1 Maart – De 10 Engelse Mijl: Wedstrijd
Twiskemolenloop
2 maart – Wandelen en Bootcampen
Ik moest even naar buiten tijdens de lunchpauze. Ik heb zo slecht geslapen en er is zoveel werk. Tickets, dingetjes, tickets, telefoontjes, tickets, loslaten, tickets. Samen met Rob die lekker vrij is. Ik wacht de hele dag af of ik morgen ook moet werken en daar heb ik totaal geen zin in maar het moet. Met Rob wandel ik op en neer naar de oostvaardersplassen maar ze zijn overal het hakken en snoeien.
Ik heb geen last van gister. Alleen ben ik moe. En hyper prikkelbaar. Zin om een paar klanten uit te schelden.
Ik werkte langer door, Rob was nog aan het klussen en we aten laat. Snel door naar de bootcamp. Zonder zin.
Tussen de stevige dames in. Warming upje. Dan een circuitje met 7 oefeningen. Ik vond het maar zwaar deze keer. Is dat lijf toch ook een beetje moe. Dat was wel eens grappig. Niet dat ik ergens last van had, maar gewoon zwaar. Gelukkig pikte Vincent me zoals afgesproken na 35 minuten op. Die rare M snapt helemaal niks van triatlon. Ik vond het welletjes en ging na 38 minuten weg. K was er ook niet volgens de foto. Ach, boeit me niet. Mooie maan.
3 maart – Duurrit Racefiets Feestje samen met Vincent, koppelwandelen en zwemmen
het tempo is met 24,9 natuurlijk nog erg sneu, maar ik ben dan ook van de afstand en van het genieten en dat heb ik met volle teugen gedaan!
Vanmorgen eerst werken nog. Er ligt veel. Dan is er voor mezelf geen rust of tijd voor huishouden. Ook rond de lunch nog twee keer met werk bezig zijn. Gaan fietsen is best een ding: fietsen moeten klaar en insmeren en kleding en route. Vincent en ik gaan naar Hilversum, even bij K&B langs.
Het is zo lekker buiten op de racefiets! Kalm, wind mee, route bekend. Rekening houden met ander verkeer. Ik fietste echt lekker! Bewonderde bloemen, hoorde vogels. Vincent gaat soms lekker hard.
Op de dijk bij Eemnes lekker liggen en hard rijden; 32km/u. Verder goed uitkijken. We rijden in 75’ naar H’sum. Blij elkaar even te zien. Ik drink water.
Dan terug net anders rijden. Wel wind tegen! Koeler. We gaan bij de WitteBergen rechtdoor door het bos. Gaaf. Maar dan weet ik de weg niet en komen we weer door Eemnes en op de dijk met wind tegen. Ik buffel voor met 27km/u. Heeft ook z’n charme. Maar is vermoeiender! We hebben allebei trek. We gaan naar het sluisje bij Blaricum. Even zitten en koekjes eten.
Ik plas verderop. De brug weer over en via Shell terug en dan langs de Kemphaan.
De kilometers verzamelen ging vanzelf. Wie geeft er om snelheid eigenlijk? Samen met je kind 67 km fietsen. Oma blij maken. Lekker bewegen. En dat 2 uur en 3 kwartier. Begin maart. Heerlijk toch?!
Meteen na het fietsen een warme broek aan en met Rob naar de Plus wandelen voor diepvriesspullen en stappen! En omdat het lekker weer is en fijn om buiten te zijn.
In de avond nog zwemmen. Met achtje. Op 2x100m na.
Net na het eten en tijdens het rummikuppen voelde ik het in mijn buik. Weeen. Dag 20. Het is al meer. Dit is de 60ste dag van het jaar en de vierde keer. Mijn lijf en hoofd hebben meteen rust. De ongedurigheid, boosheid, prikkelbaarheid is er meteen vanaf. Zit dan in de buikkrampen.
Beter nu meteen nog maar gaan zwemmen. Het is nu nog net te doen. Maar wel met achtje! Voor de zekerheid en om een paar spieren te ontlasten. We moeten intervallen doen. Ik zwem te lang in en iedereen moet op me wachten, oeps. In baan 3 achteraan, achter 3 mannen. Snelheid zit er niet in, maar ik ga zo oefenen met uitblazen! Andere brilletje. De blauwe loopt links toch vol helaas. We doen iets van 600m met tempoverschillen en dat bevalt me wel. Rustig achter de man voor me aan. Het voelt wel okee. Doet niet extra veel pijn. We doen ook 3×150 achter elkaar door. En dan nog 50jes. 9x in 3 tempo’s. De training is best leuk. Met achtje gaat het ook wel. Uitborrelen went ook. Dat geeft wel een enorme rust. Ik probeer ook 2 x 100m zonder achtje en dat is anders dan haha. Dan trekt alles! Gek genoeg krijg ik nu de trekkende kramp in mijn benen. Ik vind het na 50 minuten en 2200m gezegend. Het gemiddelde is met 2:05 weer niet om over naar huis te schrijven, maar ik denk dat Garmin wat pauzetjes meerekent. Het zal me wat. Ik heb goed getraind. Gelet op uitademen en de insteek en lange slagen maken en heup aantikken. Dat telt voor mijn Daarna zetten de krampen wel weer door.
4 maart – Wandelen met de collega’s
Tja Ach Nou ja Dan. Zo.
Goed geslapen, dat wel. Op tijd op kantoor ook. Veel tickets. Een meeting. Mijn functioneringsgesprek en ik functioneer te goed; wil te perfect doen en dat lukt ook nog, maar… het kost me wel veel energie. Ik kan zelfs ‘goed genoeg’ maar moeilijk goed genoeg vinden. Of loslaten. Of terugkijken hoe hard ik ben gegroeid en hoe veel ik vooruit ben gegaan en betekent heb. Het is alsof ik nergens tijd voor heb om bij stil te staan. Dat is jammer. Er zijn voortdurend vragen en zelfs ‘goed genoeg’ antwoorden kost me tijd (en eigenlijk wil ik het gewoon toch net iets beter en completer doen).
