Dan is het opeens alweer week 52! Het jaar is voorbij gevlogen. Iets met terugkijken…. 2017 gaat de boeken in als Het Jaar Dat Ik Triatleet werd. Het jaar begon niet goed, ik was heel ziek in de eerste week. Maar ik pakte het op. Ik ging gewoon weer lopen en zwemmen. Ik heb dit jaar vanalles opgepakt en uitgebouwd. Dat was het thema wel: proberen, overwinnen en verleggen!
Op maandag 25 december, eerste kerstdag, stond er ook gewoon een hardlooptraining. 40 minuten, waarvan de eerste helft rustig en de tweede helft versnellen. Voor de gourmet uit, was ik buiten te vinden. Kalm aan. Ik ben blij met de 40 minuten: ik vind de afstand van 7 kilometer het allerfijnste. Een halve marathon is 3 keer dat, een rondje Weerwater is 7 kilometer, het circuit van Spa is 7 kilometer. En dan hebben we alle meteen de wedstrijden te pakken waar het om draaide dit jaar! Hoe zwaar het laatste rondje Weerwater ook was, hoe emotioneel het rondje Spa: dit was gewoon 7 kilometer en net als vorige week 1 mooie oplopende steigerun. Na 20 minuten begon het zonnetje over de Oostvaardersplassen te schijnen en werd het mooi en bijna gemakkelijk om door te versnellen! Ik loop rechtop en geniet er simpelweg van. Behalve die laatste kilometer van de 7: ik moet echt doorpezen en het is zwaar! Maar ik ga dóór. Ook dat heb ik als nooit eerder geleerd: doorzetten, niet opgeven, doorgaan. Ik dacht dat ik dat al aardig kon, maar die grens heb ik in 2017 nog iets opgerekt. In Amsterdam bijvoorbeeld bij een bloedhete en superdrukke halve marathon. Ik liep uit en zo stonden er 8 kilometer op de teller. Net binnen de tijd!
Tweede kerstdag: rustdag, uitslaapdag, knutseldag. En ik ging fietsen. Op de Tacx. Vorig jaar wist ik niet wat dat was. Een rustige duurrit van een uurtje. Ook het fietsen is dit jaar naar een hoger plan getild. De tijdritfiets heeft er een nieuwe dimensie aan toegevoegd! Fietsen op de Tacx en op de racefiets bekoort mij niet, maar tijdens Duin blijkt er een andere Anke te zijn, die fietst op wedstrijd-motivatie. En die kwam ik ook tegen in Alphen a/d Rijn. Vandaag zat er geen wedstrijd aan: gewoon een uurtje trappen en ondertussen appen, candy-crushen, internetten. Het viel reuze mee, zeker toen de Tacx na 28 minuten besloot mee te werken en lichter te gaan trappen. Ik was niet te warm gekleed en het ging best lekker. Ik hou mezelf voor dat dit me helpt om volgend jaar nóg beter aan het fietsseizoen te beginnen!
Derde kerstdag. Als iemand me vorig jaar had durven te zeggen dat ik op een schaarse vrije op zou staan om te gaan zwemmen, dan had ik dat niet gegloofd. Of ik had gedacht dat er dan wel een heel overtuigende trainer moest zijn. Dat ik extra vroeg op zou staan, leek me ondenkbaar. Vanmorgen echter, telde er maar 1 ding: tussen half 9 en half 10 kan ik een uur zwemmen. Er zijn geen trainers bij TVA, dus ook geen trainingen, maar ik G A . Gek genoeg heb ik er nooit aan gedacht dat de vroege trainingsuren wel doorgaan en kwam ik een TVA-ster tegen! Half 8 had ik ook wel erg vroeg gevonden – er zijn grenzen! 5 over half 9 lag ik in het bad. Met pullboui. In BAAN 6. Samen met drie andere heren. Ik ga en ga en ga en ga en ga. Slag na slag na slag. Niet het snelste van de baan en soms laat ik de heren even voorbij gaan, maar ik ga maar door en door. Een uur lang. Lang niet elke slag is goed. Lang niet elke slag is constant. Het ademhalen kan nog beter. De benen doen niks. Maar ik zwem 2750 meter. Mooi zo. Dat begint de dag goed van het jaar waarin ik niet alleen leerde zwemmen, maar ook buiten zwom. En dat was geweldig. Wat niemand mij vorig jaar had kunnen voorspellen. Niemand.
Maar de dag is nog niet om. We gaan buiten fietsen. Vincent en ik. En niet zomaar ergens, maar over het circuit. In Zandvoort. Het regende, Stekker moest eerst naar de dierenarts en daarom waren we wat later. We hadden tussen kwart over 2 en 3 uur de tijd. Het regende nog steeds. Het was koud. Het waaide guur. Het was spannend. Maar bovenal was het GAAF GEWELDIG COOL VET FANTASTISCH BRILJANT. De grijns van Vincent was groter dan op zijn gezicht paste. Het was zo leuk om de kuipbochten door te gaan. De heuvels op. En vooral hard weer af. Om op het heerlijke asfalt te zijn. Tussen de crubstones. En er was bijna niemand anders. Ik had mijn oranje bril op, maar het was 1 groot zonnetje! Ik vloog met mijn kanariegele jasje open. Maar die hebben we op de start-finish even dichtgedaan en ik pakte de telefoon. Ik fotografeerde en filmde Vincent een hele ronde lang. Met koude vingers. En koude voeten. En een grote lach. Lekker  belangrijk dat we werden ingehaald! Ik denk dat er nog geen 20 mensen op de baan waren, dus het was echt uniek. In de derde ronde nam Vincent het kleine rondje om mij op de foto te zetten. Ik ging even hard. Leuk dat je veel moet schakelen. Ik verheug me nu al op 10 rondjes OD daar in juni. Dat wordt veel schakelen. En niet bang zijn! Vincent zet me op de foto en dan spreken we af dat Vincent nog een klein rondje doet en ik een groot rondje op eigen tempo. Heerlijk! Echt zo lekker. Vincent wacht me op in de pitstraat en de wedstrijd begint. Wij gaan de fietsen op de auto vastzetten, warme en droge kleren aandoen en chocomelk of Fristi drinken. Dit is georganiseerd door de fietsclub en de triatlonclub. En als je je meest foute kerstkado inlevert, maak je kans op een gratis startbewijs voor de triatlon. Wij gaan op zoek naar organisator Lars. We komen in het scheidsrechtershokje terecht, waar ze vertellen dat Lars nog moet komen. Intussen wordt Vincent blij van het vasthouden van het rondebord voor de racende fietsers. Als hij dan ook nog mag afvlaggen, is het feest helemaal compleet. Ik vermoed dat er niemand anders is, die een fout kerstkado komt afgeven. Waarmee ik mijn geld voor de OD teruggestort kan krijgen. Ik leg Lars uit dat Vincent nog te jong is om mee te doen aan het zwemmen in zee en om zijn dag helemaal compleet perfect te maken, zegt hij bij afscheid ‘tot over drie jaar aan de start’ tegen Vincent. Die hoeft niet meer naar de zee, die stuitert de rest van het jaar door van blijdschap! Wat een bijzondere middag.
EN TOEN GING HET MIS
Ik werd opeens hartstikke ziek. Keelpijn, oorpijn, hoofdpijn en moe-moe-moe. Ik sliep, dronk thee, sliep, waggelde naar de bank, sliep, waggelde terug naar bed en sliep weer. Dat ik de ringen van het horloge niet ging halen, waar ik al heel december mijn best voor deed, kon me niet boeien. Dat ik niet kon sporten, maakte mij niks uit. Ik voelde me beroerd, ziek en niet lekker. Op donderdag sliep ik uren achter elkaar. Op vrijdag was ik een deel van de dag op en voelde ik me al iets beter en op zaterdag was ik weer de hele dag op, maar niet in staat om te sporten. Zo begon ik 2017, dus zo eindig ik 2017 ook maar: rust!
Dat geeft tijd om terug te kijken: ik heb alles bij elkaar bijna

