Mail aan de trainer: “Ik heb met volle teugen genoten. Ook toen ik zeiknat regende in een vette onweersbui met hagel. Ook toen ik glijdend over de modder naar beneden ging. Ook toen ik in de felle zon door het eindeloze mulle zand hobbelde. Vooral toen ik tussen de bomen op het smalle pad van de zon tussen de bladeren genoot. Vooral toen ik dwars door de grote plassen heen ging. Ik vond alles een zegen om daar te mogen wezen. Het is me bijna vier uur gelukt om alles fantastisch te vinden.” Dus over enige vorm van tempo hebben we niet meer! Over 28km bijna net zo lang doen als over een marathon….. Tsja.

Wedstrijdverslag:
=======
Wedstrijd: BergRaceTrailRun Lunteren,
Datum: 3 juli 2016
Weersomstandigheden: bewolkt, onweer, zon. Circa 20 graden
Doelstelling: Uitlopen ongeacht enige tijd en vooral genieten

• Voorbereiding (wedstrijddag)

Wat ging er goed?  Geen spanning. De eerste zwemles was enger. Ik wilde hoe dan ook uitlopen en gaf werkelijk helemaal niks om de tijd. Super Relaxed!
Wat kon er beter ? Best wel een opgave na een hele week al gesport te hebben. Vooral het zwemmen had mijn spieren een flinke optater gegeven, dus ik begon al met spierpijn.
Wat kan een ander voor mij doen? Fantastisch dat er 6 uur voor in het schema stond! Daar raakte ik dan ook helemaal niet opgefokt van.
Bij de start

• Wat ging er goed?  Ik was heel kalm. In het startvak staan met een hartslag van 75 is me nog nooit gebeurd (meestal is tie dan al boven de 100) Ik maakte me nog heel even zorgen om de heftige regen. Ik had alles bij me.

Tijdens lopen

• Wat ging er goed? Ik heb alleen maar lopen te genieten en heb me geen 1 moment laten opfokken. Ik at redelijk op tijd. Ik vond echt alles fantastisch: ook toen ik zeiknat regende, uitgleed, het mulle zand in de zon op de sahara leek en ik weer moest wandelen omhoog. Ik lachte om het onweer en vond het spannend. Ik stampte door de modder, ook al stonk het. Ik stond stil op het wondermooie paadje tussen de bomen en de zon tussen de bladeren, gewoon om even te laten doordringen hoe geweldig het was dat ik daar mocht zijn en was gekomen. Ik ‘vierde’ zelfs mijn allerlangzaamste HM ooit! (3uur en 10 minuten) Ik genoot gewoon van alles. Ik vond het heerlijk een race te mogen lopen, dan helemaal alleen te komen lopen in een prachtig landschap en als er iets gebeurt vinden ze me vast wel terug. Het enige wat ik hoeft te doen is de bordjes volgen en dat is briljant! Lekker eenzaam zwerven en volkomen veilig zijn. Lekker klimmen naar boven, glijden naar beneden of juist met de hakken in het zand omlaag. Ik sprak met de vrijwilliger in de stromende regen. Ik rende verkeerd met andere dames mee. Ik deelde de winegums met een man die ik net niet ingehaald kreeg. Ik riep MeisjeSanne onderweg na, die Held van het heldenbord. 
• Wat kon er beter? Iets met tempo 😉 ? Wie weet in de toekomst weer. Nu even niet.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Proberen het tempo heel lang vol te houden, ook als het tempo niet zo hoog is door blijven rennen. Nu stopte ik wel elke keer eventjes en dan is het ritme er weer uit. Toen ik het een tijdlang had, bleef ik zeer regelmatig lopen op 7 minuten/km.
• Wat kan een ander voor mij doen? Ik vond het heel erg vervelend dat de 14km lopers (heren) me al snel voorbij gingen snellen. Dat haalde mij ontzettend uit mijn tempo. Zeker elke keer opzij stappen op de smalle paden. Dat houdt mij op. Niet zo sterk van de wedstrijdleiding, want de snelle kerels (van de 14km) startten al 6 minuten na de dames op de 28 km (twee rondjes).
• Er was 1 ronde van 14 kilometer. Sommige mensen renden die 1 keer, ik en anderen 2 keer. In de eerste ronde verheugde ik me er al op om in de tweede ronde eenzamer te kunnen lopen, met mezelf alleen te zijn. Ik was de hele tijd blij dat ik nog een rondje mocht, maar doorrennen was ook een kleine overwinning. De tweede ronde was geweldig. Het voelde alsof alles van mij was: de modder, de hagel, de stroompjes op het pad, het zand, de vogels, de vlinders, de gele bloemen, de hekjes, het kalfje. 