We gaan lekker even wandelen in het zonnetje. Ik heb het horloge al vroeg aangezet, zodat ik het half uurtje haal vandaag. Na de lunch snel door naar de training. En dan is het alweer bijna half 3 voor ik aan de tickets kan starten! Dan zijn er alweer meer bijgekomen. Telefoontje. Ik probeer alles van Veluwezoom maar op te pakken. Het is me wat rommelig. Alles voelt rommelig. En tussendoor moet ik vaak enorm veel plassen ook nog. Telefoondienst en dan zet ik om 5 uur het laatste klaar voor morgen. Morgen weer een hoop werk te gaan! Ik moet nog flink doorlopen voor de trein en in de trein het half uur nog vol maken. Ik ben erg moe van deze dag. Dus het blijft bij leeglopen en dit wandelingetje. En teveel snaaien. Mijn HRV is omgevallen en ik heb de hele dag hoofdpijn. Ik ben overbelast en wil alleen maar pizza eten. Morgen weer een dag.
5 maart – hardlopen
15’ wu- 4×30”hard/90”rust-15duur- 4×30”hard/90”rust -10’ cd. Het gemiddelde tempo is 5:48 en dat is OK. Met poep- en ruststopjes 6:12. Matigjes. Maar dat is wel wat het is. Stukken onverhard (de 15duur op 5:57) en wind tegen (warming up en cooling down). De snelle blokjes van 30 seconden (ruim) onder de 5:00. Op de roze schoenen he! Zonder muziek, met zon en kort-kort. Maar het voelt ZWAAR.
Nu ben ik ook (veel) te dik en snaai ik teveel, maar vooral wind tegen lukt het me dan amper. Dan sloft het echt voor mijn idee. Ik kan het wel, krachtig lopen (als ik moet versnellen), maar mijn hoofd staat er niet naar. Vol met tickets, dingen die niet lukken (websites migreren), die niet af zijn (nog veel tickets), die voorslepen (projectmanagement assistentie) en een mopperige klant. Ik vergeet hoe blij klant CH is, dat er ook veel tickets beantwoord zijn, dat ik de migratie deels snap en vooral dat ik kán rennen. Veilig, in de zon, door het bos in een vrij land op een redelijk tempo. Ik voel alleen ‘te zwaar, te veel, te traag’. Zelfs als het niet zo ís. Na het eerste blok versnellingen moet ik hoognodig de bosjes in. Dat voelt zo fout. Maar ik moet. Was ook al bijna weer een krokodillenplaag in het Kotterbos…
Dan weer oppikken valt niet mee. De brug over gaat zo lastig. En soms stop ik even om adem te halen. Geen minutenlang, maar eventjes. Tussendoor en gaandeweg geniet ik ook wel, maar het gevoel ‘niet goed genoeg’ is heel sterk. Ook al kan ik 4:40 lopen en kunnen mijn benen dat. Maar ik moet dan ook even wandelen daarna. Ik vind de rode zon die ondergaat mooi en hou van de rust. Ik loop de tien km vol, maar het uur niet eens. En de training heeft ook 2 minuten over. Ik vind het best. Ik heb trek in kroketten. Naderhand een paar pijntjes. In mijn voet. En moe. De was moet nog.
Ik heb me ingeschreven voor de laatste uitdaging dit jaar: de marathon van Eindhoven. Een half uur in de wacht gestaan! Op voor een PR op beide? 🤐😵💫 Ik denk ook: Waarom?! 🫣 nooit goed.
6 maart – wandelen, fietsen en een koppelloopje
Ik droomde vannacht zo akelig van een boze klant en toen werd ik wakker door een kotsende kat. Mijn peesplaat rechts speelt ineens weer op. Daar snap ik niks van, maar ik weet wat het is! Er ligt bij de darmen, blaas, baarmoeder, iets uit het lood en dat trekt. Dat zorgt ook voor het vervelende gevoel. Ik blijf lekker wat langer liggen. Gek geneog ben ik gewoon afgevallen, 7 ons weg opeens. Onbegrijpelijk. Zoveel gesnaaid. Het zal vocht zijn. Want ik zie er nog gewoon dik uit. Het is heerlijk weer buiten! Rob werkt en wil wel even wandelen in de pauze. Vincent en ik wandelen mee en we gaan naar de Plus. Voor de schoenen van Vincent die daar liggen. Zijn goedgekeurde snelle schoenen. Ik voel de peesplaat met elke stap, maar de afspraak voor dinsdag staat al! Ik ga ook bloed laten prikken op ijzer en eind van de maand ga ik eindelijk naar de huisarts. Ik loop vandaag voor de derde dag gewoon verder leeg.
En dan een duurritje op de racefiets. Weinig wind, maar nooit niks. Muziekje aan en geen idee van de route. Maar via een ommetje naar de ibisweg. Heb ik de hele tijd wind van opzij. Ik trap gewoon door. Verder weinig op af te dingen.
Natuurlijk gaat het absoluut geen dertig. Gewoon fietsen is genoeg voor mij. Ik had de Knardijk willen halen, maar ik zie na een half uur dat ik bij de Praambult ben en ik ga terug over de Trekweg. Het is er heerlijk rustig, maar het nieuwe fietspad ziet er wel kil uit aan de overkant. Ik fiets de hele Trekweg af en steek daarna wel terug. Ik zie op tegen het hardlopen, vanwege de opspelende peesplaat. Ik besluit gewoon heel rustig te gaan. Mag ik toch ook wel eens? Ik bedoel maar, net als dit fietsen: niemand die het ziet uiteindelijk. Of er over hoeft te oordelen. Laat al die luitjes ik-doe-een-duurrit-op-30+ maar shinen. Ik ben zo fantastisch nou eenmaal niet. Al die mensen die maanden niet trainen en dan weer opeens uit het niks snel en makkelijk zwemmen en rennen. Het lijkt zo verrekte oneerlijk. Ik train maar door en het resultaat is er nauwelijks. Maar ik doe het gewoon maar. Ik rij net iets meer dan een uur en mijn gemiddelde is met 26,6 voor mij goed genoeg. Ik zet de fiets aan de kant en ga maar hardlopen. Ik had wel een korte broek, maar het ING jasje aan.
