1 juni – Een Mooi – Weer Rondje Fietsen en een koppelwandeling
Eigenlijk wilde ik hardlopen, maar ik had wat weinig energie. Vincent ging 2 uur fietsen en vanavond is het nog goed weer, dus ik ging wel mee om hem op te houden. Want veel energie was er niet vandaag. Trappen is dan makkelijker dan rennen. Jasje, langere broek. Ik had ook geen enkele haast. Sinds ik weet hoe anderen doen alsof ze heel hard gaan in hun training en de wedstrijd dan even hard kunnen rijden (omdat dan alles wordt meegeteld) hecht ik er minder waarde aan. En onderweg in de stad zijn er oversteekplaatsen, wandelaars met honden, stadsfietsers, omrijden. Dat drukt het tempo gewoon. Via de rode ophaalbrug langs de vogelkijkplekken richting de np en daar de dijk op. Gezellig saampjes. In het eerste uur zaten we nog niet eens op 25 gemiddeld! De dijk zonder wind maakte wel iets goed hoor.
Vincent had een beest in zijn helm. Een kerel haalde ons in en bewonderde Vincents fiets even. Ik kon prima liggen en heb nul komma niks last meer van de schouder. We zagen M en later E en aan het einde van de dijk een vrouw die haar eerste achtste ging doen. Ik fiets dan gewoon even mee. Het tempo boeit me toch niet echt. De Knardijk lag best vol hooibalen. De kleuren waren weer superprachtigmooi.
Wel veel vliegjes overal. Over het nieuwe fietspad terug. Lekker liggen en naar Vincent luisteren die vertelt van stage en auto’s. Mijn energie blijft low na een werkdag vol tickets en oplossingen bedenken. Ik wil de 50km vol maken, dus we fietsen langs het sluisje en daarna nog een ommetje om het park. Ik rij 25,9 gemiddeld. Maar wel een lekker lange rit op een maandagavond in de zon! Laat het maar weer regenen…
ik haat het zo als de garmin dan gaat herstarten en de 1500 stappen die je al hebt gezet worden gewist. Dan moet ik er nog zoveel! Dus in mijn fietskleertjes al append en foto’s bewerkend loop ik me nog maar wat rond te vervelen. Irritant.
En ik moet naar de wc. Het wegkwijnende licht is wel mooi als ik opkijk van de 📱. Ik ga naar huis want ik moet naar de wc.
2 juni – Wandelen met verschillende doelen, een warme duurloop en zwemmen ook nog!
Eerst naar de pedicure. Spannend, maar deze is heel erg fijn en ontspannen en dol op haar katten. Mijn voeten en nagels zijn weer wat bij! Joehoe. Net voor de bui bij d’r, net na de bui weer weg. Ik vind de druppels niet zo erg. Dan lunch en daarna naar Manuels huis om de planten binnen ook van water te voorzien. Nog steeds tussen alle buien door! Daarna door het broeierige weer naar de winkel voor brood. Onderweg foto’s gemaakt van de mooie rode klaprozen, Manuels plantjes en ze waren bij het station bezig, dus kon ik even binnen gluren.
Ik was weer thuis en het begon te regenen. Kon ik mooi de was afmaken en de vaatwasser aanzetten en zo.
Een warme duurloop daarna: broeierig warm. 🥵 zo niks voor mij! Het was wel de hele tijd droog, maar de luchtvochtigheid was enorm. Geef me dan maar een buitje! Het is net of je door lucht heen moet worstelen. Eerst 20 minuten inlopen. Ik liep op mijn Novablasts alles onder de 6’. Geen muziek bij me, want dan loop je meer gevoel. Dat gevoel was echter: heavy! Ik deed het rondje Kotterbos weer eens. Was ook een lange tijd dicht!
Geen water meegenomen, deze ezel. Na 3,3km inlopen moest ik 6 keer 300m aanzetten, 200m flink duurtempo, 200m aanzetten en dan 200m rust. Ik had geen tempodoel, dus echt op gevoel! In de rust maakte ik een foto. Van het bos, van het pad, van mezelf. Het was heel stil overal. De 5km bekeek ik precies en zag ik 29:37 staan. Mooi toch. Ik had pas na de derde keer door dat ik maar 200 hoefde ipv 2×300. Maar ik deed mijn best! Ik ben gewoon niet zo goed en gemotiveerd voor intervallen. De vierde was echt ruk, het viaduct op. Vooral de 200m! Naar beneden ging wel lekker. Ik maakte nog een klein ommetje. Voor de vijfde en zesde telde ik maar mee. Ik zweette echt zowat leeg.
In de rust ging ik 4 van de 6 keer eerst even wandelen. Ik had toch geen zicht op tijd of snelheid. Gek genoeg was de training maar voor 99% goed terwijl er geen limieten waren, dus ik snap niet waar die ene % gebleven is. Ik maakte de tien km vol in 59 minuten. 5:55 gemiddeld. Daar ben ik tevreden mee!
Ik ben er wel moe van en ik heb zin in cola! Als ik terugkijk heb ik het hardlopen in 5:33 gedaan. Zonder in- of uitlopen en de rust. De snellere blokken vrijwel allemaal onder de 5:30! En bij een hartslag van 146 hoef ik niet bang te worden van hitte. Maar makkelijk of soepel ging het niet!!
Dan in de avond zwemmen. zooo blij!!!! 2000m en alles meegedaan en borstcrawlend en met pullboy, maar wat een vooruitgang!! Dacht ik 6 weken geleden nog misschien wel nooit meer zou kunnen zwemmen en nu alweer aardig mee kunnen doen!! Eerst 200m inzwemmen met afwisselen school en borst. Daarna achter HB en GN aan. Met achtje. 100-150-200-250-300 met de laatste baan iets anders, waarbij ik vlinder, rug, vuisten en benen lekker oversloeg! De borstcrawl met achtje alsmaar blijven doen is voor mij genoeg uitdaging! Letten op de slag en gewoon prima vol te houden. Telde die stomme garmin 1x 25m te weinig. Irritant is dat. Daarna deden we telkens iets van 200m en dan rustig of zoiets en we deden ook een keer 200m met 3x schoolslag er in; mijn terrein! Die deed ik zonder achtje!! En we deden 200 rustig en 100 écht zonder benen en toen spande ik de core aan en opeens was het zwemmen en het gevoel weer terug! De tijden gaan dan ook weer rond de 2 minuten op de 100m zitten opeens. Dat is het spier geheugen wat me weer als vanouds laat zwemmen! En nog een keer 100. En toen 100 en 2x 50. Ik was niet bezig met de afstand, gewoon blijven zwemmen vond ik al super!
