onverhard = geen asfaltpaden
hardlopen = op redelijk tempo, sneller dan 10 minuten per kilometer
ver-dwaling = de richting niet rechtstreeks volgend, zonder route
perfect – Dat was het! En zonnig, nadat we eerst in de auto hadden gewacht tot de locale bui vertrokken was. En modderig was het ook. Slijkerige dikke modder. En we waren de richting zodanig kwijt, dat ook het pad zoek was: we ragden recht door het bos heen. En we kwamen schapen tegen. Op het pad en naast het pad nog honderd meer. En we liepen langs het fietspad door het gras (ook zompig). Ik heb hardop lopen lachen van het genieten. En we gingen maar gewoon een onverhard pad in als we het zagen. De spieren waren druk aan het werk, aan het corrigeren en balanceren en dragen en dat ook in een beetje hardloop-tempo. En we klommen over het hek en gingen over de brug en onder de bomenhaag door. Het was helemaal zalig! En ik vond ergens een soort van hobbel-ritme, waardoor ik helemaal in de flow kwam, ik moest bij het eerstvolgende hekje echt weer een beetje landen. En de uitzichten, niet te vergeten; waren adembenemend: op het kasteel, de bospaden, de lage zon. We, dat zijn Manuel en ik. De route: ik wilde over het lange rechte Waterlandse pad. Na anderhalve kilometer nam Manuels navigatie-instinct het over, nou-nou: dat heb ik geweten! Die kan me paden uitzoeken! Ik wist niet dat aan deze kant van het Kemphaanbos zoveel onontdekte onverharde paden waren. En als ze er niet waren, dan gingen we door het natte gras of over het ruiterpad. We kruisten regelmatig keurige fietspaden, maar er was altijd wel een onverhard muizenpaadje te spotten. Waar normaal de Almere City Run veilig op het fietspad blijft, slingerden wij om de stadstuintjes heen. En we kwamen wel honderd blatende schapen tegen. Met lammetjes. Ik hoefde maar een uurtje te rennen, maar toen namen we een ‘verkeerde’ afslag omdat we geen watjes wilden zijn: dat pad hield op te bestaan tegen een diepe, brede sloot aan. Er was geen andere mogelijkheid als door het bos. Hoe gaaf is dat, om -nu er nog net geen brandnetels zijn- tussen de takken door te banjeren? Hardlooptempo is dan ver te zoeken, dat wel. Ik wilde ook langs het Stevenspad, waar de bomen een haag vormen, maar ik moest even geduld hebben, want het kostte ons 5 kwartier om daar te geraken. Toen liet ik de hartslagbeperking lekker varen en de laatste 500 meter had ik nog bakken energie over om het tempo een beetje op te schroeven. Ach, vergeleken met alle modder, plassen en ongelijke grond, was dit onverharde paadje hemels! Op het hardlooptempo valt nog wel wat aan te merken, want er zijn dagen dat ik de 10 kilometer in een uur loop (en Manuel heeft die dagen meestal), maar deze dag kostte het wel dik 5 kwartieren. En toch was het vermoeiender én: veel toffer! Had ik al geschreven hoe onwijs veel leuker het was? Het was perfect!

