1 augustus – Fietsen met Vincent Het Rondje Flevoland en Uitzwemmen
Slecht geslapen. 4 keer plassen en lastig weer in slaap komen. Dat wordt een goede training vandaag: vermoeid starten aan een monsterafstand. Het was windstil. Dus ook nergens wind mee. Al op de dijk vond ik het maar moeizaam en trekkerig gaan. Zat net te weinig energie in. Ik moet al voor we Lelystad in rijden plassen. We pakken de brede paden vandaag. Dus net even anders voor Bataviastad. Ik ging op de geijkte plek plassen.
En dan verder ploeteren. Dat ging ietsje beter en we telden uit dat het zwemmen moest lukken, maar ik had vandaag last van de tijdsdruk. Door naar de Ketelbrug en dat deden we op een hoger tempo en elk met onze eigen gedachten. Ik vond de stilstaande windmolens echt stuitend. Vanaf de Ketelbrug gingen we spelletjes doen van wie heb ik in mijn hoofd en dan is het makkelijker, afgeleid. Al ging het nadenken met mijn moeie hoofd wel erg slecht! Stond de brug open bij Ketelhaven!!
Het tempo ging wel hard omhoog van 25 in het eerste uur naar 27,4. We zijn best vriendelijke racefietsers: het gaat hard, maar we kunnen ook even achter iemand hangen. Zeker als de fietspaden toch minder breed zijn en merkbaar veel drukker worden! Ik heb wel iemand vervelends in mijn hoofd, waar ik te lang aan moet denken. Na 75km zijn we bij de frietkraam. 7 minuten voor ze open gaan, maar gelukkig kunnen we gelijk terecht! Een bolletje en voor mij een hamburger en cola (zero).
Na een dik half uurtje gaan we weer verder. Ik moet er even inkomen zonder de mouwtjes. Ik heb het dan gewoon even koud! We razen naar Harderwijk en Zeewolde. Tussen dagjesmensen door. Razend vermoeiend als het een intervaltraining wordt. Vincent vertelt veel over de auto’s. Voorbij Zeewolde pakken we de wegen en het Slingerpad. Ik raak het kwijt. Man met de hamer. Veel te weinig voeding. Ik voel aan alle kanten dat ik op vetverbranding over moet. De energie moet van veel dieper komen. Het koppie erbij houden wordt een uitdaging. Gelukkig is de route simpel. Rechtdoor naar de brug.
Vincent houdt me op de been. Als ik alleen was, was ik waarlijk ingestort. Nu verheug ik me op koekjes of een ijsje. We hoeven nog maar 40km! Of nog steeds… We stoppen in Haven voor een ijsje (ik neem citroen) en cola en weer plassen.
Ik wil de 100 mijl vol maken, voor de badge van Garmin. Na Haven haalt een man ons in en ik ga achter m hangen, maar voor Vincent voelt dat alsof ik er vandoor ga. Zo snel mogelijk de kilometers er doorheen jassen! Bij de omleiding zijn we de man kwijt. Houdt Vincent het tempo hoog. Aftellen duurt eindeloos en ik zal het net niet halen. We vliegen nog de dijk over en dan is het weer op bij mij. We gaan terug langs de kassen en dan nog langs het centrum en de Evenaar.
We moeten nog een blokje om het huis en Vincent fietst voorop. Ik maak de 100 mijl vol. Ik ben er moe van en heb te weinig gegeten. Maar verder is het bouwen, bouwen, bouwen. Ik vind het gemiddelde van 27,3 eigenlijk prima. Voor een slechte dag. Dit is met de wattagemeter van Vincents fiets, want die heeft mijn horloge opgepikt.
Vincent had zwemmen staan. Ik vond het wel prima, maar ook lastig. W zat op te scheppen en dat irriteert me ontzettend. Ik ga naar baan 3, achteraan. Inzwemmen achter W. 200m. Dan moeten we 4x200m doen. Iets met zone 1 en 2, maar ik zwem achter ze aan. Meer of minder doe ik niet. Mijn lijf vind het een slecht plan. Mijn schouder gaat zeer doen. Mijn benen weigeren dienst. De sportdrank helpt nauwelijks. En ik kan ze niet altijd bijhouden. Maar ik doe het gewoon joh. Van de ene naar de andere kant. keer op keer. Soms zwem ik tegen W op, soms hou ik het totaal niet bij.
Dan moeten we 100tjes doen. Geen idee hoe of wat of welk tempo, maar ik zwem achter ze aan. Het gaat steeds slechter en moeizamer. Ik hoef maar een half uurtje van mezelf. Zo geweldig en super als de rest ben ik niet. W sport veel meer dan ik voor de halve van Almere. En dan vraagt ie me hoeveel ik morgen ga lopen! Ik geef geen antwoord, maar dat merken de asociale triatleten toch niet op. het is allemaal goed bedoeld, maar niet aan mij besteed. Ik ga er na 1600m uit, want dat past volgens Vincent bij 160km. Ging het nog snel ook! En Garmin telt 25m teveel. Ik ga rustig douchen, daar heb ik nu de tijd voor. kleine nieuwe handdoek. Ik ga naar buiten en even wandelen om de stappen te halen. het was fijn om TK en RV te zien.
Mijn benen waren moe en mijn hoofd tolde, maar ik moest nog wat stappen maken. Vincent moest zich nog afdrogen, dus ik ging nog even wandelen. En met PL appen dat ik niet wil dat andere tri-atleten weten waar ik voor train. W schept dus op dat hij gister 3000m buiten heeft gezwommen bij de Noorderplassen, vandaag het rondje polder heeft gefietst en dan voor de halve van Almere gaat en misschien voor de hele. Die man is 60+! Wat doe ik verkeerd joh?! Gelukkig ben ik niet zo dom en aso dat ik niet zou merken als iemand mijn vraag niet beantwoord, want ik vertel hem dus maar niet hoeveel we morgen gaan lopen. Ik mis ook de kans om hem te vragen of hij de Gelreman niet gaat doen, maar ik blijf gewoon stil en breng hem niet op ideeen. Vincent appt dat ie klaar is en als ik terugloop zie ik TK, die niet snapt dat ik daar loop. Ik ben erg moe en thuis halen we patat, meer zit er niet in. Morgen wordt een zware dag. hopelijk gaan er niet teveel idioten mee en kan ik een beetje mijn eigen ding en tempo doen. ik zit nu al hoog met de trainingsuren, maar blijkbaar is het voor de TVA niet genoeg als je niet opschept tot en met en niet eindeloos veel kracht en energie hebt. of altijd maar gezond eet. Alles onder controle hebt. Altijd geweldig slaapt. Maar ik ben ONWIJS blij met Vincent en erg trots dat we dit samen kunnen doen, dat ik hem heb geleerd dat dit de mogelijkheden zijn. ik haal de stapjes, doe alle puzzeltjes en duolingo. Ik ben moe aan het einde van de dag. Erg moe. Hopelijk goed slapen dan maar. Het ierse tekstje doet me wel goed: dat het niet gaat om de eindtijd, maar dat je alles dóét, ook op de mindere dagen. “Believing in yourself when nobody else can see the progress.” (en niemand hoeft dat van mij ook te zien, want ik ben maar een ouwe vrouw en moeder) “you just need the courage to keep showing up”
2 augustus – Het Voetenpad om Hilversum hardlopen met PL en Vincent
Zie erg op tegen het hardlopen en weer een enorme inspanning. Heb veel pijntjes bij het opstaan, maar kan niks echt aanwijzen. Hardlopen heel beheerst aangepakt. Wel van genoten, maar niet snel en op schuurplekken na weinig schade lijkt het. In het begin ging het nog wel. Verre van gemakkelijk en ik liet de mannen lekker kletsend vooruit lopen. Geen enkel probleem om gewoon mijn eigen ding te doen. Als dat niet zo snel is, vermaak ik me ook.
Eerst de vlonders over en dan het koele bos in. Daarna de bloedhete heide over. Ik vind het leuk dat Vincent aan PL over zijn triatlons kan vertellen. PL loopt wel lekker op gevoel en soms anders, maar ik vind het prima; ik zie ze meestal voor me. Maar toch: mij gaat het echt niet lekker en ik twijfel of ik niet gewoon moet inkorten en de mannen laten gaan. Op 6km drink ik even iets. Dan weer door richting Annas Hoeve. Ik ben ze even kwijt en stel voor dat zij doorlopen, maar PL weet een terras. We wachten nog even voor de trein en ik laat hen weer gaan.
Helemaal niet erg om gewoon lekker bescheiden mijn eigen tempo aan te houden en verstandig te zijn. Ik hoef en kan en wil vooral niet zo hard. Liever rustig afmaken dan opblazen. Langs Kivitsdal en de golfbaan en dan… zit ik opeens op 9km! Dat is bizar snel voorbij gegaan, 3 km terwijl ik dacht op 7 te zitten. Het terras is er niet. We lopen een andere route naar het wasmeer. Dat vind ik weer leuk dan. Richting Holl Rading. Ik raak het kwijt. De zin, de energie, de kracht. Niet de zin of de wil en ik ga niet met de trein, maar ik heb er 15km op zitten en nog 10 in 80 minuten lijkt me prima en haalbaar. We wandelen en bespreken. De mannen vinden wandelen niet eens zo erg! We delen het water en gaan het samen afmaken. Ik vertel PL dat hij me hielp in de Hardman, dat ik voor hém gelopen heb.
Dan de hei op en die rustig oversteken. Het is warm en ik heb last van een schuurplek. We vinden geen terras. We wandelen met zijn drietjes. Vinden we alledrie prima gelukkig. Bij kerkelande weet ik de weg en joggen we naar de ah. We gaan best uitgebreid eten! Heel gezellig en we waren er aan toe. Zitten we op 20km! Ik jog de stad uit en in het bos wandelen we weer en bespreken de sportverslaafden. Wandelen gaat best hard! Ik spaar voor het Spanderswoud. Dat het gemiddelde 7+ is kan me niet meer schelen. Ik voel me prima, het is leuk. Het Spanderswoud is mooi, maar hardlopen wordt wel zwaar.
