21 juni
Ik werd er pissig van en zag er tegenop: zwemmen zonder wetsuit en dan maar 4 kilometer hardlopen. Starten om 12 uur en dan de warmte. Iedereen maakte zich druk, vooral mijn familie blijkbaar. Ik dronk op zaterdag al veel, voornamelijk water. Ik bedacht ook dat ik dan zo hard mogelijk moest fietsen en dus met dicht wiel kon gaan. Die mocht ik gebruiken van Vincent. Vincent ging zelf niet mee, die moest werken. Rob ging wel mee gelukkig. Een paar voordelen van laat starten (op het warmste deel van de dag): niet megavroeg opstaan. Van al dat drinken moest ik ‘s nachts 2 keer naar de WC. En zonder wetsuit past alles in een tasje, al moest ik daar naar zoeken. Als we samen gaan, past mijn tijdritfiets in de auto. Ik ben niet zo zenuwachtig als anders, maar wel gespannen. Voor dat zwemmen. Ik drink een bidon met water leeg en eet zelfs nog een wit bolletje. Ik app met Vincent die eens een keer lekker blijft liggen. In Rosmalen snel de auto parkeren en over de brug naar het startrumoer lopen. Startnummer ophalen (bij Anke Van stond ik), fiets neerzetten en dan raak ik in gesprek met Anke. Een andere Anke. Dat schept een band. Ik hoor dat het veel onverhard is en twijfel even over de schoenen. Toch maar de carbon proberen.
De Ankes verkennen samen de wisselzone en zitten met een meneer uit Gendt in de buurt van de finish. Het is fijn om met anderen te kletsen. Andere Anke is een goede loopster. Ik gok op 25 minuten zwemmen. We gaan samen inzwemmen. Het water is erg lekker en mijn brilletje zit goed. Door met Anke te kletsen blijven de zenuwen mooi weg. “We zeggen gewoon dat het hartstikke leuk is”, zegt de Anke uit Mill. Dat doet deze Anke dan maar. Ik sta een beetje teveel vooraan met zwemmen en ik zwaai nog naar Rob.
Ik vind de startmuziek echt geweldig, die staat ook op mijn playlist. Om 12 uur starten we en ik ga mee het water in. SG heeft me gezegd een beetje uit te kijken in de ‘wasmachine’ van het zwemmen met mijn schouder, dus ik pas goed op en blijf de schoolslagjakkers uit de buurt. Snel zwemmen en ik weet wat ik vergeten was: zoveel golfbrekertjes (zonder de golven) en drag mee van mensen voor je helpt enorm! Ik zoek voetjes, maar ontwijk vooral schoolslagdames. De dames zijn tegelijk gestart. Ik zwem lekker 1 op 2, hou een kalme slag aan. EN IK GENIET. Ik krijg het voor elkaar om te denken: hoe gaaf dat dit weer lukt! En ik denk: 10 jaar geleden was het laatste wat ik dacht te kunnen buiten zwemmen. Ik ga naar de boeien, ontwijk mensen, haal wat mensen in blijf borstcrawlen. Aan 1 stuk door. Dat kan ik wel. Mijn conditie is geweldig, daar is niks mis mee. Maar toch hoop ik dat augustus een stuk koeler verloopt! Ik ben een buitenzwemmer: veel kijken, navigeren en dan is het eerste rondje al voorbij. Ik lig niet achteraan, bij lange na niet, maar ik kijk niet om. Voor mij is tegen de klok in zwemmen als rechtsademer echt heerlijk! Van boei naar boei. Ik heb nu wat meer last van de schoolslag en andere zwemsters. Ze zitten meer in de weg. Ik hoor de mannen starten als ik de 1 na laatste boei rondt en ben dus niet echt snel bezig, maar voor mij voelt dit heel erg goed. Het laatste stukje is zoals altijd het langst. Zie je de vlaggen, maar dat duurt nog even.