De 2000m vol maken voelde als een dikke overwinning!! 🏆 afgerond 2050 dus. Ik ben er moe van. Maar ik heb nauwelijks last van mijn schouder! Het voelde tijdens het zwemmen een beetje branderig en op vuisten zwemmen was echt een slecht idee nog, maar verder is er geen sprake van pijn of last. Ik ben wel onevenwichtig in heel mijn lijf. Dat voelde ik met hardlopen en met zwemmen ook. Laat de rest maar snel en geweldig zijn, dat ik dit weer kan is een enorme overwinning voor me! Ik zwem alweer 2:11 gemiddeld. Meer gezwommen dan sinds 10 april en nog weer iets sneller ook!
3 juni – Binnen fietsen en buiten rennen
fietsdag. Global running day. Werkdag. Vreetdag. Vraag-maar-dag ook blijkbaar. Taart. Telefoontjes. Tickets die open blijven staan. Wazig gedrag. Bewolkt en zonnig. Tussen de middag met Jo op legoblokjesjacht en de stappen gehaald. Na een lange dag eindelijk thuis en weer eten en rummikup spelen. Ik wilde de badge halen voor de fietsdag. Maar 80 minuten binnen op een avond zag ik niet zitten. Zeker omdat ik ook nog wil hardlopen voor running day. Dus ik stap binnen op de fiets en neem de allerstomste route: alleen maar steil klimmen. Kort omhoog. Ik doe Duo Lingo en laat mijn benen trappen. Lekker zinloos- qua Duo Lingo. Fietsen ook, maar ik ga gewoon door en daarna weer naar beneden. Dat gaat hard en ik maak een half uurtje vol. En 8 km. Op 13,9 gemiddeld. Ik ben er niet moe van. De benen ook niet. Maar ik heb gefietst! Ik heb de fietsbadge! En weer een stomme route afgestreept.
Vanmorgen werd ik wakker en had ik gedroomd dat de websites het niet deden. Meteen gecontroleerd, maar alles werkte ☺️ Ik heb veel te veel gesnaaid vandaag. Taart en M&Ms. Nu zijn de darmen van streek. Dan voel ik me niet zo sterk.
Niks geen influencer. Geen kijk-mij-eens-rennen. Geen geweldige tips. Geen verzachtende omstandigheden. Geeneens geklaag. Geen wonderbaarlijke genezing, maar wat is het een groot goed dat ik na 7,5 week gewoon weer alles kan! Het niveau maakt me niet eens meer zoveel uit. Ik kan het. Omdat ik het wil kunnen. Er is niemand die op mijn voorbeeld zit te wachten, want het kost wel veel moeite en wilskracht en ik kom niet vanzelf terug. Ik ploeter, probeer en zoek en accepteer. Ik heb geen last meer van de schouder. Als ik er aan denk soms eventjes, maar ik sta na de zwemactie van gister weer op zonder pijn en dat is superfijn! Ik werk weer, typ weer, slinger de rugzak weer om en ik lig weer op de fiets. Er was heus echt iets gebroken (de foto’s zijn het bewijs), maar ik ben sterk genoeg om op te pakken waar ik gebleven was. Zonder het leed te delen, zonder te jubelen.
Het is overdag nog droog. Maar niet als ik vrij ben om te sporten. Volgens het schema hoef ik niks. Op Insta staat het overvol running helden. Ik pak de sleutels, hou de fietsbroek aan en doe een regenjasje aan. Een regenjas past min stukken beter dan de zonnebrand. De rust buiten. Zuurstof. Schone lucht. Dit vochtgehalte bevalt mij stukken beter dan de adembenemende benauwdheid van gisteren. Toen rende ik ook al. Ik ben geen wonderwoman die elke dag kan hardlopen. Dus ik doe lekker rustig aan vandaag. Niks moet. Vooral moe worden trekt me niet. Telefoon in de ene hand, sleutels in de andere hand. Het 4,2km rondje. De regen maakt het mooier. Geen dikke bui, gewoon druppelig en alles is nat. Love it.
Ik ren de eerste kilometer en de tweede ook. En de derde plak ik er ook maar aan vast. Gewoon rustig doorjoggen. 6:30 is me even goed. Het is hardlopen -punt. Ik maak bijna de 4de km vol, maar stop even omdat ik een weg te ver ben voor Manuels bak. Ik ga terug en wandel met de bak. Ik maak de 5km vol.
Rondje om het huis erbij. 33 minuten, 6:27 gemiddeld. 6:49 ook. Maar het is rennen en ik heb de badge!
4 juni – Wandelen en waaien
wandelend en waaiend de dag door. Eerst tussen de middag naar de AH voor brood, maar toen had ik al koekjes op. En zin in drop-sleutels, maar daar hielp Rob mee om op te eten. Alle tickets zo’n beetje weggewerkt. En dus ook alles waar suiker in zit. Het werd 5 uur.
Buiten stormachtig weer. En vermoeiend weer ook. Daarna naar de Evenaar gelopen. Toen nog even de post halen en de stappen en de sporttijd. Ik heb een nieuwe laptop 💻 Air 15 inch. Nu ben ik blut haha. 😆 een blauwe. Ik bleef ook moe. Mijn schouder ging pijn doen. Doe ik een dag niks en rustig aan en alleen wandelen, gaat dat schouderblad trekkerig aanvoelen. Het is kwart over 10 als ik dit opteken en ik lig in bed en ik ga slapen.
5 juni – Krachttraining met bellen en fietsen en een korte koppeltrippel, wandelen en meefietsen
Er staat een half uurtje krachttraining op het schema. Maar ik stel en schuif dat steeds uit. Nu vul ik het in met strijken. Daar krijg ik makkelijk een half uurtje mee vol! En ik bel met mijn zusje. Die heeft nog veel meer te vertellen dan een half uur! Ik vergeet helaas wel om de droger ook leeg te halen, dus die doe ik ‘s middags pas. Maar het half uurtje komt vol. Nuttig. Qua strijken dan. We bellen nog een uurtje door en dan loop ik in de kamer op en neer.
