2026 – 06 Maart deel 2

16 maart – Bloesemwandeling met Rob en bootcamp

Vannacht onweerde en goot het opeens! Verder redelijk geslapen. Op tijd gestart met werken. Vandaag nergens mijn best op gedaan. Niet dat ik echt moe was (waarvan?!) of ergens last van had, maar ik deed gewoon niet het stapje extra. Gewoon ticketjes en telefoontjes en meetinkjes. En om 12 uur lekker buiten wandelen met Rob in de zon en kijken of er al bloesems zijn, maar het is nog pril.

Even wat stappen halen en dan een broodje eten en daarna lekker weer verder werken. Ik ven volkomen vlak. Lekker meegaand. Laat alles keurig los. Boeit me allemaal niet. Doe mijn dingetje en het wordt wel weer 5 uur (kwart over vijf dan, zijn de exports ook gedaan)

Bootcamp. Geen klap aan. Al helemaal niet mijn best gedaan! Had weinig energie. Geen zin, maar dat is normaal. Stapjes op de stoeprand, swuats en met een bal rond. Het was m niet vandaag. Jammer dan. Ik vind het gewoon niet leuk, heb niet het gevoel dat het iets bijdraagt voor mij. Russian swings, lunches en weer stoepranden. Geen muziek en een hoop tellen. Ik word er niet moe van en voel verder ook niks en dat interesseert me ook niet. Buikspieroefeningen prima. Opstaan is nog het lastigste. En opdrukken.

Ach, ik rommel maar wat met een zwaar gewichtje. De superman om de beurt is echt mega te saai. 🥱 iets doen met een dead fly is al helemaal geen succes, maar ik doe m zo dat ik tenminste iets voel aan buikspieren. Ik heb ook geen bewondering voor de mensen die dit sport noemen, sorry. Elke keer pauze. Voor degenen die hun best doen en explosief zichzelf willen oppompen; prima, ga je gang. Ik ga wel een stukje fietsen en wat rondjoggen. Maar ik ga hier zelfs niet beter van zwemmen. Na de les gaan ze met de auto naar huis. In dezelfde wijk als waar ik woon. 🤷🏼‍♀️ dat is te ver lopen. Loslaten.

17 maart – Een dagje Efteling! Wandelen samen met mijn zusje

Wow! 4x spookhuis (genoeg zelfs), 2x symbolica, 2x droomvlucht, alle achtbanen die open waren, villa volta, carnaval-festival, monorail laven, stoomtreintje, pagode, postkantoor (!) en sprookjesbos. Wat een heerlijke dag. Max 20 minuten wachten en die tijd kunnen we wel volkletsen. Ik zat veel in het moment en ik heb vooral in de ochtend meer genoten en gekeken dan foto’s gemaakt.

S middags zon en fotogeniek park, dus toen wel door de lens gekeken. Alle wandelen opgenomen en soms dan teveel of onrustig. Wel veel file op de heenweg helaas. Terugweg was vermoeiend. Afgesloten met ‘n pannenkoek. Vermoeiend maar erg mooi. Grappig om te zien hoe hard de hartslag oploopt in de Python en Joris&de Draak.

Ik kreeg van alle zintuigelijke indrukken wel hoofdpijn halverwege de dag, maar een paracetamol verhielp dat. We vonden het allebei helemaal prima om de Piranha en de film over te slaan en te eten in de rij en de trein. Zo grappig, hoe anders ík foto’s maak en mijn zus!

Het spookhuis met bril is anders als zonder bril: met bril zie ik meer en lijkt het geluid minder hard, zonder bril is intenser; dan ga ik meer met de muziek mee. We zaten drie keer in VI, (1 keer met en 2 keer zonder bril en 1 keer voorin) en 1 keer in II (vooraan) en die was echt supergaaf en intens! Er zaten Ieren achter ons in de stoomtrein in vol StPatricksday ornaat 💚

18 maart – Binnen fietsen in Zwift New York en Rummikub digitaal spelen

zo’n dag waarop het hoofd te vol zit en alleen rechtlijnig kan denken. Prima om tickets weg te werken en een to do lijstje af te strepen, maar zonder telefoon in de winkel staan, vergeten wat je moest bekijken en in een soort bubbeltje zitten. Vanmorgen voor de vijfde keer (!!) de cyclus voltooid, tenzij het niet doorzet. Ik voel het niet verder, maar korter kan ook bijna niet. Ben wel vermoeid. Van de indrukken van gister denk ik eerder. Ik twijfel dan ook of ik ga fietsen of hardlopen. Ik heb CandyC level 19000 gehaald, doe nog mee in DuoL en de stappen zijn gedaan. Eten, rummikuppen irl en dan ga ik maar beter 75 minuten een duurrit doen. Vincent komt mee digi-rummikuppen. Een route in New York. Gewoon een uurtje trappen en 25km halen voor de badge en wat bewegen. Ik haal een groen shirtje in de eerste 5 minuten waar ik even mijn best voor doe en ik hou dat shirtje een uur vast.

Na 5 minuten starten we de rummikup en ben ik niet bezig met fietsen, alleen mijn benen doen dat nog. Ik scoor ook nog een paars shirtje, maar er is dan ook niemand in New York. Ik let alleen maar op rummikubrijtjes. Ik weet dat ik aan het einde een berg op moet met 17% helling en dat potje wint Vincent ook met gemak. De andere grotendeels ook. Ik hobbel naar boven en dan is de route klaar en ga ik nog hard omlaag.

Na ruim 27km kapt Zwift er mee en dat vind ik wel prima. 65 minuten gehaald. Level 59 in Zwift gescoord! De 100km-in-een-week binnengehengeld. Een half uurtje gesport. 272 hoogtemeters en 25km per uur gemiddeld.

En nauwelijks moe geworden. Eigenlijk ook nergens van. Behalve van de hele dag. En dat laat ik allemaal los. Ik vind het alleen moeilijk dat dat ouwe lijf van mij zo onvoorspelbaar reageert.

19 maart – Intervallen achtig iets hardlopen

15’ wu – 3x400m op 5:00 – 1 x 300m harder – 1 x 200m nog harder en elke keer 200m rust. Gemiddeld tempo 5:27 over 6,5 kilometer. Met de fotostopjes 5:41 gemiddeld. Meteen na de werkdag gegaan. Vandaag eindelijk weer ‘s lekker rustig en gestaag en goed kunnen werken. Geduldig gebleven, uitgezocht, ticket voor ticket tijd en aandacht geven, de was aanzetten, vaatwasser, geen telefoontjes. Dit is een rare keer qua lijf, soort van opruiming. Misschien toch loslaten?
Ik ga om kwart over 5 rennen. Vincent is net klaar. Snelle schoenen aan. Voor mijn gevoel al heel lang niet meer gelopen; wel 4 dagen niet! Het rondje ovp is weer lang geleden. Ik doe maar wat en dat schijnt snel te zijn, want inlopen gaat al op 5:30 gemiddeld! Ik weet waar ik hard moet, maar ik stop wel even om de paarden in de zon op de foto te zetten.

