De heule koningsedag zat ik me aar te wagte tot ik ‘s eindelijk ken gaan rennen. Het war een klein clupske dat in de kou kwamt hollen. Met ze zessen waren we, en twee trainerts. Dus ging d’r unne trainerin maar meedoen als deelnemert. Met se achten waren we dus. We gingen un heul end inlopen, dat ging wel lekkuh!! Dit was voor d’n eurste keer dees jaar da’k zonder pijn an me voet aan een traininkie begon. Dat wou ik zo houwen, dus ik ging me maar ‘s lekker nie uitsloven dees avond. We deden wat oefeninkies en liepen weer verder en verdersop gingen we wat loopscholinkjes doen. Kop d’r rechtop; dat was de opdracht zo’n bietje. Toen renden we door naar één of ander hofke en daar gingen we rondjes rennen. Tellekens een iets groter rondje of een straatje verder zo je wilt, en tellekens ietsje harder ook nog is. Nou, ik vertaalde dat dus naar hartslagen. ‘k Wilde zo’n bietje van honderdveertig, honderdvijfenveertig en dan tot honderdzestig, zo, snappie? Honderdveertig is niet eg hard en de rest liep lekker op mijn uit. Maar ik dee gewoon m’n eigenste dingetje. Met aan het end van het rondje een iets hogere hartslag. Stukkie uitlopen en dan heul sloompies zodat de hartslag weer naar beneden kent. Nog een rondje. Nog een rondje. Hoger hartslaggie. De rest voor mijn uit: ik vond het wel best. Volgens mij ken ik niet zo goed tegen vlees zo vlak voor ik gaat rennen, want mijn buik deed niet zo heul lekker. Het laatste rondje ging wel lekker met een hartslaggie van honderdzestigt en bekant honderdenzeventigst. Omdat ‘k de laatste wart, hoefde ik nog maar drie rondjes terug te lopen: dus d’n eerste hard en de laatste lekker kalmpjes an. Ik haalde toch nog net effe iemand in, die d’r veters strikte. We gingen uitlopen en ik liep maar lekker achterop, want mijn buik en darmen wilden er graag snel weze. Dus dat was een paar kilometertjes knijpe en gelijk een stukkie van de coolink-down missen. Maar de oranje limo maakte het weer goed! En het mooiste kwam een daggie later: geen pijn aan het pootje! Kijkt, daar wil ik best voor achterop lopen.

Ik wilde me zo goed aan het schema houden deze week! 1 Keer moet dat toch lukken! En gister stond er 45 minuten op het programma, onverhard. Eventueel te ruilen met 45 minuten  tussen zone 1 en zone 2 die voor het weekend staat. Ik had er ‘s avonds tijd voor nu het weer later donker wordt. Maar….. in de nacht van zondag op maandag werd ik misselijk wakker en heb ik even boven de WCpot gehangen. Daarna was slapen wat lastiger, waardoor de nacht niet al te lang was. En dat merkte ik maandag wel: mijn maag vond alles weer oké, maar ik was moe. Dus ik stelde de loop van maandagavond uit naar dinsdagochtend. Nachtje goed slapen werkte wonderwel. Geen ontbijt, en om 10 over 8 stond ik met regenjas aan buiten klaar om Vincent naar school te ‘lopen’.

Ik koos voor de 45 minuten wisselen tussen zone 1 en zone 2, maar na 7 minuten en 1 km was het plan kaduuk. Ik besloot ter plekke 2 km langzaam aan te lopen en kind naar school te joggen en dan 2 km een wat hoger tempo te pakken. Rondje om de school, afscheidskusje+”leuke koningsspelen” en dan weer door. De volgende 2 kilometer gingen beter. Ik had het naar mijn zinnetje, het voelde niet zwaar, ik ging niet loeihard en het regende niet. Het was ook niet warm. Ik verzon een beetje ter plekke de route. Stukje onverhard, dan maar iets minder snel- maar dat was het niet!