Gewoon aftellen. Ik ga de 25km gewoon over! Een laatste sprintje en dan… Zijn we rond! 26,26km. Ik ben trots dat ik het heb gedaan. In een sportweek van ruim 22 uur (19 uur de 3 sporten). Met werken en huishouden erbij. Ik ben moe en neem thee met suiker, maar niet overdreven hongerig. Ik ben heel stoffig en heb vieze voeten. Ik ben erg blij dat de heren het wandelen prima vonden en dat zij samen vooruit konden met rennen.
Een week met 45 hardloopkilometers, 327 fietskilometers en 5,6 kilometer zwemmen. 22,5 uur. Mijn lijf kan dit!! Mijn hoofd nog niet. Gemiddeld tempo bij dit loopje: 7:20. Niet geweldig, maar wel 3:13 uur bewogen. Niet de bosjes in gehoeven!
3 augustus – “hardlopen” en bootcampen
Heel rustig hardlopen. Eerste kilometer samen met Vincent en dan op 7:30 lopen! Daarna samen met J onder de bomen door, want het is warm. Hou ik het tempo ook laag. Hardlopen gaat gewoon wel weer, maar… niks overdoen. Vooral gezellig kletsen. J is zo’n lieverd! Ik maak de 4km vol. Minuut erbij geteld voor een half uur. Ik was bij de dietiste vandaag. Ja, ik ben te zwaar: ik heb volgens mijn BMI overgewicht, maar…. dat zit in spieren! Vooral mijn arm- en beenspieren dragen bij aan veel extra gewicht. Het is niet te weinig water en qua vet zit ik maar net goed, maar ik ben vooral gespierd 😀 Dat vond ik wel heel fijn om te weten! Maar desalniettemin moet er iets veranderen aan de voeding. De darmen (ik heb al zeker een maand diarree) moeten tot rust komen. Met simpele dingen: bruine bolletjes, 3 kleuren groentes en appels en bananen. Dus geen enorme dingen, maar even oppakken wat ik nu nog kan. Rust in de tent. Ik krijg dezelfde dag nog een handleiding. Het meest verbazingwekkend: na dit enorme sportweekend ben ik eigenlijk alweer hersteld. Ik heb een enorm herstellend vermogen blijkbaar! Terwijl ik vrijwel niet genoeg eiwitten binnen krijg, helpt de alpro blijkbaar wel. Of iets. Ik haal thuis meteen bruine bolletjes. Ik merk wel dat ik moe ben van het sportweekend en ik heb een beetje moeite met opstaan. Maar geen spierpijn of blessure ofzo. Eerder wat ‘mistig’. Besluiteloos. Daarom is het maar goed dat ik een vrije dag had en zelfs dat vind ik dan moeilijk op te vullen.
Het uploaden van een corrupte file is vele malen moeilijker dan de bootcamp! We waren maar met een paar mensen en Vin snoerde R een beetje de mond geloof ik, want die was vrij rustig. Ik doe keurig alles mee en voel mijn (zware) spieren dan ook, maar niks te gek en niet overdrijven. Gewoon lekker meedoen! Ergens in een klein hoekje vind ik het grappig allemaal. Het is goed voor me. Ik vind het eigenlijk niet eens te warm. Het went, dit weer. met zweten en ongemakkelijke dingen. Ik heb last van een teennageltje van gister. En een schuurplekje. Verder redt dit lijf het wel. Zolang die stomme, stomme garmin gewoon upload wat ik doe!! Daar doet ie een week over…
4 augustus – Fietsen en een koppel hardlopen – het is te warm
🥵🥵 HOT 20km infietsen, 3x15km / 5km rust. Het zou koeler worden vandaag, maar niks was minder waar. En toen was de ochtend al om en werd de middag alleen maar warmer. Maar ja, dat moet ook getraind (ik wel tenminste, want ik schijn niet zo super te zijn). Ik dacht eerst een blokje Challenge, maar ik koos voor 2 rondjes OVP om te kunnen afbreken indien nodig. Ik heb er nog nooit zo dichtbij gezeten!! Muziekje op, bidons mee en ingesmeerd. Ik reed wat extra, want ik moest 80km (maar 65 is genoeg). Infietsen ging nog wel op de dijk. Als er niks hoeft. Al was er iets met wattages, maar dat was hinderlijk. HEET. Het was echt heel, heel erg warm. En vuile lucht. Ik vond het vreselijk. Alsof ik door stroop aan het fietsen was. Liggen was niet lekker, het pakje zat niet lekker, niks was goed of makkelijk.
En dan de Knardijk op. Wind tegen. Niet een beetje, maar ook goed ook. Moet ik versnellen natuurlijk. Kansloos. Zweet in mijn ogen en dat doet pijn. Ook op het fietspad wind tegen. Warme sportdrank is vreselijk goor. Ik twijfel echt over afbreken, maar ik ben geen opgever en wie weet heb ik het nodig over 2 weken. Ik ga een stukje om om weer op hetzelfde stukje uit te komen. Ik moet plassen en ga ergens zitten.
Water nemen en weer twee blokjes. Dan naar de dijk en de tweede 15km gaan in. Ik probeer zo lang mogelijk te blijven liggen. Wind mee gaat wel. Ik zie veel bootjes en kijk hoe de zeilen gestreken worden. De hitte is bizar op de fietspaden.
Vincent fietst ook. Ik moet nog een keer pauze op de Knardijk. Is wel midden in de zon, maar ik moet even ademhalen. Het tempo kan me gestolen worden, ik moet thuis halen.
Ik twijfel erg over hardlopen. Ik ga liggen op het nieuwe fietspad en ik raak er tegenwoordig de weg kwijt. Ik geniet van de zonnebloem, de enige die fier staat te zijn. Ik ga 70km vol maken en dan vind ik het helemaal goed. Mijn gemiddelde is gek genoeg nog 27,7 en dat zou voor de Gelreman fijn zijn. Maar ik ben er heel erg moe van. Geen 30+ graden please bij de Gelreman!!
Een koppelloop bij 33 graden! ZO NIKS. Ik deed 2 keer het rondje van 4km en evt korter, want ik heb ook 70 ipv 80 gefietst. Snelle schoenen aan. Muziek op. Ik heb al de hele tijd een lijst ‘energiek’. Op zich grappig, maar de muziek is energieker dan ik. Ik had gedacht aan 2km sneller en 1km rust. De eerste km gaat lastig door de straat en de stad. In het bos is het wat koeler en dat lukt goed. Onder de 6 minuten zelfs. Dan joggen en inhouden en zelfs even wandelen na een korte stop. Ik heb dorst en trek. Het is onwaarschijnlijk zwaar.
Ik pak het weer op, want ik zie schaduw en loop even lekker door, maar in de zon is het weer op en wandel ik weer. Ik moet wel, mijn lichaam zou anders uit gaan.
Thuis drink ik wat sportdrank en wacht Vincent me op. Ik kan nauwelijks drinken en het warme water is vreselijk. Ik ga heel rustig de straat. 5km in 32 minuten.
Dan ga ik weer rennen. Hoe traag ook, ik maak de zesde kilometer vol. Het kost ONWIJS veel moeite. Ik zie die stomme KD op de fiets met plantjes en ze roept dat ik goed bezig ben. Stik erin, dit is niet goed! Ik trek echt mezelf de kilometer door. Kijk 100 keer op mijn horloge en alles krijst ‘wandel’ of ‘stop’, maar ik maak het vol. Dan terug naar huis. Ik moet ook een beetje en dat helpt niet. Ik neem onverhard en wandel. Die laatste kilometer komt er, maar hoe zal me een zorg zijn. Ik probeer soms weer wat te rennen en soms lukt het even, maar ik voel me niet goed. Ik ga het park door en moet steeds nodiger. Als ik 7km heb, stop ik het horloge. Gemiddeld 6:32 is geen toptijd. Ik heb me nog niet eerder zo slecht gevoeld.
Thuis meteen naar de WC, diarree. Chocomelk drinken. Douchen. Ik heb warmtebultjes. Ik voel me beroerd. Beetje misselijk. Gapen, extreem moe, geen hongergevoel, trekkerige spieren. En dat maakt dit de slechtste training van het jaar: herstel duurt lang. Na het eten wat beter. Ik hoop zo dat het niet bloedheet is op 22 augustus! gemiddeld tempo 6:32 en uit-thuis nog redelijk met 6:51.
5 augustus – Wandelen en zwemmen
Het koelt wat af! Heel fijn. Maar het waait en zelfs ik vind het op kantoor wat minder. Maar ik werk gewoon. Niet heel goed, maar gewoon bijwerken alles. Y weer redden? In elk geval is Jo d’r. We gaan wandelen naar het park. Ik wil veel rust, maar het fietspad blijft druk. Ma een middag werken wandel ik weer door het park naar het zwembad toe. Ik heb gelukkig niet echt last van gister. De warmtebultjes zien er erger uit dan ze zijn. Geen last van. Ook niet vreterig. Niet extreem moe zelfs. Zoals altijd: het komt met de week meer goed. Annemarie heeft gister vanwege het weer de koppelloop overgeslagen! Een groter compliment kon ik niet krijgen. (Al kan zijn ‘t met haar vakantie inhalen en ik heb alleen de dinsdagen vrij)
Vincent is het water gaan meten in de plassen waar we de hele triatlon moeten zwemmen. 29 graden!! Oei. Oeioeioei. Ik ga dus in baan 2. Kan ik zonder achtje. Eerst 100m met en dan 100m zonder. Grappig genoeg verschilt de tijd nauwelijks! We moeten 4×50 techniek doen. Met. Behalve benen. Dan 4x 200m. 2 keer met en toen achter de mensen aan 2 keer zonder. Dan 100m rug!! Met. Super dat ik rug kan doen. In tijden niet zo van genoten en ook tijden niet gelukt trouwens. I vroeg of ik nog plannen had… ontkend. Dan 5x100m. Twee keer met en 3 keer zonder. Km-tempo. Maakt qua tijd en inspanning verdraaid weinig verschil ook met of zonder. Soms opeens snoeihard, soms niet. Dan 300m rustig. Daar ben ik beter in. Na 150m leg ik het achtje opzij. Het beste is dat ik ook zonder dúrf. Billen aanspannen, beetje benen erbij en lange slagen maken. Ergens vertelt MrGarmin zich en soms pakt ie 50jes samen tot 100, dus het is qua tijd wat onbetrouwbaar. Maar ik zwem 2:08/100. Ik vind het best. Uitzwemmen met en zonder 100m. Maar dat gaat langzamer, want ik heb trek intussen. Alles prima zo. Maar als ik kijk op de watertemperatuur website is het maar 24,1 graden. Dus het valt vast mee uiteindelijk.
