23-5 Training met de ABgroep mee. Ik ging er lopend heen om te kunnen combineren met de koppeltraining van junior en met het idee dat ik maar eens ging opzeggen om over te springen van Just Run (de hardloopclub) naar de triatlonvereniging. Niet echt iets waar ik naar uit keek. We kregen hielaanslag oefeningen. Veel inlopen en lekker kletsen, grappige oefeningen. Nog meer inlopen, nog meer kletsen. Ik voelde me echt letterlijk onevenwichtig. Alsof het linker- en rechterbeen niet helemaal samen werken. Toen rondjes hard lopen. Ik had het bij de vrienden en vriendinnen gedropt dat ik ze ging verlaten en er waren echt mensen die dat oprecht jammer vonden. Werd ik dan weer oprecht verdrietig van. Dus echt hard zat er gewoon niet zo in. Niet oprecht jammer! Het was een lange training, veel gelopen ook.
24-5 Toen had ik het even gehad met het hardlopen. Mijn bovenbeen speelt nog op, heel veel andere zaken eisen aandacht (werk, verjaardag, ziekte) en toch móést ik naar buiten. Door een paar stomme opmerkingen en weinig slaap was ik a-not-so-happy-me. Even fietsen dus. Heel rustig aan. Maar het was onwijs mooi tussen de herten, de paarden en de stilte van de Oostvaardersplassen. Voelbare rust.
25-5 Verjaardagsfeestje. Voelde me niet zo lekker. Misselijk, duizeltjes, moeMOE. Bloed geprikt op ijzertekort, maar dat was het niet. Toen de kersverse tiener in bed lag was ik wat stabieler, dus mocht ik mee met Robs eerste rondje op zijn ATB! Nog een stukje lekker langs de kassen, langs de dijk, langs de oostvaardersplassen. Vliegjes happen. Even een prima alternatief voor het hardlopen: dat komt wel weer.

Vandaag weer onderweg?
Linkervoet: Ja joh, gisteren hoefden we alleen maar te fietsen. Rechts vult aan: flink rondje hoor; die hele Oostvaardersplassen rond. Links: Beetje saai voor ons, dat is meer werk voor de beentjes.. Rechts: jaja, die moet je daar maar over vragen dan.
Maar vandaag dus weer op pad en deze keer rennen?
Links: Ja joh, het duurde even (rechts mompelt: ze wachtte expres op de regen in de regelkamer boven volgens mij), maar toen mochten de Ascis weer eens aan. Rechts: Tja, die andere fijne schoenen moeten vast nog drogen, hihihihi
Ging het goed?
Links: Ja joh! Even inlopen denk ik eerst, gewoon een beetje gehobbel door dat park. Rechts: En toen de brug op gingen we lekker wel hard toch? Links: Ja joh, toen werden die beentjes volgens mij best moe, gnagna. Rechts: Naar beneden ging helemaal prima toch? Links antwoord: Ja joh!!
Nog last gehad van de tenen ofzo?
Rechts: Nee, dat bovenbeen zeurt een beetje, maar dan gaan we tenminste niet zo lang hard. Links: Ja, ik heb wel een blauwe teennagel nu in de collectie. Maar we mochten de fijne sokken aan. Rechts: En een korte broek.
Regende het niet?
Links: Jawel joh! De hele tijd. Rechts: Hebben ze in de regelkamer boven op gewacht geloof ik, bah. Links: Ik denk dat ze het daar wel prima vinden, toch?
En de route?
Links: Eerst dat asfalt ja. Stukje hard enzo. Rechts: En dan weer zacht en nog hard, weetjewel. Beetje van dit en van dat, van allebei zeg maar.
Alleen maar verhard?
Links: Nee joh, ga toch weg! Na vier en een halve kilometer mooi het bos in. Rechts: Zalig, lekker zand en van die zachte ondergrond. Links: Dan genieten wij in elk geval vol op.
Wie niet dan?
Rechts: Ik geloof dat de regelkamer het even wat minder vond. Links: Logisch, die werden nat, wij niet. Rechts: Die portie hebben wij vorige week gekregen, dus ze moeten niet zeuren. Links: Geen idee wat er in de regelkamer boven gebeurde, maar wij gingen samen met de beentjes gewoon door.
Nog iemand gezien onderweg?
Links: Nee joh! Niemand! Niet zo gek, met dat weer. Rechts: Welles; we mochten wandelen weet je nog? Toen kwamen we een roedel herten tegen. Wel een stuk of zestig denk ik. Of tellen die niet mee? Links: Nee joh!
Best gaaf, die herten!
Links: Jawel hoor, maar ik was even bang dat we niet meer verder zouden rennen. Rechts: dat had wel gekund, maar dat gebeurde dus niet, want we gingen wel door. Links: En lekker veel bos- en grasgrond he. Rechts: Ik geloof dat het in de regelkamer ook wel weer ging, want het geluid van de regen in het bos was wel rustgevend. Links: En de bosgrond was nog best droog.
Hoe ver gingen jullie uiteindelijk?
Links: Oh, joh, daar gaan wij niet over hoor! We zijn nog wel een keer hard die brug over gegaan. Rechts: ja, maar dat was wel weer van dat harde asfalt. Links: Piepert – heb jij ook een blauwe teen? Niet toch? Niet mauwen dan hoor. Want we gingen ook weer door het park. Rechts: Over het gras! En toen werden we wel weer nat toch? Links: Ja, hoorden wij er ook weer een beetje bij.(gniffelend) Ik geloof dat wij als enige een beetje droog waren toch? Rechts: maar niet in de douche hoor. Links: Volgens de regelkamer hebben we iets van 9 kilometer gelopen – ik vind het best joh.
Was het leuk?
Links: Ja joh!