Na de wedstrijd

• Wat ging er goed? Ik was vooral erg tevreden dat ik 28 km zware trail had volbracht. Ik voelde me helemaal trots. Zelfs dat ik het nog net binnen de 4 uur had gedaan ook. Ik was niet eens laatste: er kwamen nog drie dames achter me! (en daarachter nog meer, maar toen was ik al weg) En hoewel de man mij toch nog had ingehaald (wat ik niet erg vond) was hij natuurlijk ook langzamer, want hij was vier minuten eerder vertrokken! 
• Wat kon er beter? Eigenlijk had ik iets sneller iets warms aan moeten doen of even rekken. Nu koelden de spieren wel erg snel af (spierpijn!)
• Wat kan een ander voor mij doen? Als ik zelf alle druk er af haal, dan moeten alle anderen dat ook doen. Manuel, Merijn: bedankt daarvoor.

Tactiek

• Wat ging er goed? Er was geen tactiek, gewoon gaan en als het niet lukte (maar dan ook echt niet), dan had ik na 1 rondje kunnen stoppen. Ik had vieze (nieuwe) gels bij me. Ik lette niet op de kilometers of voedingstijd, maar bedacht op een moment dat als ik mezelf dan toch wilde bewijzen dat ik het kon, dat ik dan ook moest eten. Hoe vies ook.

Coaching

• Wat ging er goed? Wereldzet om 6 uur in het schema te plakken. Ik neem aan dat je als trainer wel weet wat je doet?! Ik heb nog nooit eerder zoveel dagen achter elkaar gesport.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Heel goed de grens blijven voelen.

Voeding

• Wat ging er goed?  Sportdrank vooraf, Genoeg brood. Genoeg reserves en vieze gels waarvan ik er van tevoren al 1 nam. Genoeg water bij me. Ik schijn het wat te leren.
• Wat kon er beter ? De winegums dichter bij de hand houden. Dat kan met deze rugzak niet en dat is knap lastig.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Ik heb bedacht dat ik opzetbare zakjes moet vinden.
• Wat kan een ander voor mij doen? Idee om regelmaat aan te brengen.

Overig

• Wat ging er goed? Het was zo ontzettend mooi en ik mocht er van genieten van mezelf.
• Wat kon er beter? Heel weinig. Volgende keer zal het toch weer anders zijn.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Dit me nergens druk om maken is erg gaaf. Ik verheugde me in de eerste ronde met al die inhalers op de rust in de tweede ronde. Ik nam me voor dan dwars door de plas te gaan en dat werkte bevrijdend.

 
Is je doelstelling gehaald? yep
Wat was hierin bepalend? Ik heb gewoon echt alleen maar genoten en ik vond alles geweldig. Dat besefte ik ook, waardoor er geen ruimte was voor twijfels of slechte gedachten.

Waar ben je trots op? Dat ik 28km onder zware omstandigheden een trail heb gelopen en gewoon maar doorging en dat ik het maar leuk en geweldig bleef vinden.
=======
De minpuntjes: Die inhalers, dat modder met paardenpoep en honderden voeten er doorheen STINKT, pijn in knieën en voet achteraf, de sticker op de vooruit en dat mijn schoen nu al stuk is. Weegt niet op tegen de pluspunten: even als eerste vrouw lopen omdat de rest fout loopt, bordjes mogen zoeken, de geweldige uitzichten, de lieve vrijwilligers, de tweede ronde in stilte, de geluiden van de vogels, bordjes zoeken en volgen, vrij zijn van elke verplichting, de geweldige luchten, hoe regendruppels van de bomen waaien en zilver kleuren in de zon, hekjes onderweg en de ontdekking dat je iets puur voor jezelf aan het doen bent. Al die pluspunten wegen zwaarder dan een paar minnetjes.

