Tweede paasdag. En omdat het gewoon een maandag was, stond er een training op het programma van de club, maar die ging niet door. Dus heb ik geruild met woensdag. En het loopmaatje is weer hersteld van zijn marathon, dus die ging weer mee. Drie kwartier in zone 2. Ik had een ernstig gebrek aan zin. Eerst ontbijten, dan naar de winkel, daarna een potje Rummikuppen en toen duldde het loopmaatje geen uitstel meer en stond hij voor de deur. Het stormde buiten, dus het bos lieten we links liggen. Met die wind is het niet gemakkelijk elkaar goed te verstaan, maar we konden prima kletsen terwijl we tegen de wind in liepen. Naast de vaart namen we wind mee en het tempo ging lekker omhoog! Mijn benen (knieën, lies) renden bijna onder me vandaan! Er kwamen een paar anderen aan die tegen de wind in liepen, gossie. We liepen wel door het bos, maar namen de fietspaden. Ik liep lekker te genieten en me voor mijn gevoel niet echt zwaar in te spannen. Dat is mooi in zone 2. We moesten over de Evenaar tegen de wind in en dat was lekker heftig! Ik vond het na drie kwartier wel prima. Het laatste stukje gingen we door het bos en toen hobbelde ik naar huis. Ik heb weer 9 kilometer op de teller gezet. Bleek dat ik een uur had mogen lopen 🙁

Geen paasontbijt, maar een paasrondje. Gisteren was ik te moe (waarvan?!), dus ik had het rondje van 45 minuten uitgesteld naar vanmorgen. Regen of niet. Niet dus, geen regen. Wel een felgeel regenjasje. Eerst 10 minuten in zone 1. Ik keek gewoon een beetje op mijn horloge en dat timede wel prima weg. Lekker rustig aan beginnen – helemaal top. En deze paasochtend was superrustig! Zit iedereen in de kerk? Of aan de eieren? Ik heb 1 andere hardloper gezien! Ééntje!! Op een normale zondagochtend om half 11 zijn dat er minstens 11!

Ik begon keurig volgend de opdracht, te joggen in zone 1. Na iets meer dan 10 minuten en 1,5km ging ik door naar zone 2. Ik liep zo’n zes minuten in zone 2 en dat ging ook prima, ondanks de tegenwind. Het was wat op en neer schakelen op het horloge tussen de pagina’s. Ik kwam op het fietspad en daar wilde ik de drie versnellingen gaan doen die in de opdracht stonden. Ik kwam een meneer met hond tegen die me heel vriendelijk Fijne Pasenwenste! Ik timede twee minuten af en toen mocht ik 1 minuut wandelen. Tralalala. De kerklok sloeg vrolijk elf uur. Ik wilde een foto maken van een mooie gele narcis, net zo geel als ik, maar die waren nog allemaal verstopt!

En nog een keer aanzetten voor twee minuten. Leuk hoor: kijken op de tijd, de hartslag en een beetje meetellen en ohja –daarvoor was ik hier– flink doorrennen. De minuut wandelen is eigenlijk net zo lastig, maar ik trok me vandaag niets veel aan van ik-moet-zus-en-zo-hard-of-zo-en-zo-ver. Ik hou mijn energielevel echt goed in de gaten onderweg en dat is totaal nieuw voor me. Redelijk gezapig en prestatieloos; nieuw op die manier.
De laatste versnelling ging ook weer lekker en toen stond ik weer onder de treinrails en mocht ik nog een aantal minuutjes in zone 2. Ik zat eerst nog hoog in zone 2 met een hartslag boven de 150 en onder de 154. Dat leverde ongeveer eenzelfde kilometertijd op als de kilometer voor ik de versnellingen oppakte. Toen ging ik nog een kilometer laag in zone 2 aan het lopen met een hartslag van maximaal 140. Ik kreeg wat trek, wat vermoeidheid en gelukkig ook wat wind mee. Ik liep een stukje onverhard door de nieuwe schooltuin. Kan allemaal in Almere: van de Tang naar de tuin over de Evenaar! De laatste kilometer hobbelde ik in zone 1 langs de oude Albert Heijn en een straatje om en toen wilde ik weer naar huis. Ik heb voor het eerst deze week de voorgeschreven tijd van 3 kwartier gehaald! En netjes de opdracht uitgevoerd ook nog. En -ook niet onbelangrijk- zonder echt doodmoe te zijn geworden. Netjes+keurig+opgewekt=tevreden!

