga ik nog een rondje en ik zal de 30 kilometer volmaken ook binnen het uur!

Ik moet zelfs nog een half rondje extra, maar dan ben ik ook trots ook. Ik fiets ietsje extra om New York te compenseren en -voila- dan heb ik binnen 2 uur 60 kilometer gefietst! Als bonus verhoogt Zwift mijn FTP van 159 naar 170.

Woensdag 10 februari 2021 – Rustdag! ?

Een korte lunchwandeling naar de Plus om brood te halen en verder een drukke dag, waarin even geen plaats was voor sport. Ik haal de drie ringen op het Apple horloge ook zonder sport vandaag! Ik ga zelfs lekker in bad. De foto-opdracht van vandaag vraagt namelijk een badmuts. Nou, zo voel ik me in het bad ook!

Donderdag 11 februari. FTP training in Richmond ?

Tja, met die extra verhoogde FTP is de training van vandaag niet iets om je op te verheugen! Ik moet twee keer 10 minuten op de hoogste FTP rijden. Ik kleed me heel koel aan en ondanks de vrieskou buiten, zet ik het raam open. 30 Minuutjes maar…. Ik heb een vlakke route gevonden in Richmond, waar ik niks mee heb. Doe ik wel drie rondjes, had het maar niet Flat moeten heten.

• 

• 

Infietsen gaat lekker op hoge cadans en dan de eerste keer 10 minuten. Die mogen nog iets lager, maar na 5 minuten raken zelfs mijn benen verzuurd! Dat overkomt mij zeer zelden!! Niet dat ik stop, integendeel: ik tel gewoon af en trap er doorheen. Het foto-thema van vandaag is tijd namelijk. Ik ben blij als ik het poortje zie naar 3 minuten verlossing!

Daarna komen nog 10 minuten en die moeten voluit. Ik kan dat best. Ik ga gewoon snoeihard en ben alleen maar bezig met hard trappen, een hoge cadans en veel watts trekken. Ik fiets als een man! Mijn houding is die van de mannen! Het beeld vervaagt een stuk harder dan ik gewend ben! Echt niet normaal, ik zie alleen maar vage grijze vlakken meer op het einde.

Mijn gemiddelde zit boven de 32 kilometer per uur en ik heb nu de helft van Richmond gehad. Ik ga de rest van de route nu ook maar eens bekijken, nu ik er toch ben. Ik ben ingefietst, zullen we maar zeggen….

Ik hou mijn cadans heel hoog en ondanks dat het rustig aan voelt, ga ik nog hard. Ook de haarspeldbochten door. Ik wil nu echt 30 kilometer rijden binnen een uur! Tijd was toch het thema?

• 

• 

• 

Nog nooit heb ik zo hard gefietst! Ik heb het heel warm en ik ben ook heel trots op mijn gemiddelde cadans van boven de 80.

Vrijdag 12 februari 2021 Lange rustige duurloop met Joyce in Almere en in de sneeuw ❄️, zon ? en kou

De auto moet naar de garage. De weersomstandigheden zijn dusdanig dat het niet zo handig is om ver te rijden of onbekende omgevingen op te zoeken. In Almere weten we dat er fietspaden gestrooid zijn. Ik doe mijn trailschoenen niet aan, want die zijn zo lastig bij verharde ondergronden. Vanuit de garage loop ik naar Joyce en probeer ik de schoenen en het weer uit. Alles zit goed bij mij, alleen mijn handen zijn wat koud. Ik doe rustig aan, maar de looprustdagen hebben geholpen: het voelt gemakkelijk aan om een aardig tempo vol te houden. Na 2,5 kilometer pik ik Joyce op. We gaan richting de Oostvaardersdijk en dan wil ik door het Beatrixpark weer terug.

• 

• 

• 

We lopen te kletsen. Eerst ik, tot Joyce de mojo ook heeft gevonden en later zij om de zorgen te delen. Ik ga hartstikke lekker! De paden zijn prima begaanbaar voor me en ik versnel even. Ik denk dat ik net op de 5 kilometer zit, maar het zijn er al zes. We komen bij het sluisje.

• 

• 

• 

Daarna door het prachtige Wilgenbos. De zon in de rug, de bomen goudkleurige stammen en de grond is wit van de sneeuw. Echt gaaf!

• 

• 

Ik zag op tegen het stukje omhoog, maar net als de brug valt het mee. We doen het gewoon niet zo snel allemaal om extra lang te genieten. Op de Oostvaardersdijk is het fietspad heel erg goed begaanbaar. Ik ben extra blij met de straatschoenen. Het uitzicht is geweldig: superhelder met ijs op het Markermeer. Ik ga de tiende kilometer mijn eigen tempo en dat gaat zo lekker dat ik elf en twaalf ook meeneem. Ik zit helemaal in de flow! Maar ik vergeet Joyce niet en ik wacht op haar.

• 

• 

We stappen een stuk samen op als Joyce zich afvraagt hoe de andere kant van de dijk er uit ziet met ijs. We steken over (het is totaal niet druk) en het is gaaf! Ijsblokken glinsteren tussen de prachtige vormen van bevroren planten. En het ijs kruit op.

• 

• 

• 

We hebben de wind in de rug op de dijk en het gaat lekker, dus we pakken het Da Vincipad verderop in plaats van de Noorderplassen door te steken. Joyce moet iets meer zwoegen met haar spieren in de kou, maar ze doet het gewoon wel! De foto-challenge van de dag komt maar niet door, waardoor ik helaas geen foto maak van de kitesurfer op het board in de sneeuw op het veld. We lopen het hele Da Vincipad af. Joyce heeft na het telefoongesprekje ook een last achter kunnen laten.

Ik wil naar het Beatrixpark, maar ergens gaan we niet volgens het plan wat ik in mijn hoofd had! Dat is niet erg, want we komen in een stuk waar ik eigenlijk zelden kom. Joyce weet wel waar we blijven en we lopen helemaal richting Muziekwijk. Op het pad waar je mag zingen ga ik nog een keer stukje testen hoe het lopen in losgewoelde sneeuw voelt. Dat is het zwaarste! We komen bij Station Muziekwijk. Van de auto heb ik nog niks gehoord.

We lopen rustig terug langs het verzamelpunt voor de fietsen. Ik zit er even doorheen en heb wat minder zin, maar een gel helpt. We lopen kletsend de volkstuintjes door en dan wil ik nog om het Weerwater heen. Als we weer hardlopen, voel ik aan de wind en de kou dat dat onverstandig is. We zullen door de stad lopen. Voor de foto-challenge moet ik iets vinden wat vliegt. Dat hoor ik nu pas! Helaas, maar ik ga op zoek naar een vogel. Langs het Weerwater is het gruwelijk koud. En mooi. Met ijsbollen!

• 

• 

• 

Ik loop zo snel mogelijk naar de stad toe, maar Joyce heeft het zwaar. Ik zit al over de halve marathon heen en het gaat nog even duren! Ik vind duiven die voor me wegvliegen. Ik wil dichterbij de vogels beneden, maar de trap is heel erg eng en veel te glad. Dan langs de Esplanade. En langs het ziekenhuis waar het druk is. Joyce wil (terecht) naar huis. Dit is zo niet haar temperatuur! Maar ze loopt wel een halve marathon bij elkaar. Na de ziekenhuisbrug gaan we blokjes lopen. Anke The Buddie, haha; niet iets voor mij, maar ik geniet er van. Bespreken we tot waar we joggen en waar we wandelen. En dan blijkt het joggen ruim de overhand te hebben. Als je wéét dat je ook kunt wandelen is dat al bijna genoeg! Ik vind het mooi hoe dat werkt en ik kikker er ook van op! Joyce maakt de 24 kilometer vol en ik zit op dik 26 kilometer. Bij Joyce bel ik de garage en de auto kan om 2 uur klaar staan. Ik eet 2 mini-marsjes als soort van lunch en ga dan voor het laatste stukkie. Het gaat me niet gebeuren dat ik op 29 kilometer strand! Ik loop voor mijn gevoel gewoon rustig en kalm, maar ik merk wel dat ik al een stuk achter de kiezen heb. Ik loop een beetje door de wijk en op het laatst gaat er nog 1 afslag verkeerd en bij de garage heb ik er 30 kilometer op zitten! Beetje trots en weinig vermoeid eigenlijk.

Zaterdag 13 februari 2021 Schaatsen ⛸ en fietsen ?‍♀️

Na een onrustige ochtend gaan we kijken of we kunnen schaatsen. Ik heb helemaal niks met schaatsen: daar wordt je doodmoe van, je krijgt het heet als je net koud in de sneeuw veters hebt moeten aantrekken en die schaatsen zitten vreselijk! Dat laatste is het enige wat klopt: mijn schaatsen zijn eigenlijk te klein. En daarom vind ik het niet leuk.

• 

• 

• 

• 

• 

Anno 2013 ging ik liever hardlopen dan schaatsen. Dat is nog niet veranderd, maar…. nu schaats ik zonder moe te worden of het warm te krijgen 6 kilometer weg. Niet hard hoor! Ik vind de drukte overweldigend en ben alsmaar bang om te vallen. Wat ik niet 1 keer doe. Zelfs de 200m op de noren van Rob niet!

Zondag 14 februari 2021 10 Kilometer Valentijnsrun ? in de winter ?

De laatste dag dat er sneeuw ligt en geschaatst kan worden, maar net als in 2013, ga ik hardlopen. De mannen gaan schaatsen en ik ga lopen. De Valentijnsrun van NNRunningDay. Ik ga met Robert ten Brink door romantische steden reizen terwijl ik door de Oostvaardersplassen loop. Het tempo zal niet zo hoog zijn, want het is er net iets te winters (lees: glad) voor. Toch doe ik de nieuwe loopschoenen aan en geen trailschoenen.

Om precies half 11 vertrek ik met de muziek van It’s A Jolly Good Fellow en natuurlijk ‘gaan’ we eerst naar Parijs, waar Robert ten Brink over verteld. Ik loop gewoon lekker door en let goed op de sneeuwranden die ijzig zijn. De eerste kilometer gaat al best lekker in iets van 5:30. Ik vind dat prima. Dan Rome. Ik heb niet zoveel met al die “romantische” steden merk ik. Maar ik vind de opzet wel leuk, met locals die iets vertellen en liefdesspreuken. Het fietspad langs de plassen is meer besneeuwd dan ik had gedacht. Kilometer 3 is in Barcelona. Kilometer 4 in Venetië. Sommige weetjes zijn wel leuk. Over de gondeliers. Kilometer 5 zit erop in 27 minuten en 35 seconden. Ik heb het al lang warm gekregen! Zo leuk dat je een rondje volloopt als route! Dat zie ik onderweg als ik een fotootje maak.

• 

• 

Ik loop over de dijk voor het kleine stukje en dan komt de wind tegen op het gladde fietspad. Met Praag heb ik ook niks. Door de wind tegen is het audio wat moeilijker te horen en is het wat zwaarder ook! Ik moet ook wat harder werken om een tempo van rond de 5:30 vast te houden. Van mezelf mag ik niet onder de 5:40 komen. Ik krijg niet uitgerekend hoe lang ik er dan over zal doen, maar het is zeker niet sneller dan de 53 minuten van vorige maand! Ik vind dat gezien de sneeuw geen probleem. Kilometer 7 loop ik over de weg, want het fietspad is onbegaanbaar met de sneeuw. En dan komt Dublin voorbij! Kijk! Daar heb ik wat mee!

Vanaf kilometer 8 wordt het wel afzien en doordrammen. Porto interesseert me echt niks en ook Kopenhagen ken ik niet echt als een romantische plek eerlijk gezegd. Toch is de achtste kilometer de snelste net onder de 5:30! Ik loop 9 kilometer in 50 minuten en ik weet nu dat ik binnen een uur klaar zal zijn ook. Van de liefdesspreuken in elke kilometer vond ik “liefde is de ander ruimte geven om te doen wat ie het leukst vindt” (of zoiets) de meest toepasselijke. De weg voor me is opeens helemaal leeg!

De laatste kilometer gaat het langzaamst. Istanbul kan me dan ook totaal niet boeien en ik ben behoorlijk moe. Met 55:45 ben ik echter heel erg tevreden. De jongens zijn nog aan het schaatsen op het stille ijs. Ik heb het niet slecht gedaan en in mijn wave deden 35 mensen mee en ik ben 8ste van de 35 en 3de vrouw.

• 

• 

• 

Dan moet ik vandaag ook nog de wandelbadge halen. Dus ik ga met Rob samen naar de Plus, want we moeten echt brood en melk hebben. Ik kan prima wandelen, maar ik merk wel dat ik best vermoeid ben en dat ik steeds minder zin krijg. Dat er (naast brood en melk) ook duo-paaseitjes zijn, maakt de dag goed! Het thema van vandaag was natuurlijk een hartje. Dat heb ik dan maar in de sneeuw gezet, want in de witte natuur van dit moment kom je die niet tegen! En de hartjes onderweg van de NNrunningDay tel ik ook zeker mee!

Maandag 1 februari 2021 – ??‍♂️ Zwemmen in het donker en Intervallen in Oranje ?

Na een ietwat opgelengde werkdag had ik een dik half uur hardlopen op het programma staan. Gelukkig maar, want ik heb prachtige nieuwe schoentjes. Asics – precies dezelfde als ik al een paar versleten heb, maar nu in een ander en schoon kleurtje.

Deze maand doen we met Trispiration een challenge dat je elke dag een opdracht krijgt voor een foto. Vandaag was het thema: oranje. Dat viel vast wel te combineren! Ik moest eigenlijk eerst wandelen voor mijn training, maar die 2 minuten telde ik op bij de eerste 7 minuten in zone 1. Hobbeldehobbel. In de wandelpauze zag ik grote oranje verbouw-keten:

Door naar 7 minuten in zone 2. Ook dat was nog prima te doen. Ik zag een meneer in een oranje hesje voorbij fietsen. Maar ik kon ‘m al lopend niet fotograferen. Na een ‘wandelmoment’ ging ik 7 minuten in zone 3 lopen. Zone 1 en 2 waren saai en moeilijk vast te houden vanwege het lage tempo. Zone 3 ging lekker. Ik vond het alleen jammer dat ik het hondje in zijn oranje jasje niet kon vastleggen op de foto! Door naar zone 4. Dat was totaal de andere kant: ik kwam er niet in!

Nauwelijks tenminste. Mijn benen wilden wel, mijn hoofd ook, maar de hartslag en de VO2max kwamen maar nauwelijks tot zone 4. Ook dat is een teken van vermoeidheid. Vast in combinatie met het feit dat ik de Weight Watchers weer heb vol goede moed heb opgepakt. Achja, niet getreurd: volgende keer beter.

Na het eten gingen Vincent en ik weer naar Amsterdam voor een stukje zwemmen. Ik vind het altijd een vette uitdaging om 2000m te zwemmen in de korte tijd die er is. Ik moet dan meteen beginnen. Ik telde de baantjes zo’n beetje.

• 

• 

• 

De eerste 4 banen is vaak een gevecht met brilletje en (dubbele) badmuts en iedereen zijn of haar snelheid. Al snel zat ik helemaal in een ritme en ik lifte ook regelmatig in iemands voeten mee. Dat was de ene kant van het zwemmen, aan de andere kant leek ik soms nauwelijks vooruit te komen en was het harken om 2000m bij elkaar te krijgen. Ik raak de tijd en de omgeving een beetje kwijt. Een soort zwemflow. Ik heb het gehaald en Vincent verzorgde de oranje-foto’s.

• 

• 

• 

Het omkleden is altijd het ergste. Kouddddddd. ?

Dinsdag 2 februari 2021 – FTP training op de Zwift ?

Tussen de middag ging ik lekker met Manuel mee wandelen. Ik was net zo somber en sjachereinig als het weer buiten. Grijs. ‘s Avonds staat er een FTP-training klaar. Er ontbreekt een stukje en ik heb een vermoeden van wat er zou moeten staan, dus dat vul ik dan in. En dan ga ik me lekker een half uurtje inspannen. Tenminste…. dat hoopte ik, maar het kwam niet echt op gang. De stukjes inspanning waren net te kort voor mijn gevoel en ik had het ontbrekende stukje niet goed ingeschat, ik moest echt meer watts zien te maken.

• 

• 

Ik had de tijdritfiets uitgekozen voor deze oefening, maar dat voelt toch niet zo echt. Het half uurtje vloog voorbij, maar ik vloog minder hard dan verwacht. Hoewel ik netjes de training had gedaan. Op deze dag moesten we een foto aanleveren van de fiets op een bruggetje. Dus na de training fietste ik nog even door naar de bruggen in Watopia.

• 

• 

Woensdag 3 februari 12021 – De vreselijke jungle van Zwift ?

De foto-challenge van vandaag, vraagt om een standbeeld. Ik moet even denken, maar in Watopia staan 2 prachtige, grote beelden van fietsers. Die ga ik meenemen bij mijn training! Ik moet om 8 uur beginnen aan de vreselijkste etappe van de Tour de Zwift door de jungle, dus infietsen doe ik wel even langs de beelden. Fiets wijzigen, nieuw virtueel jasje aan en dan is het opeens 23 minuten voor 8! Even doortrappen dus. Ik ga hartstikke lekker en vergeet af te slaan voor de route-verkorting.

