1 oktober – Duurloop 16 minuten-14 minuten-10 minuten -16 minuten en 30 seconden rust tussendoor
Benen als boomstammen en die deden zeer, een zwaar hoofd, geen zin, geen tempo, opgeblazen darmen (al de hele dag) en een lege maag. Geen enkel succes, dit duurloopje.
Lange dag op kantoor en de Batavia bekeken! Wel druk, dus veel onrust. Was er bijna doorheen en toen een training en een telefoondienst en dan raar met mijn collega Y. Toen bleef er toch weer wat liggen. Ik ging naar huis en dacht: laat ik maar gaan fietsen, maar dan klopt er zo niks meer van het schema. En ik baal ontzettend: zwemmen zaterdag gaat niet lukken door een familiefeestje. Dan ben je toch wel sportverslaafd als dat dan je hele week verpest?
Hardlopen dus maar gelijk. Begon met 16 minuten duur. Roze schoenen aan en geen rugzakje of muziek. Joggen. Zelfs dat was moeilijk! Dit geeft weinig moed voor een marathon. Ik liep 6:30-jes! Was dan ook keurig zone 1, maar het voelde alsof de zwaartekracht verdubbeld was. 30 seconden snelwandelen en dan 14 lange minuten. Een viaduct is een berg, de zon een vijand en mijn ritme is een olifant.
Ik ga ietsje harder, 6:20. Met moeite. Heb ook geen route en ik voel me niet goed in elk opzicht. Wandelen kan dus ook in de 30seconden. Dan 10 minuten. Ik doe mijn best, heus. Maar wat ik ook de schuld moet geven (schoenen, voeding?) het tempo zit er niet in vandaag. Vind ook niks leuk of mooi, terwijl de zon schijnt en het rustig is. 6:01, meer zit er dus echt niet in en daar ben ik moe van. En mijn benen nog veel meer! Wandel 30 seconden en dan nog een keer 16 minuten. De snelste manier om thuis te komen is blijven hobbelen. Bos, viaduct en als ik op mijn horloge kijk zie ik tijden staan van 7+. Ik kan de schoenen de schuld geven of niks gegeten, maar dit geeft geen vertrouwen voor de marathon.
6:40. Met veel PIJN en moeite. Ik wil 9km halen en dat lukt in de training van 58 minuten net. 6:27 gemiddeld. Maar ik heb het gedaan, ben in beweging gebleven! Gem HR is 139 en laag, net als het tempo. Gestopt direct na de training en thuis meteen naar de wc.
2 oktober – duurritje van ongeveer 2,5 uur.
Vanaf het moment dat ik wakker word voelt alles verkeerd. Ik voel me SLECHT en nergens goed genoeg voor. Ik erger me ook aan alles en (bijna) iedereen. Een stomme Ironmanclub voor vrouwen; hou op met me. En de gebruikelijke vrouwen die reageren en geweldig zijn; ik kan er niet tegen. De andere supermensen die zich niet in iemand kunnen verplaatsen. De trainster bedoelt het goed met meer eiwitten eten, maar eten is al zo’n getut. En dan dat zwaard wat op het werk boven mijn hoofd bungelt, want stel dat ze weer allemaal stomme beslissingen nemen volgende week… Kan ik niet gebruiken! Ik ga een marathon lopen mensen, laat me met rust en mijn eigen (suffe) dingetje doen, dat is al moeilijk genoeg. Tel daarbij het huishouden op en het familiefeestje waardoor ik het zwemmen mis en ik moet ook nog wachten op het ziekenhuis voor schoonpa. Kortom, ik blijf liever liggen!
Misschien helpt wat fietsen? Niet echt natuurlijk, maar met een muziekje op kom ik 2 uur wel door. Ik ga nog maar op de racefiets en over de dijken waar geen eikels liggen. Ik rij lekker om richting het Beatrixpark. Dat is het enige moment vandaag dat ik het echt even naar mijn zin heb, als ik daar fiets. Voor de rest lijkt het weer allemaal te langzaam te gaan (dat is ook zo) en moet ik opletten voor honden, wandelaars en andere eikels op 2 benen. Op de dijk is het gelukkig wel rustig en het gaat lekker. Ik drink wat en fiets ook maar wat. Ik stel me voor dat de Big Five eens in de OVP staat.
Verder gaat het goed hoor. š Behalve dat ik mopperig ben en me voorstel dat ik eens een keer mensen de waarheid zeg. Wat ik niet zal doen, want niemand gaat mij gelijk geven, omdat ik traag/vrouw/onopvallend ben. Ik dacht aan 50km fietsen in 2 uur, maar ik ga wat harder. En ik mag 2,5 uur. Dus ik moet wat omrijden. Dan kies ik voor de Knarweg! Nog even een genietmomentje tussen de open velden van de polder met de dijk op de achtergrond. Het is allemaal maar minimaal vandaag, ik moet mijn uiterste best doen om ‘bij’ te zoeken en dat kost energie. Ik stop even voor een fotootje en plas (oude vrouw) en lees een stom appje.