Daarna ga ik binnen fietsen. Na 5min al geen zin meer in binnen fietsen. Vooral omdat deze route eindigt met de steile berg. De Zwift is het na 6 minuten met me eens en stopt. Ik ga door! Ik heb een training op Garmin en tot mijn grote verbazing achteraf heb ik daarvan 6% nog gedaan! Niks van aangetrokken verder. Oortjes in en trappen. Mijn benen voelden zwaar en moeizaam. Maar ik hobbelde gewoon door. Omhoog bij Jarvis. Langs de fontein. ⛲️ Omhoog, maar dan opzij naar de brug. 🌁 en dan weer naar beneden naar de Flat grounds. Ik was gewoon bezig met fietsen en met Vincent appen op zijn werk. Ik ging me inspannen op een sprintje en -tsakka- een shirtje. Toen had ik ook het bolletjesshirt van Jarvis.
Ik wilde al graag een ander shirtje! De derde sprint haalde ik niet. En dan klimmen. Het is training. Omhoog blijven gaan. Schakelen en trappen. Omhoog en omhoog. Proberen net iets beter te zijn dan de vorige week, eerder deze week. En dat is doorbijten. Daar heb ik straks in Ierland iets aan. Ik was volgens Zwift 35 seconden sneller, maar ik was wel mooi ruim 4 minuten sneller boven!
Route af, ruim 550 hoogtemeters. Dat zijn er veel! Misschien niet supersnel, maar volgehouden! Ik ga nog naar beneden om het rondje en 45km vol te maken. Fietste ik gemiddeld 24,8. 1 uur en 3 kwartier.
1 Grote fout gemaakt: alles op 3 slokken cola. Ik heb wel geluncht met tosti’s en dat is met de kaas juist niet zo slim, maar ik vergeet gewoon om bloks te pakken. Vergeet het simpelweg. Ik moet mezelf maar eens een sticker systeem bedenken dat ik eten op een hoog plan ga zetten en ga belonen. Maar waar zal ik dan eens stickers voor sparen? Ik had een trisuitje aan. Van de tva. En ik heb onderweg een keer gestopt om te plassen. Met tosti-diarree natuurlijk. Mijn nieuwe macbook 💻 air is inmiddels geinstalleerd.
een kort koppelloopje. er stond 10 minuten op het schema. Stom he? Dat is zo kort! Nauwelijks de moeite! Truitje aan over de trisuit en de carbonschoenen aan. Die zijn nu wel even geschikt. Rondje park. Het voelt goed, gaat erg hard. Rondje park is te kort, rondje straat extra. Ik maak 2km vol binnen 11 minuten. 5:22 gemiddeld. Tsjakka.
Ik bedenk dat ik kan fietsen met MvdB zondag als zij me appt of ik mee ga zwemmen vanavond. Ik heb al teveel beloofd voor vanavond, maar ik huppel letterlijk naar de douche als we samen voor zondag een nog leuker plan bedenken!
met Rob samen naar de intertoys wandelen. Hij had de lego fiets besteld, maar die komt maar niet binnen. De winkel verkoopt de leg-fiets ook. Die gaan we halen. Zijn verjaardagskado. Al denk ik dat de fiets al in elkaar zit voor hij jarig is! Het wandelen is zo lekker. Stiekem is het prima weer. Droog, warm en zonnig. Ik had buiten kunnen fietsen, maar dan had ik geen hoogtemeters getraind! En niet gewoon thuis. Ik wil ook best de 5km wandelen halen. Met de grote fietsdoos lopen we weer terug. Ik ga nog even met Vincent mee naar de AH. En dan is de 5km vol!
Gewoon Mee Fietsen. Ik wilde dat Vincent gaat rennen, dat hij leert plannen met sport en werken. Dus ik stelde voor om mee te fietsen. Ik mocht de route doen. Hij had een duurloop. We hebben heerlijk gekletst onderweg. En geklaagd. En een plaspauze gedaan. En de Garmin vervloekt. En een hertje gezien. En heel veel vliegjes. Veel besproken. Wie kan dat nou met zijn kind?! Een dag met strijken, bellen, fietsen, rennen, wandelen en een hoop gezelligheid: wat wil ik nog meer… Ik heb vandaag ruim 4,5 uur gesport! Niet allemaal even ‘eerlijk’, maar er zitten toch 66 km in de benen. En alles is gestreken en weer netjes en ik ben bijgepraat.
6 juni – Moeizaam hardlopen en weer zo’n beetje terug op zwemniveau
4 keer 10 minuten en 5 minuten rust. Moeizaam. Hartslag bleef te laag. Het koste allemaal veel moeite. Ik ben te dik. Mijn darmen hadden last. Vincent fietste mee en ik dronk genoeg en heb 2 blocks genomen. Zat geen tempo in. Geen animo. Geen zin. Weinig lol. Veel aan getrokken. Ook vaak stopjes. Dus hardlopend in 5:49, maar met alle poep-drink-eet-adempauzes 6:16.
Laatste blokje zelf gedaan, zonder Vincent. Moest helemaal uit mijn tenen komen! Buikpijn. Slepend. Broeierig. Zwetend. Maar ik heb 15km verzameld! De laatste 2km waren echt heavy. Wilden mijn hoofd én mijn benen allebei niet meer. Het is training. Opbouwen. Drammen. Accepteren dat het er niet in zit. Dat de hartslag weer eens niet klopt en blijft hangen in zone 1/2. Terwijl ik voor zone 4 mijn best doe en de benen niet meer kunnen opbrengen. De hartslag zal wel onder hormoon invloed zijn. Daar helpen geen snelle schoenen, waterdrager of wind mee aan helaas. Het is wat het is. Ik heb meer blocks genomen dan ooit, meer gedronken en weer wat langer gelopen. Maar echt blij word ik hier niet van!
ANKE ZWEMT WEER
Dit is wel een ENORME OVERWINNING. Iedereen in dat zwembad bij de tva was natuurlijk geweldig en vol van zijn eigen prestaties, maar ik dacht 8 weken geleden echt dat ik misschien wel nooit meer ging zwemmen. Logisch, want ik kon zelf mijn sokken niet aandoen of iets naar binnen lepelen. Maar kijk hier: het heeft veel moeite gekost, maar ik zwom de hele training mee IN BAAN 3. Met achtje, maar zonder pijn of moeite. Met paddels en de polo slag of de rugslag sloeg ik even over (wel even geprobeerd, maar net te gevoelig). Ik kon wel dansen van blijdschap naderhand dat dit weer kan!! Laat de rest maar opscheppen en super zijn, ik vecht mijn eigen wegje terug! Langer, verder en sneller dan ik dacht nog te redden voor eind juni! Maar niemand ziet welke strijd en moeite er achter schuil is gegaan. Als iemand even niet aan zichzelf denkt, maar mij ziet is de gedachte hooguit: nou, die is snel opgeknapt zeg. Dus vier ik het maar lekker zelf!