Toen een kilometer heel kalmpjes aan. Je raad het al: minstens net zo lastig als snel lopen. Ik lette maar weer eens een keer goed op mijn loophouding: knieën naar voren, kort grondcontact. Het regende een beetje, maar eigenlijk niet  eens genoeg om echt nat van te worden. Toen mocht ik een kilometer flink doorlopen van mezelf. Niet op mijn top, maar gewoon comfortabel flink hard. Ik ging aan het tellen. Het liep erg lekker. Toen weer terug op (heel) kalm tempo naar huis, naar de douche, het werk en het ontbijt. Ik voelde me een beetje opgejaagd en moest echt even omschakelen om aan het werk te gaan, maar toen ik er eenmaal inzat, kon ik veel gemakkelijker allemaal dingen bedenken en plaatsen.

Wisselvallig weer: het ene moment felle zon, en dan opeens felle hagel.        ‘s Morgens is er in Huize de Boer nog hard gewerkt en na de lunch neem ik Vincent mee voor een bezoek aan opa en oma en Manuel mee voor een rondje hardlopen bij kasteel Groeneveld. Vincent gedropt, verder gereden, auto geparkeerd voor kasteel Hoge Vuursche en  hopen op mooi weer.

Legenda: * = aantal sterren geeft aan hoe leuk/fijn het was van * tot *****

√ = afgehandeld: van √=koeltjes tot √√√√√=gelukzalig!

– = minnetjes, niet echt prettig; van 1 – (mwah) tot – – – – – – – (nee, BAH)

Regenjasje, trailschoenen, rugzakje √
Route? Nee, die hadden we niet echt vaststaan. Richting Groeneveld, dan doorsteken richting Lage Vuursche. Plan klaar, ik was er nog lang niet klaar voor, maar we gingen! √
Modderig √√ Lekker Zonnetje √√√ Prachtige bomen √√
GENIETEN √√√√√√√√√√
Vandaag had ik niet zoveel tekst, soms klets ik Manuel helemaal gek, maar nu even niet. – Spoorweg en veel honden. – – Pijnlijke bovenbenen. Gelukkig allebei. Geen reden om te stoppen.
We zijn al vrij rap op het terrein van Kasteel Groeneveld en slingeren om de modderpoelen heen.*** Het is best warm in de zon. Ik hobbel maar door. Niet hard, maar steady √ Het tempo wisselt.
De tuinen zijn erg gaaf rondom het Kasteel. Niets teveel van verwacht! ***** Maar helaas – – dat weten meer mensen met allemaal brave honden. ZON ****
We gaan een klein stukje op tempo tegen de wind in, omdat ik daar even zin in heb. ** Zwaar, maar het lukt * 
Het paard op de heuvel is onaards geweldig: het lijkt zo uit het boek van de Grijze Jager te komen. Stapper, Arnouds paard.
Omlopen en op het hek van Amerpoort stuiten – – – –, maar kunnen onverhard blijven lopen. ** Ik ben deemoedig, maar weet niet waarom. 🙁
Toch weer naar dezelfde spoorwegovergang — WACHTEN – – – – – – – 🙁
Weer een modderpad, nu maakt het niet meer uit: dwars d’r doorheen is ook oké: de schoenen beschermen tegen uitglijden. √√
Manuel vertelt, dat moet ie van me. Helpt enorm. √√√
Net als de winegums!! *** 🙂
Soestdijkerstraatweg oversteken bij Kivitsdal. Tjonge, hoe heb ik hier vorige zomer óóit 28 kilometer voetenpad kunnen lopen?????? ——- Nu kom ik amper voort. Zeuren en stoppen helpt niet en is geen optie. Ik gok dat we op 8km zitten, maar het blijken er tien te zijn. Tjonge. We verlaten snel het fietspad, nog voor de golfbaan. Er komen circa 15 hagelstenen voorbij. Voor de rest zon Zon ZON √√√√√
Het is zo gruwelijk mooi. Al dat lichtgroen, al die frisheid. Lammetjes heb ik gezien, bloesems: het is erg mooi buiten nu. 🙂
Dan komen we via via op de Zwarteweg. Manuel vertelt gelukkig. Dit is absoluut geen goede plek voor mij, hier word ik diep verdrietig. Ooit monteerde ik wat op deze plek opgenomen was, langs deze heuveltjes. Het lijkt een vorig leven. Ik blijf naar Manuel luisteren en doorlopen, ook al is dit heuvelig én verhard. We moeten notabene uitwijken voor auto’s: dood-eng! Als we het modderpad opgaan, is het leed geleden en is het heuveltje bedwongen.* overwonnen√  We moeten nog een weg oversteken en ik weet precies waar de auto staat (links van me op ca 1,5km afstand), maar ik ben de route en de duur van de loop totaal kwijt. Het is een kwestie van doorhobbelen en doorkwebbelen. Dat helpt allebei enorm goed.√√ En de winegums ook √
Aan de ene kant ben ik de pijn in mijn linkervoet en het rennen doodmoe –, aan de andere kant kan ik in dit tempo nog uren doorgaan. √ Langs de campings. Still Sunny ***
Soesterdijkerstraatweg weer oversteken. Verhard lopen richting het BosBad. Wilde ik altijd al eens lopen, hier. √√ Nog een kwartiertje lopen gok ik.
Manuel houdt nu permanent de route bij √ Anders zou ik totaal verdwalen, dat geef ik toe. En daar heeft Manuel geen zin meer in. 😉
Het is nog steeds mooi √√√√ Modderig √√√ Dat maakt nu echt niets meer uit. Vermoeiend √√ Ver: ik haal de 15 kilometer en de 16 ook nog! √
Na bijna 2 uur staan we weer bij de auto. Moe, maar niet kapot. Hoe ik over 3 weken 21 km onverhard moet lopen, blijft me een beetje een raadsel. Maar vandaag heb ik er toch weer 17 afgelegd. ***
Vincent ophalen die op de kermis is geweest en oliebol eten; die is dik verdiend! √* 🙂
 