• 

• 

• 

En passant verbeter ik met glans mijn PR op de klim en dan wordt het donker in Zwift. En anders donker als de nacht… Het begint te stortregenen! Leuk, zo’n virtuele bui, maar de standbeelden zijn niet te zien! Ik moet me gek racen, want normaal doe ik over de Hilly Ronde een heel stuk langer. 30 seconden voor 8 stap ik over naar de jungle en daar kan ik gelijk doorfietsen.

• 

• 

Zand in mijn ogen. Veel fietsers. En ik ga al meteen een heel stuk trager dan de mountainbikers. “ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen-ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen” is mijn mantra. Al na 2 kilometer begin ik met het aftellen van de overige 20 kilometer. Ik zie wel stapels met standbeelden van de Azteken! Maar nu zitten ze verstopt achter het zand. Door de grot.

• 

• 

Nog 18 kilometer te gaan en ik ga maar proberen om standbeelden te fotograferen. We moeten 2 rondjes door die vreselijke jungle met z’n hobbelige ondergrond en geniepige heuveltjes. Minder kon niet. “ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen-ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen” Het duurt een eeuwigheid. De foto’s van de beelden houden me bezig. Samen met het aftellen.

• 

• 

• 

10 Kilometer kan dan klinken als een vreselijk, oneindig lang stuk. Anderhalve ronde nog. Ik heb totaal geen zin meer. Maar ik hobbel door. Ik zit rond de 500ste plek, maar ook dat kan me niet schelen. “ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen-ik-heb-geen-zin-ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen-ik-heb-TOTAAL-geen-zin”. 99% van de mensen met mijn gehalte aan zin zouden zijn afgestapt en ik geef ze allemaal gelijk, maar ik doe dat niet. Nog 6 kilometer. ik-hoef-dit-alleen-maar-te-doen-ik-heb-geen-zin. Nog vier kilometer en die gaan omlaag en ik heb al honderd foto’s van standbeelden en ik heb totaal geen zin meer en dan willen mijn benen er ook graag mee stoppen! Ik moet ze echt dwingen om rond te blijven draaien. Nog nooit ben ik zo blij geweest een rondje te hebben voltooid! Ik spring zo snel mogelijk de fiets af. Zo snel als mijn benen nog willen tenminste. Het kan ook zonder zin dus.

Donderdag 4 februari 2021 – Wandelen met boerderijdieren ???? en Vincent

De opdracht van vandaag was: fotografeer een boerderij-dier. Tsja… Ik heb een rustdag en ik wil wel wandelen, maar ik heb ook een functioneringsgesprek en een boel werk en besprekingen en Rob is niet lekker…. Alles pakt goed uit, maar het duurt ook allemaal langer dan ik had gehoopt. Dus kunnen Vincent en ik ‘s avonds pas aan de wandel. Als alle boerderijdieren binnen zijn. Dan maar iets creatiefs verzinnen! We grijpen terug op een oude bekende: wandelen met de beestenbende!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Ik vind het zwaar, want ik lijk moe aan alle kanten. Ik ben niet topfit merk ik en ik maak me zorgen om de uitdaging voor morgen. En dan bedoel ik niet de foto-challenge!

Vrijdag 5 februari 2021 – Trage Trail tussen Egmond en Bergen? aan Zee? met duinen ? en…. hoogteverschillen

25 Kilometers staan er op het programma. Voor Joyce en mij. Ik heb mijn OV chipkaart bij me en een mondkapje en we rijden apart om een besmetting uit te sluiten. Tempo is niet van belang vandaag. Ik ben moe: van een week dieeten (met verrassend goed resultaat), van een week werk, van het huishouden, van het meehelpen met het huiswerk, van kopjes thee brengen en van slecht slapen. De route staat op mijn horloge en de opdracht van vandaag laat zich moeilijk rijmen met duinen: een speeltuin! Maar goed, we gaan het proberen!

Om 10 uur zien we elkaar in Egmond waar de route langs Noordhollandse Kust in noordelijk richting verder gaat. We lopen al snel de duinen in achter Egmond en we willen wel een duinkaart kopen, maar de machine maakt geen contact. Het lijkt koud. Hopelijk warmt het straks op! We gaan langs de volkstuintjes. En warempel: daar staat een glijbaantje! Die tel ik als speelplaats!

Na de tuintjes gaan we opeens de duinen in. “Smal zandpad” staat er op het bordje. En dat is het! Zand. Mul zand. Niet Joyce’s eerste keus, maar de schoonheid om ons heen maakt het meer dan de moeite waard. Het is zacht glooiend, lieflijk met een scherp randje en overal liggen duinmeertjes. Het is on-Nederlands mooi. Helemaal niet erg om hier heel rustig doorheen te gaan en volop van te genieten. We dwalen zelfs een stuk extra!

• 

• 

• 

• 

We zijn de enigen. Ver voor ons loopt een meneer. We kletsen en zijn al warm. Maar dat ligt niet aan het tempo, want we maken er vandaag een trage tocht van. Dat is goed voor ons allebei. Ik merk dat me dit lukt, maar het gaat niet zo soepel als anders. En Joyce worstelt zich door het zand heen op ‘r eigen tempo. Het is bewolkt, maar als de zon hier schijnt, moet het echt nog mooier zijn! Smalle paadjes, witte paaltjes en duinpannen. En zand- zou Joyce zeggen. En het gaat ook nog omhoog en omlaag. Ik moet naar een WC. Ik ben een tijdlang op zoek naar een geschikte duinpan, maar dan komen we op een klinkerwegje en is het opeens wat te druk om te drukken. Als we de gebaande weg weer verlaten en de duinen op en over gaan, wordt de drang wat hoger en zie ik alleen maar overal hopen stront liggen. Op het moment dat we de wilde paarden zien, duik ik een bosje in om mijn hoop achter te laten.

• 

• 

• 

De paarden zijn geweldig! 2 Zijn er aan het spelen en de rest kijkt ons amper aan. Deze paarden zijn erg mooi en ze zien er ontzettend zacht uit. Je zou bijna vergeten dat we weer hoogtemeters aan het scoren zijn.

Dan komen we al richting Bergen. Dat is behoorlijk onverwacht om opeens langs een grote weg te lopen, langs de bushalte en richting wat huizen en villa’s. We lopen langs het strandhuis uit de jaren 20. Het is wel even verhard en dan kan er wel wat tempo gemaakt worden. Tot de volgende weg de duinen in.

Dan lopen we door het bos. Het lijkt op de Ardennen! Dat zeg ik niet zomaar, want er zijn heuveltjes die niet voor de Ardennen onderdoen. En de bosgrond is ook zo zacht en voorzien van boomwortels. Ik pak vaak weer wat tempo en looplust op, maar dat wordt dan gesmoord in weer een heuveltje op. Ik maak me een beetje zorgen over het tempo, maar het is wat het is en ik hoeft het nergens voor te veranderen. Tussen de bomen door zijn de duinen verderop te zien met daartussen in meertjes. Het is werkelijk adembenemend mooi. Niet te vangen op een foto. En het blijft doodstil en bijna eenzaam.

• 

• 

Dan komen we bij het Koepeltje van Taboer. Als ik hier gedropt zou worden met GeoGuessr zou ik zeker niet meer weten waar ik ben. Het kan Belgie zijn, of Finland, Canada of Zweden. Een betonnen koepeltje in de middle of nowhere. Frankrijk misschien of Engeland, had ook gekund? Na het koepeltje volgt een fikse klim! Even de hartslag verhogen en boven op Joyce wachten en van het uitzicht genieten.

We lopen veel te kletsen. Over allerlei onderwerpen. En dan moeten we soms even terug. OMHOOG. Door het zand. Zou Joyce erbij zeggen. Ik ga lekker niet opschrijven hoe lang we over 10 kilometer hebben gedaan. Lang genoten. Dat zeker! Er volgt nu veel bos. Aan de wegbordjes te zien en de manier waarop het bos er uit ziet, gaan we richting Schoorl. De route ben ik al lang kwijt. We zien het als we in de buurt van een parkeerplaats komen, aan de andere mensen die we tegenkomen.

• 

• 

Het betrekt een beetje en als we een grote weg kruisen begint het zelfs te regenen. Joyce twijfelt over de regenjas, maar trekt ‘m wel aan als het doordruppelt. Ik heb het even helemaal gehad. We hebben intussen trouwens wel een duinkaart gekocht! Gelukkig stopt de regen ook weer voor het echt vervelend wordt. Zo’n moment dat je denkt: ben ik pas halverwege, waar bén ik in ‘s hemelsnaam en waarom wilde ik dit ook alweer… Zo’n moment dat alle bos een beetje saai wordt en het zoveelste paard ook weinig enthousiasme meer oproept. We lopen een stuk over een fietspad. Geloof ik. Het ontbreken van enthousiasme hangt samen met het minder opnemen van de omgeving. Ik heb al 2 gels op, dus daar ligt het niet aan. Misschien dat ik eerder deze week iets te weinig reserves heb opgebouwd.

• 

• 

• 

• 

• 

Ergens komen we opeens een hoop trappen tegen. Kan er ook nog wel bij! En langs de tennisbaan staat nog een stukje Atlantik Wal overeind. het woord ‘afwisselend’ is hier zeker op z’n plaats. We komen aan de rand van bebouwing en vakantieparken en vakantiehuisjes. Dit wordt de allerlangzaamste halve marathon ever. Een wandeling met hardloopelementen is hier zeker op zijn plaats. Ik geef er niks meer om. De auto is dichterbij dan de route die we nog over hebben. We moeten nog helemaal om Egmond heen. Ineens staan we te wachten bij stoplichten! Dat hebben we nog nooit gehad, maar erg is het niet. We staan bij een weg die we alleen maar vanuit de auto kennen. En dan steken we de onverharde wegen weer in om Egmond heen. Staan we opeens weer in de duinen!

• 

• 

Hier liepen we vorige keer ook. Een verhard pad. Maar nu zonder de drukte. Ik voel me net als de vorige keer op dit pad toch wat geïrriteerd. Dit is saai in vergelijking met de rest. We gaan het laatste stukje nog afleggen en nemen een Mars(je). Joyce neemt die voor de eerste keer. We halen een paard in en na de foto- en rek-pauze halen we het paard nog een keer in. Dan zien we de trap naar boven en we zijn blij dat de route er niet overheen loopt. Tot we zien waar de route wel loopt en daar…. is geen pad! Om met PL te spreken: dan moet je er vaak overheen lopen, dan komt er vanzelf een pad. Alleen is dit een nog-niet-bestaand-pad OMHOOG. Het uitzicht is de ene kant op prachtig over de duinen, aan de andere kant flats en hotels van Egmond.

Waar een trap omhoog had gekund, is ook een ‘naar beneden’; Per Trap! Het is hier duidelijk drukker in de buurt van de bewoonde wereld. En toch staan we opeens weer tussen duinmeertjes zonder ook maar iemand te zien. Aan de andere kant duikt een rund op. Hij ziet er groot en majestueus uit. Wij leggen de route een beetje om zodat we bij het dier komen wat midden op het pad staat. Gelukkig hoeven we niet langs hem en zijn familie! Het zijn goedzakken, die dieren. Ze maken me erg blij.

• 

• 

Dan lopen we de parkeerplaatsen over van Egmond. Joyce heeft er opeens weer zin in, terwijl mijn zin weg is. Verdampt in een tekort aan energie. Ik roep als we de boulevard op lopen: ik wil hier zo snel mogelijk klaar mee zijn! Om 30 seconden later te zeggen: laten we over het strand gaan nu we er toch zijn. Joyce’s Mars werkt uitstekend en we gaan over het strand. De zee is mooi en geeft wat rust, maar ik ben aardig aan het eind van mijn latijn en zin. Wil gewoon wandelend naar de auto en de koekjes.

• 

• 

• 

• 

Het is zo leuk dat Joyce mij nu aanspoort om te rennen! En dan door het mulle zand terug naar de Boulevard. Ik fotografeer nog een glijbaantje op het strand vlak voor we omhoog lopen. Als ik nu eens leer dat 2 gels en 1 minimars net te weinig zijn, komen we er wel. Bij nog grotere omvang.

De 25 kilometer komen er. We halen het niet eens binnen de 4 uur. Ik had gedacht dat we er 3 a 3,5 uur over zouden doen, maar blijkbaar vandaag niet. Ik haal ook de 26 kilometer. Daar ben ik moe van. Het is wel een gemakkelijker gegaan, maar ze zitten in da pocket. En de speeltuinen en een speelveld in de duinen kan ik ook afvinken!

Van Joyce krijg ik een heerlijke warme chocomelk en dat doet me vreselijk goed. Daar kan ik weer mee naar huis rijden, terwijl ik alle koekjes opeet.

Zaterdag 6 februari 2021 – Uitfietsen tussen de lava ?en Discovery?!

Een flinke nachtrust doet me goed. Ik voel me wat beter aan alle kanten. Geen spierpijn of andere kwaaltjes. De weegschaal blijft maar volhouden. Even uitfietsen, dat is alles wat ik vandaag hoeft te doen. 3 Kwartier volgens het schema. Iets met cadansen. Ik ga lekker om, langs en door de vulkaan fietsen. En ondertussen ga ik (op mijn telefoon) Discovery Channel ID kijken. Dat hadden we heel lang niet meer en nu weer wel. Een aflevering duurt 3 kwartier. Ik probeer mijn cadans boven de 80 te houden. En soms moet ik even boven de 100.

• 

• 

Ik zie de vulkaan van binnen en van buiten. Soms ben ik te laat terug in Zwift Companion, omdat ik dan uit Discovery moet gaan. Het kost tijd, waardoor ik na 3 kwartier nog (lang) niet klaar ben met de aflevering. Ik fiets dus nog door en ik fiets ook wel lekker, dus ik ga de 30 kilometer maar weer eens volmaken.

• 

• 

Ik krijg nog een hele dikke virtuele stortbui over me heen! Ik blijf laag en moet snel schakelen tussen Discovery en Zwift om de geplande route te volgen. Als de aflevering is afgelopen blijf ik in de regenbui van Zwift hangen met een brede grijns. Ik ga nog een keer om de vulkaan heen en maak het rondje helemaal af. Ruim 31 kilometer weer gedaan en het voelt goed!

Voor de foto-challenge van vandaag moet je een wissel fotograferen. Mijn wissel naar een koude wandeling duurt wat lang, maar in die wissel fotografeer ik een wissel tussen personen in Zwift (Vincent en mij) en een wissel van schoenen; van nieuwe loopschoenen en de fietsschoenen.

• 

Zondag 7 februari 2021 ❄️ SNEEUW ❄️?

‘s Nachts is er sprake van een oostenstorm en jachtsneeuw. Er is een stroomstoring. Daardoor begint de dag nogal vroeg. Met sneeuw die binnen is gewaaid. Na het ontbijt warm ik weer even op onder de dekens en om 1 uur gaan Vincent en ik de sneeuw trotseren. Net als de katjes hebben geprobeerd. Met mijn nieuwe trailschoenen. Een ideale vuurdoop in de sneeuw.

• 

• 

We gaan rustig aan doen, met veel wandelelementen. En met veel laagjes kleding aan. Vincent heeft zelfs gewoon zijn winterjas gepakt! Tegen de sneeuw in is dat geen overbodige luxe! De sneeuw die met windkracht 6 je snoet inkomt, voelt niet echt comfortabel!

Op anderhalf miljard sleetjes na, zijn de wegen leeg. We gaan over de uitkijkbult en zien zowaar een trein rijden! Verder zien we sneeuw. En nog meer witte sneeuw. Het is mooi en als we wind mee hebben is het ook niet zo koud. Als we langs de Oostvaardersplassen lopen, is het weer hartstikke rustig. Daar staan heel veel paarden.

Zoals je aan de golven ziet, staat er ook heel veel wind. We lopen echt niet hard. Dan komen we bij het ijs wat zich aan de randen vormt in allerlei vormen.

• 

• 

• 

• 

We lopen langs het Oostvaarderscentrum en Vincent heeft het deze ene keer wat zwaarder dan ik het heb. Hij heeft geen enkele moeite met mijn fotopauzes en gaat zelf rustig het intervallenpad over.

Je ziet goed hoe de sneeuw voorbij jaagt. Sommige stukken zijn gewoon droog gewaaid door de harde wind. We kijken ook nog even uit op de berg en dan gaan we door het bos weer terug. Het is toch wel erg mooi zo allemaal, die witte wereld.

• 

• 

• 

• 

• 

We lopen rustig terug naar huis en Vincent neemt nog wat speelplaatsjes mee, terwijl ik graag door het park terugga. Al met al lopen we lekker langzaam, maar we hebben wel een frisse neus gehaald! De schoenen zitten geweldig! Later ga ik met Rob nog een stuk wandelen in de sneeuw.

• 

• 

De foto-opdracht van vandaag was ‘sneeuw’, verrassend…… Dat heb ik netjes gedaan!

Maandag 25 januari: Er op uit met de trainert ??‍♀️??‍♂️

De trainer heeft al in tijden niet meer vele kilometers achter elkaar gemaakt. Ik ben verantwoordelijk voor een route van ongeveer 10 kilometer en we doen het vooral rustig aan. Dit is anno 2021 de beste manier om bij te praten! Ik neem de trainer mee naar Nunspeet. Daar is bos en zand en het is hartstikke lekker weer. Droog, beetje zonnig zelfs en niet koud.