Ik zwem in 24 minuten en nog wat. Dus wat ik gedacht had. Maar blijkbaar zwemt de rest ook niet zo snel, want Rob moppert op me, dat ik in de top 40 zit van de 110 zwemsters. Ik ga niet rennen door de voor ons dames lange wisselzone. Een beetje misschien. Fietsschoenen aan en ik moet even mijn koppie erbij houden. Een dame die door Yvonne van Vlerken getraind wordt en ook een dicht wiel heeft zit achter me. Ik neem een gel en ren dan weer niet heel hard naar de opstapstreep. Iemand roept tegen me dat ik echt een geweldige fiets heb en dan heb ik moeite met opstappen. š
De stad uit. Ik klik snel in en ben voorzichtig genoeg. Rotonde en ik zie iemand aankomen, dus ik weet straks wat de bedoeling is. Dan een rechte weg. Ik ga liggen en pushen en trappen en dat gaat heerlijk! Er is geen wind vind ik en ik krijg het voor elkaar op deze fiets. Ik haal in en in en in. Pacmannen noemt MvdB het. Allemaal dames. Ik kan de bochten totaal niet volgen, maar daar ga ik mega langzaam doorheen. Kan ik ze weer inhalen! Gek genoeg heb ik er na 8 kilometer al bijna genoeg van! Dan kan je denken: het is nog een heel eind of je doet er verder niks mee. Ik heb voor dat laatste gekozen. Even iets drinken en liggen en doordrammen. Inhalen. EĆ©n meid zegt: wat een tempo en ik dank haar. Ik hoor vogeltjes. Ik vraag me af wanneer we wind mee krijgen. Waar we zijn. Ik zie, merk en voel dat het snoeihard gaat. Ik durf op dit moment gek genoeg alles met deze fiets! Er gaan zo’n miljoen gedachten door mijn hoofd. Ergens staat een gedenktekentje en bizar als het is, weet ik waarom. Hier heb ik een aflevering over gemonteerd. Deze jongen is onbezonnen doodgereden en zijn moeder heeft heel lang in coma gelegen. Dat was hier, in Empel. Bizar. Maar ik ga met 35 kilometer per uur door. Een bruggetje. De naam van het water. Waar ligt Den Bosch eigenlijk? Ik word ingehaald door de coachee van Yvonne. Zij is de enige vrouw die me inhaalt. Jonge mannen doen dat ook, maar die tellen niet… Ik zie de tijd, maar vooral de 5 mijl verbaast me steeds: 15 of 14 minuten! Ik ben in training blij met 18 minuten! Nog een slok nemen op het rechte stuk. Soms even tegenliggers, wat na een bocht is en dus lastig, want dan moet ik weer terug inhalen haha. Door de stad, teveel bochten, te voorzichtig, langs een erf, dag mensen en rotonde en smalle stukje. De mannen komen erbij. En dat is totaal anders. Die scheuren, die schreeuwen dat je aan de kant moet en het is drukker. Dit is niet mijn beste stukje. Gek genoeg wel qua tempo, maar ik voel me minder senang. Veel vrouwen die ik terug moet inhalen: Maud en iets van Inge. We spelen een beetje stuivertje over. Ik zie een meneer die mijn kleur racefiets heeft. En een man in een groene fiets. Het monumentje weer. Doet me iets. Door. Ik reken uit dat ik nog 15km moet en net als Vincent in Samorin vond, lijkt dat nog een rotend. Waterhoef weer over en daar is de Yvonne-coachee weer! Ik haal haar in en zit tussen een groepje. Komt net de motor met een waarschuwing. Irriteert me dan, maar ik doe even netjes mee. Daarna haal ik ze definitief in. Op Maud na. Ik pak een blokje. Lijkt een prima moment, zo voor het lopen uit. De zon is best fel. De stad weer in en dan raak ik veel voorsprong kwijt, maar ik heb het leuk gehad met fietsen en dat is me veel waard. Ik heb nog nooit zo hard gefietst! Het is ‘maar’ 38 kilometer.
De wisselzone is niet mijn plek vandaag. De sokken toch maar aan doen en de schoenen willen weer niet zo lekker en ik weet nu dat strikken echt dom is.
