10 september
Al een tijdje terug had ik bedacht dat een zestiende triatlon bij de Challenge Almere wel moest lukken. Eerst hoopten Vincent en ik dat Alan uit Ierland in ons team wilde, maar hij zou te laat in Almere arriveren. Toen vroegen we SL, maar die kon geen vrij krijgen. De keus viel op JM. Ze heeft nog niet eerder echt een triatlon gedaan. Zij is uit hetzelfde bouwjaar als ik ben. Pas als we allemaal weten dat we vrij zijn, schrijven we in, een paar weken van tevoren. Eigenlijk blijkt Vincent niet echt vrij te zijn en alleen maar eerder weg te kunnen. JM gaat onze tijd drukken, maar we doen mee voor de lol! 400 meter zwemmen, 9 kilometer fietsen en 2 kilometer hardlopen.
Ik werk in de ochtend nog, maar het lukt niet goed om mijn aandacht er bij te houden en ik app veel met Vincent. Die is op de fiets naar zijn werk gegaan. Kan hij straks doorfietsen. JM is er al voor haar dochter. Ik heb moeite met rustig de spullen pakken.
De afstand zie ik niet tegenop, maar al die mensen in Almere… Vreselijk. Ik schrijf naar mijn collega dat ik het volgende ga doen: Proberen niemand te vermoorden, niet verzuipen, niet van mijn fiets vallen, hard rennen en dan nog een keer proberen niemand een klap te verkopen. Dan duurt het me allemaal te lang voor iedereen klaar is. Om half 4 gaan we pas weg, Rob en ik en dan heeft JM de nummers al opgehaald, maar die moet nog naar de wisselzone komen. En ik moet om 5 uur starten! Ik vind het toch al spannend genoeg zo. Ik kijk maar zo min mogelijk om me heen. Spullen wegzetten gaat snel genoeg en dan nog naar de start lopen.
Ik ben met alles op tijd, maar niet erg gemotiveerd. Het gaat me allemaal te snel.
Ik loop samen met NK naar het startvak.
Mijn pak zit niet helemaal supersoepel. Ik ook niet. JM heb ik niet meer gezien. Dat irriteert me dan een beetje. Zo is ze er en dan weer weg. We zouden het toch samen doen? We mogen het water in en het is eventjes koud. En start!
Ik ga gelijk heerlijk weg. Zwemmen. Brostcrawlen. Ik vind het leuk! Ik zwem snel weg en ik concentreer me op de boog. Verder zie ik niet zoveel. Ik ruik even de stinkende diesel. En ik zie veel blauwe badmutsjes die 2 minuten eerder zijn vertrokken. Ik ontwijk ze netjes en ik heb het gevoel dat ik er tussendoor ga. Ik vind het niet koud, niet moeilijk en zelfs lekker om te zwemmen! Het gaat snel. Dat laatste stukje nooit, maar ik ben er toch echt zo. Als ik het water uit kom, duizelt het me. MB haalt me net in.
Klooien met het pak. Ik zoek nu het lint en ik rommel wat. Ik blijf wat dizzy. Ik krijg mijn sokken moeilijk aan en ik moet echt even denken in de wissel. Maar dan hobbel ik met mijn fiets weg. MB heeft me dan ingehaald.
Fietsen valt me meteen zwaar. Geen fietsbenen, weinig zin. Ik moet mensen inhalen en schakelen en dan de brug op en net andersom als ik dacht. Dat is dan weer even schakelen in mijn hoofd. Het is best druk en er zijn vooral veel bochten en dat kan ik niet.
Langs de vuurtoren en ik ben dus bezig met 3 dingen: mijn benen die niet zo willen, bochten en inhalen. Terug richting de Floriade haal ik een fatbiker in en dan nog meer bochten en NK haalt me in. Ze is dan ook de helft van mijn leeftijd. En beter in bochten. Dan langs het Weerwater kom ik er eindelijk een beetje in en ga ik even doortrappen en zelfs liggen, maar daarna weer keren onder de brug door. Ik moet weer mensen inhalen en dat is wel leuk. Ik wens hun het beste toe! Ik knal bijna omver door een kuil in de weg en dan doen mijn benen mee. Leuk en bedankt: ik ben al op de helft. De brug in Haven over is natuurlijk ruk, maar ik laat al veel mensen achter me.