Mijn trainer is een heerlijk blijmoedig mens. Ook al komt hij langzaam terug van een depressie. Hij is niet streng, ook al vindt hij dat ik best wel een keer de voetjes van de vloer zou moeten houden. Hij vraagt goed door over de wilde plannen die ik maak, maar zal er wel een schema op schrijven wat mij past (behalve die rustdagen dan). We lopen lekker te kletsen in het rustige bos. Hij geniet en ik hou het vol, zeg maar ?

Wat mij betreft lassen we een wandelmoment in! Gelukkig loopt hij heerlijk door. Hij laat mij kletsen en mopperen en we komen op het zand. Dat vergt even iets meer. Zowel wandelmomenten als ploeg-ervaringen!

Hoewel het -als altijd- wel gaat, ben ik blij dat ik vandaag maar 10 kilometer hoeft te lopen. Het is genieten. Vooral het laatste stukje single-track wat op en neer gaat.

• 

• 

Hij kent me goed genoeg om te weten dat het nooit minder dan 10 kilometer zouden worden! Dat de buitenlucht hem goed heeft gedaan, doet mij ook goed!

Dinsdag 26 januari 2021 New York ? in Zwift tijdens het thee-kransje

Ik ga de After Party doen voor de Tour de Zwift. Dat verkies ik boven een bootcamp met de Trispiration-meiden. Geen snelheid vandaag qua fietsen, want ik luister lekker mee naar de bootcampers. De After Party’s bewaren het klimmen voor het laatst! Ik kies de Ladies Ride in New York. 60 Meisjes, meer niet!

Het is al snel ‘hommeles’. Doordat ik niet echt in Zwift ben en doordat ik wat vermoeid ben, fiets ik als een oude krant en raak ik achterop tot en met. Het maakt me niet uit: ik luister lekker naar de bootcamp en trap maar wat. Ben ik zowat laatste.

Na de bootcamp, ‘kletsen’ we nog even na in een Zoommeeting. Als dat theekwartiertje om is, begint mijn klim. Ik ga me concentreren en nu zie ik de andere dames voor me dichterbij komen. En niet 1 of 2, maar bij bosjes! We rijden naar boven, New York van de toekomst in. Het is nog steeds heerlijk rustig.

Ik haal zomaar een meid of tien in. Ik ben echt ontketend! Trap even lekker door en begin te denken dat ik nog wel hoger zou kunnen eindigen! Ik zet me er even toe en van de 58ste plaats (van de 62!) trap ik me naar de 43ste stek.

Yeah, sure: ik ben een klimmer geworden! ? En dan maak ik de 40km vol, want het laatste stuk afdalen mag ik dan toch zeker ook!

Woensdag 27 januari. Doodgaan op een FTPtraining in Zwift. ?

Een half uurtje training staat er. Op wattage. Dan meet je dus hoeveel kracht je trapt. Of zoiets. Ik snap het niet helemaal, maar ik krijg een schemaatje hoelang ik hoeveel % van mijn FTP moet trappen. Vandaag ga ik voor het eerst over de 100% heen. Een paar keer 3 minuutjes “maar”. Ik kies een vlakke route van ongeveer 17 kilometer. Voor 33 minuten moet dat meer dan genoeg zijn. Tijdens deze training let ik niet op de kaart of de omgeving, maar op het dashboard; dat ik ‘binnen de normen’ blijf.

Mijn FTP ligt op 160 ongeveer, dus 190 is echt enorm doorwerken. Zweten. Doorzetten. Harder trappen dan je eigenlijk kunt. Het tempo ligt onwijs hoog en ik trap iedereen omver. Drie minuten. Drie hele lange minuten. Drie hele minuten. En daarna even rust. Dan gaat iedereen mij maar weer voorbij. Ik haal even adem en ik kijk al uit naar de volgende 3 minuten. ?

Wat soort van grappig is, is dat de Zwift ‘meedoet’. Hoe langer je boven je max rijdt, hoe vager het beeld wordt. Het zweet loopt in je ogen, zeg maar. Vervaging van je blikveld. En in de verte het poortje naar de verlossing! Voor een paar rustminuten. Ik doe vijf blokjes van 3 minuten boven mijn max. Uiteraard maak ik die vol! De 17 kilometer: die blijken toch te weinig te zijn! Ik fiets heel kalm de 20 kilometer vol. Na 35 minuten stap ik af voor een zeer welverdiende douche! Om weer tot leven te komen.

Donderdag 28 januari: een rustdag ? met een stukje Zwiften.

Voor ik weet, heb ik met een vriendinnetje digitaal afgesproken om in Watopia te gaan rijden. Sorry trainert, dat begrip RUST is echt niks voor mij! Want last van de training van gisteren heb ik al lang niet meer. En 3 rust-loop-dagen vind ik moeilijk genoeg. Ik heb nog nooit met iemand rekening hoeven te houden in de virtuele wereld, dus dit is een nieuwe ervaring. We moeten elkaar even zoeken (‘ik sta bij de brug’ ‘aan de andere kant’ ‘we keren weer om’ ‘oh, jij ook?’ en dan fietsen we bij elkaar) en gaan dan bellen. Hoewel ik veel minder lang Zwift heb, heb ik meer gefietst als de moeder van 3 aan de andere kant van de lijn. Zij is nog nooit op de prairies geweest. We blijven bij elkaar fietsen.

Het gaat mij prima af. Ik kwebbel lekker door en hoop dat MK ook rondkijkt! Je moet wel wat luider praten door de telefoon, maar de tijd vliegt. Ik wijs haar op de dino’s en de beer. We fietsen om de beurt voorop.

Zij wil 30km fietsen en ik ben wat eerder begonnen, dus ik zal er eerder zijn dan zij. Ineens stopt mijn Zwift. Ik trap me suf, maar ik sta stil! Dat is dan raar, want ik heb dat nog nooit meegemaakt. Ik stap weer op en moet ‘r inhalen. Langs de heetwaterbronnen.

We gaan nog door de aquatunnels. Het zullen er toch 30 moeten worden vandaag aan kilometers! Ik merk dat het klimmen me niet zo gemakkelijk meer af gaat.

Op het einde neemt zij net een andere afslag dan ik. Ik ga terug downtown in en maak mijn rondje af op 33km als ik rond ben. Zij maakt de 30km vol. Het was gezellig, maar niet gemakkelijker! En toch ga ik vaker afspreken in Zwift.

Vrijdag 29 januari Modder, water ?, wind? en brugjes in ‘t Twiske.

‘s Morgens ga ik met een vriendin wandelen. De enige manier om bij te praten, nu alle horeca dicht is. Gelukkig is het net droog als we vertrekken. Ze is nog nooit bij de Oostvaardersplassen geweest! Het blijft droog en al kletsend gaan er zo’n 6 kilometer onder onze voeten door.

‘s Middags ga ik met Joyce hardlopen. We gaan naar het Twiske bij Landsmeer en Oostzaan. Daar ligt een paaltjesroute van 16 kilometer. Deels verhard, deels onverhard. Ik twijfel of ik de oudere hardloopschoenen aandoe of de trailschoenen. De trailschoenen lopen echt niet lekker op verhard, dus het worden de zwarte Asics. Er is een WC bij het startpunt! Dat is een ongekende luxe. Het waait flink. Merken we als we langs het water lopen. Dit is onze rustweek, dus we gaan niet zo snel. We komen op de vlonders tussen de golven door en het is GEWELDIG.

• 

• 

Het ligt vol plassen overal. Ik denk: ga er maar gelijk doorheen, dan hebben we dat gehad.

• 

• 

De route is prima te volgen. We lopen ons wel warm. Dan komt de modder. Ik hou niet van modder. Het vergt zoveel souplesse! Je moet zorgen dat je stappen hoog genoeg zijn én zorgen dat je niet wegglijdt. En dan worden je voeten nog nat en vies ook.

Joyce zei al snel: “het gaat jouw gemakkelijk af he, vandaag”. Het ziet er beter uit dan ik het voel blijkbaar. Ik heb niet zoveel zín vandaag. Als we na 4 kilometer op asfalt staan, wil ik even van mezelf weten hoe hard ik eigenlijk nog kan lopen. Er zit een stukje modder in waar ik bijna uitglij en ik moet even kijken hoe de route nou precies loopt, maar ik trek door naar 5:30. Heb ik het ook even warm.

• 

• 

Door naar de draaiende Twiskemolen. Ondertussen kletsen we en komen nog meer modder tegen. Er zijn ook veel andere wandelaars. De molen is altijd mooi en met de wind, het water en de bruggen versterkt dit het Hollandse tintje.

Na de molen volgt weer modderige ondergrond en dan wordt het even vaag. Veel huizen, een ommetje in de route en ik irriteer me even aan alles. De kaalheid, de ontbrekende paaltjes en al helemaal aan vuile drekkerige paardenvijgen-modder. Dan komen we in een mooi natuurgebied met moerassen en prachtige bomen en een grazend rund.

Ze hebben leuke hekjes, die je half openmaakt en dan stap je er overheen. Runderen kunnen dat net niet. Zowel er-overheen-stappen als het deurtje-openmaken.

Ik ben wat vermoeid. We gaan door het bos en ik ben even de paaltjes kwijt. Dan lopen we het open land in. In de verte de huizen, verder alleen maar water en land. En modder. En koeien die net vers hooi krijgen. Wij moeten door de modder die vermengd is met koeienstront. Yeah- right ?

• 

• 

• 

Water, modder, onverharde grond en vlakte. Heel even miezert het. Wij wandelen een stuk, want de modder tussen je tenen en de ongelijke, glibberige ondergrond is vermoeiend. Dan komen de bruggetjes. Lange, smalle bruggen.

• 

• 

Ik kan mijn schoenen in het water schoonmaken, dat helpt een beetje. De parkeerplaats is zowat te zien, maar er ligt water tussen. Wij moeten nog om het water heen. Dat het vandaag bij 16 kilometer zal blijven vind ik helemaal prima. Ik ben er wel zowat klaar mee. Het is nog altijd mooi. Met de vogels en het water en de vlakte en een enkele boom.

Nog een brug. Nog wel twee zelfs: een ‘gewone’ houten met 2 relingen en 1 zonder relingen.

Ik vind de laatste 2 kilometer echt afzien en ik tel af ook! Achteraf ben ik onderweg weer eens iets vergeten… Ik heb nog precies evenveel gels bij me als toen ik vertrok. We hebben lang over de 10 Engelse Mijl gedaan als de WC weer in beeld komt. Het was mooi, maar ook zwaar. Het toppunt van Nederlands: wind, water, bruggen, modder en een molen. Een stomme hond jatte de chips uit de auto, zodat ik ook naderhand niks te eten had. Ik realiseerde me toen pas dat ik onderweg niets had bijgevoed.

Zaterdag 30 januari. Rolling Hils in Zwift zonder zin. ?

Er staat een koppeltraining. Ik weet niet of hardlopen goed is. Niet dat ik spierpijn heb ofzo, maar het voelt gewoon allemaal een beetje vermoeid. Dus ik stap eerst op de Tacx voor stage 6 van de Tour de Zwift. Heuveltjes met zo’n 100 andere dames. We starten in het donker.

Gewoon in Watopia. Aquatunnels, heuvels, Italian Villages en downtown. En dat dan drie keer. Ik lig op de 60ste plek. Er is een groot peloton waar ik in zit. Ik laat me maar meenenen. Ik heb na 10 minuutjes al niet meer zoveel zin. Wat doe je dan? Hard doorfietsen, want dan zijn de 31 kilometer snel voorbij!!

• 

Het beetje heuveltjes kom ik goed op. Dan dring ik wat naar voren, maar later haalt het peloton me weer bij. ‘Ach’, denk ik, ‘zo ben ik met een uurtje klaar.’ Ik fiets wel vet door en mijn benen hebben het niet gemakkelijk, dus ik ga niet meer hardlopen.

Ik denk elke keer: op 15 kilometer laat ik me terugvallen. Of na een half uur. Maar in de groep fietst het zoveel gemakkelijker! Dus ik blijf erbij. En langzaam aan kom ik dan vooruit richting de 50ste plek.

• 

• 

Omdat ik toch niet meer ga hardlopen, heb ik op het einde nog iets over om mee te versnellen. Ik heb in de heuvels goed geïnvesteerd en vooruit gegaan en downtown in bijt ik nog even door. Ben ik mooi klaar met de 31 kilometer in krap 54 minuten.

Dat is een gemiddelde van 34.6! Ik stap af, druppel uit en ga lekker een stuk met Rob uitwandelen.

Zondag 31 januari: Een trail met Vincent over de vlondertjes. ??‍♂️??‍♀️

‘s Nachts voelde ik me totaal niet lekker: ik lag wakker en had (erge) krampen in mijn buik. Dus stelde ik het lopen een uurtje uit. Waarin de krampen wegtrokken, maar ik niet meer bijsliep. Om half 11 vertrokken we dan toch maar. We reden naar Heidezicht – waar het OVERVOL was. Geen 1 plekje vrij! We parkeerden in de woonwijk. Het was ijskoud en het vroor. Niet alleen de parkeerplaats, maar ook de heide was mutjevol. We slingerden om de mensen heen, maar het duurde anderhalve kilometer voor we de massa kwijt waren.

Ik snap het wel, want het was hartstikke mooi, met de bevroren dauw op de heide, maar al die mensen…. Ik word er zenuwachtig van! We liepen over de natuurbrug en het tempo lag laag, maar het ging wel lekker. We kwamen bij de vlondertjes. Daar gingen we voor!

• 

• 

• 

• 

• 

We liepen er voorzichtig overheen. Het water was een heel klein beetje bevroren. We maakten veel foto’s. En toen gingen we nog een keer. Niet op snelheid, maar op genieten-heid ?

Daarna staken we over bij de stoplichten en we gingen weer terug naar de hei. Paarden, veel fietsers, wandelaars, hardlopers: in grote getalen! Ik merkte wel dat ik wat vermoeid raakte. We speelden een woordslang met sportartikelen. Dat viel nog niet mee, maar was wel erg gezellig! We liepen door de kleine stukjes bos en over de hei. Na een kilometer of 7 was het tijd voor een flink wandelelement.

Toen kwamen we weer in de grote massa terecht en we bleven even slalommend tussen honden, kinderen en kinderwagens door hardlopen tot bij de auto. Nog geen 9 kilometer. We hebben plezier gehad!

Heb ik in januari 192 kilometer hardgelopen (191, 93 om precies te zijn). Die laatste kilometers zullen me wat! Ik heb ook 450km gefietst en dik 6km gezwommen én nog eens 72 kilometer gewandeld. Het is wel genoeg.

11 januari 2021 Terug naar het Mirandabad ??‍♂️- én dat is vastgelegd!

Door Gastredacteur Vincent:

“Ik heb samen met mijn moeder besloten om vandaag 3 kwartier te gaan zwemmen. In de auto hebben we de hele training bedacht. Ik begin met 1 baantje een oefening en schoolslag terug. Dat doe ik 4 keer. Daarna ga ik 200m doorzwemmen. En vervolgens een keer 300meter. Na de 300m ga ik weer 200 meter. Als ik het zwembad inga, heb ik het gevoel dat het warmer is dan normaal (en ook drukker). Ik begin met mijn opdrachten en begin het steeds warmer te krijgen. De 200m besluit ik in de borstcrawlbaan te doen en ik duik onder de lijn door naar de borstcrawlbaan. Ik heb een heerlijk slag en zwem lekker door. Ik begin het ook steeds warmer te krijgen! Ik ben zo klaar met die 200 meter, het ging vloeiend! Ik besluit om weer even in de andere baan 2 baantjes schoolslag te doen. Om daarna aan mijn 300 meter te beginnen. Als ik aan het zwemmen ben, zie ik ineens hele leuke dingen op de bodem van de borstcrawlbaan, zoals handjes en hondepoten. Ik zwem de 300meter lekker door en ik haal mensen in en ik word ook steeds zelf ingehaald. Ik heb het intussen wel weer warm en ik blijf lekker doorzwemmen. Na de 300meter ga ik weer terug naar de slome baan om weer 2 banen schoolslag te nemen en weer even tot rust te komen. Maar aangezien ik zo heerlijk zwem, besluit ik van de 200m nog een keer 300meter te maken omdat de slag me bevalt en ik het gewoon heerlijk warm heb! Ik zwem de 300meter flink door en voor ik het weet ben ik er alweer. Ik ga weer naar de slome baan en zwem daar effe uit. Ik doe het in een rustig tempo en ik begin het langzamerhand iets kouder te krijgen. Als het 44 is en we het bad uit moeten, besluit ik er uit te gaan en me snel aan te kleden zodat ik het snel weer warm krijg! Als ik me aan het omkleden ben hoor ik mijn moeder weer roepen: heb je al een foto gemaakt?! Ik besluit het te negeren omdat ik me heel snel wil aankleden omdat ik het koud heb, dan maar geen foto. Op de terugweg klets ik nog even na met mama over het zwemmen en vertel ik over de hondenpoten en voetafdrukken. Ik krijg een blik die ik niet snel zal vergeten, van verbazing en dat ik helemaal gek ben geworden. Na het 4 keer te hebben uitgelegd, gaat ze de volgende keer ook maar kijken. Groeten Vincent.”