5500 KILOMETER

bij elkaar gesport. Om precies te zijn 5495 kilometer. Helaas liet mijn gezondheid de laatste 5 kilometer niet toe.
Daarvan ben ik het meest trots op de ongeveer 267 kilometer die ik zwemmend heb doorgebracht. Daar zitten meer dan 110 uren in. En ik vond het geweldig! Wat een overwinning!
Ik heb ook ruim 3500 kilometer gefietst. Wie had dat gedacht, dat ik dat in een jaartje bij elkaar ging fietsen?
En dan het hardlopen: ik heb in al die jaren nog niet vaak zo ‘weinig’  bij elkaar gelopen! “Maar” 1600 kilometer. En toch… Dat is prima! Aangezien het niet meer de enige activiteit was.
Er waren in 2017 slechts 62 dagen waarop ik NIET gesport heb. In totaal heb ik 467 uren sportend doorgebracht. Dat is een dikke maand van het hele jaar! Zo’n 39 dagen!

 
Maar de getallen zeggen niets over de overwinningen: Zwemmen in het buitenwater. Fietsen en hardlopen combineren alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Een run bike run. Op een triatlonfiets stappen. In de triatlon ontdekken dat er heel veel fiets-spirit in mij zit. Lang buiten zwemmen tussen de plantjes en eendjes. Genieten op de fiets tegen de wind in. Harder kunnen lopen na het fietsen, dan zonder het fietsen. Een solo-sporter zijn. En heel veel nieuwe vrienden en kennissen gemaakt. Het aangaan van heel veel zenuwen. Gewend geraakt aan nieuwe extremen. Natuurlijk was de halve triatlon de allergrootste overwinning. Over de grenzen van de overwinning heen. Op naar een nieuw jaar!
 

Op maandag 18 december werd ik wakker en ik dacht: het gaat beter! Ik maakte me niet meer zo druk om het werk en ik had weer overal meer zin in. Maar dit was een rustdag volgens het schema. En -ondanks dat ik gister ook niets heb gedaan-, hou ik me er toch aan.
Op dinsdag 19 december zag ik weer ouderwets uit naar een hardloopopdracht! Als een beloning na een dag hard werken. Dat was een hele tijd geleden dat ik het zo kon benaderen! Ik nam een muziekje mee en zou een wijkje verderop eens alle straten doorgaan. Ik moest 40 minuten gaan lopen: de tweede helft sneller dan de eerste. Ik begon wat voorzichtig: ik wilde de broze zin niet meteen stukmaken. Het was niet zo warm, maar mijn muziek was prettig en ik kon mijn eigen tempo goed oppikken. Ik ging steeds ietsje sneller. Al vrij snel zat ik onder de 6 minuten per kilometer. In de vierde kilometer moest ik stoppen voor de bus. En toen mocht ik ook echt sneller. Ik moet van deze trainster meer op mijn gevoel lopen dan op mijn hartslag. Ik vind dat erg prettig. Het voelde allemaal goed aan. Ik blijf een beetje terughoudend, want het goede gevoel moet nu wel aanhouden! Vanaf kilometer 5 steekt de prestatiedrang ook de kop op. Nu zal ik ook elke kilometer harder gaan ook! Terwijl ik naar de muziek luister, doen mijn benen hun werk. En dat doen ze goed. Kilometer 7 is echt hard werken en zweten en volhouden en doorduwen. Maar het helpt: begon ik de eerste kilometer op 6:18 – de zevende kilometer loop ik op 5:05. Dan hobbel ik langzaam terug naar huis. Ik heb alle maanden doorlopen. In plaats van 40 minuten loop ik 51 minuten. Dat levert mij echter geen groene training op! Die krijg je als je 85%-125% van de trainingstijd hebt gedaan en daar zit ik boven. Ja hé!! Ik vond het super gegaan en ik was tevreden. Lukte het mij om het nu weer vol te houden met nog een paar te drukke werkdagen voor de boeg?….
Op woensdag 20 december staat er alleen maar een uurtje zwemmen. Dat komt goed uit. En ook weer niet. Ik wil op de Tacx gaan fietsen, maar die moet geüpdatet worden en tegen de tijd dat die klaar is, neemt de woensdagmiddag vol afspraken het over. Ik kom om half 6 in het zwembad aangesjeest. We gaan een spel doen in groepjes. Mag ik ook eens in een andere baan zwemmen! Ik kan de allersnelsten toch niet bijhouden, maar ik doe gewoon mijn eigen best en leg maar bij neer. We spelen ganzenbord en elk vakje is een (zwem)opdracht. Ik zwem ook de baantjes, samen met ML die ook in baan 2 zwemt bij mij. Hem hou ik bij! Hoeft ik er niet uit om te gooien. En als de ‘grote jongens en het kleine meisje’ de 250m vlinderslag verdelen, kijken wij wel toe! Ik vind het aardig. We doen ook benen en 1 snelle jongen haalt me onder water in. Ik vind het goed hoor! Al met al zwem ik niet superveel, maar het was wel geinig!
Donderdag heb ik een super-superdrukke werkdag: de laatste van het jaar. Toch schuif ik alles tijdelijk opzij om naar de baantraining te gaan. Het is rustig, we zijn 1 groep volwassenen in de mist. Veel te zeggen of vertellen heb ik niet, veel af te reageren en te verwerken wel. Na het inlopen en de loopscholing doen we een piramide op de baan: 1 ronde, 2 rondes, 3 ronden, 2 rondes, 1 ronde op langzaam tempo gevolgd door 15 seconden rust. Maar dat is niet alles! Na de langzame rondes volgt 1 snelle ronde en 30 seconden rust. Ik zet wel aan in de snelle ronde, maar hou me ook een beetje in omdat ik bang mezelf te overlopen als ik nu teveel wil. Ik vind het best een beetje leuk en doe gewoon mijn eigen ding. Het langzame tempo vind ik het fijnste vandaag. De laatste snelle ronde laat ik een beetje voorbij gaan, sorry hoor! Al met al gaat dit mistige uur weer om en kan ik thuis na het douchen nog wat klussen afronden: tijd voor vakantie!
Op vrijdag gaan Vincent, Manuel en ik fietsen na een lekkere lunch. Op de mountainbikes in de mistige kou. Het valt niet echt mee qua tempo, maar….. ik vind het heerlijk en het hele tempo boeit me niet! We gaan onverhard (maar niet door te vette modder) en ook hele stukken wel verhard. Dat ik zoveel mogelijk aan het genieten ben, is echt het teken dat het weer goed gaat. Vandaag kan ik de hele lijst met to-do-dingen afwerken en dat voelt ook weer als vanouds. Ik heb uitgerekend dat ik voor een groene training minimaal 65 minuten moet fietsen, maar uiteindelijk worden het er toch mooi 80! Dan zitten we onder de modder en zijn we koud. Kortom: niets wat een warme douche niet prima kan verhelpen!
Dan is het alweer zaterdag 23 december. Het gaat nog steeds goed en het gaat ook steeds beter. Ik voel dat ik tot rust komt, dat ik weer kan lachen om gekke dingen. Ik vraag me af wat er nu al die tijd dat ik geen zin zat en me niet lekker in mijn vel voelde aan de hand was, maar ik ben ook blij dat ik weer opgeknapt ben. Ik moet de moeilijkste training van de week doen: 30 minuten nuchter direct uit bed met wat water op, gaan hardlopen. Om de pijn te verzachten trek ik Manuel mee. Die loopt daarna maar op zijn eigen tempo door, eerst trekt hij mij een rondje. Ik kwebbel ook weer als vanouds en dan hoeft ik niet op het tempo, de hartslag of de honger te letten. Prettig! Snel is anders, maar het gaat om de tijd en de effort zullen we maar denken. Zodra Manuel verder loopt, SMSt Joyce me de laatste kilometers door. Na 5,9 kilometer sta ik bij de voordeur en ik ben al over de 30 minuten heen. Een gele training of de 6 kilometer volmaken?! Ik twijfel maar eventjes…. Dus heb ik de eerste gele training van de week te pakken, maar wel 6 kilometers!
Later op zaterdag volgt de laatste TVA zwem training. Het was een SOF. De trainer komt niet opdagen, dus moet een andere trainer improviseren. Omdat de kinderen ook al een grote-groepstraining hebben gehad, bedenkt hij wat tijdens ons inzwemmen. Ik zwem lekker in, met de paddels, achtje, zonder. We krijgen een breedte training: de nummers 1 aan de ene lange kant van het bad, de nummers 2 aan de andere kant en we zwemmen de breedte van het bad over. Ik ben nu eenmaal niet de snelste, maar soms valt het me best mee. Ik doe mijn best en kijk af bij de betere dames en heren. Ik vind dit best lollig! Zelf voel ik dat ik een stuk beter ben dan vorig jaar. Na een dik half uur volgt een afvalrace. Ik ben het laatste aan de overkant samen met een andere vrouw en dat doet me pijn. Ik heb het afgelopen jaar de meeste vooruitgang geboekt van iedereen en dan is dit mijn beloning: ga maar aan de kant zitten. Ik ben hier om te zwemmen gvd! Het kan mij niet schelen welke kerel uit baan 6 het snelste is: dan kijk ik wel naar een wedstrijd. Hierna gaan we een wedstrijdje doen, roept de trainer. Ik pak mijn spullen en ga niet meedoen. Het gevoel wie-wil-mij-nou-in-het-team overheerst. Ik weiger dan ook: zelfs als het dan ongelijk is. Ze moeten rugzwemmen en ik baal ervan. Ik wil zwemmen en niet dit! Als ze nog een keer een wedstrijd willen doen, ga ik me douchen en omkleden. De groeten. Ik heb de zwemtrainingen van de TVA zeer ontevreden afgesloten. Dat was dan de allereerste keer dit jaar dat ik écht gestopt ben: een moedige beslissing van mij, maar ik vond het helemaal niet leuk en dat vind ik erg jammer.
Zondag 24 december: eindelijk op de Tacx! Er moet nog iets opnieuw geconfigureerd worden en dan kan ik eindelijk op dat zware apparaat gaan trappen. Al snel mogen de winterkleren uit en druppelt het vol onder me. Wat is dit heavy zeg! Geen verkoelende wind en ik fiets nog wel “bergaf”. Ik fiets een half uur heel erg hard en steeds iets minder hard omhoog. Het is saai. Ik word onwijs moe, maar ik denk wel dat ik mezelf er dit voorjaar dankbaar voor zal zijn. Het laatste kwartier fiets ik langzaam aan gewoon rechtuit. Ik ben blij dat ik dit overleefd heb en krijg niet meer bijgedronken vandaag! Ik zal straks ook blij zijn als ik naast het buiten zwemmen, ook weer buiten kan fietsen!
Al met al heb ik het deze week met 6,5 sporturen weer netjes opgepakt. En daarvan heb ik 90% toch echt genoten op de één of andere manier: hetzij omdat het zwaar was, uitdagend, gezellig, grappig of goed. En dat is hartstikke prettig!