En dan een koppelloopje van 70 minuten. Ongelooflijk verwarrend. Het voelt als slecht, niks, zwaar en sloom, maar het is snel, makkelijk en relaxed de meeste tijd. Dat heeft níéts met mij van doen, de schuld ligt volledig bij de schoenen. De eerste kilometers voel ik de peesplaat, maar zoals altijd lost dat op. De eerste kilometer voelt als 6:30 en dat vind ik prima. Maar het is 5;45 en ik ben verbaasd. Ik jog echt voor mijn gevoel en vraag me af of het wel slim is om naar de dijk te gaan. De tweede kilometer gaat nog sneller. Huh?! Ik denk gewoon heen en weer te lopen naar de dijk. Lekker saai. Er loopt iemand voor me met een fietser erbij. Die kan ik hebben denk ik. Maar ze lopen uit en ik denk dat het KD moet zijn dan. Ik loop met mijn 5:30jes namelijk gemiddeld best door. Het tempo voelt oke en ik zit in een flow, maar ik heb geen zin. Het voelt allemaal niet alsof dit helpt. En ik ben bang dat ik nu alleen zo lekker loop omdat ik wind mee heb. 5km in 28 minuten schoon. Ik loop naar de dijk, maar het is er heiig.
Ik stop even en ga appen met Vincent die binnen aan het fietsen is. Of hij me op wil pikken. Dan kan ik door blijven lopen. Hij wil dat wel, maar ik besluit toch maar weer niet de makkelijke weg te kiezen en het zelf voor elkaar te boksen en thuis te komen. Ik loop kort-kort en luister muziek en ik ga weer door. Er is geen wind tegen. Integendeel. Het gaat echt lekker qua tempo en ritme en het voelt ook makkelijk en terecht als zone 1. Maar het geluk ontbreekt. Het besef, het gevoel. Ik tel gewoon af naar 8km. Ik heb trek. Op 8km stop ik nog even.
Dat doet me goed en ik kan weer door. Opdelen in kleine blokjes: door naar 10. De brug over en ik hoor de Dubliners. Dat helpt. Ik blijf lekker even omlaag gaan. 10km in 56’ zonder de pauzes. Ik zie de fietser en loopster en het is inderdaad KD! Ik ga nog om via de wijk naar huis. In de straat achter ons moet ik toch! Het is hele vuile diarree. Dat helpt vaak en geeft wat ruimte. 11,66km op 5:37’gemiddeld. Of 6:12?. Ik eet veel bij. Hrf is 141!
7 maart – Ritje door de virtuele Makuri-Islands en weer zwemles!
Ik sliep weer heel onrustig vannacht. Kotsende kat, klaarwakker een uur en liggen woelen. Gelukkig is de pijn in de hiel weer weg getrokken! Kan ik het ook, wonderbaarlijk herstellen. Ik blijf alleen licht vloeien en vermoeid.
Binnen-Fiets-Data: 40,3km op 28,7 gemiddeld. 1 uur en 24 minuten. Binnen in plaats van buiten. Het leek me koud, nu er geen zon is. Ik vind mezelf dan een watje, dat ik kies voor ‘veilig’ binnen. Maar het is ook mentaal een training. Ik vind buiten veel onrustiger: moet je goed opletten en uitkijken en sturen. Route was 35km in Neokyo. Het was er heerlijk rustig! In het begin is het bij mij dan sappelen, opstarten, moeite, verveling. Maar ik laat het maar gebeuren. Ik pak geen afleiding. Ik fiets gewoon. Door de stad.
Ik ploeter omhoog en ben vierde dame. De eerste is ene L Charles-B, die er met minuten op voor ligt. Dan de stad uit en het groen in. Nu ga ik onverhard en omhoog, maar ik trap gewoon maar door. Dan zie ik ERoeloffs voor me, die ook de Hardman gaat doen! Ik haal m expres bij en in.
Dan zet in mezelf echt tot een enorm sprintje! Groen shirtje is mijn. Blijkbaar tellen dan andere wattages, want het gaat veel harder. 🤷🏼♀️ als ik omhoog ploeter op het laatste stuk (en dat doe ik best aardig hoor), zijn de drie dames die voor me stonden in de klim gestopt en heb ik het bolletjesshirt!
Ik fiets 27km in een uur. Ik wil naar de 40km eigenlijk. Ik fiets de stad weer in. Op het laatste sprintje doe ik nog mijn best, maar ik ben vijfde ofzo. Route is vol, ik ben al bijna halverwge level 58! Ik fiets nog even zo vlak mogelijk verder door de stad tot er 40km op zitten.
Bijna 300 hoogtemeters (289) en weet wat zo stoer is van me? Zonder te toeteren en schreeuwen en aandacht te trekken op Social Media of zelfs maar op Strava. Gelukkig maar, want het lijkt er erg op dat dat medium ook alleen is voor iedereen die maximaal 5:30 loopt of minimaal 30km/u fietst. En dat red ik niet.