Ik vul nog aan: voordat we bij het Mirandabad waren, vergiste ik me twee keer in de route, ik was dus aardig opgefokt. Kwam nog bij dat het onrustig was in het zwembad met Trispiration bekenden en ik moest 2000m zwemmen voor de jaaruitdaging. Dat alles maakte dat Vincent veel beter zwom dan ik! Het is niet gemakkelijk om een kaartje voor het zwemmen te bemachtigen, maar in de wachtrij staan en op het juiste moment op de juiste plek op internet zijn, kun je aan Rob overlaten! Ik zag de camera wel en volgde de discussie op de app-groep ook, maar deelnemen is niks voor mij. Totdat… het NOS journaal een item bleek te hebben gemaakt! En wie zwemt daar achter de verslaggeefster langs met oranje badmuts als zij vertelt hoe moeilijk je kaartjes kan krijgen?! Ikke! Mijn 5 minutes of fame: ZWEMMEND.

Ik zwem 2000m en zelfs ietsje meer, maar ik heb er minder lol van dan Vincent. Omdat het voelt als ‘moeten’. Volgende keer zal ik op zoek gaan naar de afdrukken van voeten en poten in de borstcrawlbaan. Zaterdag hebben we weer kaartjes bemachtigd!

Dinsdag 12 januari – ??‍♀️?? ?-run

Tussen de middag ga ik met Manuel mee hardlopen. “het is lekker weer” appt Manuel, maar eenmaal buiten is het behoorlijk koud. We gaan gewoon een ruim rondje om de wijken heen. Manuel doet de route, ik klets hem de oren van het hoofd over de jaaropdracht van Trispiration. En terwijl ik dat doe, blijft het tempo behoorlijk op peil. De 5 kilometer gaan binnen het half uur. Ik krijg het wel warm. Ik mag van Manuel ook mee het ommetje maken en kwebbel maar door. 8 Kilometer ‘zomaar’ in 5:50. En dat terwijl ik ‘s avonds een Zwift training heb staan met een nieuwe FTP, dus het zal zwaarder worden!

FTP training die best wel klopt. ??

“Tacx: 2′ 50% + 2′ 97% + 2′ 41% + 10′ 98% + 3′ 40% + 10′ 100% + 4′ 65%” Staat er op het schema. Ik ga naar Harrowgate, in Engeland. Daar ligt een saai parkoers wat tamelijk vlak lijkt. Ik zette podcasts op en deed wat de training me voorschreef. Het viel mee qua moeite. Beter dan de vorige keer en met de hoogteverschillen soms een kleine uitdaging. Als je aan het einde van de hoge zones zit, wordt het beeld vager. Dan word je moe, zeg maar…..

De podcasts leidde me af. Na een half uurtje werd het irritant. De Zwift deed ook lastig, want die wilde de training naderhand niet uploaden. Ik fietste nog een stukje uit zonder training en toen was ik het wel zat.

Woensdag 13 januari. ???‍♀️??

Tussen de middag gaan Rob en ik vaak even wandelen en een frisse neus halen. Heerlijk! We lopen in vierkantjes, maar noemen het een rondje.

‘s Avonds kruip ik weer op de Tacx. Zwift heeft een ‘Tour de Zwift’ met allemaal verschillende gebieden en vandaag zijn de worldcourses aan de beurt. Ik sluit me aan bij de Ladies Ride in Innsbruck. Weer zijn er niet zoveel dames en als ik kom ben ik zelfs pas de 20ste deelneemster! Ik ga mijn eigen ding doen: gewoon rustig omhoog. Berg op is toch iets wat je meer alleen doet. Ikke wel tenminste. De meeste dames gaan staan, maar mijn cadans blijft hoog. Ik ploeter naar boven. Pas tegen het einde, als ik bijna boven ben, ga ik ‘on fire’ en versnel ik.

Ik hoopte als 75ste boven te zijn en heb nog wat dames ingehaald. Op weg naar beneden vliegen mevr Yoder uit Amerika en ik samen naar beneden. Het is verder rustig en we knallen lekker door!

We ‘pacmannen’ nog een paar dames op in Innsbruck zelf en ik trek ‘Yoder’ het laatste stukje omhoog. Dan mag zij van mij voorgaan bij de sprint. Ik eindig als 72ste. Dan fiets ik het kleine rondje in Innsbruck nog uit, omdat ik van mijn schema iets langer moest fietsen. Mijn FTP verhoogt ‘zichzelf’ naar 159. Twee stempels in de Tour de Zwift verzameld!

Donderdag 14 januari. Een avondwandeling naar de Plus ➕ met zijn drietjes. Noem het een rustdag.

Vrijdag 15 januari. Ik ga wandelen met een vriendin ??‍? en haar hond ? bij Kasteel Groeneveld. ? Dat geslof doen we regelmatig. Vandaag vind de hond het wat kil om veel te zwemmen en we zijn met een uurtje weer bijgekletst. Op de parkeerplaats kleed ik me om, onder toeziend oog van een schattig roodborstje en dan komt Joyce. We gaan ‘zwervend’ hardlopen. Geen route, richting Lage Vuursche en kletsen.

Gastredacteur Joyce vertelt:

“Anke vroeg mij of ik wilde opschrijven wat ik van deze loop vond. Niet mijn sterkste kant, maar ik ga ervoor. Vandaag lag onze route niet ver van huis. Anke was er al, om daar vooraf aan het lopen, te wandelen. Dus ik begeef mij ook naar Kasteel Groeneveld en wij ontmoeten elkaar om half 12. Het is gelukkig niet zo koud, vooral ik ben daar erg blij mee. Het plan is om te dwalen, met “ver” ervoor weten we wat er gebeurd, maar dit keer echt op gevoel. Gelukkig weet Anke wel de weg en als ik erover loop, herken ik menig weg ook.

• 

• 

• 

En daar ligt meteen ook de angel van deze loop. Op 1 zeer fraai paadje na, hebben we “er al gelopen”. We genieten van het kwebbelen over kinderen, echtgenoten en al het andere.

• 

• 

• 

Het lopen gaat best wel soepel en rustig. Maar als je alle andere lopen vergelijkt met een mooie taart, met zelfs een kers erop, dan is deze loop een cakeje. Volgende keer maar weer op zoek naar iets nieuws. Als het gezelschap maar blijft, want zonder haar is er niets aan.”

Zaterdag 16 januari. The Specials sort-of-triatlon ??‍♀️ – ??‍♂️ ? -??‍♀️❄️
Ik begon redelijk ‘onschuldig’ met Zwiften: het volgende stempel van de Tour de Zwift brengt me de bergen in. De Ladies Ride gaat de Alpe de Zwift op en de korte route gaat ‘gewoon’ de bergen over. De lange route gaat de halve Mount Ventoux op en dat wil ik wel eens proberen! Daar zitten wel HEEL VEEL hoogtemeters in. Het dubbele van de bergenroute in Watopia. Twaalfhonderd. Dat schiet op voor de Mount Everest uitdaging. Ik besluit mijn eigen rustig aan te doen. Dit is een openbare uitdaging, dus ik sta tussen de mannen. Zo snel en goed ben ik niet.

Als we met ruim 1400 man tegelijk van start gaan, gaat het mis. Het hakkelt, ik zie alleen fietsen, het stokt, ik rij over de weg en de rest rijdt over het gras. Rij ik om of wat? Er is nog een race gestart die de andere kant op gaat. Als dit zo blijft, staak ik de uitdaging. Het duurt een kilometer of 3 en dan kom ik erin, zeg maar. Ik lig dan al dik achterop op de 1310 plek. Gek genoeg heb ik al 500m meer gefietst als wie dan ook. Ik ga niet zo hard en trap gewoon maar door en door. Heel langzaam raak ik de onrust van de eerste kilometers kwijt. Ik weet dat het echte klimmen straks pas start. Ik vind Frankrijk niet meer zo spannend qua omgeving. Na een kilometer of 10 begint het pas wat omhoog te gaan. En dan houdt het geen moment meer op! Dat je bij bent als het maar 9% helling is.

Het tempo valt terug naar 5 a 6 kilometer per uur. Demotiverend. Want ik begin te snappen dat ik er nog anderhalf uur over zal doen. Nog anderhalf uur!! De hoogtemeters tellen harder op dan de afstand. De omgeving is leuk, maar alles verveelt een beetje. Behalve de teksten op de weg, die bekoren me elke keer.

• 

• 

• 

Ik fiets me steeds naar voren in het veld, omdat er veel mensen stoppen. Ik fiets een beetje om dezelfde mannen heen. Ik trap me niet suf en het maakt me ook niet uit als ik een tijdje sta op de fiets en de cadans zou moeten veranderen. De hertjes en de vogels en het bergmeer zijn wel aardig. Ik heb teveel tijd om er naar te kijken. Er zijn ook snelstromende bergstromen.

Maar ik vind alles saai! Rob brengt me een kopje thee en ik trap maar door en door en door en door. Er zit niks anders op, want ik peins er niet over om te stoppen! Nu ben ik zover en de volgende keer moet ik hier eerst weer heen. De laatste 2 kilometer komt er wel wat vuur in: nu wil het ook halen binnen 2,5 uur en ik laat de mannen achter me. Ik ben meer dan 100 plaatsen naar voren opgeschoven.

• 

• 

Na 2 uur en 23 minuten heb ik deze stage afgerond. De top van de Mount Everest komt dichterbij…… Geen haar op mijn hoofd die verder wil tot de top 6 kilometer verderop! Ik stap snel af en spoel me af. Ik heb gewoon honger!

Na het eten snel de spullen pakken en naar het Mirandabad rijden. Als we Amsterdam inrijden, begint het licht te sneeuwen. Als we de wetsuits aandoen, sneeuwt het hard. Lees die zin nog een keer: wetsuit aandoen in de sneeuw! Vincent stuitert er van.

De rij is koud en dan wil ik maar zo snel mogelijk het water in. Ik ga proberen om 2 keer 1000m te zwemmen.
Ik spring de borstcrawlbaan in, voel het warme water het pak instromen en na een halve baan weet ik het al: dit wordt een knaller! Mijn benen hoeven niks te doen, mijn armen maaien me door het water heen. Geen geneuzel met oefeningen, de dubbele badmuts zit lekker, het brilletje zit goed strak en mijn armen zijn nog lang niet moe. Ik zie de pootafdrukjes en handafdrukken op de bodem waar Vincent het over had. Tegen de tijd dat hij het water in plonst, ben ik al 250m onderweg. Ik tel: mijn slagen in alle rust en met alle kracht en de banen die ik zwem. Heen en weer. Soms voel ik in mijn gezicht een vlaagje sneeuw. Om me heen zie ik het wit worden door de stoom heen. Ik geniet.

Ik haal ‘s iemand in en iemand haalt mij in. 1 Keer moet ik mijn badmuts aantrekken en dan door. Na de eerste 1000m ga ik door voor de 1500m. Daar raak ik even de tel kwijt, maar ik ga nu de 2000m ook volzwemmen ook! Aan 1 stuk door. Ik zie soms de klok in een glimp en ik weet dat het gaat lukken. Ik heb het niet koud. De 2 kilometer zwem ik in een staggering 38:15. Ik zet het horloge opnieuw in en wil de kou nog niet in. Ik zwem zeker 200m uit in de borstcrawlbaan en ga dan in de langzame baan terug. Als ik het water uitkom is de omgeving wit. Het is erg koud, maar ik ben blij! Jammer dat mijn sokken onder een dikke laag sneeuw in mijn schoenen liggen. Ik vind het stoer van ons dat we gezwommen hebben in de sneeuw! Vincent heeft minder gezwommen, maar dit nemen ze ons niet meer af!

• 

• 

• 

Deel 3 van een triatlon is hardlopen en dat heb ik nog niet gedaan vandaag. Dat gaat met een run gisteren en een geplande loop morgen ook niet gebeuren. In Almere sneeuwt het door als we veilig thuis zijn. Voor het eten ga ik met Rob een stuk wandelen in de knerpende sneeuw. We hebben maar een uurtje. Met de sneeuw mee is het lekker en in het bos is het prachtig! We vinden zelfs paden die nog maagdelijk zijn.

Als we terug richting het station lopen, snijdt de wind in ons gezicht en is het wel kil. We halen patatjes en lopen lekker 5 kilometer met gemak binnen het uur. Na de frietjes wil Vincent ook door de sneeuw lopen en zo ben ik na 9 uur nog een keer een half uurtje buiten!

Dat was geen gewone triatlon: heel langzaam hoogtemeters maken in Zwift op de fiets, zwemmen in een verwarmd buitenbad met sneeuw en wandelen in een laag sneeuw! ‘t Was wel heel gaaf. Een zaterdagkadootje.

Zondag 17 januari Lopen met PL: de grootste trailheld van Almere neemt mij mee door winter wonderland

Uiteraard is dit een redelijke uitdaging voor me! Ik mag meelopen met PL, die een heuse ultratrailer is en mij en Joyce al vaker aan prachtige routes heeft geholpen. Nu mag ik mee door de sneeuw, voor maar liefst 30km heb ik me opgegeven! En dat na de inspanning van gisteren….. Ik lijk wel gek, maar toch rijden we naar Ede, naar de Ginkelse Heide. Na de eerste kilometer heb ik het al door: he, dit lukt gewoon! Zijn het de herzogkousen, de schoenen, het gezelschap? Ik liep gewoon oke. En dan in 6 minuutjes ook nog. En de kilometer daarna ook. En de derde ook!

Ik moet altijd even wennen aan het Friese accent van PL en hij moet even leren luisteren naar mijn Brabantse tongval. Het duurt ettelijke kilometers voor ik me op mijn gemak voel.
Eerst door het bos. Om ons heen ligt sneeuw en het is rustig op de lekkere ondergrond. Al snel was het heel stil en rustig. En de witte bomen overal, met mist ertussen: sprookjesachtig mooi.
Na een paar kilometer gaan we over de hei met een laagje sneeuw. In de verte het monument voor parachutisten. Al vier kilometer? Of vijf al en het gaat me bijna ongelooflijk veel te gemakkelijk af. Binnen 32 minuten, hoe dan? Ik stop met me schamen en ontspan me. Ik denk niet vooruit, niet aan hoeveel nog, gewoon in het moment blijven en een tempo aanhouden wat goed voelt. Het is fijn dat iemand anders de route doet, ik hoeft ook echt niet op te letten. Eigenlijk zelfs geen foto’s te maken, maar dat kan ik toch niet laten!

We kijken naar het monument, maar mij zegt het niet zoveel. De hei is wel prachtig, wit en verstild.
Dan komt er een zonnetje tussen de bomen door. De fietser maakt ook een foto. Het is echt erg, erg mooi. De zon op het wit als stralen tussen de bomen.

En dan de mist vlak voor de duiker onder het spoor door, het is echt sprookjesachtig! Ik neem een gel en we houden een korte wandel- maar vooral GENIET-pauze.

Dan komen we bij de duiker onder het spoor door. Die is raar en laag.

We gaan de snelweg onderdoor en dan een heuse helling op! Ik mis het touw bijna hihi! Ik vertel van de Trail de Fantomes en dan zegt PL: die hadden jullie toch gewandeld…. Grrrrrr…. Ik blijf ‘m een tijd goedmoedig nadragen dat we daar toch niet echt gewandeld hebben hoor! Ik ben er zeker 20 minuten lang quasi beledigd op teruggekomen. Wandelen….. Wacht maar tot hij zelf al die heuveltjes over wil…..

We kletsen over doelen, over wat ik van 2020 geleerd heb en die arme PL moet naar alles over Zwift luisteren, tot in den treuren. En elke keer pakken we het gesprek weer op, want PL is een beste luisteraar. Hij loopt met zoveel verschillende mensen. Het lijkt me geweldig als je dat kan, in elk tempo en met elk type mens.
We nemen nog een gel en pauze terwijl we verder wandelen, want dat onthou je het beste, zo meldt PL.

De route bevat veel smalle paadjes. Wij noemen die P-paadjes, maar de meer gangbare term is een single-track. Dan komen we langs de beken. GAAAAAAFFFF, het is prachtig met de sneeuw en de bomen die donker aftekenen.

We rennen langs een rare schommel midden in het bos en brugjes. Erg, erg mooi. Ik ben de weg al lang kwijt, maar PL heeft de route al vaker gelopen en de route staat op ons beider horloge.
Ik ben dan een stukje kwijt in m mijn herinnering, want het gaat even iets minder ‘vanzelf’ en ik klets vast verder. Het gaat over onze pubers. Op het wildrooster over de autoweg gaan we maar weer snel doorrennen, zodat het lawaai achter de rug is!
Dan volgen hele (ietwat saaie) stukken langs de velden. De sneeuw verdwijnt langzaam en maakt plaats voor modder. Mijn voeten zijn smerig. PL’s nieuwe trailschoenen ook. Ik deel mijn ergernis aan de andere lopers met hun grote mond: die doen niks of niet wat ze beloven. PL kent ze ook: mensen die niks meer doen omdat er geen publiek is, geen wedstrijd, geen mogelijkheid om te verbeteren. Wij lopen voor het plezier. Om bij te praten.
Ik hou de kilometers minder bij en klets over wat ik gedaan heb aan loopjes. Het is bijna teveel en er over opscheppen past mij totaal niet. Zeker niet bij PL, die zelf elk weekend met gemak minstens 60 loopkilometers verzameld. PL vind het fijn te horen dat Vincent zo lekker meedoet. ik vertel ook van de triatleet die Almere geestdodend zwaar vond mentaal. Dan gaan we het bos weer in. Gelukkig maar. Ik heb nog een rustige kilometer nodig, maar van een inkorting is geen sprake. Ik wil nu ook de halve marathon lopen ook!