Dan de Vogelweg en terug over de polderweg die dan wel weer druk is met auto’s. Ik zit al snel op 50km. Dan maar verder weer he. Ik ga over de Ibisweg. En de brug. Ik vind de uitgebloeide zonnebloemen wel een mooi gezicht. Uitgebloeide zomer.
Het is niet koud ofzo. Ik ga door het Kotterbos en dan naar huis. Ik maak 64km vol. Voor Joyce! Ook al is ze in Tenerife. Ik ben 2 uur en 23 minuten onderweg geweest. 26,8 gemiddeld. Net niet. Ik ben er niet moe van. MvdB vraagt of ik nog train voor een triatlon, maar ik geloof van niet. Lijkt me wat te vroeg. Alsof ik als vrouw kans maak… Het ziekenhuis laat niks horen. Ik zet mijn berichtje van de DTS maar op Insta, maar het helpt niet echt om me beter te voelen. Verder ziet niemand iets van mij terug op strava ofzo.
3 oktober – hardlopen, zwemmen en wandelen
Marathontempo, stond er op het schema. Een keer 3km en na een km rust nog een keer 2km. Ik heb wĆ©rkĆ©lĆjk geen idee aan wat voor tempo ik dan zou moeten denken. š¤·š¼āāļø het hangt er zo vanaf; hoe het lijf zich gedraagt. Vannacht maar matig geslapen en vanmorgen direct al aan de diarree. Ontbijten en dan wachten en de kleding van de marathon aan doen. Nog een keer naar de wc. Ik ga 2km inlopen. 6:12 & 5:58. Dat is al verschillend. Dan 3km marathontempo of iets daarboven. 5:47 & 5:52 & 6:02. Ook weer grillig en onvoorspelbaar, maar de laatste is de dijk omhoog en misschien heb ik dan toch weer energie nodig. Op de dijk een korte stop voor een gelletje en water en een foto.
Kost zoān 70 seconden. Een minuut dus. Dan een kilometer rust in 6:06. Daarna 2km marathontempo. 5:56 & 5:59. Het kost me moeite en hoewel de zware benen wel meevallen, brengt het toch niet echt vertrouwen in de marathon. Een kilometer rust weer in 6:06. Ik moet nog 2km uitlopen en ik vind dat met die brug die dicht is wat lastig in te schatten hoe ver het is en hoe hard ik zal blijven gaan. Ik heb weinig zin meer, ken het hier wel, voel er weinig meer bij. Ik moet wel weer wat poepen, maar ik loop door tot 11km vol zijn. Dan ben ik bijna thuis ook. 6:01 gemiddeld. Met gel-stop erbij 6:08 gemiddeld. Dat is allemaal prima, maarā¦ ik reken op veel verval tijdens de marathon. Als ik thuis ben moet ik meteen weer naar de WC. Ik ben er nog niet uit hoe dat bij een marathon zal gaan. Aan de ene kant denk ik: alleen maar een marathon, maximaal 5 uurtjes sporten en aan de andere kant ben ik bang voor het moment waarop het niet meer lukt of lekker gaat.
Ik vond het maar zo-zo. Weggaan van het verjaardagsfeest omdat ik wil zwemmen. Omdat ik niet kan overslaan. We waren er lang genoeg hoor, maar het voelt wel alsof ik net iets te verslaafd ben. Ik ging om 6 uur. Het was mega-rustig. 2 nieuwelingen kregen les van LM en 2 in baan 2 en 1 in baan 3, waar ik liever niet bij zwem met al haar hulpmiddeltjes. 1 Iemand in baan 4 en ik had baan 5 voor mezelf om 150m in te zwemmen. Maar tijdens de training ging ik naar baan 4 om voorop te zwemmen voor een man die dan zelf niet hoefde te tellen. We deden elke keer 400m. 75m borstcrawl en dan 25m techniek. De eerste keer: Armen School Rug en de laatste 25m deed ik elke keer zelf 1 op 3. Het tweede blok: Bijleg Oksel Slepen. Derde blok: Alleen Links Poloslag Vuisten. Het vierde blok: Benen Wrikken en rechterarm alleen. Die vond ik echt vreselijk! Het laatste blok: Gespreide vingers, Dubbele insteek en 1op3 ademen en toen heb ik zelf maar lange slag erbij gedaan. 2200m in totaal, waarbij Garmin me 50m kado heeft gedaan. Ik hou ze! We moesten er uit. Het was 7 uur.
De dame in baan 3 deed met al haar hulpmiddeltjes en haar vermoeidheid met herstel (ze snapt niet hoe het kan met elke week een wedstrijd en wat is ze slecht voorbereid met weer een marathon voor de deur volgende week en triatlons in de weekenden rondom de hele die pas 3 weken geleden was- en dan vind ik 2 marathons in 6 weken veelā¦) zwom 1:52. Ik 2:02. Ik vond het wel goed zo. Ik had trek en fikse honger! Blij dat ik nu was gegaan ook al vond ik deze training niet echt leuk met zoveel techniek geneuzel.