En dan aanzetten. Onverhard. Onvanzelf. Maar do-able. Rustig dribbelen in de rust. En dan nog een keer. Ik zie mijn snelheid niet goed, maar zit wel netjes elke keer rond de 5 minuten gemiddeld. Ik dacht dat ik 4keer moest, maar het was drie keer en de laatste keer ging ik al net iets harder. Ik liep kort kort, maar ik had lange mouwen liever gehad. Ik had het warm, maar mijn armen niet. Toen 400m aanzetten dus. Pfoe. 4:38. Ik zag anderhalve minuut staan. Had ik een richting. Even stilstaan en bijhijgen.

Kon ik de 200m echt hard tellen tot een minuut. Ik moest net het viaduct op! Volhouden dan voor even. Ruim binnen de minuut en voor mij is 4:32 echt heftig! Het viaduct op wandelen en luisteren naar de vogeltjes. Ik loop rustig uit, maar niet boven de 6:00 hoor. Ik jog door tot thuis en kap er dan ook maar mee. Het is goed zo. Op naar zondag, op naar oogkleppen, koptelefoon en mijn eigen dingetje doen op een freakin’ 20km in Almere. Ik zie wel. Eerst morgen weer fietsen en zaterdag zwemmen. Life of the try-it-leed.

20 maart – Wandelen en een lekker lange duurrit

Heerlijk weertje! ‘s Nachts heb ik veel pijntjes (knie, krampen, buikpijn), maar overdag valt het gelukkig mee. Als ik opgestaan ben. We zijn lekker op tijd om te gaan wandelen, MB en ik. We hadden het al een keer verzet en vandaag was een topdag! We kwebbelen vanaf het eerste moment. Heerlijk gezelschap en gewoon lekker wandelen. Over het vierbruggenpad. Ik zie een ijsvogeltje, omdat MB me die aanwijst! Ik ben zo blij!

We kletsen over familie, leeftijd en werk en sport. De tijd vliegt en de kilometers gaan enorm vanzelf! We pakken bos mee en langs stichting Aap. We hebben het over vakanties. Zo grappig dat Margreet alles ziet vliegen! Een vlinder, een witte kwikstaart… we wandelen na dik 5km langs het winkeltje, maar het restaurant is dicht. We maken het verhaal af op een bankje en ik ben rond half 12 alweer thuis. Het is erg mooi nu buiten; lente begint en lekker weer, maar niet echt warm nog.
Na de wandeling zit ik op ruim 8000 stappen. Mama belt. Ze is apetrots dat ze gister 2000 stappen heeft gezet. Ik ben supertrots op haar!

Een duurrit van 3 uur. Ik zag er eens een keer niet al teveel tegenop. Ging er terecht van uit dat 75km prima is. Niemand die het ziet of er iets van kan vinden. Rondje polder. Dus: Deal with the wind.
Eerst de bloesems, de stad en wind tegen trotseren op de ibisweg. Wetend dat de knardijk heftiger wordt met volle wind tegen, dan valt het mee. Als ik niet naar de snelheid hoef te kijken en de vermogensmeter is leeg en het maakt niet uit is het prima.
Uur 1: 25km – wind tegen dus

Uur 2: 31km – op de dijk wind mee

Op de dijk liggen, rustig blijven, VOORAL EENS NIET REMMEN IN DE FLAUWE BOCHTEN, inhalen en hoog tempo boven de 30 oppakken. Op de fiets blijven zitten. Dat is de duurttraining vandaag. Even oppassen bij Duin. Ik maak 2 uur vol. Wind tegen na de brug valt enorm mee (na de knardijk en als je een hoog tempo gewend bent geraakt)
Pauze in Almere Haven – stroopwafeltjes eten en appen met Vincent die binnen fietst.

Dan bedenken hoe verder en dat is lastig. De andere brug? Wind tegen valt enorm mee en tempo blijft gewoon hoog. Doorrijden dus. Wordt straks wel anders!

Rechtdoor na de ijzeren brug. Prima route. Wind tegen op de paradijsvogelweg valt inderdaad niet mee. Twijfel of ik 80km haal en drie uur. Wil het allebei. Terug de ibisweg op. Rond als de lente start en dezelfde weg onder de bloesems door.

Uur drie niet vol gemaakt: 24km
Totaal 81 km. Keurig 27,5 gemiddeld. Blij mee.
Muziekje op.
Accepteren en fietsen
Voor de Verandering: benen hadden meer moeite dan het hoofd!
Niet extreem moe of hongerig. Wel zin in cola! Daarna Vincent nog even ondersteunen en digitaal rummikuppen.

21 maart – Startnummer halen voor de Lenteloop en wandelen en zwemmen en cursus

Goed geslapen, maar wel wat Onderbrekingen. Genoeg blijven liggen. Al overweldigd bij het ophalen van het startnummer. Het is 20km morgen dus ik moet er nog een km bij lopen. Dit rondje om de baan wat ik wandel zijn er 700. Goed te weten.
Nadelen voor de lenteloop:

• teveel (geweldige) bekenden
• teveel kijk-mij
• starttijd 11:45
• twee saaie rondjes
• viaducten
• warm
• een kilometer te kort
• ik ga een nieuwe colagel proberen op 15km
• Rob En Vincent moeten eerder weg
• slecht en laat eten vandaag
• nog lang gezwommen
• ik ben nou eenmaal niet geweldig genoeg voor Almere toch?
  Muziekje aan en oogkleppen op. Maar nu ga ik met KH looen. Die is toch te snel, dus de rest doe ik alleen. Maar dan heb ik een uitgangspunt.
  De rest van de middag op de bank mijn boek uitgelezen. Het huishouden is heel erg geduldig en moet nog maar wat langer op me wachten.

Dan zwemmen. Ik ga eerst een uurtje zelf. met achtje. Alles op de laatste 100m na. Om te leren uitademen.
Inzwemmen en bewust uitblazen.
Dan elke keer 250m met steeds iets minder zone1. Ik zwom gewoon achter W aan. Het ging me vreselijk traag. Ik zwom steeds tegen W aan. Ik ademde 1 op 4. Alle tijd om op de zwemslag te letten. Tussen de uitademherrie door. Na de 250m moesten we elke keer 4x50m iets met techniek doen. Wrikken, bijleggen, poloslag etc. En twee keer 100m wissel. Ik deed alles mee en pas op het eind, toen de helft was afgehaakt werd het wat zwaarder om bij te houden, maar deed ik gewoon iets meer mijn technische best. In plaats van iets met 1 arm deed ik even het achtje aan de kant. Ik heb leren uitblazen.
De afstand aangepast, want Garmin had 125m te weinig geteld. Dat is stom van m.

