(1) Heen gerend in plaats van gefietst, omdat mijn band heel slap was en lopen best lekker is in zomerkleding omdat het tropisch is.
(2) Training van een trainster-in-spé met de snelle groep mee. (3) Heel veel oefeningen, vooral veel skippings: niet echt mijn favoriet, maar tijdens het skippen voel ik mijn pijnlijke bovenbeen niet. (4) ik voel dat mijn loophouding aangepast moet worden, maar hoe?!

(5) Even verderop een 400 meter rondje over de straten bevolkt door (asociale, storende) kinderen: 200 meter zone 3, 100 meter zone 4 en 100 meter zone 1 was de bedoeliing (7) onmogelijk, veel te warm: ik blijf voortdurend hoog in zone 3/zone 4 en zone 5 hangen, zelfs in de rust is zone 2 onbereikbaar. (8) De marges zijn extreem klein bij mij, ik loop vooral in de versnelling strak achteraan, hard gaan is betrekkelijk, maar ik haalde de 7 rondjes toch net
(9) bij de cooling down zit 1 oefening en trekt de spier in mijn bovenbeen weer recht: weg pijn! (10) naar huis lopen: eindelijk verkoeling, maar mijn lijf is erg moe getuige de (extreem) hoge hartslag als ik al een uur thuiszit.

Zone 1 onverhard. Rustig aan dus. Ik ging pas laat, tegen half 9. Toch was het nog warm, maar niet zo drukkend en geen felle zon meer. Korte broek, dat wel.
Ik zag hertjes in het bos toen ik de laatste wandelaars en joggers voorbij was. Die jogger die ik zelf ook was.
Honderden ganzen: wat een herrie! Ik moest ervan wandelen, om niet aangevallen te worden.


Ik hobbelde gewoon maar door, hield de hartslag in de gaten en genoot van de kleuren om me heen, van alle geluiden in de natuur om me heen, van de onverharde paden en de lucht.
Zelfs een klein rondje over de onverharde Kotterbospaden zat er nog wel in. Allemaal traag en met een lage hartslag en kilometertijden in de zeven minuten. Ik ging de brug over onder een vuurrode lucht.
Ik liep zelfs nog een stuk over het gras in plaats van over het geasfalteerde pad. Inmiddels gewend aan traagheid. En toen liet mijn horloge het ingesproken signaal zien:

Niet omdat de zon op dat moment onderging, maar omdat de drie kwartier er op zaten. Ik jogde zo mogelijk nog langzamer terug naar huis over het asfalt. Er zit een spiertje in mijn rechterbovenbeen te irriteren. Ben ik net van alle pijn aan welke voet dan ook af, krijg je dat weer!

Contra – tegen – nadelen: 
– Heet. 25 graden is véél te warm
– Zonnig.
– Warm
– Insmeren bah 🙁
– Benauwd
– Zweet in je ogen. Traanogen. VRESELIJK
– Zinderende fietspaden
– Een vuurrood bloedheet hoofd
– Een heel fijn bospad wordt MUL zand bij dit weer 🙁
– Veel vochtverlies / hoofdpijngarantie
– Een naar rugzakje zit niet lekker bij dit weer.
– Allemaal trekkende spieren en pijntjes
– Een traag tempo (maar dat is een minste zorg)
– Die vreselijke hitte…..
– Horloge niet aangezet na drinkpauze 🙁 km te weinig gelopen ook nog
– En naderhand een onstilbare trek
– Weinig genieten door al die stoom om me heen
 
VOORDELEN/Pro’s/Voor:
– Neem je allerbeste vriendin mee, die verdient dit!
– Het museumbos is ZO MOOI
– Een paar slokken water helpen enorm
– Zone 2 aanhouden is een makkie
– 50 Minuten is meer dan genoeg
– Boven op de berg waan je je in een ver buitenland: de temperatuur doet je Almere vergeten.
– De Heuvel is GAAF. Geweldig.
– De douche naderhand is een zilveren waterval
– Ik was razendsnel weer helemaal bij: bruin kleurtje en trots dat ik het tóch had gedaan!
De pro’s tellen allemaal dubbel, dus die hebben de overhand. 🙂
 

Het zat er al een tijdje aan te komen: De Racefiets.
Gisteren – op bevrijdings/hemelvaartsdag- stond De Fiets op marktplaats.
Op naar Schoorl-Groet. En daar was het moment dat ik Vincent begreep: ja, je kunt ook op een fiets vallen in 1 oogopslag.