Toen viel het stil…. Geen zin in zwemmen, me niet lekker voelen, geen zin in sporten, slapjes zijn.
Ik slaap wel veel, maar ben onrustig. Even pas op de plaats!

Vrijdag de hele dag werken. En dan verras ik mezelf: ik koop een Tacx! Een fietsmachine zeg maar. Dat ik toch kan fietsen deze winter.



Op zondag halen we de Tacx op, zetten we een kerstboom op en prutsen we om de computer bij de Tacx werkend te krijgen. Ik zal nog even moeten wachten voor ik onder de overkapping droog kan fietsen!
En dat was de week. In januari ben ik ziek geweest en trainde ik een half uurtje in een week. In de week na de halve triatlon deed ik ook rustig aan en trainde ik net geen vier uur. Dat waren -by far- de rustigste weken van 2017! Tot deze week… Ik trainde nog geen 3 en een half uur. Op het schema prijken vooral rode (= niet goed uitgevoerde) trainingen. Ik hou me vast aan het idee dat ik na de griep in januari ook een halve triatlon heb gedaan in september. Ik heb nog even! Fysiek ben ik in orde, er zijn geen blessures, mijn tempo ligt nog niet laag; maar de zin in mijn hoofd is even op. Als iemand me het bijtankstation kan wijzen, hou ik me aanbevolen.