* Aanbeveling 1 (van het loopmaatje): ga ‘s zonder apparatuur lopen. Ik dacht dat hij dat zelf wilde gaan doen en antwoordde dat ik dat niet snel zou doen. Hahaha. Ik raadde hem aan het horloge mee te nemen en te verstoppen. Goed idee eigenlijk…
* Aanbeveling 2 (van de Held-trainer): er bestaan niet verschillende potjes energie in je lichaam; het is een grote pot waar je alles mee moet doen, dus houd daar een beetje rekening mee.
Ja heren, oké dan! Mijn persoonlijke ondertiteling luidt: Ga lekker onverhard lopen en hou je niet aan zones of kilometertijden en blijf voelen hoe het gaat. Ga alleen en wees onafhankelijk. Praktische tips: neem een OVkaart mee en een rolletje Detro’s en kijk maar welke heuveltjes en uitdagingen je tegen gaat komen. Gestript van welke opdracht dan ook, had ik er zin in. Kind bij oma op deze Goede Vrijdag en trailschoentjes aan. Lekker eigen muziekje op en gaan. Maximaal anderhalf uur, bij voorkeur liefst de minimale 80 minuten die het schema voorschrijft. Ik heb een vaag idee welke richting ik op wil.

Het eerste het beste heuveltje wat ik tegenkwam ging ik op! Ik zwierf zonder vast plan en kwam over een onverwacht bruggetje, door een prachtig smal pad en via de parkeerplaats bij de hoge heuvel bij Anna’s Hoeve. Die zat als enige in het plan om overheen te gaan. Het was een flink lastige beklimming, omdat er heel veel bomen op de weg lagen. Ik zocht lekker mijn weg en mijn horloge zat te diep onder twee lagen kleding om zich er qua hartslag of tempo mee te kunnen bemoeien. De gedachte was slechts: dit wil je toch, en de grijns was het ja-antwoord.

De muziek die voorbij kwam zette mij stap voor stap op z’n plek. Ik merk dat alle spieren door de onverharde en ongelijke ondergrond worden getraind. De stijgingen zijn te merken in de kuiten. Slinger door een poortje en gewoon maar een weg inslaan. Soms langs de bordjes Rondje Laarder Wasmeer, maar soms ook niet. Ruiterpaden, smalle bospaadjes, kleine heuveltjes, modder; ik nam het allemaal mee en stopte het in mijn Schatkistje van Ervaring. Mooie vormen in de bomen, boomwortels, een groepje wandelende kinderen die de ballonnen volgen en een onverwacht pad inslaan – ik laad het moeiteloos in. Ondertussen mijmer ik over doodgewone zaken: hoe fijn het is een oma te hebben waar ik Vincent met een gerust hart kan achterlaten, wat prettig het is om salaris bijgeschreven te krijgen en hoe leuk het is zelf zomaar ergens heen te gaan. Ik zie bebouwing voor me en lijk totaal de weg kwijt te zijn. Ik hoor ook veel auto’s. Even verderop kan ik het plaatsen: De Witte Bergen, aha. Ik steek 1 asfaltweg over en zie niemand op het fietspad, maar zodra ik kan wijk ik van het halfverharde fietspad af. Ik kom via een breed zandpad bij het Bluk de heide op. Daar word ik overvallen door wind en regen. Als mijn trainer meedoet aan een wedstrijd waarvan hij zelf weet/denkt dat fysiek niet aan te kunnen, moet ik niet piepen over een beetje regen. Dat doe ik ook niet, maar de bus vervalt als optie. Ik stamp door het zand tegen de wind in en geniet van de miezerbui. Daar loopt het groepje kinderen weer! Ik maak een groter ommetje over de hei en zoek paden tussen de heuveltjes uit. De regen vervaagt en ik draai richting een groepje bomen. Het enige waarvoor ik op mijn horloge kijk, is voor de tijd. Het is tijd om de terugweg weer op te zoeken. Ik ken de richting. Daar is het groepje kinderen weer! Tjonge, het is een flinke speurtocht voor ze. Ik ontwijk ze en neem de rand van de heide. In de verte zijn de huizen herkenbaar. Ik loop tegen een school aan, maar verkies het onverharde pad om het hek heen. Voor de zoveelste keer stuit ik op het groepje kinderen. Zouden zij de korte route elke keer nemen? Ik word moe, wil terug en ga ze maar weer inhalen.