Dan rechtdoor jagen en dat gaat best lekker, maar in de bocht naar links halen ze me in. Dan wind mee, liggen en jakkeren en dan rij ik toch mooi 30+! Ik wil nog 1 iemand voor me inhalen en dan nog iemand en dat blijkt AS te zijn. Ik weet dat dat laatste stukje vanaf het witte brugje nog best lang is. Afstappen, de wisselzone in hobbelen. Ik ben er klaar mee. Geen zin meer. (Het begint een nare gewoonte te worden dat er duizenden foto’s gemaakt worden, maar NIET van mij, zelfs marathonfoto’s heeft me gemist deze keer. Totdat ik goed kijk: het nummer van de Gelreman zit nog op mijn helm en die voert (terecht) de boventoon!)
Zoeken en dan zit M bij de fiets van haar moeder om pedalen te wisselen. Ik mopper tegen haar dat ik geen zin meer heb. Mijn schoenen willen niet aan en ik berg de spullen goed op en dan nog een slok water. Ik jog voor mijn gevoel de wisselzone uit. Hardlopen over het fietspad vind ik helemaal niks. Teveel herinneringen. Ik pak een flink tempo: klaar hiermee. Weg hier. Iemand moedigt me aan. Mijn ademhaling zit hoog. Ziekenhuisbrug over. Het is vreemd, zo vervelend als ik me voel, ik wil gewoon niet. Ik zie de mensen staan en ik denk: voor deze keer heb ik jullie kracht nodig, beste publiek. Ik krijg wat! En dan ga ik door en ik geef die stomme zwemtrainer R een high-5.
Ik zie de lieve AA en W en I die me aanmoedigen. Door het stadion, toch al niet mijn lievelingsplek en dan omhoog is ook geen pretje. Ik draaf door en haal AS nog maar een keer in. Die zijn dus echt wel 2 minuten eerder gestart! De witte brug over, maar ook daar zitten andere beelden in mijn hoofd dan hetgeen ik nu meemaak. Ik zie al mensen terugkomen. Het keerpunt voorbij het bankje en ik groet JC. Dan terug. Nog een keer die witte brug over. Ik heb wel last met de ademhaling hoor! Vanaf nu alleen nog maar naar beneden. Het stadion door, maar ik moet verder en ik ga nog een keer langs AA, I en W en dan de houten steiger op. Ik ben hier zoooooo klaar mee! Dit hele diepe korte krachtige is niks voor mij.
Ik draaf langs Rob en zie MvdB en dan tik ik JM aan zonder wetsuit (en ik had het al koud). Ze sturen me een kant op en ik ben er even helemaal doodop van. Ik denk een minuut of 2, hooguit. Dan is het weer goed. 44 minuten. Wat ik gedacht had. Tijd verloren in de wissel en hard gelopen. De 1/16de is binnen.
Ik ga naar Rob en Vincent en MvdB is er. Lekker rustig op het strand. Ik heb het niet koud, doe een Gelreman shirtje aan en de fotograaf die me daar heeft gemist kletst met MvdB. Ik ben blij dat ze er is, want ze is helemaal geen poeha meer. Ik sta vierde, wat geinig is natuurlijk. NK en MB voor me. Ik vind het redelijk stom dat JM zonder wetsuit is gegaan en nog aanpassingen aan de fiets heeft gedaan in de wissel. Weinig vertrouwen, maar we doen het voor de lol!
Sommige mensen hoef ik niet te zien of te horen, dus we blijven op het strand. Ik ga vragen of JM wil dat ik met haar mee loop. Ik sta klaar met een Gelreman shirt aan. Ze is blij me te zien en ik mag met haar meelopen. Ik hou haar makkelijk bij en praat haar moed in.
Ze hijgt als een paard en ik zeg haar vooral te genieten dat zij hier door het stadion mag lopen en ze geeft haar dochter een hi-5. Ze hijgt dat het zo zwaar is, maar ik hou vrolijk vol dat ze het kan en prima doet en dat ze voor mag en hoe goed het is op onze leeftijd. Ik zeg haar ook dat ze me weg mag jagen, maar dat wil ze niet. We lopen samen over de witte brug heen en weer en ze hijgt dat het fijn is. Ik ga achter haar lopen en een foto maken als we door het stadion lopen. AA moedigt ons nog aan. Ik laat haar op de boardwalk en het strand gaan: zij mag Vincent aantikken. Ik vang haar op en ze vond het vreselijk zwaar, maar leuk. Haar lover is erbij en ik raak haar weer kwijt als ik Rob op zoek. MvdB blijft in de buurt. Vincent gaat heel hard. We gaan richting de expo waar ik maurten-drank koop en we vinden JM weer die nog niet door had dat we onder de finishboog door mogen.