En dan nog van het zwembad naar het station wandelen. siulaim on linn snamha go dti an staisiun. Rob had me afgezet en ik moest ook weer naar huis. De licht was mooi, maar ik heb naar mijn telefoon gekeken en geappt enzo.
Grappig genoeg heb ik daar vandaag de meeste fotoās van gemaakt! Op het station heen en weer gelopen.
4 oktober – Een duurritje van niks
‘n Duurritje van niks. Dat is alles: niks. Vannacht werd ik wakker uit een doodenge droom (de hand van een lijk kwam uit de grond om mijn gevallen M&M te pakken). Ik ben verkouden geworden. Lichtjes, maar het voelt niet 100% fit. Ik sliep vanmorgen dan weer te lang door. Ik had nergens zin in. Helemaal nergens in. Geen spierpijn ofzo, maar ik voel me niet lekker, van geen kant. Ik heb wat hoofdpijn, mijn darmen zijn helemaal van slag. Het is nog net ochtend als ik eindelijk opsta en dan ga ik op de bank door met… niks. En zelfs dat lukt me niet zo goed. I know: hormonen of zoiets, maar ik mag toch hopen dat het volgende week beter is! Ik moet fietsen. Ook geen greintje zin in natuurlijk, maar het is lekker weer en nodigt uit tot buiten fietsen. Er staat 90 minuten op het schema, dus 72 minuten is genoeg. Ik stap node weer op de racefiets. Weer een rondje OVP. Ik zou blij moeten zijn dat het nog kan in oktober, maar ik heb de kracht niet om blij te zijn.
Ook niet veel kracht om te fietsen, laat staan tempo te maken. Er is ook geen wind. Wel veel mensen. Ik moet dan even rustig aan doen en er voorbij. Is voor mij prima! Op de dijk zie ik wel aardige dingen, maar echt genieten lukt me niet. Ik kan ook niet liggen, want de kleren zitten niet lekker. Ik heb een jasje aan en het shirt eronder kruipt omhoog. Ik hoef ook nergens snel voor te zijn, maar het zou fijn zijn als me iets eens een keer makkelijk af zou gaan. Op de Knardijk zie ik een stelletje voor me rijden: zij te jong, hij wat stevig maar ik krijg ze niet ingehaald. Ik krijg ook geen bejaarden ingehaald met hun motortjes. Iedereen schijnt tegenwoordig 30+ te rijden. Ik red dat niet en vandaag al helemaal niet. Ik tel simpelweg de tijd en het rondje af. Meer eer is er niet te behalen.
33,5 km met 26,4 gemiddeld. Te sneu voor woorden allemaal en ik ben er nog moe van ook! Vincent is eerder thuis om te vertellen van de badeendjesrace. Ik snaai alleen maar. Snel vergeten deze niets-toevoegende training!
5 oktober – wandelingetje
Even wandelen nu de zon nog schijnt. Ik heb de hele dag (hard) gewerkt. Nooddienst tot 18:00 gedraaid. Tig tickets. Geluisterd naar de collega. Paar telefoontjes. Kortom: de dag duurde eindeloos en iedereen kon lekker buiten fietsen of rennen blijkbaar.
Ik ben met Rob samen naar de winkel gelopen met een ommetje. Ik ontdekte dat de Januaristraat 500m lang is van hoek tot hoek. Ik kan dat zo niet inschatten! Ik ben moe van de dag en kom niet meer tot krachttraining. Mag ik soms ook toegeven dat het niet meer allemaal kan en dat ik niet ook consultant erbij kan zijn, niet voor alle ouderen kan zorgen en ook nog kan blijven sporten?
6 oktober – fietsen, zwemmen en de pedicure en de Cranio-therapie
Door de mist wandelen naar de pedicure: is aan mij besteedt! De pedicure snapte er weinig van, 14 uur bewegen. Ze kan zelf de trap nauwelijks meer op. Zelfde leeftijd. En toch voel ik me niet speciaal, zelfs niet sportief! Cranio. Nieuwe dingen. Andere aanpak. Ademen en loslaten. Ik kan niet goed loslaten. Ik voelde de kleuren heel erg. Ging er in mee. Sensatie-oneel. Voelen en zien. Ik ging vooral omdat ik zo bang ben dat de cyclus mijn dag verpest. Maar na de sessie was en ben ik zo blij vrouw te zijn! Tot de groep te horen die beanrion zijn. De heerseressen van weleer. An bean liath. Die zelf kan roeien. Met het water mee. Diep geworteld. Bheanrion. Bhean liath. Banrion. Bheannachd. Rood en warm. Zon en strand. Rust. Past mij niet. Te warm. Ik wil zwemmen of roeien. Groen. Verkoeling. Geeft tegenwicht. Balans. Wit. Licht. Eenvoudig. Helder. Draait mee. Paars. Heilig. Koningin. Ik zie het. Veilige deken. Grijs. Egaal. Rijkdom. Wijsheid. Do na mna. Taimid na scamaill agus an croi Taimid na rialtan agus an saol Taimid liath agus solas Tamid na uisce agus an grian Taimid an ciorcail agus corcra Taimid na mna Ik dacht dat ik naar Eindhoven ging voor mijn ouders, maar ik doe het voor mijn nichtje, voor mijn zus. Voor de vrouwen. En hoewel mo bheannachd Schots is en zegen betekent, is het gaaf dat de zegen vanuit de bhean (vrouw) komt.