DR gaf training nu ze geblesseerd is. Ik zwom 100m in onder de twee minuten en vooral zonder last of moeite en alles in bc. Toen was ik al zo blij! We deden veel slepen. En veel lange stukken. 3×400. Ik zwom gewoon. Pas na 1500/1600m dacht ik: ik voel die schouder wat. Maar 200m later was ik er doorheen. De rugslag was gelijk gevoelig. Paddles lijkt me echt dom nog. Voorop zwemmen ammehoela. 2400m. 2:04 gemiddeld. Elke keer ietsje meer, ietsje sneller. Niks geweldigs aan, dat is gewoon trainen. Wilskracht. Doorzetten. Durven. Doen. Er zal ook vast weer een stapje terug komen. Maar dit voelde echt geweldig voor me. Ik doe weer mee!
7 juni – Samen met MvdB: ZWEMMEN IN OPEN WATER, fietsen en haar koppelloopje
Open water. Buiten zwemmen. M vroeg het vrijdag al, maar toen lukte het me niet qua tijd. Ze zou bij me blijven, want M is een heel veel betere zwemmer. Vanmorgen om 10 uur was het bewolkt en best koel. Ik heb r opgepikt en ik vond het spannend!! Waarom zou ik nu alweer buiten kunnen zwemmen?! Maar ik voel niks van het zwemmen van gisteren en mijn wetsuit past nog wel een beetje. Snel het water in. M heeft zelfs geen mouwtjes en ik krijg het kou als ik er naar kijk! Ik ga eerst even schoolslag doen. Ik vind het ontzettend moeilijk om rustig te blijven ademen, zelfs met schoolslag. Niet omdat ik geen beweging kan maken, maar de emotie! Dat ik weer buiten zwem. En ik heb het eerst loeikoud. Tril al over. Maar dan neemt de borstcrawl het over. Niks te zien onder water helaas. Maar het gaat dus echt prima! Tempo had ik al nooit, maar ik ZWEM. Tempo is ook totaal niet boeiend nu. Naar de groene boei zwemmen. Achter Ms roze boei aan. Het is ook lekker rustig met boten en zo en dat vind ik niks erg! Ik ben blij!! Ik heb echt serieus nergens last van. Remember the lessons. Fladder, haal door. We gaan onder de brug door. Droom momentje 1! M wacht elke keer heel lief. We gaan door naar de rode boei verderop. Ik mag even in Ms voeten hangen. Ik denk dat ze zich hartstikke inhoudt, maar ik merk wel verschil dat het gemakkelijker is. Bij de boei wil ik naar de andere brug, maar M stopt. Het water wordt kouder en dat is haar te gortig, maar ik ga nog even op en neer. Heel raar, dat er echt een soort lijn in het water ligt tussen koud en warm. Ik geloof dat het zelfs een beetje regent. M zwemt een hartje 🙂 Dan terug naar de brug en M zwemt even haar eigen tempo. Het mijne is gewoon niet zo hoog. Maar het maakt me ook niet echt uit. 2:30 had ik ook wel verwacht. We gaan door naar de rode boei terug en ik grap: wie er het eerste is. M zwemt een stukje naast me en ik kijk eens goed: ze gebruikt haar benen. Als ik dat wil doen, moet ik mijn billen aanspannen. Dat is wel een beetje de truc. Dan zwem ik wat beter en rustiger. Ik word wel moe, maar ik lig iets stabieler. Ik wil de km vol zwemmen en ga nog naar het steigertje. Dat vind ik echt emotioneel, om het steigertje vanaf het water te zien. Daar droomde ik van, een week of 6 geleden. Ik maak de kilometer vol. Tempo 2:33. Maar he: EEN KILOMETER BUITEN ZWEMMEN. Reteblij ben ik. Ik vergeef het mezelf maar dat ik geen onderbroek heb meegebracht en sta te prutsen met mijn kleren.
M had vandaag een duurrit staan van 1,5 uur en ik moest 2,5/3 uur. nam ik alles op met de fietscomputer en Garmin pas vanaf dat ik met haar ging. Ik vertrok vanaf huis en ik verdwaalde een beetje in Almere voor ik bij d’r was, want ik was het water vergeten. Ze stond al te wachten op haar mooie roze tijdritfiets. Eerst wind tegen over het Spoorbaanpad. Nadelen: het kletst niet lekker en het gaat niet snel. Nou boeit dat ‘niet-snel’ me totaal niet. Ik moet de 2 uur 15 halen. M komt hier grappig genoeg nooit meer. Ik mok even over alle geweldige mensen die blessures overwinnen alsof het weg smelt en die niet hoeven te trainen en alles kunnen. Over de brug komen we iemand tegen. Hij zwaait naar M, omdat iedereen haar kent. Ik zwaai zelf maar. De schat heeft het niet eens door, maar ik snap het verschil wel. Zij doet dit al jaren, in het roze, een begrip. Ik kom nog steeds maar net kijken en ben geen hoogvlieger. We rijden langs het Naardermeer en dan vind ik het echt genieten! Supergaaf! Goede weg, soort van wind mee, rust. Goed gezelschap.
En door Naarden gaan we net even anders, over klinkers ipv het smalle fietspad. Fijn dat MvdB de weg kent! Ik heb gewoon al gedronken en een blokje gegeten. Ik zie M de hele tijd drinken en dat is een goed voorbeeld. Bij Jan Tabak spot ik een Ferrari bij het stoplicht en weer even drinken. Dan langs Visio én Cadans Primair. M vertrouwt me iets toe waar ik nog steeds over na zit te denken. Dan weer oversteken en we verlaten de snelweg-route en rijden door Blaricum langs de heide. Dan omlaag. Dat is dan wel even lekker! Ik hou de kilometers niet bij, maar het gaat prima zo. M moet plassen en TADA een Dixie! Dat soort dingen vind ik leuk. Dan over een nieuw fiestpad naar waar ik het weer ken. Richting de Stichtse Brug. Over het fietspad. Langs een vader met een klein kind op de fiets. De brug op gaat ook weer goed en af helemaal! Rijden we wind mee omlaag lekker boven de 45! Bedrijven terrein en dan langs de Shell. Grappig dat we r bijna zijn en dat ik dan altijd nog verder moet naar huis. We zijn echt wel langer aan het fietsen dan 1,5 uur. Ik leer nog iets wat M kan: ronde klaar, afstappen maar. Maakt niet uit hoe ver je bent of hoe lang. Klaar is klaar. Ik heb 3 Bloks op en een hele bidon leeg! Geslaagd. We hebben 46km gereden, maar deze training verwijder ik. Ik heb de foto’s wel bijgevoegd wat we samen hebben gedaan.