Half zes op een zaterdagavond: Ik had nog net geen bandjes om, maar verder….. Ik zwom met een plankje voor me uit en was bezig om te proberen recht in het water te liggen en te flipperen met mijn benen vanuit mijn buik. Volgende keer mag ik in het pierenbadje leren drijven. Nu was er een baan vrij voor mij en de zwangere zwemster. Volg je ‘m? Mama wil leren zwemmen.
Er moest een zwembril komen en een badmuts. En nu moet er nog een beter (wedstrijd)zwempak komen. En ik moet oefenen. Heel, heel, heel veel oefenen. Er is nog een lange weg/baan te gaan. Maar nu kan ik met mijn benen bewegen vanuit mijn heupen en ik heb flippers aangehad. En ik kan een hele tijd mijn hoofd onder water houden. Ik heb de armslag ook geprobeerd, maar dat is nog wat veel tegelijkertijd. ‘t Is best zwaar, dat geploeter door het water. Maar wel erg leuk! Het is nogal wennen.
Dat was de samenvatting van de hak op de tak. Puntsgewijs:  *Ik vond het DOODeng en zag er ENORM (in het kwadraat) tegenop *Ze moesten een baan voor me vrijmaken, normaal leren nieuwe zwemmers in het pierebadje, maar dat was nu niet bruikbaar *Er was maar 1 leraar. *het water was niet koud *ik moest met het plankje 4 baantjes gaan zwemmen en met mijn benen ‘flipperen’ *mijn baanspeelster gaf me de tip mijn knieën stiller te houden *ik deed vreselijk mijn best *ik raakte de tel al snel kwijt *ik kreeg flippers te leen *ik was heel erg vermoeid! Dan is flippers aandoen lastig! *proberen recht te liggen en tenen naar achter en bewegen vanuit de heupen *het gaat maar heel langzaam *zwemmen vanuit je buik, dat was een goede tip! *ik ga wat minder mijn best doen en dan krijg ik de slag een beetje te pakken *ik mag het plankje wegdoen en moet proberen recht te blijven liggen *ja, het kan nog moeilijker! *baantjes tellen laat ik achterwege, dat past er gewoon niet meer bij! *de volgende oefening is: drijven! *afzetten tegen de kant en languit liggen *klinkt gemakkelijker dan het is *ik moet het brilletje op en mijn hoofd in het water *MEGA OVERWINNING *dan kan ik opeens best recht liggen! *ik moet het tien keer doen, maar ik probeer het wel twintig keer geloof ik *de meester raad me een wedstrijdbadpak aan *en dan kijk ik ín het water, lig recht en flipper met mijn benen vanuit mijn buik en heupen en het gaat zowaar! *ik moet de armslag toevoegen *héél moeilijk! *teveel tegelijk *eerst uitdrijven, hoofd onder water, dan de benen en als de armen erbij komen verzuip ik bijna… *en ik ben al moe! *hoe steek ik mijn armen in het water?! *ik probeer het van de anderen af te kijken, maar dit is nog echt een stap (beweging) te ver *het uur zwemles is om *ik heb nog een lange weg te gaan volgens de trainer (niet de meest opbouwende kritiek van de dag) *ze zijn heel vriendelijk en vragen me hoe ik het vond (de trainsters van Vincent), maar dat weet ik nog niet precies! *ik kleed me om en ben moe, voldaan en te moe om te weten wat ik er precies van vind.
Achteraf vond ik het stiekem geweldig. Ik wil dit graag leren! Dat vind ik zo’n uitdaging! Ik zou morgen weer willen oefenen. Hé, wanneer is me dat met een sport eerder gebeurd… Wacht even , op 1 februari 2012 had ik dat ook… Toen had ik gympen aan en zette ik de eerste hardloopstappen.