6 augustus – Hardloopploeter deel zoveel
2km inlopen – 7km duur – 3km hard -2km uitlopen = 13km ploeteren. Met Vincent die me tegemoet kwam fietsen. Alles is het net niet vandaag. Net niet goed genoeg geslapen. Op mijn werk komt er maar heel weinig uit mijn vingers. Razendsnel afgeleid. Ik heb de hele dag een beetje buikpijn. Het hele lijf voelt wat zeurderig. Om 5 uur ga ik maar zo snel mogelijk hardlopen. Het is lekker afgekoeld buiten. Dit is een prima temperatuur. Maar er is wel veel wind. Ik neem water mee! Ook al komt Vincent me met sportdrank tegemoet straks. Ik heb weinig gegeten of gedronken vanmiddag. 2km rustig gaan echt belachelijk kalm met 6:30. Dat lukt nog. Deze schoenen zijn echt langzaam. Mijn lijf is nog wat ontdaan van dinsdag denk ik. Geen muziek. Geen zin. Dat is dit stadium in trainen: niet meer echt zin, niet veel eer meer te behalen, maar doen en drammen. Ik denk de hele tijd aan stoppen en wanneer dan. Dan 7km duurtempo. Het voelt alsof het flink harder gaat, maar de tijd blijft steken. Boven de 6 minuten. Ik ploeter gewoon door. De hartslag blijft ook bizar laag. Maar alles werkt. 5km en ik ga maar door. Naar de dijk toe.
Even wind mee dan? Ja hoor, op de dijk wind mee en de tijd is opeens 5;47! Nja. Dan nog een km erbij plakken. Vincent komt er aan. Ik ga nog een km langer door. Maar bij 7 stop ik echt even om te drinken. Gooi het water weg. Geef Vincent het tasje. Route zal weer te kort zijn. 3km sneller. Ik zet aan. Wind mee. Eerste 5:47. Oke, is redelijk. Kost veel moeite.
Ik ga om via het trapje. Onverhard. Buikpijn. 5:50. Meer moeite. Trapje op, horloge uit, drinken. Rugzakje terug. Ik ga nog om. Laatste km in 5:45. Met stopje er tussen. Dan uitlopen. Gemiddelde is 6:02. Sneu. Heb gewerkt voor 5:50. Ik moet steeds meer. Sombere gedachten. Dan opeens: de bosjes nú in.
Diarree, veel, vies. Bel maar door meneer. Ik hobbel naar huis. 13,32 km. 6:04 gemiddeld. Uit-thuis 6:48. Met (schijt)pauzes. Het voelt bizar zwaar voor een hrf van 136. Niks stuk, maar niet tevreden.
7 augustus – Het had een lange fietsrit moeten worden….
Vincent moest een 200km rit maken. Nog maar een keer een rondje Flevoland, want dat kennen we. Met wat ommetjes. Rustig en bekend. Banden oppompen en gaan om 9:10. Bewolking ging over in lichte regen. Ik vind dat super, maar Vincent niet. Die koelt teveel af. Ik genoot, hij wilde omkeren. De buien gingen het land in.
Maar bij Lelystad een dikke bui en even schuilen. Wachten bij de Mac? Dan was Vincent gestopt. Het tempo lag heel erg laag. Prima voor mij, maar Vincent baalde alleen maar. Voorbij Lelystad kikkerde hij op. Kwebbelde weer. Tussen de buien door. Toen reed ik over een steentje en … lek. Superkut. Rob gebeld en hij zou een nieuw wiel brengen.
Wij mochten naar binnen bij de overslaghaven. Interessant, maar het maakt mij onrustig. Ik eet kaakjes. Wiel zo gewisseld en we gaan door. Vincent blij en ik schaam me voor het lekrijden en ben bang dat het weer gebeurt. Het blijft droog.
Maar tempo komt er niet in. Rustig kunnen we ook de dag en afstand door. Ketelhaven door. Door de bocht moest ik plassen en we deden een liedjes-spel. Heel erg gezellig! Hier en daar was het weer nat.
Na 3 uur en 75km bij de snackbar. Broodjes en plássen!! Tegen 2 uur weer weg. En toen was Vincents achterband slap. Het dichte wiel. Op naar Klamer! De band werd erg snel zachter. Na 80km hield het op. Vincent wilde allebei naar huis. Vind ik dan lastig. Hij wandelde naar een parkeerplek en Rob kwam met het fietsenrek. Ik wilde 100 vol fietsen. Helemaal om Walibi heen. Schuldgevoel gecombineerd met ambitie. Het ging me wel goed af, maar ik voelde me unheimisch. Rare wolken en weer.
Uiteindelijk kwam ik gelijk met Rob aan en had ik 25,2 gemiddeld gereden. 4 uur fietsen. Maar wel 6 uur onderweg geweest. Alles met natte billen en voeten. Het voelt vervelend voor ons allemaal dat dit niet is gelukt. Ik heb genoeg ervaring met fietsen denk ik. Maar alles weer schoonmaken en banden oplossen 😞 Rob kost het een halve vrije dag en Vincent heeft de fietskilometers nodig. Ik ben er erg moe van. En vreselijk vreterig. Krampen ook.
8 augustus – Warme, lange loop met een te lage hartslag, te laag tempo en lange pauzes en daarna uitzwemmen
De opdracht was: 3km inlopen (zone 1) en dan 4x5km op zone 2 met 400m rust in zone1. En uitlopen. Realiteit: zone 1 kwam ik al niet in (te lage hartslag) en zone 2 kwam pas zo heel nu en dan in het laatste blok. Tempoverschil was er ook nauwelijks. Het 7km rondje, 3 keer. Onverhard en met de viaducten. Ik had water bij me, maar niet nodig, net zo min als de zakdoekjes. Ik ben wel vreselijk ongesteld en dat helpt niet mee. En het was warm! Tegen de klok in op rondje 1 nog een beetje wind tegen. Maar het was ploeteren en drammen en ik kon het geluk niet vinden. Alles in de zon en warm.
Muziekje aan, fijne schoenen. Het enige wat me lukte en waar ik mijn best voor deed, was niet stoppen of wandelen. Alleen maar doorrennen. 7km in dik 43 minuten.
Thuis ben ik gaan drinken en eten en kletsen met Rob en Vincent die ook al rond was. Ik kwam hem tegen. Ik nam echt lang pauze om weer op te laden voor de volgende ronde. Met de klok mee. 1 opdracht: blijf rennen. Door het bos wat door de droogte al helemaal naar herfst ruikt.
Over de platen die echt RUK zijn. Langs ‘t water. Dode rat. En ergens ineens zat ik in een flow. Geen tempo, niet de juiste hartslag, maar ik ging door en bleef hardlopen. Voor al die redenen die ik nog niet scherp heb. Ik zag of voelde niet veel en dus ook nergens last van voor een groot aantal kilometer. Over de Evenaar, langs de emmer en door naar huis voor weer een pauze met koekjes en cola. WC. De kids gedag zeggen.
Gemiddelde lag op 6:17, de eerste ronde op 6:15. Door voor de volgende ronde. Dat ging even lekker! Maar daarna de lithargie weer in. Dan maar iets langzamer. Volhouden is het belangrijkste voor mij nu. Niks kapot maken. Door de blokken was ik de totaal-kilometers kwijt. Gewoon blijven rennen. Ik kwam de kids later tegen als ik dacht. Zo schattig.
Ik hoefde niet gelukkig. Ik zweette wel leeg! Dat viaduct op is me elke keer zo heftig: km-tijd 6:25 opeens dan.
De halve marathon af in 2:13 volgens Garmin, maar het was uit-thuis onder de 3 uur. In het laatste blok flipperde ik soms de goede zone in en weer uit, nogal irritant. Mijn horloge ging ook pijn doen, er zit een wondje. Ik nam het trapje en zwaaide naar Vincent op het terras. Ik loop door. Alleen maar lopen, desnoods langzamer. De koeien op de foto zetten. En de rat. Ik kreeg het duidelijk zwaarder. Voeding op, over op de andere verbranding.
Ik heb 1 stukje gewandeld: binnendoor het viaduct omhoog op. Daarna weer rennen. Uit mijn tenen. Na een km of 25 is de training echt begonnen! Ik worstel door en blijf rennen. De training zit er op en is nog voor 7% goed ook, hahaha. Ik dacht op 26,5 te zitten, maar het is 25,6. Ik loop de 26 vol en wil de 27 halen. Ik voel aan alles dat het meer dan zwaar is en het tempo gaat omlaag en de hartslag omhoog (zone 2 in eindelijk). De laatste km is voelen, trekken, megazwaar en kei-hard. Ik maak 27 vol met een rondje om het huis. Volgens Garmin is de tijd 6:20 gemiddeld. Maar met alle pauzes erbij 7:36.