Voor mijn werk moet ik alle lantaarnpalen van Nederland inventariseren. Almere heeft het bestand al ingeleverd. Alle ruim 45duizend lantaarnpalen staan op die lijst. Vandaag heb ik ze live ‘in het eggie’ geteld. Een paar dan. En een hoop dubbel.
Maar eerst het begin: training. Wij waren nét voor de enorme hagelbui binnen. Niet iedereen was zo gelukkig! De trainers stelden het nog even uit om naar buiten te gaan en bakkeleiden in mijn voordeel wie welke groep zou meenemen. Er waren 3 mensen voor de AB groep en daar hoorde ik niet bij! Ik wilde graag vooraan lopen vandaag om wat zicht op de weg te hebben en ruimte voor me te zien. Ik had het wat koud met mijn regenjasje over slechts een t-shirtje. We gingen op het Gerrit Schulte fietspad een paar loopscholingsoefeningen doen. Ik wilde graag in beweging blijven, maar de rest stoof er vandoor bij de steigerrun! Hallo hé, dit is een CD-groep… Maar ik kon ze al na 2 keer bijhouden, of dat nu was omdat ik opgewarmd was weet ik niet hoor! En toen gingen we lantaarnpalen tellen. Eerst 10 op snelheid heen, dan 5 langzaam terug, 15 op snelheid heen, 5 langzaam terug, 20 op snelheid en (je raad het al) 5 langzaam terug. Weer stoven er een aantal vandoor. Dat houden ze net 10 lantaarnpalen vol en dan kom ik pas op stoom (of zij zijn afgeroomd) en dan moet ik zelf gaan tellen. En hoe! Ik telde de lantaarnpalen en vond het buitengewoon ironisch dat ik daarmee bezig was. Dit is mijn werk, geen hobby… Al snel begon ik met zo’n 12 kilometer per uur af te vragen hoe de lantaarnpalen toch in elkaar zitten met de nummering. En dan weer vijf palen terugtellen. Ik had niet het gevoel echt heel hard te gaan, maar hield het tempo prima bij. Eerlijk gezegd: ik weet nog niet precies hoe de telling van lantaarnpalen in Almere in elkaar zit. En bij de laatste vijf lantaarnpalen terug, bleek dat we nogmaals dezelfde piramide moesten doen, maar dan met 20-15-10 lantaarnpalen. Ik vond het een beetje door elkaar lopen, maar ik telde en telde en telde en telde. Lantaarnpaal voor lantaarnpaal. Ik had onderweg net tijd over voor een fotootje. Thuis maar eens uitzoeken hoe dat werkt met de nummers. Het laatste blokje van tien heb ik flink aangezet en lekker hard gerend. Toen moesten we de kwebbelaars die doorgelopen waren weer bijhalen. Dat gedaan hebbende, kreeg ik een sneer van de meneer die ik vorige keer vergezeld had dat ik niet zo hard hoefde te lopen. Wie bepaalt dat nou! We gingen het fietspad nog afrennen op wedstrijdtempo, maar nu werd ik wel ingehaald. Ik vond het niet erg, ik ging nog altijd vlot hard en mijn maag en darmen vonden het de hoogste tijd zich er danig mee te bemoeien. Mijn uitlooptempo moest iets lager van de trainster. Ze heeft eigenlijk altijd gelijk. We gingen uitlopen en ik hobbelde lekker langzaam mee. We moesten met tweetallen op de plaats dribbelen tot de laatste en dan aansluiten. Heel grappig. We waren met een uurtje alweer terug. En het heeft amper geregend eigenlijk!
De lantaarnpalen hebben de eerste twee nummers van de postcodewijk. Hoe het verder zit en waarom er nummers worden overgeslagen?! Ik heb nog geen idee. Ik tel en verzamel ze alleen maar.

Vermoeidheid is een raar ding. Mijn hoofd is heel erg moe, ik kan moeilijk dingen goed bedenken. Vroeg naar bed dus op zaterdagavond en om half 10 schoot ik mijn bed uit, na tien uur slaap. Dat werd toch wel krap om een uur later bij de Kemphaan te zijn, waar ik met mijn vriendin Joyce had afgesproken. Maar ik haalde het! En nog veel belangrijker: ik had er zin in. Lekker onverhard en ongedwongen lopen. We slingerden al snel over de onverharde paden en Joyce mocht van mij het woord doen: graag zelfs, want mijn spieren waren stram en moesten er echt even inkomen! Ze had gelukkig ook een hoop te vertellen. We kwamen via paden achteraf waar ik ook nog nooit geweest was.

