Maandag 15-1 rustdag, werkfeestdagje, blue monday. (week 2 volgt nog wel ooit)

Dinsdag 16-1 Rendag. Anke houdt zich aan het schema deze week. PlusPlus. De energie is terug, de motivatie weer hervonden, de kracht stroomt weer. Regen doet me niks: ik ga gewoon. Muziekje op. Drie kwartiertjes, laatste stukkie versnellen en daar ging ze de oude postwijk door. En met de wind mee en de hagel in de terug. En daarna wind tegen terug. Versnellen lukte, drie kwartier ook. woensdag 17-1. Zwemmen. Voor vandaag koos ik het breed-insteken uit. Ik leg mijn handen te recht voor me en kan dan minder kracht zetten. Ik zwem op I’s voeten. Dat kan omdat zij haar benen niet gebruikt. Zo dicht op haar, moet ik wel breed mijn armen neerleggen! Het helpt, het doet pijn op de goede plaatsen, namelijk in mijn bovenarm en het went ook. Slag gemaakt. Ik ga niet douchen, want ik ga straks na het rennen wel. Na het eten ga ik Manuel weer eens pesten, ophouden, bijpraten en aanhoren. Het valt niet mee om rustig te gaan. Ik voel me zo goed! Maar het gaat al kwebbelend ook wel prima. De hartslag ligt nog wat hoog. Douchen komt er niet van, want de douche houdt het water koud.

Donderdag 18-1 Het stormt en ik moet twee handen aan het stuur houden. Net als ik spierpijn in mijn armen heb, zul je zien!! Onrustige dag en niet alleen vanwege de wind. De douche deed het weer vanmorgen, maar de overkapping is niet langer dicht na een flinke windvlaag. Er is genoeg werk te doen op deze donderdag. Als ik op de baan sta, is de wind gaan liggen, maar het is te glad. We moeten om de baan heen lopen. Het gaat me niet lekker: ik voel me zwaar, log en traag. Het gras bevalt me niet, mijn buik vind dat het eten te laat was, mijn voeten worden nat en ik ben moe. Onderweg maak ik een stop van een rondje op het toilet. Ik hobbel maar wat mee en vind de nieuwe trainer als trainer goed. Ik ben erg blij als het uur om is. Vrijdag 19-1 Ik ga in het biebcafé thee drinken met E. En ‘s middags moet ik op een pakje wachten: een nieuwe douche.

Wanneer dan fietsen?! Nou, ik ga op mijn stadsfiets naar het centrum voor de thee! met een ommetje langs het kasteel. En nog een extra rondje om het Weerwater. Haal ik dat in een half uurtje?! Nou, ik ben trots op mij: dat lukt me in 20 minuten! De 25 kilometer zitten er mooi op! Thee, kletsen en weten dat de ‘taak’ er al op zit is behoorlijk relaxed! Terugfietsen gaat fietsend wel goed, maar het Garminhorloge vertoond kuren en telt de rit niet mee. Dan is het pakket te vroeg. Middag niks. Wat?! Op naar Manuel met de ATB. Het is goed weer, ook al hebben we een stuk vet dikke wind tegen. 20 Kilometer extra. Het tempo is er nog wel niet, maar ik fiets wel en het hoeft niet op de Tacx. Weer 20 kilometer erbij. Thuis wissel ik nog een keer van fiets om Vincent op school op te halen. En zo trap ik toch dik 50 kilometertjes bij elkaar. Zaterdag 20-1: herstel de schade-dag. Maar eerst lopen met KH. We tetteren de hele tijd als we langs het Weerwater lopen. 14 minuten rustig kletstempo, 30 seconden hard die ik weer als 30 minuten heb ingesteld en dan 30 seconden (en geen 30 minuten) dribbelen. Het gaat volkomen moeiteloos en supersnel voorbij. Er gaat maar 1 ding verkeerd: ik let niet op en loop 7,98 kilometer. Kan eigenlijk niet. Gelukkig lopen we ook nog verder terug naar de fiets/auto. De douche is klaar, de overkapping volgt. En daarna zwemmen. Zonder trainers, want die worden… getraind. Ik zwem achterop en doe net als de rest. Maar dan breed-uitstekend. In mijn nieuwe badpak. Wat heerlijk zit. Fantastisch zwemt. Tikken we nog een uurtje af. Bingo.
zondag 21 – 1. En hield ik me tot nog toe aan het schema (met hier en daar een extraatje): vandaag niet. De crosscup in het Museumbos is vandaag en geen fietsen/zwemmen zoals op het schema staat. Zwemmen lukte toch niet. De crosscup: Ik had geen zin. Ik heb bedacht dat ik die modder en elke keer dezelfde rondjes niet zo tof vind.

Voor het klassement doe je er drie van de vier en ik heb er al twee gedaan. De enige reden om deze te doen is dat ik de volgende niet hoeft te doen. Geen beste motivatie, maar het is niet anders. Het is lekker weer: zonnetje, niet heel koud, geen regen, geen sneeuw zoals vorig jaar. Het is vol oude en nieuwe bekenden. Ik ben niet zo afwezig als vorige keer, maar de zin zal onderweg moeten komen. De eerste kilometer is glibberen, glijden, dwars door de plas: die is tof en ik ga langzaam. Ik word veel ingehaald en krijg mezelf maar moeilijk op orde. Het ademt zwaar, loopt als een baksteen en de tijden zijn sneu. Maar dan is de modder om en wordt het bospaden. Dat gaat me beter af. RC haalt me in met haar gemopper. Ik laat ze allemaal maar.


Ik ga dit drie rondes doen en daar houdt het mee op. Ik ben niet de allerlaatste, zal geen eerste worden en ik doe maar wat. Voet voor voet. De tweede keer modder is al minder erg, want hierna hoeft het nog maar 1 keer. Ik spring lachend de plas door. Voor natte voeten ben ik niet bang, maar het geglij zint me gewoon niet zo. In het bos zie ik SG voor me lopen en ik steven er op af. Ik zet de diesel aan en ploeg me er doorheen. Ik haal haar in en ze roept me na dat ik haar dat vorig jaar ook flikte met mijn piepende horloge. Daar moet ik om lachen en dan kan er nog een klein tandje bij. De energie (of wat daarvan over is) vloeit wel een beetje weg. SG gaat naar binnen en W achter mij ook. Ik mag nog een rondje: ik moet nog een keer door de modder, mag nog een keer door de plas dansen. Het bos is van mij. Van mij alleen. Ver voor rent RC, te ver. Achter me 2 heren. Ver achter me. Die lieve toeschouwster op het bankje in de zon roept toe hoe dapper ze ons vindt. Ik heb het niet koud. En dan geniet ik er stiekem toch van. Van de rust. Het mooie zicht op het bos. Ik zie KH ver achter me. Ik voel het zand onder mijn voeten. De zon op mijn gezicht. Er dringt tot me door hoe fijn het is dat ik dit maar lekker effe doe. Nou zo dus. En dan kan het tempo me gestolen worden. Lekker jammer dan. Straks onder de nieuwe regendouche. Ik ga dit afmaken en volgend jaar doe ik niet meer mee.