(gewoon ik, mezelf en duizend paardenbloemen)

 


 

 

 En weer lekker uitfietsen.     Geen snelle tijden te melden. Wel een Grote Dikke Grijns. 

Over spijbelen: Dat heb ik maandag gedaan. Ik was moe. Of beter Moe.              Nee: M O E. Vermoeid. Een stuk wandelen ging best, maar de hoofdpijn was niet zo best. Ik lag voor tienen in bed en dat beviel me véél beter dan energie opladen door hard te lopen. Soms, heel soms, heel heel soms is spijbelen best fijn! Ik zou me daar niet schuldig over moeten voelen.
Over afvallen: Daarom spijbelde ik maandag. Ineens had ik genoeg van al die broeken die net te strak zitten. De lekkere koekjes. Het olifanten-gevoel. En dan ga ik netjes aan het lijnen – binnen de punten eten: veel fruit en groente, 2 boterhammetjes en yoghurt: kom maar op! Ook al zijn de batterijen van de weegschaal leeg en heeft die weegschaal dus geen stem in deze. Daarom voelde ik me maandag ‘wat zwakjes’. Dinsdag wende ik er in de loop van de dag al aan en voelde ik me weer goed, maar ik zeg streng tegen mezelf dat ik deze avond ook nog oversla.

Over nieuwe schoenen: na heel lang twijfelen, rekenen, zoeken, vergelijken en nog een keer rekenen heb ik ze dan eindelijk besteld: nieuwe Brooks. Hetzelfde merk als ik al jaren heb. Maar dan met een andere extensie, die ik overigens ook al eerder uitgeprobeerd heb. Brooks Glycerine 12. Prachtig blauw zijn ze. En ze zitten als pantoffeltjes. Daar moet op getraind worden!

Ohja, over een hardlooptraining: Het was één grote groep van razendsnel (in zijn uppie, arme M) tot erg traag (met z’n drietjes) en heel veel daar tussenin (en ik voorin). En een trainer (dezelfde als vorige week) die iets had bedacht met kracht- en souplesse-oefeningen. Plus mooi weer én die fijne schoenen: dat kon niet mis gaan. Eerst een oefening, dan de brug op hoog tempo over en terug op rustiger tempo en dan nog een oefening. We zijn 4 keer die brug over gejaagd en de eerste twee keer ging ik (te) hard, dus de derde keer hield ik me in en de vierde keer ging ik nog maar ‘s (te) hard. Toen souplesse-oefeningen met een moe lijf en daar moesten de schoenen nog even op studeren! Ik geef gewoon de schoenen de schuld, ha!