Scott. Fietsen hebben hier in huis een naam! We gingen nog naar het strand en langs de Decathlon voor een helm, géén klikpedalen en handschoenen.
Het eerste rondje was onwennig. Erg onwennig. De fiets is vederlicht. Ik durf me er amper op te bewegen. Een kwartiertje in de avondzon.
Vandaag mocht ik dan met Vincent mee. Het hele rondje Oostvaardersplassen lag in de zomerzon klaar voor ons. (waarom kan ik niet gewoon met ‘een klein stukje’ beginnen?!)
De eerste kilometers waren net zo erg als een eerste afspraakje. Beetje raar. Is dit nou leuk? Ik durf mijn handen niet van het stuur te halen. Het zit nog niet lekker. Mijn kleine trainer vertelt me hoe ik moet schakelen en remmen. De jongens op de hoek aan het begin van het rondje roepen heel vriendelijk: “Veel plezier en een mooi tochtje!”
Na 11 kilometer valt het kwartje en KLIK: hoe cool is het dat kilometer na kilometer voorbij vliegt? De wind, het gemak, de snelheid. Dit is leuk! Eigenlijk is het heel erg leuk!! het is zalig!!!
“Mama, moet je de trein nog halen” moppert het achter mij en: “het is geen wedstrijd hoor”. Bij de sluizen vertel ik hem dat we op weg zijn naar het ijsje en dan worden er wat snelheidsrecords gebroken! Ik haal de 40 kilometer per uur als ik mijn kleine snelheidsmonstertje die de 41 kilometer per uur haalt achterna ga.

Eigenlijk vind ik de pauze jammer. Ik wil fietsen-fietsen-fietsen.
Net na de stop wil ik Vincent laten zien hoe mijn kleine verzet te klein is en dan besluit Scott het grote verzet even uit te zetten. Dus blijf ik op de dijk gewoon doortrappen. Het is wel relaxed, getuige de hartslag, terwijl het tempo redelijk op orde blijft. We hebben een soort van wind mee en blijven boven de 20 km per uur fietsen. Nog een klein stopje om een winegum in het kind te duwen en dan zitten er al 30 kilometer op!

Nog een rustige kilometer voor foto’s en dan zijn we rond. Helaas. Eigenlijk.
Daar waar de ronde begon en ik nog een beetje rillerig op de fiets zat, durf ik nu mijn handen anders op het stuur te zetten en is Scott een stukje van mij geworden. 37 kilometer. in een uur en drie kwartier. Gemiddeld 21 kilometer per uur. Dat was een geslaagd eerste afspraakje!

Zone 1!!!!  4 dames + 1 trainer = lekker op het gemakje bijpraten met Lb en ski-talent-moeder. Lantaarnpalen tellen, eerst 2 links en rechts, dan 4 brug af en op en af en op, dan nog eens 6 links brug af brug op rechts brug af brug op. 45 (ellenlange) seconden rust. Duurlooptempo lekker wat te hoog leggen. Gestrekte benen lopen. 2,4,6 lantaarnpalen en die brug. En maar kletsen. 10 Kilometertempo. Ook lekker iets te hoog leggen: vermanend vingertje van de trainer dat ik een A tempo loop met 4:40 🙂 De rest ging mee hoor. Hartslag van 167 in 45 seconden terug naar 128. Mooi! En maar lantaarnpalen tellen en kwebbelen. Nog 1 keer voor ons rapido’s 3 lantaarnpalen naar links tellen en dan zo hard mogelijk terugrennen. Dat was leuk! Ik ging dik voluit met een sprint brug-af en ik moest en zou 2 van de drie dames inhalen voor ik bij de trainer was! Anke kan best hard! Uitlopen en verder kletsen. Nog geen uurtje. Amper moe, maar eerlijk is eerlijk: het is niet in zone 1 gebleven.