zwemcursus drie: insteek, knik, heuptik. Feileacán. 🦋 doorhaal en uitademen. Het voelde zo raar, zo raar en ongewoon om de pols elke keer bewust te knikken voor de doorhaal. K had het gevoel een mallotig vlindertje te zijn, in mijn hoofd kwam het Ierse woord feileacán naar boven. 🦋 ik had totaal geen greintje zin. We waren wel met z’n vijven! Mij boeide vandaag het tempo totaal niet. Ik druppel nog door, mijn benen zijn moe en ik ben ook vermoeid. Ik zwem eerst 100m zonder achtje: 2:13. Dan 100m met achtje: Garmin telt alles bij elkaar op. 😣 garmin miste dan ook van alles: 100m benen. Bijleggen met 1 arm. Dat hebben we minstens 6 keer gedaan, dus dan telt ie maar 25m ipv de 50 die ik deed. Ik deed kalm vandaag. Nadruk op uitblazen. Tenminste…. Tot het omklappen van de pols in beeld kwam. Bijleggen, pols naar binnen klappen en dan als vanzelf doorhalen en de heup aantikken. Nog nooit gedaan. Eerst met 1 arm en dan met de volgende arm. Zo raar. Het voelde zo onnatuurlijk gek. Insteken, plok-bewust de pols naar binnen buigen en doorhalen. Er zit wel meer kracht achter dan. Meer rust. Ik kon ook zonder achtje, maar mocht ook vaak met. Het is best veel tegelijk: insteken, omklappen, doorhalen en uitblazen. Feitelijk gaat het mij om vertrouwen kweken. Zonder achtje. Geen tempo, maar in alle rust een nieuwe beweging leren. Het was me volkomen vreemd, maar ik krijg het onder de knie! Heel bewust. Bijleggen betekent arm voor arm. Later moesten we er 1 slag van maken en dat lukt me! Ook zonder achtje. Ik vond deze les goed in elkaar zitten.
Na 50 minuten kreeg ik wel honger en ik had al zin in frikandellenbroodjes! Ik voel nu wel veel meer rust met zwemmen. Heb er meer vertrouwen in dat ik dit de komende maanden kan leren. Niet tijdens de dwingende tva-trainingen, dan moet je bijblijven, maar eigen zwemuren maken maar. Ik ben helaas van het type dat moet oefenen en trainen. Niks geweldigs aan, niks vanzelf: dit gaat nog moeite kosten.
2 frikandellenbroodjes waren heerlijk en verdiend ook!
8 maart – hardlopen: 8x 2km duur-100m aanzetten – 100m rust
Goed geslapen, redelijk uitgerust en eerst met Vincent gerummikupt die fietste. Na de lunch en rummikup een korte broek en shirt aan en insmeren! Ik reed met Vincent mee richting de Eemhof en bij de Stichtse Brug zette hij me af. Een meneer voor de camper wenste me succes. Windstil, veel fietsers en muziek aan. Kreeg de telefoon niet te zien. Rustig lopen maar. Hoewel iedereen vandaag uit winterslaap weer hard, veel en alles kan, zie ik op tegen 18km. Vind ik dan veel. Km 1 en 2 duurtempo en dat is 5:45. Niks mis mee. Ook niet fantastisch, maar goed te doen. 100m hard is zo voorbij en ik ga het bos door. Wel alles verhard. 100m rust is dribbelen en resetten. De route staat aan.
Dan weer 2km duur. Langs de berg, het water. Ik vond het echt leuk daar even! Tempo steady op de gewone schoenen. Over de brugjes en weer versnellen.
In de dribbel MvdB antwoorden dat ik uiteraard op weg ben. Duur richting de Kemphaan. Ik dacht steeds: stopje, moet ik iets, maar ik koos voor gewoon maar doorgaan. Ging het opeens iets sneller! Misschien toch wind? Drukker bij de Kemphaan. Ik zag 2 andere joggers ver voor me. Een andere hardloopster zei: ‘zo, korte broek’. Uiteraard! Inmiddels zat ik onafgebroken op 10km denk ik. Nog lang niet klaar. De brug over en de andere lopers kwamen snel dichterbij.
Mijn duurtempo is ook steeds 5:45. Net voor de a6 haalde ik ze in. Even versnellen en ik nam de pauze om de vrouw gedag te zeggen. Heldin. Dan over het industrieterrein en wind tegen. Waar die vandaan kwam?! Het werd zwaarder. 14km kan ik hebben dus zonder iets. Ik wandelde en dronk water. Meer durf ik niet. En door. Richting de manege. Dan is het nog altijd 5km! De moeite neemt toe. Het tempo neemt af naar 5:52. Kleine blokjes: trekweg, brug.
Ploeteren en versnellen en dribbelen. Fietspad. Hoe ver is het nog! Het laatste blokje. Kalenderweg en ik moet gaan denken. Route te kort. Via de AH dan. Kan ik brood halen. Oversteken. Oppassen. Nog een keer versnellen langs de Compagnie. Moeizaam. De AH wordt m niet, ik moet naar huis! Station en 18km vol maken.
Hoe gaat dat over twee weken 20 of 21 worden?! Tempo is 5:48. Zonder stoppen. Thuis direct de wc in voor diarree. Goed getimed. Geen erge pijntjes, wel gevoelige hak en zware benen.
9 maart – Wandelen in prachtig licht en bootcampen
Vandaag zijn de hormonen rustig en heb ik nergens last van. Ik vind alles best, maak me niet druk. Het werk is en blijft belachelijk veel. Ook en vooral nu er iemand op vakantie is. Dan loopt het maar door. Ik wijs mijn collega maar op al het werk wat hij nog heeft. Tussen de middag moet ik de zon laten gaan en meteen na het werk (toch een half uurtje extra) haal ik het daglicht ook niet want we gaan snel eten. Dan loop ik maar naar de bootcamp toe. Het blijft licht en dat gaat maar heel langzaam uit! Mistig, veel vocht in de lucht en het ruikt lekker en ik vind het echt prachtig. Heel mooi moment. Ik laat alles achter me en ben er morgen niet. Het is niet anders. Ik lach de aandachtstrekkers op de social media vandaag vooral uit en erger me niet het minst. Het is wel lekker als je je niet druk hoeft te maken en om veel dingen kunt grijnzen. Dan zie je nog eens wat moois op het overbekende rondje.