Tussen het Laarder Wasmeer en het waterleidingbedrijf door haal ik de als indianen geschminkte kinderen in en het blijkt één van de diverse groepen te zijn!

Ik kom weer uit bij de heuvel bij Anna’s Hoeve en nogmaals ga ik omhoog: nu via het eenvoudige boomloze pad. Ik ga aan de straatzijde naar beneden en moet lachen om de bankjes die onder water staan.
Dan ga ik Anna’s Hoeve nogmaals door en ik neem ook de laatste heuveltjes met een vermoeiend plezier. Het energielevel zakt merkbaar en ik maak nog 1 ommetje om te eindigen bij hetzelfde heuveltje als waar ik op begon.
Nog een klein stukje verhard. Er zitten 11,5 kilometer op en daar heb ik 80 minuten over gedaan. Ik vind het prima. Zone 2. Ongeveer 7 minuten per kilometer. Ik ben niet uitgeput, ben slechts een beetje moe en ik voel me snel weer goed. Zoonlief heeft dé LaFerrari van zijn dromen in het echt gezien en oma heeft een heerlijke douche en een kop thee.
Het schatkistje is weer gevuld.

hoera!!! We zijn gaan rennen; ik met mama.
we beginnen rustig zei mama 🙁 zucht ik ben meer van snelheid maar het moet maar. mama moest in zone 2 rennen voor 3 kwartier
we gingen langs de Aurora en toen kwam ik Yasine Antaris en Tyroon tegen. ze wouden wel mee rennen maar dat hielden ze niet vol hahaha 😉
ik wou naar Karin rennen maar ik raakte de weg kwijt. (dom van me hè) 🙁
dus we kwamen in de Molenbuurt met hele mooiè bloemen. En een oranje brievenbus in het midden
eindelijk wist ik waar ik was het…CENTRUM
en toen begon mama te zeuren dat ze naar huis wou.
omdat ze naar de toilet moest ik vond het heerlijk dat we gingen stoppen.
(ik had er geen zin in) maar ik heb het gedaan met mijn nieuwe horloge.
we hebben 5 kilometer gerend 😉
ik heb het laatste stuk harder moeten rennen om het in een halfuur te lopen.
en dat is gelukt!! 🙂
groeten vincent

Koekjes vreten of gaan trainen?
Lekker op de bank hangen of gaan trainen?
Moe zijn van het werk of gaan trainen?
Toegeven aan gewoon-geen-zin of toch maar gaan?