Ik ga de finish net binnen een uur over en de heren halen mij net bij. Prima hoor. Ik hoest me de adem erbij. Het was leuk geweest, maar vooral fijn dat het voorbij was! Mijn schoenen zijn erg vuil. Ik kan gelukkig nog net onder de douche voor die afgebroken wordt vanwege een lekje. Ik ben er deze keer wel moe van.
En zo heb ik me een beetje aan het schema gehouden. Ik voel me echt back-on-track. Van de 7 uur 20 heb ik 9 uur gemaakt. Zomaar effekes. Het kan dus.

Op maandag staat mijn rustdag. Ik vind het niet eens echt erg. Op dinsdag voel ik me nog steeds niet helemaal 100%. Zal ik toch gaan? Zal ik overslaan? Ga ik lopen omdat dat in het schema staat? Of gaat deze ene training het verschil niet maken? Ik wacht tot ik me echt beter voel. Dan ga ik! Morgen alsjeblieft….
Op woensdag 10 januari gaat het beter. Ik wil weer sporten. Ik heb er zin in. Samen met Vincent ga ik proberen of we een run-bik-run kunnen doen. Zaterdag doen we de volle afstand, nu kleine stukjes. Een kilometertje rennen. Dat gaat nog best eigenlijk. De mountainbikes staan klaar. Ik doe lang over mijn schoenen wisselen, maar het is een training he. Vincent vind het fietsen erg zwaar. Ik krijg het er ook warm van. We fietsen 5 kilometertjes. Over de bospaden in de wijk. Dan weer wisselen en nog een keer dezelfde kilometer lopen. Mij gaat dat gemakkelijk af. We denken aan en verheugen ons op de chocolade. Deze kilometer gaat sneller, maar voor Vincent is het best afzien. We kunnen het!
Daarna gaan we zwemmen. Ik doe in baan 2 een groot deel voorop en een deel met achtje. Ik vind het allemaal behoorlijk leuk en ik voel mijn spieren, dus ik doe ook nog iets goed! Mijn horloge ligt thuis, dus ik tel hoeveel ik zwem. Ik zwem wel 500 m in! Het papiertje is voor de snelle banen: wij doen iets minder in baan 2. Al met al zwem ik met gemak de 2km weer vol.
Donderdag 11 januari. Bedrijfsuitje. We gaan naar Snowworld. Ik ben niet van het skiën en de kou en ik zie op tegen vallen, blesseren, pijn, ongemak. Ik treuzel met het skipak. Eenmaal op de latten, vind ik het al best aardig. Met mijn conditie kan ik best de sneeuw omhoog ploeteren. Recht naar beneden gaat ook. De ski-mat omhoog is nog het lastigst. Ik vind het leuk! Het remmen lukt aardig en ik wil gewoon zo vaak mogelijk. Niks koud. Niks vallen. Een klein uurtje een beetje op een andere manier voortbewegen. Je krijgt hier sterkere enkels van, dus zwemmen zou beter moeten gaan. Het viel me heel erg mee, maar de volgende sneeuwvakantie boeken we nog lange niet!
Vrijdag 12 januari. Ik lijk er echt doorheen. Aardig opgeknapt. Ik wil gewoon weer bewegen. Samen met Joyce ga ik lekker lopen naar het sluisje en door de modder. We kletsen en doen een rondje ‘zoons’. Ik praat ook weer mee en verveel Joyce. We stoppen een kort moment en dan zie ik KH in de verte lopen. Ik herken haar loopstijl. Ze reageert pas laat op ons geroep en dan lopen we een stuk met zijn drietjes. KH kletst minstens net zoveel als wij doen. We lopen de tien kilometer vol. Ik voel me verwarmd. ‘s Middags ben ik er wel moe van en ik sla het fietsen voor vandaag over. Even zuinig zijn op de hervonden energie.
Zaterdag 13 januari: Vincent en ik gaan meedoen aan de korte cross run-bik-run bij het Henschotermeer. Rob ging mee om foto’s te maken. We namen alledrie de mountainbikes mee. We haalden de startnummers en er blijken maar 8 mensen aan de korte cross mee te doen! Daarom starten we tegelijk met de langere cross. Wij gaan 2,5 kilometer hardlopen, gevolgd door 11 kilometer mountainbiken en sluiten af met 1,5 kilometer hardlopen. Vincent en ik blijven bij elkaar. De fietsen neerzetten is nog best lastig! Het is allemaal heel kleinschalig en het is meteen duidelijk dat Vincent de jongste deelnemer is en daar dan ook onmiddellijk mee opvalt. Na de briefing gaan we al van start. We worden door bijna iedereen ingehaald bij het hardlopen. Vincent blijft nog even achterom kijken, maar de hoofdzaak is het doorploegen in het zand. Best moeizaam… Het stukje gras is een verademing. We doen de eerste kilometer wat snel. De tweede kilometer stort ik een beetje in en laat ik Vincent voor me door het mulle zand ploegen. We lopen weer terug naar de brug en gaan het heuveltje over. We blijven in contact en bij elkaar. Ik vind dit het lastigste deel en schakel dan over op een laissez-fair houding en ga aan het genieten. We nemen nog een extra lusje en dan zijn de heuveltjes op best zwaar! We hebben het al niet meer koud en de zonnebril gaat af, want die beslaat. Ik had gehoopt dat we de 2,5 kilometer in een kwartiertje konden lopen, maar het heeft langer geduurd. Dat is het enigste momentje dat ik ook maar iets om de tijd gaf. We zijn al in de wisselzone. Het jasje is snel uit, ik pruts de fietsschoenen aan en de fietsbroek en Vincent doet dat ook. De man noemt onze namen en iedereen roept “kom op Vincent”. Met een paar winegums gaan we de wisselzone (zand) uit en stappen op. Het eerste heuveltje is al erg, haha! Dan het zand. Mul zand. Nog vrijwel zonder sporen. Ik maak meteen duidelijk dat afstappen en rennend verder er bij hoort! Iedereen moedigt Vincent aan omdat hij zo dapper en klein is, dat is erg leuk! Weg gaan het bos in en de heuveltjes moeten we nog wel ‘s afstappen. Ik herken wel wat dingen van vorig jaar. Bij het fietsen ga ik voorop. Ik kijk vaak om waar Vincent blijft en hou hem in het vizier. We worden ingehaald en houden zoveel mogelijk rechts. Bij de parkeerplaats wil ik Vincent zeggen dat we nu niet meer hoeven te stoppen of in te houden voor de inhalers, maar dan neem ik de verkeerde afslag. We gaan een stukje over de parkeerplaatsen en keren om. Dan gaan we nog een stukje verkeerd achter een andere ‘verdwaalden’ aan. Daarna komen we weer in het bos: dat is een lekker stukje! Vincent durft over de boomstam te fietsen, ik stap af want ik word ingehaald. Dan langs de somber uitziende camping en terug het bos in. We komen weer bij het Henschotermeer en ik betrap Vincent op een brede grijns. We zijn allebei erg aan het genieten. Rob zit op een heuveltje om iedereen te fotograferen. We zijn bijna het eerste rondje door. De lange cross doet vier ronden, wij hoeven er maar twee. Nu komen we het eerste heuveltje bijna op! Ik rij het water in en haal er een nat voetje, maar daar geef ik niks om. Het zand bestaat nu grotendeels uit een spoortje en aan het einde in het mulle zand moeten meer mensen afstappen. Hebben ze tijd om Vincent aan te sporen en ik wacht tot hij er ook is. Heuveltjes over en ons in laten halen. Dan gaan we het bos weer in en ik stuif even voor Vincent uit op mijn tempo. Omdat het kan op dit stukje en omdat ik dan een foto van hem kan maken! We nemen nu de goede route langs de parkeerplaatsen. Ik ga nog een keer een stukje vooruit. Vincents energie neemt af. Bij de boomstam wil ik er ook overheen, maar ik donder hard tegen de grond aan. Gelukkig is er niemand die het ziet! Ik wacht op Vincent, maar die valt ook. Hij gaat snel aan de kant, maar kan -net als ik- verder. Even vindt Vincent het niet meer leuk. Van de weeromstuit glijd hij nog een keer om en dan word ik boos omdat hij midden op het pad stopt en hij snauwt omdat ik boos ben. Hij wil harder, maar van mij hoeft dat niet. We hebben het heel snel uitgepraat en dan gaan we verder. Vincent voorop. Het is alweer leuk als de fotografe hem prijst en een verlaten toeschouwer applaudisseert. We komen langs Rob en pas daarna kan ik Vincent inhalen. Veel mensen die ons voorbij fietsen, roepen dat Vincent zo dapper is en vol moet houden. 1 Mevrouw vind het superleuk dat wij dit samen doen. Asfalt, heuveltjes nog een keer over en dan komt dadelijk de grootste opgave: nog een stukje hardlopen. Eerst zitten mijn fietsschoenen vast en krijg ik moeilijk gewisseld. Het duurt wat lang, maar who-cares.. “Mama, helm af” herinnert Vincent mij. “Pak een paar slokken sportdrank”, spoor ik hem aan. We lopen over de matten en dan het strand weer op voor het laatste kleine rondje. De aankomend winnaar van de lange cross is ook net aan de laatste loopronde begonnen. Vincent heeft het zwaar, maar geeft niet op. We blijven vlak bij elkaar. Ik voel me nu kiplekker en ben blij dat we dit samen kunnen doen en dat het mij lukt. We gaan de brug over en ik help Vincent het heuveltje op. We gaan de finish halen nu! Nog een brug over en we zijn allebei supertrots en blij. We gaan hand-in-hand de finish over. Als laatste van de korte cross, maar daar geven we niks om. We krijgen een mooie houten medaille. Wat ben ik supertrots en blij. Vincent huppelt er bijna van; als dat nog gelukt was tenminste… Ik ben maar een beetje moe. Ik heb last van mijn knie van het vallen. Bij het lopen voelde ik het gelukkig niet. Vincents pijn is al bijna weer weg. We zetten de spullen in de auto en gaan naar de brasserie voor de prijsuitreiking. Niet dat het mij boeit, maar voor Vincent moet het toch wel gaaf zijn! Hij is tweede bij de junioren. De winnaar is een kop groter en 13 jaar. En ik… ben tweede dame geworden. HAHAHA. De andere dame is pas 20. We mogen iets uitzoeken van de tafel en ik scoor een jackje en Vincent na lang twijfelen ene shirt. Dat is mooi meegenomen, maar de ervaring: dat is de hoofdprijs!
En dan … ben je een echte held als je ook nog gaat zwemmen! Vincent traint een uur mee, terwijl ik tevergeefs op een badpak jaag. Mijn energienivo is wat verminderd, maar ik ga toch zwemmen in baan 1. We zijn met zijn drietjes en ik zwem voorop. Baan na baan na baan. Ik heb er weinig moeite mee, maar voel dat ik op sportdrank zwem. Ik let goed op mijn doorhaal. Ook de 400m zwem ik lekker door. Ik doe alle oefeningen en het gaat weer goed.
Zondag 14 januari. Ik heb nergens last van, alleen een hele grote (pijnlijke) blauwe plek op mijn knie. Ik voel me echt weer de oude: energiek en overal zin in. We hebben een set weekendklusjes liggen. Als de fietsen schoon zijn, pak ik de racefiets er weer bij. De zon schijnt, het is droog: ik kan naar buiten! Ik kleed me warm aan, maar vergeet de dubbele sokken. Op de fiets geniet ik al snel: ik ga heel veel uitklikken vandaag om te oefenen. Dit is zoveel fijner dan de Tacx! Ik klik en merk dat het een korte, heftige beweging is. Door mijn oranje zonnebril lijkt alles nog zonniger. Het gaat lekker, ook al mag ik niet langs de Oostvaardersplassen (ivm winterafsluiting). Ik ga de dijk op richting de Noorderplassen. Ik ga eerst over het smalle pad. Het valt me op dat ik minder angstig ben. Ik ben ook niet gefocust op het tempo of de tijd. Ik kijk om me heen, naar het water, de zon, het beetje groen wat er nog is. Ik wacht heel geduldig tot het pad breder is en ik kan halen. Dan heb ik energie om flink door te trekken. Dadelijk op de dijk ga ik de krachtblokjes doen, maar ik weet niet meer hoelang ze moesten zijn volgens het schema. Ik lijk toch wind tegen te hebben op de dijk. Koud! Ik ga voor twee minuten naar de hoogste versnelling en trap dan door. Al na een minuut merk ik waar dit goed voor is! Verzurende beentjes… Ik rust een minuut en ga voor 3 minuten. Ik herhaal de 3 minuten 3 keer. Met het uitkijken bij het oversteken. Mijn voeten missen het paar extra sokken. Ik ga de dijk af en langs de kassen doe ik nog en 2 minuten blokje. Dan heb ik een uur gefietst en ga ik de 25 kilometer halen en ik trap rustig naar huis. Met een keer of tien uitklikken inclusief.