Ik had bij het zwemmen mijn schoenen al bij M gezet. Zij moest 20 minuutjes koppellopen. Rustig tempo. Ik vind het dan wat voor mezelf, voor de derde dag achter elkaar hardlopen, maar 3km moet me lukken. Eerst mag M 10 minuten op 6:00 lopen, maar we gaan te snel. En nog is dit voor het eerste vandaag dat het voor mij makkelijker is! Trek ik haar een beetje mee. Ironisch als het leven soms is, keren we om bij het SEC. Weer een leerpuntje: ik ga nooit simpelweg heen en terug, maar M kan dat. We blijven iets te hard gaan. Ook na 10 minuten als ze 6:20 mag lopen. Ik ga echt vaker met haar mee, want dit tempo en deze rust vind ik echt geweldig! Alle tijd om te genieten! Deze rust is belangrijk voor me, dat ik het weer leuk vind.
We maken 20 minuten vol en 3,35 km. 5:59 gemiddeld. Voor mij lekker kalm, voor M lekker snel. Tsjakka. Daarna fiets ik heel tevreden en blij naar huis. Mooie sportdag zo! Niet dat ik er niet moe van ben of hongerig of dat het vanzelf ging, maar het komt vast weer goed met mij en dat had ik 5 weken geleden niet kunnen bedenken dat ik over 5 weken een halve triatlon doe.
Na het lopen fiets ik nog verder. Ik heb er dan iets van 55 km op zitten. Ik ga gewoon net even anders weer, weer een andere brug. Ik maak 61,75 km vol en ik rij 24,1 gemiddeld. Ik ben er helemaal content mee. 2 uur en 33 minuten. Maar vooral dus: (net) genoeg gevoed! Alle beetjes zijn meer dan niks. En tussen de middag helemaal vol worstenbroodjes gepropt. Ik vond het gaaf. Gezellig. Net even anders. Geen prestatiedruk. Heerlijk gezelschap.
Dit weekend: 3400m gezwommen (bijna 1100 buiten) 121km fietsen (waarvan 45 binnen) 20,5 km hardlopen. (In 3 trainingen) En wat wandelen en krachttraining. En het hele huishouden. Een Lego fiets gebouwd. Als ik dat aan mijn collega’s zeg morgen, vallen ze van hun stoel. Tenzij 1 van de nieuwen een échte triatleet is: die vragen naar het tempo en lachen me hard uit. Want de ‘echte’ atleten gaan veel harder. En veel meer. Wat gek is, want de “echte triatleet” hoeft eigenlijk niet te trainen volgens de laatste trend.
8 juni – Wandelen
slecht geslapen. Vind nieuwe collega’s ook eng. Moe van het sportweekend. We zitten de hele dag in de vergaderruimte. Ondertussen tickets en telefoon doen. Meeluisteren. Veel sociale contacten. Kaas eten. Teveel snaaien. Mijn darmen mega van slag. Ik van slag. Onrustig. En moe-vermoeid-vermoeider. Thuis eten koken en dan wil ik wandelen. Vincent gaat mee. Hij gaat ‘rennen’.
Aan het einde gaat het steeds harder regenen. Ik kan daar wel tegen. Jas uithangen en je wordt wel weer droog. Tijdens het rummikuppen. Ik ga naar KvH. Even alles weer recht zetten. Het helpt énorm. Overal weer wat ruimte. En een vette hoofdpijn nu het weer stroomt.
9 juni – Fietsen (en niks meer of minder) , een koppelloopje en zwemmen
Fietsen. Altijd rommelig door de stad. En best wind tegen. Muziekje op. Beetje trappen. Niks meer of minder. Tempo of zoiets maakt mij niks uit. Wie ziet het nou en vindt er iets van? Ik nam een verkeerd afslagje. Geen regen. Op de dijk wind mee. Dat ging wel lekker.
Hoogtepunten: IK HEB EEN GEL GENOMEN. De cola gel nog wel. Ging best.
Dat het daarna sneller ging lag meer aan wind mee… en een halve bidon water. Ik reed nog ietsje verder en maakte het uur vol. Kalm aan. Nog geen 26 gemiddeld (25,6). Ik had een trisuitje aan en een jasje en dat was prima. Ook een toppuntje: na 1 uur en 6 minuten gewoon op 28,4km naar binnen gedaan. Niks geen ronde getallen meer. Ik was alleen thuis vandaag en dat is dan wel fijn dat je geen rekening hoef te houden met etenstijden enzo.
Even naar de wc, fietsjasje ruilen voor hardloopshirtje, carbonschoenen aan en gaan hardlopen! Hardloop muziek lijst aan en gaan. Ik koos expres voor asfalt en eerst wind mee. De snelheid sprak duidelijke taal: inlopen onder 5:30 is hard voor mij! Daarna 3 minuten aanzetten. Dat deed ik. Niets meer of minder. Op gevoel, niet op tempo of hartslag. 5:04. Dan 2 minuten rustig. Ik moest. Ik ging. Bij het centrum. Was ik al een tijd niet geweest. Zo fijn: wc papier en zitten en water drinken en dan weer door.
Nog een keer 3 minuten hard. 5:02. Tsjakka. Het voelde als ‘do-able’. Of het de gel is of de schoenen of beter weer: het was wel even lekker! Nog een keer 3 minuten, maar met wind tegen dan. Is nét even anders. Ook 5:02! Dan in de rust het viaduct op. Ik nam speciaal het ommetje langs Almeerplant om niet in de 3 minuten omhoog te hoeven. Nu moest ik 30 seconden echt sprinten. Net omhoog! Ineens kon ik voor 30 seconden de tempotijd met een 4 laten beginnen! 4:48 is hard voor mij! Van de anderhalve minuut rust wandelde ik eerst even. De tweede keer 30 seconden was een beetje omlaag. 4:34. Tsjakka. Wandeltje- dribbel en dan nog 1 keer zo hard als ik kan! 4:23. Voor mij een megatempo! Al is het maar 30 seconden, ik ben er blij mee.