Plaats delict: Kemphaan, Almere. Onverharde wegen.
Weersomstandigheden: bewolkt, droog, circa 15 graden celsius.
Date-stamp: Vrijdag 20 mei 9:07 – 10:52
Ondergrond: Onverhard; bospaden, ruiterpad, smal schapenpad
Route: Dwaling mbv GPS track, 1 pad gedubbeld.
Energievoorziening: 1 bolletje, 1 boterham (ontbijt) en onderweg 1 winegum.
Gezelschap: Manuel & Anke (1 wandelaar gespot op de route en in de verte een schoolklas)
Wilde dieren: 1 Kat in de verte en een ijzeren schaap
Hoofdonderwerp: API (application programming interface) cursus voor dummie’s (de uitgebreide versie)
Tempo: eerste 3 kwartier in zone 1 (op de gok), daarna 3 kwartier in zone 2 (ook gegokt)
Gemiddelde hartslag: 139 Maximale hartslag: 150
Gemiddeld tempo: niet om over naar huis te schrijven: 8 km per uur (7:29 min per km)
Onverklaarbaar: Het nummer onderweg en de verdwijnende pijn in mijn rechterbovenbeen
Lengte: 14 kilometer
Gevolgen: Geen vermoeidheid, geen spierpijn, geen moeite.
Eindcijfer: 7,5 – gezellig, leerzaam, langzaam, mooi, onverhard, prettig.

Er volgden een paar drukke, volle en leuke dagen in pretparken, waardoor er nauwelijks tijd was voor spierpijn. (pinkster-)Maandagavond móést ik echter toch eventjes een half uurtje uitfietsen!
En!!!!!

Dat werd meteen een hele mooie fietstocht naar de Oostvaardersdijk waar de horizon van oranje naar blauw overging.



En 1.000.000.000.000.000.000 muggen die het fluitend fietsen onmogelijk maken!
Het was heerlijk.
 
 
 


Vandaag tijd voor een klein stukje uitlopen. Het tempo (heel erg laag) en de hartslag zone (ook laag) vroegen om een lange broek en lange mouwen. Ik liep alle onverharde wegen in de wijk rond. En dat is toch nog zonder moeite 90% van de route. Ook helemaal niet verkeerd. Hieraan hou ik geen spierpijn of andere last over. 5 Kilometer in 40 minuten was genoeg, toen was ik niet moe en moest ik naar het toilet.