Dan boottampen met eigen lichaamsgewicht. Haha, heb ik ook eens een voordeeltje, alhoewel… ik ben ook niet echt mager. We waren met veel, wel tien dametjes. Een lange warming up. Ik heb al gewandeld zeg. We doen ook met zijn drietjes: veel kronkelen bij het rennen om elkaar heen. Absoluut slecht voor me. Ik ben van rechtdoor en vooruit. En dan doen we oefeningetjes met het matje. Alles best. Op een gegeven moment doe ik mijn ogen dicht en doe ik de squats en superman en planken. Concentratie op mezelf, mijn eigen tempo, eigen wereldje en naar binnen ‘kijken’. Voelen. Ontspanning komt er meteen in. Het is bijna leuk! Ik ben uitstekend in oneindig lang hetzelfde doen en repeteren. Blik op oneindig. Maar niet echt mijn best doen hoor. In lunges en opdrukken ben ik niet de beste. Maar het boeit me allemaal niks. Ik doe de buikspieroefeningen strak en goed, dat kan ik weer wel. Ook blij als het weer klaar is. Naar huis voor Rummikub! Niet echt moe van geworden, maar wel lekker getraind verder. ‘Luister naar je eigen lichaam’, blaat trainer M dan en dan denk ik: dat wil chocolade! Dus die heb ik daarna maar genomen. Nu doet mijn voet en peesplaat toch weer pijn, gek is dat toch. Op de foto is het duidelijk te zien: tuthola trainster links heeft niet meegedaan, alleen maar aanwezig geweest en ik zit rechts en val nogal buiten beeld. Niets ergs aan. De rest vult het letterlijk en figuurlijk wel op.
10 maart – Een KUTritje op de fiets buiten en een beetje stom rondspoken en ook nog zwemmen – not my day
Wat een kutritje. Slecht geslapen vanwege katten. Vroeg op voor de cranio. Moet ik weer loslaten. Leuk en aardig allemaal, maar wat dan he?! Om 10 uur en thuis en dus mooi nog tijd voor de duurrit van 3 uur. Al heb ik al bedacht dat twee uur ook mooi is. Het gaat vanmiddag regenen. Ik ga maar niet naar Harderwijk voor Joyce. Al voor ik bij de atletiekbaan ben die gesloopt wordt, voelde ik al twee keer wat druppels. Ik ga door de stad, dus opschieten is er niet bij. Maar ik heb een muziekje en stroopwafeltjes bij me en niemand die ooit naar mijn sneuzielige tempo kijkt. Ik mag officieel niet over de weg, maar er ligt asfalt en vlak voor de vrachtwagen ga ik verder richting almere poort.
Even verderop moet ik weer om. En dan begint het te hozen. Straaltjes. Nat worden oke, daar ben ik wel aan gewend, maar in deze tijd van het jaar is het ook koud. En ik kan ook niet stoppen voor wat eten. Uberhaupt is stoppen met gore remmen lastiger. En losklikken ook. Het blijft regenen.
Ik ga de dijk op en heb wind mee. Gelukkig maar, want dan ga ik sneller en ben ik eerder thuis. Geen 3 uur en zelfs geen 2 uur; ik wil alleen maar naar huis. Warmte. Ik vind fietsen helemaal niet leuk meer. Dit gaat toch nergens over? Mijn tempo is te zielig voor woorden en nu moet ik van het weekend ergens weer twee uur tussen de razendsnelle mooiweerfietsers door tijd vrij maken. Met de wind in de rug en schoenen die vollopen met water wordt het nog kouder. Ik denk dat ik gewoon ook maar helemaal moet gaan doen wat verwacht wordt: stoppen met triatlon. Tenzij je de geweldige K bent die na ziek-zijn in een poep en zucht verder kan of de andere K die weer op trainingskamp is, begin ik echt te geloven dat je boven je 50ste gewoon maar moet beperken tot wandelen. Ik vind het echt absoluut niks leuk. Gelukkig kan ik overal oversteken omdat het rustig is. Ik ga langs de kassen naar huis. Zo snel mogelijk. Geen groene training, geen lange training, niks goed aan gedaan, maar het maakt me niet uit. ik moet zorgen dat ik niet ziek wordt (hoewel dat wel meer oplevert!) en dat de fiets heel blijft. Ik krijg door de kou de deur nauwelijks open en de kleren nauwelijks uit.
De fiets moet weer worden schoongemaakt en in de douche doen mijn voeten en huid Zoveel pijn dat ik niet kan blijven staan zonder misselijk te worden. Dat duurt ruim een uur. Ik ben hier heel erg moe van, en ook heel ziek en ongelukkig van. Ik wil geen gefiep ‘wat goed doorgezet’ of ‘daar wordt je sterker van’, want dat is niet zo. Er is niks mis gelukkig, want mijn ijzerwaarde is in orde met 8,7. Helemaal goed. Geen koorts, niet verkouden, alleen moet ik misschien maar toegeven dat sporten slecht voor me is.
Ik kan geen goede sokken aan en ik moet de stappen halen, dus als ik een beetje bij ben, sleep ik me maar weer naar buiten. Ik ben niet zo geweldig dat ik ga hardlopen en ik wandel maar wat. Muziekje op. Sokken krullen op zodat ik bijna op blote voeten loop, maar blaren zijn mijn minste probleem. Buienradar gaf regen aan, dus het bleef droog. Ik slofte maar wat. Langs de AH voor chocolade cappuccino en brood. Ik heb opgezocht tot wanneer ik me kan uitschrijven en het trekt me echt. De cranio heeft niet geholpen vanmorgen, integendeel eigenlijk. Dit is pas dag 8, dus dat is het niet. Ik ben ongewoon extreem moe. Dat fietsen is erg slecht gevallen. Het fijne is dat ik wel gewoon kan vreten, want dat verlaagt het ijzer ook niet en dik ben ik toch al. Het huis blijft een tyfuszooi.
Om 21:00 uur gaan we nog zwemmen ook. Ik doe ALLES ZONDER ACHTJE
En dat is lef hebben.
In baan 2.
Met het nieuwe brilletje wat echt top zit!