Na twee dagen hardlooptraining is het weer tijd voor fietsen! Manuel heeft zich als vrijwilliger opgeworpen om mee te gaan.
8:26 Ik fiets met Vincent mee naar school, fiets een rondje extra.
8:36 We hopen van harte het droog te houden vanmorgen.
8:54 Vertrek bij Manuels huis
8:57 Lekker snel de brug af! (28km/uur)
9:01 Paarden op het fietspad langs de Oostvaardersplassen.
9:08 De Dijk Op
9:21 Wind mee, de hele tijd rond de 30 kilometer per uur. LeukLeuk
9:32 Dijk af. Wind van de zijkant. Niet zo leuk, want dan lijkt mijn fiets onder me weggeblazen te worden.
9:35 Snel het bos in.
9:43 We kletsen maar door en door: hardlooptrainingen/auto-ongelukken/waar hebben we het nog meer over gehad Manuel?!
9:53 Het bos uit, de Vaart langs. TEGEN DE WIND IN
9:59 Voor het allereerst in onze gezamenlijke trainingen moet ik me voor Manuel inhouden. Normaliter is ALTIJD het omgekeerd.
10:03 De wind tegen valt mij mee met mijn lichte fietsje.
10:09 We gaan wel langzamer, maar het blijft droog. Op 20 druppels na die nauwelijks tellen.
10:15 Het Kotterbos in. Mijn trainingstijd zit erop!
10:21 YEAH een  marathon binnen de twee uur, in 1 uur 56. Dat er mensen zijn die dit lopend kunnen halen zeg.
10:28 Rond. Ruim 44 kilometer in twee uur.
10:44 Fiets schoonmaken. Het is droog gebleven.

En zo sta ik een dag later voor het eerst van mijn leven voor een looptraining op de atletiekbaan. Ik zie bekende gezichten, want Vincent traint al een tijdje met deze mensen mee. Maar ik vind het vreselijk eng: zouden deze mensen me niet opeten…..  In tegenstelling tot mijn zoon, heb ik niet zo’n kwebbel en kijk ik even de kat uit de boom. Kan ik deze geweldenaren wel bijhouden?! Ik vraag het me sterk af. Ze zien er niet allemaal even snel uit, maar dat zijn ze zeker wel! En ik ben niet van de sprint. Wederom is het een klein groepje in 1 keer samengevoegd, net als gisteravond. (toen ik al trainde dus)
Inlopen buiten de baan lukt mij ook nog wel. Op het gras om de baan twee rondjes gaat mij zelfs goed af. We krijgen precies dezelfde  oefeningen als ik gister heb gedaan! Die peesplaat zal leiden…. De loopscholing kan ik missen, maar helaas dus doen ze dat hier ook. Al heet het kniehef en niet skipping bij deze club.
Dan gaan we een piramide lopen. 4 Keer 200 meter net boven het tien-kilometer tempo. 2 Keer 400 meter op het tien-kilometer tempo. 1 Keer 800 meter op 75% van het tien-kilometertempo. Geen idee hoe ver dat is, maar het zal wel. Ik zal de snelste niet zijn die voorop moet lopen! Na elke afstand 20 seconden rust. En voor de duidelijkheid legt de trainer uit dat boven het tien-kilometertempo praten voor MB zelfs niet mogelijk moet zijn (wat MB ontkent, want die vindt dat ze altijd nog kan praten). Er doen 5 vrouwen mee, de jongste is een snelle hinde van 18 die ook voor het eerst meedoet.
200 meter is maar een halve baan. En ja, ze gaan hard! En ja, AS en MB kunnen zelfs dan nog hardop opmerken dat met dit 10km-tempo een tien kilometer onder de 40 minuten wordt gelopen. Ik ben de enige die zo dom was een lange broek aan te doen. Het is namelijk veel te warm voor een lange broek. 1 Meneer houdt de hele tijd bij hoe hard we lopen. IN KILOMETERS PER UUR! Potjandikkie: ik was net gewend aan minuten per kilometer. Ik wordt daar een beetje zenuwachtig van. De 200 metertjes loop ik met de dames en twee heren mee. Er zijn jongens bij die zo gruwelijk hard gaan dat ze ons al bijna inhalen. Het eerste rondje loop ik ook nog met het groepje mee, maar dan worden hun 20 seconden verdubbeld omdat ze moeten bijpraten en drinken. Nu kan ik mijn eigen tempo bepalen en aanvoelen. Dat valt niet tegen! Mijn HRF haalt vandaag de 173. Maximaal. Mijn hoofd is zo ROOD als een tomaat en Vincent lacht me uit! Of moedigt me aan. Ik heb weinig puf over om terug te praten. De jonge hinde haakt af en 1 andere vrouw gaat ook even naar binnen. De 800 meter (twee rondjes) gaan erg lekker. Ik merk goed wanneer ik wind mee heb op de baan zeg! De 400tjes doe ik ook alleen en net zo snel als het groepje achter me en half zo snel als die super rappe mannen die mij steeds inhalen. Maar de sprints op de 200meter is een ander verhaal: van mijn voorsprong van 20 seconden blijven er 5 over! Duidelijk niet mijn ding. We gaan uitlopen buiten de baan en dan zit de eerste training er na 55 minuten op. Jammer dat ik volgende week niet kan….