Gemiddelde hartslag is 135. Zone 1. Maar dat is een speling van de perimenopauze. Ik heb het gevoel dat ik de boel geflest heb met mijn veel te lange pauzes. Mijn benen zijn echt extreem moe. Ik heb ernstige diarree. Ik ben 800 gram lichter dan gister! Ik ben er moe van, maar op wat schaafwonden na heb ik geen last ergens van. Doodmoe en ik ben zelfs even duizelig en van de kaart. Chocomelk en zitten helpt. Was een heftige training dit, en misschien ook wel goed zo. Ik ben geen 20 meer, geen man, niet geweldig en dit was geen beste dag. Ik schrijf bij het trainingsschema: “Dit viel me heel, heel zwaar. Het is me te warm, ik ben vreselijk ongesteld en mijn hartslag blijft bizar laag. Echt een hormonending vrees ik, maar het voelt voor mij alsof zelfs mijn hartslag mij in de steek laat! Ik doe rondjes van 7km (is de gelreman ook) met een post thuis. Ik blijf die 7km hardlopen. Tempo is nog lager dan de hartslag. Ik neem hele lange pauzes, ga naar de wc, drink cola, eet koekjes en zit en klets. En dat 3keer. Ik heb het nodig, maar het voelt als ‘vals spelen’. Pas na 25km gaat mijn lijf over op vetverbranding en gaat de hartslag wat omhoog en het tempo omlaag. Ik herken de man met de hamer, maar maak expres een extra km langer vol om mijn lijf daar ook weer aan te laten wennen. Dit geeft weinig moed voor de Gelreman, maar ik wil niks meer of minder dan de finish halen. Ik ben na deze loop zeker een half uur lang te moe (wat dizzy en zak door mijn beentjes), wat voor mijn doen erg lang is. En daarna ga ik weer zwemmen. Trainingsload.” Het antwoord is gelukkig: “Ongesteldheid en een lage hartslag is inderdaad bekend, maar niet fijn! Dit heb je goed gedaan doen, is ook een goede voorbereiding om nog even door te gaan idd.. Mentaal ook!”
Ik zag er wel ontzettend tegenop om te gaan zwemmen. Hoe dan? Ik bedoel: lopen is al moeilijk en ik ben moe. Ik ga rustig inzwemmen. Ik vertel GN wat ik ga doen en ze denken dat ik met Vincent wissel 🙂 Let them think… Ik zwem alles met achtje. Na 225m inzwemmen die Garmin telt als 250 gaan we 300m zwemmen: 150 hele slag, 100 armen en 50 benen. Die benen doe ik dus niet echt. Daarna 600m en elke 50m de volgende voorop. Ik vind dat leuk. hHt tempo is toch niet zo hoog, behalve voor de voorste en die is dan achterste. Nadeel: na 250m moet ik lang stoppen. En de laatste 50m moet ik dus ook weer aansluiten. Verder hou ik het prima bij.
Dan een blokje techniek van 3x75m en lekker zonder pauze; 25 slepen, 25 bijleggen (niet mijn sterkte) en 25 haaien (tof!). Vind ik leuk om zo te doen en af te tellen. Ik tel de tijd wel wat af en heb me echt voorgenomen na 48 minuten te stoppen. Ik kan mijn lijf niet meer aandoen, want ik negeer het toch al en ik heb expres een rood badpakje aan gedaan 😀 Dan 650m met een hele piramide van 25m versnellen en rust tussendoor. W zwemt voor me en zegt dat hij toch altijd 1 tempo heeft en dat klopt. Ik tel het wel aardig mee, maar het is inderdaad 1 tempo en steeds trager ook, want dat ken ik ook van de supermannen: het begin van de training gaat zoveel sneller als het einde! Als we klaar zijn, staat mijn horloge op 48 minuten. Ik wacht de volgende opdracht af, maar met rug en school vind ik dat wel klaar. ik heb 2125m gezwommen (bedankt garmin) met een gemiddelde van 2:02. Dat vind ik allemaal prachtig. Ik en mijn benen en mijn lijf hebben dit gedaan en ik ga douchen. Als ik eerst een eierkoek heb gegeten, want anders val ik om denk ik. We eten ‘s avonds pannenkoeken. Ik heb moeie benen. En wat weinig trek. Ik heb het wat mensen gezegd en iedereen heeft meer vertrouwen in mij dan ik in mezelf. Zoals gewoonlijk… Het is elke keer hetzelfde: stapelen, vermoeiend en onzeker.
9 augustus – Weer fietsen…. en wat wandelen. Geen beste dag (periode) en dan ook nog iets van neppe krachttraining.
Wéér fietsen. Weer warm. Weer het rondje ovp. Weer de tijdritfiets. Ik ben er klaar mee. Geen zin meer. Garmin is geupdate en sommige dingen werken gelukkig weer, maar de training uit FinalSurge komt niet door. Ik weet dat het 10x een minuutje versnellen is en daarna een minuut rust. Dan doe ik het zelf wel. Eerst de stad door en dat gaat zo traag. Mijn benen willen ook gewoon niet. Muziek op en oppassen. Maar het is niks. Ik heb bedacht een half uur in te fietsen en dan op de dijk de minuutjes te doen.
Weet je wat het is? Ik heb gewoon geen enkele zin meer om mijn best te doen. Nul komma nul. En dan toch… na een half uur ga ik een minuutje mijn benen moe maken. Er is geen wind, maar ik heb wind mee. Ik tel mee, ga hard, voel mijn benen en ik doe dit nu eerst maar 5 keer en dan straks de andere 5. Ze zijn heerlijk! Een minuut word ik wel echt moe van en rust is ook lang genoeg. Een leuke uitdaging. Ik doe er zelfs 6. Dan weer kalmpjes verder. Beetje denken over de route.
Beetje druk ook overal, maar niemand die me inhaalt. Ik besluit op 75 minuten weer blokjes te doen. Ik moet ver om en ga over de Knardijk verder. Het lijkt wind mee te blijven. Bizar. Ik ben wel vertrouwd met de ttb intussen en lig snel. Ik drink wat. Ik ben de Knardijk net niet af voor de minuutjes. De tweede gaat zelfs omhoog en ook die pak ik!
Op de Vogelweg wel wat wind tegen, een beetje, maar ik tel de minuutjes. Ik vind dit dus echt wel een geweldige uitdaging! Doe ik er weer 6. Dan terug richting huis. Lijkt me best gaaf om 50km te halen. Mijn gemiddelde was het eerste half uur 24 en nu doorgeschoten naar 28,5. Ik moet nog terug door de stad! Op de Ibisweg besluit ik nog een keer minuutjes te doen tot de brug. Zijn er 3. Dan rustig terug. Ik haal 50km makkelijk en zelfs 55! Binnen 2 uur. 28 gemiddeld. Voor mij super, maar als ik zie wat de rest kan moet ik me maar eens echt zorgen maken om de cut-off tijd. Ik heb 1 bidon leeg en 2 blokjes genomen op het laatst. Weer vergeten. het voelt niet oke.
Ik ben er helemaal klaar mee. Met alles dan dus. Ik vind mezelf echt te oud, ik ben te moe, te dik, teveel last van hormonen, te dom en ik heb geen trek en nergens zin in. Ik wéét dat het een optelsom is van de trainingen, van vermoeidheid, van de periode en dat het goed komt, maar vandaag voel ik me echt (een) kut. Ik kom nergens meer toe en heb ook nergens meer zin in. Maar we moeten wat te eten halen (slecht eten bij voorkeur, want ik heb geen zin in wat dan ook). Rob loopt mee. Het is vies benauwd vind ik. Geen foto, niks te beleven, geen eer te behalen en zelfs de stappen haal ik niet. En dan zie ik z die post dat ze dik 30 gemiddeld heeft gefietst achter iemand aan, de mannen fietsen 160km (in dat tempo), J kan weer op haar tijdritfiets en een koppeltraining doen, de vakantiegangers doen tijdens hun vakantie niets anders dan sporten en de mensen die over 4 weken een hele doen, maken nu al weken van 20 uur. Kom ik aan met mijn 18 uurtjes. Met mijn halve baantje. Ik voel me echt OUD. lees ik een stukje over vrouwen die een heel klein percentage van de Ironman-deelnemers zijn, gaat het over halves. Waar ben ik mee bezig? Mijn naam begint niet met een K, dus snel fietsen kan ik wel vergeten. Dat zijn de supervrouwen van 40+. Hoe haal ik in mijn hoofd dat ik iets kan? Het enige wat ik moet doen is tijd kopen voor de marathon. gelukkig gaat J me helpen, dat is een troost. Ik zit er echt even doorheen. Zelfs chocolade helpt niet. Douchen niet. Op de bank hangen niet. Een schone was niet. Ik voel me rot en zo is het. Ik maak de blog af van de vakantie, kan ik dat ook vergeten verder. Ik heb ‘maar’ (bijna) 18,5 uur gesport en als je zwem/fiets/ren telt slechts 15 uur en 3 kwartier. 51 km hardgelopen. 226km gefietst. Ongesteld geworden. Het huis bijgehouden. Ach, we zijn niet allemaal geweldig.
Krachttraining in de vorm van onkruid trekken en was opruimen. 20 minuten onkruid trekken en 13 minuten de was opruimen. Ik vind het een hele krachttour. Alleen al om van de bank te komen…
The WHY
Vincent vroeg het me afgelopen week: waarom? De grote WHY. Ik heb niet zo’n heel goed idee, maar erg verheven is het niet. Geen goed doel, geen voorbeeld zijn, ik hoef geen podiums na te jagen. Gezond blijven is het ook niet echt. Rob grapte: ze moet van mij. Maar dat is het ook niet. Ik doe het misschien een beetje om een goed voorbeeld te zijn voor Vincent. Om indruk te maken op mijn ouders, maar die snappen het zo totaal niet, dat het dat ook niet kan zijn. Gezond blijven: dan kan ik beter gewoon een beetje blijven rennen. Op dit moment is het doel om toch weer op die stomme fiets te stappen dat ik de Gelreman wil finishen. Niks meer of minder. En die Gelreman wil ik toevoegen aan het rijtje van Alle Nederlandse Hele Triatlons. Maar dat is niet het grote ‘why’. Ik voel me door al dat sporten ook niet beter, want ik word er maar wat vaak onzeker van. En toch heeft het daar het meest mee te maken: zelfvertrouwen bouwen. Door elke keer een grens over te gaan, iets nieuws te doen en tóch te gaan ook al heb ik geen zin, vind ik mezelf ergens iets goed gedaan hebben. Een nadeel is dat ik het leuker vind als het tegenzit, want oplossen is leuker dan elke keer hetzelfde doen. Daar word ik niet beter van. Het grote WHY is dus heel egoistisch: ik doe het alleen voor mezelf. Om ietsje beter te worden, ietsje verder te komen, ietsje meer elke keer. Opdat ik me ietsje beter voel. Dat ik met warmte om kan gaan. Dat ik 4 maanden na een schouderbladbreuk weer alles kan. Dat ik heb leren zwemmen, trailen, liggen op het stuur. En dat alles ondanks een slechte hormoonhuishouding en moeite met voeding aan alle kanten. Lekker aso mijn eigen ding, sporten. Mijn eigen grens. Niks verhevens aan. Zelfs voor mij blijft het lastig onder woorden te brengen. <ijn WHY, met de nadruk op MIJN.