Tussen wasjes, pedicure, lunch en alles door ook maar weer even op de fiets gekropen. Nobody cares, niemand die er iets van hoeft te vinden, het gaat allemaal nergens over; gewoon een beetje trappen. Komt niet op Strava, niet uitgelicht op Final Surge en ook niemand die er verder aandacht aan besteed. Dus doe ik dat ook maar niet. Op de racefiets, door de stad, muziekje aan. Jasje aan, maar lekker een korte broek (iets met al die wasjes). Ik doe (zoals gewoonlijk) niet mijn best en het boeit me ook niet. Het tempo is laag, maar ik heb gelezen dat dat voor een langzame duurloop ook mag, dus zal dit ook wel gelden voor fietsen. Toch?
Weer eens een keer langs de Noorderplassen. Er komt een voorzichtig zonnetje. En die verdwijnt ook weer. De mist maakt alles een beetje gelaagd en ik vind dat wel iets hebben.
Bij ons bos staan mensen met een kaart en die help ik op weg! Ik wil 30km fietsen, wat zou moeten gaan in 70 minuten, maar de werkelijkheid is anders en ik ben net iets langer bezig. 25,1 gemiddeld. Maar hĆ©: ik heb het weer gedaan! En voor nu is dat prima. Van de week vond ik het nog stom, al die vrouwenclubs en aandacht voor vrouwen in de sport en de Ć©Ć©n nog geweldiger dan de ander. Het ene geweldige verhaal na het andere en dan ik een beetje die niet echt iets kan en zit met een hoop onzekerheid in een oud lijf. Ik word dikker en slaap slecht en verlies haar en ik moet iets beters verzinnen dan āvan post naar postā voor de marathon, maar naast het werken en zorgen en opvoeden en regelen lukt het niet zo goed. Na de cranio echter heb ik bedacht dat ik er ook mag zijn, dat niet elke vrouw āalle afstandenā doet. Dat niet iedereen een voorbeeld met een zieliger dan zielig verhaal hoeft te zijn. Maar mocht ik sponsoring nodig hebben in de komende jaren, dan kan ik een boek schrijven en wie weetā¦ eens iemand inspireren.
Maar vandaag doe ik rustig aan. Ik neem veel rust. Voor mij is wandelen en fietsen en zwemmen in de avond rust. Alles is gedaan.
Dus nog een zwemtraining van tva training in baan 3. Liefst grotendeels achteraan, maar moest ook een keer voorop. Ik had meer dan genoeg lucht vandaag. Ging ook makkelijk. Had verder weinig tempoverschillen. Maar net als de hele dag: alles is wel best. Aan het einde moest ik plassen en toen ging ik er maar uit. Weer 2050m in 2:00 gemiddeld. Ik vond het wel weer leuk.
7 oktober – de krachttoer die š§ŗ heet op een š£ dag
Wat. Een. Dag. Het is dat ik MegaGoed geslapen heb, anders wad ik er niet doorheen gekomen denk ik. Ik stapte met collega E de lift in en ze zei dat collega J de hele dag bezet was met een training. Ik heb maar naar me toe getrokken de studenten wat te informeren. Maar er waren wel een hoop tickets! En heel mensen op kantoor, maar die konden thuis verder werken in de middag. Ik bleef. En Jo ook. De hele middag telefoon. En chats. En tickets. En dan gaat die klote Y āziekā weg! Ik zou hem helpen tussen 2 en 3, maar om half 3 ging hij āte moeā weg. Het is dat ik me zoān sterke VROUW voel, anders was ik geknapt. Maar nu boog ik naar J en raasde uit en ging weer door. Ik voel me genaaid, woest en vooral wanhopig.
Maar er blijven klanten bellen en mailen. Ik hoef mijn uurtje niet perse terug, maar wat zou het fijn zijn als iemand mij zƔg. Om 5 uur snel naar huis. Ik had geen energie om eten te koken, dus we haalden wat. Dan even ontspannen rummikup spelen en nog een wasje draaien. En dan staat er op het schema nog een half uurtje krachttraining. Wat denk je zelf?