We renden de lage brug op duurlooptempo over en terug en toen liep ik lekker met de snelle politieagente te kletsen. Ik denk dat we dat ook zo’n vier keer hebben gedaan, maar; moe he: dan is dat minder duidelijk! We moesten nog lantaarnpalen sprinten, maar toen had ik geen zin meer en dan doe ik ook maar half mee. Daarna liepen we weer terug door het park. Ook nu mochten we nog een stuk ‘eigen tempo’ en dan ga ik zo lekker en voor mijn gevoel traag rond de 5:50 hangen. De zon ging onder en de maan hing prachtig in de lucht. De schoenen zijn helemaal goed gekeurd: ze zijn mooi, zitten lekker en kunnen hard en ook rustig aan uitlopen. En ik heb ook nog eens erg keurig in de goede lage hartslagzone gelopen! Voor tien kilometer en een beetje. 1 Minpuntje: mijn linkerbeen is stijf, stram, onrustig en pijnlijk. Alsof ik maar op 1 schoen gelopen heb! Weird.

Het was echt oer-Hollands weer: hoge witte stapelwolken, soms een felle zon en soms een felle bui. Het is het hele weekend al een beetje druk met de veiligheidsdag, huishoudelijke klussen en Vincents sporten: leuk allemaal, maar drie kwartier onverhard lopen moet er een beetje tussen worden gepropt voor mijn gevoel. Zondagmiddag 5 uur heb ik het onweer afgewacht, alles gestreken, Vincent aangemoedigd en geknuffeld en moed verzameld. 40 Minuten zone 2, dat is te doen. Vincent gaat een foto van me maken en dan thuis rekenen. Ik ga lekker door de modder en de plassen stampen, eens een keer in mijn eentje. De eerste kilometer gaat snel. Toen had ik vast snelle muziek op staan 🙂
Dan ga ik een kilometer iets minder hard, want ik maak een foto van de mooie lucht en ik moet me wat inhouden om in zone 2 te blijven. Ik ga de brug over en zoek alle bekende onverharde paden op. Dan kom ik de ganzen tegen. Enorme families ganzen. Honderden ganzen en veel gansjes. Naast het pad. Op het water. In het gras. Op het pad. En boos dat ze doen tegen mij! Het is maar goed dat ik ze niet versta, want ze blazen naar me en volgens mij hebben ze een heel gakkend scheldwoordenkanon voor me geopend.

Ik zie bekenden op de fiets en ineens kan zone 2 me gestolen worden! Wanneer krijg je nu de kans om fietsers op dit pad in te halen als je rent (niet vaak, want eigenlijk is fietsen verboden) en dan nog wel dat meisje wat laatst o-zo-trots haar eerste 5 kilometer liep?! Dan maar even zone 4 doorpiepen! Hoe vrolijk kun je iemand gedag zeggen die op het pad fietst?! Ze maken het pad wel lekker gans-vrij 🙂
Dat moet ik verderop onder de heldere lucht met in de verte de paarden weer zelf doen, dat gans-verjagen. Weer een langzame kilometer en ook weer netjes zone 2. Aan het einde van het pad kijk ik achterom. Verhard verder? Andere lopers zijn over het fietspad gegaan en ik mag onverhard lopen, dus om nu via het verharde pad naar huis te gaan? Nee. Ik ga hetzelfde pad weer terug. Nogmaals de gans-dans! Maar dan met wind tegen. De snelle en langzame kilometers wisselen elkaar keurig af.
Ik weet nu waar de uitdrukking ‘dom gansje’ vandaag komt: gansje ligt gezellig met de hele familie (kind of 15) langs het pad in de namiddagzon, ziet een roze reus aankomen; dus wat doet het domme gansje? Die gaat proberen voor langs het roze geval te kruisen met het hele gezin. En dan boos worden als de roze reus moet uitwijken omdat alle domme gansjes in serie dezelfde domme beslissing nemen!
Ik ga weer huiswaarts en krijg zijsteken, te laat verkeerd gegeten – ik weet het. iIk loop inderdaad precies hetzelfde pad terug, maar als de 40 minuten om zijn (ik mocht er dus 45, maar had een keer zuinig ingesteld op mijn horloge) wil ik toch graag de 7 kilometer volmaken en nog even hard doorlopen. De gemiddelde hartslag zit helemaal boven in zone 2 (lees: net zone 3). 7 kilometer binnen 45 minuten: dat was genieten. Was getekend, een roze gansje.