Meteen die kutGN die zegt dat ik voorop moet omdat anderen een marathon hebben gelopen. Flikker toch op zeg, ik wil mijn eigen oefening doen! Zo lang mogelijk zonder achtje en letten op het zwemmen en ademen en de doorhaal en alles. Maar ik werd d eerste 200m z1 in positie twee geduwd. Stom natuurlijk. Ik doe ruim 4 minuten over 200m en dat is voor de achtje-zwemmers natuurlijk veel te min. En voor mij te opgejaagd en niet leuk. Dus daarna liet ik ze voor gaan. D wilde eerst nog niet, eigen keuze he. Ik deed de oefening niet, gewoon zwemmen kost me al veel kracht.
Ik zwem wel door. Onafgebroken. En zo had ik 500m gezwommen! In 11:35 minuut. Valt me nog mee. Daarna nog een keer gedaan. Ze haalden me nét niet in. Het is hartstikke zwaar voor me. Zeker om netjes te blijven zwemmen en op de ademhaling te blijven letten en me niet gek te laten maken. Ik zwom toen nog een keer 200m en daarmee had ik 2km bij elkaar gezwommen en 48 minuten. Zo snel mogelijk het bad uit.
Was me voor het zwemmen al 2 keer gevraagd: loop je mee bij die en die loop dit weekend, maar ik wíl dat niet! Rot op allemaal. Naderhand had ik zo geen zin om me te verantwoorden, dat ik zelfs wat haast had. Die lieve HB zei nog dat ik echt niet lastig was in baan 2 en dat het sterk is om zonder achtje te zwemmen.
Het gemiddelde van 2:11 valt me nog mee. Dat gaat vast in de loop van de tijd beter worden! Hoop ik.
Heb ik vandaag een gele fietstraining, een blauwe wandeltraining en een groene zwemtraining! Geen hoogvlieger, maar voor een ouwe dikke taart mooi genoeg.
11 maart – Intervallen rennen terwijl Vincent meefietst
Een hele dag heel hard tickets weg proberen te werken en dat lukte ook, maar de stapel groeit aan de andere kant door. Nauwelijks pauze en ook nog een korte opfriscursus gedaan. Ik laat het verder weer los en beantwoord soms expres maar eens een ticket niet extra goed. Ook nog de migraties gedaan. Gelukkig kon ik vanuit huis werken. Om 10 over 5 hardloopspullen aan doen en dan schijnt de zon na een heerlijke regenachtige werkdag. Vincent gaat mee op de fiets. Dus loop ik lekker zonder balast op de snelle schoenen. Ik voel me een tank. Een AnkeR. Stampen en drammen. 20 minuten inlopen. Na 1200m gaat het beter. De eerste km in 6:00. Daarna 5:37. Huh. Vincent doet de route en die is nieuw voor me. K haal t viaduct boven net binnen de tijd. Dan 800m doorlopen. Wind tegen en doorbuffelen. Langs stoere auto’s puffen. 4:11. Valt me wat tegen. Ik kom nooit op dit industrieterrein. 400m rustig aan en dan weer 800m. Nieuwe paden en mooi licht. Weer 4:11. Ik ben het wel zat eigenlijk. Nóg 3 keer!!
Maar goed, de derde keer over de drukke weg en de wind draait wat mee. Ietsiepietsie sneller. Regenjasje uit en lekker even wandelen om bij te komen. En dribbelen. De vierde keer wind mee. Dat scheelt enorm! Loop ik 4 minuten. Wandel, dribbel en dan prachtig in de ondergaande zon.
Ik ga voor wat viaduct-ontwijkend gedrag en een stukje om. Maar ik vind het extra zwaar als ik dat viaduct daar dan zie liggen. 4:03 en rustig omhoog wandelen. Ik moet nog 5 minuten uitlopen. Ik loop 10km in ruim 56 minuten. Met wat gewandeld! Ik maak het vol tot thuis, net geen 10,5km. Gemiddelde is 5:39 en dat is echt goed voor me! De yassos van 800m loop ik in 4:07 minuten gemiddeld en dat is omgerekend uren op de marathon. Ruim 4 uur dus. Ik heb gelukkig geen extra pijntjes gekregen. Wel hele flinke trek! We lopen door naar de snackbar. Hardlopen doe ik niet alleen voor het sporten, maar ik ben daarna ook weer wat blijer gewoon. Lief he, dat mijn kind meefietst?! 💞
12 maart – Lunchwandeling met Rob en meefietsen als Vincent hardloopt
Lekker! Dikke wind. Door de maartstraat. Alles wordt langzaam een beetje groen. Veelbelovend. Stukje bos. Frisse neus. Lekker gewandeld. Mooi voor een rustdag. Wandelen en meefietsen.
Gister ging ie met mij mee, dus nu ‘moest’ ik…. ☺️ ik slaap matig, ben ongewoon moe diep van binnen, maar ik doe gewoon rustig mijn werk en wat ik kan aan tickets vandaag. Doorschuiven, net goed genoeg antwoord geven, de telefoon aannemen en lekker met collega E kletsen. Iets langer pauze genomen en een frisse neus gehaald. Als Vincent gaat rennen waait het ook nog. Ik pak een route door de wijk met wind tegen. Jochie loopt gewoon hard! Heerlijk. Dan wind mee en ik moet me haasten maar hij wandelt in de pauze.
Dan schoenen wisselen en gaat ie nog harder. Ik fiets gewoon mee op de stadsfiets. We gaan ook langs de ah. Ik ben ook na het fietsen vreemd moe. Eten helpt niet echt. Op tijd naar bed maar weer voor een extra werk-vergaderdag morgen.