Mijn voet doet pijhijn… Ik heb al een uur gewandeld. Mijn hartslag is te hoog.
Die koekjes, de bank en het moe zijn lokken enorm, maar ik ga…. Ik ga trainen.
Is de ‘stomme’ trainer er nog ook, in zijn eentje voor zo’n 17 mensen. Niet dat de trainer een nare man is, maar we hebben geen klik. De koekjes schreeuwen naar me. Zal ik luisteren en nu nog weggaan? Ik ga maar mee, omdat ik er toch ben. Daarmee heb ik meteen de grootste inspanning van de training volbracht. En zo loop ik te kletsen en ik kwebbel zelfs met de Snelle Meneer P die gister nog 30 kilometer binnen 2 uur heeft gelopen. Hij heeft de bank ook niet laten winnen, maar loopt net als ik en nog 12 anderen met de langzame groep mee.
Geen idee wat we moeten doen. Iets met langzaam inlopen tot de vierde lantaarnpaal en de oneven keren in steigerun terug en de even keren in duurtempo. Weet-ik-t. Ik hoor het allemaal niet en hobbel maar wat mee. Ik begin te kletsen met dezelfde geniet-van-het-leven-en-kitesurfmeneer van vorige keer en zijn tempo ligt (heerlijk) laag. Ik blijf bij ‘m, omdat ik het anders zielig vind als hij helemaal alleen achteraan loopt. Deze ‘arme’ excuus-meneer klets ik de oren van het hoofd: ik word er goed in! We moeten nog een keer lantaarnpalen tellen en iets met een tien kilometertempo doen, maar van de 6 keer haal ik hooguit drie keer mijn tienkilometer tempo. Ik schaam me. Een klein beetje. En ik hoor luid en duidelijk de koekjes doorkomen. Sorry trainert.
Ik span me 1 keer in als we op onze max moeten lopen. Dan begin ik wel ietsje later, maar ik haal zone 4 eventjes en ben zelfs een seconde of tien buiten adem. Dan hobbelen we weer lekker terug. We praten nog na met de trainer over hoe belangrijk rust is. Toch schaam ik me dat ik kom trainen en me vervolgens niet echt inspan. Ik zeg buiten nog tegen de trainer dat er een tijd komt dat ik weer heel goed mee ga doen, maar vandaag nog even niet. En dan scoort de trainer dikke punten door verder niets aan te merken en gewoon hard te gaan lachen! Wat een prettige reactie. Voor ik ga douchen is van het pak koekjes nog maar de helft over.

Kerel, de afgelopen maanden ben ik eerlijk gezegd een paar keer strontjaloers op je geweest: lekker trainen voor een marathon, terwijl ik amper vooruit kom. En -laten we wel wezen- het was destijds mijn idee! Toen ik nog dacht dat ik dat best kon. Ik heb gekozen om de trainingstijd in het vinden van werk te stoppen en dat is me ook gelukt, maar goed: ik was bij tijd en wijle tóch jaloers op je heerlijke loopjes van Amsterdam naar Almere en dan die laatste kilometers moeiteloos versnellen… Ik benijdde je topconditie hoor! Ik leefde mee alsof ik zelf moest gaan lopen; hield je zoveel mogelijk aan de tapering en hoopte met je mee dat de verkoudheidsvirussen je passeerden.
En vandaag was JOUW dag. Jouw marathon. Het zou JOUW PR worden. Ik had al langer het idee je nu maar eens terug te betalen en met je mee te lopen, zoals je mij in Eindhoven voortgeduwd hebt, maar of ik je bij kon houden was echt een vraag voor mij. Ik werd er minstens net zo zenuwachtig van als jij! En terwijl wij hier nog zaten te rummikuppen in regenachtig Almere, zette jij de eerste 5 kilometer zo snel neer dat ik stiekem hoopte dat je bij de 34 kilometer wat vermoeider zou zijn. Met lichte angst en beven ging ik richting Bunnnik. Als ik jouw halve marathontijd zou lopen, zou ik een gat in de lucht springen! Ik wilde hoe dan ook met je mee, al zou ik het maar een klein stukje volhouden.

Met een routekaartje in de hand wandelde ik naar de verzorgingspost. Daar is namelijk – altijd nodig- een wc! Ik was veel te vroeg en kletste fijn met de vrijwilligers. Wat een helden zijn dat. Niet dat die snappen hoe het voelt om een marathon te lopen en al 32 kilometer te hebben afgezien, maar ze moedigen toch iedereen aan. En ik heb wat mensen voorbij zien komen! Sommige snap je niet dat ze nog lopen (en op een sub4uur tijd ook nog), anderen lijken net begonnen! Ik was vergroeid met mijn telefoon en zag je vanaf 29 kilometer steeds dichterbij komen. Toen de app even haperde, kreeg ik het benauwd. Elke 100 meter telde ik af voor je.

