14 juni.
Vroeg op, slecht geslapen en onrustig. Leuk om de 15km collega’s uit te zwaaien, want we zijn weer met mijn bedrijf Ovivio! Ik geniet ook even van de psychologische titanenstrijd vooraan en ga met mijn collega M mee. Het is nog rustig. Ik ben zenuwachtig. Ik ‘moet’ iets presteren. Iets laten zien. Waarvan ik niet weet of dat lukt. 55’ zeg ik, ik hoop tegen de 50’ en wil onder de 52:07 van vorig jaar. Als het kan. Met M sta ik bij het brugje te wachten. Bij de finish vang ik een treurige AS op (lett&fig). Dan omkleden en te lang wachten bij de Dixi. M blijft bij me. Ik zie M-JK in het startvak. Lieverd.
Naar voor dringen met een 100+ hartslag. Bizar. Ik zeg hardop: ik kan dit, maar het voelt niet zo. Lang naar voren schuifelen en dan off. Drukte. Te hoog tempo. De Carbonschoenen en benen kunnen dat, maar ik niet. Ongelooflijk veel inhalen. Lastig. Maar ook de beelden in mijn hoofd: wisselzone, gels pakken. Ik ga hard door en geef mezelf 2km wind mee. Onder de 5’. Ik weet al dat het niet houdbaar zal zijn. Een km erbij. Teveel inhalen eigenlijk. Ik heb GEEN MUZIEK OF TELEFOON bij me. Dit doe ik zelf.
Km3 in 5:02 en ik weet al dat 50 onhaalbaar is. Ik zit op mijn max. Ik hoor mensen die het heel zwaar hebben. Brug onderdoor. Volhouden met wind mee nu. Laat die tijd maar zitten. Ik krijg trek. Erge trek. Dan de wind in. Lekker! Beter! Tempo iets laten gaan. Dan maar niks boven de 5:20. Als dat lukt. 5km in 25:30 ofzo. Zeker geen 50’. Door. Laat de post maar. Gewoon doorgaan. Ik krijg de gedachte ‘wat-fijn-dat-dit-lukt’ niet te pakken. Het blijft ‘zwaar’, ‘te dik’. Dat is de strijd. Die benen doen het, het hoofd is misselijk en klaagt. 6km net boven de 30’. Ik tel alleen maar af ipv op. Ook fout. Langs het Weerwater zie ik een pacer goed werk doen. Ik hou ze net niet bij. De Floriade is zwaar, wat AS al zei. Omhoog, wind, zwaar. Km 8 in 5:20. Sjips. Maar nu weet en voel ik: nog maar 2. Laat nu de schoenen en benen het werk maar doen. Ik vind het te zonnig en warm. Langs het water. Het enige wat ik denk is: aftellen. Over een kwartier is deze ellende voorbij. Iedereen zei: het is voor de lol he; maar ik heb dat niet. Deze rand opzoeken is niet mijn geluk. De brug over, de post langs (die er nu niet is). Ik ga wel weer wat sneller naar 5:15. Boeit me niet. Ik wil het alleen nog halen. De 10km binnen harken. Op de witte brug krijg ik van M terug: ‘doe alsof je het leuk vindt’ Ze loopt even mee. Dan Z die me filmt en ik lach tenminste heel even.
Vin en Rob staan er ook. Ik zie de 50’ voorbij gaan. Haal ik 51? Ik ren blij naar beneden, blij dat ik er vanaf ben. ThankGod. Verder niks.
51:38. Sneller dan vorig jaar. Medaille binnen. Vin ging als een kanon. De misselijkheid en trek is weg. ik heb nergens pijn, kom weer bij en zie de 5km collegas. Er ontbreekt 1 ding: tevreden. Ik loop met de collega’s mee en heb geen telefoon. Ook even fijn. Zwaai de 5km uit. Dan even drinken, maar de onrust blijft. Regen. Die heb ik zo gemist! Ik heb nergens pijn of last van, niets. Geen schouder, geen pees, niks-niks. Alleen een gebrek aan euforie. Van de 10km ben ik de snelste collega. Man 17, vrouw 30, man: ik ben veruit het snelst, maar ik zeg niks. Het is wat druk voor mij.
De mensen die me kennen zijn blij voor me, maar ik zie op de foto’s alleen maar hoe dik ik ben. 5de dame 50-55. Van de 46. Eigenlijk wil ik naar huis. Ik ben er erg moe van. Vreet koekjes. Wat niet helpt. Een 50+ PR. Weer. Maar het voelt ‘gewoon’. Want niemand ziet hoe hard ik hier 8 weken voor gewerkt heb. Hoeveel dit gekost heeft. Hartslag is vreemd laag met 155? Cadans netjes 180. Door….