En hoe ik gestart ben: Ik heb me ingeschreven voor de halve triatlon in Almere op 8 september! Let’s do it again.
Beetje beter leren zwemmen (working on that), beter leren fietsen (voor in de bochten) en andere sportvoeding gaan gebruiken.
Op 1 januari begon ik weer met hardlopen na 4 dagen geen beweging (tenzij bed-bank telt). Een keer lekker overdag. Om de champagne en oliebollen te compenseren. Het ging maar traag. Ik mocht versnellen in de tweede helft, maar ik was blij dat ik het tempo vast kon houden. laten we het positief bekijken: het blijft toch mooi zo langs de plassen (getuige de vele nieuwjaarswandelaars) en het kan dit jaar alleen maar beter worden! (he, dat schreef ik vorig jaar ook 🙂
Dinsdagavond 2 januari ging ik weer zwemmen. Ik ben snipverkouden. Ik moet afwachten of dit lukt, maar het gaat wonderwel goed. Ik adem geen 1 op 5, maar ik hou het vol en zwem lekker mee. We hebben voortaan op dinsdag een andere trainer. Maakt niet uit, ik blijf lekker in baan 2. En met mijn achtje kan ik me redden in het zwembad.
Woensdag 3 januari. Ik werk en haal Vincent op en we zijn net op tijd in het zwembad. Weer lig ik in baan 2. Gewoon lekker meezwemmen. En met paddels als dat mag. Gek genoeg twijfel ik toch of ik zaterdag wel 100m kan zwemmen.
Donderdag 4 januari. Ik ga weer naar de training. Is het verstandig? Dat weet ik niet. Heb ik er zin in? Natuurlijk niet. We zijn met 1 groep volwassenen en het inlooptempo is al hoog. Ik trek het wel, maar ik zie het niet zitten. op de baan gaan we 800tjes lopen. Er zitten versnellingen in, maar die sla ik over. Ik loop gewoon. En dribbel. En loop. En dribbel. Kilometer na kilometer in mijn eigen tempo. Soms is doen meer waard dan hoe. Tegen de wind in geniet ik enorm! Dat vind ik erg leuk. Als ik de tien km vol maak, krijgt Vincent zijn eigen trainer. Die is heel blij en gaat er vol voor dit jaar.
Vrijdag 5 januari. Ik hoest de hele nacht door. Het houdt mij (en Rob) wakker en het is vreselijk vermoeiend. We zouden gaan hardlopen op Soesterberg, maar wederom moet ik afzeggen. Ik ga het niet kunnen. Vincent gaat met Manuel een half uurtje lopen en ik ga fietsen. Op de stadsfiets nog wel! Maar ook dat is vreselijk vermoeiend. Ik kom lucht en energie tekort. Het begint niet erg lekker zo!
Op zaterdag 6 januari heb ik de zwemanalyse. Ik kan inzwemmen. Ook zonder achtje. Spannend hoor. Ik hoest nog steeds en ben niet heel fit. De trainster filmt ons en bespreekt dat. Ik lig weinig stabiel. We gaan oefeningen doen voor de doorhaal. Ik heb veel aan het laddertje waar je je zogenaamd aan optrekt. Het voelt erg ongelijk aan: links en rechts tegelijk lukt me niet om te bedenken. Ik moet aan veel dingen tegelijk denken! De zoomers die we aan onze voeten krijgen, hinderen me meer dan ze me helpen. Insteken valt nog mee, maar… ik steek veel te ver voor mijn hoofd in! Hoe breed ik ook denk, het is veel te krap. De twee uur vliegen voorbij. We maken nog een filmpje en dan is het alweer voorbij. Het is een wonder dat ik de halve triatlon heb kunnen zwemmen, zoveel valt er nog te verbeteren! Maar ik ga er graag voor. Ik ga naar de training om het uit te proberen. Ik merk dat ik moe ben. Ik ga niet de hele les. Ik voel goed waar ik mijn spieren moet versterken. Dit wordt een lang en leuk proces! Zwemmen 2.0: here we come!
Zondag 7 januari. Weer een slechte nacht. Ik zou moeten fietsen, maar ik besluit dat hardlopen in de korte tijd die ik heb leuker is. Ik vergeet dat ik meteen na het ontbijt vertrek. Het gaat niet. De hartslag blijft laag, maar het tempo is nog lager dan laag. Ik kan niet genieten van de blauwe lucht, de fluitende vogels en de onverharde paadjes. Het gaat gewoon niet, maar ik geef niet op. Ik help het buurmeisje naar huis en ga elke kilometer langzamer! Gelukkig waren het er maar 4. Maar die heb ik niet eens in een half uur gered.
 