Ik zag je in de verte komen. Herkende je loopstijl. Ik ging je fris tegemoet en de vrijwilliger zou ons fotograferen. Mén, ik zag meteen aan je dat het zwaar is. Ik hoefde niets te vragen; ik hoefde je alleen maar te steunen. Aan een half woord had ik genoeg toen je mokte over het parcours en de lange saaie, rechte weg. Ik begon tegen je te praten en je hoefde niks terug te zeggen. Ik voelde met je mee, met één Heel Groot verschil: ik voelde me fit en in staat naast je te lopen kwebbelen, terwijl jij het zwaar had. Ik keek om me heen naar de landgoederen, terwijl jij het onverharde pad vervloekte. Ik vertelde een (redelijk) onsamenhangend verhaal over de 250km-trail die mensen door de Ardennen maakten, jij hoefde niet eens te luisteren. Ik weet hoe je je voelt. Terwijl ik baal, weet ik ook dat ik het niet van je kan overnemen. De enige tekst die ik stellig vermijd is het-gaat-goed. Want nee, na 34 kilometer hardlopen, gaat het gewoon niet meer goed. Je bewustzijn vernauwd, alles doet pijn, de zin is weg en het gaat alleen maar om afmaken. Dus ik melde regelmatig dat je goed bezig was. Dat je het ging halen. Anyway. Ik vroeg je nog maar een gelletje te nemen. Het liefst had ik wat van je vermoeidheid overgenomen en wat kracht teruggeven, maar meer dan afleiden kon ik niet doen. Er stonden mensen langs de kant, ik moest je weer bijhalen toen mijn schoenveter het maar weer eens liet afweten en het tempo lag nog altijd hoog voor me. Maar ik lette er niet op. Ik ging niet voor tijden of hartslagen: ik was daar enkel en alleen voor jouw. Je geblesseerde collega stond langs de kant; dat kreeg je nog net uitgelegd. We liepen door Bunnik, dat was best weird. Het was een onmogelijk vreemde gewaarwording voor mij dat jij het zwaar had, dat jij -die mij meermaals voortgetrokken hebt en meegenomen kreeg- jij, off all people ook een soort van grens had. Eerlijk: die heb ik nog nooit gezien!

Meestal was jij al lang genoeg klaar met een wedstrijd om weer bijgekomen te zijn als ik eens binnenliep. We haalden veel mensen in. Misschien zag jij dat niet meer zo, maar ik herkende zeker een aantal dames van toen ik bij de post stond en jij liep ze moeiteloos voorbij. Je bleef rennen. Oh, wat voelde ik me schuldig toen je zei: de langzaamste kilometer; ik voelde me er bijna verantwoordelijk voor! Ik had je graag die paar extra seconden gegeven op de volgende kilometer, maar je kon mij voor het allereerst niet bijhouden. Het verbaasde me dat ik deze ene keer degene was die een stapje voor je liep. Ik wees je nog op een appel op een kunstwerk; maar ik kende ook je antwoord: ‘wat kan mij die appel schelen’. De laatste kilometers wilde je zelf doen. Dat snap ik. Sowiezo was dit jouw race, jouw afzien, jouw topprestatie. Voor ik je ‘verliet’ heb ik tegen je geschreeuwd dat je niet meer mocht gaan wandelen, ook al zou je dan nog een PR lopen. En ik heb The Final Countdown voor je gezongen. Daarmee haalde je nog iemand in.

Ik pakte mijn telefoon en moest even mijn weg zoeken terug naar de auto. Ik rende door en rende anderen tegemoet die ‘pas’ op de 35km zaten. In mijn hoofd moedigde ik je aan. Op de parkeerplaats reed een auto deze telefoonstaarder bijna om en ik koos van lieverlee het onverharde wandelpad. Ik bleef rennen om niet teveel af te koelen en telde de kilometers met je af. Dat ik ook best hard liep, merkte ik niet op. ‘Je loopt verkeerd’ zei een wandelend stel. Ik keek net even op van mijn telefoon. Vlak voor ik weer bij de auto was, zag ik dat jij er was. Wat een heerlijk fantastisch vet PR heb jij gelopen! Ik hoorde in de verte de speakers en deed een rondedansje. Het wandelende stel verklaarde mij nu definitief voor gek, maar in uitleg had ik geen zin. Ik wilde nog 800 meter lopen om mijn eigen 10 kilometertijd ook neer te zetten. Eindelijk even met mezelf bezig en ik was verbijsterd weer eens onder het uur te blijven (55 minuten).
Manuel: ik ben trots op je. Je hebt loon naar werken gekregen en ik vond het fijn iets terug te kunnen doen voor je, na wat jij voor mij hebt betekent tijdens de marathon in Eindhoven. We zijn je ‘s avonds de door en door verdiende patat en hamburger komen brengen en ik vond het fijn je verhaal te horen. Je zult het nog een keer allemaal moeten/mogen herhalen. Maar dan op een iets rustiger tempo. Geniet van je PR, van de geweldige prestatie die je geleverd hebt en van dit behaalde doel.