Ik wandel-dribbel weer uit en ga dan om via de AH want ik moet nog 5 minuten uitlopen. Ik ben weer bij het station en zet gelijk weer de training stil. Geen 8km vol maken, geen gedoe; klaar is klaar! En nu kan ik naar de AH voor brood. Ik heb dus 7,66km gelopen in ruim 41 minuten. Dat is een gemiddelde van 5:23. Als ik de wc break van 5 minuten mee tel zit ik nog altijd op 6:03. En dat ging prima!
Gewoon met Vincent mee fietsen. Zo noemt Garmin dat dan: “gewoon fietsen”. op de stadsfiets. Hij moest 15 minuten inlopen en dat ging al zowat sneller dan mijn toptempo’s! Daarna moest hij 200tjes lopen met elke keer wandelpauze er tussen. Genoeg tijd om te kletsen, over zijn werk (knuffels tellen en met de vr-bril spelen) en klagen alsof alles moeizaam en pijnlijk is, want anders tel je niet mee. Over de dijk en dan terug langs de plassen. Vincent was blij dat hij weer eens lekker liep. We maakten nog een ommetje om de wijk. Ik vond het zat met 11,8km, maar Vincent maakte 12km vol. Ruim binnen het uur. Droog. Gezellig.
En tot slot een TVA zwemtraining meepakken. Tempo training denk ik. Ik ging in baan 3. Achter vriend W. Met achtje. W vond dat ik al snel weer mee kon doen. Eindelijk iemand die dat vindt! Ik zwom lekker 300m in binnen 6 minuten; Garmin: 275. Dikke doei. We deden 4x 100m steeds iets sneller. Ook dit vond Mr Garmin maar lastig tellen. Ik vond het makkelijk gaan vandaag. Kwam prima tot zwemmen. Lange slagen, krappe overhaal, handje flippen en kracht zetten. En later ook uitademen, maar dan zwem ik sneller tegen W op. 100m eigen slag: slepen dan even. Dan een piramide: 50-100-150-100-50. Hoe korter hoe sneller. Garmin telde 100+150 als 1 keer, dus het gaat rustiger. Ik verveel me sowieso een beetje, maar rustig is mij ook prima en het gaat toch wel snel! Dan 50m eigen slag en daarna nog 4×100 maar dan van snel naar steeds iets langzamer. Mijn garmin raakte de tel weer kwijt. Tot slot nog een piramide: 150-100-50-100-150. De 50 mocht hard. Deed ik ook! Helaas telde Garmin weer wat pauzes mee, dus ik kan niet zien hoe het echt gaat als ik lange, krachtige slagen maak. Ik had 2250m gezwommen, maar daar zijn er dus 50 gemist door vriendGarmin. 2300m op 1:57. Elke keer ietsje beter. Sportdagje voltooid! Voor mijn gevoel heb ik veel op de bank gehangen gek genoeg.
10 juni – Wandelen en krachttraining
Het was zo’n dag: na slecht slapen (veel liggen draaien) terwijl Garmin het blijkbaar goed vond een volle werkdag. Veel gevraagd, geluisterd, gezocht en telefoontjes. Ik ben er moe van om 5 uur. En dan gaan Rob en ik maar even wandelen. Voordat de Picnic komt. Door de zon en langs de Evenaar wandelen. Vincent komt terug van het fietsen. We zijn op tijd terug voor de Picnic.
En dan een half uurtje krachttraining. de stomste training van de week. Ik vind het echt niet leuk. Eerst met de bal. Vooruit lopen en dan er op zitten. Ik merk wel dat ik zo sterk niet ben in de core. Vervelend. Ik rommel 10 minuten met de bal. Dan pak ik de kaartjes van Trispiration. 3 stuks. 2 keer kracht en 1 motivatie voor tussen de kaartjes in. Ik ga planken: hoge plank, side plank, lage plank, russian twist. Ik haal 30 seconden niet. Doe elke keer wat minder lang en wissel veel af.
Daarna draai ik de motivatie kaart om. Die werkt niet. Er staat op dat ik triatleet ben. Geen balkunstenaar of krachtpatser. Maar ik doe nog 10 minuten andere oefeningen: squarejump, waarbij mijn schouder enorm knakt, side lunges die stom zijn, op en af stappen zonder de kat omver te trappen en hip bridges die ik niet kan. Ik vind het niet leuk. Not a single second. Maar ik zal er beter van worden en ik doe het een half uurtje. Ik word er moe van. De katten en de poes kijken verbaasd mee.
11 juni – Een duurloop in ‘mijn’ weer
Mijn weer. Helemaal mijn weer: Regen, wind tegen, 15/16 graden. Ik klaag absoluut niet. Deze uitdaging is voor mij. Je ziet in de tijden welke kilometers ik wind tegen had: tussen 6 en 8km loop ik 5:47jes. Daar omheen minder snel. Vincent fietste en babbelde naast me. Tot 7km. Toen ging hij naar de winkel en liep ik volkomen vrij. Zonder spullen of telefoon. En ik vond het echt super!
Na een wederom drukke werkdag naar buiten als het regent. Op de Novablasts. Gewoon hardlopen en kilometers verzamelen. Kotterbos. Rust. Ik vond het heerlijk. Gemakkelijk genoeg. Luister naar mijn kind zonder havo-diploma, maar met veel meer kwaliteiten dan er op een cijferlijst passen. Natte voeten en een regenjas. Verkeerd gekeken en dus wind tegen langs de open Vaart. Mijn hele hoofd schreeuwt en zeurt om pauze, maar ik weersta het. Loop gewoon door en door. 5km in 29:35, 10km in 58:16. En de 11 km vol maken met teveel bochtjes om het huis. 5:51 gemiddeld. En genoten! Twee maanden geleden appte ik mijn trainster: ‘mijn seizoen is voorbij. Ik heb mijn rechter schouderblad gebroken’. En kijk nu. Terug. Ik ben tevreden. Zij is echt oprecht blij. “Lekker bezig he…fijn zeg, goed om te zien, word ik echt blij van!! Meer dan je denkt hoor!” Meer dan ik kán bedenken. Mijn coach die zelf eigenlijk alles kan volgt me, daagt me uit, houdt me in het gareel en steunt me. Natuurlijk kost me dat geld, maar het is veel waardevoller dan dat! Ik heb echt een geweldige trainster.