Dan is het opeens alweer week 52! Het jaar is voorbij gevlogen. Iets met terugkijken…. 2017 gaat de boeken in als Het Jaar Dat Ik Triatleet werd. Het jaar begon niet goed, ik was heel ziek in de eerste week. Maar ik pakte het op. Ik ging gewoon weer lopen en zwemmen. Ik heb dit jaar vanalles opgepakt en uitgebouwd. Dat was het thema wel: proberen, overwinnen en verleggen!
Op maandag 25 december, eerste kerstdag, stond er ook gewoon een hardlooptraining. 40 minuten, waarvan de eerste helft rustig en de tweede helft versnellen. Voor de gourmet uit, was ik buiten te vinden. Kalm aan. Ik ben blij met de 40 minuten: ik vind de afstand van 7 kilometer het allerfijnste. Een halve marathon is 3 keer dat, een rondje Weerwater is 7 kilometer, het circuit van Spa is 7 kilometer. En dan hebben we alle meteen de wedstrijden te pakken waar het om draaide dit jaar! Hoe zwaar het laatste rondje Weerwater ook was, hoe emotioneel het rondje Spa: dit was gewoon 7 kilometer en net als vorige week 1 mooie oplopende steigerun. Na 20 minuten begon het zonnetje over de Oostvaardersplassen te schijnen en werd het mooi en bijna gemakkelijk om door te versnellen! Ik loop rechtop en geniet er simpelweg van. Behalve die laatste kilometer van de 7: ik moet echt doorpezen en het is zwaar! Maar ik ga dóór. Ook dat heb ik als nooit eerder geleerd: doorzetten, niet opgeven, doorgaan. Ik dacht dat ik dat al aardig kon, maar die grens heb ik in 2017 nog iets opgerekt. In Amsterdam bijvoorbeeld bij een bloedhete en superdrukke halve marathon. Ik liep uit en zo stonden er 8 kilometer op de teller. Net binnen de tijd!
Tweede kerstdag: rustdag, uitslaapdag, knutseldag. En ik ging fietsen. Op de Tacx. Vorig jaar wist ik niet wat dat was. Een rustige duurrit van een uurtje. Ook het fietsen is dit jaar naar een hoger plan getild. De tijdritfiets heeft er een nieuwe dimensie aan toegevoegd! Fietsen op de Tacx en op de racefiets bekoort mij niet, maar tijdens Duin blijkt er een andere Anke te zijn, die fietst op wedstrijd-motivatie. En die kwam ik ook tegen in Alphen a/d Rijn. Vandaag zat er geen wedstrijd aan: gewoon een uurtje trappen en ondertussen appen, candy-crushen, internetten. Het viel reuze mee, zeker toen de Tacx na 28 minuten besloot mee te werken en lichter te gaan trappen. Ik was niet te warm gekleed en het ging best lekker. Ik hou mezelf voor dat dit me helpt om volgend jaar nóg beter aan het fietsseizoen te beginnen!
Derde kerstdag. Als iemand me vorig jaar had durven te zeggen dat ik op een schaarse vrije op zou staan om te gaan zwemmen, dan had ik dat niet gegloofd. Of ik had gedacht dat er dan wel een heel overtuigende trainer moest zijn. Dat ik extra vroeg op zou staan, leek me ondenkbaar. Vanmorgen echter, telde er maar 1 ding: tussen half 9 en half 10 kan ik een uur zwemmen. Er zijn geen trainers bij TVA, dus ook geen trainingen, maar ik G A . Gek genoeg heb ik er nooit aan gedacht dat de vroege trainingsuren wel doorgaan en kwam ik een TVA-ster tegen! Half 8 had ik ook wel erg vroeg gevonden – er zijn grenzen! 5 over half 9 lag ik in het bad. Met pullboui. In BAAN 6. Samen met drie andere heren. Ik ga en ga en ga en ga en ga. Slag na slag na slag. Niet het snelste van de baan en soms laat ik de heren even voorbij gaan, maar ik ga maar door en door. Een uur lang. Lang niet elke slag is goed. Lang niet elke slag is constant. Het ademhalen kan nog beter. De benen doen niks. Maar ik zwem 2750 meter. Mooi zo. Dat begint de dag goed van het jaar waarin ik niet alleen leerde zwemmen, maar ook buiten zwom. En dat was geweldig. Wat niemand mij vorig jaar had kunnen voorspellen. Niemand.
Maar de dag is nog niet om. We gaan buiten fietsen. Vincent en ik. En niet zomaar ergens, maar over het circuit. In Zandvoort. Het regende, Stekker moest eerst naar de dierenarts en daarom waren we wat later. We hadden tussen kwart over 2 en 3 uur de tijd. Het regende nog steeds. Het was koud. Het waaide guur. Het was spannend. Maar bovenal was het GAAF GEWELDIG COOL VET FANTASTISCH BRILJANT. De grijns van Vincent was groter dan op zijn gezicht paste. Het was zo leuk om de kuipbochten door te gaan. De heuvels op. En vooral hard weer af. Om op het heerlijke asfalt te zijn. Tussen de crubstones. En er was bijna niemand anders. Ik had mijn oranje bril op, maar het was 1 groot zonnetje! Ik vloog met mijn kanariegele jasje open. Maar die hebben we op de start-finish even dichtgedaan en ik pakte de telefoon. Ik fotografeerde en filmde Vincent een hele ronde lang. Met koude vingers. En koude voeten. En een grote lach. Lekker  belangrijk dat we werden ingehaald! Ik denk dat er nog geen 20 mensen op de baan waren, dus het was echt uniek. In de derde ronde nam Vincent het kleine rondje om mij op de foto te zetten. Ik ging even hard. Leuk dat je veel moet schakelen. Ik verheug me nu al op 10 rondjes OD daar in juni. Dat wordt veel schakelen. En niet bang zijn! Vincent zet me op de foto en dan spreken we af dat Vincent nog een klein rondje doet en ik een groot rondje op eigen tempo. Heerlijk! Echt zo lekker. Vincent wacht me op in de pitstraat en de wedstrijd begint. Wij gaan de fietsen op de auto vastzetten, warme en droge kleren aandoen en chocomelk of Fristi drinken. Dit is georganiseerd door de fietsclub en de triatlonclub. En als je je meest foute kerstkado inlevert, maak je kans op een gratis startbewijs voor de triatlon. Wij gaan op zoek naar organisator Lars. We komen in het scheidsrechtershokje terecht, waar ze vertellen dat Lars nog moet komen. Intussen wordt Vincent blij van het vasthouden van het rondebord voor de racende fietsers. Als hij dan ook nog mag afvlaggen, is het feest helemaal compleet. Ik vermoed dat er niemand anders is, die een fout kerstkado komt afgeven. Waarmee ik mijn geld voor de OD teruggestort kan krijgen. Ik leg Lars uit dat Vincent nog te jong is om mee te doen aan het zwemmen in zee en om zijn dag helemaal compleet perfect te maken, zegt hij bij afscheid ‘tot over drie jaar aan de start’ tegen Vincent. Die hoeft niet meer naar de zee, die stuitert de rest van het jaar door van blijdschap! Wat een bijzondere middag.
EN TOEN GING HET MIS
Ik werd opeens hartstikke ziek. Keelpijn, oorpijn, hoofdpijn en moe-moe-moe. Ik sliep, dronk thee, sliep, waggelde naar de bank, sliep, waggelde terug naar bed en sliep weer. Dat ik de ringen van het horloge niet ging halen, waar ik al heel december mijn best voor deed, kon me niet boeien. Dat ik niet kon sporten, maakte mij niks uit. Ik voelde me beroerd, ziek en niet lekker. Op donderdag sliep ik uren achter elkaar. Op vrijdag was ik een deel van de dag op en voelde ik me al iets beter en op zaterdag was ik weer de hele dag op, maar niet in staat om te sporten. Zo begon ik 2017, dus zo eindig ik 2017 ook maar: rust!
Dat geeft tijd om terug te kijken: ik heb alles bij elkaar bijna