Om vier uur trok de zon meer dan het werk. Ik ga morgen wel een uurtje (of wat) langer door. Nu ga ik onverhard de zon in. Weer een blokje in de buurt. Inlopen was koud: ondanks de lange mouwen. Zone 2 was leuk, zone drie was best aanpoten. Soms pakte ik maar een klein stukje verhard mee. Ik moest ook nog SMSen met twee mensen intussen, maar daar is zone 1 zeer geschikt voor. Gelukkig kwam ik een mooi setje paarden tegen onderweg voor de foto. Verder heb ik zo’n 7 hardlopers gezien, veel honden en evenveel blazende ganzen. En door naar zone 3! Ik had het intussen niet meer koud. Mams begon te SMSen dat ze er al aan kwamen en Rob kwam ook richting huis. In zone 1 ging het gehobbel weer prima: dan kan ik terug SMSen. Zone 2 was weer leuk, maar ik kwam er door alle stress dat ik ook op tijd thuis moest zijn wel even boven. Ik liep de hele tijd te denken dat ik zone 3 best over kon slaan als ik daar zo geen zin in had, maar toch… toen het horloge piepte voor zone 3 zette ik toch weer aan. Niet al te snel deze keer en in plaats van onverhard trapjes op en af. Ik was na 45 minuten en 30 seconden heel keurig weer thuis en moest razendsnel douchen. 7 Kilometer: ze gingen best goed, maar niet echt relaxed, omdat ik het gevoel had te spijbelen en na een half uur had ik ook nog wat haast. Maar ja, de pannekoeken moeten toch echt verdiend worden! 😉

Vanaf deze maand worden de blogs korter: werken en hardlopen en huishouden kosten alles bij elkaar genoeg tijd. Dus bloggen bungelt ergens achteraan. Officieel zat met het kwartiertje rennen naast Vincent de op het schema vermeldde rentijd er op, maar ik had nog een training onverhard tegoed, en die laat ik me niet afnemen! Dus na de F1-race toog ik naar buiten. Historische dag:
Voor het eerst dit jaar in korte broek!
Park door en verder om de wijk op zoek naar de onverharde paden. Dat is best gemakkelijk. En lekker rustig. Ik probeer mijn hartslag rond de 150 te houden. Ook best gemakkelijk. De lucht is strakblauw en de lange mouwen zijn duidelijk een overschatting.
De brug over is verhard en druk eigenlijk: ik kom wel een stuk of tien mensen tegen. Ik duik het bos weer in en neem het pad naar links eerst. Lekker onverhard. Vergeleken bij de modder van het Naardermeer is het niks.

Ik hoop dat het volgende bos ook weer open is, maar helaas: Staatsbosbeheer vind begin mei nog geen eind april, dus ik slinger terug naar de driesprong. Nu neem ik het pad rechtdoor.
Ik slinger weer het bos door en kom bezweet op het pad langs de plassen waar de ganzen blazen. Ik leg de 5 kilometer binnen het half uur af, al weet ik dat niet ter plekke. Ik kies speciaal voor het pad waar ik weer terug kom op de driesprong waar ik alle paden nu gehad heb. Ik heb de 6de kilometer nog lekker tempo gemaakt. En dan moet ik naar de WC. Ik ben toch van tevoren gegaan?! Het tempo valt helemaal weg en ik heb ineens totaal geen zin meer. Ik loop nog wel lekker tussen de vlinders door en ik hobbel het park door. Na 7,5 kilometer en 45 minuten is het me wel klaar. Ik loop lekker knijpend naar huis (teveel informatie misschien) en ik haal het net! Ik heb een prachtig figuurtje gelopen. Tot zover de kortere blog….

Vooraf: regenjasje, trailschoenen schoongemaakt, rugzakje gepakt, twee boterhammen gegeten. Check √ De meeste beste vriendinnen gaan op een dag als deze samen thee drinken of naar de sauna, maar Joyce en ik begeven ons willens en wetens naar het Naardermeer. Op voor een nat avontuur!
Kilometer 1: Regen. En KOUD. Ik had IJSkoude handen. Laag tempo. Van de benen dan. De mondjes stonden niet stil. De Muggenberg bood weinig fraai uitzicht.
Kilometer 2: Nog steeds koud en ik voelde me wat krakkemikkig. Nog steeds kwebbelend.
Kilometer 3: Over het tapijt-pad van houtsnippers. De regen verminderde. De kou nam af. Welkom ritme!
Kilometer 4: De regen verdwijnt. Het gekletst blijft. Ik begin erg lekker te lopen.
Kilometer 5: Horloge verstopt onder laagjes kleding, dus het maakt mij niks uit.
Kilometer 6: Modder. Serieuze modder. Er omheen is zo zinloos, dat ik er maar gelijk dóórheen stamp. Hebben we dat ook gehad.
Kilometer 7: Verhard. Bah. Nog een hardloper! Verder zien we niemand. Ophaalbruggetje en hé, het is nog steeds droog….
Kilometer 8: Joyce blijft op de verharde weg, ik neem het KOEIENpad. Wat enkel bestaat uit modder, pollen, modder, waterplassen, modder en klei. Het is LOEIzwaar, maar GIEREND leuk!