10 augustus – naar bootcamp joggen en bootcampen
Geen tempo. Heel bewust geen greintje tempo. Het lijf is moe. Vermoeid. Afgetraind. De hersens zijn wazig. Het werk is meer dan druk. En ik zit ‘s middags alleen. Het plan was tot 4 uur en dan gaan zwemmen, de laatste zware training. Maar degene die de telefoon zou pakken had geen internet. Dus ik bleef. Net te weinig wetend van de jaarovergang. En ook net genoeg. Weinig trek ook nog eens. Krijg appjes van mensen die zien wat ik ga doen en dat hoeft niet van me. Het hinkt wat op 2 verschillende benen: enerzijds ben ik supertrots dat deze vrouw van 50+ de hele triatlon gaat doen en zou ik best het voorbeeld willen zijn, maar aan de andere kant: zelfs AI kan het niet geloven. Een 52 jarige vrouw met een vo2max van een twintig jarige. De optie of ik een hele triatlon ga doen, ontbreekt.
Ik realiseer me dat het cijfermatig bewonderenswaardig is, maar van mezelf vind ik het niet zo: ik heb een puber die voor zichzelf zorgt, een halve baan en een man die me door en door support. Maar ik heb geen snelheid, doe niet eens meerdere hele’s in een jaar! En ergens zit de gedachte: 4 maanden geleden brak je het schouderblad en was het stil. Dat is vandaag pas 4 maanden geleden. Ik laat J schreeuwen over een perimenopauze, Z over de zwarte vrouwen, merk dat vrouwen een halve als super beschouwen. Ik vind het erg lastig om te balanceren. Dus na het voeren van de buurcavia’s ga ik joggend naar de bootcamp. Moet toch iets. Heel rustig. Dit lijf moet gespaard. De brug is nog open.
Ik jog rond en door het herfstbos en ga de verkeerde kant op met mijn stomme hoofd. Moeten ze even op me wachten. Ik jog alleen verder, heel rustig. Door het bos. Hou ik eindeloos vol. Bij de uitzichtplek doen we oefeningen. Ik stop het hardlopen en rek netjes mee. Dan weer verder. De rest haalt me in, maar zij wandelen naar de trap. 5km in 35 minuten. 7:07 gemiddeld. Vo2max een punt gedaald. Maar ik ben beretrots dat ik me ingehouden heb! Gek is dat. Dan bootcampen. De trap op en af. Start met links, rechts; 1 treetje, 2 treetjes. Eindeloos. Ik ben hier om te sporten en niet om te kletsen. Als we terugwandelen klets ik echter even met het echtpaar uit de regenboogbuurt. Ze doet de marathon, hij snelle korte dingen. Ik hoor ze uit, maar toegeven dat ik triatleet ben durf ik niet.
Ik doe de oefeningen. Niet dat ik het leuk vind, maar ik merk al verschil. Het gaat allemaal al makkelijker. Vincent komt voor het laatste stukje met de buikspieren. Ik doe die keurig en dat helpt echt om elke week te doen! Het gaat me gelukkig goed af allemaal. Dit lijf kan het. Doet het. Of dat drammerig is, koppig, verstandig of volhouden zal me eigenlijk wat: ik doe het gewoon!
11 augustus – Duurrit fietsen voor een meeting met Joyce en een koppelloopje en zwemmen natuurlijk.
duurrit van 2,5 uur naar Hans en Grietje voor meeting met Joyce. Ik heb prima geslapen en dat is heel goed. Nergens last van, maar ook geen zin meer. Weer op de fiets stappen kost moeite. Maar ik doe het. Het is nu verworden tot ‘maar’ 2,5 uur. En halverwege bij Hans en Grietje om te gaan eten met Joyce. Moet er tussen 12 en half 1 zijn. Ik ga om 11 uur. Wind tegen. Veel wind eigenlijk. Ik heb een koptelefoon op, maar geen muziek.
Ik zie de brand in Lelystad verdomd goed. Pijnlijk. Fijne fietspad, Knarweg, naar het vliegveld. Ik kies wel de makkelijke brede polderwegen! Ik lig intussen vaak. Voor mij is het tempo prima, met windkracht 4 tegen.
Nieuwe wegen ook. Bij het water ga ik even verkeerd en een blokje om. Dan naar H&G over een enorm hobbelpad. 34km met 27,2 gemiddeld. Een rij. Er staat een wachtrij. Het valt mee, we kunnen er bij, maar ik vind het rommelig. Thee, appelpannenkoek en cola. We kletsen. Dan vliegt de tijd altijd!!
Ik zit er echt mee dat er weinig vrouwen zijn in mijn sport. Meer uithangborden dan echte sporters. Betalen is nog het lastigst! Opstappen is ook even vervelend. Dan wind mee achter zeewolde door. Ik verrij me nog even op een industrieterrein. Wind mee = tempo!
Ik geniet op de nieuw geasfalteerde bosruiterweg. Pas bij de brug weet ik waar ik ben. Ik ga het water over en dan over de weg ipv grote trap. Dan draait de wind en heb ik m tegen als ik naar Almere rij. Baal ik van. Geen zin meer. Ik zie op tegen het hardlopen. Ik wil 70km fietsen in 2,5 uur. In Almere moet ik nog wat om en dat gaat minder snel. 70km in 2:31 met een gemiddelde van 27,8. Ik heb het weer leuk gemaakt voor mezelf met het uit eten gaan. Ik ga aan het treuzelen. Zo geen zin in hardlopen. “Het zijn maar 5 kilometer”, denk ik wel honderd keer. Maar er staat een doeltempo bij van 5:45. Wat al weken ver uit beeld is. De brug is nu dicht. Dus ik ga maar rond de wijken. Het interesseert me allemaal niks. Ik ren. Wen weer even aan de snelle schoenen en de herrie. Zet de muziek aan. Langs Regenboogbuurt. Km 1 in 5:42. Dan heb ik het ritme. Kan ik vasthouden. Genieten is een groot woord, maar het gaat goed zo.
Km2 in 5:30. Hm. Het lukt. De hartslag blijft weer laag, maar het voelt oke. Bijna op de helft. Zal wel wind mee hebben ofzo. Km 3 voelt zwaarder in 5:28. Dus dat klopt. Tja, dit vraagt om doorversnellen. Dus ik ga weer eens mijn best doen even. Let op de stappen. Even bewust lopen. Over de Evenaar rechtdoor. Stukje verder. Km 4 in 5:24. Goed. Nu doorzetten. Geen idee waar het vandaan komt, maar ik doe mijn best en mijn hartslag loopt op. Stukje extra om dus. 5de km in 5:11! Klaar. 27:32. Gemiddelde 5:27.
Zwemmen in het zwembad. Een duurtraining gelukkig. Kan ik aan. Inzwemmen ging lekker. Alles met achtje. Zelfs de schoolslag. 350m inzwemmen. Dan een piramide met rust schoolslag en dat 1000m. Ik zwem er gewoon achteraan. Heerlijk! Merk zoneverschillen en doe het gewoon. Erger me aan het getik van A, de slome B en mensen in de banen naast ons (kijk ons geweldig zijn). Dan 50 zelf. Daarna 300m en dan 3×100 zone 2 en 3. 3 gaat echt hard. Het telt allemaal verschillend qua tijd. De ene heeft 1:41, ik 2:00 en de ander 1:54. Op 2000m heb ik nog 5 minuten 😞 dus doe nog een keer 50 zelf (slepen) en dan moeten we 200 doen z1 en hij telt 150 voor me. De tweede keer moest 100m zijn en daar maken we 150 van. Dan nog 100z3 die echt trager is dan de vorige z3! Ik zwem nog 50 zelf en dan zijn 2500m vol. 2:02 gemiddeld. Vind ik best. Het is 1 groot ontwijkgesprek en onze taak is vooral elke keer te richten op Almere bij iedereen. Het is een grappig spel.
Stel je voor: 4 maanden geleden kon ik níks. Geen haren kammen, niet aankleden, nauwelijks wandelen. En nu… ik zwem weer in baan 3. Het gaat beter. Ik heb in 2 maanden alles, maar dan ook álles, weer opgebouwd. Zonder te toeteren, zonder een woord te zeggen. Gedaan wat ik kon en razendsnel opgebouwd. Ik ben niet van ijzer. Het roest aan alle kanten. Maar ik breek niet weer. Ik buig mee. En deze keer samen. Dat is erg, erg bijzonder. Ik hoor alleen niks van de trainster in deze voor mij best wel cruciale fase. Snap ik hoor, want in de stal vol talenten en zelf eindeloos vakantie hebbend en winnend van de ene naar de andere triatlon stel ik maar weinig voor. Het werk is gedaan. De rust is begonnen. 70km gefietst, 5km hardgelopen en 2500m gezwommen. Rust ja.