5500 KILOMETER

bij elkaar gesport. Om precies te zijn 5495 kilometer. Helaas liet mijn gezondheid de laatste 5 kilometer niet toe.
Daarvan ben ik het meest trots op de ongeveer 267 kilometer die ik zwemmend heb doorgebracht. Daar zitten meer dan 110 uren in. En ik vond het geweldig! Wat een overwinning!
Ik heb ook ruim 3500 kilometer gefietst. Wie had dat gedacht, dat ik dat in een jaartje bij elkaar ging fietsen?
En dan het hardlopen: ik heb in al die jaren nog niet vaak zo ‘weinig’  bij elkaar gelopen! “Maar” 1600 kilometer. En toch… Dat is prima! Aangezien het niet meer de enige activiteit was.
Er waren in 2017 slechts 62 dagen waarop ik NIET gesport heb. In totaal heb ik 467 uren sportend doorgebracht. Dat is een dikke maand van het hele jaar! Zo’n 39 dagen!

 
Maar de getallen zeggen niets over de overwinningen: Zwemmen in het buitenwater. Fietsen en hardlopen combineren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een run bike run. Op een triatlonfiets stappen. In de triatlon ontdekken dat er heel veel fiets-spirit in mij zit. Lang buiten zwemmen tussen de plantjes en eendjes. Genieten op de fiets tegen de wind in. Harder kunnen lopen na het fietsen, dan zonder het fietsen. Een solo-sporter zijn. En heel veel nieuwe vrienden en kennissen gemaakt. Het aangaan van heel veel zenuwen. Gewend geraakt aan nieuwe extremen. Natuurlijk was de halve triatlon de allergrootste overwinning. Over de grenzen van de overwinning heen. Op naar een nieuw jaar!
 