We kwamen weer bij het verharde pad en ik moest en zou het eerstvolgende onverharde pad weer in. Het was warm buiten. Joyce liep ik korte broek en we hadden allebei een t-shirt aan. Wat was ik jaloers op haar korte broek! Het voelde aan als op vakantie hardlopen. Het rook lekker, het was warm, maar niet zonnig en overal waren vogels te horen. Tenminste: die hoorde ik tussen het heerlijke gekwebbel door! Ik moest Joyce elke keer een beetje inhouden, want die had zoveel energie! Niet dat ik haar niet bij kon houden, maar ik wilde niet mijn energie helemaal op verbruiken en de hare ook niet. We liepen een heel klein stukje over het fietspad en moesten een hele kudde wandelaars inhalen. We waren ze net voor met het onverharde pad inslaan. Daar kwebbelde Joyce weer fijn onbekommerd verder. Nou ja, onbekommerd was het niet, maar ik vond het fijn om te luisteren. We liepen langs de speeltuin en een aanleghaven die volledig nieuw voor ons was. Toen een stukje op het fietspad. Ik kon niet wachten tot het volgende bospad. Gek genoeg viel het me steeds minder zwaar. Mijn hartslag was lekker laag. Alleen die lange broek: dat was wel jammer; te warm. De kilometertijden begonnen met een 7, maar dat boeide me voor geen meter. Het laatste kwartiertje kwebbelde ik wat voort en toen kwam het zonnetje er ook nog door.

Ik was wel moe, maar ik had ook nog een hele tijd door kunnen rennen. We renden allebei de negen kilometer vol: dus ik deed een paar rondjes extra 😉 En nog waren we na dat dikke uurtje niet uitgepraat en bleven we nog doorkletsen naast de auto’s. Heerlijk: van dit soort loopjes heb ik geen enkele last: niet aan mijn voet; niet moe, maar energiek en heerlijk voldaan.

For the record: brug op, brug af – omdraaien: brug weer op en brug weer af. En het laatste stukje vals omhoog!


Het Hoogste Punt van Flevoland over.

 
 

Mijn hoofd duizelt. Data. Open Data. Privacy. Nieuwe namen. Plaatsen. Nog meer data. Ik verzamel het. In mijn hoofd. En nu heb ik een data-overload. Out Of Order. Er kan niks meer bij. Ik ben M O E  Er komt niks meer uit. Er kan niks meer bij. Ik weet de weg naar huis niet meer. Heb moeite met woorden vinden. Mogelijkheid 1: ga op de bank/in bed liggen rusten. Mogelijkheid 2: Ga met een laptop bij de hardlooptraining van het kind zitten in de hoop dat er nog iets uitkomt. Mogelijkheid 3: Stukje joggen nu het licht is. Ik kan niet kiezen. Mogelijkheid 2 vervalt, want die helpt toch niet. Ik ga in renkleertjes naar de training toe en ga voor mogelijkheid 3. Joggen. Er staat niks in het schema en gister ging ik al. En morgen ook. Joggen dus. Rustig aan! Een must: rust. Niet kijken naar de hartslag, gewoon de beentjes volgen. Kilometer 1 in 6:04. Uhm… da’s niet zo rustig. Ik gooi het op een data-misread. Zo snel ga ik niet hoor. Ik ga gewoon lekker. De zon is mooi. Ik stop de omgevingsdata er bij. Hopelijk lossen de data-watten dadelijk een beetje op. Ik doe eerst de stomme zijde en straks mag ik door het Wilgenbos. Dat past er nog net bij. Brug. Eendjes of zijn het ganzen? Ik loop hardop mee te zingen met de muziek. Onder de 6 minuten?! Joggen, joggen, joggen… Duizelt het tussen mijn oren. Joggen? Ik neem me echt voor om rustig aan te doen. Heus waar. Lepelaarsbos. Als er om de bocht niemand is, zing ik hard mee. “If we all light up…” Saaie kilometer 3. Ik ga nog niet zachter. Het waait hard. De watten verwaaien. Mooi excuus voor een langzame volgende kilometer. Ik maak nog een fotootje. Inmiddels kijk ik niet meer alleen naar het fietspad voor me, maar naar de vogels en de ondergaande zon. 5:53? Weg excuus en nu ga ik echt, heus, serieus langzamer aan doen. Ik moet mijn andere schoenveter opnieuw strikken, heb langs het gemaal dik wind tegen, dus ik heb alle redenen om te vertragen. En inderdaad: 6:05 is…echt… nog niet zo… in de trant van joggen…. Brugje over: het Wilgenbos gaat me ophouden! Daar geloof ik dan maar in! Ik ga SMSen met het wandelende loopmaatje en ik stop de telefoon weer weg om alleen maar te genieten van de bomen. De datawatten verdwijnen compleet en ik voel de bomen. Ik kom niemand tegen. Alles is van mij! Ik dans er bijna bij. Echt, nu weet ik zeker dat ik langzamer ga. 5 kilometer in 30 minuten. Laat ook maar. Ik weet niet hoe ver ik nog moet, als ik nu écht ga joggen, haal ik het dan wel?! Ik wandel het sluisje over en app nog maar wat. Onverhard! Als dat me niet vertraagd… Maar ook dat is een hopeloze missie: de heuveltjes en modder dagen me uit. Weer 10 kilometer per uur. Ik ga niet door het Vaartsluisbos. Er zijn grenzen. Iets met trainingstijd van een uur en unstoppable Anke die niet langzaam kan. Ik mag me nog inspannen van mezelf tot ik weer onder de Hogering door ben. Yeah right. 5:50. Ik ga aan het SMS-en en appen tegelijk en ga echt langzamer. Terwijl ik nog ‘maar’ 4 minuten heb. De zon gaat prachtig onder en ik loop geheel op mijn gemakje. Ik durf niet te kijken naar de hartslag. Zou de trainer op deze ondoordachte actie geprikkeld reageren? Gelukkig was ik gewoon ontoerekeningsvatbaar! Ik moet opnieuw geupload worden! Ik ben blij met de laatste kilometer van 6:21! Het gaat de goede kant op, maar net nu ben ik er en nog op tijd ook. De gemiddelde hartslag is nogal een beetje veel te hoog voor een ingelast rondje joggen. Laten we het daar maar niet over hebben, want dan schaam ik me. Ik voel me een stuk beter en dat is belangrijk. De data is ingeda(t)ald. De vermoeidheid in het hoofd is weggewa(dat)aid. Reloaded. Nu is het weer Open Data geworden.