2,5 jaar ben ik lid geweest van Just Run. Ik leerde er lopen in een groep. Maakte er vrienden. Leerde intervallen, piramides, steigeruns, skippings. En vanvond was de laatste keer. Als afscheid had ik al een mooi (gecensureerd) bericht op Facebook laten zetten. Want ik ga “overlopen” naar de triatlon vereniging. We hadden 1 (kleine) groep van heel snel tot lekker langzaam. En regen. Miezer. Druppels.
Trainer Harry ging ons iets leren over de ‘elastiekjes’: de pezen en de peesplaat. Ironie ten top, want daar heb ik veel last van gehad! Eerst oefeningen onder de bomen om zo min mogelijk nat te worden. Toen nog verder inlopen. Harry had het echt voorbereid. We gingen hard lopen. Ik sprak een meisje aan met een heerlijk Eindhovens accent. Hoe leuk, op het laatste moment nog nieuwe vrienden maken! Bah, straks ga ik ze nog missen…. We moesten op 10km lopen heen en rustig terug. Ik liep langzaam met de nieuwe vriendin mee, maar dat was natuurlijk niet precies míjn tempo. Kon ik lekker doorkwebbelen. Daarna moesten we sprinten. En dat vond ik me toch top! Ik ging zo hard ik kon en haalde een HRF van 171. Da’s aardig tegen de max aan! We hoefden het ‘maar’ keer 100 meter te doen. Ik nam de kans om het nog een keer te doen toen ik het hoedje ophaalde. En dan weer uitlopen. Ik ga volgend jaar meehelpen als vrijwilliger bij de Almere City Run.
En toen was het klaar. Honderden trainingen. Dag vrienden, dag maatjes. Ik had een doos winegums en vruchtenhartjes voor de instant trek en ik vond het niet zo erg deze periode af te sluiten.
Ik ga proberen EEN STAP verder te maken.

Maandagavond was er een vergadering, het werd laat en van sporten kwam het niet. Alhoewel vergaderen vermoeiender is!
Dinsdagavond dan maar. Ik ga fietsen. Er staat voor het eerst een heuse fietsoefening op het schema! Een uur in verschillende hartslagzones. Maar eerst even over dat schema.
Ik ben begonnen.

Nu is het echt
Mijn Eerste Triatlon Schema.
Dat is wel even andere koek!
Dat is veel meer sporten. Veel meer uren. Veel meer variatie. Zes dagen sport. 1 Dag rust. En twee dingen op 1 dag, soms. Als ik geen echte triathlon trainer had, dan zou ik twijfelen aan de impact hiervan en hoe geschikt dit is, maar deze trainer weet wat er kan.
Stukje fietsen dus. Ik ging de lange polderpaden op. Lange rechte wegen. Wind Tegen.
Ik fiets
Ik fiets lekker
Ik fiets lekker hard
Ik fiets lekker hard door
Ik fiets lekker hard door de wind                  (Door Meisje_Sanne)
Ik kwam verkeerd uit. Te ver naar het oosten.
Ik kwam een vos tegen. Hij verborg zich voor mij in het gras. Zijn ogen zagen niks meer, maar de oortjes staken boven het gras uit. Ik had net wind mee.
Ik kwam een hert tegen. Hij stak voor me de weg over. Ik zat net weer in de lage hartslagzone.
Ik kwam niet uit met de tijd. Het werd 5 kwartier. Net geen 30 kilometer. Het werd net donker.