12 augustus – wandelen om de stappen en de tijd bij elkaar te sprokkelen
Onrustig geslapen, maar niet volgens Garmin. Een onrustige dag. Ik heb nergens echt last van, alleen die focus op het werk leggen is lastig. Gelukkig is het druk in de pauze opeens. En ook lastig. Neem de wandeling niet op, want ik ga toch rennen. Maar dat is dus niet zo, want naar huis, eten en dan naar de zonsverduistering kijken. N gaat mee en de telescoop. 🔭
Ik vind het licht zo overweldigend mooi. Zo imposant. Meer nog dan die lastig te bekijken zon. Maar ook die zie ik heel mooi. Ik zet de wandeling toch maar aan. De drukte zeg… die mensen komen nooit op de dijk. Tijdens hét moment ga ik kijken naar de plassen.
De zon heb ik snel gezien. Ik loop nog een keer beneden langs. Hardlopen gaat me niet meer lukken.
Jammer dan. Thuis met 4 mensen (!) rummikuppen en dan loop ik een half uur vol met DuoLingo. Nog steeds nergens echt last van, maar wel vermoeid en sleperig. Er moest een beetje veel aan alle kanten vandaag. Qua werk, spelletjes, beleving, dieren. En dat dan niet kunnen weg’lopen’ is even jammer en het schema ombouwen.
13 augustus – Buiten zwemmen – met supbegeleiding!
Ik zag er onwijs tegenop. Vanmorgen nog gemaild op mijn werk of het breken van mijn schouder een bedrijfsongeval is en nu gaan zwemmen. In het pak hijsen en iedereen verzamelen duurde me wat lang. Ik ben niet snel he! J ging met Vincent en M bleef naast mij suppen. Hoe geweldig en onbetaalbaar zulke begeleiding! Het was windstil, prima vlak en warm water. Eerst plassen, dan gaan zwemmen. Inkomen. Navigeren naar ver weg. Mijn best doen. Tempo ging lekker. Niet snel, maar goed. En daar zwem ik dan, bij Lelystad. 1 op 2 ademen en zoeken naar een ritme. Slagen maken. Het eerste punt lag echt ver! Vincent haalde me in. M maakte een foto.
Machtig gezicht, zo’n stoere supper 😁 ik deed netjes zo’n 23 minuten over de eerste kilometer. Prima voor mij. Het water koelde opeens af! Doornavigeren naar de volgende paal. En ineens had ik het te pakken! Ik dacht aan het feit dat ik 52 ben met alles wat daarbij hoort, behalve de conditie. Die is die van een 25-jarige! En dat is iets om trots op te zijn. Zo kom ik in Tir na n’Og: het land van de jeugd en toen dacht ik aan dat bordje dat het 25km zwemmen is, die kant op. Naar de Skelligs. Niemand die dat kan behalve Darragh. Zou het 25km zijn?! (Ongeveer 30…., dus het klopt – weer)
Ik ging lange en lage slagen maken. Het ging bijna vanzelf! Helemaal in the flow. 1500m en dan even door naar de hoek van het Markermeer. Ben ik helemaal tot de Knardijk gezwommen! Wat ver! Dan weer terug. Naar de blauwe boot. M gaf me nog wat zwemtips, maar door de pauze was het tempo en het gemak helaas weg. Ik zwom nog prima, maar daar ergens is mijn pak gescheurd. Kwam veel water binnen. Na 2500m begon de training. Langzamer gaan zwemmen, minder strak en ‘slechter’. Volhouden tot de boot en dan naar de volgende boot. Ik ben er bijna, op 3km. Echt volhouden. Iets minder leuk, maar de kleuren waren zooooooo mooi!! En dan zag ik alleen de haven!
Ik zwom naar de mast. 3000m vol en toen een mentale klap: ik was er nog lang niet! Ik moest nog voorbij de palen. Ik vond wel weer energie, maar het ging een stuk zwaarder en trager. Ik zag ze in de verte zitten en de zon ging onder. Het was vreselijk mooi allemaal. Ik moest de 3500m vol zwemmen, maar dat duurt dan heel lang. 2:27 gemiddeld. Net voor de zon weg was klaar. Het was heel erg mooi. Nadeel: mijn pak is stuk. Flink gescheurd. En een schuurplek erbij. Dat heb je met 1 kant op ademen. En dan zie je de helft op de heen weg en de helft op de terugweg. Het was bizar mooi. Vincent belachelijk snel en die heeft ook genoten met J. Tempo bewogen 2:22 en dat zou super zijn! Uit-thuis 1:28. En dat na een werkdag met warmte en drukte.
14 augustus – Intervallen hardlopen in de hitte en een beetje fietsen
Weer een superhete dag. En ik moet intervallen lopen. Die heb ik uitgesteld al de hele week en ook vandaag komen ze niet echt uit. Het wordt weer 30+ graden. Ik doe de snelle schoenen aan en neem geen muziek mee. Ik mag 15 minuten inlopen en kies voor het bos in de hoop op schaduw. Vergissing. In de zon is het veel warmer.
Toch gaat het inlopen best op een aardig tempo met het stomme viaduct omhoog er in nog altijd op 5:56. Ik moet 600m zone 4. Die is ook weer terug gelukkig en ik voel me wat beter. Ik tel gewoon mee. Afleiding helpt altijd. Maar hoe snel ik ben als ik er ruim 3 minuten over doe, weet ik niet. Ik wandel in de 200m rust en maak een foto. Ik vind dat ik eigenlijk maar 5 keer hoeft van de 6 keer. De tweede keer had ik op meer schaduw gehoopt, maar ik hou wind mee en zweet dus leeg. Ik tel en probeer. 3:07 Ik wandel weer en jog en dan de derde keer heb ik wel schaduw én wind mee maar die gaat op 3:12 vanwege veeroosters. Altijd wel een excuus te vinden toch 😉 Dan het warme fietspad op. Da’s heftig, maar so be it, ik kan dit wel, het zijn ‘maar’ 600m. Hoe lang die kunnen duren…. Nou, 3:09.
Ik wandel en neem wat water. Dan ga ik terug door het bos. Mijn benen vinden dit zwaar. 1 van die zeldzame keren dat mijn benen het zwaarder vinden dan mijn hoofd.
De vijfde gaat ook op 3:09. Wandel, jog en dan de zesde keer het viaduct op en vol in de zon eraf. Ik doe mijn best. 3:15. De snelste van 3:07 is een tempo van 5:13 en de langzaamste (laatste) is een tempo van 5:25. Het trekt me aardig leeg! Ik loop terug langs de huizenkant en moet 5 minuten uitlopen. Ik haal de 8km en dat in 49 minuten. Op het schema stond 55 minuten, dus ik heb het sneller gedaan dan verwacht. Met de wandelpauzes er tussen kom ik op een gemiddelde uit van 5:58. Zonder pauze. Dus dat is ook de thuis-stop tijd. Want direct na de training stop ik het horloge. Dat is iets wat ik zelden doe.
Bij normaal weer op een normale dag zou ik de 700m naar huis joggend afmaken. Vandaag niet.
Wandelen en dan nog opnemen ook…. Op schoenen die niet lekker wandelen. Minder dan een kilometer! Maar ik ben te vermoeid om verder te rennen. En zo telt het mooi niet mee voor het gemiddelde! Ik heb ook weer aandrang en ik ga maar gelijk als ik thuis kom. Ik ben van het hardlopen heel erg moe, dit heeft veel energie gekost met deze hitte. De kans op 30 graden plus is gelukkig niet meer zo groot. Ik sla het fietsen van een lange rit over vandaag, dat gaat me teveel kosten. Ik maak een misstap thuis en heb last van mijn knie links met traplopen. Ik doe de hele middag heel erg rustig aan!
Volgens mij had deze rustige fiets duurrit zondag moeten staan als afsluiting van alles, maar ik vond het vanmiddag te warm voor iets. Behalve op de bank liggen en de blog bijwerken. Daarbij is het in mijn knie geschoten en daar baal ik van, maar… ik schrik er niet eens meer van! Ik heb dinsdag een afspraak bij KvH staan, dus het komt goed. Misschien gaan lange loop meer zondag, maar zoals triatleten denken: wat er spontaan in schiet, kan morgen ook spontaan weer over zijn. Ritje op de tijdritfiets en lekker rustig aan. Drukte bij Almere City dwingt me over stomme platen en onze brug is afgesloten, dus het is heel rot qua route allemaal. Ik kan ook niet meer snel. Geneuzel in de stad overal.
Op de dijk ging het wel, maar stond er een politieauto iemand aan te houden dwars op het fietspad. Weer wandelen. En dan voel ik die knie gelijk. Ik dacht: ik had muziek mee moeten nemen. Eenmaal thuis dacht ik: ik heb de koptelefoon de hele tijd bij me gehad! Zo vermoeid ben ik dus intussen.
Ik wil een uur vol maken, hoewel ik 70 minuten moet. Klein ommetje en dan heb ik 25 gemiddeld gereden. Maar ik weet dat ik morgen de lange rit nog kan doen. Die moet ik overal tussen passen. Geld uitgeven voor een nieuw wetsuit is minder erg dan de tijd die het kost. Ik heb 26km gefietst in 62 minuten.
15 augustus – Nog een keer hardlopen (en wat kan 13km ver zijn!) en even uitzwemmen
Hardlopen. 3x3km marathontempo – 1km rust, stond er op het schema. Met 1 km inlopen. Ik had dit nog staan en er staat nog fietsen. Vannacht regende het! En onweer. Ik sliep heel erg slecht. Mijn linkerbeen zit weer vast. Kramperig. Voelt heel zwaar. Ik ga dinsdag naar KvH, en ik weet dat het goed komt, maar het voelt nu absoluut niet goed. Vanmorgen eerst naar Ter Aar om een wetsuit te kopen. Vind ik lastig. Niet vanwege dat het duur is, maar dat het tijd kost. Energie. Ook al rijdt Rob en gaat Vincent mee. Het is koeler buiten en bewolkt, maar ik zweet me kapot bij het passen! Ik neem de laatste L mee.