13 maart – Binnen fietsen na een werkvergadering
Slecht geslapen. Om 1 uur wakker en eng gedroomd en van de kaart en beroerd en draaierig. Van de stormachtige wind? Of te laat nog teveel capuccino chocolade gegeten? Ik moest vroeg op om om 8 uur de nooddienst te pakken en tickets weg te werken. Tot 9 uur. Dan omkleden. Het regent buiten dat het giet. Vreselijk weer weer. Op kantoor gelijk weer tickets en dan een hele lieve blijk van waardering krijgen. Vergaderen. Het voelt voor mij niet allemaal ten goede, maar we gaan het zien. Lunchen. Al die fijne collega’s bewonderen. Maar de top van de top is Jo, die vol plezier met mij nog een uurtje of anderhalf doorgaat met tickets waar ik een duwtje bij nodig heb. Ik beantwoord tickets tegenwoordig soms minder scherp en overvolledig, maar dan voelt een ‘slechte beoordeling’ wel vervelender. Om half 4 richting huis en dan ga ik maar snel binnen fietsen ook al is het intussen droog en is de wind gaan liggen. Voor de badge minstens 20km, voor de training 2 uur en 11 minuten en verder routes verzamelen in Zwift voor de punten. Trappen moet sowieso! Ik doe London Calling, de naam is leuk, de route ruim 30km en daarna zie ik wel weer verder.
Ik verveel me. 45 minuten infietsen en de wattages zijn toch lastig binnen te blijven. Ik fiets gewoon maar. Geen zin in iets anders. Beetje Londen kijken en daar begint het ook hard te regenen! Ik doe mijn stinkende best op het enige sprintje in mijn route en zit met 20 seconden 10% boven de rest van de dames.
Ik heb en hou de rest van de route een groen shirtje! trots Ik fiets wel gewoon door. Na 3 kwartier moet ik 8 minuten hard. Dat doe ik, al zit het niet precies in de goeie zones. Ik doe weinig anders dan fietsen. In de heuvels regent het weer!
Ik maak de route af in een dik uur. Ik heb wat galetten gesnaaid en cola gedronken. Dat is fijn van binnen fietsen. Ik zoek even de volgende route op.
De volgende route is de Dan Dus in Scotland. Hier staat ook nog een half uurtje voor en dat leng ik dan wel op. Ik heb nieuwe routes nodig in zwift! Dus ga ik naar Schotland door. De training kijk ik maar niet meer naar.
Ik doe mijn stiefende best op een sprintje, maar kom 4 hondertste tekort! Ik fiets lekker door. Vincent komt thuis en zit er even bij gezellig. Nog steeds geen afleiding verder en dat is prima. Ik doe nog een keer mijn best, maar ben ook dan tweede. Een stukje verderop is 1 van de eersten gestopt en heb ik een bolletjestruitje! Ook die hou ik de rest van de training, maar de wereld van Schotland staat dan ook niet volledig open.
Aan het einde moet ik nog omhoog en daar zie ik dan wat tegenop, maar ik maak de route af en ik ga de 20km vol maken. Dan heb ik heel Schotland gehad! In totaal 55km, dus de badge van Garmin voor 200km in twee weken is binnen, de training is met 1 uur en 55 minuten groen en het zinnetje is wel zo’n beetje op. Op zo’n volle dag erbij fietsen is best vermoeiend na een korte nacht, maar ik heb het gedaan!
London Calling 35,12 km 247 hm
Dún Dash 20,12 km 202 hm
Totaal 55,25 en 449 hm
Totaaltijd 1 uur 55 minuten
Gemiddelde snelheid: 28,7
Training nauwelijks gevolgd (wel geprobeerd)
14 maart – Trailen met MvdB en zwemtraining les 5
Ik had hier erg veel zin in en naar uitgekeken. Samen trailen. Ik kan het tempo aan, doe de route, mag langs de Wolfsdreuvik, kan rust nemen en ik vind MvdB heel fijn gezelschap. Geen geklaag, geen opschepperij. Wel vroeg na weer een onrustige nacht. M ophalen, naar het Klimbos rijden en dan nog even plassen in t bos en dan gaan lopen. Even wennen aan de route, heerlijk tempo, maar al snel is er vooral rust. Bos. Natuurlijke structuren. Groen. Om de golfvelden heen. Het is nieuw voor me.
Langs de snelweg. Ik ben wel bang dat ik wat te hard ga, maar na 3km pauze. Wandelen. Later weer verder hobbelen. Tussen mooi groen door en dan komen we bij de Wolfsdreuvik. Blijft me raken.
Na een korte stop weer door! De route volgen gaat goed. Tempo blijft sub7. Ik kan prima verder naar 8,5km. Ik weet alleen de route en niet de afstand! Dat geeft me rust en ik ben er niet mee bezig. 10km ga ik toch volmaken.
We stoppen nog een keer en lopen langs een hek. Geen idee waar ik blijf het grootste deel van de tijd! We gaan nog wel een keer helemaal van de route af en moeten even terugzoeken. In de laatste mijl. Het tempo neemt wat af. Vind ik niet erg.
Ik heb hier geen moeite mee, maar als ik moet zwemmen vanavond is M weer veel sterker! We kletsen gewoon door. De laatste km is sappelen en gaat makkelijker, maar het gaat mij goed. Geen last van iets, niet naar de wc onderweg en ook niet bijgegeten of gedronken. Wel wat goeie ideetjes opgedaan. Ik heb 11,iets gelopen en gestopt in de pauzes. M heeft gelapt en door laten lopen dus die zit op 12km+. Ik liep iets van 6:50 gemiddeld, zij 7:10. Uit-thuis is lekker boven de 7:30, maar daar gaat het niet om. Ik vond het echt heerlijk! Lekker gelopen, leuk gezelschap, keurige tijd. We drinken nog een kopje thee (thanks M) en dan rijden we naar huis. Ik haal broodjes bij de plus en chocoladepaaseitjes duo! Na de lunch en douche ga ik mee tubeless banden schoon schuren. Nergens last van, maar wel weer (iets te) vermoeid. Kort dutje gedaan!