Daarna de zwemcursus. De laatste keer. op de laatste 100m na alles zónder achtje. In deze les was nog ruimte voor persoonlijke tips. Ik wist het al: de overhaal is te groot en kost teveel energie en dus veel slepen. Ik zwom rustig in zonder achtje en probeerde het uitademen vol te houden. Dat lukt, maar dan 1 op 2. Voor mij is de rust bewaren het belangrijkste. Vertrouwen houden. Een goeie zwemmer word ik niet meer, als ik maar 500m kan zwemmen zonder paniek. We deden nog een keer alle oefeningen: benen, bij leggen, slepen, aantikken. Garmin telde niet echt lekker mee, maar dat boeit me niet in dit uur. Ik had wat tijd over, dus deed ik 50m op tempo. Ook wel leuk (al is tempo relatief!). Vincent keek mee. Best lastig haha. Dus toen kwam voor mij de tip: slepen en ademhalen dus. I knew… ging ik 500m doen: 100m slepen, 100 toepassen, 100 slepen, 100 toepassen en 50 slepen en 50 even wat harder zwemmen. Niet letten op de tijd en trainen. 12 minuten viel me mee. Even adem halen en dan nog een keer en dan beginnen met toepassen. Ik voel het verschil wel degelijk. Ik ben echt stukken beter gaan zwemmen! Misschien niet sneller. Maar efficienter. Bewuster. Met meer inzicht. En vertrouwen. Ik werd wel moe in de tweede 500m na bijna 2 uur zwemmen. Maar dat is onderdeel van het proces. Om juist dan bewust te blijven en aandacht erbij te houden en het ritme te behouden. Nu deed ik 11:45 over de 500m. Dus als ik over een maand 11 minuten haal, ben ik blij. Dan fiets ik wel wat harder! En rennen kan dan ook sneller. Naderhand toch niet langer kh kunnen ontlopen en dan blijkt ze toch wel weer okay. W vond het knap van me dat ik twee uur had gezwommen, want hij was trainer in het tweede uur. Ik vind het niet knap, het is gewoon wat ik zal moeten doen om beter te worden. Een klein beetje beter toch allicht.

22 maart – De Almere Lenteloop 20+1,1km
Ik leer het nooit blijkbaar. Kijk maar bij het wedstrijdverslag.

In de avond ga ik uitfietsen naast Vincent die aan het hardlopen is.

Had ik gezegd dat ik zou doen, dus dat doe ik dan. Meefietsen als Vincent gaat rennen. Ik was in de middag alleen thuis, want Rob en Vincent waren naar Amsterdam voor Robs presentatie morgen. Lekker hoor, even alleen zijn en chocolade vreten. Ik had geen pijntjes en kon gewoon de was doen en de trap op en af lopen. Na de snackbar, een heerlijke hamburger en Rummikup winnen, lekker meefietsen. Lekker kletsen. Vertellen van mijn race.

Even bij HB langs voor een wc. Hij moedigde ons vandaag ook aan her en der langs de kant. Lieverd is het! Vincent liep lekker door. Dan ga je heel Almere Buiten nog even rond! Op de stadsfiets. Ik vond het prima. Alleen een paar schuurplekken heb ik. Hopelijk gaat het morgen ook goed. Voorheen was een halve marathon goed voor een week taperen en daarna een week bijkomen. Zeker als het een sub 2 uur is. Anno nu: 10 jaar later en ouder: eergisteren 3 uur gefietst, gister 2 uur gezwommen, morgen ga ik weer een uur hardlopen en dinsdag 3 sporten. Gelukkig vind ik het niet ‘normaal’ en voel ik me zeker niet beter dan iemand die traint voor de tien km en dat hoopt te halen op haar oude, vertrouwde schoenen. Ik vind die opschepperige triatleten veel vervelender, die het ‘even tussendoor’ doen op ‘halve kracht’. Ik vind ze als mensen okay, maar kiezen tussen de oude juf met een hartbeperking op 10km of een winnares van de 20km die Roth gaat doen is simpel.
Misschien heeft de gel wel geholpen bij het snelle herstel.
De trainster vind het tempo heel knap! Ik zet er lekker niet bij ‘voor mij wel!’ Het is haar trainingstempo. Ze waardeert het echt en dat voel ik. Geen opschepperij, een eerlijke vraag: hoe heb je gelopen? De halve marathon is ook binnen!

23 maart – “uitlopen” met K uit Polen en Vincent

slecht geslapen. Onrustig. Veel indrukken te verwerken. Kramperige benen. Enge dromen. Werken was onrustig en weinig aandacht ervoor. Veel twijfels over alles. En in de middag opeens doodop moe. Weinig trek. Voel me zwak en oersterk tegelijk. Dom en verstandig tegelijk.
Kwam K al om 3 uur met Rob mee! K is de Poolse collega van Rob en 3,5 jaar geleden begon hij met hardlopen door ons. Hij is inmiddels vader geworden en getrouwd, maar nog altijd een heel lieve schatje. Ik twijfelde of het slim was om weer te gaan hardlopen. Vast niet. Net als een gel te laat nemen. Kan ik het? Vast niet. Een dag na een rappe halve marathon. Doe ik het? Als alles: jawel hoor. Vincent mee na zijn heavy 15km gisteravond, K had zaterdag een PR op de tien km gelopen. En ik hield hen op, maar dat vond niemand erg. In 1 keer naar de berg. De foto van 3,5 jaar geleden opnieuw maken.

Met stops tussendoor zou ik het wel redden. Mijn benen doen het, geen blokking pijntjes, kletsen in het grappige Engels. Vincent doet vrolijk mee. We lopen verder langs de plassen. Niet dat het me vanzelf gaat of dat het gemakkelijk gaat, maar het gaat. Ik moest. Het centrum dicht. Langs de plassen verder hobbelen. Vincent wilde springen met K op de open plek. Zo leuk!

We stopten vaak en het was gewoon erg leuk om samen te kunnen lopen. Toen door naar de Almeerplant voor de WC, ikke dan. Toch weer. Daarna langs het hek wat dicht was.

Ik vond de viaducten op een ramp. Door de februaristraat. Ik hield het weer vol. Door naar de bloesems. We waren allemaal moe: ik van hardlopen, Vincent van school en K was al vanaf 3 uur vannacht aan het reizen. Dus bij de bloesems vonden we het wel zat en maakten we fotootjes. Niet eens zo druk.

Het rook heerlijk! Terug joggen. Eindelijk echt langzaam en 6+ minuten. Ik maakte voor de deur 10km vol. Het was gaaf om te doen! Geen last, maar veel vermoeider kan ik niet worden! Uit-thuis 7:44, da’s okay!!

24 maart – Een intervallen fietstraining buiten en een koppelloopje en ‘gewoon fietsen’ met Vincent mee en dan ook nog maar zwemmen in de avond!

10km wu – 6x 2kmTempo/2kmRust-6km cd
Soms gaat het niet om hard, niet om leuk, niet om makkelijk; soms is het gewoon maar weer doen. Wéér naar buiten, wéér wind, wéér geen tempo, wéér een worsteling. En dan is het dat accepteren. Dat is tráínen. Net iets meer dan je kunt. Gewoon maar gaan. Buffelen. Doorzetten. Niemand die het ziet. Niemand waar je het voor doet. Gewoon omdat het op het schema staat. Ook al doen mijn benen pijn. Is mijn hoofd doodmoe. Heb ik geen greintje zin. Juist omdat er niemand meekijkt, ik niks hoef te influencen, niet hoef te lachen, niet eens op Strava hoef, laat staan andere social media. En weet je? Het viel me best mee! Ik ging maar rustig tegen de wind in de warming up doen.