12 juni – Met Manuel fietsen
Ik heb altijd (terecht) het gevoel dat ik Manuel ophoud en dat hij liever harder zou fietsen, maar nu moest ie vertellen van zijn vakantie. Ik had dubbele lange mouwen aan en Manuel alleen korte mouwen! Het rondje OVP. Ik moest 100 minuten. Op de dijk wind mee. Ik heb niet gekeken naar de snelheid. Ik heb lekker geluisterd naar de wandelstories. Het fietsen ging prima. Zeker als er niks moet. Ik vond het ook wel best, vanavond of morgen mag Manuel weer lekker hard, nu fiets ik voor de leuk en de mooi. Ik ben al lang blij dat het niet zo heet is. Geef mij maar wolken en wind mee op de dijk.
Niks stayeren voor het tempo, gewoon naast elkaar op het nieuwe fietspad. Dat helpt wel met wind tegen hoor! We fietsten nog om. Bleven we de Vaart volgen. Maar na de bocht was er wel degelijk even wind tegen! Industrieterrein over en ik was het wel zat. Ik had mezelf beloofd dat als ik de (kleine) roze bidon leeg dronk en 1 of 2 bloks nam, dat ik de chocoladereep mocht halen. Geen chocoladereep. Wel 1 blok en driekwart bidon. Dus het begin is er! Ik haalde wel de 40km fietsen badge. Yoehoe! Maar ik heb vooral genoten van de verhalen, gezelligheid, de kleuren buiten en het vele groen. Het bleef droog. We hebben 26,5 gemiddeld gefietst. Over 45km.
13 juni – Fietsen. Wind. Geen zin. Zwemmen. Vooraan maar weer s.
Een gifbekertje in de wind. 🌬️ een duurrit van 2 uur. Ik had zo geen zin. Niets. Wilde blijven liggen in bed en dat deed ik ook veel te lang. En toen wilde ik nog niet. Het waait als een malle namelijk. Vanaf het Markermeer. Ik wilde kijken wat er voor de npw triatlon nou dicht is. Dus door de stad fietste ik heen. Wel op de racfiets toch, in verband met de wind. De stad is altijd wat rommelig, maar deze keer slechts 2 moordpogingen voor mijn kiezen gekregen. En overleefd!
Er is maar een klein stukje afgesloten, maar waarschijnlijk komen er een aantal bochten en een paar kilometer fietsen bij. Ach. Ik fiets een stukje illegaal. En dan de dijk op. De wind is gedraaid. Volle wind mee op de dijk! Het eerste uur rij ik net 25km. Er is een Omloop van Flevoland, maar die hebben wind tegen op de dijk. Ik kom er maar niet echt lekker in. Nog steeds geen zin. Ik weet zeker dat de rest veel en veel sneller gaat fietsen. Dat ik straks weer kijk en hordes mensen zie die 30+ rijden, wat mij nu wind mee wel even lukt, maar straks niet meer hoor. Ik vind dat zo vervelend en dat zit zo in mijn hoofd dat ik geen greintje lol heb. Leuk zeilbootje, fijne muziek, ik kan uitstekend liggen, soms een beetje zon, maar ik heb moppers en toch-niet-goed onder mijn helm. Ik drink en neem een blokje. De golven zijn heftig. Ik hou er wel van. Op de Knardijk wind van opzij. Ik haal een jonge man in!!! Aangezien dat een hele zeldzame gebeurtenis is, is dit echt een hoogtepunt voor mij! Ik hou het tempo er redelijk in want ik heb geen zin.
Op het nieuwe fietspad is het wel mooi. Ik heb wind tegen terwijl de racefietsers van de Omloop wind mee hebben; maar ik heb medelijden met ze, want wind tegen zal straks extreem zijn. Zin komt niet meer bij mij, maar ik rij lekker door (voor mijn doen). 51,9km. Ik heb geen zin om 52 vol te fietsen zelfs. 28 gemiddeld. Een topprestatie voor mij! En weet je: de geweldige rest reed lang zo hard niet! Ik ben verbijsterd. Vincent pakt later mijn fietscomputertje: “oh, ik denk dat ik die heb gebruikt.” Hij kan niet geloven dat het mijn tempo een keertje is.
Zwemmen. Intervallen in baan 3. zonder zin kan het ook. Verrassend goed zelfs. ‘Je doet het omdat je het leuk vindt toch’ zeggen ze. Vandaag was dat niet aan de orde. Ik deed het voor het koekje-van-j (collega). En dat is blijkbaar een uitstekende drijfveer! 🍪 ik heb het Vincent en MvdB gevraagd in de hoop dat ze zouden zeggen: dan ga je toch niet… maar ze zeiden allebei dat ik zonder zin ook kon zwemmen. Bij het inzwemmen hing ik al teveel achter de mannen. 300m inzwemmen en garmin houdt het op 275. Later gecorrigeerd. 50m extra. Ik ga voor. We hebben een andere trainer, de man van L. Zo lief dat hij halverwege een keer roept: ‘jullie gaan lekker!’ Of zoiets. We moeten 6×125 doen: 25 snel, 25 rustig, 50 snel en 25 rustig. Ik doe ze allemaal vooraan. Ik let goed op en ga flink hard! Ergens daar doe ik de snelste 100 in tijden. Zou afronding kunnen zijn, maar ook waarheid. Want ik ging goed! Met achtje natuurlijk, maar ik lette zo goed op om een lage overhaal te doen en te scheppen! Daarna 2x300m. Elke eerste 10m van de 50 harder. Ik telde af met de tweede 100 1 op 4 ademhalen. Het ging ook hard. Onder de 6 minuten. Daarna nog een keer 300m voorop. Ik voelde de schouder een beetje. Of eigenlijk de arm. Niet erg veel, maar net. Ik had er qua zwemmen nog steeds weinig lol in. Doe wat gedaan moet worden. Weer een stapje verder: harder, voorop, krachtiger. Weer een grens verleggen. We moesten 6×100 steigerung doen. Ik vergiste me de eerste keer met 50m en begon dus te hard. De tweede keer ging niet meer zo hard. Toen mocht iemand anders even voor en gingen beide mannen. Ik deed het nog een keer en dat was bloedsnel! Lekker hoor als je je tempo enigszins beheerst. Toen nog 1 keer. Ik zwom 50m uit en de laatste 100m zonder achtje. Dat was hele dappere actie! Zonder zin, aan het einde van de training: dít is mijn karakter. 2:07. En nog blij ook! Ik heb 2500m gezwommen wat weer meer is en 1:55 wat weer harder is. Leuk? Nee. Niks. Behalve het ‘mislukte’ koekje 🍪
14 juni. De weerwaterrun. 10 Kilometer race. Met het bedrijf.