Zwemcursus les 5. De overhaal. Daar valt nog wat te winnen! Want ik haal hoog over en dat is zwaarder terwijl dat het rustmoment moet zijn. Voor mij een eyeopener is dat de elleboog omhoog moet. Oefenen oefenen oefenen. Veel slepen ook en dat voelt voor mij dan dus ook heel laag. Ik probeer zoveel mogelijk zonder achtje te zwemmen, want dat is toch echt wat ik moet leren! Maar het is opvallend heel veel langzamer. Misschien omdat ik nu zo nadenk over de slag en het echt rustig doe om te voelen en begrijpen. Ook omdat er nu net tijd voor is. Heup aantikken, elleboog omhoog, laag rustmoment, insteken. Dat was het voor deze les. Er komt nog meer bij, want de vorige lessen met de doorhaal en benen en de insteek moeten dus ook nog op hun plek komen. En dan is het veel denken. Het fijne is dat slepen en bijleggen het juist makkelijker maken nu. En ik moet op de ademhaling letten! Dat moet ook nog een gewoonte worden. We moeten kijken bij de andere zwemmers, maar ik kan TK of V niet beoordelen hoor! We kijken ook naar G en daar identificeer ik me meer mee haha, het vechten tegen het water! Maar het gaat steeds beter, kalmer en gerichter. Maar absoluut nog niet sneller! Na 3 kwartier word ik moe en 5 minuten later is denken lastig en concentreren ook. Ook met achtje. We ronden een beetje af gelukkig, maar het laatste blok 25m versnellen, is mij te veel. De beentjes zijn toch moe van het lopen. Ik heb hoofdpijn naderhand. We kletsen wat lang met G en rijden langs de Evenaar! De was is ook gedaan.
15 maart – Een tussen-alles-door duurrit
Even iets langer blijven liggen vandaag, hoewel ik vroeg wakker ben. Dan weer fietsen prepareren en banden schuren. Ik plan de duurrit van 3 uur samen met Rob in naar Hilversum voor de belasting en rekeningen betalen. Vincent heeft een b-r-b-r en die vouwen we er omheen met Rob die haalt en brengt en rijdt. Ik begin alleen met een muziekje op en Vette Wind Tegen. Oei. Ik doe mijn best, maar weet dat het zwaar zal worden.
Voor de Stichtse brug zet Rob Vincent+fiets af en ploeteren we samen de brug over tegen de wind in. Langs Blaricum springt er ineens een domme doos letterlijk voor mijn fiets om een vliegje te ontwijken ofzo. Ik ben op tijd los en val niet en ga boos door. Ik hoop dat ze gestoken is. Stoplichten mee en weer omhoog ploeteren. We gaan de snelweg langs en daar valt de wind mee. Zien een oud geel tvajasje fietsen. Het is matig druk. De stad door gaat redelijk, maar het is allemaal zwaar en ploeterig. Ik zie gelukkig alleen de tijd. En Vincent, die stoere knul van me! Er staat een paard en scooter midden op de weg. We passen nu goed op mensen die ons misschien niet zien of opeens kunnen uitwijken. Langs de Witte bergen en door het bos onverhard langs Annas Hoeve.
Na 1,5 uur 35km en een gemiddelde van een sneue 23,5 lekker cola drinken bij oma en een banaan eten! Vincent rent. Het is prima weer hoor qua zo. Ik voel me slecht en klaag bij MvdB. Ik weet wat het is: hormoon-mokken. Dag 13.
Vincent gaat toch weer mee terug. Wind mee. Koud! Maar het gaat wel hard langs de Eemdijk! En over de weg bij Blaricum. Leuk, maar niet goed genoeg natuurlijk. Zo voel ik me niet.
Vincent stopt bij het strandje en ik ga solo door. Brug, industrieterrein en bij de Groene Kathedraal naar rechts. Wind mee is veel beter, maar ik voel veel druk om hard te gaan! In de lege polder kan ik zelfs liggen! Dan gaat het hárd. Ik rij in de stad om en zwaai nog naar de auto! Ik maak er 75km van. 26,1 gemiddeld. Sneu.😞 en daar train ik dan voor…
En dan doe ik vrijwillig nog een kort koppelloopje. Een gemiddelde van 5:32?!?! Het zijn maar 3km. Snelle schoenen.
Dit zijn wel echt de hormonen die dan ineens ‘in elkaar klappen’ ofzo en dan ben ik weer helemaal neerslachtig en voel ik me vreselijk slecht en stom. Dat heeft geen logica, behalve in mijn hoofd:’ ik kan niks’. Met veel moeite worden de 3 uur fietsen in de familieplanning gepropt en gecombineerd met een training van Vincent én de rekeningen betalen voor de schoonouders in Hilversum en dan ga ik voor mijn gevoel met 26 gemiddeld echt veel en veel te sloom om iets te betekenen (die mensen die de hele winter niet hoefden te trainen gaan minstens 27) en hoewel ik netjes afrem en oppas fiets ik toch een dumbo om en ik vind het ontzettend ploeteren tegen de wind in en onrustig door de stad vol tegenliggers en oversteken. In H’sum zit ik na 1,5 uur op 35km en 23,4 gemiddeld. Om te janken… en dan zie ik een shitload aan PRs op de CPC en allemaal moeiteloos snelle fietsritten en dan voel ik mezelf heel erg sneu. Het feit dat ik er het dubbele uitpers van alle ‘supermensen’ merk ik alleen maar op en dat doet me niks. Dat ik in de lege polder wind mee het gemiddelde van 23,5 naar 26,1 kan brengen vind ik niet goed genoeg. Ik wéét dat het onrealistisch is en dat het voor mij sterk is, maar wat ik onthou: ik eet slecht (pizza als diner), ik doe te weinig krachttraining (want dat is zo nodig in de overgang) en ik ben niet snel genoeg. Dat de hormonen zo op mijn gemoed spelen is een reden om terug te gaan naar de pil. Na het fietsen ben ik nog even vrijwillig een koppelloopje gaan doen (net als Vincent) en dat dat dan hard gaat voor mijn doen, vergeet ik. Ik onthou hoe rot en slecht en stom ik me voelde tijdens het rennen. De afgelopen dagen ging het juist prima en konden al die anderen me niet schelen, en nu draait het vlaggetje opeens helemaal om. Lekker he, de overgang….
Ik ga uithobbelen na het fietsen om de stappen te halen en brood te halen en uit te huilen. Alledrie gedaan. Vrijwillig. Stond niet op t schema.