Dan heb ik op de dijk heel veel windkracht 5 mee! Dan haal ik de wattages absoluut niet, want mijn benen kunnen niet zo snel. Rij ik toch 40. Wind mee, I know. En dik 30 als ik rust heb. Er is niemand. Ik zie vogels, veel water, een toeterende vrachtwagen, 1 andere fietser, golfjes, vissersbootjes en heel veel ganzen.

De Knardijk is Niet Leuk. Wind van zij. NIET LEUK. Een beetje eng zelfs. En dan is het wattage veel te hoog om op de fiets te blijven zitten en hard te gaan. Dit is pas zijwind. Ik zie bloemen, bomen, een andere fietser die ik inhaal en de sluizen. En dan wind tegen in het vijfde blok. Heftig. Ik rij met heel erg veel moeite 26. Ver boven de opgegeven wattages. 28,5km gemiddeld in het eerste uur. Ik kan maar niet beslissen wat ik het leukste vind: buffelen tegen de wind in en voelen dat je iets doet of wind mee en ietwat saai heel hard gaan.

In het laatste blok op de Trekweg met volle wind tegen weet ik het wel! 23 Rijden en je uiterste best doen is minder leuk. En dan uitfietsen. Ik wil toch graag de 40km halen en dat is dan dus nog 5km extra wind tegen, ook al is het in de wijk. Ik haal het precies. 40km in anderhalf uur zonder af te stappen. 26,8 gemiddeld is er overgebleven. Ik vind het goed gedaan van mezelf! Dat zegt dan ook niemand anders.

Daarna een koppelloopje. Dag 3 hardlopen. Ik vind dat heel wat. Voor echte triatleten natuurlijk een eitje, maar ik vind het lastig voor mijn ouwe dikke body. Plassen, roze schoenen aan, nog een keer naar de wc (die kan er maar uit zijn) en dan ga ik gewoon maar. De muziek nog op. Het gaat. In het begin nog even niet, maar hardlopen gaat. Geen extreme pijn ergens. Ik moet een half uur. Dus ik ga een half uur. Punt. Na 2km ben ik op een nieuw stukje in plaats van het eeuwige 4,2km rondje, want ik ga wat harder en heb iets meer nodig dus.

Veel hondenuitlaters en die lach ik allemaal oprecht toe. Ik hoorde van Z dat ik meer moest lachen en leerde van D dat iedereen het wel eens zwaar heeft (haha), dus ik lach nu volkomen nep. Altijd zwaar. En dan opeens word ik M O E. Echt doodmoe, mijn ogen zouden dicht kunnen vallen ter plekke. Dat mogen ze vanmiddag doen dan. Oversteken en het wordt nu al langzaam groen op het rondje. Het tempo is redelijk en eigenlijk best heel hoog zelfs voor mijn doen. Ik vind het best. De moeheid gaat voorbij en ik ken de weg en hou vol. Niet stoppen, dat is nu het belangrijkste voor me. Dus ik blijf lopen. Luister de muziek. Heb zin om te gaan huilen (maar dat doe ik maar niet) en ga gewoon door. Geen excuses.

Ik loop 5km rond de 28 minuten. Uiteindelijk loop ik 5,3km in 30 minuten op een gemiddelde van 5:40 en ik vind dat helemaal prima. Thuis een beker sojachocomelk en dan weer naar de AH lopen voor brood.
Ondertussen doe ik de was en pak ik wat rust.
Ik vind het allemaal maar ‘gewoon’. Het is bewolkt, maar niet echt koud. Vanaf vannacht gaat het weer regenen.

‘Gewoon fietsen’ noemt Garmin het. Vind ik grappig. Vincent had intervallen rennen en ik heb niet echt zin, maar ik ging toch mee. Op de stadsfiets. Eerst wind tegen en een beetje kletsen en zo. Vincent had een piramide met 250-500-750-1000 en terug hard en rust er tussen. Het ziet er lekker makkelijk uit. Vanaf de fiets.

Het was nog mooi weer. Kreeg ik een appje van ES dat hij ons deze keer gezien had! Met foto vanuit zijn raam. Hoe lollig! Vincent moest ook nog 10x100m max en dat is lastig met fietsen als hij tussendoor dan 15 seconden stil staat en weer aanzetten en zo. Het was dit of de was doen. Nu moet die ‘arme’ was weer een dag wachten.

En dan in de avond ook nog zwemmen. Gelet op ademhaling en laag doorhalen. Slepen gedaan als anderen moesten benen of schoolslag. Eerst 100m gewoon, dan 100m slepen en dan weer 100m gewoon. Dat was het inzwemmen. Alles met 8je vandaag. In baan 3. Ging me veel te traag. Achter W. Ik werd gek. We deden elke keer 150-50-150 en dan de 50 iets anders. Voor mij slepen dus. 150 z1 en 150 z2. Zwom ik de 150z2 vooraan. Heel fijn! En verder uitblazen en laag insteken. Ja, dan is de insteek weer vroeg en krap, maar eerst de lage overhaal. Het geeft zoveel rust!!

Slepen zonder achtje kan ik ook trouwens. Na 3x de 150 blokken (garmin miste 75m! En die heb ik erbij geteld) deden we 300m met 1 op 2, 1 op 3 en 1 op 4 ademen en dat was geweldig zeg! 1 op 3 is de volgende stap. Maar nu eerst uitademen (het went al) en overhalen, wat met vermoeidheid lastiger wordt. Dan 200m met zonder keerpunt aan de overkant. Geneuzel. Maar wel gedaan. Ik werd wel moe en dan is uitblazen en overhalen al lastiger. We moesten ook echt armen doen met het achtje tussen de knieën en dat is dus voor mij zo makkelijk! We moesten nog een keer een piramide doen, maar toen zat ik al op 50 minuten en ik was er zo klaar mee. Ging ik er lekker uit na 53 minuten. Mooi dagje gedraaid zo. Anke on the move. En dan snel het zwembad uit, maar net niet snel genoeg om nog wat gefiep aan te moeten horen van zondag. Nee, ik heb geen spierpijn en nee, het ging niet vanzelf. Nooit. Doei en tot ziens. Doe allemaal je eigen geweldige dingetje.

25 maart – wandelen en strijkkracht’training’

Vanmorgen veel regen en vannacht ook. Goed geslapen. Geen pijntjes van gister. Ook niet echt extreem moe. Naar kantoor. Het was een beetje eng met de wind en regen op de 19de. Maar het werd droog en zonnig en we gingen even naar buiten voor een kort rondje langs nieuwe paden. Kende dat stukje Almere niet. Samen met Y. In de middag weer lekker doorwerken en stukje bij beetje doen. Zo gaat dat dan. En dan om 5 uur is het weer droog en ga ik even wandelen. Pak ik een station verder. Frisse neus, stappen maken, wandelkilometers verzamelen. Wind mee. Even kijken naar de treurwilgen. Vandaag net iets teveel gesnaaid, maar verder een volkomen neutrale dag.