 
Kilometer 9: Regendruppels. Een paar. Dat kan mijn voeten niet natter maken! Joyce gaat een stukje mee langs de koeien. Dan verhard verder over het spoor, langs het balkende ezeltje, over de Vecht.
Kilometer 10: Regendruppels weer weg. Fort Uitermeer. Joyce neemt het fietspad: haar kleine dream-to-come-true. Ik kies…. de modder
Kilometer 11: “gewoon een kwestie van de ene voet voor de andere en je komt elke trail door” volgens de trainer. Maar wat als de-ene-voet-voor-de-andere niet lukt wegens omgeploegde modder?! Dan moet je er maar overheen vliegen! Dat kan ik niet, dus ik zweef. Nauwelijks afzetmogelijkheden betekent dat je het grootste deel van de tijd vrij van de aarde bent. Hardlopen kun je het nauwelijks noemen, wandelen lijkt er meer op, maar ik vind zweven toch prettiger klinken! Het is heel, heel erg leuk. De wolken breken letterlijk en figuurlijk open. De vele waterpoeltjes zijn zilveren pareltjes tussen de bruine modderkluiten en felgroene grassprietjes. Joyce wacht me op.
Kilometer 12: Vind ik het zwaarste: verhard recht fietspad. Mijn voeten waren net aan een modderbad gewend. Na deze kilometer pakken we wat water en een winegum. Ik heb geen trek vandaag.
Kilometer 13: Joyce verlicht de eindeloze rechte asfaltkilometer door me op de prachtige natuur te wijzen. Er breekt een klein zonnetje door!
Kilometer 14: Een niets-zeggende uitkijkpost: maar nu moeten we ook alles gehad hebben, nu we er toch zijn.
Kilometer 15: Over de plankjes  naar de volgende uitkijkpost. Deze blijft leuk. Het blijft droog. De zon doet haar best.Wij ook.
Kilometer 16: Deze was ik vergeten! Het kan nog drassiger. Kletsnat gras. Moeras mag ook. Ik word tot aan mijn knieën nat! Maar ik geef er niks meer om: mijn schoenen en mijn beste vriendin helpen me hier moeiteloos doorheen.
Kilometer 17: Een sprookje! De zon komt door op het slingerende plankjespad. Ik voel me een dansend elfje, balancerend over een randje geluk. We komen een fotograaf tegen: slecht moment op dat smalle pad, maar mijn voeten zijn toch al hopeloos nat en vuil.
Kilometer 18: Nu is het nog een kwestie van teruglopen. Langs de huizen, de ooievaar in het veld. Half verhard. Ik neem de zijkanten van de weg. Ik voel mijn voet nu wel. Maar ik zet nog een keer aan tot op het heuveltje.
Kilometer 19: De zon komt er zowaar doorheen. Spoor over. Twijfel: is 19km genoeg….
Kilometer 20: Ik ga alleen de halve marathon afmaken. Joyce loopt langzaam uit. Ze is top, dat ze dit ‘zomaar’ met me doet. Zelfs als het de hele tijd geregend had, had ik mijn zonnetje bij me gehad. Het uitzicht op de Muggenberg is nu een feest van kleur.
Kilometer 21: Ik zet alles op alles, want dit moet van mezelf de snelste kilometer worden. Het valt niet mee. Moe, wind tegen, en een beetje asfalt-achtige ondergrond. 6:13. De laatste honderd meter slof ik wel uit.
Ik deed er net zo lang over als vorig jaar, toen ik voor het eerst alleen naar het Naardermeer ging. 2 Uur en 3 kwartier. I don’t care. Behalve dat het eigenlijk nog te kort was! Het afstropen van de sokken is net zo erg als ik gedacht had. Mijn voet doet de rest van de dag zeer, maar de volgende dag is de pijn volledig weg. Het Naardermeer is helemaal niet ‘naar meer’.