“We beginnen niet heel goed” mailt ze me. Haar mail ligt eruit: mijn berichten ontvangt ze niet. Ze vult twee trainingen voor me in op maandag en dinsdag. Hardlopen en zwemmen. Dus “omdat-het-moet” ga ik er maandagavond eventjes op uit. Zwaar. Sloompjes. Mijn neus achterna. Ik moet en zal het half uur volmaken en begin maar gelijk met haar de schuld geven. 36 minuten: de eerste training netjes op groen gezet. Goed begin 🙂
Op dinsdag staat er zwemmen. Er is geen zwemmen. Sinterklaasavond. Goed begin is ten einde. Dan ga ik maar hardlopen met Vincent. Kort. Eventjes de energie eruit. Steeds ietsje harder. Drie kilometer. De tweede training staat op rood. Tot zover…..
Woensdag dan. Ze heeft verder geen trainingen ingevuld en ik denk dat er andere internet-gerelateerde problemen zijn! Intussen doe ik ook mee aan een hartslag-metingen test deze maand, dus ik vind het niet erg. Ik doe gewoon nog steeds wat ik zelf wil. Goed begin- maar niet heus. Arme trainster: dat moet ze straks allemaal weer beter maken aan mij, haha. Ik ga fietsen. Op de racefiets nog wel met drie laagjes kleding aan en dikke handschoenen. Hard hoeft niet. De uitdaging is om door het Wilgenbos te gaan en dan de dijk omhoog zonder te vallen. Even lekker over de dijk en dan terug naar huis: 21km in een uurtje. En daarna doe ik hardloopschoentjes aan. Ergens in de fietsroute ontstond dat idee en 2,1 kilometer (een tiende van wat ik gefietst heb) moet me lukken. Het valt tegen. Tempo, hartslag en gevoel zijn niet op 1 lijn. Dan nog maar zwemmen ook. Daar heb ik tenminste zin in! Ik gok 2100 meter. Ik zwem in met de paddels. Dan is de slag tenminste goed. Ik zwem lekker achterop in baan2. Na 100m armen/50m benen/100m slepen/100m bijleggen volgen 8x100m met t-shirt of paddels. Niemand in baan 2 heeft een t-shirt, ik ben de enige met paddels. De eerste 400m doe ik met pullboui, de laatste 400 zonder. Dan doen we 4x50m rug en school afgewisseld. Alsof het nog niet genoeg is, volgen er dan nog 250 m rustige duur. Ik ben er hoor, op mijn 2100 meter! We moeten nog een keer de wisselslag doen: vlinder, rug, school, borst. En dan uitzwemmen. Ik doe nog 100m met Vincent. Ik ga als een tierelier en overstijg de 2100m enorm. Triple compleet. laat de trainster er maar over oordelen.
Op donderdag mag ik het toch weer zelf bepalen en na de werkdag sta ik op de atletiekbaan. Omdat de reis huiswaarts wat langer duurde, deze keer met een lege buik. Koekjes tellen niet echt als een diner toch? Je moet alles een keer proberen. We zijn met een klein clubje: 6 volwassenen en daar voegen zich 6 kinderen bij. Training samen met Vincent: is dat even vervelend, dan kan ik er de kantjes niet vanaf lopen… We lopen in op de baan, doen loopscholing op de baan en de training is … op de baan. Rondje na rondje na rondje. 800tjes lopen we eerst: drie keer. Daarvan is 200m rust: lopen en dribbelen. De andere zeshonderd meter gaan als volgt: 400 rustig, 200 op tempo, 300 rustig, 300 op tempo en 200 rustig en 400 op tempo. Het duurt even voor ik warmloop, maar in de laatste serie loop ik lekker door. Als is mijn ‘op tempo’ geen sprint zoals bij de snelle kiddies! Dan nog 3 keer 400 met ongeveer hetzelfde principe: 300 rustig, 100 snel; 200 rustig, 200 snel en 100 rustig en 300 snel. Gek genoeg kunnen alleen de allersnelste kinderen me inhalen op de 200/200. Het verbaast mij nog het meest. We lopen uit … je raadt het al…. op de baan.
en dan de vrije vrijdag: ik ga met Joyce lopen. Ik moet om elf uur/half twaalf bellen voor het werk. We rijden saampjes naar Naarden Vesting. Daar lopen we omheen. Lekker een beetje kwebbelend. Ik heb de laatste tijd niet zoveel meer te kletsen. Ik val hier en daar wat stil. Nu is dat met ons niet erg hoor! Het is wel erg mooi om Naarden Vesting heen. We doen nog een rondje en dan zoveel mogelijk bovenlangs. Het begint wat licht te sneeuwen. Ik wil een rondje ‘zelf’ doen: even kijken wat ik dan zelf kan. Gelukkig snapt Joyce dat prima. Dan begint het harder te sneeuwen. Ik pak mijn eigen tempo op en dat blijft toch maar rond de 5:40-5:50 hangen. Ik geniet ervan en daag mezelf ermee uit. 12,5 Kilometer, kletsnat door alle lagen heen en kil: maar wat hebben we mooie sterren gelopen!
Zaterdag: ik staak ermee. De elke-dag-in-december–2,5kilometer-hardlopen van de facebookgroep. Ik ga vandaag “alleen maar” zwemmen. Baan 2 natuurlijk. Lekker in de groep mee. Heb ik mijn horloge niet bij me! Wat een ellende…. Moet ik zelf baantjes tellen. Ik zwem 350m in. Dan 4x50m slepen. Goed voor mij. 50m schoolslag. Ik tel mee met de meters, de baantjes. Voorop zwemmen en ook nog de banen binnen de opdracht tellen, zit er vandaag niet in. Daarna 4x100m: eerst 1op2 ademen, dan 1op3, 1op4 en tenslotte 1op5. Ik moet me de hele tijd een beetje inhouden met zwemmen en dat is lastig. Prima maar lastig. Dan doen we 100m, 200m, 300m, 400m. Ik ga rustig mee. Veelal met pullboui. We moeten ook nog 3x50m op de rug zwemmen. En dan zwem ik nog 100m uit. In een uur heb ik 2250 meter gezwommen. Ik vind het netjes.
Zondag de crosscup. Dat is een apart verhaaltje!
De trainster heeft me vrijdag nieuwe trainingen opgestuurd: die kan ik prima volgen! Onze eerste week was misschien niet het beste begin, maar ik voel dat er nog veel goede weken aan gaan komen. Ik heb me op vrijdag ingeschreven voor een triatlon rondom het circuit van Zandvoort: zwemmen in zee (!!), fietsen over het duincircuit en rennen door Zandvoort. Het is pas in juni, maar ik verheug me er nu al op!