Vincent moest binnen fietsen. We deden een beetje Rummikup en toen ben ik gaan strijken. Gister alle was al gedaan en vandaag dus alles gestreken. Prima kracht-inspanning zo! Naast al het sporten en werken hou ik dus ook mijn huishouden tussen de bedrijven door bij.

26 maart – Intervallen hardlooptraining

Een hardlooptraining op schema: samen met Vincent: wu 40’ – 5x 30” hard/90” rust – 3’ uitlopen. het ging niet. De hele dag al storm en buien en vannacht matig geslapen en werk verzetten en meekletsen en ook alleen thuis zijn. Om half 6 ging Vincent mee rennen. Hij moest langzaam, maar dit was wel een beetje zielig voor hem. Zone -1 voor de arme knul. Naast een stoomwalsje. Tegen de wind in. Maar het bleef droog! De kleuren waren heel erg mooi! Vincent liep gezellig te kwebbelen, hij vond het prima. Ik vond het loodzwaar. De wind tegen.

Ik had snelle schoenen aan en na de eerste km ging het iets sneller, maar het voelde alsof ik liep te sloffen en slepen. Ik moest 40 minuten rustig lopen. Nu valt 5:55 mee, maar ik was de wind zo zat dat we eerder afsloegen. Beetje langs de kassen. Toen we wind mee kregen was ik er al lang klaar mee. Op 5km wilde ik gewoon een pauze! Vincent een boompje. Uiteindelijk zaten de 5km er binnen een half uur op. We starten weer op en dan móét ik opeens! Gelukkig is het overal kei-rustig dus ik spring naast een boom. Met dit weer wil niemand buiten zijn, maar het valt mee qua kou en buien. Ik loop weer eens even leeg en daarna is het best wat makkelijker en leuker om te lopen. Ik haal de 7km net niet in 40 minuten. Dan moet ik 30 seconden hard. De brug af en wind mee: dat gaat best! Onder de 5 minuten-tempo. Ik moet ff wandelen. Dan dribbelen we even. De keer daarna ga ik iets sneller in de 30 seconden. Ik moet dat vijf keer doen. De schoenen redden me.

De vierde keer de brug over met bochtjes is met een tempo van 4:50 de traagste. De laatste met Vincent als haas is met 4:26-tempo het snelste. We hobbelen over de Evenaar. Ik ben het zó zat en het gaat zo zwaar, dat ik niet meer die dan de training van me vraagt. De hartslag is veel te laag gebleven, dus de uitvoering is nul procent! Ik heb 53 minuten gelopen en maak nog net 9km vol. Gemiddeld is dat 5:54, maar met de sjit-stops 6:24. Ik vind het mooi geweest. Droog, licht, rustig, fijn gezelschap: tel de zegeningen.
Na het hardlopen zet ik de training gelijk stil. Wandelen we wel verder. Moet toch nog een kleine kilometer voor de badges en we gaan weer langs de snackbar. Ik heb niet echt trek vandaag. Snaaide toch al weer teveel. Wandelen bevalt me eigenlijk beter dan hardlopen. Wachten bij de snackbar en naar huis lopen om te eten. Het is wel lekker! Ik haal de wandelbadges en eet de frietjes maar op. Weer een dag voorbij. Stappen gehaald, badges gehaald, het weekend gehaald. Is dit dan een dubbele trainingsdag 🤪

27 maart – Binnen fietsen – unsuccesfull – de techniek liet me in de steek, maar ik fiets toch door. En uitwandelen.

Hierop volgt nog een doorgewinterd rekenfeestje, want ik heb absoluut meer gefietst dan Garmin aangeeft! Dat was ook de bedoeling. 87 kilometer. Ik had een lange route in Zwift uitgezocht op de makuri eilanden. Veel punten halen voor een hoger level (op naar 60!). Maar helaas: na 17/18km -knal-bats-boem- Zwift eruit. Had natuurlijk geen foto, niet opgeslagen. Uiteindelijk heeft Zwift 12,8km opgeslagen en 30 minuten. Maar dat was met 100 hoogtemeters. Dus daarna omlaag, tja, dan gaat het harder. Ik fietste in Garmin door. Die was pas bij 15km. Altijd 20% te laag. Dus 17/18km is wel een redelijke schatting. Ik had net een lijstje gemaakt welke kilometers ik moest versnellen, maar dat moest ik dus ombouwen. Ik fietste door toen Zwift uitviel in Garmin en niet 1 keer gestopt dus ik heb echt 2:59:42 gefietst. 75,77 volgens Garmin. Die altijd 20% te weinig rekent. Op 6,2km Zwift zit Garmin bij de 5km. Dus als ik doorreken zou ik 90 km gefietst hebben. Binnen 3 uur! Met een dikke 500 hoogtemeters! Trots op mezelf!! Ik bedoel maar: voor de topfietsers is dat natuurlijk een eitje, maar mijn ouwe-vrouwenbenen vonden het zwaar om 30+ te rijden. De tweede rit van Zwift was 70km. Daar zit het gemiddelde boven de dertig. Die rit duurde 2:18. Dus had ik al 50 minuten gefietst. Waarvan Zwift er dus 30 heeft vastgelegd. De tragere. Dat waren er 12,8. Dus als ik dat tempo had doorgefietst, zou ik er een derde bij mogen doen en op 17km uitkomen. Doorfietsen en een nieuwe route uitzoeken: ik maak er echt 18km van. Kan iemand het nog volgen? De route uit Zwift komt dus ook niet door naar Garmin. Dus deze Garmin training worden de 18 ontbrekende kilometers en de tijd verander ik in 40 minuten. Qua afstand klopt het dan.

En dan de training zelf: Zo. Dat was werken. Wat een training. Op kilometers, dus de Garmin kan geen leidraad zijn. Ik pak een route van 80km+ in Makuri. Lekker rustig. Gewoon eerst 20km infietsen. Liggen, vervelen en gaan. Langzaam omhoog klimmen, mensen inhalen.

Het lijstje maken met welke km wat te doen en dan naar beneden razen en dan PatsBoem, Zwift helemaal uit. Weg route, weg score. In trapte door, maar na 18km herstarten is geen optie. Zoeken naar een route van 60km: Watopia, met berg erin! Dan die maar…. Alles weer aanpassen qua kilometers op het lijstje. Dan 8km flink doortrappen. De standaard werd 32/33 op de vlakke stukken. Hier en daar een sprintje meepakken en top tiens scoren. 5km kalm aan. Dan nog een keer 8km beuken. Werden de beentjes moe van. En dan een berg in het vooruitzicht… 5km ‘rust’ en het eerste blok omhoog fietsen. Gewoon maar doen he.

Dan 8km waar het tweede blok omhoog in zit en dan ga ik ook wel echt harder. En omlaag ook blijven trappen. Ik scoor een groen shirtje. Dan weer 5km rust, maar de tacx is los en ik blijf hard gaan! Dan nog een keer 8km buffelen en drammen. Ik moet flink mijn best doen! Volhouden. In de volgende 5km rust eindelijk een paar koekjes eten. Lange vingers en water.