(vooraf) Geen tijd om me druk te maken én er is niks om me druk over te maken: ik heb modder bedwongen, zand doorgeploegd, heuveltjes door het bos belopen: ik ben voorbereid. Nu hopen dat mijn lijf meewerkt. Dat de pijntjes in mijn voet en bovenbeen wegblijven en vandaag die ene dag in de maand niet wordt. Ik rij met Manuel naar Hattem en drink een bidon sportdrank leeg. Eerst plassen, dan parkeren is het gevolg. Omdat de temperatuur van 25 naar 12 graden is gegaan -tot mijn grote genoegen, ga ik in lange broek.
(start) Gewoon lekker gaan. We gaan eerst verhard en iedereen lijkt me voorbij te lopen, maar het kan me niets schelen. Het is droog, niet te zonnig en straks ga ik wel zien. Het bos ingaan is een verademing. De bospaden zijn geweldig. Ik vind de klimmetjes en de wortels niks erg. Ik ga gewoon mijn eigen tempo en trek me van niemand iets aan. Na een kilometer of vier kom ik er helemaal in en raak ik een beetje in trance door die heerlijke omgeving. Het gaat erg goed, ik heb mijn eigen ritme en kan lekker achter een mevrouw aanlopen, zodat ik zelf maar deels op de pijltjes hoeft te letten. Van de route heb ik geen idee. Ik loop heerlijk. Ik zweet en de hartslag lijkt hoog, maar ik kijk nauwelijks naar mijn horloge. De hei is geweldig: jammer dat ik mezelf geen tijd gun voor een foto, omdat ik het ritme graag vasthou.
(halverwege) Ik ben zo blij dat ik geen 10 kilometer heb gekozen, want dan zou ik al klaar zijn! We steken een weg over en we komen bij een post waar ik een bekertje water drink. Ik wil de wegwijs-mevrouw niet te ver kwijt raken. Er loopt nu ook een meneer bij. Ze lopen voor me uit, maar ik haal ze bij over de smalle paden. Die vind ik het gaafst. De linksom-rechtsom-wisseltjes: kleine heuveltjes. Ik geniet echt met volle teugen. Het regent een heel klein beetje: niet genoeg om nat te worden, maar genoeg om het bos een zalige geur te geven. Over de bredere paden haal ik de man en vrouw in en dan gaan we langs een open plek naar boven. Ik zie in de verte een meneer lopen in het blauw en loop zijn kant op, maar ik hou mijn eigen ritme. Het gaat van een leien dakje! Ik ben erg sterk in het klimwerk: dan hou ik mijn ritme geweldig goed vast. Bij de volgende post neem ik nog een bekertje water, want ik wil de man en vrouw voor blijven. Er is nu veel ruimte tussen de deelnemers en dat maakt dat ik soms het geweldige gevoel heb daar bijna alleen te lopen. Met de wind erbij is de temperatuur zeer aangenaam.
(op driekwart) Ik loop verloren. Door de vele korte heuveltjes, ben ik een lintje en pijltje kwijt. Dat is bijna het leukste deel van de wedstrijd: zelf de route zoeken. De vrouw en man halen me bij en dan zie ik het pijltje en kan ik de route weer oppikken. Ik ga met gemak voor ze uit en ben buitengewoon alert op de route en pijlen. We moeten een hele stijle zandheuvel op bij de Leemcule: ik moet wel wandelend! De man en vrouw klimmen mee omhoog. Dan laat ik ze weer iets achter me. Opeens is het MIS. Ik heb altijd al moeite met dat stuk tussen de 16 en 18 kilometer. Kilometer 16 was veruit de langzaamste met de klim en het stilstaan vanwege het zoeken. Vanaf 18 kilometer weet je dat je het haalt, maar daar ben ik nog net niet. En nu ben ik OP. Leeg. Ik sta stil. Letterlijk. Waarom dacht ik ook dat ik op 2 bolletjes met stroop en 1 banaan een halve marathon kon lopen?! Ik ben woedend op mezelf en werk 4 winegums tegelijk naar binnen. De andere twee halen me in en ik weet dat ik ze niet meer kan bijbenen. Het zullen nog 3 laatste zware kilometers worden. Ik voel me zwak en moet goed opletten op de oneffen wegen en mijn loophouding, maar eigenlijk heb ik er weinig kracht voor over. Er staat een fotograaf en ik kom een fietser van de organisatie tegen. “Je bent er bijna, het gaat goed” zegt deze. Ik realiseer me inderdaad dat mijn horloge altijd wat zuinig is en deze keer hoop ik dat ie er wel een kilometer naast zit! Ik ben op 19 kilometer en vraag me eindelijk af waarom ik ook alweer een halve marathon wilde lopen.
(finish) Ik ben ook nog eens erg kwaad op mezelf, dat ik keer op keer zo slecht met de voeding omga en het maar niet lijk te willen leren. Ik ga het toch wel binnen de twee en een half uur halen, maar nu blijf ik ook rennen ook. Blijkbaar helpen de winegums toch een beetje en dat de boswegen in verharde wegen zijn veranderd, helpt vast ook mee. De kracht ontbreekt me om de andere twee bij te halen. De postbode op de fiets kan ik nog net inhalen! Nog even, nog even, nog even; hou ik mezelf voor. Ik kom langs de parkeerplaatsen waar de mensen al naar huis aan het gaan zijn. Ik verlang naar de spekkies en dan loop ik de finish over en staat er op de klok mijn naam, mijn 17de plaats bij de vrouwen en de tijd van 2 uur en 15 minuten. Meer neem ik niet in me op. Spekkies! Een  bekertje cola!
(na de race) Ik kom Manuel tegen en andere bekenden en ik lijk niet moe, maar realiseer me ook amper hoe hongerig ik moet zijn. Ik heb nergens pijn. Niet in mijn voet, niet in mijn been. Dat is onderweg helemaal verdwenen. Ik heb een blaar! Dat Wel! Voor het eerst in mijn hardloopcarriere heb ik een gewone blaar op mijn linker-middelste teen. Pijnlijk rotding. Ik ben kwaad op mezelf. Niet omdat ik een slechte tijd heb gelopen, maar omdat ik wéér in het voedingsdilemma ben getrapt! 🙁 Na een warme chocomelk met suiker en schone kleren gaan we weer huiswaarts. We hebben een reep chocolade gekregen voor het meedoen, maar die durf ik niet aan te breken. Ik (VR)eet de eierkoeken op. Thuis ga ik gelijk mee door naar de zwemles en wandelen we nog naar de stad. Om tien voor 5 ben ik O P L EE G M  O    E       Eierkoeken helpen niet meer. De douche niet, de hamburger (die ik ook nog mee lopend ga halen) nauwelijks. Misschien helpt op tijd naar bed gaan.