Er was een vogel met overgewicht in Almere,

Die het trail lopen wilde leren,

Ze nam Eagle Manuel mee,

Voor anderhalf uur zone 1 en 2,

Anders zou ze het niet eens gaan proberen!

 

 

Voor de fladderende vogeltjes regende het erbij,

maar dat is niet zo erg voor mij,

We parkeerden de fietsen midden in het Kotterbos,

Toen konden de trail- en hardloopremmen los,

Al maakte me dat niet direct heel erg blij.

 

 

Ik had niet erg veel zin,

Zeker niet in het begin,

Ik hobbelde achter de Eagle aan,

Die ik moeiteloos voorop liet gaan,

Ik volgde desalniettemin!

 

 

We kwebbelden nog even,

Voor we over heuveltjes werden gedreven,

Genietend van de mooie omgeving,

Werd het pad een hele beleving,

En ben ik wat achter gebleven.

 

 

Het ging echt niet snel,

Ik schaamde me soms wel,

Hobbelend door zone twee,

Kwam ik niet echt mee,

Het spijt me Manuel!

 

 

De brug was net sterk genoeg,

De steile afdaling was niet waar mijn knie om vroeg,

Mijn spieren deden zeer,

Maar de zin kwam toch wel weer,

Die de watten in het hoofd verjoeg.

 

De regen was opgehouden,

Terwijl we langzaam verder sjouwden,

Ik vond het niet vanzelf lopen,

Soms leek het wel alsof we kropen,

maar ik liet me niet tegenhouden.

 

Het tempo kon nog meer omlaag,

Veel zat er niet in vandaag,

Terwijl het heerlijk naar de bloeiende hagen rook,

Ontdekten we nog een nieuw pad ook!

Zo vorderden we gestaag.

 

 

Toen we werden ingehaald,

Had ik van het gestamp genoeg gebaald,

Ik zette er de sokken in,

En dat was heel goed voor de zin!

Zeker 8 minuten heb ik gestraald!

 

 

Toen waren de oorspronkelijke anderhalf uur voorbij,

En was ik best wel blij!

Niet qua tempo, dat was sneu,

Het joggen was ik echt wel beu,

Maar het volhouden was een overwinning voor mij.

 

 

We hobbelden terug naar de fiets,

In een tempo van helemaal niets,

Maar ik was niet ontevreden,

Want ik heb hier weinig van geleden,

En dat is toch ook een belangrijk iets!

 

 

 