interval 1: 5 minuten zone 1. Inhouden. Langzaam aan dribbelen. Door het park. Gaat goed. 8:03 gemiddeld tempo
interval 2: 5 minuten zone 2. Heerlijk. Prettig. 6:14 gemiddeld tempo.
interval 3: 2 minuten zone 4. Brug af. Versnellen gaat goed. Het blijkt best warm. Ik haal 1 keer heel even zone 4. Bijna goed afgeteld tot 120: ik zit er maar 4 seconden naast! 4:31 gemiddeld tempo.
interval 4: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom. wandelen -duh
interval 5: 2 minuten zone 4. Intervallenpad. Tempo! zone 4 niet gehaald. 6 seconden misgeteld. 4:46 gemiddeld tempo.
interval 6: 5 minuten zone 1. Ziet er zo dom uit! Zweetdruppels terwijl je heeeeeeeel sloom jogt! Snel terug in zone 1. 8:17 gemiddeld tempo.
interval 7: 5 minuten zone 2. Heerlijk! Genieten van de paardjes, het uitzicht langs de plas. Ik zie een beetje op tegen zone 4. 6:28 gemiddeld tempo.
interval 8: 2 minuten zone 4. Ik loop flink door en ben blij met de zweetdruppels en dat me dit lukt. Maar zone 4 haal ik wederom niet. Dan niet. 5 seconden te weinig geteld. weer 3:46 gemiddeld tempo.
interval 9: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom.
interval 10: 2 minuten zone 4. Hard onder het treinviaduct door waar de goederentrein overheen dendert. Ik mis-tel me wel 7 seconden. 4:49 gemiddeld tempo.
interval 11: 5 minuten zone 1. Tralalalalala: dit gaat echt wat sloompjes, maar dadelijk mag ik zone 2 weer in. Ik twijfel over de route, maar door het bos ga ik niet redden. sloom indeed: 9:08 gemiddeld tempo.
interval 12: 5 minuten zone 2. Die gaat weer lekker de brug over naar de Evenaar. Ik voel dat ik niet meer zo rap ga, maar dit is wel een heerlijk tempootje. 6:25 gemiddeld tempo.
interval 13: 2 minuten zone 4. De hekjes nekken me en een auto vertraagt me ook. Ik tel stug door en mis maar 3 seconden. 5:09 gemiddeld tempo.
interval 14: 1 minuut wandelen. Fotootje. Over de brug bij de oude AH wandelen, dat is niet zo erg.
interval 15: 2 minuten zone 4. Nog 1 keer! Ik richt me op het tellen. Ik merk wel dat ik wat vermoeid ben. Wederom haal ik zone 4 niet: dat is me maar 1 keer gelukt. Ik vind dat niet erg. En dan: precies 120 seconden afgeteld! Klaar met de opdracht van 3 kwartier.
Interval: Rondje uitlopen om de AH heen alvorens ik binnen een paar spulletjes moet kopen.
interval: koude douche en broodje frikandel.

Onverhard. Langzaam (ik ben niet meer zo snel). 2 Uur. Warm. Om 12 uur in Almere terug zijn. We= Manuel en Anke. Uhm….. wat gaan we doen? Voetenpad in 2 uur lukt niet precies.

Buitenplaatsen nog maar een keer? Die heb ik alleen gedaan en dan de kleine ronde 2 keer door een navigatiefout. Die heb ik begin dit jaar met Joyce ingekort door een navigatiefoutje. Zou het Manuel wel lukken? Okidoki: kwart over 9 gaan we op weg. In mijn geval met rugzakje, want het is weer eens lekker warm. Het gaat nog wennen: die zoute zweetdruppeltjes en veel drinken. Ik ken de weg. Maar nog nooit zag ik zoveel wandelaars. Er is duidelijk een tocht bezig. Weg stilte. Wandelaars. Honderden. En plassen water. Grote plassen water. Op het pad. Slinger. Tempo laag. Hartslag hoog. Ietwat mopperige Anke. Manuel over de berg, ik om de berg. Nog meer wandelaars. En plassen. Zompige paden. En warm-benauwend- geeneens zon. We zeggen heel veel wandelaars gedag. Zien ze nog een keer. Gedag. Bruggetjes over. Vals plat. En dan is de grote groep stappers even weg. We steken over. Ik hobbel eindeloos voort, gestaag, kalmpjes. Onderweg drink ik genoeg. Eten is (nog altijd) een ander verhaal. We slaan een stukje over – maar ik ken de weg, dat komt straks wel, want we komen hier terug. Hebben we alle wandelaars nu gehad? En dan het nieuwe stuk. Deze keer wil ik alle 17 kilometer lopen! Mooi langs de buitenhuizen. Even moeten we zoeken. We lopen een rondje om het meertje. Gaan niet over het grasveld, maar tussen de rododendrons door. Weer zoeken. Mooie brug.