Op maandag 18 december werd ik wakker en ik dacht: het gaat beter! Ik maakte me niet meer zo druk om het werk en ik had weer overal meer zin in. Maar dit was een rustdag volgens het schema. En -ondanks dat ik gister ook niets heb gedaan-, hou ik me er toch aan.
Op dinsdag 19 december zag ik weer ouderwets uit naar een hardloopopdracht! Als een beloning na een dag hard werken. Dat was een hele tijd geleden dat ik het zo kon benaderen! Ik nam een muziekje mee en zou een wijkje verderop eens alle straten doorgaan. Ik moest 40 minuten gaan lopen: de tweede helft sneller dan de eerste. Ik begon wat voorzichtig: ik wilde de broze zin niet meteen stukmaken. Het was niet zo warm, maar mijn muziek was prettig en ik kon mijn eigen tempo goed oppikken. Ik ging steeds ietsje sneller. Al vrij snel zat ik onder de 6 minuten per kilometer. In de vierde kilometer moest ik stoppen voor de bus. En toen mocht ik ook echt sneller. Ik moet van deze trainster meer op mijn gevoel lopen dan op mijn hartslag. Ik vind dat erg prettig. Het voelde allemaal goed aan. Ik blijf een beetje terughoudend, want het goede gevoel moet nu wel aanhouden! Vanaf kilometer 5 steekt de prestatiedrang ook de kop op. Nu zal ik ook elke kilometer harder gaan ook! Terwijl ik naar de muziek luister, doen mijn benen hun werk. En dat doen ze goed. Kilometer 7 is echt hard werken en zweten en volhouden en doorduwen. Maar het helpt: begon ik de eerste kilometer op 6:18 – de zevende kilometer loop ik op 5:05. Dan hobbel ik langzaam terug naar huis. Ik heb alle maanden doorlopen. In plaats van 40 minuten loop ik 51 minuten. Dat levert mij echter geen groene training op! Die krijg je als je 85%-125% van de trainingstijd hebt gedaan en daar zit ik boven. Ja hé!! Ik vond het super gegaan en ik was tevreden. Lukte het mij om het nu weer vol te houden met nog een paar te drukke werkdagen voor de boeg?….
Op woensdag 20 december staat er alleen maar een uurtje zwemmen. Dat komt goed uit. En ook weer niet. Ik wil op de Tacx gaan fietsen, maar die moet geüpdatet worden en tegen de tijd dat die klaar is, neemt de woensdagmiddag vol afspraken het over. Ik kom om half 6 in het zwembad aangesjeest. We gaan een spel doen in groepjes. Mag ik ook eens in een andere baan zwemmen! Ik kan de allersnelsten toch niet bijhouden, maar ik doe gewoon mijn eigen best en leg maar bij neer. We spelen ganzenbord en elk vakje is een (zwem)opdracht. Ik zwem ook de baantjes, samen met ML die ook in baan 2 zwemt bij mij. Hem hou ik bij! Hoeft ik er niet uit om te gooien. En als de ‘grote jongens en het kleine meisje’ de 250m vlinderslag verdelen, kijken wij wel toe! Ik vind het aardig. We doen ook benen en 1 snelle jongen haalt me onder water in. Ik vind het goed hoor! Al met al zwem ik niet superveel, maar het was wel geinig!
Donderdag heb ik een super-superdrukke werkdag: de laatste van het jaar. Toch schuif ik alles tijdelijk opzij om naar de baantraining te gaan. Het is rustig, we zijn 1 groep volwassenen in de mist. Veel te zeggen of vertellen heb ik niet, veel af te reageren en te verwerken wel. Na het inlopen en de loopscholing doen we een piramide op de baan: 1 ronde, 2 rondes, 3 ronden, 2 rondes, 1 ronde op langzaam tempo gevolgd door 15 seconden rust. Maar dat is niet alles! Na de langzame rondes volgt 1 snelle ronde en 30 seconden rust. Ik zet wel aan in de snelle ronde, maar hou me ook een beetje in omdat ik bang mezelf te overlopen als ik nu teveel wil. Ik vind het best een beetje leuk en doe gewoon mijn eigen ding. Het langzame tempo vind ik het fijnste vandaag. De laatste snelle ronde laat ik een beetje voorbij gaan, sorry hoor! Al met al gaat dit mistige uur weer om en kan ik thuis na het douchen nog wat klussen afronden: tijd voor vakantie!
Op vrijdag gaan Vincent, Manuel en ik fietsen na een lekkere lunch. Op de mountainbikes in de mistige kou. Het valt niet echt mee qua tempo, maar….. ik vind het heerlijk en het hele tempo boeit me niet! We gaan onverhard (maar niet door te vette modder) en ook hele stukken wel verhard. Dat ik zoveel mogelijk aan het genieten ben, is echt het teken dat het weer goed gaat. Vandaag kan ik de hele lijst met to-do-dingen afwerken en dat voelt ook weer als vanouds. Ik heb uitgerekend dat ik voor een groene training minimaal 65 minuten moet fietsen, maar uiteindelijk worden het er toch mooi 80! Dan zitten we onder de modder en zijn we koud. Kortom: niets wat een warme douche niet prima kan verhelpen!
Dan is het alweer zaterdag 23 december. Het gaat nog steeds goed en het gaat ook steeds beter. Ik voel dat ik tot rust komt, dat ik weer kan lachen om gekke dingen. Ik vraag me af wat er nu al die tijd dat ik geen zin zat en me niet lekker in mijn vel voelde aan de hand was, maar ik ben ook blij dat ik weer opgeknapt ben. Ik moet de moeilijkste training van de week doen: 30 minuten nuchter direct uit bed met wat water op, gaan hardlopen. Om de pijn te verzachten trek ik Manuel mee. Die loopt daarna maar op zijn eigen tempo door, eerst trekt hij mij een rondje. Ik kwebbel ook weer als vanouds en dan hoeft ik niet op het tempo, de hartslag of de honger te letten. Prettig! Snel is anders, maar het gaat om de tijd en de effort zullen we maar denken. Zodra Manuel verder loopt, SMSt Joyce me de laatste kilometers door. Na 5,9 kilometer sta ik bij de voordeur en ik ben al over de 30 minuten heen. Een gele training of de 6 kilometer volmaken?! Ik twijfel maar eventjes…. Dus heb ik de eerste gele training van de week te pakken, maar wel 6 kilometers!
Later op zaterdag volgt de laatste TVA zwem training. Het was een SOF. De trainer komt niet opdagen, dus moet een andere trainer improviseren. Omdat de kinderen ook al een grote-groepstraining hebben gehad, bedenkt hij wat tijdens ons inzwemmen. Ik zwem lekker in, met de paddels, achtje, zonder. We krijgen een breedte training: de nummers 1 aan de ene lange kant van het bad, de nummers 2 aan de andere kant en we zwemmen de breedte van het bad over. Ik ben nu eenmaal niet de snelste, maar soms valt het me best mee. Ik doe mijn best en kijk af bij de betere dames en heren. Ik vind dit best lollig! Zelf voel ik dat ik een stuk beter ben dan vorig jaar. Na een dik half uur volgt een afvalrace. Ik ben het laatste aan de overkant samen met een andere vrouw en dat doet me pijn. Ik heb het afgelopen jaar de meeste vooruitgang geboekt van iedereen en dan is dit mijn beloning: ga maar aan de kant zitten. Ik ben hier om te zwemmen gvd! Het kan mij niet schelen welke kerel uit baan 6 het snelste is: dan kijk ik wel naar een wedstrijd. Hierna gaan we een wedstrijdje doen, roept de trainer. Ik pak mijn spullen en ga niet meedoen. Het gevoel wie-wil-mij-nou-in-het-team overheerst. Ik weiger dan ook: zelfs als het dan ongelijk is. Ze moeten rugzwemmen en ik baal ervan. Ik wil zwemmen en niet dit! Als ze nog een keer een wedstrijd willen doen, ga ik me douchen en omkleden. De groeten. Ik heb de zwemtrainingen van de TVA zeer ontevreden afgesloten. Dat was dan de allereerste keer dit jaar dat ik écht gestopt ben: een moedige beslissing van mij, maar ik vond het helemaal niet leuk en dat vind ik erg jammer.
Zondag 24 december: eindelijk op de Tacx! Er moet nog iets opnieuw geconfigureerd worden en dan kan ik eindelijk op dat zware apparaat gaan trappen. Al snel mogen de winterkleren uit en druppelt het vol onder me. Wat is dit heavy zeg! Geen verkoelende wind en ik fiets nog wel “bergaf”. Ik fiets een half uur heel erg hard en steeds iets minder hard omhoog. Het is saai. Ik word onwijs moe, maar ik denk wel dat ik mezelf er dit voorjaar dankbaar voor zal zijn. Het laatste kwartier fiets ik langzaam aan gewoon rechtuit. Ik ben blij dat ik dit overleefd heb en krijg niet meer bijgedronken vandaag! Ik zal straks ook blij zijn als ik naast het buiten zwemmen, ook weer buiten kan fietsen!
Al met al heb ik het deze week met 6,5 sporturen weer netjes opgepakt. En daarvan heb ik 90% toch echt genoten op de één of andere manier: hetzij omdat het zwaar was, uitdagend, gezellig, grappig of goed. En dat is hartstikke prettig!