We komen langs de Wodanseiken. Leuk ja en schilderachtig, maar ik loop nu net even liever door. Het lijkt mij op Berg en Dal grappig genoeg, maar dit is Wolfheze.

• 

• 

We komen weer langs superhelder water en beken. Hier werd vroeger veel papier gemaakt door het schone water, weet PL te vertellen. Hij is een wandelende encyclopedie! Dan langs een restaurant. Het is mij te druk en veel te onrustig, daar kan Anke niet tegen! Ik vertel over KH en hoe wij samen de DamtotDamloop deden.

We komen langs de kabouterroute. Die staat vol met kleine kaboutertafereeltjes. Erg schattig!

• 

• 

En dan de vlonders. Jammer dat we niet alleen zijn, maar wat apart! Ik wil er overheen wandelen om er zo lang mogelijk van te genieten. Waar de vlonders precies voor zijn is nu niet duidelijk, want het beekje is minuscuul! Als we de vlonders achter ons laten, komen we bij een meertje met stapstenen! Het moet niet gekker worden, maar ook hier halen we geen natte voeten.

We lopen hierna over smalle paadjes die lijken op de Ardennen door het bos, met veel wortels en met water erlangs. De Paradijsbeek, noemt PL het. Ik word een beetje moe en teer even in, maar loop gewoon door. Het is nu mijn beurt om te luisteren! PL beweert Rob te hebben gevonden op Facebook. We hebben het over pubers met hun schermpjes. PL vindt het waardevol dat ik zo met Vincent kan sporten.
Dan zitten er 21km op in 2,5 uur. Ik verbaas mezelf en druk de gedachte dat ik nog 9 kilometer moet lopen snel weg.
Dan gebeurt er iets wat mij verbijstert: PL stopt bij de beeldentuin. Voor koffie en thee. ? what da ffff. Die moet ik delen met Joyce! Dat was nog nooit in me opgekomen, om onderweg te stoppen en pauze te nemen voor drinken! Mijn thee is warm, maar lekker.

We vervolgen de weg en PL vertelt van de Netflixserie over de huwelijksmarkt in de adeltijd. Prachtig. Ik luister en kijk en loop gewoon maar door, door het bos. Het is wel lekker dat hij nu kan kletsen en ik neem het goed in me op.
Het is mooi en er zijn veel smalle paden. Opeens is er een slecht pad met veel begroeiing. “Dan moeten er meer mensen lopen, dan wordt het vanzelf een pad” zegt PL. Die opmerking wil ik graag optekenen! Zo werkt het voor hem dus! Ik moet er enorm om lachen. Hij moet lachen als ik hem omschrijf wat wij P-paden noemen.

Ik voel dat ik iets ‘minder’ word en minder gemakkelijk ga lopen. In thee zitten blijkbaar niet veel voedingsstoffen, maar dat bedenk ik daar nou net effe niet, want dan had ik nog een Marsje gepakt. Ik loop gewoon maar achter PL aan.

Er zijn wat meer wandelmomentjes. Ook wat meer mensen en ongelijke paden. We steken het spoor weer over en er zijn veel treinen in korte tijd.
We gaan ook nog onder de snelweg door. Ik zit op 27 kilometer en ben de route kwijt. Ik reageer wat pinnig dat het echt wel 30km moeten worden! We komen weer op de hei. We hadden het ook over hoe lang je erover doet naar een ultratrail toe te trainen en PL heeft het met C gedaan binnen een maand of 3. PL heeft een vergunning voor de MMT (midsummer mega trail) aangevraagd, maar krijgt niks. Ik besef dat ik me moet afvragen of de Ironman een week later dan wel doorgaat. Ik denk eigenlijk van niet en besluit daar ter plekke dat ik daar dus niet in moet investeren nu.
Het gaat ook bij PL niet meer vanzelf, al lijkt dat best wel zo, maar ik voel van niet. We praten minder en hij loopt voor me uit. Dat kan hij dan nog wel met gemak, terwijl ik echt moeite heb met volhouden van het tempo! De sneeuw is vrijwel weg op de heide. Er zijn veel fietsers waarvoor we opzij moeten springen en er zijn ook meerdere wandelaars.
“Nog 2 kilometer”, zeg ik. “Ik heb er nog maar anderhalf” zegt PL. Dan moet ik dus omlopen! Ik kan eigenlijk alleen nog maar doorlopen en ik wil nu ook de 30km binnen 3,5 uur lopen. Focus. Lopen. Ik zie de parkeerplaats al. Maar ik kom 500meter te kort! Ik loop door over het zand en PL loopt mee, tot ik zeg dat het niet hoeft. Ik loop door, PL fotografeert het monument.

De laatste 500m zijn ploeteren. Als ik bij de auto sta, gaat het regenen. Ik kleed me om, drink chocomelk en we eten kaneelstokjes. Vanaf nu zal ik altijd aan deze loop denk als ik een kaneelstokje eet!
In de auto op de weg terug regent het hard. De sneeuw is weg. De magie is weg. Maar ik heb 30 kilometer getraild met PL. wow. WOW.

• 17 uur in een week, waarvan 4 uur wandelen. Maar wat MV hardlopen noemt, dat is langzamer dan mijn wandeltempo! Sneeuw, bergen, zwemmen, trainen, 2 halve marathons in een week (en 1 nog langer). Het maakt me verdrietig dat anderen hun eigen doelen niet kunnen zetten en naleven. Ben ik dan gek?

maandag 18 januari: uit’sporten’ ??‍♀️??‍♀️??‍♀️?

“mama, je mag nee zeggen hoor, maar eigenlijk mag je dat niet…. Ga je straks -heeeeeel rustig, echt heel langzaam hoor- mee hardlopen? Ik heb last van het fietsen van gisteren” ? Hoe moet dat dan? Ik weet het niet, echt niet, ik heb werkelijk geen benul van ‘nee’ tegen zo’n heerlijke puber. Ook al roepen mijn benen NEE en mokken de bovenbeenspieren dat het een lieve lust is, al mekkeren de voeten zich ongans: ik ga mee. ? Ook al weet ik dat uitfietsen voor mij beter zou zijn. Dus wat dan? Ik weet het! Ik ga ook fietsen! Ik stap op de Tacx, wend me tot Watopia en zoek de Hilly Route uit. Natuurlijk…. Ik vergeet mijn trui uit te doen en de fan aan te zetten, maar het maakt niet uit, want ik ga toch lekker langzaam.

Ik breek geen enkel record, ik trap gewoon traag naar boven en ik sta van tijd tot tijd en het maakt me allemaal niks uit. Mijn bovenbenen wel. Als ze niet kunnen praten, kunnen ze me wel laten voelen, maar ja: ze moeten mee. Sprinten hoeft niet en we worden 9e van de tien deelneemsters. Maar we hobbelen toch een half uurtje uit.

En dan een warme broek aan en compressie tubes (wat een nog groter gevecht is dan de sokken), want dat eisen mijn kuiten, zonder ook maar 1 woord te kunnen zeggen. Vincent stelt zijn horloge in op 500m dribbelen en 500m wandelen. Hij doet de route, ik het tempo. Tenzij ik harder wil dan 7:00 op de kilometer, dan haakt hij af. Ik hou me er met alle liefde aan! Het wandelen wordt een drhuhbluhhh-tempo en soms gaan we eventjes wandelen. De brug op bijvoorbeeld. De 500m dribbelen zijn vol te houden, maar na de vierde kilometer nog maar net.

Vincent kwebbelt ubervrolijk de tijd vol. Ik voel me zwakjes, maar ik hobbel gewoon door! We hebben wind tegen als we door de wijk lopen. Ik krijg het nauwelijks warm. Wel heb ik trek, maar ook daar geef ik niet aan toe (omdat er ook niks is). We maken de 5 kilometer vol met een gemiddeld temp-ho van 7:40 en ik ben er nog trots op ook! Het helpt wel, want de spierpijn is weg. Nu heb ik de benen een bad beloofd (na het strijken natuurlijk)

Dinsdag 19 januari. Kilometers scoren in Zwift!
Ik rommel een beetje met het schema, want er staat vandaag een FTP-training, maar ik heb meer zin in de ‘tourtocht’ van morgen. En mijn benen ook! We zoeken uit hoe ik vandaag mee kan doen aan de Tour de Zwift en ik doe mee aan de lange route van 43 kilometer met niet al te veel hoogtemeters. Ik ga even infietsen in Parijs: het kleine rondje lijkt me wel wat. Even de beentjes lostrappen. Als ik alles heb opgestart, heb ik 20 minuutjes voor de Tour de Zwift begint. Ik moet flink doortrappen langs de Arc de Triomphe en over de Champs Elyssees.

Minder dan 5 minuten voor de tour van start gaat, schakel ik over naar Watopia. Daar gaat de 4e etappe van de Tour de Zwift van start. Lekker door de monument-valley-achtige omgeving, langs de Sequoias en de dino’s.

• 

• 

De groep is onwijs groot met meer dan 1700 mensen, maar ik doe mijn eigen tempootje. Ik rij wel in het groepje mee, maar ik zie wel hoe lang ik daar zin in houd. Ben ik 1530ste. Mijn best, als ik maar niet laatste wordt! Op de vlakte hou ik het goed bij, maar de heuvels in haak ik een beetje af. Ik slinger tussen de bomen door en langs de dino’s. Ik ga samen met 1 iemand anders en dat blijkt ook een vrouw te zijn. Te zien aan de sprint vormen wij een heel klein percentage van alle fietsers hier!

Er passeren 1500 mensen het sprintpunt, waarvan er hooguit 75 vrouw zijn! Dat komt neer op 4% (wat mij vele bochten rekenen kost!). Langs de kolkende waters op een weg die op een achtbaan lijkt en dan zit het eerste rondje er al op. Nu ga ik flink opschuiven, want voordeel van (oudere) vrouw zijn is, dat wij meer uithoudingsvermogen hebben. Vrouwen zijn minder sprinter, maar blijven doorgaan. Ik sluit me aan bij een groepje en al snel zit ik bij de eerste 1500. Ik vind het prima, laat me voorttrekken. De Mount Everest is inmiddels beklommen en ik krijg een nieuwe fiets kade!

Pas bij de heuvels haak ik een beetje af en pak ik (na een kilometer of 35) mijn eigen tempo op. Ik blijf bij de eerste 1500 horen en maak de 45 kilometer vol.

Met het infietsen in Frankrijk erbij, heb ik op een ‘gewone’ dinsdagavond toch maar mooi 50 kilometers gefietst!

Woensdag 20 januari. One Big OFF day ??
Er is sprake van een avondklok, van 1 bezoeker, er is een hoop te doen over corona, mijn werk schiet niet op en het liefst kruip ik onder een deken en sla ik vandaag over! Het regent en is somber weer en ik wil vooral veel NIKS. ‘s Avonds is de avondklok nog niet zeker, dus misschien kan ik vrijdag toch wél zwemmen en 1 bezoeker schijnt ook geen wet te worden, dus misschien kunnen we van het weekend toch wél op visite bij ouders. Ik heb frisse lucht nodig! Rob en ik gaan lekker een heel stuk wandelen om de Regenboogbuurt heen en om de Eilandbuurt heen tot het Schanullekesluisje. Dat gedeelte van de dag had ik niet over willen slaan. We lopen dik 6 kilometer. Binnen 68 minuten. Toch maar op tijd naar bed en morgen hopelijk opstaan met het andere been.

Donderdag 21 januari. Inwandelen en een Zwift-training

Vincent gaat ‘s avonds fietsen in Watopia. Terwijl hij als een gek door Frankrijk scheurt, wandelen Rob en ik een rondje. Ik voel me iets beter, want de avondklok gaat mijn zwemmen in elk geval niet verpesten en de bezoeken ook niet. Als Vincent in de douche staat, pak ik mijn training erbij die voor eerder deze week gepland stond. Infietsen en dan moet ik de wattages in de gaten houden. Ik ga naar New York en let niet op de hoogteverschillen. Ik ga 12 minuten letten de FTP-zone waarin ik fiets.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Het is een flinke inspanning. Het hoogteverschil is ook al een uitdaging, maar ik trek me niks aan van het tempo. Ik heb de training in Zwift geprogrammeerd en hoeft alleen maar het pijltje in de juiste zone te houden. Dat vind ik helemaal prima te doen. Het is maar een half uurtje en ik fiets de 15 kilometer vol en dan zeg ik New York goodbye!

Vrijdag 22 januari: een dikke kwart triatlon in ongelijke delen met ongelijke wisselpauzes! ??‍♀️???????‍♂️
Eigenlijk heb ik geen idee wat ik wil vandaag. Voor vanavond heb ik zwemkaartjes. En ik wil een halve marathon lopen. Of toch liever niet? Een vet stuk fietsen is ook lekker. En mijn boek uitlezen is ook tof. Ga ik met iemand mee of iemand met mij? Ik blijf een tijdlang liggen te lezen, ga op de weegschaal staan die deze week te verwachten slecht nieuws heeft en dan meld Manuel dat hij een stuk mee zal lopen. Ook prima, maar dan ga ik ook geen halve marathon lopen. Ik ga dus een kilometer of 12-15 lopen en dan vanmiddag nog even fietsen en vanavond zwemmen. Ik moet nog iets doen voor mijn werk, Manuel heeft een route bedacht. We gaan rond kwart over 11. Het gaat wel lekker eigenlijk.

Ik klets Manuel weer eens de oren van het hoofd en de route is dan wel bekend, maar het zonnetje schijnt en alles lijkt net een beetje anders. We lopen helemaal richting de gevangenis Almere Buiten. Daar hebben we wind tegen en ik word erg blij van het feit dat Manuel er rekening mee heeft gehouden dat we op de dijk wind mee zullen hebben! Dan ben ik zo trots op ‘m, dat ik dat aan hem kan overlaten!

Op de dijk is het Hollands mooi met de wolken. We lopen de 10 kilometer binnen een uur.

Niet omdat het moet, maar omdat het kan. We blijken toch over het fietspad te mogen vandaag en die kans nemen we. Ik wil ergens wel een wandelpauze, want het beetje yoghurt is intussen wel opgebruikt, maar het is ook niet echt-echt nodig. Dus we lopen door op een redelijk tempo. Eigenlijk wil ik de 14 of 15 kilometer nu ook wel volmaken. We lopen een beetje om en dan moet ik nog anderhalf blokje om het huis heen. Ik moet voor een grote boodschap ook naar de WC en de laatste kilometer gaat niet meer zo hard. Ik haal 15 kilometer binnen anderhalf uur. En dan werkt het slot van de deur niet mee en wordt het een vies boeltje ?. Spoel ik me nog net voor de lunch even snel af.
Na de lunch lees ik mijn boek en dan ga ik fietsen in Watopia. Ik vind 50km wel een goed idee, omdat ik ook al 15 kilometer heb hardgelopen. Klinkt dat raar? Voor mij niet dus. Ik ga bellen met mijn zus. Fiets ik lekker kalm aan de berg op en let ik niet zo goed op de cadans.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Het gaat dus niet in een toptempo. Ik fiets ook verder omhoog naar de radiotoren.

Maar niet door de jungle! Ik ga lekker hard omlaag en dan ben ik klaar met bellen. Ik moet de hele vulkaan nog rond.

• 

• 

• 

Met de optellende hoogtemeters is het tempo niet geweldig hoog, maar… ik fiets 50 kilometer vol! En 900 hoogtemeters schrijf ik bij. Zo kom ik weer een niveau hoger naar level 15.
Dan avondeten. Wel leuk om in elke wissel lekker veel te eten! Dat bevalt me wel. Een hoop pannenkoeken en dan de zwemspullen verzamelen om voor de laatste keer na negenen buiten te zijn. We hebben zwemtickets tussen 8 en 9 uur. Ik rij naar Amsterdam via het tankstation. We zijn lekker op tijd en kunnen onze wetsuits aandoen, Vincent en ik. We liggen snel in het water en ik heb al bijna 200m gezwommen als Vincent achter me opduikt. Mijn brilletje kliert nog even. We zwemmen in de rustige baan en dan gaat het licht uit. Op mijn horloge na is het donker. Het is net echt buitenzwemmen, maar dan met lijnen op de vloer. Ik zwem door. Het is weer eens iets anders. Vincent vindt het akelig en zwemt achter mij. Inhalen is wel een stuk lastiger!

Na 350m gaan de lampen 1 voor 1 weer aan. Ik blijf nog even tussen de schoolslagzwemmers en dan wil ik ook even doorzwemmen en ga ik naar de borstcrawlbaan. Ik zwem niet meer zo hard na alle sporten die ik vandaag al achter de rug heb. Ik zwem zeker 500m of meer en dan opeens – is het OP. Ik ben opeens heel erg moe en mijn armen en benen hebben totaal geen zin meer. Wat doe je dan? In mijn geval is het simpel: terug naar de langzame baan en over op schoolslag. Dat is megakalm voor mijn hoofd, maar voor mijn benen niet. Die krijgen niet snel genoeg besloten of ze voorgoed in de kramp zullen schieten. Ik ga over op een langzame borstcrawl. Mijn Garmin is wat positief, maar die heeft 1900m gemeten. Ik besluit er nog 100m achteraan te plakken en er dan uit te gaan. Wat ben ik blij als ik het tikken om het bad te verlaten na 50m hoor! Ik zwem de 2000m vol en klim het bad uit. Vincent heeft de volle drie kwartier gezwommen en is apetrots.