Ik heb alle wasgoed opgeruimd en gestreken en dat is op een dag als vandaag een hele krachttoer! Het is tegenwoordig om 7 uur zowat donker en ik vind het niks. Gelukkig is de dag dan wel lekker snel āomā. Ik hou de moed er maar in, want een marathon lopen kost minder tijd dan werken. En ongeveer evenveel energie.
8 oktober – Hardlopen
25āwu-8×30/60-cd. Na het werk. Langs een prachtige regenboog š en dus: door wat regen.š§ļø
Ommetjes langs de wijk nu het nog kan. Ze gaan alles afsluiten van het 4,2km blokje. Na š§ļø weer zonneschijn āļø. Km 1: hartslag helemaal van slag. Tussen 115 en 162! Dan lekker doorlopen op de snelle schoenen. Strak 5:56. Dat valt me tegen. Te zwaar, te gestresst, te drukke werkdag, te veel gesnaaid. Hartslag komt op orde. Waarom is hardlopen nooit easydepeasy meer?! Km 3 en 4 strak op tempo. Dan 30 seconden versnellen en 1 minuut rust. Ik loop gewoon door, maar span me 30 seconden echt in! Lekker even. Alles onder de 5:00 behalve het oversteken.
Ik loop nog een blokje meer en doe de laatste in 4:34! Ik voel mijn zware benen alweer. Dat is wel jammer. Ik heb het te warm met mijn lange mouwen. 7km in 41 training precies. Ik maak de route af op 7,13. 5:52 gemiddeld. Valt wat tegen.
Het gaat geen snelle soepele marathon worden zondag. Maar die medaille komt er! De vo2max neemt nog verder af. Geen sein van iets in mijn lijf, maar de hrv is weer goed. Garmin noemt deze fase herstel. ā Er doen veel scouting maatjes van vroeger mee in Eindhoven. Maar ik ben de enige op de hele marathon. Dat hoort niet, dat had niemand voorzien!!
9 oktober – Binnen losfietsen
Wat een K Dag. Koortslip, zware diarree, erg moe en compleet futloos. Lekker dan. Geen koorts, geen rare hartslag. Wel de hele dag regen. Ik bedenk met Mieke iets voor de marathon. Zit op de bank. Ik kom nergens toe. So be it. Dag 34! Ik ga binnen fietsen. Binnen. Vanwege die regen buiten. Geen greintje zin, maar het kan ook zonder zin! Ventilator aan, cola erbij. Een korte route in Watopia. Ik app, ik ben met vanalles bezig, maar niet echt met fietsen. Beetje trappen en thatās it. Er staat 3 kwartier en ik zou de 40km badge kunnen halen, maar ik begin al af te tellen na 16 minutenā¦ geen 40km dus!
Ik pak nog wat vlakke route mee, maar zoals al de hele tijd: op enig tempo kun je mij niet betrappen. 45 minuten en meer niet! 20 kilometer. 27,2 gemiddeld.
Ik ga het wel zien zondag. Hopelijk voel ik me beter. Ik heb alle poppetjes goed gezet (Vincent en Mieke en mijn ouders en Rob), nu is het maar vertrouwen hebben. Ik had het met MvdB over de influencers. JB schept weer op over haar geweldige ervaring sinds ze 13 was, Z gaat weer een hele doen en AR is in Frankrijk voor een triatlon. Inspireren zij me? Eerlijk gezegd niet. Wat mij betreft zijn āresultaten uit het verleden, geen garantieā¦ā en is exposure geen maat voor succes. Ik zie veel van de mensen van scouting van vroeger die de halve marathon doen zondag. Ik ben nu al fan van MarR, zij inspireert me! Ik kijk niet zozeer op tegen de groten van Kona, maar een appje van meisje M hoe lastig het was om te gaan rennen, ontlokt me een grote glimlach. MvdB zelf die de k-dag meebeleeft en toch maar even gaat fietsen (en sneller is dan ik); haar heb ik vele malen hoger zitten, omdat ik die overwinning wel voel. Heb ik ervaring genoeg voor zondag? Te weinig exposure om een voorbeeld te zijn in elk geval. Niemand vroeger van scouting die dacht dat juist ik degene zou zijn die de hele marathon ooit ging lopen. Maar mijn 15de (?) vind ik oprecht niet veel beter dan MarRās 2de halve marathon!
10 oktober – Een wandeling in delen voor The Last Dance of the Year
Weer goed geslapen. Wel een beetje op tijd op en onrustig opgestaan. De ochtend doorgekomen. Alles maar bij elkaar gegraaid en met Joyce geappt. Weinig zelfzorg eigenlijk, maar wel veel thee gedronken. Op reis met de trein. Wat een irritatie! Wat een gedoe. Teveel onrust, moeilijk-moeilijk. En dan geen eigen plek hebben in de trein en naar de wc moeten. Ik app met MvdB, wat wel lekker afleidt maar ook de telefoon leeg vreet. Ik ben nog steeds aan de diarree. Onrustig omdat ik dat half uurtje bewegen niet redt en er tussen moet passen. Het is (nog) niet zo dat ik vreselijk zenuwachtig ben voor de marathon, maar zo in de avond ontbreekt de zin ook weer. Ik eet wel goed en genoeg. Het blijft toch altijd moeilijk om je helemaal thuis te voelen op een ander. Kona volgen gaat lastig.
