Niet eens zenuwachtig, eerder pissig dat D natuurlijk alleen Vincent de route eer geeft. Verwacht. Pak gaat snel aan, trisuit past nog, maar het zit strakker dan anders… alles staat netjes klaar. Ik ben blij er weer te zijn. Ik kan altijd terugvallen op een botbreuk, maar ik heb zin om mijn best te doen. Zwemmen: ik lag er als eerste in! Even koud. We mogen terug zwemmen! Plassen en dan zwemmen.
Echt wel wennen en ik pushte veel te veel! Ik vond het heerlijk en was zo snel bij de boei! Terug volgde ik de rest en had ik een ritme. Geen last, lekker zwemmen. Slag na slag. Helemaal tot het einde. 500 m binnen 11 minuten! Wat zijn blessures toch fijn, dan zwem je zowat een PR! De wissel was weer geinig om door te lopen. Ik vergat te drinken.
Fietsen dan. Ik kwam er niet lekker in. Vastklikken lukte niet. Door 2 mensen ingehaald. De bocht ging slecht, maar toen ik het te pakken had ging ik los! Haalde ik de dame weer in en ging liggen. Wel uitkijken, want er zijn mensen op straat. Het gaat lekker! De dijk op en knallen maar! Ik vond het leuk. Maar de haarspeldbocht boven moest ik echt stoppen 🫣 de draaicirkel is ruk van de tijdritfiets. Leuk dat je elkaar ziet. Dan weet je ook waar je ligt. Ik zag 1 jonge dame voor me, maar die haalde ik op de dijk in. Vincent lag ver voor. Over de parkeerplaats. Ik had het naar mijn zinnetje.
Dan nog een rondje: beetje uitkijken, doortrappen, wind trok ietsje aan en ik had dorst! Niet gedronken. Dom van me. Ik hield nu rekening met de bocht en losklikken. Voor me zag ik nog een vrouw alweer op de dijk. Ik deed mijn best en reed flink door, maar inhalen zat er niet in. Ik nam de korte afslag. Ik wist wie laatste lag en er was niemand meer. Draaien was me te lastig. 32 minuten gefietst op 17km. 32,1 gemiddeld! Ver boven trainingstempo! Tevreden mee. De tweede wissel: eerst drinken. Dan schoenen moeten strikken wat lastig ging. Ging zich net nog iemand mee bemoeien. Ze zeiden: eerste dame, maar ik dacht van niet. Ik nam een blokje en nog een paar slokken en dan maar gaan rennen. Met blote voeten in de carbonschoenen. Gokje.
Dat saaie rondje. Ik zag een bal, wandelaars, honden, stilte. Niemand verder. Dat is toch raar. Rennen ging niet zo soepel. Misschien toch iets te snel na zondag. De schoenen zaten niet helemaal lekker. Het ritme vinden duurde even. Alles boven de 5:00. Ik hoopte dan maar geen 5:20 aan te tikken. Het blok kreeg ik moeilijk weg. Ronde 2 was lastig. Ik zag niemand voor me, ook de andere dame niet. Liep alleen.
Ik nam de weg. Het is toch altijd meer dan 5km. Het tempo stortte wat in. Net als ik. De motivatie was een beetje weg. Met alle gevolgen van dien: misselijk, aandrang, verveling. 5:15 als tempo. Maar stug doorgaan. Mijn linkerhiel deed pijn. De schoenen zaten verkeerd. Het laatste rondje werd de bal opgepakt, riep ik de hangjeugd dat we beginnen met zwemmen, nam ik weer de weg en vond het saai en lastig. Moeilijk te blijven gaan en doordrammen om niks. Het gaat echt nergens om! Vincent ving me op. Net voor de finish en bleef maar zeggen: je bent eerste dame. Echt niet toch? In 1:14:25 was het toch zo! Tsjakka.
Ik heb weer een triatlon gedaan! Hoe gaaf! Lopen op een gemiddelde van 5:11. Er zit bloed op mijn schoen! Verdomme. Dat en te weinig drinken vind ik echt een minpunt! Als eerste dame kreeg ik een tas -lief- en later regelde Vin een medaille waar ik nog echt trots op ben ook!
Behalve van een bloederige schaafwond en een vlek op mijn schoenen heb ik nergens last van. Dat is toch top? We ruimden op thuis en maakten het rummikuppen eerst af voor we gingen douchen! Mijn lieve trainster heeft de beste reactie: “je hebt gewoon een triatlon gedaan 💥 “ yes! Ik kan het nog! En misschien dat D me nu niet meer vergeet, al gaat alle eer terecht naar Vincent die als enige onder het uur binnen was! Maar in het filmpje alleen de mannen van ProSchema natuurlijk… De koekjes van collega Jo zijn nu op.