Mijn trailschoenen dragen nog steeds de modder van 12 november! Ik maak ze een beetje schoon en pak ze snel in. Ik heb geen moeite met mijn spullen pakken vandaag, maar het lijkt ver van me af te staan. Vincent loopt niet zo best: start te laat, ineengedoken, zielig en koud. Het is dan ook Slecht Weer. Samen met Manuel ga ik inlopen voor de start: lekker gelijk het water door stampen: mijn voeten zijn al kletsnat. Is de modder van de vorige keer tenminste weg! Het sneeuwt al een beetje. Inmiddels ken ik heel veel mensen die meedoen! TK praat tegen me, noemt me gedreven en getraind. Ik heb te weinig gegeten of gedronken, bedenk ik me op de startstreep. Ik ga maar gewoon rennen over het strand. Zonder verwachting en voor mijn gevoel zonder mezelf. Startschot: opeens voor mijn idee. Ik moet even wandelen in het begin omdat het zo druk is. Ik begin niet te snel. Ik bn blij dat ik een groot deel van het parcours net gelopen heb en dat ik al natte voeten heb. Ik hou TK net niet bij. KH loopt achter me te kleppen. Ik stamp gewoon door en hou mijn tempo acceptabel. Ik vind het prima allemaal. Het zand dan. De modder niet zo. Het afdelinkje niet zo. Ik spring het hekje niet stoer over. Ik vind het niet koud. En ook niet nat. Hoewel het sneeuwt. Ik haal langzaam EA in. Ook de tweede ronde ga ik niet sneller. Het hoeft voor mij niet zo vandaag. Ik zit vooral mezelf dwars, maar ik kan dat niet 1-2-3 oplossen of pinpointen. Overal ligt een kille acceptatie in. RC – mijn ‘concurrente’ op de crossjes-  haalt mij luid snikkend en mopperend in. Ik vind het wel goed en ga gewoon mijn ikke-tempo door. Er loopt iemand achter me de hele tijd. Het sneeuwt flink door. Vandaag lijkt niets mij te raken: de inhalers niet, andere lopers niet, de afstand niet, de tijden niet. Toch is het verre van relaxed en leuk.  Dwars door het water heen haal ik twee wijffies in. Ik stamp weer door de modder en de plassen. Het water en kou deren mij niet. Ik bedenk dat ik veel te weinig gegeten heb, maar ik krijg geen trek. Nog een rondje en nu valt meneer achter me echt op. Hij doet ook de 8 gelukkig. Ik vind het prima. Heuveltje, balk over, grint door, plas door, naar beneden, kuipbocht, sneeuw, zandheuvel op, naar beneden springen, weer omhoog, langs het water, hardere sneeuw, door het water: alles gaat in een gestaag tempo aan me voorbij. Ik heb het niet koud, maar er zit kou en ijs in mij. In de laatste ronde mag de meneer met nummer 254 voor. Kan ik me even aan hem optrekken. Ik moet eindelijk een beetje mijn best doen en samen halen we RC in, die weer moppert. Ik zet een paar flinke stappen en ga eventjes iets harder, maar ik span me niet écht in. Langs het water hoor ik dat DH finisht en TK ook. Ik voel me traag, maar ben lang de laatste niet. Ik loop naar meneer 254 toe en besluit samen te finishen. Ik kijk nauwelijks naar de tijd, maar voor de 8,6 kilometer door zand en onder barre omstandigheden is mijn tijd net onder de 53 minuten mij oke. Ik wandel weg en heb het niet koud, heb geen zin om iets te zeggen en ik ben toch niet kapot. Ik ga in de tent zitten en doe niks. Even gewoon alleen maar zitten. Ik heb de wedstrijd netjes onder controle gehouden, mijn tempo heerlijk constant gelaten. Ik heb me niet gek laten maken door de weersomstandigheden of door de kou. En ik zit netjes in de middenmoot! Eenmaal thuis eet ik wat en dan ga ik in de sneeuw spelen en sneeuwpoppen maken. Koud had ik het toch al niet!

maandag 27 niks, dinsdag 28 ook niks.

het moet niet te gek worden!

dus woensdag 29-11 moet ik wel.

lopen met een snotverkouden Joyce.

Toch kwebbelt zij. ik ben te onblij

en voel me niet fijn.

lopen gaat prima,

maar mijn hoofd loopt

in tegengestelde richting.

dan maar zwemmen! in baan 2.

achterop. voor een deel.

de leuke trainster is er.

ik heb veel filmpjes gekeken en het lijkt erop

dat ik eerder moet insteken en mijn arm onder water moet uitstrekken.

ik zie het als ik aan het einde naast Vincent zwem en de trainster bevestigt het.

tof: ik heb iets geleerd.

donderdagavond 30 november baantraining.

ik ga weer eens. is de baan te glad!

met een klein cluppie en

de geblesseerde trainer op de fiets

de bruggen langs de vaart

op en af dan maar. op moest snel,

maar dan zijn er snellere kerels.

tussendoor liep ik te kwebbelen.

langzame volwassenen zijn dit -jaja- de 10 km net niet in een uur.

hallo, een training!!

ik klets op het einde met de trainer die mooie grote plannen heeft.

nog even en hij wordt mijn favoriet!

mijn perfecte maand is vol! elke dag het bewegingsdoel gehaald.

vrijdagmiddag 2: joyce en ik zijn weer samen op pad op deze koude dag.

we lopen de route voor die we zondag met een groepje gaan doen.

ik klets nu voornamelijk.

het enige minpunt: de telefoons krijgen het te koud en vallen uit. geen foto's.

aan het einde verwarmen we ze

en fotograferen we de paarden

die in grote getallen aan de overzijde staan.

adembenemend mooi.

het vosje sluipt er voor langs.

als de wereld zo is, is alles goed!

zaterdag: niet zwemmen.

iedereen zegt af voor de loop van morgen en dat frustreert me.

ik moet gaan rennen!

Vincent fietst op zijn nieuwe fiets mee door het donker.

ik ga hard-harder-hardst-harder-hard-

manuels huis in orde brengen en uitlopen.

5,3km in een half uurtje. het helpt maar deels

zondag: niemand dus. ML en ik hebben het georganiseerd en wij zijn er.

Joyce is ook gekomen. En dat is het. van de rest van de groep is er niemand.

Losers!

wij komen herten tegen.

kletsen, kwebbelen, kwekken en genieten.

heerlijk laag tempo.

supergrijs weer.

de plassen voor ons! we lopen 10 kilometer.

ik vind vooral degenen die er niet waren triest.

ik zou rustig aan doen. dat zou moeten.

5 uur hardgelopen - 1 uur gezwommen. bijna goed..........

 