• 

• 

Mijn Applewatch houdt het op 1800m, dus ik neem het gemiddelde van de 2 horloges, wat volgens mij aardig klopt! Ik ben moe en blij dat ik voetencreme bij me heb. Vincent zegt de helden van de Challenge nog gedag (ze herkennen die grote knul nauwelijks als de ‘kleine Vincent’ die hij was toen ze hem voor het laatst zagen) Het licht bij het bad gaat weer uit.

15 km hardlopen – 50 km fietsen (met 900 hoogtemeters) en 1900m zwemmen in 4 uur en 37 minuten. En mijn boek is uit!

Zaterdag: Een wandeling met de familie
Een bezoekdag. We hebben de hele week vrijwel niemand gezien en we zijn overdreven schoon geweest. Vandaag wordt mijn schoonvader 80 jaar en mijn vader heeft een nieuwe computer nodig. We rijden langs Hilversum, kletsen daar gezellig en we eten een taartje ?. We rijden door naar Veldhoven (met een lunchstop onderweg) en kletsen daar ook weer met een taartje ?. We wandelen met mijn ouders hun rondje.

Het gaat ze gelukkig een stuk beter! Ik ben trots op ze dat ze weer 4 kilometer kunnen rondlopen. Voor ons een laag tempo, maar voor hun toch weer erg lekker! Daar blijft de sportbeleving van de dag bij. Mijn benen en mijn armen zijn er heel erg gelukkig mee.

Zondag 24 januari De halve Marathon van Egmond – iemand aan een PR helpen.?
Eerlijk gezegd had ik er een hard hoofd in dat ik vandaag 21km zou kunnen lopen, want ik had bij hoge uitzondering totaal geen zin. Joyce ging mee en we rijden met de Mercedes en we gaan niet supervroeg, maar ik heb niks met Egmond en we lopen op het verkeerde moment met de vloed die opkomt. Ach, we zien wel. Joyce zou graag de halve marathon binnen 2 en een half uur lopen, maar ik weet niet of mij dat lukt.

We vertrekken even over 11 uur. Ik voel het meteen: oh, dit gaat wel. “Tjemig”, zegt Joyce, “ik weet dat over een kilometer of 8 pas als we van het strand af komen!”. Ik heb mijn straatschoenen aan, want een groot deel van de route zal ook verhard zijn.

Langs de vuurtoren en dan langs de massa’s mensen en zo lopen we het strand op. “Zullen we blijven hardlopen?” stel ik voor. Maar Joyce is al bezig met het verwerken van zand en stappen maken. Joyce is geen ‘zandloper’, dus de komende kilometers zullen voor haar een beproeving zijn. Ik loop prima.

Wind mee, nog redelijk hard zand en ik kan kletsen. Joyce mag altijd kwebbelen in de auto en ik tijdens het lopen; goed verdeeld toch? We gaan steeds ietsje langzamer, maar ik hoop onder de 7 minuten op de kilometer te kunnen blijven.

Ik erger me kapot aan de drukte. Veel fietsers, massa’s kinderwagens, honden. Veel te onrustig wat mij betreft! Een groepje fietsende mannen roept ons na: “Goedzo meiden!” ? Na een kilometer of 4 wordt het rustiger. Ik blijf bij Joyce lopen. Intussen is het warm genoeg. We lopen 5 kilometer in iets van 33 minuten en dat is behoorlijk snel voor Joyce. Zeker op het zand, terwijl de zee weer oprukt en we steeds iets meer richting mul zand worden gedwongen.

• 

• 

Het wordt weer drukker naarmate we dichter bij Castricum komen. “Nog even” zeg ik tegen Joyce, “dan mogen we dat strand af!” We zitten op 7 kilometer en de achtste kilometer met een oversteek de duinen in over mul zand en omhoog zal wel rustiger aan.

Ik zie dat Joyce kapot is. Ze kan niet blijven hardlopen. De combinatie vermoeidheid en moeten wandelen, maakt Joyce emotioneel. Mij maakt het niet uit hoor, dan doen we er 3 uur over – kan mij niet schelen. Toch denk Joyce er niet aan om op te geven. De halve marathon zal er komen! Eventjes een gel eten die ik bij Castricum kan weggooien en als we de duinen inlopen (nog steeds onverhard dus), pakken we het hardlopen ook weer op.

Ik moet plassen. Al de hele tijd, maar het is zo druk overal dat ik nergens de struikjes in kan duiken. We wandelen de stukjes omhoog. Joyce komt weer wat bij en laat de tijd ook de tijd. Dan gaan we toch verhard lopen en ik loop even vooruit, duik de struiken in en haal Joyce dan weer bij. Dat is toch even doorlopen, maar dat lukt me wel. We lopen om de camping heen. Omdat het nu veelal verhard is, blijven we hardlopen. Ook als er weer een stukje bos komt met lichte modder.

Maar vanaf nu zijn het grotendeels klinkertjes. Ik zet kwebbelmodus aan en vertel over de loop van vorige week met PL. Na 13 kilometer duikt Joyce even de bosjes in. Eigenlijk gaan we nog best heel goed qua tempo en zou de 2 en een half uur nog haalbaar zijn. Dus we hollen en kletsen weer door.

Er zijn veel fietsers. 1 Mevrouw vraagt ons vanaf haar electrische fiets hoeveel we gaan lopen en we noemen de 21 km. Ze roept bewonderd: “Oh, een halve!”. Bedankt m’dam ??.

Op 15 kilometer ga ik aan het tellen. Voor een tijd rond de 2,5 uur moeten we de 6 kilometer in 3 kwartier lopen. Ik denk dat dat lukt, want het blijft verhard. Ik ben blij dat ik geen trailschoenen aan heb! We nemen nog een kort wandelmoment en dan zetten we het weer voor 3 kilometer op een lopen. We zien Egmond al liggen, maar dan ineens is het weer druk en moet ik zelf wandelen voor een auto. Daar word ik stiksjachereinig van! Mijn linkervoet doet opeens pijn. Ik heb er toch geen kramp?! “Neem nu een Mars”, zegt Joyce en dat doe ik braaf, maar mokkig.

We zijn de parkeerplaats voorbij en gaan voor het laatste stukje. De kramp in mijn voet, is een steentje – ‘soort van gelukkig maar’. Uiteraard loopt mijn horloge iets voor, maar we hebben voor de laatste 2 kilometer dik een kwartier om binnen de 2,5 uur terug te zijn. Ja, we moeten nog omhoog en druk Egmond door, maar dat is heel erg haalbaar! Dus kilometer 20 en 21 brengen we nog hardlopen door. ‘Vanaf het moment dat het omhoog gaat’, zou Joyce er aan toe voegen. We lopen door de drukte, langs de vuurtoren en ik zie dat we het gaan halen.

• 

• 

• 

In mijn virtuele wereld zie ik de finishboog al staan! Ik haal het met een soort van gemak in 2:26 en Joyce is ietsje later ook binnen op 1:27:02.

• 

• 

Daar is zij beretrots op, want na de eerste kilometers strand stond het huilen haar nader dan het lachen. Dit is voor haar een prachtige prestatie. Zij heeft maximaal gelopen. We hebben netjes onder de 7 minuten per kilometer gemiddeld gelopen.

Ik ben ook blij dat ik het gehaald heb, maar zelf heb ik in een andere zone gelopen.

Als ik thuiskom en weer schoon gedoucht ben, wandel ik met Rob op en neer naar de Plus supermarkt. Dit was wéér een week met een overschrijding van het aantal uren in het schema. Ik denk dat ik volgende week een soort van pauze neem. Misschien ….

1 januari 2021 ? ? ? begon in elk geval veelbelovend met heerlijke oliebollen en champagne in kleine kring en niet al te veel vuurwerk (en misschien ook wel, maar dan zag ik het dubbel….☺️ ) 2021 begon met uitslapen en rondhangen. ‘s Middags gingen we met z’n drietjes lekker wandelen in Natuurpark Lelystad. Wij gingen ver buiten de hekken, verharde wegen en kinderwagens om.

• 

• 

We liepen lekker 7 kilometer weg. Mooi het jaar begonnen! ??

Dit is mijn motto en voornemen voor 2021

Niet hopen en wensen, maar doen! Ik ga geen plannen opschrijven, geen grote doelen uit de doeken doen. Ik ga zien wat het jaar brengt aan mogelijkheden en kansen. En als er dan een mooie uitdaging voorbij komt: kom maar op!

2 januari 2021 – Zwift – Beklimming Alpe du Zwift ??‍♀️

Ik stapte aan het einde van de middag op de fiets. Binnen. Ga ik dan eindelijk de laatste onontdekte route van Watopia verkennen. Ik ga 1000m klimmen in 12,5 kilometer. Op de Alpe Du Zwift. Dat is de virtuele versie van de Apple du Huez in Frankrijk. Het uitzicht is niet precies hetzelfde, maar het aantal bochten en de stijging wel. Dat is de enige reden om nog even door de jungle te scheuren. Wat voorlopig het enige stuk op snelheid zal zijn. Ik ga de blauwe poort door en mijn scherm wijzigt zich. Alle 22 bochten zie ik en kan ik aftellen tot ik boven ben. Laagste verzet en blijven trappen.

• 

• 

• 

Trappen en de bochten aftellen. De kilometers aftellen gaat tergend langzaam. En ondertussen de cadans hoog houden. Ik heb geen idee hoe lang ik over de beklimming zal doen. Een uur? 2 Uur? Het tempo valt een beetje weg en blijft steken op 7 kilometer per uur. Ik hoop op anderhalf uur uit te komen, maar ik weet niet precies hoeveel zwaarder het op het einde zal worden. Als het stijgingspercentage terugvalt naar 6%, is dat een makkie! Het percentage ligt vaker rond de 10-11%.

• 

• 

• 

• 

Het ziet er allemaal wel leuk uit met huisjes, kastelen en sneeuw. Sommige bochten duren eindeloos voor ik er doorheen ben, andere vallen me mee. Aan de ene kant is het natuurlijk zwaar, maar het valt me mee. Ik ben intussen wat gewend. En dan ben ik bij bocht 4 en begint het echte aftellen!

• 

• 

• 

Langs het observatorium en telescopen, zie ik de top en het beeld aan het einde al liggen. Nog even afzien! Maar zoals dat gaat met laatste loodjes… die zijn niet de gemakkelijkste! Zo veel heb ik nog nooit in mijn leven op een fiets geklommen! Ik haal het niet binnen anderhalf uur en daar baal ik van. Dat kan ik in het laatste stukje niet meer goedmaken.

• 

• 

Voor een volgende keer (??) heb ik een uitdaging om 8 minuutjes sneller te fietsen! Ik ben trots als ik boven ben, ook al sta ik nog op precies dezelfde plek als toen ik 2 uur geleden begon. De meeste fietsers stappen nu af, maar ik ben daar gek! Nu wil ik die 12 kilometer ook weer naar beneden sjezen!

• 

• 

• 

Even lekker zo min mogelijk trappen en 75 kilometer per uur fietsen, terwijl ik aan de andere kant mensen naar boven zie ploeteren. 2 uur later ga ik de blauwe poort weer door en na 30 kilometer stap ik af. Mijn beentjes voelen dit wel! Het eerste doel voor 2021 is afgevinkt.

3 januari 2021 – NN Running day 10 Kilometer ??‍♀️

Vincent ging de 5 kilometer lopen van de Running Day New Years Run en ik de 10 kilometer. We gingen tegelijk starten om 12 uur. Ik had netjes brood op en was een paar ons aangekomen van alle snoeperijen van de afgelopen dagen en het vocht wat blijft plakken. Met de MyTrace-app krijg je van de NN Running Day muziek, commentaar en (deze keer tenminste) quizvragen onderweg. Ze moedigen je aan en houden je aan het lopen. Geen pauzes tussendoor: begintijd en eindtijd tellen. Vincent kwam er na een kilometer achter dat hij zich was vergeten aan te melden. Ik kwam er na een kilometer achter dat ik lekker liep en dat ik kon mikken op een 10 kilometer onder het uur. We hadden het simpel afgesproken: ik loop naar de dijk en terug, Vincent draait eerder om. We konden nog praten tussen de vragen en het lopen door. Ik probeerde de tijd onder de 5:30 per kilometer te houden.

Doordat Vincent bij me liep, moest ik wel blijven doorlopen natuurlijk! Al ging dat nog wel redelijk gemakkelijk en dat viel me mee. Ondertussen moest je dus ook nadenken over vragen zoals hierboven staan. Vincent liep met me mee tot de afslag bij het fietspad. Hij ging langzamer teruglopen, zo zei hij. Ik moest alleen het tempo hoog houden. 5 kilometer deed ik in 26:38. Daar was ik tevreden over.

Toen moest ik de dijk op. Tegen de wind in en omhoog! Maar goed, het gladde brugje had ik ook gehad, dus dit kon er ook wel bij. Snel een fotootje maken en naar Vincent sturen. Zonder te stoppen!

• 

• 

Dan komt het moeilijkste stukje: terug over de gladde brug en tegen de wind in terug naar de Oostvaardersplassen, wat een beetje vals plat is. Er zit ook een wildrooster in. Juist als het lastiger is, ga ik iets harder lopen om er sneller vanaf te zijn! Terug naar Vincent. Ik merk nu aan alle kanten dat het zwaarder wordt. Toch ga ik langzaam aan uit van de realistische droom dat ik onder de 55 minuten kan lopen. Dat zou een PR voor 2021 én 2020 worden dan! Maar goed: nog even doorbuffelen. Kilometer 8, ik lig op schema.

Ondertussen moet ik dus nadenken wat mensen uitgeven aan kerstcadeau’s (ik zat er dik 50 euro naast) en naar welk land de meeste Nederlanders op vakantie gaan. Niet Frankrijk, maar Duitsland. Dan zie ik Vincent alweer staan. Nog anderhalve kilometer te gaan en die doe ik liever zonder de brug erin, dus we gaan richting het Oostvaarderscentrum.

• 

• 

• 

Om onder de 55 minuten te komen, heb ik voor de laatste kilometer 7 minuten, dus dat moet me lukken! We gaan het onverharde pad op richting het trapje, wat niet zo verstandig is, want dat is glibberig en lastiger lopen.

Net voor het trapje is de race klaar en staat het PR.

• 

• 

Mijn horloge klokt een tijd van 53:36. Dik onder de 55 minuten en lekker snel! Ik ga heel rustig het trapje op! Dat belooft wat als ik weer netjes het afvallen kan doorzetten en het is een leuk na te jagen tijd voor de rest van het jaar. We dribbelen naar huis.

Vincent is inderdaad rustiger gaan lopen toen ik weg was. Hij heeft in totaal ook 9 kilometer gelopen en de 5 kilometer nog netjes binnen een half uur.

Nu is het jaar pas 3 dagen oud, maar ik heb al 2 uitdagingen voltooid! Gelukkig krijg ik vanaf maandag weer een schema om me een beetje ‘in toom’ te houden ?

4 januari 2021 De eerste Zwift Training op FTP

Weer aan het werk! ?‍? Vanuit huis nog altijd en Vincent werkt ook achter zijn computer. ‘s Avonds heb ik nog energie om op de fiets te stappen. Vanaf deze week maakt mijn trainer weer een schema voor me. En daar staat een training in die ik in Zwift kan doen. Ik vogel uit hoe dat moet: aanmaken op de computer beneden en dan op de Apple TV opzoeken en dan de afstandbediening opladen en een vlakke route uitzoeken. Ik ga nu fietsen op basis van mijn FTP: de kracht die ik lever bij het fietsen. Ik heb geen idee of die goed staat en ik vermoed van niet. Ik heb dat zelf door Zwift laten bepalen. Ik begin met infietsen en dat gaat lekker. Eindelijk weet ik waarom mensen een schermpje voor hun neus hebben: dan volgen ze een training!

Ik zie hoe hard ik moet trappen en mijn training staat aan de rand van het scherm in beeld. Het is gemakkelijk te volgen en heel erg goed te doen. Als ik naar een andere fase over moet, dan zet Zwift een boog voor me neer.

Ik ga na het infietsen over op 10 korte intervallen. Die komen overeen met een percentage van mijn FTP, maar ik kom er erg gemakkelijk doorheen. Als ik zeg dat het te simpel is, zal ik wel zo’n zware FTP test moeten doen – maar daar heb ik totaal geen zin in…..

• 

• 

• 

Ik hou me keurig aan mijn opdrachten, dat wel. Een half uurtje is snel voorbij. Ik vind de trainingen ook wel grappig, omdat Zwift je daar lekker doorheen leidt. #ennuopzoeknaardeFTP
Ik heb ook nog energie te over om met Rob een rondje te wandelen en een frisse neus te halen. We lopen een vierkant rondje. ☺️

5 januari 2021. ??‍♀️ met ??in intervallen

Tussen het werken door ga ik met Vincent hardlopen als het licht is. Nu ik weer een trainingsschema heb, komen de intervallen weer terug. Die heb ik maanden niet gedaan en al binnen 5 minuten inlopen in zone 1 weet ik weer waarom: this sucks! Het is niet leuk en het gaat ook niet leuk worden. Ik haal zone 1 niet meer, zo rustig kan ik echt niet opwarmen! Vincent doet de route. We gaan over naar zone 2 en dat is nauwelijks beter dan zone 1. Ik loop dan in een supertraag tempo tenminste nog in de goede hartslagzone! Maar opwarmen is er niet bij….

