Dagen me niet lekker gevoeld, weinig vertrouwen hierin en ik telde al niet op een PR; het hoogste goed was de finish halen en onderweg genieten. 2 Paracetamols, zwaar aan de diarree, kort-kort, muziekje aan en standje ‘survival the 10EM’. Vooraf deed mijn knie al teveel pijn. Snelle schoenen aan dan maar. Vincent ging voor de 5.
Ik was al van slag toen ik de baan af liep, maar toen we het natuurpark in liepen riep een meneer uit: ‘rust!’. Ik was het met hem eens en had mijn muziek. Een meisje in het roze rende hard voor me uit, ik hield me koest. Toh een tijd van 5:15. En de tweede kilometer ook! Al een minuut ‘winst’ op de meest hoopvolle prognose. Ik heb deze keer goed gekeken. Zag de molen in de zon, paardjes, veel dagtoeristen, het water, het voorzichtige groen. Derde kilometer ook weer 5:15, wat een farce. Ik had het meisje in het roze ingehaald. Ik liep niet op de max, gewoon blijven lopen, de moeite komt toch wel. ‘Straks, als ik hier weer loop’, denk ik erbij. Ik ben MISSELIJK. Al vanaf de eerste kilometer. Voelt niet comfortabel, maar ook niet ernstig. Als ik moet spugen, zien we ‘t dan wel weer. De 10km lopers snellen voorbij. Irritant. Het is wel mooi. Ik dacht foto’s te maken en te genieten onderweg, maar ik heb geen zin in foto’s. Op naar de post. Ik wandel met wat water. Roze meisje weer achter me laten en die km duurt 5:27. Nauwelijks verlies dus. Km 6 weer terug in 5:15, meisje weg. De misselijkheid trekt ook weg. Maakt het beter. Er komt een knul achter me lopen. Vervelend, maar hij blijft kilometerslang hangen. Het wordt stiller, want de 10km is weg en de 21km ver voor. Dan over de veeroosters en de wind tegen. Leuk! Ik loop naar de 9km toe, de helft. Die km is wel iets trager vanwege de wind. De jongen loopt me voorbij. Ik doe mijn eigen ding gewoon hoor. Lachend tegen de elementen wind in! Koeien, bebouwing in de verte en veel dagjesmensen. Ik weet dat dit de zwaarste kilometers zijn, maar Manuel zei vrijdag dat wandelen niet in het hardloophandboek staat, dus ik mag wel wat vertragen, maar niet wandelen. Als ik teveel vertraag duurt het langer voor ik op de 10 kilometer ben. Ik hou de tijden binnen de 5:30 en dat vind ik prima van mezelf. Ik luister de muziek en na anderhalve kilometer vechten tegen de wind in het bos in. Ik hoor de vogeltjes en tot mijn eigen verbazing vind ik het nog steeds best leuk zo. Tien km in iets van 53 minuten. Nu moet er wel iets geks gebeuren wil ik niet finishen en ik check nog even in bij mezelf, maar alles voelt goed. Maar ik weet ook dat de ellende nu pas rustig zal beginnen. Ik hoor de muziek van de Dubliners en dans even mee op de “Kerry Mountains”, het is toch rustig genoeg. Het meisje in roze is ver weg, ik hou de jongen voor me in de gaten voor de route. Langs een druk eettentje. Op de parkeerplaats duikers, maar ook een oude meneer met zuurstof en slangetje in zijn neus. Dan de rust weer in. Ik haal een 21km loper in, een man en ik zeg ‘m even om vol te houden. Dan bij de post weer een paar slokken water. Even stoppen en niet spugen. Ik hoef gelukkig ook niet naar een toilet, maar extra voeding ga ik echt niet nemen nu! 11 Km en dan ligt de tijd met drinken op 5:33. Is altijd even slikken, boven de 5:30 komen, maar wel binnen het uur! Ik ben verbaasd, maar er zijn nog altijd 5km te gaan! Dat vind ik moeilijk, dat je al ver bent, maar het is ook nog een heul end. Ik luister nog maar even naar de vogeltjes en kijk nog een keer naar het water en dan kom ik op de grote kruising. Daar zitten weer mensen. Met een dekentje en een klein kind krijgt een kleurplaat van papa. Ik heb even wind mee en trek er nog een kilometer van 5:20 uit. Dan op 12km de rode pijlen van de 16km volgen naar rechts. Ik vind het echt vreselijk dat het nog altijd 4 hele, hele lange kilometers zijn. En er zijn nu overal lopers, die de halve marathon doen en andere kanten langs lopen, super verwarrend. Het grote “overleef-dit spel” is gestart. Als ik het bos verlaat is de wind pal tegen op de open dijk. Gelukkig vertraagt de knul voor me ook wat en is het meisje in het roze ver uit zicht. Ik praat tegen mezelf: ‘je kan dit, kom op Anke.’ Schijnt te helpen, maar zo voelt het niet! De 14de kilometer is er sneller dan ik dacht, ook al is de snelheid er uit. Ik tel alleen maar af en ik ga er van uit dat ik nog altijd 12 minuten nodig heb voor dat laatste stukje en dan nog blijf ik binnen de 1,5 uur. Het is er wel goed mee, ik blijf alleen maar hardlopen nu omdat ik er dan sneller ben. Een brugje over voelt als een hele berg en ik ben jaloers op de 21km lopers die wind mee hebben. Een beetje lachen helpt ietsje, maar wat is die molen nog ver weg! En de baan al helemaal. Echt, van die 10 engelse mijlen, zijn de laatste twee killing. Zeker vandaag. Ik dacht nog: ik mag nu nog even wandelen, dat ik de laatste kilometer als ik Vincent mocht zien kan blijven rennen. Ik zie een meneer die roept dat ik er al bijna ben en ‘respect’ enzo, maar ik denk: die laatste is het zwaarste!! Ik zie Vincent. Hij is derde geworden, maar heeft de 5km nog niet onder de 18 minuten kunnen brengen. Snap ik wel met deze wind.