Na de eerste week werken zit mijn hoofd vol informatie. Ik vind het heerlijk en vergeet de tijd als ik al die nieuwe dingen in besprekingen hoor. Mijn hersenen draaien overuren en ik draai maar wat graag mee. Daarnaast is een beetje rust nodig, dat is een vereiste. Ik kan kiezen uit het doorgaan met verzamelen van informatie en lezen van artikelen en maken van verslagen, maar ik moet soms ook even wat energie naar buiten brengen. Want er is maar 1 ding jammer aan werken: dat het zoveel vrije tijd kost! 😉
De tandarts en de verdoving hebben hun werk goed gedaan, waardoor ik moeiteloos om half twee klaar ben als Joyce komt om mee een rondje te lopen. Joyces hoofd zit zo mogelijk nog voller en er zit veel klem wat ze graag kwijt wil. Ik ben ten volle bereid te luisteren. Nog blijer ben ik met haar, omdat ze mijn tempo laag houdt. Als ik alleen was gegaan vanmorgen, zou ik te hard zijn gegaan. Mijn hartslagmeter werkt niet (balen!), dus er zit geen rem op mij. Ik had het ritme van mijn hoofd gevolgd, wat voor mijn benen iets te heftig is. Nu loop ik lekker ontspannen en komt het ‘gewone’ leven voorbij. Even geen datasets, geen nieuw ambtelijk vakjargon, geen nieuwe namen en functies. Het uitzicht is me bekend hier langs de plassen. Ik loop rechtop en kijk in de verte en zie de dieren in de ruimte en die zijn prachtig. Ik zoek de onverharde paden met liefde op.
Mijn benen willen graag wat sneller, willen graag iets meer uitdaging. Ik spreek met Joyce af dat ze op het verharde fietspad blijft lopen, terwijl mijn trailschoenen over de modder mogen. Ik verhoog zonder moeite mijn tempo en geniet er even van! Ik weet ontzettend goed hoe belangrijk het is om vandaag niet toe te geven aan hard-gaan. In de Losse Veter stond een stukje: “de grootste factor bij overtraining is niet zozeer de fysieke stress, maar alles wat er omheen is (…) Mentale stress (…)” Ik zit mentaal natuurlijk vrij hoog op de stressladder, dus fysiek moet ik alleen maar rustig lope;n ‘voor de leuk’. En dat lukt me prima! Ik geniet van het bos, de hond die keurig voor ons wacht, het gesprek, de ondergrond. Én van even hard de heuvel ophollen. Boven kan ik moeiteloos stilstaan voor een pauze en een foto. Ik loop niet op tijd of op ‘moeten’, maar op genieten. En langzaam stroomt mijn hoofd leeg. Joyce voelt het ook, maar haar benen zitten vol en worden zwaarder. Ik pak nog een setje heuveltjes extra mee, terwijl zij op het fietspad gaat lopen. Die kleine momenten van snelheid oppakken en mezelf testen, heb ik ook even nodig. Ik loop een rondje extra, met mijn armen wijd  om zoveel mogelijk te ‘omarmen’.
Joyce heeft het deze keer zwaarder dan ik. Vorige week was het omgekeerd, dus voor mij is dat geen probleem. Ik begin te kletsen en als ze wil, mag het tempo lager van me. Gek genoeg heb ik niet zoveel te vertellen over het werk. Alsof het nog twee gescheiden werelden zijn. Als ik aan het werk ben, denk ik niet aan hardlopen en omgekeerd past het ook nog niet in elkaar. We gaan over het fietspad langs de Evenaar lopen: asfalt. Joyce kiest daarvoor en omdat ze toch al met míj mee ‘moest’, heb ik geen enkel bezwaar. Vorige keer heeft ze voor mij een rondje overgeslagen en nu kan ik haar ‘terugbetalen’. Maar laten we wel wezen: toen kreeg ik er met moeite 7 kilometer uit en de het-voelt-zwaar-loopster naast me gaat gewoon dóór tot de tien kilometer! Soms wil ik haar onderweg wel een dikke knuffel geven, maar dat loopt zo lastig! Dus bij deze Joyce: een dikke, virtuele knuffel. Twee lege(re) hoofdjes komen na een dik uur weer thuis aan. Net als in onze hoofden breekt er een klein zonnetje even door, als een knipoogje. Dan raast het leven (boodschappen, kind halen, kapper, muziekles, eten maken, wassen) weer door.