11 oktober – De Marathon van Eindhoven
Met heen en terug fietsen op de stadsfiets van mijn zus.
Over weinig zin meer na 3 kilometer, zoveel mogelijk gels afstempelen, meelopen, mijn beste meefietser en papa en mama langs de kant.
Het is nu een weekje later ongeveer en iedereen vraagt hoe het ging. Ik heb de blog al af, maar ik heb nog niets verder gedeeld op Instagram. Ik realiseer me inmiddels dat deze marathon compleet niet te vergelijken is met de marathon van Eindhoven die ik 11 jaar geleden deed. Toen was de route niet het enige wat anders was. In 2015 liep Manuel het laatste stuk met me mee. Ik heb geen stap gewandeld toen. Deze keer heb ik wel degelijk gewandeld!
Toen fietste mama mee. Nu fietste Vincent mee.
Mama is opgestaan uit haar rolstoel waar papa haar in naar mij toe gereden had om me een knuffel te geven.
Voeding is inmiddels totaal anders. Dat telde toen niet, maar was nu een deel van de sleutel.
11 Jaar geleden liep ik met ZL van JustKeepRunning en nu mocht ik met JZ mee lopen om haar te steunen. Ik was de ervaren loper.
In 2015 draaide het om de finishlijn, nu draaide het om de emotionele momenten bij de start met mijn zus die me bracht.
Ik heb 11 jaar geleden in Eindhoven een PB gehaald op de solo marathon, een Personal Best: 4 uur en 5 minuten. 5 minuten te veel voor een sub 4 uur. Dit jaar heb ik ook een PB gehaald: een Personal BADEST maar er staat nog steeds 4 uur aan het begin! Nu had ik maar 5 minuten over voor er een 5 zou staan.
Helaas werd er heel veel overschaduwd door de paniekaanval in de drukte na de finishstraat. Die angst heeft minstens even lang aangehouden als de spierpijn!
12 oktober – Met Rob naar de Almeerplant wandelen
redelijk geslapen, al vind Garmin dat niet. 1 keer plassen en 1 keer wakker. Spierpijn bij het opstaan! De bovenbenen voel ik flink! En hoofdpijn. Om half 9/9 uur maar opstaan, want ik heb best trek. Thee en paracetamol tegen de hoofdpijn. De was doen, maar trap af gaat maar zo-zo. Ik maak de blog af en dat geeft wat rust als ik het van me af kan schrijven. Dan gaan Rob en ik wandelen naar de Almeerplant voor kattenbakzakjes. Het is heerlijk weer!
Er is een kerstshow en we doen alsof de oliebollenkraam dicht is (niet echt). Het lopen gaat prima en haalt de spierpijn er uit, maar stiekem is het ook een beetje vermoeiend en ik krijg er trek van! Ik doe ās middags hetgeen ik vrij voor heb gevraagd: op de bank hangen. Ik ben niet echt hieperdepiep over die hele marathon, maar best veel mensen vinden het goed en inspirerend van mij. Groot vraagteken ā voor me. De diarree is er nog steeds. Ik ben een klein beetje verbrand. Ik drink best lekker veel en alles is alweer opgeruimd. Over en uit.
13 oktober – Uitfietsen en uitwandelen en zwemmen
Een beetje uitfietsen in de regen op de gravelbike.
Het is een off-day. De spierpijn trekt razendsnel weg, maar ik heb nergens zin in en ik zie overal erg tegenop. Vooral morgen en wat er straks komt. De hele tijd dus. Opstaan: zie ik tegenop. Fietsen: zie ik tegenop. Maar ik ga wel! Al heb ik geen idee waarheen. Ik dacht aan de Praambult, maar ik fiets de andere kant op. Het is nat en het regent ook een heel klein beetje. Ik vind dat niet zo erg. Dat er geen tempo in zit, went zelfs al een beetje. Het boeit me ook echt totaal niet, want er is werkelijk niemand aan wie er iets gelegen is. De benen protesteren maar kort, daarna zijn ze eigenlijk wel blij met fietsen. Het is heerlijk stil overal, maar niet in de stad natuurlijk, dat is altijd wat onrustig. Langs de Lepelaarsplas en op de dijk is het doodstil. Ik hou daar wel van.
Ik rij niet zo ver, dan kan ik stoppen als het moet, maar ik ga ook nog een stukje door het Kotterbos. Nat ben ik toch al een beetje. Ik fiets nog niet eens 25km bij elkaar, het blijft steken op 24,3 met een gemiddelde van 21,5. Ik vind het allemaal wel best en mijn benen ook. Mijn hoofd is er blijer van geworden! Dat doet de buitenlucht dan met me. Eenmaal thuis kleed ik me om en ga aan het wandelen. Iets waar niet tegen op zie!