Toen viel het stil…. Geen zin in zwemmen, me niet lekker voelen, geen zin in sporten, slapjes zijn.
Ik slaap wel veel, maar ben onrustig. Even pas op de plaats!

Vrijdag de hele dag werken. En dan verras ik mezelf: ik koop een Tacx! Een fietsmachine zeg maar. Dat ik toch kan fietsen deze winter.



Op zondag halen we de Tacx op, zetten we een kerstboom op en prutsen we om de computer bij de Tacx werkend te krijgen. Ik zal nog even moeten wachten voor ik onder de overkapping droog kan fietsen!
En dat was de week. In januari ben ik ziek geweest en trainde ik een half uurtje in een week. In de week na de halve triatlon deed ik ook rustig aan en trainde ik net geen vier uur. Dat waren -by far- de rustigste weken van 2017! Tot deze week… Ik trainde nog geen 3 en een half uur. Op het schema prijken vooral rode (= niet goed uitgevoerde) trainingen. Ik hou me vast aan het idee dat ik na de griep in januari ook een halve triatlon heb gedaan in september. Ik heb nog even! Fysiek ben ik in orde, er zijn geen blessures, mijn tempo ligt nog niet laag; maar de zin in mijn hoofd is even op. Als iemand me het bijtankstation kan wijzen, hou ik me aanbevolen.

“We beginnen niet heel goed” mailt ze me. Haar mail ligt eruit: mijn berichten ontvangt ze niet. Ze vult twee trainingen voor me in op maandag en dinsdag. Hardlopen en zwemmen. Dus “omdat-het-moet” ga ik er maandagavond eventjes op uit. Zwaar. Sloompjes. Mijn neus achterna. Ik moet en zal het half uur volmaken en begin maar gelijk met haar de schuld geven. 36 minuten: de eerste training netjes op groen gezet. Goed begin 🙂
Op dinsdag staat er zwemmen. Er is geen zwemmen. Sinterklaasavond. Goed begin is ten einde. Dan ga ik maar hardlopen met Vincent. Kort. Eventjes de energie eruit. Steeds ietsje harder. Drie kilometer. De tweede training staat op rood. Tot zover…..
Woensdag dan. Ze heeft verder geen trainingen ingevuld en ik denk dat er andere internet-gerelateerde problemen zijn! Intussen doe ik ook mee aan een hartslag-metingen test deze maand, dus ik vind het niet erg. Ik doe gewoon nog steeds wat ik zelf wil. Goed begin- maar niet heus. Arme trainster: dat moet ze straks allemaal weer beter maken aan mij, haha. Ik ga fietsen. Op de racefiets nog wel met drie laagjes kleding aan en dikke handschoenen. Hard hoeft niet. De uitdaging is om door het Wilgenbos te gaan en dan de dijk omhoog zonder te vallen. Even lekker over de dijk en dan terug naar huis: 21km in een uurtje. En daarna doe ik hardloopschoentjes aan. Ergens in de fietsroute ontstond dat idee en 2,1 kilometer (een tiende van wat ik gefietst heb) moet me lukken. Het valt tegen. Tempo, hartslag en gevoel zijn niet op 1 lijn. Dan nog maar zwemmen ook. Daar heb ik tenminste zin in! Ik gok 2100 meter. Ik zwem in met de paddels. Dan is de slag tenminste goed. Ik zwem lekker achterop in baan2. Na 100m armen/50m benen/100m slepen/100m bijleggen volgen 8x100m met t-shirt of paddels. Niemand in baan 2 heeft een t-shirt, ik ben de enige met paddels. De eerste 400m doe ik met pullboui, de laatste 400 zonder. Dan doen we 4x50m rug en school afgewisseld. Alsof het nog niet genoeg is, volgen er dan nog 250 m rustige duur. Ik ben er hoor, op mijn 2100 meter! We moeten nog een keer de wisselslag doen: vlinder, rug, school, borst. En dan uitzwemmen. Ik doe nog 100m met Vincent. Ik ga als een tierelier en overstijg de 2100m enorm. Triple compleet. laat de trainster er maar over oordelen.
Op donderdag mag ik het toch weer zelf bepalen en na de werkdag sta ik op de atletiekbaan. Omdat de reis huiswaarts wat langer duurde, deze keer met een lege buik. Koekjes tellen niet echt als een diner toch? Je moet alles een keer proberen. We zijn met een klein clubje: 6 volwassenen en daar voegen zich 6 kinderen bij. Training samen met Vincent: is dat even vervelend, dan kan ik er de kantjes niet vanaf lopen… We lopen in op de baan, doen loopscholing op de baan en de training is … op de baan. Rondje na rondje na rondje. 800tjes lopen we eerst: drie keer. Daarvan is 200m rust: lopen en dribbelen. De andere zeshonderd meter gaan als volgt: 400 rustig, 200 op tempo, 300 rustig, 300 op tempo en 200 rustig en 400 op tempo. Het duurt even voor ik warmloop, maar in de laatste serie loop ik lekker door. Als is mijn ‘op tempo’ geen sprint zoals bij de snelle kiddies! Dan nog 3 keer 400 met ongeveer hetzelfde principe: 300 rustig, 100 snel; 200 rustig, 200 snel en 100 rustig en 300 snel. Gek genoeg kunnen alleen de allersnelste kinderen me inhalen op de 200/200. Het verbaast mij nog het meest. We lopen uit … je raadt het al…. op de baan.
en dan de vrije vrijdag: ik ga met Joyce lopen. Ik moet om elf uur/half twaalf bellen voor het werk. We rijden saampjes naar Naarden Vesting. Daar lopen we omheen. Lekker een beetje kwebbelend. Ik heb de laatste tijd niet zoveel meer te kletsen. Ik val hier en daar wat stil. Nu is dat met ons niet erg hoor! Het is wel erg mooi om Naarden Vesting heen. We doen nog een rondje en dan zoveel mogelijk bovenlangs. Het begint wat licht te sneeuwen. Ik wil een rondje ‘zelf’ doen: even kijken wat ik dan zelf kan. Gelukkig snapt Joyce dat prima. Dan begint het harder te sneeuwen. Ik pak mijn eigen tempo op en dat blijft toch maar rond de 5:40-5:50 hangen. Ik geniet ervan en daag mezelf ermee uit. 12,5 Kilometer, kletsnat door alle lagen heen en kil: maar wat hebben we mooie sterren gelopen!
Zaterdag: ik staak ermee. De elke-dag-in-december–2,5kilometer-hardlopen van de facebookgroep. Ik ga vandaag “alleen maar” zwemmen. Baan 2 natuurlijk. Lekker in de groep mee. Heb ik mijn horloge niet bij me! Wat een ellende…. Moet ik zelf baantjes tellen. Ik zwem 350m in. Dan 4x50m slepen. Goed voor mij. 50m schoolslag. Ik tel mee met de meters, de baantjes. Voorop zwemmen en ook nog de banen binnen de opdracht tellen, zit er vandaag niet in. Daarna 4x100m: eerst 1op2 ademen, dan 1op3, 1op4 en tenslotte 1op5. Ik moet me de hele tijd een beetje inhouden met zwemmen en dat is lastig. Prima maar lastig. Dan doen we 100m, 200m, 300m, 400m. Ik ga rustig mee. Veelal met pullboui. We moeten ook nog 3x50m op de rug zwemmen. En dan zwem ik nog 100m uit. In een uur heb ik 2250 meter gezwommen. Ik vind het netjes.
Zondag de crosscup. Dat is een apart verhaaltje!
De trainster heeft me vrijdag nieuwe trainingen opgestuurd: die kan ik prima volgen! Onze eerste week was misschien niet het beste begin, maar ik voel dat er nog veel goede weken aan gaan komen. Ik heb me op vrijdag ingeschreven voor een triatlon rondom het circuit van Zandvoort: zwemmen in zee (!!), fietsen over het duincircuit en rennen door Zandvoort. Het is pas in juni, maar ik verheug me er nu al op!