Hij moedigt me aan en loopt mee. Uitlopen voor hem, ploeteren en volhouden voor mij. Hij kan wel mooi een foto maken bij het Landsmeer bord en de 15km! Heb ik toch iets. De rest van de beelden moet ik maar in mijn hoofd bewaren.
Ik doe echt mijn best, maar onder de 5:30 kom ik niet meer. Ik ben blij dat Vincent er bij is en spreek mezelf nog maar toe dat ik het ga redden. Het PR is al uit beeld, maar het gaat niet eens bijzonder veel schelen. Het maakt me niet uit. Voor hoe ik me de afgelopen week heb gevoeld, is dit ver voorbij een PR. Niet dat ik de 10 engelse mijl beheers, maar ik ga deze wel afstrepen! De muziek van Bloody Sunday begint net. Vincent loopt met me mee tot de baan en dan mag ik het zelf afmaken.
Het kan me allemaal gestolen worden: tijd, positie, snelheid, als ik maar niet over mijn nek ga nu. Ik ben erg blij dat ik er ben. En flink op. Niet dat ik te ver ben gegaan, maar ik ben ook niet blij of tevreden. Het voelt als een vinkje. Ik moet op de tafel gaan zitten in de buurt van de vuilnisbak voor het geval ik toch moet spugen. Nergens trek in of zin in. Dan haal ik een medaille met het geweldige stickertje en een kopje thee. Die thee, die is TOP. De misselijkheid trekt weg en ik vind het super van mezelf dat ik na een zware week met een kilo of wat teveel en windkracht 4 tegen toch maar 2 minuten langzamer was in december met supercompensatie van de marathon! 1:26:33 is uitstekend. Er waren 2 45+ vrouwen sneller, maar ik sta vierde omdat ene Thomas zich ook als 45+ dame heeft ingeschreven. Ik kleed me om, klets eventjes en heb geen krampen, geen misselijkheid en gewoon vermoeid. Schijnt wel dat ik verbrand ben. Ik drink de chocomelk en neem nog een foto met de 16,1km route.
Als we naar de auto lopen komt de misselijkheid toch terug. Ik zit op de telefoon in de auto, wat niet wijs is. Er zijn geen gevolgen aan de twijfelachtige start van deze stomme afstand. Geen pijn aan de knie of ergens anders iets. Ik kan weer gewoon lunchen, douchen en ga met Vincent naar de winkels. Ik ben blij dat we niet meer naar Eindhoven hoeven voor de verjaardagen, want dat was wel iets teveel geworden denk ik. Nu haalt de tijd een grapje uit en is het pas 4 uur terwijl het 6 uur lijkt. Het is licht als we de hamburger en slush bij de snackbar halen omdat het pas 6 uur is, maar het voelt als een lenteavond 8 uur. Ik kom er niet zo goed uit wat ik van de wedstrijd vond. Annemarie vond het wel snel en goed en is ook echt trots. Manuel snapt me, dat die 16,1 een nare afstand is. Joyce waarschuwde me van tevoren voorzichtig te zijn en dat heb ik netjes gedaan. MvdB heeft haar 5km minder hard gelopen, maar ik vind het van haar juist weer superknap dat ze ondanks verkoudheden en een heleboel gezondheidsbobbeltjes 5 keer heeft meegedaan en tweede is geworden ook nog!
Ik heb een gemiddelde van 5:23 gelopen. Dat is dus inderdaad harder dan ik in tijden liep. Het ligt vast aan de schoenen, die ik in de triatlon niet eens aan mag! De twee moeilijkste (hardloop)vinkjes zijn gezet: 5 kilometer en 10 engelse mijl. Vanaf nu alleen maar verder bouwen.