De training van maandag dan maar vandaag. De energiebalans is wat zoek. Gister een congres, vandaag een interessante belangrijke meeting in Utrecht. Dat werken en heel veel leren kost bergen energie, maar daar worden de benen niet moe van. Dus ligt het hoofd op de bank en trappelen de voeten. Ik weet niet welke trainer ik wil, want ik heb de vorige keer beloofd mijn best weer te gaan doen aan de trainer van de snelle groep. Ik zal me aan mijn belofte moeten houden. Het inlopen gaat prima: ik hobbel rustig mee, maar wel achteraan. Mijn hoofd kan niet veel prikkels verwerken. De lucht is prachtig gekleurd. We gaan de brug op en af lopen. De trainer deelt me bij de ‘langzame’ groep in: die kan nog niet weten dat mijn benen best kunnen lopen en ik mijn best best kan doen! De lucht is rood en geel. Het is veel te ingewikkeld voor mij qua opdracht: 3 keer de brug op tot verschillende lengtes, omhoog snel en omlaag langzaam. Zulke opdrachten zijn voor mijn hoofd te complex, laat ik maar niet vooraan gaan lopen. Dat gaat al heel snel mis. De benen doen wel wat het hoofd niet kan: hard gaan! Ik loop op energieniveau en op hartslag. En ik zet mijn techniek in van kleine felle stappen om hoge snelheden te halen. Rond de 12/13 kilometer per uur omhoog doet mijn benen goed. De eerste serie brug op en af van circa 11 minuten gaat prima. Ik loop voor op de langzame groep en moet grijnzen als de trainer zegt dat ik het mooi aan het uitvoeren ben. Beloofd he. We moeten een minuut wachten en mijn hoofd weet niet meer hoe ik dat moet timen. Dat hoofd is rood,maar gelukkig is het inmiddels donker! Dat hoofd is leeg. We doen nog een serie, maar ik loop op een laag energieleveltje. Dat voelt wattig, zwaar en ietwat wazig aan. Na 30 kilometer marathon zeg maar. Heel klein wereldje. Ga me niet in de weg lopen, want dat kan ik nauwelijks meer ontwijken! Gelukkig kan ik nog net beredeneren aan de andere groep tot waar ik moet lopen en om kan keren. Deze serie loop ik eigenlijk maar ietsje langzamer op de snelle stukken. Ik tel ook uit dat ik ‘maar’ drie van de vier keer hoeft. Dus ik span me de derde keer nog in en dan jaagt de trainer mij nog 1 keer het trapje op op hoge snelheid! Als straf voor al die keren dat ik niet netjes heb meegedaan? Ik merk dat mijn evenwicht het moeilijk heeft. Daarna is het energielevel kritisch laag in het oranje vlak belandt. We moeten nog een keer versnellen, maar ik krijg het er moeizaam uit. Nu zijn én de beentjes én het hoofd moe! Ik zet nog 1 keer heel hard aan en loop van achter naar bijna voorop met een respectabele 15 kilometer per uur. Nu is het energielevel in het rood gezakt. Een beetje kletsen en uitlopen tegelijk lukt me enige minuten lang absoluut niet. Kan niet tegelijk. Pas later. Ik haal de tien kilometer deze training. Bij de cooling down vallen mijn ogen dicht. Nu zijn mijn benen moe en mijn hoofd rood én moe. It could be worse.