De heule koningsedag zat ik me aar te wagte tot ik ‘s eindelijk ken gaan rennen. Het war een klein clupske dat in de kou kwamt hollen. Met ze zessen waren we, en twee trainerts. Dus ging d’r unne trainerin maar meedoen als deelnemert. Met se achten waren we dus. We gingen un heul end inlopen, dat ging wel lekkuh!! Dit was voor d’n eurste keer dees jaar da’k zonder pijn an me voet aan een traininkie begon. Dat wou ik zo houwen, dus ik ging me maar ‘s lekker nie uitsloven dees avond. We deden wat oefeninkies en liepen weer verder en verdersop gingen we wat loopscholinkjes doen. Kop d’r rechtop; dat was de opdracht zo’n bietje. Toen renden we door naar één of ander hofke en daar gingen we rondjes rennen. Tellekens een iets groter rondje of een straatje verder zo je wilt, en tellekens ietsje harder ook nog is. Nou, ik vertaalde dat dus naar hartslagen. ‘k Wilde zo’n bietje van honderdveertig, honderdvijfenveertig en dan tot honderdzestig, zo, snappie? Honderdveertig is niet eg hard en de rest liep lekker op mijn uit. Maar ik dee gewoon m’n eigenste dingetje. Met aan het end van het rondje een iets hogere hartslag. Stukkie uitlopen en dan heul sloompies zodat de hartslag weer naar beneden kent. Nog een rondje. Nog een rondje. Hoger hartslaggie. De rest voor mijn uit: ik vond het wel best. Volgens mij ken ik niet zo goed tegen vlees zo vlak voor ik gaat rennen, want mijn buik deed niet zo heul lekker. Het laatste rondje ging wel lekker met een hartslaggie van honderdzestigt en bekant honderdenzeventigst. Omdat ‘k de laatste wart, hoefde ik nog maar drie rondjes terug te lopen: dus d’n eerste hard en de laatste lekker kalmpjes an. Ik haalde toch nog net effe iemand in, die d’r veters strikte. We gingen uitlopen en ik liep maar lekker achterop, want mijn buik en darmen wilden er graag snel weze. Dus dat was een paar kilometertjes knijpe en gelijk een stukkie van de coolink-down missen. Maar de oranje limo maakte het weer goed! En het mooiste kwam een daggie later: geen pijn aan het pootje! Kijkt, daar wil ik best voor achterop lopen.

Ik wilde me zo goed aan het schema houden deze week! 1 Keer moet dat toch lukken! En gister stond er 45 minuten op het programma, onverhard. Eventueel te ruilen met 45 minuten  tussen zone 1 en zone 2 die voor het weekend staat. Ik had er ‘s avonds tijd voor nu het weer later donker wordt. Maar….. in de nacht van zondag op maandag werd ik misselijk wakker en heb ik even boven de WCpot gehangen. Daarna was slapen wat lastiger, waardoor de nacht niet al te lang was. En dat merkte ik maandag wel: mijn maag vond alles weer oké, maar ik was moe. Dus ik stelde de loop van maandagavond uit naar dinsdagochtend. Nachtje goed slapen werkte wonderwel. Geen ontbijt, en om 10 over 8 stond ik met regenjas aan buiten klaar om Vincent naar school te ‘lopen’.

Ik koos voor de 45 minuten wisselen tussen zone 1 en zone 2, maar na 7 minuten en 1 km was het plan kaduuk. Ik besloot ter plekke 2 km langzaam aan te lopen en kind naar school te joggen en dan 2 km een wat hoger tempo te pakken. Rondje om de school, afscheidskusje+”leuke koningsspelen” en dan weer door. De volgende 2 kilometer gingen beter. Ik had het naar mijn zinnetje, het voelde niet zwaar, ik ging niet loeihard en het regende niet. Het was ook niet warm. Ik verzon een beetje ter plekke de route. Stukje onverhard, dan maar iets minder snel- maar dat was het niet!

Toen een kilometer heel kalmpjes aan. Je raad het al: minstens net zo lastig als snel lopen. Ik lette maar weer eens een keer goed op mijn loophouding: knieën naar voren, kort grondcontact. Het regende een beetje, maar eigenlijk niet  eens genoeg om echt nat van te worden. Toen mocht ik een kilometer flink doorlopen van mezelf. Niet op mijn top, maar gewoon comfortabel flink hard. Ik ging aan het tellen. Het liep erg lekker. Toen weer terug op (heel) kalm tempo naar huis, naar de douche, het werk en het ontbijt. Ik voelde me een beetje opgejaagd en moest echt even omschakelen om aan het werk te gaan, maar toen ik er eenmaal inzat, kon ik veel gemakkelijker allemaal dingen bedenken en plaatsen.