Nog een keer 8km doortrappen! Het valt echt niet meer mee. Mijn benen protesteren flink! En tellen hoeveel ik nog moet. Heb ik opeens een bolletjes trui! Trots op. 5km nog doorblokken om 60km in 2 uur te halen. Ik maak nu extra veel fotootjes! Van 2 shirtjes, van behaalde afstanden en van de route die ik heb gehaald ook. Ik moet 70km vol fietsen. Een flinke kluif op het einde, maar ik maak m vol.

En dan dus 88km binnen gefietst achter elkaar door. Met ruim 500 hoogtemeters. Mijn benen zijn vermeoid. Een hele goeie training dus! Alleen te weinig gegeten. En me niet eens af laten leiden door een boek of iets. Buiten was het koud en was er wind (maar geen technische problemen)

Na de lunch wilde Rob lippenbalsem en ik wilde de stappen halen en ook een paar paaseitjes… het was droog en best lekker qua weer. Stappen niet direct gehaald, maar wel de paar boodschapjes. Benen doen het dan gewoon weer. Er zijn overal blauwe druifjes!

In de avond naar DO voor voedingsadvies.

• bloks op de fiets
• dextrose bij water of cola! Elke bidon meer is meegenomen
• testen met cola gels (amac of ettix) bij koppeltrainingen in de wissel of even daarvoor.
• alles wat ik meer kan verwerken als nu is winst.
• voeden op de fiets, makkelijk weg te werken spul bij het lopen
• ín trainingen met tempoblokken voeding proberen.
• als het niet goed gaat met de darmen: kijken wat de rest van de dag was (stress, drukte, vette lunch etc)

28 maart – Wandelen rondom de RunBikeRun van Vincent en zwemmen

Kouddddd 🥶 Ook om stil te staan. Voor Vincent was het fietsen nog veel kouder met veel (tegen)wind. Wel soort van gezellig met SvH, J en andere atleten. Blij dat ik niet mee hoefde te doen. Wel fotogeniek, die omgeving en luchten. Met Rob een stuk naar de verre brug gewandeld. Lekker veel foto’s gemaakt. Van mijn knulletje. De stappen gehaald en nu heb in 2026
Punten aan Garminbadges!

Ik schreef het zo naar Joyce in de avond: “Ontzettend grappig fact vandaag.
Er was een vrouw zonder ‘triatlonfiguur’, die gewoon in een superopvallend triatlonpakje rondhobbelde. Ik vond haar geweldig en was meteen een fan vanaf het moment dat ze als laatste vertrok! Ik moedigde haar aan, heb haar een hi-5 gegeven en geroepen dat ik zo trots op haar was. Ze deed ruim een uur over tien km hardlopen en Vincent haalde zijn fiets al op na de finish toen zij begon aan de afsluitende 5km hardlopen. Maar ik vind dat top: we worden niet allemaal eerste, zijn niet allemaal geweldig snel, maar opgeven: dat deed ze niet! Met haar stevige figuur ging ze maar door.

Vincent ging ook nog even mee zwemmen vanavond. Dappere dodo. Half uurtje en toen ging hij er uit. Moest even aan LM vertellen wat hij had gedaan. En wat zegt Leo: mijn dochter deed ook mee! En ja, ik heb de uitslagen gezien en er stond een M(achternaam) tussen, maar ik dacht: dan hadden ze haar toch komen aanmoedigen en toen was de gedachte alweer voorbij. Maar dat was dus de dochter van LM! Zij heeft in Hoorn mij luidkeels aangemoedigd en bejubeld. En vandaag was ik haar grootste fan, want haar ouders konden niet. LM had zijn dochter al geappt en ze had hem geschreven: ik dacht al dat ik haar herkende… Misschien wist ik het onbewust, maar ik vind het zo leuk dat ik haar vandaag kon laten lachen en energie kon geven!”

En dan een zwemtraining. Zonder achtje!! superblij mee. Dit is vertrouwen bouwen. Niks meer of minder. Ik zag er wel tegenop: alles zonder achtje. Maar ik moet en wil het leren. Vincent gaat mee, de held. Ik zwem in zonder pullboy. 2:06 op de 100m. Dat is vooruitgang! Ik ga niet meer dood. Blaas al uit. Blijf laag. Gebruik mijn benen. Ben niet meer bang voor 500m. Ik zwem in baan 2. I wil toch achter me. Moet ze zelf weten… GN geeft training. 7×100: 50 rustig, 25 snel, 25 andere slag. Ik haal de 50 rustig heel makkelijk en kan goed oefenen. 25 snel red ik niet zo snel, 25 andere slag is of schoolslag of slepen. Keer op keer. Dan 6×25 sprint. Kan ik niet, doe ik wel. Omstebeurt voorop. Geen gezanik. Ik ga zo snel mogelijk op techniek. Dan weer 7×100 op dezelfde manier, maar dan met een techniekoefening de laatste 25m. Slepen dus. Elke keer. LM en Vincent laten me zien dat ik EM heb aangemoedigd en ik haal een kwart baan in! Ik word wel moe en heb spijt van de paaseitjes van vanmiddag. Maar door vermoeidheid heen blijven uitblazen en opletten is een goed trainingselement. Ik hou gewoon vol. Geen achtje, niet verzuipen, geen angst. Geen tempo, maar Garmin telt wat pauzes mee. We doen 6 van de 7 keer en moeten dan ook nog 6x sprinten. I try… niet mijn beste kant. Ruim 2200m gezwommen op 2:09 gemiddeld. Zonder hulpmiddelen. Als ik die straks weer ga gebruiken kan ik ook naar baan 4, net als onze roemeense heldin, die met achtje en van die dingen om haar handen (paddles) opeens 1,5 uur in baan 4 kan en razendsnel wordt. Het is fijn als je jezelf voor de gek kan houden, maar ik ben realistisch: kalm blijven in het zwembad bij een sprint triatlon is meer dan winst! Ik heb goed getraind. Misschien niet snel, nog lang niet perfect, maar tien haar geleden was er 1 ding zeker: ik ga nóóít zwemmen. Dus dit is pure wilskracht en doorzettingsvermogen. Ta sé mé.

29 maart – Hardlopen, intervallen: 4x 12’duur/20”sneller/30”wandel, 2x 8’duur/20”sneller/30”wandel.

Vincent ging mee op de fiets. Net te krap na de lunch met worstebroodje. Via het bos dan maar haha. De training: 4x 12’duur/20”sneller/30”wandel, 2x 8’duur/20”sneller/30”wandel. Wind mee in de eerste 2 blokken ging wel erg soepel en snel voor duur. Ik had geen snelle schoenen. Netjes onder de 5:00min/km op de 20 seconden sprint. Keurig gewandeld ook.