Daarna moeten we 10 keer een minuut in zone 4 lopen en daar tussenin 10 keer dribbelen. Dat lijkt te overzien, maar zone 4 is hard! En dan aftellen. Dat doe ik tenminste altijd; om me af te leiden en zo dicht mogelijk bij de minuut uitkomen. Anders ga je echt bedenken hoe niet-leuk het ook al weer was.

Dribbelen lukt wel aardig. Ik tel met mijn vingers af hoeveel keer we al gehad hebben. De eerste paar keer versnellen we (of beter: ik) even hard, maar bij de zesde keer komt de klad erin en bij de zevende keer moeten we de weg oversteken. Part of the deal. Vincent zal me even verlaten en me zelf de laatste keren laten doen en langs de winkel gaan voor brood. Ik zal dan wind tegen hebben. Intussen heb ik het wel warm!
Maar dan ontdekt Vincent dat hij geen mondkapje bij zich heeft en komt hij achter me aan. De laatste twee versnellingen -tegen de wind in- gaan het snelst! Dan weer rustig terug naar huis dribbelen. Het grote voordeel van intervallen: je kunt zo vreselijk trots zijn op jezelf als je ze weer hebt gedaan! En de minuutjes hard rond de 5 minuten per kilometer liggen. Daar kan ik het de hele middag weer mee doen!

6 januari Geen goede dag voor sport ?

Ik werk en ga tussen de middag een stuk wandelen met Rob. De hoofdpijn en de slapte neemt toe gedurende de middag, maar de hartslag blijft wat hoog. Dat zijn de beste omstandigheden om lekker een boek uit te lezen in bed!

7 januari My First Group Ride on Zwift – Tour de Zwift Stage 1 ??

Tussen de middag maken we in het sombere januari-weer een wandeling en deze keer gaat Vincent ook mee. Hij heeft gisteren voor mij geprobeerd hoe het werkt met een groepsrit voor de Tour de Zwift. Zwift heeft een aantal verschillende rides opgezet, voor verschillende doelgroepen. Zo reed Vincent gister de korte route door New York met 1200 mensen! Het is geen race, maar leren om samen te rijden. Deze stage is flat, daarom doe ik ook mee. Maar ik doe mee met de Ladies Ride. Ik ben ruim op tijd en maak eerst een infietsrondje. Dan kan ik even wennen aan de nieuwe FTP, die ik gelukkig handmatig in overleg met de trainer heb kunnen instellen. Maandag stond deze waarde onder de 100 (dat is echt veel te weinig Anke; schreef de trainer nog net niet in hoofdletters) en nu staat die FTP rond de 150. Ik zoek een zo vlak mogelijk rondje uit en trap zo’n 8 kilometer weg bij het infietsen.

• 

• 

Dan meld ik me voor de middelafstand van de Tour de Zwift Stage 1. Ik kom op de pier te staan en ben tien minuten van tevoren de 20ste deelneemster! Allemaal hetzelfde pakkie aan, te wachten voor de startlijn en een beetje infietsen op de Tacxjes die keurig klaar staan.

Er komen wel steeds meer meiden, maar uiteindelijk zijn we maar met 100 dames! Honderd! Voor me staat Eileen en iemand met een hele mooie tijdritfiets. De meesten zullen sneller zijn dan ik, maar ik ga kijken hoe het is. Ik vind het al leuk dat we op de Pier starten, want hier ben ik nog nooit geweest!

• 

• 

• 

En dan gaan we! De andere Zwifters zien we nu niet meer, alleen die 100 meiden. Ik geniet me suf van wegen waar ik anders nooit kom en hoeft niet vooraan te rijden. Ik heb gelezen dat de groepjes zich vanzelf wel een beetje vormen.

• 

• 

En inderdaad, na een paar kilometer fietsen we de watertunnels in en zit ik tussen een groepje van ongeveer 10 meiden. Het tempo en mijn gevoel daarover liggen hoog. Laat ik het de eerste 5 a 10 kilometer eens proberen!

• 

• 

• 

Ik merk dat ik intussen heel goed omhoog kan fietsen. In het groepje hou je het tempo wat gemakkelijker hoog, maar ik fiets soms een stukje vooruit en dan trek ik. Het is grappig dat we met een Amerikaanse, Ukraiense, Engelse en een andere Nederlandse fietsen. Dat vind ik lollig. Ik ken ze niet, maar voor hen wil ik er wel bij blijven. Ik geef een duimpje en ik krijg een zwaaiend handje terug, dat is leuk. Nu kan ik helemaal niet meer afhaken. Het is behoorlijk uitdagend!

Als de tien kilometer erop zitten, wil ik me ook niet laten kennen. En na het eerste rondje wil ik eigenlijk ook bijblijven. Aan de ene kant is die prestatie- en groepsdrang niks voor mij, aan de andere kant: ik heb het nog nooit ervaren! Ik zweet behoorlijk. Ik rij de hele tijd tussen de 35ste en 40ste plek. Er zijn dus meiden (heel) veel sneller, maar ook een hoop meiden veel langzamer.

• 

• 

• 

• 

• 

Ontzettend grappig dat je je verbonden voelt met totaal onbekenden. Ik denk telkens: ik haak wel af bij 15 of 20 kilometer, maar ik doe het niet. Als we de laatste keer de vulkaan rond gaan, komt Rob kijken. Dat leidt me af en ik mis de speed voor de versnelling van de laatste 5 kilometer. Ik moet nog even heel hard trappen om bij de Amerikaansen te komen die de versnelling ook niet meegegaan zijn. De laatste 300m sprinten we om het hardst en ik pers er nog wat extra vermogen uit. Dan is de Ride afgelopen en fiets ik ‘gewoon’ Watopia weer in.

Ik heb nog nooit zo hard gereden! Aangespoord door de rest. Misschien een beetje onhandig omdat ik morgen ook moet hardlopen ? maar dat zien we dan wel weer!

8 januari Provincie Overijssel en een lange Duurloop met Joyce

Het is een heel gedoe met alle uitdagingen en badges en tours. Dat alles klinkt voor mij als een ‘opdracht’. En er zijn werkopdrachten (en een beoordelingsgesprek wat daar aan vast zit), mijn persoonlijke sport-challenges, huishoudelijke uitdagingen en dan nog genoeg rust nemen en slapen ook. De badges van Garmin, de Apple Watch wil dat ik 7 dagen achter elkaar blijf bewegen, de trainer heeft een schema, ik heb het goede voornemen om af te vallen en dan heeft Trispiration ook nog eens een jaarchallenge toegevoegd! Die laatste klopt niet helemaal en dat is de allergrootste puzzel. Ik moet me voor mijn gevoel op iets vastleggen voor een heel jaar, wat nog geen week oud is en onvoorspelbaarheid blijkt troef geworden sinds 2020. Is de hele maand juli onhaalbaar door de vakantie of gaat die niet door? Een wedstrijd in juni: kan dat dan alweer? En zwemmen is nu al een fikse uitdaging! En dan verdubbelen, zodat je alle afstanden twee keer doet per maand? Je moet jezelf uitdagen, maar het moet ook kunnen! Het enige wat mij bekoort is het verzoek om elke maand een andere provincie aan te doen. Kan iedereen het nog volgen?! Ik zie soms ook door de bomen het bos niet meer! Ik zou vandaag overleggen met mijn trainer, maar die heeft een oude blessure die de kop opsteekt. Het kost me veel hoofdbrekers wat ik kan en zou willen doen. Gelukkig kan Joyce wel mee en wij gaan samen naar Giethoorn in de provincie Overijssel.

Een (hele) lange duurloop staat er op onze horloges. Grotendeels verhard, dat wel. En zo lopen wij om tien uur ‘s morgens door een totaal verlaten Giethoorn. Geen bootje, geen toerist te bekennen. Het water is vlak en weerspiegelt het dorpje alsof het een oase van rust is. De enige die de stilte doorbreekt, ben ik met mijn geklets.

• 

• 

De bruggetjes zijn glad en de enige die we tegenkomen is een vriendelijke plaatselijke bewoner met een kruiwagen vol strooizout. We lopen het dorpje uit en komen op de buitenwegen. Ik loop met gemak! Dat had ik niet verwacht eigenlijk. Ik klets de hele tijd tegen Joyce. Het zonnetje komt er prachtig door boven de velden; ook onverwacht.

De kou valt mij mee, maar Joyce niet. Die heeft met haar fibromyalgie meer last van het winterweer. Maar ik kwebbel gewoon door terwijl we aan de zijkant van de weg lopen. Ik moet namelijk die jaarchallenge uitleggen. Joyce vindt het ook leuk om alle provincies te doorkruisen, dus dat gedeelte van de jaarchallenge zou wel kunnen blijven! Dan vervolgt de route zich na een kilometer of 6 -waarin we lekker doorliepen- over een onverhard pad achter een hek. We doen het toch maar. Het is er prachtig! Vogeltjes, stilte en… modder. Tempo weg, genieten aan.

• 

• 

Totdat we bij een echt afgesloten hek komen te staan. Met in de verte een kudde wilde koeien. En om ons heen water. We zoeken nog even of er ergens wel een doorgang is, maar tevergeefs. Dus lopen we terug. De koeien durven we niet aan. Ook omdat de tractor erbij staat. We lopen terug langs de ganzen en zwanen en tussen de reeënpoot-afdrukken door.

• 

• 

Als we op de verharde weg terug zijn, ga ik weer kletsen en gaan we iets harder lopen. De overgang van modder naar asfalt en de kou en de saaie rechte weg zijn echter niet aan Joyce besteed en zo hier en daar voegen we vrolijk een wandelelement toe. Het hek aan de andere kant van de koeien staat open. We zullen de route moeten inkorten, want ik moet om 2 uur thuis zijn, maar we weten nog niet waar. Dit ommetje is niet geweldig, maar het is wel wijds qua landschap. We steken weer terug naar Giethoorn en komen nog langs een stuk met huisjes en bruggetjes. En meer niet. Stilte. Zelfs ik hou mijn waffel even dicht!

• 

• 

• 

• 

We komen 2 wandelaars tegen. Voor de rest niemand. In één van de meest toeristische dorpen van Overijssel: niemand. Toen we in Marken liepen vorig jaar, had ik nooit gedacht dat dit zo lang zou aanhouden. Nu komt er een gevoel bij van ‘zielig’ voor de mensen die hier wonen, want de drukte is natuurlijk niet altijd leuk, maar het is wel hun broodwinning! We verlaten het toeristische gebied en komen op de grotere wegen in de omgeving. Hier besluiten we terug te lopen richting de auto en nog een ander ommetje te nemen door het natuurgebied. We zullen dan op een halve marathon uitkomen. Dat zou ik wel willen, maar Joyce heeft het minder gemakkelijk dan ik, het asfalt is toch minder vriendelijk voor haar gewrichten. De afwisseling wandelen en lopen deert me niks. We gaan de ophaalbrug over en dan moeten we even zoeken hoe we onze route zullen verleggen. We lopen de Weerribben in. Vlak en veel water.

• 

• 

Hier links boven op de foto zie je koeienboten! Is dat niet apart? We lopen tussen het riet en langs het water. Er is werkelijk niemand in de omtrek te zien! We zagen daarstraks nog wel mensen met hun hond, maar nu niemand meer.

Een halve marathon lopen we in 2 uur en 3 kwartier. Een soort van vergissing is dat we er nog niet zijn en dat we het water nog omheen moeten cirkelen! Ik neem nog een lekker koude Mars als lunch, want ik krijg ook een beetje trek. Ik drink veel deze keer, maar een gel heb ik pas 1 weggewerkt. Ik heb zelfs na 3 uur nog genoeg te kletsen, het is bijna onvoorstelbaar. We zien een brugje wat niet op onze route staat, maar als we het nakijken op Google Maps kunnen we er net zo gemakkelijk overheen.

Dan moeten we nog door de woonwijk heen cirkelen en de kilometers tellen op. Niet snel, maar er komt er 1 boven op de halve marathon en nog één en nog 1…. We gaan de ophaalbrug weer over en op mijn tellertje staan er dik 24 intussen. Dus het gaan er toch echt wel 25 worden!

Ik ben er niet zo heel erg moe van geworden en eerder energiek dan moe. De stoelverwarming is echter onwijs welkom! Het is droog gebleven en eigenlijk ook behoorlijk zonnig. Ik ben eigenlijk net te laat voor het kennismakingsgesprek. En dan kan ik eindelijk naar het toilet!

Ga je mee uitfietsen ?‍♀️ …. ehhh uitvriezen ??

Vlak voor ik de douche in stap, vraag ik Manuel hoe zijn fietsrondje was. Hij staat op het punt om te gaan en ik kan nog mee! Vincent kan ook nog mee. We gaan rustig op de ATB een uurtje uitfietsen. Manuel wil zo min mogelijk bos, omdat zijn fiets dan weer schoongemaakt moet worden, maar Vincent weigert een rondje Oostvaardersplassen. Het wordt een rondje Noorderplassen. Ik heb nog steeds mijn compressiesokken aan. Ik fiets achter de mannen aan en eenmaal op de dijk vallen de koude handen wel mee. Ik heb een fotostop geeist.

• 

• 

• 

Het is ongelooflijk helder! Je kunt de stoomwolken van de industrie die áchter Amsterdam ligt zien tot helemaal aan de andere kant de windmolens bij Urk! Er is zelfs iemand aan het zeilen!

We gaan de Noorderplassen wijk in. Dan fietsen we in de schaduw van de huizen, teerwijl de zon langzaam onder gaat en het wordt wat kouder. Als we de wijk door zijn en een stukje iets meer wind tegen hebben, wordt het nog kouder. Ik heb grote moeite mezelf warm te houden en Vincent nog veel meer. We fietsen langs het strandje en ik ben er eigenlijk een beetje klaar mee. Er is geen andere mogelijkheid dan naar huis fietsen en proberen een beetje gevoel in je vingers te houden. Langs de atletiekbaan en dan kiest Manuel de weg met de minste bomen waaronder veel drab ligt. Ik krijg ook koude voeten en Vincent kan bijna niet meer, dus het tempo gaat hard omlaag. Wat ben ik blij dat ik niet de Oostvaardersplassen rond moest! De zon is achter de huizen weggezakt en het is door handschoenen en met 1 paar sokken echt heel erg kil. Ik fiets de 25 kilometer niet vol, frunnik met grote moeite de sleutel in het slot en ben geïrriteerd door de kou. Vincents handen doen erg veel pijn. Ik warm binnen weer redelijk snel op en Vincent mag eerst douchen en opwarmen. Daarna mag ik. Ik voel me snel weer redelijk oké, behalve mijn voeten – die vonden nat worden in de modder, 20km asfalt rocken en vervolgens bevriezen geen goede sportdag. De rest van mij vond van wel!

9 Januari Uitzwiften met opdrachten van mezelf ?

Een echte zaterdag vol kwarweitjes en to-do dingetjes. Ik voel me goed, mijn voeten zijn er ook weer bij en ik ga een stukje fietsen van 30 kilometer. Voor de Trispiration Challenge. Kan je maar gedaan hebben. Ik vind een route die ik nog niet heb gedaan. Als ik in Watopia aankom, regent het daar dat het giet! Ik zet de droger wel even aan en wacht tot de bui voorbij is….

Vergeefse moeite. Het onweert zelfs als ik over de boulevard fiets! Schitterend: regent het daar een keer wel en in Almere niet! Fietsen in de regen zonder nat te worden! Gelukkig zijn de tunnels droog. Eenmaal aan het trappen in een lekker hoge cadans bedenk ik me dat ik best elke 10 min de cadans een minuut boven de honderd kan leggen. Ik kom een sprint tegen en bedenk me dat ik maar eens zal proberen om alle PRs in Zwift te breken!

• 

6 en een halve minuut later is dat gelukt! Het vorige PR lag op 8 minuten. Ik ga lekker. Schijnbaar zijn mijn benen niet moe te krijgen. In deze klim zat de tweede tien minuten, dus ik doe wel tien, vijftien, twintig minuten met de cadans.

Dan kom ik de volgende uitdaging tegen: een sprint. Ik zet even flink aan en de tweede PR is een feit! Ik ga lekker en wil nu eigenlijk wel op tempo blijven fietsen en het eerste uur boven de 25km uitkomen. Liefst rond de 27. Het onweer heeft plaatsgemaakt voor zon en de avond valt alweer.

• 

• 

• 

Er sneuvelt weer een PR en ik fiets nog eens een keer op hoge cadans. Ik ben even trots als ik zelfs 28 kilometer in een uur fiets! Dan nog 1 sprint waar ik op los ga en dan nog 1 keer een cadans boven de 110 aanhouden. Dat laatste is lastig, want de weg is heuvelig. Omlaag lukt prima, omhoog is lastig, maar hou ik zo hoog mogelijk. De zon komt weer op en ik kom weer op de boulevard.

• 

• 

Met de complete route krijg ik genoeg punten om level 14 te worden en nu heb ik al meer dan 1000 kilometer in Zwift rondgefietst! In 10 weken tijd! Ik kan wel zeggen dat ik de virtuele fietswereld echt leuk vind intussen. Eigenlijk ben ik er dol op! ?

Zondag 10 januari. Cultuurloop door Schokland met Joyce en Vincent?