Tweede paasdag. En omdat het gewoon een maandag was, stond er een training op het programma van de club, maar die ging niet door. Dus heb ik geruild met woensdag. En het loopmaatje is weer hersteld van zijn marathon, dus die ging weer mee. Drie kwartier in zone 2. Ik had een ernstig gebrek aan zin. Eerst ontbijten, dan naar de winkel, daarna een potje Rummikuppen en toen duldde het loopmaatje geen uitstel meer en stond hij voor de deur. Het stormde buiten, dus het bos lieten we links liggen. Met die wind is het niet gemakkelijk elkaar goed te verstaan, maar we konden prima kletsen terwijl we tegen de wind in liepen. Naast de vaart namen we wind mee en het tempo ging lekker omhoog! Mijn benen (knieën, lies) renden bijna onder me vandaan! Er kwamen een paar anderen aan die tegen de wind in liepen, gossie. We liepen wel door het bos, maar namen de fietspaden. Ik liep lekker te genieten en me voor mijn gevoel niet echt zwaar in te spannen. Dat is mooi in zone 2. We moesten over de Evenaar tegen de wind in en dat was lekker heftig! Ik vond het na drie kwartier wel prima. Het laatste stukje gingen we door het bos en toen hobbelde ik naar huis. Ik heb weer 9 kilometer op de teller gezet. Bleek dat ik een uur had mogen lopen 🙁

Geen paasontbijt, maar een paasrondje. Gisteren was ik te moe (waarvan?!), dus ik had het rondje van 45 minuten uitgesteld naar vanmorgen. Regen of niet. Niet dus, geen regen. Wel een felgeel regenjasje. Eerst 10 minuten in zone 1. Ik keek gewoon een beetje op mijn horloge en dat timede wel prima weg. Lekker rustig aan beginnen – helemaal top. En deze paasochtend was superrustig! Zit iedereen in de kerk? Of aan de eieren? Ik heb 1 andere hardloper gezien! Ééntje!! Op een normale zondagochtend om half 11 zijn dat er minstens 11!

Ik begon keurig volgend de opdracht, te joggen in zone 1. Na iets meer dan 10 minuten en 1,5km ging ik door naar zone 2. Ik liep zo’n zes minuten in zone 2 en dat ging ook prima, ondanks de tegenwind. Het was wat op en neer schakelen op het horloge tussen de pagina’s. Ik kwam op het fietspad en daar wilde ik de drie versnellingen gaan doen die in de opdracht stonden. Ik kwam een meneer met hond tegen die me heel vriendelijk Fijne Pasenwenste! Ik timede twee minuten af en toen mocht ik 1 minuut wandelen. Tralalala. De kerklok sloeg vrolijk elf uur. Ik wilde een foto maken van een mooie gele narcis, net zo geel als ik, maar die waren nog allemaal verstopt!