Ik had me al een tijdje geleden ingeschreven en toen wist ik niet dat dit mijn rustweek zou worden. Nu leken de zaken anders te liggen. De 47 minuten planten zich dan toch vast in je hoofd. En dat is onhaalbaar. Dat weet ik ook wel! Ik weet ook dat ik het mezelf aandoe. Ik eet de avond van tevoren extra veel pannekoeken, slaap meer dan voldoende en maak me niet druk. Dat is het beste! Ik laat de tijd los, het moeten los, de verwachtingen los. KvH kan trots op me zijn 🙂
Er komen geen zenuwen. Ik neem RW mee: zij doet de 5 kilometer, ik de 10. Het is koud. Ik kan goed tegen kou gelukkig. Het is eventjes spannend als we er naar toe rijden, maar dat is over bij het parkeren. Het maakt mij allemaal echt niets uit. Dat is zo nieuw! Ik verbaas me er niet echt over en geniet er ook niet van. Ik doe gewoon mijn dingetje. Compressiesokken aan, tas inleveren, even koud in de trui, maar straks wel warm en ik zie niet echt veel bekenden. We gaan de bus in. Ik ben nog steeds niet gespannen. De buikpijn, de onrust, de verlamming: het is niet meegekomen vandaag. We rijden door de modder naar de andere startbaan. Het is superschattig kleinschalig: 1 tentje, een beetje muziek en allemaal kleurig renners! We wachten tot de bus de laatste lopers heeft gebracht. En of we ons startnummer wel goed willen laten zien bij de finish zodat ze met de hand de tijden goed kunnen noteren! De bazin van het vliegveld zegt nog dat ze het volgend jaar wel weer wil organiseren, maar van mij hoeft dat niet: laat dit uniek en eenmalig blijven! En dan klinkt het startschot.
Ik ga van start. Het is even koud en ik baal dat ik de handschoenen onnodig vond. Effekes. Dan laat ik mijn benen het werk doen. Ik begin gewoon comfortabel. Iedereen gaat links lopen. Bijna iedereen. Ik niet. Ik loop in het midden. Kijk voor me uit de lange baan af. Asfalt. Een gele lijn. Voor mij. Voor mij alleen. Mijn tempo, mijn ding, mijn baan. Ik merk dat ik loop te genieten. Dit is echt gaaf. Zouden al die mensen links van mij zoveel sneller zijn? Kampioen Geryi wel natuurlijk, maar die kleine jongen? Die stevige mevrouw? Die kletsende meiden? Misschien doen ze de 5 kilometer. Ik hoeft me er niets van aan te trekken en doe dat ook niet. Ik kijk in de verte en vertrouw op mijn benen. Ik meet me met niemand. Zelfs niet met mezelf.
We gaan een extra hoekje maken en dan moet ik tussen de mensen in kruipen. Dat gaat prima hoor, maar nu valt op hoeveel mensen ik inhaal. Wacht eens even: hebben we al twee en een halve kilometer gehad? En heb ik geen idee hoe hard ik ga? Ik heb nog niet op mijn horloge gekeken! Er gebeuren spannende dingen vandaag! Ik loop met een groepje mee en dan lopen we in het verlengde van de huidige startbaan. Er stijgt een vliegtuigje op en die komt over mij heen gevlogen. Ik geniet daar intens van. Mijn benen houden het tempo gewoon vast en stellen en passant vast dat we nu wind mee krijgen. Mijn hoofd heeft weinig in te brengen. Terug naar de start. Er loopt een man achter me op mijn tempo mee. Hij vraagt me of ik de vijf doe en dat mijn tempo knap is. Ik doe de tien, dus hij hoeft niet bang te zijn dat ik ga versnellen! Ik doe graag mijn eigen ding en nu is dat heel enkelvoudig: EA loopt voor me. Ik ken haar van TVA en ik vraag me af waarom ze voor mij loopt. Het is fijn een doel te hebben en in te lopen. Ik haal haar in en wens haar succes. De koploper(s) komen ons alweer tegemoet en ik weet dat EA achter me loopt als TN haar groet. We keren gezamenlijk om, de man in het geel en ik. Je bent de elfde dame, roept een meneer met zijn dochtertje in het publiek. Leuk, maar daar zit ik niet op te wachten. Of toch wel? Ik tel namelijk zelf ook de dames en ik ben volgens mij achtste. Ik zit op 25 minuten, dus noch de 47 minuten, noch de 50 minuten zitten er in vandaag. De man in het geel haalt me in. Ik mag met hem meelopen, maar ik vind iets langzamer ook goed. Ik wil graag mijn eigen ding doen. Tegen de wind in lopen. En dan gebeurt er weer iets spannends: ik kijk VOOR DE EERSTE KEER VANDAAG op mijn horloge. 6 Kilometer in een half uurtje. Met mijn tempo is niks mis! En dat (in combinatie met de 7 of 10 dames voor mij) maakt dat mijn hoofd het overneemt. De heren voor mij nodigen me nogmaals uit bij hen te komen lopen uit de wind, maar -sorry- ik ben een eenling, een triatleet: ik doe het zelf. Ik hou ze een beetje bij. En dan begint het rekenen, de focus op de tijd. Dan wordt het zwaarder.
Ik hou de mannen niet bij en er is geen vrouw te zien die ik nog kan inhalen. Genieten dan maar. Het blijft droog, het is al lang niet meer koud, want ik zweet intussen! Nu krijgen we wind mee en ik vind dat fijn. Dat is mooi meegenomen, maar ik voel dat het me niet meer helpt en dat ik niet meer ga versnellen. Genieten dan maar. Ik permitteer me achterom te kijken en zie niemand achter me naderen. Dan stijgt er een dubbeldekkertje op. Is dat even gaaf! Ik vind het prachtig. De heren zijn voor me weg gelopen. Mannen he. Ik zie iemand met een medaille en bedenk dat ik het niet voor niks doe tenminste. Nog een kilometer. Ik tel ze af merk ik. Het gaat niet verkeerd, maar ook niet meer supergoed. Ik ga bij NB met mijn armen wijd vliegend de foto op. En met een dikke grijns. Het kan me niets schelen dat het tijd kost: dit is leuk! Ik zie de finish en een klein momentje vind ik het jammer dat het voorbij is, maar ik ben er ook wel klaar mee. Ik zie 51:40 staan en ik zet aan om onder de 52 minuten te blijven. Vliegend ga ik de finish over op 51:58. Helemaal prima!
Ik ben blij met mijn medaille en ik ben natuurlijk hartstikke snel weer op adem. Ik zie RW en ik ben gewoon helemaal tevreden. Het was prima zo. We gaan de bus in en ik kwebbel nog met NB die aan de andere kant naast me zit. We halen de tassen en dan is het weer tijd om naar huis te gaan. Heerlijk! Ik heb genoten van de wedstrijd. En dat was hartstikke goed. Maar ja, de vier uur van deze week zijn nu wel overschreden oo-oo…..