De YvonnevanVlerken-dame haalt me weer in. De wisselzone uit rennen is lang. Ik merk dat het lopen zwaar zal worden. Meteen onder de sproeier door en koelen. Binnen een kilometer al onverhard! Balen. Het is warme grond. De andere Anke haalt me in. Een stukje straat en ik pak elke sproeier mee en ben heel nat. De eerste kilometer in 4:57! Ik weet al dat het eerste gewin hier verraderlijk zal zijn. Weer onverhard. Ik haal de Yvonne-dame in. Ze loopt niet zo hard. Onverhard, geen schaduw, wel modderplassen en een warme deken over me heen. Het is geen pretje. Net voor de post halverwege gaat de 2de kilometer al in 5:13. Weer helemaal nat maken, maar ik stop niet om te drinken. Ik wil gewoon een goede positie halen in mijn eigen categorie! De derde kilometer is helemaal onverhard, zonder schaduw en mijn benen Ć©n mijn hoofd zijn er helemaal klaar mee. De sokken helpen niet tegen het plekje op mijn voet. Ik ben nog nooit zo blij geweest als in die kilometer met de inkorting van het parkoers! Maud loopt achter me en haalt me in, want ik vind dat goed. Ik zie een vrouw die kramp krijgt en zeg haar rustig te finishen. Zonder zelf te gaan lopen. Ik zie veel mensen op het water en ik ben jaloers. In Duitsland was het ook warm, maar meer schaduw dan hier. Ik hou vol, maar meer is het ook niet. 5:17 nog altijd. Het kan me niet meer schelen, als ik de finish maar haal. Ineens zijn positie en tempo van nul belang meer. Ik ben nog helder hoor en heb niks, maar dit is een tandje te zwaar. Ik hoor de eerste dame finishen. 5:19: ik registreer het alleen maar. De hoek om, nog een keer nat maken en dan de brug op. Het is dan wel verhard, maar dit lijkt wel een berg! Niet dat ik stop met rennen, ik dram door langs het publiek. Nog een klein stukje, nog even. Nog een keer onverhard. De vierde kilometer ging in 5:33 en dat verval vond ik groot. Dan langs de Dixies waar ik vanmorgen gestart ben (toen was er nog papier) en dan over het zand. HOE DAN. Nou gewoon, stap voor stap en uitkijken naar de finish!
Ik ga juichend de finish over, puur omdat ik zoooooo blij ben dat ik er ben. Ik draai me om en kijk naar mijn positie: derde! Die man zegt dat de prijsuitreiking om 3 uur is. Ik ben over en uit. Ik hoor nog dat de presentator vertelt dat ik een hele triatlon heb gedaan en hij zegt Genesen verkeerd. Het dringt maar net door. Blijven stappen, water drinken, Rob zoeken, die zegt dat de andere Anke eerste was, water drinken, afkoelen, wil ik de plas in, dan moeten de schoenen uit, weer drinken, herrie, onrust, ademhalen. Vergeten het horloge uit te zetten, dus ik heb een langzame looptijd van 5:37 gemiddeld. Aangezien ik niet gestopt ben tot het einde, moet het eigenlijk 5:20 zijn. Wat nog best belachelijk snel is. Ik ga even het water in, maar dat is warmer dan de douches. Ik lever de chip in en baal dat ik moet wachten tot de prijsuitreiking. Het duurt een minuut of 10 voor ik weer bij ben. Ik zie de man uit Gendt nog. We gaan aan de kant staan en ik wil de koekjes van mijn collega en ik drink de chocomelk en dan wil ik een rustige plek. Ik voel me namelijk wat dizzy en te warm. Ik zie N nog even die ooit in mijn Trispiration team zat. We lopen naar een schaduwplek bij de huizen en daar kan ik even met Vincent bellen en met mijn moeder appen. Kijken naar de uitslagen en bijkomen. Gek genoeg ben ik trots dat ik derde ben! Ik doe weer mooi mee! Rob moppert nog even dat ik nog meer mag zeggen dat ik de slechtste zwemmer ben, dus volgende keer mok ik wel over het hardlopen, want dat viel vies tegen.
Het is erg leuk om samen met de andere Anke en iemand er tussen op het podium te staan! Ik vraag me af of ik er echt thuis hoor, maar he: er waren 8 dames van 50-60, dus derde is niet zomaar. Grappig he: doe ik twee triatlons in een week, word ik eerste en derde. š Terwijl ik dacht dat het over was met triatlon.
Ik haal mijn spullen op en klets met Anke. De koekjes zijn op, maar ik ga langs de AH voor chocolade en 2 flessen cola. Als Rob naar huis rijdt, moet ik met iedereen appen. Ik ben niet zo extreem moe als ik soms wel eens ben. Misschien is een bidon water voor de race en een ontbijt en een broodje, een halve bidon sportdrank en een blokje in dit geval genoeg geweest. Of de koekjes!
Ik ben nog prima in staat om op te ruimen, te douchen, even te rusten en dan naar de snackbar te lopen voor de welverdiende hamburger. Ik heb geen last van de schouder, niet van enige schuurplek of verbranden. Ik voel me eigenlijk behoorlijk goed! We kunnen weer een zakje Lego bouwen en ik snaai wat bij. De prestaties van al die anderen bewonderen laat ik een beetje gaan. Ik denk namelijk dat trainen toch echt wel loont, al is dat misschien voor ‘oudere vrouwen’ nodig.
Dit heb ik toch maar mooi weer gedaan!
Zwemmen was leuk (read that again).
Fietsen ging echt snel! Het dichte wiel loont.
Lopen was ik blij dat het ingekort was! Mega benauwd.
De beker is een mooie bekroning!