Heel rustig. Lekker weer. Manuel ging mee. 6 Kilometer in 3 kwartier zou het worden. We liepen zoveel mogelijk onverhard. Ik voelde me bloed-vervelend, for no reason. In het bos ging dat er langzaam uit. Langs de plassen liepen we lekker te kletsen en wat gingen we rustig!! Het bleef zone 1, het bleef kalmte, het bleef moeiteloos gaan. We zagen paarden, ganzen en kwebbelden over de formule-1. Uiteindelijk werden het 7 kilometer in 50 minuten ofzo. Tempootje 7:25 per kilometer en nauwelijks de moeite om te douchen. Maar als ik dit tempo morgen ook volhou op een halve marathon haal ik mijn doel van 2 en een half uur ook! Dat maakt dat ik bijna zin krijg in mijn eerste trail run wedstrijd. Als ik het verder niet zo druk had met honderd andere kleine dingen en mijn huis schoonmaken. Hé, kijk: ik heb vandaag in mei meer gelopen dan ik deze maand heb gefietst! Dat schrobt lekker.

(1) Heen gerend in plaats van gefietst, omdat mijn band heel slap was en lopen best lekker is in zomerkleding omdat het tropisch is.
(2) Training van een trainster-in-spé met de snelle groep mee. (3) Heel veel oefeningen, vooral veel skippings: niet echt mijn favoriet, maar tijdens het skippen voel ik mijn pijnlijke bovenbeen niet. (4) ik voel dat mijn loophouding aangepast moet worden, maar hoe?!

(5) Even verderop een 400 meter rondje over de straten bevolkt door (asociale, storende) kinderen: 200 meter zone 3, 100 meter zone 4 en 100 meter zone 1 was de bedoeliing (7) onmogelijk, veel te warm: ik blijf voortdurend hoog in zone 3/zone 4 en zone 5 hangen, zelfs in de rust is zone 2 onbereikbaar. (8) De marges zijn extreem klein bij mij, ik loop vooral in de versnelling strak achteraan, hard gaan is betrekkelijk, maar ik haalde de 7 rondjes toch net
(9) bij de cooling down zit 1 oefening en trekt de spier in mijn bovenbeen weer recht: weg pijn! (10) naar huis lopen: eindelijk verkoeling, maar mijn lijf is erg moe getuige de (extreem) hoge hartslag als ik al een uur thuiszit.

Zone 1 onverhard. Rustig aan dus. Ik ging pas laat, tegen half 9. Toch was het nog warm, maar niet zo drukkend en geen felle zon meer. Korte broek, dat wel.
Ik zag hertjes in het bos toen ik de laatste wandelaars en joggers voorbij was. Die jogger die ik zelf ook was.
Honderden ganzen: wat een herrie! Ik moest ervan wandelen, om niet aangevallen te worden.


Ik hobbelde gewoon maar door, hield de hartslag in de gaten en genoot van de kleuren om me heen, van alle geluiden in de natuur om me heen, van de onverharde paden en de lucht.
Zelfs een klein rondje over de onverharde Kotterbospaden zat er nog wel in. Allemaal traag en met een lage hartslag en kilometertijden in de zeven minuten. Ik ging de brug over onder een vuurrode lucht.
Ik liep zelfs nog een stuk over het gras in plaats van over het geasfalteerde pad. Inmiddels gewend aan traagheid. En toen liet mijn horloge het ingesproken signaal zien:

Niet omdat de zon op dat moment onderging, maar omdat de drie kwartier er op zaten. Ik jogde zo mogelijk nog langzamer terug naar huis over het asfalt. Er zit een spiertje in mijn rechterbovenbeen te irriteren. Ben ik net van alle pijn aan welke voet dan ook af, krijg je dat weer!