Vincent loopt zo mooi! Zo makkelijk en krachtig, een mooi gezicht waar ik trots van word. We gaan hem opvangen en achter langs en ik vraag HB een finishfoto te maken. Dan ons moment: die arme Vincent tussen de mama’s die hem ophouden.
Hij heeft een toptijd neergezet!
We krijgen een medaille en horen dat we derde zijn. Dat geloof ik niet! Ik eet veel koekjes en drink cola en Vincent moet even bijkomen. Rob zegt dat Vincent derde overall is en dat is zoeken en gedoe. Ik word uiteindelijk zesde, maar de eerste drie meiden zijn allemaal onder de 30! MB is vierde en wel 40+. Er zijn niet extreem veel deelneemsters in de family challenge, maar toch nog altijd 32 vrouwen! Maar het ophalen van het shirt is echt vervelend. Wij krijgen niks van de family. Gelukkig regelt Vincent met J en f van de organisatie de shirts alsnog. Het valt niet goed bij mij natuurlijk.
Dan is Alan van de Hardman er en die kletst met Rob. Maar wel meteen mij vertellen hoe goed de Hardman 2 weken geleden was. Ik ben hartstikke jaloers! Ik ben onrustig, maar Vincent wil op de prijsuitreiking wachten voor als hij derde is. Hij spreekt nog mensen aan, want hij lijkt dan weer vierde. JM gaat naar huis en dat is begrijpelijk. Dan ga ik wachten op RW, de dochter van Joyce. Die zit in de achterste regionen. Ik loop ver terug en zie haar aan komen op een vrijwel leeg parkoers. Haar teamgenoot hobbelt mee. Ik vraag haar of ze wil dat ik mee ga en dat wil ze graag. Dus loop ik nog een keer mee! Nog rustiger deze keer. Ik praat alleen maar en vertel haar hoe geweldig ze is met haar baan, jonge kinderen, drukke leven, dat ze meedoet. Ze wandelt even een paar stappen en dan door het stadion en ik help haar omhoog met kleine stapjes.
Ik vertel haar dat zij het allermooiste licht heeft. Ze moet nog even wandelen, maar vindt het fijn dat ik er bij ben. De witte brug over en dan bij het keerpunt gaat JC fiepen dat het eigenlijk niet mag tegen mij, over meelopen. Ga weg! het parkoers is gewoon leeg, er lopen 3 mensen nog, niemand in de weg zitten. Dit is geen wedstrijd meer, dit is RW’s overwinning! Ik dacht dat haar kids er waren, maar het zijn papa, mama en haar man. BT en A komen net hun huis uit en ik zwaai nog even naar ze. Dan staan haar teamgenoten te wachten en ik ren even voor ze uit voor een foto en dan laat ik ze finishen. Ik ga van het parkoers af en dan komen Jocye (mama) en de familie en de winnende meiden komen en Alan zegt nog even gedag. En overal tussendoor roep ik om TdM te pesten zogenaamd tegen RW’s man dat Vincent derde is geworden, dus TdM vertrekt. RW’s man snapt het nog ook. Ik ben zo blij Joyce te zien en dan gaan we echt naar de prijsuitreiking! Hoe dan!? Wij zijn een mannenteam! Omdat we Vincent hebben. Dus twee 50+dames en 1 jongeman die alles goed maakt.
Vincent geniet er oprecht van dat hij van de organisator de beker krijgt. Ik geniet heel, heel erg dat wij dit samen doen en daar samen staan als familie de Boer, ook zonder Jo! Voor mij een heel speciaal moment om daar te zijn op een podium met mijn zoon in Almere. Dat is meer dan rijkdom, dat is revanche en je plekje opeisen. Jammer dat Alan al weg is. Het is niet zomaar een derde plek met 2 betere teams: ik ben de oudste op het podium en de enige vrouw.
En dan wandelen we weer weg. Ik heb trek, maar we moeten de fietsen nog ophalen en HB gedag zeggen. Die snapt het. Ik maak een Instagrammetje en dan de fietsen pakken. Ik begin toch wel moe te worden. De medaille is supergroot.
We halen frietjes en eten om 22:00 nog een hamburger!
Even opruimen nog en ik ben te onrustig om goed te slapen. Tel daar buikpijn bij op van het late eten en ik slaap slecht.