Dan gaan we in Hilversum langs en ik vind dat elke keer schrijnend om te zien. Dan thuis eten en eigenlijk wilde ik met dat been liever gaan fietsen dan rennen. Maar niet met regenachtig weer en te kort tijd, want we wilden gaan zwemmen. Ik vertrok een uur na het eten, enigszins wanhopig of het zou lukken. Dus ik blijf bij huis in de buurt. Voor water en de WC. Inlopen gaat op 6:06 en dat is prima. Het is Extreem Benauwd. Ik had dat al van anderen gezien, maar zelf leegzweten voelt dan toch anders… Ik moest om vanwege de afgesloten brug. Toen nam ik wat onverhard mee en daarna een extra ommetje via de seizoenenbuurt. Het ging best redelijk. Ik versnelde wat en mijn been hield zich goed.
Na 4,5km appte Vincent dat hij het ook zwaar had. Ik nam even pauze om te appen. Daarna ging ik de rustkm door de sieradenbuurt. Het was allemaal te doen, maar zo ongemakkelijk aan alle kanten! En dan de herfstgeur overal en blaadjes alom. Ik zie aan aanlokkelijk stepje staan…
Ik ga om en wil de 7km vol maken voor ik naar huis ga. Het gaat erg moeizaam. Ik moet blokjes om het huis. 7km in 42 minuten. Ik ga naar de WC en drink rustig water.
Dan de andere kant op en er zit wat meer vaart en energie in! Ik pak het pad aan de binnenkant. Kilometertje rustig. Ik ga nog 2km er aan vast plakken en de 13 niet halen. Versnellen onverhard.
De andere brug terug en dan zie ik Vincent. We zeggen even gedag, hij is bijna klaar en heeft toch volgehouden!
Ik ga nog door de Aprilstraat. Het tempo zit er redelijk in, maar of dat marathontempo is? Ik heb 4:20 voor de losse marathon opgegeven hoor! Ik doe 10km binnen het uur, zonder de pauzes. Ik maak km 11 ook vol en dan hoor ik op mijn oortjes: Don’t give up. Ik maak nog een extra ommetje door de wijk langs de school. Ik maak 12,12km vol. Helemaal klaar mee en leeggezweet en kapot. 5:56 gemiddeld, maar met de pauzes 6:48. Ik heb minder last van mijn been! Niet niks, maar een stuk minder. Ik ben op tijd voor het zwemmen. Mooi vormpje geworden en een hartslag van 139 gemiddeld, dat is weer laag. Hitte-adaptie is 89%!
TVA zwemtraining om te vertellen waarom we er volgende week niet zijn! Ik vroeg de andere 50+ dame of ze de hele ging doen, want ze traint niet heel veel en is ziek geweest en heeft er al 1 gedaan dit jaar, maar jawel hoor: zij kan dat natuurlijk prima. Ze zal wel sneller zijn dan ik ook. Ik liep met een diepe zucht de kleedkamer in en die ving AA op. Ze maakte me heel erg duidelijk dat ik me veel rijker mag rekenen dan ‘zij’ die altijd maar van huis moet zijn en wier zoon moet wachten tot ze is ‘uitgekletst’ met de trainer, terwijl ik alles met mijn zoon samen doe en zonder het zeker te weten gaat ze er van uit dat ik voldoende train. Ik bedankt haar voor de lieve woorden en ze legt er nog maar eens uit de grond van haar hart de nadruk op dat er mensen zijn die mij stoerder vinden dan het rode badpakje. Ik vertel I ook dat ik de Gelreman doe volgende week en W en die vinden het allemaal leuk en zijn vriendelijk. G is later wat terughoudender als ze hoort dat Vincent toch meedoet. Door mijn geleuter zwem ik maar 50m in. Maar ja, ik was hier ook eens een keer niet om te zwemmen 😉 Dan 400m in 3×100 met tussendoor rug en school. Tempo lekker rustig. Ik hang achter W en het gaat heel soepel als ik maar blijf denken aan de lage, lange slag. Dan 4×100 met 50mz1 en 50mz2. Lukt mij ook gewoon prima. Ik trek me geen hol aan van het tempo. Wel alles met achtje! 4×50 z3. Dat gaat tenminste echt lekker! Tot slot doe ik nog 1x200m mee. Dan heb ik 1250m gezwommen en dat ging lekker traag op 2:06 gemiddeld. het was een leuke training van SK. Ik wil er eigenlijk een sticker voor!!
Vincent gaat er ook uit en ik bewonder dat lijf van A nog even, maar die is ook al zo lief. We zijn ze vandaag in het zwembad wel tegengekomen hoor: de lieve TVA-ers. Dus het zwemmen was absoluut niet voor niks! Ik ben absoluut niet klaar voor de Gelreman. Het zal allemaal wel lukken, maar een marathon is gewoon heel lang.
16 augustus –De laatste lange fietsrit maar weer leuk maken met z’n tweetjes!
De laatste lange rit. Met goed gezelschap weer. Ik heb alle trainingen wel gedaan, maar ik kan mezelf niet betrappen op mijn best gedaan te hebben of beschuldigd worden van goede uitvoeringen. Ik slaap nu even slecht. Onrustig. Ik moet al om half tien bij de manege zijn. Dan zitten de eerste 5 energieloze en zin-loze kilometers er al. MvdB rijdt met me mee vandaag. We gaan al kletsend naar de Adelaarsbrug. Er is weinig wind. Ik heb ook geen tempo. Maar het gaat allemaal best. Na een dik uurtje rijden we de brug over bij Nijkerk.
Enerzijds tel ik de kilometers af, aan de andere kant voelt het niet alsof ik nog iets zou moeten. Ik geniet onwijs van het gemaaltje en de andere kant van het water. Het is zonnig en ik heb het echt een tijd lang naar mijn zinnetje!
Spakenburg langzaam door en ik vind de zondagsrust echt gaaf; is zeker iets voor te zeggen! De kerk gaat net uit. We gaan richting Eemdijk en de pont vaart niet. Nieuwe routes en ik ben nog steeds heel blij! MvdB zit een beetje lager in de energie. Dan door de polder naar Eemnes. Ook nog lollig. Zo lang mogelijk de stomme dijk ontwijken. Ik vind het leuk dat we wel weer ergens zullen komen waar ik het ken.
Op de dijk is mijn energie eruit. Is MvdB opgekikkerd, heb ik een enorme sik. Geen zin meer. Totaal niks. Dus dan maar wat doorrijden! Stoplichten en een meneer fietst met M mee langs Blaricum. De brug op en dan is het wel klaar vind ik. Alles is klaar. Wat mij betreft. We gaan langs de Shell en dan aan de andere kant langs het water. Dan door Nobelhorst. Gelukkig gaat dat soepel, maar meer zin krijg ik niet. We zijn eigenlijk rond, maar MvdB gaat nog een stukje mee. De laatste langzame stadskilometers doe ik zelf. 77,5 km. 25,7 gemiddeld. En dat is in vergelijking met de geweldige rest (zelfs MvdB) nogal traag. Maar die dorpjes vreten gewoon. Maar die geweldige rest heeft niet zo genoten tussen Nijkerk en Eemnes als ik! De tijdritfiets en ik zijn helemaal aan elkaar gewend.
Zin in een frikandellenbroodje en krentjes. Die hebben we allebei niet in huis. En de chocolade is in de aanbieding. Mijn schoonouders hadden niet voor niks gebeld, want mijn schoonbroer is in een Frans ziekenhuis gestrand. Vincent gaat uitrennen en Rob en ik wandelen naar de Plus. Het voelt allemaal wat onrustig. Vincent moet weer werken straks en de chocolade is pas vanaf woensdag in de aanbieding. De middag brengen we door met een Concorde van Lego. Ik ben heel, heel erg moe. En dan heb ik de komende week alleen nog wat kleine trainingen staan! Ik ben klaar met bouwen. De trainster en ik denken dat ik de finish wel zal halen, maar ik hoop dat ik geen pech ga krijgen. Het gaat toch gezeik met eten zijn. Ik heb de ervaring. Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet enorm tegen op zie! Tegen de hele week, die qua werk wel erg druk zal zijn.
17 augustus – Het nieuwe pak uitproberen!
Ik zie er toch weer tegenop, tegen zwemmen. De dag is mega-druk nu de scholen weer beginnen en opstarten. Ik ben vriendelijk en afgeleid, maar het vreeeeet energie. En ik slaap al minder goed. Ik eet minder. Alles wordt wat lastiger: denk trager en weet spulletjes niet meer zo te liggen. Kleine stomme dingen. N komt om mee te gaan en Rob gaat ook mee. Dat vind ik zo fijn, dat hij rijdt en een half uurtje wacht op ons.
Er is veel groen bij de Reigersplas. Gatsie. Het water is niet koud. Het pak is geweldig!!! Ik lig super hoog en dat helpt me enorm om lange. En rustige slagen te maken. Gek genoeg blijk ik veel trager te zwemmen, maar misschien omdat ik lager lig en minder mijn arm boven het water heb? Ik heb zelfs energie over voor de benen! Heel fijn. Eenmaal in het water glijdt alle stress er vanaf. Tot het bootje ga ik zelf en daarna terug naar de kids en dan ga ik even samen met N. Ik moet toch een half uur vol maken! Ik vind het een overwinning van jewelste voor haar.
Vincent komt terug en ze gaan saampjes terug. Ik ga wat verder om. De lucht is prachtig en het licht weer erg mooi. Er is geen wind. En vooral: geen moeite. Ik zie goed, ik zwem uitstekend en het kost minder energie dan 5 telefoontjes achter elkaar. Het duurt alleen lang voor de afstand er is. Ik heb even last van het touwtje. Na een kilometer ga ik heerlijk zwemmen. Helemaal in het element. Net iets grotere slagen en kalm en met voeten. Als ik terugkijk ga ik langzamer, maar het voelt absoluut niet zo! Ik maak 1300m vol aan de kant.
Er zijn vissertjes en het regende wat. Omkleden blijft lastig en er komt een man van de boot kletsen. Het nieuwe pak is goedgekeurd, alleen… ik kan er niet in plassen verdikkeme! Dan neemt het huishouden en de zaken het weer over thuis. Nog ‘even’ de pakken uitwassen en zo.