3 Hele Winegums. Wow. Slingerende paden. Het is wel erg genieten hoor. En dan weer dezelfde wandelaars. “de derde keer uitdelen he” Het nieuwe rondje toegevoegd. Nu kom ik hier nooit meer. We missen bijna nog een stukje, maar ik ken de weg nog gelukkig. Over 10 kilometer doen we al een halve eeuwigheid. We lopen langs een grappig bord: ‘niet te hard rijden ivm stofoverlast’; terwijl het zeiknat is overal! We nemen het ommetje deze keer dan maar: het wandelroutebordje zat er overheen geplakt. En de wandelaars versperren de weg. Waar ik in januari niet meer vooruit kwam, loop ik nu helemaal te glunderen en te genieten.

Mooi groen, sjieke huizen, grappige doorkijkjes. Dit is zoveel beter. En (speciaal voor Manuel) ook veel langzamer! Weer datzelfde bord stofoverlast. Op de bruggetjes stikt het van de wandelaars. Weer gedag. Die hebben we ook al een keer gezien. En zij kennen ons intussen ook: “zijn jullie iets vergeten?” We vragen een vriendelijke meneer een foto van ons beiden te maken. Lopen vier keer op en neer voor de arme man die een telefoon wat modern vind.

 
 
En dan weer oversteken. Ik begin het een beetje zat te worden. Tempo kan nog lager -sorry Manuel- maar we lachen er mee dat ik hem zo zielig vind dat hij naast een slakje annex verzorgingspost annex vervoerder annex organisator annex routebeschrijfster, moet lopen. En dan zitten er 17 kilometer op. Daar hebben we dik twee uur over gedaan. De kleren zijn doorweekt. En er is geen druppel regen gevallen! Precies om 12 uur staan we aan de school.

Een paar Brooks hardloopschoenen.
Waarop ik de marathon heb gelopen. Die heerlijk zitten. Ook zonder sokken voelen ze als sloffen. Die schoenen die ook onder een jurk passen. (of niet, maar dat boeit me in Griekenland niks) Die schoenen die al duizenden kilometers met me hebben gerend. En nu mee wandelen. Zo’n heerlijk, fantastisch paar. Maar… als hardloopschoenen afgeschreven… Ze geven blessures. Geen demping meer. Voeten doen pijn bij hardlopen. Maar ja, ze stonden vooraan en de draagster was moe en deed ze aan, trok het Garmin-horloge mee en meldde zich om 8 uur bij de training.
Inlopen ging prima. Ondanks de drukkende hitte van 25 graden. Ik had zelfs aan water gedacht! Alles ging prima. Tot we gingen versnellen. Toen miste ik iets. Demping. Veerkracht. Oeps. Voor de laatste keer, lieve schoentjes: geniet er maar van!
het was ingewikkeld: 2 lantaarnpalen op duurtempo, dan omkeren en op hoog tempo weer de burg op naar boven, weer meteen door naar beneden en na 2 lantaarnpalen omkeren en snel omhoog. En dan boven even rust. Broodnodige rust. Het was bloedje heet. Water. Even een minuutje bijkomen en dan 3, 4, 5 lantaarnpalen zelfde riedeltje. En daarna iets met 5,4,3 palen gecombineerd met sjoktempo en steigerun en we zijn ook nog op en neer gelopen met een hoog tempo naar beneden. De hele tijd op en neer. Door de zon. Hartslag van 170 terug naar 140. Ik vond het loodzwaar. Mijn hoofd vond het veel te warm. Mijn hart vond het wat te gortig hier en daar. Maar mijn voetjes en mijn schoentjes: die genoten met volle teugen! Aan hen lag het niet. Aan de schoenen ligt het morgen pas weer: als de blessure weer van zich laat horen.
Bedankt lieve schoentjes: we wandelen samen de hele zomer nog wel door tot jullie uit elkaar vallen. Maar hardlopen: dat laten we samen voortaan achterwege.