Mijn trailschoenen dragen nog steeds de modder van 12 november! Ik maak ze een beetje schoon en pak ze snel in. Ik heb geen moeite met mijn spullen pakken vandaag, maar het lijkt ver van me af te staan. Vincent loopt niet zo best: start te laat, ineengedoken, zielig en koud. Het is dan ook Slecht Weer. Samen met Manuel ga ik inlopen voor de start: lekker gelijk het water door stampen: mijn voeten zijn al kletsnat. Is de modder van de vorige keer tenminste weg! Het sneeuwt al een beetje. Inmiddels ken ik heel veel mensen die meedoen! TK praat tegen me, noemt me gedreven en getraind. Ik heb te weinig gegeten of gedronken, bedenk ik me op de startstreep. Ik ga maar gewoon rennen over het strand. Zonder verwachting en voor mijn gevoel zonder mezelf. Startschot: opeens voor mijn idee. Ik moet even wandelen in het begin omdat het zo druk is. Ik begin niet te snel. Ik bn blij dat ik een groot deel van het parcours net gelopen heb en dat ik al natte voeten heb. Ik hou TK net niet bij. KH loopt achter me te kleppen. Ik stamp gewoon door en hou mijn tempo acceptabel. Ik vind het prima allemaal. Het zand dan. De modder niet zo. Het afdelinkje niet zo. Ik spring het hekje niet stoer over. Ik vind het niet koud. En ook niet nat. Hoewel het sneeuwt. Ik haal langzaam EA in. Ook de tweede ronde ga ik niet sneller. Het hoeft voor mij niet zo vandaag. Ik zit vooral mezelf dwars, maar ik kan dat niet 1-2-3 oplossen of pinpointen. Overal ligt een kille acceptatie in. RC – mijn ‘concurrente’ op de crossjes-  haalt mij luid snikkend en mopperend in. Ik vind het wel goed en ga gewoon mijn ikke-tempo door. Er loopt iemand achter me de hele tijd. Het sneeuwt flink door. Vandaag lijkt niets mij te raken: de inhalers niet, andere lopers niet, de afstand niet, de tijden niet. Toch is het verre van relaxed en leuk.  Dwars door het water heen haal ik twee wijffies in. Ik stamp weer door de modder en de plassen. Het water en kou deren mij niet. Ik bedenk dat ik veel te weinig gegeten heb, maar ik krijg geen trek. Nog een rondje en nu valt meneer achter me echt op. Hij doet ook de 8 gelukkig. Ik vind het prima. Heuveltje, balk over, grint door, plas door, naar beneden, kuipbocht, sneeuw, zandheuvel op, naar beneden springen, weer omhoog, langs het water, hardere sneeuw, door het water: alles gaat in een gestaag tempo aan me voorbij. Ik heb het niet koud, maar er zit kou en ijs in mij. In de laatste ronde mag de meneer met nummer 254 voor. Kan ik me even aan hem optrekken. Ik moet eindelijk een beetje mijn best doen en samen halen we RC in, die weer moppert. Ik zet een paar flinke stappen en ga eventjes iets harder, maar ik span me niet écht in. Langs het water hoor ik dat DH finisht en TK ook. Ik voel me traag, maar ben lang de laatste niet. Ik loop naar meneer 254 toe en besluit samen te finishen. Ik kijk nauwelijks naar de tijd, maar voor de 8,6 kilometer door zand en onder barre omstandigheden is mijn tijd net onder de 53 minuten mij oke. Ik wandel weg en heb het niet koud, heb geen zin om iets te zeggen en ik ben toch niet kapot. Ik ga in de tent zitten en doe niks. Even gewoon alleen maar zitten. Ik heb de wedstrijd netjes onder controle gehouden, mijn tempo heerlijk constant gelaten. Ik heb me niet gek laten maken door de weersomstandigheden of door de kou. En ik zit netjes in de middenmoot! Eenmaal thuis eet ik wat en dan ga ik in de sneeuw spelen en sneeuwpoppen maken. Koud had ik het toch al niet!

maandag 27 niks, dinsdag 28 ook niks.

het moet niet te gek worden!

dus woensdag 29-11 moet ik wel.

lopen met een snotverkouden Joyce.

Toch kwebbelt zij. ik ben te onblij

en voel me niet fijn.

lopen gaat prima,

maar mijn hoofd loopt

in tegengestelde richting.

dan maar zwemmen! in baan 2.

achterop. voor een deel.

de leuke trainster is er.

ik heb veel filmpjes gekeken en het lijkt erop

dat ik eerder moet insteken en mijn arm onder water moet uitstrekken.

ik zie het als ik aan het einde naast Vincent zwem en de trainster bevestigt het.

tof: ik heb iets geleerd.

donderdagavond 30 november baantraining.

ik ga weer eens. is de baan te glad!

met een klein cluppie en

de geblesseerde trainer op de fiets

de bruggen langs de vaart

op en af dan maar. op moest snel,

maar dan zijn er snellere kerels.

tussendoor liep ik te kwebbelen.

langzame volwassenen zijn dit -jaja- de 10 km net niet in een uur.

hallo, een training!!

ik klets op het einde met de trainer die mooie grote plannen heeft.

nog even en hij wordt mijn favoriet!

mijn perfecte maand is vol! elke dag het bewegingsdoel gehaald.

vrijdagmiddag 2: joyce en ik zijn weer samen op pad op deze koude dag.

we lopen de route voor die we zondag met een groepje gaan doen.

ik klets nu voornamelijk.

het enige minpunt: de telefoons krijgen het te koud en vallen uit. geen foto's.

aan het einde verwarmen we ze

en fotograferen we de paarden

die in grote getallen aan de overzijde staan.

adembenemend mooi.

het vosje sluipt er voor langs.

als de wereld zo is, is alles goed!

zaterdag: niet zwemmen.

iedereen zegt af voor de loop van morgen en dat frustreert me.

ik moet gaan rennen!

Vincent fietst op zijn nieuwe fiets mee door het donker.

ik ga hard-harder-hardst-harder-hard-

manuels huis in orde brengen en uitlopen.

5,3km in een half uurtje. het helpt maar deels

zondag: niemand dus. ML en ik hebben het georganiseerd en wij zijn er.

Joyce is ook gekomen. En dat is het. van de rest van de groep is er niemand.

Losers!

wij komen herten tegen.

kletsen, kwebbelen, kwekken en genieten.

heerlijk laag tempo.

supergrijs weer.

de plassen voor ons! we lopen 10 kilometer.

ik vind vooral degenen die er niet waren triest.

ik zou rustig aan doen. dat zou moeten.

5 uur hardgelopen - 1 uur gezwommen. bijna goed..........