En gewoon doorgelopen. 5km binnen 28 minuten. De brug over in het Kotterbos en dan begint het: wind tegen. Koud. Ik had wel een korte broek en lange mouwen. Was te verwachten dat het tempo ietsje afnam tegen de wind in. Maar niet eens echt extreem. De snelle km net boven de 5min/km. Ik voelde me een watje dat ik de Trekweg en felle wind tegen verliet en langs het Luierpark ging. Stom he, dat ik dat dan slecht vind van mezelf. Dat komt omdat iedereen alles maar kan en hard en snel en ver en ik moet er maar voor trainen en oefenen. De geweldige mensen zouden allemaal gewoon tegen de wind in gaan. Ik vind het ook vreselijk dat je voor de liefdadigheidsactie zonder helm een social ride mag rijden. Mensen zijn zo asociaal geworden dat ze echt alleen maar aan zichzelf denken. “Ík moet die hele triatlon doen en iedereen moet mijn race betalen. Ík moet op het podium, iedereen moet mij bejubelen.” zijn de leuzen. Ik hoef geen podium, geen strava, geen jubel. Ik schrijf mijn blog, doe de was en ben heel blij dat Vincent meefietst en leuke dingen te vertellen heeft. Of juist even niks zegt. Na 8km moet ik het worstenbroodje kwijt en heb ik krampen. Gewoon doorzetten maar. Vincent moet er af want die moet richting zijn werk. Ik ga alleen verder met de blokjes van 8 minuten. 10km maak ik onafgebroken af in ruim 57 minuten. Het tempo blijft prima en ook het versnellen gaat en dan is het opeens mis: ik moet direct de bosjes in en het floept er ook uit! Even het bos van de andere kant bekijken…

als ik weer opstart, komt er een meneer met honden aan. Ik loop nog een keer de 8 minuten en loop de straat weer in. Nog 1 keer versnellen, maar die gaat niet zo goed want auto’s en kinderen die oversteken en moe. Ik stop de training meteen. 100% goed haha. Ruim 12km. In 5:42 gemiddeld. Met de 💩pauze 5:57 gemiddeld. Zeg het maar of het sneu is.

30 maart – Een lunchwandeling en bootcamp waar ik natuurlijk geen zin in heb

Een lunch wandeling die ik later heb afgemaakt richting de bootcamp. Het was s middags al niet warm. Maart roert zijn staart. Prachtig felle zon. En hagelbuien. Ik worstel me door tickets heen. Kan niet alles volgen. Antwoord telefoontjes. Doe blij, voel me verward. Stormt en hagelt in mijn zonnige hoofd. Snaait. Probeert het te vatten. Wat is nou echt belangrijk? Ik weet het niet en snap het niet. De tijd voelt toch raar. Het is maar een uurtje en de goede kant op, maar veel dingen kloppen niet meer. Na het werk gaan we al snel eten en rummikub spelen.

En dan maak ik de wandeling af naar de bootcamp. Ik doe aardig en sociaal en kwebbel lieflijk mee met alles en iedereen, maar het voelt afstandelijk en onecht. De kleuren zijn zo mooi nu! Ik heb collega Y mooi even kunnen helpen, maar ik kan niet genoeg echt doen. Waar had ik het over eigenlijk? Zo gaat het de hele tijd. Ik begin over kleuren, flip terug naar werk en wilde zeggen dat ik geen zin had in de bootcamp, maar deed alsof. Zo dus. Nou had ik natuurlijk geen zin. En dat zeg ik ook gewoon. Ik tel de tijd af. Vertel ik eerlijk. Het hagelt. En het waait koud! Zeker voor 1 laagje, maar met jas aan vind ik echt ruk. We moeten veel rennen. Heb ik weer. Oefening, oefening, rennen. Ik heb echt veel tijd nodig om op te warmen vandaag zeg. Bijna een half uur! In elk geval 2x 8 minuten. We zwaaien met kettlebelts. Klein groepje. En dan begint de hagel. Zo, heftig buitje! Leuk hoor. Ik hou er wel van. Ik doe alles maar zo’n beetje net wat me lukt. Blik op oneindig en doorploeteren. Dat kan ik wel. Koud is een emotie. Het gaat nóg harder tekeer. De wind tegen is heavy, wind mee terug en weer zwieren met kettlebelts. We doen ook armen en buispieren met de kettlebelts. Zwaarder wordt het niet. Wel mooi. De kleuren door de hagel heen zijn geweldig. Er is zelfs een regenboog! 🌈 ik zet m op de foto.

En dan weer door. Ik kom er lekker in en geniet van het bikkelen in de elementen. Hard man! Wat kan et nou gebeuren? Koud? Harder werken. Nat? Amper! Klagen? Nergens om. Aan het einde daagt T me uit om de zwaardere kettlebell te pakken. Ik bedank. Ik jog alleen nog maar, verder heb ik geen zin meer in rennen. Ik laat me niet kennen en wissel haar 10 voor mijn 8. Kan ik namelijk net zo goed. Belachelijk maar waar. Het zit meer in mijn hoofd dat ik dit niet kan, dat ik niet wil. Mijn lijf vind het prima. Ik sport keurig dik 52 minuten en dan smokkel ik er wat bij voor de badge, hé, je moet het ergens voor doen!! Ze zouden omvallen als ik zie dat dit mijn rustdag is met 10k stappen en dat ik morgen wel weer ga sporten. Dus zeg ik beter niks en wandel lekker naar huis.

31 maart – Wandelen, maandstatistieken, fietsen, hardlopen, gewoon meefietsen en zwemmen

Eindelijk dan, de gang naar de huisarts. Ik had niet eens echt hoeven gaan, had gewoon weer aan de pil kunnen beginnen. Maar nu toch een andere, die ik kan blijven doorslikken. Iets minder hormonen erin. Maar daar belde ze voor toen ik terug wandelde. Ik had een afspraak om half tien, maar toen ik om kwart voor tien ging controleren of ik de tijd goed had, was de afspraak al voorbij, maar was ik nog niet geweest. Uiteindelijk dus toch netjes de tijd genomen voor me. Met resultaat. De andere vraag had nog geen zin. Mensen nemen ook wel kortere wandelingen op. Ik heb inmiddels ook de dagelijkse spelletjes gedaan en was op tijd opgestaan. Na het bezoekje ga ik nog wat werken. Nu zijn alle SAAM*-website live! De tickets zijn gered en ik heb de exports gedaan. Zo’n uurtje is dan niet erg en geeft rust, anders moeten anderen het doen. Kan ik morgen wat later vertrekken. Ook fijn.

In de middag ga ik buiten fietsen. Op de racefiets.

Ik hield mezelf de hele tijd voor dat het echt niemand boeit hoe hard ik fiets of wat ik doe. Ik bedoel maar: mijn trainster kijkt niet eens! Hoeft ook niet hoor. Misschien MvdB, maar die denkt hooguit: leuk voor je dat je de tijd en zin hebt voor zo’n rit. Er is dus niemand die iets van dit lage tempo hoef te denken. 25,8 is heel ver van de top en daar ga ik niet mee winnen, maar: ik doe het en ik denk dat het reuze meevalt hoeveel andere vrouwen (van mijn leeftijd) vandaag 2 uur fietsen. Ik heb hooguit een paar oude mannen gezien op een fiets. Hoewel in mijn beleving de k’s, w-tje en a veel beter en sneller zijn, kan ik gek genoeg nauwelijks vrouwen bedenken die helemaal geen 50km zouden fietsen.