Na het fietsen heb ik me toch zin in een abrikozenbroodje! Ik doe droge kleren aan en ga aan de wandel. Met mijn telefoon aan. Het is intussen droog en niet koud, dus het is best druk, maar niet in het bos. En als het toch druk is, dan zie ik het niet, want ik staar naar mijn telefoon. Lekker appen en stomme spelletjes doen. Heerlijk asociaal. Ik wandel naar de AH en haal een broodje en chocolade en koekjes. Dan heb ik de stappen ook verzameld. En spierpijn? Die is helemaal weg. Toch grappig, dat ik blijkbaar kan herstellen. Blijkt het een soort kipbroodje te zijn, wat echt een enorme sof is als je abrikozen wil! Dus ik lunch ook met appelkoekjes en chocolade. En ik blijf zitten en doe vooral niks. Rummikuppen op de telefoon. Opzien tegen op moeten staan en dingen moeten doen. Opzien tegen het werken morgen. Opzien tegen het zwemmen vanavond. Opzien tegen onder de douche gaan staan. Al dat opzien neemt zeeen van tijd in beslag waarin ik lekker niks doe. Ik mocht me van mijn vriendinnen wel eens een keer wentelen in een off-day. Dat heb ik dan wel netjes gedaan! Niet dat ik mega-down ben of me slecht voel (wat wel mag met mijn magere marathontijd), maar het is totale desinteresse in alles. Het is toch een soort marathongat, maar vooral ook dat het sportjaar nu voorbij is. En de volgende: daar zie ik al helemaal tegenop! Maar eerst… het volgende uurtje, de avond, morgen. Ik heb vandaag geen last meer van diarree en ik kan ook weer gewoon de trap op en af. Mijn linkerbeen is er wat slechter aan toe dan rechts, maar verder is het fysieke ongemak wel weer voorbij. Mijn koortslip is echter groter geworden, maar daar heb ik geen last van.
het zwembad in Almere Stad is dicht. Er is dus geen zwemtraining. Ik ga liever niet na een werkdag zwemmen in Poort, dus gingen Vincent en ik naar de Koploper in Lelystad. Bijzonder maar waar, zwemmen vind ik dan echt heerlijk. Wat een fijn herstel! Net als de hele dag is er geen tempo. Ik zwem alleen maar heen en weer. In de āgemiddeldeā baan. Mijn brilletje beslaat en de wereld wordt heel klein. Ik wilde een kilometer zwemmen maar al na 300m was ik de tel kwijt en ik zag dus niks en er waren ook anderen in de baan (die misschien wel gemiddeld zwommen?), dus het was allemaal wat lastig. Toen ik keek zat ik wonderlijk genoeg op 1075m. Dus of dat er 1100 hadden moeten zijn of 1050 weet ik niet. š¤·š¼āāļø is ook niet zo boeiend. Ik was 22 minuten bezig. Ik ging nog maar een keer, en dan 1 op 3 ademen. Dat geeft zoveel rust! Echt wel lekker. Maar er was een moment dat de zin wat op begon te raken. Van MvdB moet ik rustiger aan doen, maar dat doe ik morgen op kantoor wel weer hoor. Ik bedacht me dat 3 kleurtjes trainingen op een dag ook wel mooi zijn. Groen voor 70 minuten fietsen, blauw voor extra wandelen op eigen initiatief en dan past geel voor net-niet-lang-genoeg zwemmen ook prima. Ik zwom de 2000m vol. Aan de andere kant van het bad er uit dus. š in 44 minuten. Het gemiddelde van 2:07 is niet denderend. Voor mij is het superknap dat ik de 48 minuten voor de groene training heb laten varen. Dat vind ik heel erg moeilijk. Maar net als de hele dag al vind ik het wel prima zo. Kon ik even rustig douchen š§¼.
14 oktober – Wandelen
Een wandeling rondom het kantoor.
Het was allemaal geneuzel vandaag. Rob ziek in bed, ik geen zin in kantoor. Veel tickets, maar ik kon ze wel wegwerken. Redelijk gezellig, maar eigenlijk geen tijd voor pauze. Toch maar even buiten geweest gelukkig. Ik voel mijn linkerbeen, maar… de stoelgang is eindelijk weer in orde! Ik loop nog even na het werk tot de trein er is. Dit is het half uurtje bewegen van de dag, 35 minuten maar liefst en 3 hele neppe kilometers. Ik vind het een uitstekende rustdag.
15 oktober – Weer hardlopen?