Maandag: uitlopen na de crosscup. Lage hartslag. Laag tempo. Gelukkig met zijn tweetjes: Vincent ging mee sloom hobbelen. Door het donker. Langs het centrum, langs het spoorbaanpad. En wij maar rekenen. Hoe lang we over 8 kilometer gingen doen. Hoeveel minuten per kilometer dat was. Moeilijk voor Vincent. Dat 50 seconden geen halve minuut is, trapte hij herhaaldelijk in. Te laat gegeten. Dat loopt nog zwaarder. En dan zo langzaam. Moeilijk moeilijk. Vincent mopperde. Ik vond het ook zwaar. Vincent was op 7 kilometer thuis. Ik plakte er nog een rondje achteraan. Geen succes. Mijn darmen voelden niet goed. Het was een zwaar stukje lopen.
Dinsdag: op naar zwemles! trainer Ro had heel veel tips voor mij. Kritiek. Verbeterpunten. De insteek. De arm hoog. Probeer met je schouders te zwemmen. Niet eerst je elleboog in het water, maar eerst je hand. Ik doe mijn best, maar het is niet eenvoudig. Hij heeft ook een compliment dat ik keurig lang zwem. Maar dat helpt niet. Ik wil het graag goed doen! Ik weet wat ik fout doe, maar hoe dan wel en hoe dat voelt: ik weet het niet. RO doet echt moeite het mij te leren, waarom weet ik niet. Dat ik het minstens net zo graag wil leren als hij het mij wil leren, staat als een paal boven water. Eerst dit, dan de slagfrequentie. Eerst goed insteken.
Woensdag: ik kan op de fiets! Ik heb ‘zomaar’ anderhalf uur. Op de ATB, want de wegen zijn nat. De ATB is zwaar. De ATB gaat niet zo snel. Ik ben moe. Toch ga ik de Oostvaardersplassen rond fietsen. De dijk is voor mij alleen. Niemand gezien op het fietspad. Ik heb geen zin. Het komt ook niet. Maar ik moet door. Ik voel me er niet goed bij. Maar ik moet door. Op de Knardijk regent het. Maar ik moet door. Kil. Vervelend. Maar ik moet door. Het is geen fietstocht, maar een mindgame. Ik zie 3 andere fietsers: rácefietsers! En 1 dik ingepakte stadsfietser. Malloten! Tegen de wind in naar de Praambult. Ik ga door. Koud. Langzaam. Moeizaam. Ik ga door. Kotterbos. Ik moet door, want ik moet Vincent ophalen. De regen is gestopt. Het gevoel blijft koel, sloom en zwaar. Dit was geen beste training. Maar ik ben doorgegaan!
Donderdag: Weer geen baantraining. Niet gehaald door het werk. Dan maar weer met Vincent een rondje lopen. Nou ja: een vormpje lopen door de wijk. Straatjes versnellen. Het is rampzalig. Ik kom er niet in. Ik ben ongelooflijk traag. Onmogelijk langzaam. Het voelt loodzwaar. Ook versnellen heeft nauwelijks met snelheid te maken. De korte straten sprinten Vincent en ik om het hardst. Dat is even leuk, maar daarna weer erg zwaar. Vincent is op en slaat twee straatjes over. Het tempo blijft ver onder de maat. De hartslag gaat ook niet mee. We lopen om de wijk heen en binnen 45 minuten zijn we terug. Ik vind het mooi geweest. Het idee te minderen en een sportpauze te nemen komt in me op.
Vrijdag: ‘s Morgens ga ik met een vriendin wandelen. Natte, koude voeten en een prachtig bos bij Zeewolde doen me goed. Maar ik mag ook nog fietsen. ‘s Middags. Een uurtje. Ik volg het plan de 9de minuut iets harder, de tiende minuut voluit. Zo vaak als het lukt. Ook vandaag is het tempo er niet. Ook het genieten ontbreekt. Ik doe een rondje. Langs de Vaart naar het Kotterbos. De brug over. Langs de velden. Terug de A6 onderdoor. stukje Trekweg. Terug over het fietspad weer de A6 onderdoor. Het is droog. Het is oké weer. Het zou lekker moeten zijn. De muziek is prima. Maar het genieten ontbreekt. De brug over de A27 over richting de manege. Ik heb het geaccepteerd: genieten is zinloos deze week. Het idee van een sportpauze zet zich vast.
Zaterdag: Met Joyce hardlopen. Heerlijk. Niets hoeft. Niet snel. Niet ver. Niet hard. Alleen maar kletsen-kletsen-kletsen. Onafgebroken. Scholen, de kinderen, verjaardagen, roddels, goede raad, zorgen, sportperikelen, grappen, medeleven; alles komt voorbij. Geen moment stilte. Langs het Weerwater, het Kasteel: ik zie niks, ik luister en praat en loop. Dat er geen tempo in zit, is van geen belang. Dat het koel is maakt niet uit. We kletsen door en door. Om het centrum heen. Nog een stukje door het Beatrixpark. Op het einde een paar regendruppels. Niets deert ons. We lopen 14 kilometer. Het had het dubbele kunnen zijn, want we waren nog steeds niet klaar met kletsen.
en daarna zwemmen. Ik voel me niet blij, want iemand heeft mij een Groot Compliment gegeven wat niet correct is. Ik ben moe. Maar het ontbreekt me aan moed om de ex-trainer te vragen of een week pauze of trainingen-halveren kwaad kan. Hoeveel ik ook slaap, ik mis een brokje energie. Ik doe mijn best in baan 1. Ik krijg de afstanden van 400 en twee keer 300 meter geteld, maar meer is het niet. Ik adem 1 op 2. Ik doe zo mijn best, dat ik er kapot van ben. Net zo moe als ik in het begin van de zwemtrainingen was.
Zondag: Lekker weer, een lange dag voor de boeg, flink uitgeslapen en ik moest naar de AH. Dan ren je rond. Langs de plassen. Door de zon. Met rugzakje. Zwaai je naar de bootcampers. Hobbel je wat bekende paden af. Het ging wel, maar het voelde niet helemaal goed. Luister je naar het wuivende gras. Kijk je eens naar de paarden. Groet je de fotografen. Het genieten blijft ontbreken. Het plan krijgt vorm: over twee weken begint mijn nieuwe trainster. Nog genoeg tijd voor het volgende seizoen. Nu kan ik nog uitrusten. Dat wil ik graag: ik verheug me op een paar uren rust op de bank. Op geen schema. Op nog geen 4 uur sporten in een week. Of minder. Ook deze week heb ik weer 8,5 uur gesport. Een deel ervan stond me tegen. Dus moet ik even minderen om hernieuwde energie op te doen. Ik haal de 5 kilometer binnen 31 minuten. Niet slecht, maar er ontbreekt iets. Ik ga de plantjes water geven en hobbel naar de AH. Daarna door een korte stortbui naar huis. Morgen ga ik niet. En dinsdag misschien zwemmen. Of niet. Woensdag misschien zwemmen. Of niet. Donderdag weer niks. Vrijdag een beetje. En dan hopelijk zaterdag weer genieten op de startbaan van Lelystad. Dat is voor mij zo goed als niks. Goed!