Aan het begin van de training besloot ik definitief mee te gaan doen aan de Trail des Fantomes. Een trail in de Ardennen. Een andere meid van de club doet mee en ze daagde me uit. Het stond de hele middag voor mijn neus op antwoord te wachten. Voor mij geen nieuwe records meer op de marathon of de tien kilometer, want dat houdt asfalt in. Ik kies nu voor bos, ongedwongen lopen en  onverhard met je eigen spulletjes slepen en foto’s maken onderweg. Toen ik wegrende met de snelle groep mee, riep ik naar de ander dat ik mee zou gaan. Ik werd er heel erg blij van.
Trainer Harry beloofde ons een vrij zware training. Ik vond alles best. Ik durfde het nog niet aan om in korte broek te gaan trainen en had een driekwartbroek aan. En de korte sokken. Dat was mijn enige belemmering: de korte sokken. En mijn hoofd: ik kan nog niet zo snel denken. We deden een paar opwarmoefeningen en dribbelden op een best hoog tempo naar de Hema bakkerijen. Daar gingen we rondjes lopen van ca 850 meter om de Hema bakkerij heen. Hét moment om te bedenken dat wij nog maar twee boterhammen in huis hebben. Rondjes lopen om de Hema Bakkerij was me prima gelukt, maar we moesten het niet gewoon ‘op-tien-kilometer-tempo’ lopen, maar een minuut boven het tien-kilometer-tempo. Ik hoeft geen records meer te lopen! De trainer had opgezocht wat het tempo was waarop je moest lopen. Moest je je tijd op de tien kilometer zeggen! Die heren begonnen met 42 en 43 minuten en ik zag al wat mensen inzinken. Ik raakte bijna in paniek: mijn tijd op de tien kilometer? Normaliter? Of vandaag? Of de snelste ooit? Die laatste twee liggen minstens 5 minuten uit elkaar! De dames die ik vreselijk snel had ingeschat riepen 56 en 58 minuten en toen moest ik. Ik heb me veilig aan de 50 minuten gehouden, Harry mag denken wat hij wil, maar op dit moment zou dat wat hoog gegrepen zijn zelfs! Hij moest mijn richttijd van 4:55 twee keer herhalen: ik kan dat soort dingen nauwelijks onthouden. Zes rondjes in dat tempo moesten we lopen. Tussendoor mocht je 1 minuut rusten en na het vierde en vijfde rondje anderhalve minuut. Ik vond het best: gewoon rondjes rennen en een beetje kijken of de tijd rond de 4:55 lag. Elke keer als ik keek ging ik te snel. Ik kreeg het warm, rende door en richte me daarop. In de tweede ronde gaf Harry advies om nog beter te lopen en ik dacht stiekem: liever over het gras, maar ik vond het wel aardig dat hij iedereen echt iets mee wilde geven. In de derde ronde wilde Harry weten hoe het met mijn trainingsdoelen stond, maar ik kreeg hem netjes uitgelegd dat ik niet veel te kletsen heb met een kilometertijd onder de 5 minuten! De vierde en vijfde ronde vond ik heel zwaar. We moesten met de klok meelopen. Bij de laatste dacht ik: ga maar en ik keek niet 1 keer op mijn horloge naar de tijd. Ik liep gewoon zo hard ik kon en was net zo snel als in de derde ronde. Toen was ik moe inderdaad. We deden nog een paar oefeningen die laten zien hoe moeilijk het is als je moe bent om een juiste uitvoering te doen. Alsof ik dat nog niet wist!

Ik had de hele dag zin om onverhard te gaan lopen, maar dat ging niet door, want Rob kon mee wandelen tijdens de training van Vincent en de soep viel niet zo goed, dus achteraf was het niet zo erg. Maar als je vier keer per week gaat rennen, dan is een beetje schuiven ook zo klaar en dus ging ik in het donker Manuel ophalen voor drie kwartiertjes. Net om wakker voor te worden. Elke 5 minuten wisselen tussen zone 1 en zone 2. Reden om slapend te gaan lopen. Ondanks dat het 15 graden is, dan is een lange broek toch geen overbodige luxe, want warm zul je het niet krijgen van de training. Zone 2 is niet al te snel en zone 1 is echt langzaam. Helaas kan Manuel daar niks aan veranderen. Die had het ook al heel snel gehad, dus toen ik 5 minuten slohohohohoom moest lopen, ging hij tegen de klok in hetzelfde rondje lopen, maar dan lekker op tempo. Dat maakt het nog saaaaaiihaaaaier. We ontdekten gelukkig een leuk nieuw hofje vol prachtige bloesems, die niet voor niks het Juwelenhof heet. Ik werd er niet sneller van. En de schoenen zijn ook op, dus mijn voet doet ook erg veel pijn al tijdens het lopen tegenwoordig. We kwebbelden over Manuels nieuwe (nog onbekende) vakantiebestemming, maar ik had niet echt veel te vertellen. Het laatste stukje ging ik met Manuel mee intervalletjes doen langs de lantaarnpalen, maar dan op de helft van zijn snelheid ongeveer. Voor het eerst in tijden was ik blij dat de training er op zat: ik was er niet moe van geworden, het was langzaam, saai en ik voelde me tonnetje-rond. Het was donker, nog saaier, sloom en oninspirerend. 1 Voordeel: nu mag ik later deze week nog een keer onverhard lopen 🙂