De algemene opinie is: dat ging lekker, maar die van mij is: dat liep niet zo lekker.
Het raceverslag.
15 juni – Op de TIJDRITFIETS de route voor de NPW triatlon bekijken.
De tijdritfiets proberen. Met Vincent samen richting de Noorderplassen om eens te kijken hoe de route van NPW triatlon loopt morgen. Maar daar gaat een dag aan vooraf: ik ben vermoeid. Niet ernstig, maar wel onrustig. Vol nog van gisteren. FYSIEK NERGENS LAST VAN. Ik ben wat chaotisch, maar los eigenlijk tegenwoordig alles zelf op en denk soms wel eens: deed J dit voorheen allemaal?! Vin komt thuis en wil gelijk fietsen. Ik vind het spannend om op de tijdritfiets te gaan. Dat is de laatste stap, na de gebroken schouder. We doen iets nieuws: heen en terug over de dijk, geen rondje, vooral geen stad. Even wennen en dan ga ik liggen en het lukt allemaal en het is vooral echt heerlijk, deze fiets. Het past niet zo goed als de racefiets, maar dit gaat prima! Lekker een beetje kletsen op de dijk en vooral mopperen over de fietsroute van de NPW die 12km is geworden. Twaalf. Te sneu. We hadden hem al niet zo hoog zitten, maar dit getuigt niet van interesse of daadkracht. We fietsen naar de parkeerplaats en moeten dan stoppen voor de avondvierdaagse! Ze gaan naar links en wij gaan naar rechts dan voor het ommetje wat ik denk dat hij wil doen, maar dat is nu helemaal dicht en afgesloten. Dan de andere kant langs, maar dat fietspad is van Ierse kwaliteit. We rijden naar de rotonde en terug. Vin heeft geappt wat de bedoeling is met de route. We rijden een stukje extra en D appt terug dat we de dijk op en neer gaan en een haakse bocht moeten maken. Het wordt steeds erger! Wij fietsen terug over de dijken. Een beetje wind tegen. Ik vind het echt lekker gaan! We gaan opnemen voor de route morgen hoe het beter kan met de bochten.
We discussieren nog even als we iemand zien lopen of het D kan zijn en jawel… We laten hem weten dat hij een andere fietsroute krijgt. We doen aardig, maar waarom meneer daar loopt? Wij maken de 40km vol en anderhalf uur. 25,5 gemiddeld. Niet briljant snel, maar het was erg leuk en verrassend en goed om de tijdritfiets weer te nemen!
16 juni: Back to triatlon: de NPW (NoorderPlassenWest) achtste triatlon: een plaatselijke wedstrijd en een prima test!
17 juni: Een stukje wandelen met de collega’s en intervallen fietsen.
Vanmorgen wat spierpijn, maar dat was al over voor ik beneden was. Ik mocht iets later starten vandaag wat erg lekker was! Met de bus naar kantoor. Ik had niet echt ergens last mee. Alleen dat schuurplekje en ik heb mijn hand flink gestoten wat even erg pijnlijk was. Op kantoor ben ik eerst wat chaotisch, maar ik kom er in. Tussen de middag wandelen we even een klein stukje. Het is raar warm. Niet zonnig of benauwd, maar warm. Ik ben intussen weer helemaal bij van de triatlon van gister. Bijzonder he. Eigenlijk. Niet dat ik dat echt zo vind hoor, maar toch besef ik het ergens in de verte wel. De middag vouwen we brieven, helpt Joost me met een lastig ticket en tik ik nog wat tickets weg. Het duurde een eeuw voor het drie uur was en dan opeens is het 5 uur! Heel gek. Ik voel me weer helemaal opgeknapt. Maar deze wandeling laat ik op 23 minuten staan. Maak er geeneens een half uur van.
Soms gaat iets volkomen onverwacht heel erg lekker en daar kan ik dan van genieten! Ik stapte zonder enige verwachting op de racefiets. Moest ongeveer 1,5 uur. Even buiten zijn. Met intervallen. Hoofddoel: roze bidon leegdrinken! Muziekje op. Eerst 30 min infietsen. Over het hobbelpad de dijk op en zelfs met een zuchtje wind mee is dat prima infietsen op een lekker tempo! De kleuren zijn machtig prachtig. Rust op het fietspad. Rust in mijn hoofd. Lekker vaak drinken. Na bijna 15km in een half uur (!!) 3 minuten hard. Wind mee, liggen en mijn dikke, dikke best doen. Het is leuk om dan even hard te gaan en de benen te voelen. Daarna 3 minuten om me heen kijken. Kalm aan. De Knardijk op en weer liggen en pushen. Zonder de wind mee. Ik kijk niet naar tempo, ik tel af. En drink in de meeste pauzes (deze vergeet ik het). De derde is omhoog en met de bocht en dan omlaag en wind tegen. Voel ik de benen weer!
Voor me fietst een man. Ik haal m net niet in. Hij reminds me om te drinken. In de vierde interval haal ik de man in. Liggend. Ik lig en tel elke keer de 3 minuten hard. Ik begin echt van dat fietspad te houden! Het drinken gaat ook echt goed! Ik weiger te erkennen dat een hoog tempo kunnen houden en suiker-water drinken verband houdt… maar ik kan me ook niet indenken dat ik vandaag goeie benen heb. Het zal de muziek zijn. De laatste push ik heel hard het Kotterbos in. Het is bijna jammer dat ze om zijn! Ik blijk nog 25 minuten te moeten uitfietsen, terwijl ik al bijna thuis ben! Ik geniet nog maar even verder en maak het rondje oostvaardersplassen compleet af. Ik fiets net geen 75 minuten en 36,63km. Alles best. Een gemiddelde van 29,4!! Tsjakka. Allemaal wind mee denk ik. En!!!! De bidon is leeg!!! Ik heb het fietscomputertje te laat aangezet, maar ik haal de training daar toch weg. Voordat Vincent weer denkt dat het zijn computertje is en de training opslaat. Ik ben blij dat het zo goed ging, mooi was en ik onverwacht sterk was! Is maith liom mo rhothar gorm.🚲