Ik kan geen schema’s meer bedenken. Ik recycle gewoon. Wat ik in week 45 van 2016 deed, ga ik de komende week weer doen. Lekker makkelijk! Zou je denken tenminste…..
Maandag 6 november: een intervaltraining. Ik krijg Manuel mee. Verder doen we exact hetzelfde als in 2016. Dezelfde route, dezelfde hartslagzones. Dacht ik. Maar anno 2017 heeft trainer LK vooral de lage zones nog lager gelegd. En ik had het koud vorig jaar, maar dit jaar is het nog killer. Ik doe een extra laagje aan. Op voor 8 km! Inlopen gaat dus traag en ik smokkel er de oude hartslag bij. Het schiet lekker op, zeker de tweede tien minuten in zone 2. Over naar zone 3. Dat ging lekker. De route was een beetje apart. Ik had niet het idee er ooit eerder te zijn geweest, maar ja, vorig jaar toch wel! Manuel kletst maar raak in mijn zone 3: hij krijgt het dan net een beetje warm. Dan terug naar zone 1. Die vijf minuten duren veel langer… En dan zone 4. Ik ga goed: mijn passen zijn groter en krachtiger dan eerder lijkt het. Dit is maar een paar minuten afzien. We moeten wandelen. Dat is het enige wat echt langzamer gaat dan in 2016! Ik heb het idee dat we naar zone 5 gaan, maar het is net zo goed zone 4. Ik ga ontzettend hard. Geen geklets meer: doorbikkelen. En dan haal ik een kilometer binnen de 5 minuten. Waar ik vorig jaar alleen maar van kon dromen, gebeurt nu ‘zomaar’. Kost kracht, maar (of ik dit even tot mezelf wil laten doordringen!!) ik ben écht vooruit gegaan in een jaartje!
Op dinsdag heb ik geen zin om te gaan zwemmen. We waren met een klein clubje in baan 1. Het ging goed. We waren eigenlijk net zo snel als in baan 3!! We gingen om beurten voorop. Hoewel ik het niet zag zitten, viel het mee. Aan het einde tilde ik mijn armen ineens heel hoog op. En zo moet het dus. Vanuit de schouders. Koude armen krijgen. Krachtig het water in, flink doorhalen, wegduwen en uitdrijven. Het kost kracht, spierpijn en het was een hele ontdekking.
Woensdag 8 november: drukke werkdag en ik ben pas om twee uur thuis. Om half drie moet ik Vincent halen. Ik kan nog net even op de racefiets. Rustig aan. Koud. En wat is die fiets akelig licht… Ik klik mezelf niet vast en maak een rondje door het Kotterbos. Een half uurtje is snel voorbij, maar ik ben even buiten geweest en mijn fietsje ook. Moeder en kind gaan shoppen en slaan het zwemmen over. Moeders kan niet, kind hoeft niet. Het voelt als te weinig. Ik moet nog naar de winkel en besluit dat rennend te doen. Ik heb geen zin. Helemaal niks eigenlijk. Ik ga toch. Het zijn vijf lange kilometers. Iedere kilometer ietsje sneller. Ze voelen niets gemakkelijk aan. Het is donker, saai, verhard en ook de tortillachips brengen geen rust.
Donderdag 9 november. Het gaat lekker met het schema – NOT Als ik dan 1 keer de mist in ben gegaan, lijkt het einde zoek. De baantraining gaat verloren aan ‘auto-ophalen-bij-de-garage’. Vincent rent wel een uurtje in de regen. Later op de avond charter ik Manuel maar weer voor een donker rondje door het bos. Ik ben niet echt bang, maar alleen zou ik dat nooit doen. We gaan over het fietspad. Verbazen ons over lichtjes van onbekende kanten en net als ik zeg dat ik het niet eng vind, word ik bang van de geluiden in het bos. We kletsen en lopen lekker. Voor Manuel kan ik dat niet beslissen, maar ik loop wel lekker: laag hartslagje, redelijk tempo. En: een heel uur droog!
Vrijdag 10 november. Ik ben gespannen als ik met de nieuwe trainster ga praten: zou het klikken? Ik ben meteen om als er een vrouw met natte haren en sportbroek binnenkomt in het restaurant. Ze is ouder dan ik, wijs, gewoon, aardig, geduldig, begripvol en eerlijk. Naast bewondering heb ik vooral heel erg veel vertrouwen. Na een heel goed gesprek besluiten we samen verder te gaan en ik voel me erg opgelucht en blij. De cranio sacrale therapie helpt me nog een stapje verder. Dan ben ik moe. Tevreden moe. Ik heb geen sport nodig vandaag om tot rust te komen. Ik wandel al bellend tijdens Vincents muziekles rond.
Zaterdag 11 november: Ik zal (voor de nieuwe trainster) moeten gaan leren op gevoel te gaan lopen. Geen hartslag-regime, maar wat ik voel. Dat lijkt me wel wat! De zaterdag verloopt rommelig en ik wil tijdens de zwemles van Vincent gaan lopen. Dan gaat Rob ook mee, maar die gaat alleen de stad in. Ik ben bang nat te worden (en de regenjas ligt natuurlijk thuis) en ga het Beatrixpark in. Kilometertje rustig, kilometertje op tempo. Ik wissel het af en voel vooral. Het kan me eigenlijk niet schelen hoeveel ik loop. Ik doe maar wat. Het voelt prima, het blijft droog. Ik hoeft niks, zelfs niet van mezelf. En niet van de trainster: dat zal ik ook moeten gaan leren.
Daarna ga ik weer zwemmen. De optelsom is te simpel: 8 man in baan 2, 3 in baan 1 en eentje gaat eerder weg. Ik ben 1 van de drie in baan 1. Armen hoog, 1 op drie ademen en JC probeert me weer duidelijk te maken dat ik recht moet insteken. Dan ligt de kracht opeens ónder water. Ik tel en tel en tel. 200 Meter lukt me zelfs! Ook nu zwem ik het uur niet vol en maak ik me er niet druk om. De trainster heeft nu al een goede invloed op me!
Zondag 12 november: mijn verjaardag moet wijken voor de crosscup in het Kromslootpark. In plaats van taart bakken, zandtaartjes happen. In plaats van koffie zetten, sportdrank drinken. Geen bezoek, ik vier mijn feestje in de modder. Geen lang-zal-ze-leven, maar lang-zal-ze-glibberen. Het regent. Voor Vincents wedstrijd. Vincent loopt een dijk van een race: wat een kracht in dat mannetje. Kadootje 2 (1 was de iPhone-hoes) van de dag. Na Vincents wedstrijd regent het weer. Maar wij schuilen in de auto. Kadootje 3 van de dag: de mannen blijven voor mij! Volkomen ontspannen sta ik aan de start. Schoenen zitten goed, ik heb startnummer 73, mijn geboortejaar! En ik hoeft niets te doen als alleen maar genieten. Mijn voeten zijn al nat en vies. De trailschoenen zitten even raar, ik heb ze zo lang niet aangehad. De zon breekt door en het is gaaf. Ik ga (te) hard in de eerste kilometer(s). Het zal me allemaal wat! Ik vind het leuk om dwars door de modder te gaan. Het is wel druk maar vergeleken met Amsterdam is alles te doen. Ik zie op tegen de heuvel en vertraag al ruim van tevoren op het gras. Dan haalt DH me in. De heuvel op is glad en lastig. Af lukt me beter en weer op doe ik gewoon via de bomen. Ik geniet er echt van. KH en TK halen me in en lopen voor me. Heb ik iemand wiens tempo ik me op vast kan pinnen! Ik gooi Rob het regenjasje toe en dan loop ik in korte mouwen. Ook al ga ik wat trager, ik blijf genieten. Het is gewoon zalig. De modder, het bos, al die bekenden die me inhalen, toejuichen, fotograferen. Ik heb me, raar genoeg, nog nooit zo jarig gevoeld! Ik denk aan de berichtjes die ik heb gekregen en de kaarten en dat maakt me blijer dan welk kado ook. Na de tweede keer heuvels moet ik echt aanhaken bij KH. Dat lukt me allemaal best. Ik heb na 4 kilometer niet meer het gevoel dat ik te hard ga en heb een lekker controleerbaar tempo gevonden. Geen moment denk ik dat ik liever de 6 kilometer had gedaan. Weer door de slijmmodder, weer een stukje wat opschroeven op het grint, nu maar eens gewoon het gras door (mislukt) en rennend de berg op (ook mislukt). Ik veeg het snot weg en dan zit de modder werkelijk overal! Nog een rondje. Ik haal KH nu voorgoed in. Eindelijk zit ik erin! De warming up is voorbij. Ik zet nog een beetje aan en haal DH ook in, maar nu heeft zij mij als doel. Ik heb trek. Het wordt wat zwaarder, maar ik ben er bijna. Nog maar 1 keer die heuvel op en af en op en af en af. Op is echt lastig, maar ik zie iemand de heuvel af ‘surfen’ en doe dat ook. Dat is lachen!! Ik kan DH bijhalen, maar niet meer inhalen. Het laatste stukje glibbert me net te veel. En dan ben ik er. 44 Jaar en over de finish. Het was geweldig. Helemaal geweldig. Ik ben niet stuk, ik heb genoten. Het was een ongekend feestje!
En, was het dezelfde week als in 2016? Ehm, nee. Ik heb minder gedaan. “Slechts” 6 uur en 18 minuten. Het was rommelig, maar ik heb de hele week geen tijden opgeschreven. Dat gaf me minder druk om de 8 uur te ‘moeten’ halen. Dit was oké zo. Dus wat gelijk had kunnen zijn, blijkt toch van tijd tot tijd te veranderen. Is dat achteruitgang? Ik denk dat ik in deze week meer vooruit ben gegaan als in 2016. En zo wordt je elke keer een jaartje ouder! Op naar 45- volgend jaar zit ik in de volgende agegroup 🙂