In het schema stond 5 minuten inlopen in zone 1, 5 minuten in zone 2 en dan tien keer twee minuten en tot slot 5 minuten uitlopen in zone 1. Het schema kwam uit op 45 minuten. Maar ik niet. En eigenlijk niemand in de buurt. (Behalve Vincent, maar die wil net als mijn trainer triatleet worden, dus dat telt niet) Uiteindelijk bedacht Manuel dat ik dan 15 keer de 2-minuten moest doen. Die twee minuten bestonden uit: 1 minuut in zone 4 (hard), 30 seconden wandelen (bah) en daarna 30 seconden zone 1. En dat dan vijftien keer! Vincent ging wel mee onder de bloesems door rennen, want hij heeft een nieuwe hardloopbroek en nieuwe hardloopschoenen. Welja. Voor mij kwam het ontbijt er niet van, maar Vincent moest wel eten van mij.
De eerste vijf minuten waren een makkie, een koud kunstje letterlijk. De tweede vijf minuten waren gaaf onder de bloesems door. Het rook er heerlijk en wat was het mooi. De zon kwam er ook bij. En toen ging ik versnellen, Vincent zou 5 keer meedoen. Hij begon met roepen: is dit nou hard, mama! Om 20 seconden later af te haken. En me tijdens de wandelpauze weer in te halen.
We kwamen mensen tegen en nu herkenden ze de kleine jongen allemaal als echte hardloper! Met het joggingpak niet, maar de strakke broek was duidelijk: “Jong geleerd…, goedzo knul”; “knap hoor jongen” enzovoorts. En wat waren er veel hardlopers op deze zondagochtend met heerlijk weer! En wie liep daar hard te zweten?! Die arme mama! Na drie keer was ik gelukkig de tel kwijt. Ik had er niet aan moeten denken hoe vaak ik nog moest versnellen. Vincent kon me niet bijhouden en ik verbood het hem ook, want hij kon me blijven zien op het lange rechte pad. 1 Meneer werd wel 5 keer ingehaald door me voor hij voorgoed voorbij was. Ik zweette me kapot en had echt spijt van de lange mouwen en lange broek. Vincent kreeg het erg zwaar, want zijn maag gaf duidelijk te kennen wat te laat eten met je doet. Hij wandelde graag mee, maar de rest dribbelde hij voort.

Ik moest erg lachen om een lief klein meisje wat voor haar hardlopende moeder uit fietste. En toen begon ik te bedenken dat tien keer meer dan genoeg was geweest. Eerlijk gezegd begon ik mijn trainer aardig te vervloeken… Die had daar niet op zijn fietsje langs moeten komen, zoals een hoop andere triatlonners, want ik was geweldadig geworden! Gelukkig had ik niet veel adem om luidop te mokken. Vincent sneed een stukje af en ik deed de zoveelste versnelling.

Waarom was ik de tel ook kwijt geraakt? Had ik er al tien gehad en kon ik gevoeglijk stoppen of nog niet?! Vincent ging wandelen en ik ging dapper door. Ik bedacht dat ik het met de tijd kon afmeten en toen ik twee versnellingen verder was, was ik er achter dat ik de tien al ruim gepasseerd was. Maar die laatste konden nu ook nog wel. Ik wandelde elke keer terug richting Vincent en ik had met ‘m te doen met zijn buikpijn. Hij hobbelde wel steeds een stukje verder. De laatste versnelling ging wel langzamer dan de eerste paar en ik moet zeggen dat ik me een stuk minder comfortabel voelde, maar de kilometertijd begon nog met een 4 hoor. En toen konden we naar huis dribbelen. Ik ging heel lang te hard volgens de hartslag, tot Vincent naast me kon wandelen, zo langzaam moest ik! Hij begon weer helemaal op te leven en te kwebbelen. We waren het er over eens dat het heerlijk weer was en ik had honger. Uiteindelijk liep ik bijna 8 kilometer in 50 minuten, kan ik het helpen dat ik het rondje nog steeds niet kan timen 🙂