En nog een keer aanzetten voor twee minuten. Leuk hoor: kijken op de tijd, de hartslag en een beetje meetellen en ohja –daarvoor was ik hier– flink doorrennen. De minuut wandelen is eigenlijk net zo lastig, maar ik trok me vandaag niets veel aan van ik-moet-zus-en-zo-hard-of-zo-en-zo-ver. Ik hou mijn energielevel echt goed in de gaten onderweg en dat is totaal nieuw voor me. Redelijk gezapig en prestatieloos; nieuw op die manier.
De laatste versnelling ging ook weer lekker en toen stond ik weer onder de treinrails en mocht ik nog een aantal minuutjes in zone 2. Ik zat eerst nog hoog in zone 2 met een hartslag boven de 150 en onder de 154. Dat leverde ongeveer eenzelfde kilometertijd op als de kilometer voor ik de versnellingen oppakte. Toen ging ik nog een kilometer laag in zone 2 aan het lopen met een hartslag van maximaal 140. Ik kreeg wat trek, wat vermoeidheid en gelukkig ook wat wind mee. Ik liep een stukje onverhard door de nieuwe schooltuin. Kan allemaal in Almere: van de Tang naar de tuin over de Evenaar! De laatste kilometer hobbelde ik in zone 1 langs de oude Albert Heijn en een straatje om en toen wilde ik weer naar huis. Ik heb voor het eerst deze week de voorgeschreven tijd van 3 kwartier gehaald! En netjes de opdracht uitgevoerd ook nog. En -ook niet onbelangrijk- zonder echt doodmoe te zijn geworden. Netjes+keurig+opgewekt=tevreden!

* Aanbeveling 1 (van het loopmaatje): ga ‘s zonder apparatuur lopen. Ik dacht dat hij dat zelf wilde gaan doen en antwoordde dat ik dat niet snel zou doen. Hahaha. Ik raadde hem aan het horloge mee te nemen en te verstoppen. Goed idee eigenlijk…
* Aanbeveling 2 (van de Held-trainer): er bestaan niet verschillende potjes energie in je lichaam; het is een grote pot waar je alles mee moet doen, dus houd daar een beetje rekening mee.
Ja heren, oké dan! Mijn persoonlijke ondertiteling luidt: Ga lekker onverhard lopen en hou je niet aan zones of kilometertijden en blijf voelen hoe het gaat. Ga alleen en wees onafhankelijk. Praktische tips: neem een OVkaart mee en een rolletje Detro’s en kijk maar welke heuveltjes en uitdagingen je tegen gaat komen. Gestript van welke opdracht dan ook, had ik er zin in. Kind bij oma op deze Goede Vrijdag en trailschoentjes aan. Lekker eigen muziekje op en gaan. Maximaal anderhalf uur, bij voorkeur liefst de minimale 80 minuten die het schema voorschrijft. Ik heb een vaag idee welke richting ik op wil.

Het eerste het beste heuveltje wat ik tegenkwam ging ik op! Ik zwierf zonder vast plan en kwam over een onverwacht bruggetje, door een prachtig smal pad en via de parkeerplaats bij de hoge heuvel bij Anna’s Hoeve. Die zat als enige in het plan om overheen te gaan. Het was een flink lastige beklimming, omdat er heel veel bomen op de weg lagen. Ik zocht lekker mijn weg en mijn horloge zat te diep onder twee lagen kleding om zich er qua hartslag of tempo mee te kunnen bemoeien. De gedachte was slechts: dit wil je toch, en de grijns was het ja-antwoord.