Weer hardlopen na de marathon. Of het te snel is? Vast! Of het nodig is? Zeker! Voor het hoofd! Niet voor beentjes. 4min – 8min – 4min – 8min – 4min ontspannen duurtempo R=1min wandel/dribbel tussendoor was de opdracht. Het is nog steeds 19 graden, Rob is nog steeds ziek, het werk loopt gewoon door. Het huishouden ook. Sociale zaken ook. Ik heb weinig zin om vooruit te kijken, want er is niet echt iets om naar uit te kijken. Dat is raar, vervelend en bevrijdend tegelijk. Maar als zowat alle tickets weg zijn, ga ik even een frisse neus halen. Eerst 4 minuten joggen. 6:32. Vind ik helemaal prima. Ik ben geen super-woman. Ik geniet, nee mijn hoofd jubelt; maar mijn benen niet zo. Een beetje door de wijken slingeren. Ik jog echt heel rustig, maar wandelen hoef ik niet.
Dan 8 minuten lekker lopen. Ik droom wat weg in mijn hoofd terwijl mijn benen zwaarder worden. Ik ga ietsje sneller, maar daar gaat het niet om. Mijn hoofd gaat lekker, mijn benen laten iets weten over diepliggende schade. Weer ietsje sneller, maar nog steeds ondergeschikt. De grote geesten van deze sport zullen deze 5km maar sneu vinden, maar de meeste mensen zijn geen ijzeren lieden en die zullen mij zelfs nu niet bijhouden. Nog een keer 8 minuten, ze duren mijn benen te lang en mijn hoofd ziet de mooie lucht en een grappige route.
Ik stop niet met rennen en ga hooguit wat dribbelen. Nog 4 minuten om de 5km vol te maken. Ik zet iets aan. Wil het hoofd, en de benen willen het absoluut niet. Tempo van 6:20 en ik ben er nog trots op ook! Ik maak 5km vol in de laatste dribbel. Gemiddeld 6:35 gelopen. De benen zijn boos. Het hoofd blij. Ik ga gelijk maar langs de AH. En vraag Vincent voor de tas. Thuis meteen maar weer naar de WC. Het ging net weer goed. Rob is nog ziek. Het is onze trouwdag. We eten wel samen. Is het raar of knap of gek om 4 dagen na de marathon weer te gaan hardlopen? Het is wie je het vraagt.
16 oktober – Fietsen
Ik voel me nu niet helemaal lekker. Over het geheel niet. Vermoeid. Nergens zin in. Niet blij. Geen motivatie voor iets. Kom nergens toe. Somber. Hoofdpijn. Geen verhoging gelukkig. Malaise. Slecht geslapen denk ik. Gedroomd over heksen. Onrustig. Ik heb geen zin in fietsen, maar misschien helpt frisse lucht? Ik ga dan maar niet fietsen als in de zin van training, maar ik geef mezelf de opdracht om koekjes te gaan eten op een bankje op de Knardijk. Dat is net iets anders. Dat geeft een break en een soort van doel. Verder hoef ik dan niks. De training is raar, die telt 13 uur af? Het is droog, niet eens echt koud en ik heb een muziekje mee. Ik rij langs de plassen en dan ga ik de dijk op. De hele dijk was het fietspad voor mij alleen!
Tempo ruk, maar ik geniet erg van het zonnetje wat in de verte door de wolken piept en letterlijk straalt. En de windmolens op een rij. De herfst kleuren van de plassen. Hoeveel water er weer is. Op de Knardijk zoek ik even naar het beste bankje en dan komt het zonnetje er door. Het is allemaal erg mooi en hoe belangrijk is snelheid dan? Voor de rest wel waarschijnlijk, maar hier is niemand. Ik app met Rob over het energiecontract en ik eet een boel stroopwafeltjes en ik drink wat Maurten. Ik maak fotoās van het mooie licht.
En dan moet ik ook naar huis fietsen. Part of the deal helaas. Ik ga gewoon over het fietspad en haal zelfs iemand in! Ik zie 1 racefietser. Er verschijnt nu een grote elektrakast in het oostvaardersveld. Jammer weer. De zon is echt mooi en ik fiets het uurtje vol als ik bij de praambult ben. Ik moet anderhalf uur en heb dus prima de tijd om naar huis te gaan. Gewoon uittrappen, wegdromen, muziek luisteren en die beentjes bewegen. Ik heb geen last meer van spierpijn; ik denk dat het hoofd dat in somberheid keihard overrulled! Ik fiets 1 uur en 28 minuten. 34,3 kilometer. 23,4 gemiddeld. Ik voel me ietsje beter, maar heb nog steeds weinig zin in wat-dan-ook. Schilder dan maar kikkers als het buiten regent.
Ik denk dat het er nu pas uitkomt in mijn hoofd dat ik een prachtige marathon gelopen heb. Ik ben zo in paniek geraakt aan het einde, dat ik alles geblokt had wat daarvoor gebeurd is aan mooie dingen: het meefietsen van Vincent, dat papa en mama er waren, met JZ mee lopen. De paniekaanval (ik denk nu dat het dat inderdaad is geweest) is langer blijven hangen dan de spierpijn, want die is nu echt helemaal weg!