Werken is Leuk, ik krijg er Energie van, maar ik moet ook veel informatie verwerken.
Dan is een kort rondje in een rustig tempo naast een buitengewoon afgetrainde Manuel in taperfase voor de marathon een prima oplossing.
Snelheid? I don’t care. Regen? I don’t care. Links of rechts? I don’t care!
Dat de beentjes even moe zijn als het hoofd, dat slaapt nog beter! Gelukt √
 

Toch wat koele zondagochtend, maar met een prachtig veelbelovend zonnetje. “Ga je mee?” En ik werd twee keer getrakteerd op een JA. Samen met Vincent ging ik Manuel ophalen. De ene gaat volgende week een marathon lopen, de andere heeft volgende week een zwemwedstrijd. Mooi he, dat ik -die volgende week niks hoeft te presteren- met deze helden mee mag?! Ik was de beperkende factor met mijn drie kwartier in zone 1 en een cadans van 90+. Gelukkig voor de Kleine Held en Grote Held, wilde mijn hartslagmeter niet meedoen. Tot zover zone 1, tot daar aan toe alle beperkingen. Lekker lopen was de leus! Jaagde ik de arme loopmaatjes over de onverharde wegen! Vincent kwebbelde en Manuel en ik mochten luisteren. We gingen de brug bij de Evenaar over en Vincent nam de binnendoorweg naar beneden, terwijl wij grote mensen om moesten lopen. We werden door twee razendsnelle heren van de club ingehaald. Dat zijn meestal Manuels concurrenten, maar vandaag liepen ze ons er met gemak uit. Arme Manuel, maar die mag mij en Vincent de schuld geven. Ik begreep de heren totaal niet: zij bleven over het asfalt van het fietspad lopen, terwijl wij lekker door de modder liepen en een prachtig zicht hadden op de paarden. Onbegrijpelijk voor me. Totaal onbegrip: loop je dan voor de lol?! Mogen de schoenen dan niet vies worden? Ik vond de modder prima en het uitzicht verhelderend en het gekwebbel zalig. We gingen over het intervallenpad en Vincent weet al wat dat betekent: tussen twee palen mag je hard! Hij hield zich er aan, maar wij oudjes niet hoor. Manuel liet zich 1 keer verleiden, maar de Triatleet-To-Be versnelde sneller als de lange marathonbenen! De kleinste beentjes hadden daarna wel een vuurrood koppie en de lange benen slechts een vuurrood t-shirt… Op de berg namen we pauze (hoe nieuw is dat voor Manuel!!) voor een foto, wat niet lukte. En toen weer verder. Zaten er al vijf kilometer op?! Ik was verbaasd, het vloog voorbij. Spreekwoordelijk dan, want het tempo lag laag voor mijn idee. Burg over en trapje af en dan weer onverhard. Vincent werd wat moe en hij werd het onverharde pad en mama ook moe. Maar stoppen is nicht im frage! Hij vraagt het wel, maar loopt gewoon door. Zegt eerst: “ik heb het nu wel zwaar hoor” en vervolgt: “ik heb een nieuw lievelingsnummer” om vervolgens luidkeels door het bos The Final Countdown te zingen! Heel zwaar….. Nog een klein stukje en Manuel verbaasde me door te zeggen dat de gemiddelde tijd op 6:15 lag. Ik dacht dat hij een grapje maakte! Maar 7,5 kilometer in dik drie kwartier…. dat klopt toch aardig. Best snel voor de kleine. Best snel voor mij. Best snel voor een week voor de marathon. Maar Manuel had er geen last van: voor hem is het nog steeds prima langzaam/lage hartslag. Vincent had er na de douche al geen last meer van, want die was gewoon terecht trots op ‘weer zeven kilometer’. Ik had er geen last van (maar mijn voet wel een beetje), want ik heb heerlijk genoten! Hoe kan het ook anders: met modder, gekwebbel en dubbel loopmaatjesgeluk!