18 augustus – wandelen en bellend binnen fietsen.
Ik heb weer slecht geslapen helaas. Het is vandaag regenachtig! En bewolkt. Net als de vorige keer toen ik naar de pedicure wandelde. Dat was op 2 juni. Ik bedacht dat ik maar eens moest kijken wat ik in tussentijd aan sport verwerkt had. Sinds 1 juni dan. Ik kom op het volgende:
Ruim 2500 km (2581) gemaakt
Hardlopen + wandelen 493km (353+140)
Fietsen 2040 km
Zwemmen 47km (waarvan 13km buiten!)
En ruim 6 uur kracht-gedoetjes
172 uur in totaal
1 rode training: buiten zwemmen in Ierland is niet gelukt
8 gele trainingen: 4 keer te kort/te weinig gefietst, 3 keer teveel gefietst, 1 keer teveel gewandeld.
72 blauwe trainingen: zelf gedaan, stonden niet op het schema (vaak wandelen en vaak krachtdingen) 174 activiteiten
4 wedstrijden! 2x NPW, 1 keer een kwart en 1 halve triatlon 83 groene trainingen!
Maar…. Ik heb alle trainingen wel ‘gemakkelijk’ gedaan. Ik heb onderweg gestopt, gegeten en gepauzeerd. Ik heb gewandeld en ik heb niet echt mijn best gedaan. maar ook: hersteld van een schouderbladbreuk! Verstandig geweest. Ik heb álles gedáán. Het schema keurig gevolgd. Dat klopte. Ik wilde eerst een PR neer gaan zetten op de hele, maar nu wil ik vooral de finish halen. Het was even fijn bij de pedicure om te klagen over de overgang 😉 Daarna naar de dietiste. Ik ben een kilo lichter en de dietiste dacht er het hare van, maar… ik ben een kilo vét kwijt en ik ben zo mogelijk nog sterker en gespierder geworden! Ze geloofde het bijna niet, maar blijkbaar kloppen de metingen echt.
Ik ben vooral gerust dat ik niet eens te weinig vocht heb of olifantenpoten heb. Dat ik vooral ontzetten mega goed ben in herstellen. Ze moest wel lachen om mijn voedingsplan, maar dit is nou eenmaal mijn idee. Ik heb geen solide plan, dat zou voor mij een opdracht zijn waar ik toch niet aan kan voldoen. Gedurende de dag breekt het zonnetje een beetje door.
Ik ben een schijtert en buiten is het gaan regenen en koelt het lekker af, maar… ik ga toch maar binnen fietsen. In maanden niet vertoond, moet alles opstarten en de fiets is ook nog niet getest. Maar het gaat best goed! Het zadel zit lekker en schakelen gaat goed. Ik ga met mijn zus bellen. Die heeft genoeg te vertellen. Ik zet de afleidende schermpjes die schreeuwen dat ik te sloom fiets uit. Gewoon een beetje kletsen en thee drinken. Vlakke route gekozen in Watopia. Beetje de beentjes rond trappen. Ik had een training, maar Garmin pikte niks op en ik had er ook geen zin meer in. Ik had nog een hele discussie met Vincent over wat het wedstrijdtempo dan is. Not an single clue.
Ik fietste, belde, luisterde en kletste gewoon door. Ik moet 1 uur en 25 minuten. De route is klaar na 1 uur en 15 minuten of zo.
Ik maak 36km vol en dan ben ik er wel klaar mee. 1 uur en 20 minuten en een gemiddelde van 27,1 en 157 hoogtemeters. Ik heb weer een groene training gehaald! We bellen nog eventjes door. In de namiddag ga ik naar KvH en die maakt de benen en darmen weer los. Ik ben wel zo ongeveer klaar voor de Gelreman. Voor zover je klaar kunt zijn…
18 augustus – Hardlopen 3x3min versnellen/2min rust
Het gaat niet best. Ik werd vanmórgen al misselijk van de zenuwen wakker! Ik maak me Grote Zorgen over de voedingsplannen; wie dacht dat het een goed idee was om je kind ook te laten starten op dezelfde hele?! Waarom dacht ik gister dat kantoor een goed idee zou zijn?! Het was wel afleiding, maar ondertussen de hele tijd met Vincent appen!! En veel onrust en telefoontjes en dan moeite met eten naar binnen duwen. En dat allemaal vandaag al! In de avond moet ik de familie te woord staan. En mijn fiets is niet klaar. Ik ben niet klaar. Fysiek vast wel, maar ik ken de valkuilen. Ik droom niet eens van een vlekkeloze dag zaterdag! Ik ben er doodsbang voor. En als ik dan de verbijsterde blik van een collega zie bij het noemen van een marathon, krijg ik gelijk weer buikpijn. Maar ik kom de dag door. Ik blijf vriendelijk, ook al ben ik er niet helemaal bij. Na het eten en een spelletje ga ik nog maar een keertje lopen. Geen zin meer. Maar ik mis het lopen ook. Daar haal ik normaliter wel rust uit. Snelle schoenen aan. 37 minuten. Eerst 12 minuten inlopen. 2km. Het licht is mooi. De benen doen het. Niet snel, maar ze werken. Dan 3 minuten versnellen. Stom over de platen, maar ik doe mijn best!!! Niet dat ik de hartslag hoog krijg en ik tel hartstikke af. 5:17. Geen kans dat ik dat zaterdag loop natuurlijk. Foto van de lucht in de rust.
Dan tweede blokje het viaduct op en het rooster over en naar beneden. Over de natte blaadjes. 5:19. Rust en ik fotografeer de bomen. Geweldig zijn ze. Herfstkleuren in de zomerzon.
Nog 1 blokje en die doe ik mijn best: 5:19. Dat was het dan wel zo’n beetje. Weinig hoopvol voor zaterdag. Ik loop nog uit over de Evenaar. Stop nog een keer omdat ik simpelweg overmand ben omdat ik me realiseer dat ik in zo’n korte tijd gebouwd heb. Uiteraard voor de andere superatleten een makkie, maar ik ben anke. Ik doe maar wat. Maak met moeite 37 minuten vol. 5:46. Uit-thuis 6:00. Ik zet t op Strava. Morgen nog een dag.
20 augustus – Meefietsen met de heldinnen bij de NPW triatlon.
Het was Vincents idee om te gaan showen bij de noorderplassen west triatlon (npw), die we in juni al een paar keer gedaan hebben. Leek mij minder, sommige mensen zie ik niet graag en ik ben al misselijk en opgefokt genoeg. Ik stop wat eerder met werken en dat geeft rust. Ik slaap nog onrustig en ben nog steeds doodsbang. Ik wéét dat er een moment komt dat het niet meer gaat en daar kijk ik zo niet naar uit. Maar Joyce helpt me door aan te geven dat ik dan elke keer weer opgekrabbeld ben. Ik leg rustig alvast een hoop spullen klaar. Ietsje rust. Ik moet nog 35 minuten fietsen. Vincent rennen. Een idee om bij de npw aan te sluiten en Rob wil even meegenieten. Racefiets mee. Het werkt! DdK vraagt het na zodat Vincent lekker publiekelijk kan roepen dat hij de hele doet. Ik ga Juf Y die Vincents juf was in de kleuterklas op de fiets begeleiden. Dé grap van de dag is met vlag en wimpel voor KD: ze ziet Vincent en mij en vraagt of mijn man meedoet 😂😂 doe mij het lintje maar dat ik vriendelijk met haar gekletst heb.
HB kwam ook kijken. De ‘hoge’ heren strijden natuurlijk om de eer. Ik ga heerlijk vanuit het grootste tandje met Y mee fietsen. Keuvelend. Begeleidend. En haar de weg wijzend. Heerlijk! Ik geniet er gewoon ontzettend van.
Na 20 minuutjes mag ze het tweede rondje alleen doen! Het was een eer om met deze drammer die al triatlons deed toen wij nog nooit van een trisuit hadden gehoord, mee te fietsen. Dan roept AA die als laatste ligt of ik met haar mee ga. Prima plan! Ik moet flink aanzetten om haar bij de halen (toch even getraind) en dan nog een rondje terugbetalen: wat heeft zij mij vaak aangemoedigd! 69 en still going strong. Respect. Meer dan voor de stayerbende.
We rijden onder de regenboog door en het is puur genieten. Deze training is net als alle anderen: ik doe nauwelijks mijn best, echt niet zelfs, maar ik heb het leuk! Ik doe het op mijn manier. Kwebbel rond, haal energie uit anderen. Dit was een topafleiding! Mensen stiekem uitlachen, ‘de meiden’ bejubelen en heerlijk met zijn drietjes.
21 augustus – Even weg wandelen de drukte uit
de zenuwen zijn niet leuk. Ik krijg geen hap door mijn keel en de sportdrank maakt me wat misselijk. Overal net te weinig tijd voor. Onrustig en je kan amper denken. Ik zit vooral met de voeding. En met Vincent. En met die andere dingen waar ik wakker van lig. Die me irriteren. Kan ik nu geen plek geven. Ik win nog met rummikup, maar alles is wat wazig. We zijn op tijd en alles is geregeld en dan in een dikke bui naar Elst. We hebben snel ons startnummer.
Vincent haalt energie uit ontmoetingen en ik ga even wandelen. Ik haal mijn energie uit de moeder die haar kleine meid mee laat fietsen als ze rent en Ik complimenteer haar.
Ik zie dat het mooi is, maar veel onverhard. Het wordt me wat. Volgens Garmin zit ik in de piek. Joyce helpt me met r vertrouwen en Annemarie appt ook even. Ik schrijf haar dat ik de voeding als het struikelblok zie, maar dat ik al vaak genoeg gestruikeld en weer opgestaan ben. We gaan het zien. Ik heb hier naar toe gewerkt. Het zal niet vanzelf gaan, maar juist dat overwinnen sterkt me. Ik heb aardig wat macaroni op. En in de avond alles wel eindelijk goed klaargezet.