Contra – tegen – nadelen: 
– Heet. 25 graden is véél te warm
– Zonnig.
– Warm
– Insmeren bah 🙁
– Benauwd
– Zweet in je ogen. Traanogen. VRESELIJK
– Zinderende fietspaden
– Een vuurrood bloedheet hoofd
– Een heel fijn bospad wordt MUL zand bij dit weer 🙁
– Veel vochtverlies / hoofdpijngarantie
– Een naar rugzakje zit niet lekker bij dit weer.
– Allemaal trekkende spieren en pijntjes
– Een traag tempo (maar dat is een minste zorg)
– Die vreselijke hitte…..
– Horloge niet aangezet na drinkpauze 🙁 km te weinig gelopen ook nog
– En naderhand een onstilbare trek
– Weinig genieten door al die stoom om me heen
 
VOORDELEN/Pro’s/Voor:
– Neem je allerbeste vriendin mee, die verdient dit!
– Het museumbos is ZO MOOI
– Een paar slokken water helpen enorm
– Zone 2 aanhouden is een makkie
– 50 Minuten is meer dan genoeg
– Boven op de berg waan je je in een ver buitenland: de temperatuur doet je Almere vergeten.
– De Heuvel is GAAF. Geweldig.
– De douche naderhand is een zilveren waterval
– Ik was razendsnel weer helemaal bij: bruin kleurtje en trots dat ik het tóch had gedaan!
De pro’s tellen allemaal dubbel, dus die hebben de overhand. 🙂
 

Het zat er al een tijdje aan te komen: De Racefiets.
Gisteren – op bevrijdings/hemelvaartsdag- stond De Fiets op marktplaats.
Op naar Schoorl-Groet. En daar was het moment dat ik Vincent begreep: ja, je kunt ook op een fiets vallen in 1 oogopslag.

Scott. Fietsen hebben hier in huis een naam! We gingen nog naar het strand en langs de Decathlon voor een helm, géén klikpedalen en handschoenen.
Het eerste rondje was onwennig. Erg onwennig. De fiets is vederlicht. Ik durf me er amper op te bewegen. Een kwartiertje in de avondzon.
Vandaag mocht ik dan met Vincent mee. Het hele rondje Oostvaardersplassen lag in de zomerzon klaar voor ons. (waarom kan ik niet gewoon met ‘een klein stukje’ beginnen?!)
De eerste kilometers waren net zo erg als een eerste afspraakje. Beetje raar. Is dit nou leuk? Ik durf mijn handen niet van het stuur te halen. Het zit nog niet lekker. Mijn kleine trainer vertelt me hoe ik moet schakelen en remmen. De jongens op de hoek aan het begin van het rondje roepen heel vriendelijk: “Veel plezier en een mooi tochtje!”
Na 11 kilometer valt het kwartje en KLIK: hoe cool is het dat kilometer na kilometer voorbij vliegt? De wind, het gemak, de snelheid. Dit is leuk! Eigenlijk is het heel erg leuk!! het is zalig!!!
“Mama, moet je de trein nog halen” moppert het achter mij en: “het is geen wedstrijd hoor”. Bij de sluizen vertel ik hem dat we op weg zijn naar het ijsje en dan worden er wat snelheidsrecords gebroken! Ik haal de 40 kilometer per uur als ik mijn kleine snelheidsmonstertje die de 41 kilometer per uur haalt achterna ga.

Eigenlijk vind ik de pauze jammer. Ik wil fietsen-fietsen-fietsen.
Net na de stop wil ik Vincent laten zien hoe mijn kleine verzet te klein is en dan besluit Scott het grote verzet even uit te zetten. Dus blijf ik op de dijk gewoon doortrappen. Het is wel relaxed, getuige de hartslag, terwijl het tempo redelijk op orde blijft. We hebben een soort van wind mee en blijven boven de 20 km per uur fietsen. Nog een klein stopje om een winegum in het kind te duwen en dan zitten er al 30 kilometer op!

Nog een rustige kilometer voor foto’s en dan zijn we rond. Helaas. Eigenlijk.
Daar waar de ronde begon en ik nog een beetje rillerig op de fiets zat, durf ik nu mijn handen anders op het stuur te zetten en is Scott een stukje van mij geworden. 37 kilometer. in een uur en drie kwartier. Gemiddeld 21 kilometer per uur. Dat was een geslaagd eerste afspraakje!