Ik had een route van 50km en ging dus uit van 25km per uur en dan valt 25,8 km dus best mee!
Ik heb genoten van het fietsen. Eerst rustig langs de bloesems. Lekker over de Trekweg waar het rustig is en door tot de sluisjes. En dan via het bruggetje naar de Knarweg. Dikke wind mee en altijd weer gaaf. Ik hou van de Knarweg.

De eerste tulpjes ook gespot. Dan over het Knareiland. Ook leuk.

En de Knardijk met wind mee is dan ook heerlijk. Daarna het fietspad naar rechts op. Ligt altijd vol takken en schelpen (?). Dus goed opletten. Maar het scheelt veel wind tegen en het is ook weer mooi met de bomen die groen aan het worden zijn. Ik fietste 27,2km in het eerste uur. Dat was het makkelijke uur! Ik dronk veel, wel 4 keer een flinke slok! 400% winst zeg ik. 😝 maar dan moet ik dus ook plassen. Ben ik na 35km even ergens gaan zitten. Veel bloesems en geurtjes. Dan door naar de Grote Trap. Of ik langs de ‘witte lijnen’ wilde fietsen, die waren net geschilderd. Top-accentje! De Grote Trap wind tegen. Is toch andere koek. Heeft ook z’n charme. De tulpen werden afgedekt! Ik stop nog even voor een foto van de opkomende tulpen.

En dan naar huis buffelen. Op 45km een amac GEL. Inderdaad erg goor. Bidon 3/4 leeg. Net anders Almere door. Precies 2 uur. 51,52km. Op tri-tuesday!

Na het fietsen volgt een koppelloopje. omkleden naar korte broek en weer plassen. Als ik ga rennen, voel ik voor ik de straat uit ben de gel al. Geen succes dus. Ik doe het 4km rondje. 15 minuten inlopen. Snelle schoenen. Het gaat na een km in 5:40 makkelijker, ik heb het gevoel langzamer te gaan, maar zie iets onder de 5:30 voorbij komen.

En de hele tijd aandrang. Dus de gel is goor en werkt de verkeerde kant op. Ik sta even stil, maar besluit de training af te maken en in nood thuis te gaan. Na de 15 minuten warming up in 5:28 gemiddeld 🫣 moet ik 10 minuten rond de 5 lopen. Daar heb ik de gel voor genomen. Wind mee, snelle schoenen en ik hoef al niet meer echt. 4:58! 😳 ik loop hard door en ga het huis voorbij. Nog zo’n km, maar dan zonder wind mee. Het gaat ietsje langzamer, maar ik heb 2 kilometer gelopen in die tien minuten! De gel? De wind? De schoenen? Als ik vertraag herinneren mijn darmen zich dat ze moesten. Ik jog gewoon uit. Ik dacht 10 minuten, maar na een minuut is het klaar. Ik ben nog niet thuis en jog verder. Nog altijd rond de 5:40 geloof ik. Tjongejonge. Ik stop voor het huis met een gemiddelde van 5:21 (5:24 met minibreak) op de 5,67km. Ik ga meteen naar de wc, maar het is nog geen diarree. Ik kan dus niet zeggen dat het gelletje heeft gewerkt of tegengewerkt. Kan ook het witte bolletje met worst zijn van de lunch. Ik voel me niet slecht en ben blij met het tempo. En dat ik soort van moeiteloos 2,5 uur sporten verwerk. En de dag is nog niet om! Maar goed: ook dit ziet niemand en dat vind ik net zo prima als het fietsen. MH reageert op mijn instapost dat ik zo’n fitte 50er ben en er goed uitzie. Ik weet zeker dat ze het goed bedoelt, maar het voelt ook een beetje als de nadruk op de oude leeftijd. Ik snoep lekker chocolade! Jammie.

Hij vroeg of ik mee ging. Hij had een hardlooptraining van een klein uurtje. Nou voor deze keer dan. Uit fietsen. Ik heb de optie gewoon fietsen ontdekt in garmin en dat vind ik grappig. Hij maakt z’n schoolwerk af en ik drink wat chocomelk. Stadsfiets.

Op naar de dijk! Leuk de wijk uit. Zijn inlopen zit al ver boven mijn 10 minuten zware inspanning! Dat is zo grappig! Ik kan er mee leven. Andere leeftijd, andere sekse. Hij moet vanalles 6x doen en tussendoor wandelen. Lastig mee te fietsen, maar ik hou het bij. Hij doet al snel zijn jasje uit en in mijn rugzak. Haha! Vincent loopt lekker hard en we halen de dijk. Uiteindelijk loopt hij 6×400 en dan gaat het ook niet meer vanzelf gelukkig. Wel hard hoor, maar niet vanzelf. In minder dan een uur heeft hij de 12km bij elkaar geknald. We hebben lekker gekletst en het was leuk om mee te gaan. Toch nog wat zon gehad haha. Ik heb wel honger! Maak een flink bord pasta.

Tot slot ga ik in de avond zwemmen. Een tempotraining nog wel. Eerst 400m in baan 2 zonder achtje. Kan ik! Intussen. Zonder verdrinken. Dan achtje pakken en naar baan 3. Achter de snelle mannen. We moesten 250m doen: 100z1 en dan opbouwend naar zone 4 de laatste 25m. Lukt me allemaal prima. Zone 1 is slepen en trainen op de slag. Aantikken, laag blijven en uitblazen. 😮‍💨 deden we twee keer.

De mannen en tuttebel achter me redden het tempo niet. Daarna 50m rust, dus ik doe slepen. Dan een piramide: 200z1-150z2-100z3- 50z4-100z3-150z2-100z1. Allemaal even goed voor mij. Technisch goed zwemmen helpt me prima aan z4! En dan een beetje bijflipperen. 50 rust deed ik schoolslag. Yek. Gaat qua afstand in garmin verkeerd tuurlijk. Het wordt gecorrigeerd. Dan 100mz1-25z4-75z2-25z4-50z3-25z4. Het gaat mij steeds beter af. Maar ik heb wel totaal geen zin meer. Ik voel dat mijn hormoonbalans omslaat: ik voel me niet meer goed genoeg, in niks. Iedereen hier is vast beter. Ik wil eigenlijk snel weg. Ik ga dus niet meer uitzwemmen. 2250m met 1:56 op de 100m. 55 minuutjes.

72 km gesport vandaag.
4,5 uur.
Yeah right.
Doen ze vast allemaal 🙄

Statistieken maart:
Wandelen 60,02km
Kracht 4 uur (en 58 seconden!)
Zwemmen 17,38km
Fietsen 666,35km
Hardlopen 150,89km

Totaaltijd: bijna 65 uur
Totaal afstand: 893,65 km.

Doen ze vast allemaal joh….