De muziek die voorbij kwam zette mij stap voor stap op z’n plek. Ik merk dat alle spieren door de onverharde en ongelijke ondergrond worden getraind. De stijgingen zijn te merken in de kuiten. Slinger door een poortje en gewoon maar een weg inslaan. Soms langs de bordjes Rondje Laarder Wasmeer, maar soms ook niet. Ruiterpaden, smalle bospaadjes, kleine heuveltjes, modder; ik nam het allemaal mee en stopte het in mijn Schatkistje van Ervaring. Mooie vormen in de bomen, boomwortels, een groepje wandelende kinderen die de ballonnen volgen en een onverwacht pad inslaan – ik laad het moeiteloos in. Ondertussen mijmer ik over doodgewone zaken: hoe fijn het is een oma te hebben waar ik Vincent met een gerust hart kan achterlaten, wat prettig het is om salaris bijgeschreven te krijgen en hoe leuk het is zelf zomaar ergens heen te gaan. Ik zie bebouwing voor me en lijk totaal de weg kwijt te zijn. Ik hoor ook veel auto’s. Even verderop kan ik het plaatsen: De Witte Bergen, aha. Ik steek 1 asfaltweg over en zie niemand op het fietspad, maar zodra ik kan wijk ik van het halfverharde fietspad af. Ik kom via een breed zandpad bij het Bluk de heide op. Daar word ik overvallen door wind en regen. Als mijn trainer meedoet aan een wedstrijd waarvan hij zelf weet/denkt dat fysiek niet aan te kunnen, moet ik niet piepen over een beetje regen. Dat doe ik ook niet, maar de bus vervalt als optie. Ik stamp door het zand tegen de wind in en geniet van de miezerbui. Daar loopt het groepje kinderen weer! Ik maak een groter ommetje over de hei en zoek paden tussen de heuveltjes uit. De regen vervaagt en ik draai richting een groepje bomen. Het enige waarvoor ik op mijn horloge kijk, is voor de tijd. Het is tijd om de terugweg weer op te zoeken. Ik ken de richting. Daar is het groepje kinderen weer! Tjonge, het is een flinke speurtocht voor ze. Ik ontwijk ze en neem de rand van de heide. In de verte zijn de huizen herkenbaar. Ik loop tegen een school aan, maar verkies het onverharde pad om het hek heen. Voor de zoveelste keer stuit ik op het groepje kinderen. Zouden zij de korte route elke keer nemen? Ik word moe, wil terug en ga ze maar weer inhalen.

Tussen het Laarder Wasmeer en het waterleidingbedrijf door haal ik de als indianen geschminkte kinderen in en het blijkt één van de diverse groepen te zijn!

Ik kom weer uit bij de heuvel bij Anna’s Hoeve en nogmaals ga ik omhoog: nu via het eenvoudige boomloze pad. Ik ga aan de straatzijde naar beneden en moet lachen om de bankjes die onder water staan.
Dan ga ik Anna’s Hoeve nogmaals door en ik neem ook de laatste heuveltjes met een vermoeiend plezier. Het energielevel zakt merkbaar en ik maak nog 1 ommetje om te eindigen bij hetzelfde heuveltje als waar ik op begon.
Nog een klein stukje verhard. Er zitten 11,5 kilometer op en daar heb ik 80 minuten over gedaan. Ik vind het prima. Zone 2. Ongeveer 7 minuten per kilometer. Ik ben niet uitgeput, ben slechts een beetje moe en ik voel me snel weer goed. Zoonlief heeft dé LaFerrari van zijn dromen in het echt gezien en oma heeft een heerlijke douche en een kop thee.
Het schatkistje is weer gevuld.

hoera!!! We zijn gaan rennen; ik met mama.
we beginnen rustig zei mama 🙁 zucht ik ben meer van snelheid maar het moet maar. mama moest in zone 2 rennen voor 3 kwartier
we gingen langs de Aurora en toen kwam ik Yasine Antaris en Tyroon tegen. ze wouden wel mee rennen maar dat hielden ze niet vol hahaha 😉
ik wou naar Karin rennen maar ik raakte de weg kwijt. (dom van me hè) 🙁
dus we kwamen in de Molenbuurt met hele mooiè bloemen. En een oranje brievenbus in het midden
eindelijk wist ik waar ik was het…CENTRUM
en toen begon mama te zeuren dat ze naar huis wou.
omdat ze naar de toilet moest ik vond het heerlijk dat we gingen stoppen.
(ik had er geen zin in) maar ik heb het gedaan met mijn nieuwe horloge.
we hebben 5 kilometer gerend 😉
ik heb het laatste stuk harder moeten rennen om het in een halfuur te lopen.
en dat is gelukt!! 🙂
groeten vincent