Joyce haalde ons in de vroege middag op. De kou was wat uit de lucht getrokken en dat is voor haar spieren beter. Konden wij lekker uitslapen! We reden met zijn drietjes naar Schokland, het voormalige eiland in de Zuiderzee en nu gelegen in onze eigen provincie Flevoland en wat zelfs op de UNESCO lijst prijkt. We reden daar afgelopen vrijdag langs en ik zei: “Hier ben ik nog nooit geweest”, waarop Joyce antwoordde dat zij er ook nog nooit geweest was. Dat hiaat gingen we vandaag goedmaken met een rondje om het voormalige eiland. Dikke 10 kilometer. En Vincent ging gezellig met ons mee ‘joggen’. We begonnen met een fietspad tussen de bomen door aan de ‘rand’ van het voormalige eiland.

• 

• 

De drukte viel mee. We zagen wel andere mensen, maar niet zo veel als er in het Kotterbos waren (vermoedelijk). De kou viel me mee. Ik liep weer vrij gemakkelijk. De ontbrekende kilo’s maken het me steeds gemakkelijker! En het feit dat ik natuurlijk een rugzakdragertje had geregeld ?? We kwamen bij de ruïne van de oude vuurtoren en de oude kerk van Ens.

• 

• 

Naast het hardlopen vandaag, namen we ook ruim de tijd om de UNESCOsite te bewonderen. We liepen tussen de bezienswaardigheden lekker door en Vincent kletste Joyce de oren van het hoofd. Je vraagt je toch af van wie hij dat heeft…. ?

• 

• 

We kwamen bij het terphuisje, wat ik echt geweldig vond. Dat minihuisje hoog op de ‘heuvel’ en uitkijkend over het water. Helaas werd het daar wel druk met diverse gezinnen.

• 

• 

• 

• 

We kozen een onverhard, ietwat modderig pad tussen het water door naar het middeneiland, richting het kerkje.

We kozen een onverhard, ietwat modderig pad tussen het water door naar het middeneiland, richting het kerkje.

Daar was het dan wel weer druk, want het restaurant had een kraampje staan en de parkeerplaats stond er bovenop. We keken er wel even rond, naar de huisjes en de boot. De kerk, daar kon je niet bijkomen.

• 

• 

• 

Aan de andere kant van de grote weg namen we een halfverharde pad en ik liep even met Vincent te kletsen. Hij dronk lekker veel water. Na een kilometer stopten we bij een punt waar we de andere kant op wilden om een onverhard pad te pakken. Helaas bleek dat pad net zo verhard. Aan deze kant van de weg waren nauwelijks mensen meer. Toen kwamen we bij de vroegere haven van Schokland en het monument voor de binnenvaart.

• 

• 

• 

• 

• 

We namen uitgebreid de tijd om de oude haven met ijsbrekers en havenlampen en duckheads te bewonderen. Vincent liep over de gladde planken en we liepen door de modder. Het was stil en er was vrijwel niemand. De Unesco-site leek open voor ons alleen! In het buitenland zou je hier zeer zeker een kijkje nemen, maar voor Hollanders is dit te ‘gewoontjes’.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Toen kwam de klad een beetje in het hardlopen, maar het was er des te gezelliger om! We deden echt geen snelheidsrace, maar genieten te over! We liepen aan de ‘andere’ punt van het voormalige eiland voorbij.

Van tijd tot tijd volgde een wandelpauze en dan (vr)at Vincent winegums. We staken een weg over en gingen toen weer onverhard door de modder lopen. We bespraken de prestatie van Maarten van der Weijden op zijn hele thuistriatlon. Na de modder volgde een stukje heerlijke bosgrond met bochtjes en boomwortels. We kwamen bij de steentuin. “Zouden ze daar nou echt stenen kweken”, vroeg Vincent zich af. Dat niet, maar ze hadden wel verschillende soorten stenen in hopen bij elkaar gelegd.

• 

• 

• 

Kan mij niet zo heel erg bekoren geloof ik. Ik was een beetje vermoeid aan het raken, maar de mini-mars verhielp dat gelukkig heel aardig en Vincent nam ook een marsje. Het leukste en stoerste van de steentuin waren de stapstenen, die Vincent en Joyce wel durfden te nemen, maar ik niet!

• 

• 

Toen hoefden we ‘alleen maar’ nog terug naar de auto. We namen een onverhard pad en kwamen op een modderige route. De route van ruim tien kilometer hadden we alweer opgerekt naar 12 kilometer.

• 

• 

Ik was er niet echt moe van geworden, maar we hadden dan ook lekker de tijd genomen. Het was echt een heel mooi en verrassend avontuur, zo op een culturele zondagmiddag. Heerlijk dat we dit met zijn drietjes kunnen doen! Het smaakt naar meer onverharde avonturen op stille plekken in Nederland met dit gezelschap.

De eerste tien dagen van 2021 zitten er alweer op en ik ben gewoon verder gegaan waar ik gebleven was: hardlopen, fietsen en zwemmen komt ook wel weer. Verschillende tempo’s, verschillende tijden, verschillende trainingen. Laat het jaar maar komen!

Vorig jaar nam ik me iets meer rust voor voor het jaar 2020. Maar hoe dat zich zou ontvouwen, kon ik niet vermoeden….

Voor iedereen was het apart jaar waarin kennis werd gemaakt met mondkapjes, quarantaine, de ‘anderhalvemeter’ en Corona. Aan het begin van het jaar was daar nog geen sprake van en mijn doelen waren vrij eenvoudig: Op vakantie gaan naar Canada en door veel kleine sprint-wedstrijden met het divisieteam proberen om mijn wedstrijdstress onder controle te krijgen. Allebei de doelen zijn faliekant mislukt, maar volledig zonder dat ik daar iets aan kon doen!

In januari en februari keek ik al verlangend uit naar maart: langere dagen, het voorjaar en de donkere tijd voorgoed voorbij. We zouden ook de eerste wedstrijd weer hebben op het circuit van Spa Francorchamps; waar het deze keer om Vincent zou draaien. Die wedstrijd hebben we gedaan! Zonder te weten dat het zowel de eerste als de laatste zou zijn in de vorm van veel mensen en een massa-start. Vincent was fantastisch en het beloofde een mooi jaar te worden. Ik liep genietend een wat tragere halve marathon. Maar toen werd ik ziek. Moe, kuchen en bijna een week uitgeschakeld. Dat kondigde het begin aan van een ongekende epidemie, een pandemie zelfs. Toen ik weer wat opknapte, ging Nederland dicht. Ik zal niet weten of ik Corona had, maar de ademhalingsmoeilijkheden en het feit dat Rob mij volgde door de griepprik heen, duidt erop van wel.

In eerste instantie was ik pissig, ik wilde weer zwemmen en opbouwen, maar ik mocht nergens heen! Rob nam de ziekte over en de eerste wedstrijden werden afgelast. Ik zat er nog niet zo over in, half juni zou alles toch wel weer normaal zijn? Thuiswerken vond ik niet erg; maar tegelijk werknemer, moeder, huishoudster, studiebegeleider en sporter zijn vond ik een zeer zware combinatie. En dan de onzekerheid: gaat de vakantie in Frankrijk door, kan Canada in juli nog wel? Daar werd ik heel erg ongelukkig van. Mijn moeders verjaardag missen, de divisies die niet doorgingen en Rob die een nacht in het ziekenhuis lag: het handelen van het leven werd er niet gemakkelijker op. Het gaf mij rust om zeker te weten dat iets niet doorging. Geen vakantie in Frankrijk, niet naar Canada, geen triatlon in Zandvoort.

Vanaf april/mei werd het net zulk prachtig weer als ik in februari had gehoopt. Dus ik kon heerlijk losgaan op sporten! Zonder wedstrijdspanningen. Voor mij was het fantastisch om te ontdekken dat ik heel goed zonder doel en zonder druk door kon gaan met sporten. Een andere grote ontdekking en zaligheid was, dat Vincent met mij mee kan. Voor hem in een iets lager tempo en voor mij soms iets minder ver. Ik ging alle uitdagingen aan: hardloopbingo, de weekendjes van Trispiration die run-bike-runs, een triatlon en een swimrun omhelsden. Het was grappig om een team op afstand te hebben, maar ik heb toch echt alles zelf en alleen moeten doen. Dubbele afstanden en combinaties met andere uitdagingen: heerlijk om alles in elkaar te passen. En vooral: om zoveel samen met Vincent te kunnen doen. De Corona-triatlon te filmen, een molentje lopen en ‘de knuffelhonden’ uitlaten.

• 

De rest van het leven ging voorspoedig: Rob werd zelfs gezonder verklaard dan hij aan het begin van het jaar was, Vincent ging (mede door het thuisonderwijs?) over naar de volgende klas en ik kreeg een vaste aanstelling. De eerste Coronagolf was voorbij. We hadden wat veren gelaten, maar nu konden we weer door. Canada uitgesteld naar volgend jaar, de zwembaden weer open en de hele zomer nog voor de boeg.

In juli viel de vakantie in Drenthe tegen. Die ene week dat het regende zaten wij met fietsen aan een heerlijk zwemmeer. Ik zwom en fietste wel, maar kwam niet tot rust en genoot er ook weinig van.

In de zomer was het heet. Officiële wedstrijden waren er misschien niet, maar ik had een prachtige trojka aan (extreme) uitdagingen voor mezelf, waar ik (samen met Joyce) naar toe kon trainen. Ik genoot ervan dat het grote uitdagingen waren, maar geen doelen die als een verplichting voelden.

De drie doelen van Anke die in 2020 zijn ontstaan:

1 De Trail des Fantomes in de Belgische Ardennen ging door! In aangepaste vorm; op 1 vooraf gekozen dag en in kleine groepjes, maar voor Joyce en mij werd het er alleen maar beter op. Geen massa waar wij achteraan hoefden te lopen en geen druk. Wat had ik een spierpijn na de eerste hoogtetrail in Nederland en wat hebben we heerlijk veel onverhard gelopen, Joyce en ik! Ook de TdFantomes was een kado. Het was bloedheet, van tijd tot tijd loodzwaar en een lange dag, maar alles was fantastisch en uniek.

2 De halve triatlon in Amsterdam. Die was twee weken na de Trail des Fantomes. Op eigen gelegenheid. Met de groep van Trispiration. Zwemmen in het IJ, fietsen langs Marken en saaie rondjes rennen in IJburg. Ik had de liefste en beste supporter bij me: Die fantastische Vincent was er de hele dag bij en heeft me tijdens de halve marathon vergezeld. Ik heb het voltooid! Op aparte wijze, als je moet wachten op open bruggen en er geen publiek is. Ik kan de aanmoediging en drukte prima missen, maar de opstoppingen had ik ook kunnen missen.

3 Het rondje om Pampus zwemmen. Weer 2 weken na de halve triatlon. Ik merkte wel dat ik vermoeid was. Mijn hormonen en lichaam begonnen voor het eerste van mijn leven op te spelen. Door de enorme golven en de tijdsdruk kon ik maar 2 rondjes zwemmen in plaats van 3. Ik was daar een tijd minder tevreden over, maar wat was dit dapper van mij: terug de hele hoge golven door, zonder angst en lekker zwemmen! Kort nadat ik al 2 andere fikse uitdagingen had voltooid.

Ook al was er nu tijd voor rust, ik trainde door. En ik werkte door. Ik zocht nog naar uitdagingen en deed weekend aan weekend mee voor de IronmanVR-combinaties. De rust leek weer wat terug na de schoolvakanties en we konden zelfs even langs voor het 50jarige huwelijksfeest van mijn ouders, maar toen werden pa en ma ziek. Corona kwam opeens heel erg dichtbij. Het was nog onzekerder dan in maart; toen stond een vakantie op de tocht, maar nu lagen de levens van mensen die me na lagen onder vuur. De machteloosheid was enorm. Gelukkig zijn ze opgeknapt.

De tweede corona-quarantaine liet zich gelden. Iedereen weer thuis, maar de kinderen gelukkig nog naar school. Omdat ik nu had gevoeld waar we het voor doen, ben ik feller en strikter. De bubbel is klein met ons gezin en Joyce om mee te trainen en Manuel die ik alleen maar buiten zie. Ik vind de kleine bubbel niet erg. Uitgaan of uit eten gaan mis ik helemaal niet. Ik ben geen druktezoeker, dus voor mij is de verplichte bubbel geen straf. Als ik iets heb geleerd van mezelf in 2020 is het, dat ik een solist-pur-sang ben! Geen grote woorden, geen grote doelen, geen grote massa: ik zoek mijn eigen grenzen en stel mijn eigen uitdagingen.

Eerder dit jaar had ik al ontdekt dat je toch alle stappen, elke fietskilometer, de zwemafstanden: alles moet je zelf doen. Moet uit mezelf komen. Ik ben enige die de energie moet kunnen opbrengen, die de zin moet hebben, die de doelen moet zetten en nastreven. Hoe klein de doelen ook zijn, hoe weinig beloning of aanmoediging er ook is. Dat heb ik niet nodig, heb ik gemerkt. De Ring of Kerry lopen, virtueel fietsen in Zwift: ik bezit genoeg fantasie om daarmee weg te dromen. Solo in mijn kleine bubbeltje.

We hebben nog 1 doel, Joyce en ik. Die stip zetten we neer, maar we leggen ons nergens op vast. Het enige wat we afspreken is dat we zullen genieten van de trainingen. Ook al zijn die niet allemaal even mooi en gemakkelijk. Uiteindelijk sluiten we het jaar af met een trailmarathon op 19 december. We wilden eigenlijk op 30 december de trail doen, maar 19 december kwam gewoon al uit! Dus eigenlijk is het jaar dan vol. Nog wat kleine doelen, zoals elke dag van 2020 het sta-doel van de Applewatch halen en op maart na alle dagen het rode doel halen. (bewegingscalorieen) Ik fiets in Zwift gewoon gestaag door de Mount Everest op, maar dat wacht maar tot 2021 voor ik boven ben.

De derde ontdekking van dit jaar is wel Zwift! Ik had nooit gedacht dat ik thuis fietsen zo leuk zou vinden. We hebben de Zwift pas twee maanden en ik heb al meer hoogtemeters gemaakt dan de Mount Everest hoog is en 913 kilometer weg getrapt. Tussen de beren, dinosaurussen, vogels en hertjes. Langs de jungle en de sequoia’s. Door de prairies en Central Park. Over de bergen en langs de lavendelvelden. Ik ging door Frankrijk, Amerika en Londen. Over bruggen en door onderwatertunnels. Langs de vulkaan. Watopia. Ik leerde iets met cadans en met routes volgen. Ik leerde omhoog fietsen. En dat allemaal boven voor de TV.

Hier volgen de getallen van 2020:

Hardlopen – 1817 Kilometers in 210 uur en 40 minuten (tegen 1862 kilometer in 2019; het jaar waarin ik én een hele en een halve triatlon heb gedaan!)

Fietsen – 5118 kilometer. Ook dat zijn er iets minder dan in 2019, toen fietste ik 400 kilometer meer. 222 uur. Dat zijn ruim 9 dagen onafgebroken fietsen (zonder te slapen)

Zwemmen – 145 kilometer in 56 uur. Dat is ten opzichte van 2019 een flinke vermindering van 88 kilometer. Dat krijg je als de zwembaden veel gesloten zijn.

Wandelen – 344 kilometer in 68 uur – dus veel zwemtijd is overgegaan naar wandelen, want in 2019 wandelden we ‘maar’ 190 kilometer.

Aantal sportdagen in 2020 (van de 366) – 339 (oftewel: 27 dagen niets….) Waarvan ik 2 dagen ziek was en niet sportte.

De Apple Watch: Ik heb ELKE dag mijn 12 sta-uren gehaald. Dat doe ik al 2 jaar lang.
Behalve een paar dagen in maart heb ik DAGELIJKS mijn rode doel gehaald: 350 beweegcalorieen.
De groene ring is niet elke dag volgekomen – dat is een half uur bewegen per dag. Grappig he!

Medailles en badges

Totaal aantal kilometers

7.425,56

In 2019 waren dat er 7810. Dat record blijft staan. Maar in vergelijking met eerdere jaren is het een mooie stijgende lijn.

Ik kan van Almere uit naar ‘Adan (Aden) in Jemen reizen met het aantal kilometers dat ik heb gemaakt. Of ik ga op en neer naar Antalya in Turkije. Kon ik de andere kant op de kilometers inwisselen voor vleugels, dan was ik helemaal tot in Memphis (USA) gekomen. Of op en neer naar Nuuk (Gothab) in Groenland. Of ik ga 2 keer heel Ierland rond. Met een overnachting thuis.

De vooruitblik voor 2021

Tja, we zullen eerst wel moeten wachten hoe het gaat in de wereld en met Corona. Er staan al doelen: afvallen en met vakantie gaan. En ik ga terug naar de Ardennen met Joyce én met Vincent! Ik hoop dat ik voor de vakantie naar Canada een halve triatlon kan doen, maar daar moet ik me nog voor inschrijven. Ik blijf trainen! Solo voornamelijk en met Vincent en Joyce of Manuel of één van de ander meiden. De kleine groepjes bevallen mij goed en het ontbreken van wedstrijdstress ook. Ik ben weg bij de TVA en dus ook voor de divisies ga ik niet meer meedoen. De grote stippen op de horizon staan nog wat verder weg, maar ik kan heel goed leven met ‘kleine’ stipjes en uitdagingen!

Ik wil graag gezond blijven in 2021, kunnen blijven trainen en -misschien ben ik de enige- laat mij nog maar een tijdje in een kleine bubbel zitten!