Nog 1 dag zonder vaste baan. Vanaf volgende week, de eerstvolgende werkdag: dan heb ik een vaste baan. Een jaarcontract, de titel ‘Data Consultant’, veel nieuwe dingen te leren, doelen te halen en dan komt het hardlopen weer lager op de ladder van belangrijkheid te staan. Ik stop niet, maar ik zal wel (tijdelijk zeker) minderen. Vanmorgen, toen de auto gewassen was, haalde ik Joyce op en door de mist reden we naar Bussum. De heide aldaar. In de laaghangende bewolking. Het was best fris. We gingen onverhard lopen. Ongeveer 50 meter van onze tocht was geasfalteerd, de rest waren bospaden en… vlonders! We joegen de schapen aan de kant en namen de bruggen. Gaaf hoor, de mist in!

Het was gewoon genieten. Alles was door de mist heel sereen en kalm. Behalve wij, want wij waren een beetje onrustig. We gingen van de hak op de tak, dit en dat, van hot naar her. Het horloge piepte er tevergeefs tussendoor.
We gingen de natuurbrug over en er kwam rust in. De mist over de heide en de onverharde route maakte me dankbaar en kalm. Ik vond het heerlijk daar! Er leek bijna niemand anders te zien! We kozen lukraak de paden uit: onverhard, smal, breed; we gingen gewoon een richting in. We konden ons ook niet focussen op de uitzendtoren, want die was niet te zien! We kwamen langs de huizen van Bussum. Ik bleef wel aanvoelen waar we waren en hoe ik rond wilde. Het tempo lag lekker laag en de nadruk lag op de beleving. We kwamen nog meer wild tegen:

De mist trok al een beetje op, maar de rust, kalmte en sereniteit bleef lekker hangen. We kwamen een soort van stuwwal tegen, waar we overheen gingen. In de verte was nu een wandelclubje te zien. Het was tien voor half elf en ik dacht dat we nog tien minuutjes hadden voor de zon de wolken zou verdrijven. Ik mocht intussen door zone 2 lopen, na het eerste half uur zone 1. Niet dat ik me daar ook maar iets van aantrok, maar toch… We kwamen weer bij de natuurburg en gingen er nogmaals overheen. We kwamen een ruiter tegen. Natuurlijk wilden we nog een keer over de vlonders heen!
Helaas had ik niet precies gelijk met mijn zonnetje, want de zon had om half 11 nog niet gewonnen van de wolken. Naast de vlonders zwom een zwanenstelletje. Het was allemaal erg mooi en uniek. De schapen waren verderop gaan staan.


Wij gingen het bos weer in en terug richting de auto. Ik heb me rot gelachen over het verhaal van de hond van Joyce en de mol die een hartaanval kreeg. Ik groette vrolijk een fietser, maar die leek me niet te horen. Ik nam het hem niet kwalijk. Het uurtje was om. Ik was nog lang niet moe. Logisch ook, want we hadden maar acht kilometer afgelegd. Het ging niet om de afstand, maar om 8 kilometer schoonheid en beleving. Acht kilometer energie opdoen en genieten. Een heerlijk natuur-avontuur. Thanks Joyce, voor de heerlijke loop over de wortels, van de hak op de tak en over de vlonders. (en voor het bedenken van de mooie titel)