23 augustus – Uitwandelen op blaren
Ik lig midden in de nacht nog een uurtje te draaien en te zoeken naar een houding en rond kwart over 4 slaap ik weer verder. Uiteraard ben ik om 10 over 7 weer wakker. Ook dan lukt het me nog een uurtje of anderhalf verder te slapen. Maar dan ben ik wel echt wakker. Met de lijst in mijn hoofd: de was, wetsuits afspoelen, spullen opruimen. En HONGER. Dat is net iets meer dan trek. Ik heb nauwelijks spierpijn. Ik ben wel moe en vol van alle indrukken. Trots en tevreden: off course not. Teveel winnaars voor mij uit. Ik browse er wel doorheen en krijg niet het gevoel dat ik daar iets in beteken. Wissel de foto’s uit met Rob. Ik heb wel erge hoofdpijn. En de HRV is mega gedaald, slaapscore superslecht. Maar geen spierpijn. Toch wel wat verbrand. Nauwelijks schuurplekken. Ik verkies het om eerst te gaan eten. De trap af gaat trager dan normaal, maar moeiteloos. Ik ben vermoeid en heb hersenmist, maar het ontbijtritueel is zo bekend, dat lukt me wel! Al neem ik banaan ipv meloenblokjes. Om na 2 happen al genoeg te hebben. Alles lukt. Maar is traag en vermoeiend. Wetsuit uitspoelen, even rusten, andere wetsuit, even op bed zitten (insta staat vol genoeg om je uren te vermaken met superhelden) en douchen. Nu lukt het douchen prima en het is heel fijn! Ik heb in de loop van de middag met een paracetamols tegen de hoofdpijn alleen nog last van de blaren en de ‘hersenmist’. Ik app wat met mensen, maar ik besef me dat het vooral UNIEK is dat we allebei de finish hebben gehaald. Dat dit ons family-verhaal is. Maar tussen alle mega-wedstrijden en podiumverhalen zal het niet aanslaan. Dus ik laat het. Ik heb het verkeerde finishersshirt: voor de halve. Dat vind ik super lastig. Ik doe alle was, ruim alles op. Met rustpauzes! Wandel naar de winkel met Rob en ik zie dat Marije de heldin van vroeger is die de Triple Dutch op sub10 heeft gedaan (achteraf blijkt die tijd niet waar te zijn, want ze is nu eenmaal niet de snelste schrijft ze zelf, maar training heeft ze niet nodig blijkbaar) en nu is ze nog trager dan ik! Er kan veel gebeuren in 7 jaar. Het is leuk dat Vincent dezelfde fases door gaat: niks van een coach horen, geen echt besef, geen mega honger. We gaan samen wandelen. Ik heb last van de blaren. We halen patat en een hamburger. Op strava reageren de geijkte mensen. Behalve H. Zijn reactie dat wat ik doe bijzonder is raakt me heel erg diep. Hij kende me van scouting vroeger en toen waren en 0 aanwijzingen dat ik ooit de duursporter van jewelste zou worden. Ja, het is bijzonder en door hem realiseer ik me dat even. Maar voor de Gelreman niet bijzonder genoeg om ook maar op de 3000 foto’s te staan. Niet fietsend, niet rennend. Ik heb 1 renfoto die mijn collega heeft gemaakt. Het was natuurlijk pas mijn 5de hele triatlon, dus echt bijzonder… In mijn wereldje niet. De rest van de wereld kan ik nog niet echt zien door mijn mistige hoofd! Ik moet rustig aan doen, dus ik vind het hele huishouden, 3 kwartier wandelen en processen voor vandaag wel even genoeg.
24 augustus – Met Rob wandelen op een Slechte Dag na een Slechte Nacht
Zo slecht geslapen: het leek onmogelijk om rust te vinden. Ik baal erg van de foto’s die er niet zijn, dat de trage mensen zo aan de kant worden gezet en ik voel me echt een LOSER. Onrust tot een uur of 4. Heel licht slapen. Wakker van de wekker, maar doordommelen. Ik heb geen trek, kan slecht denken, ben warrig en erg ongelukkig. Ik voel me echt niet goed genoeg, veel te langzaam en ik heb mijn best gewoon niet gedaan. Ik scháám me zelfs écht voor mijn ‘prestatie’. De mensen die ‘hun dag niet hadden’ en ‘bij wie het tegenviel’ waren allemaal RUIM voor het donker binnen of in tijden op de halve die respectabel zijn. Zelfs uitvallers hebben de mooiste excuses. Ik laat even mijn medaille zien op insta, maar ik kom er niet toe om een bericht te maken. De blog heb ik vannacht afgemaakt. Ik heb echt nergens meer moeite mee qua traplopen ofzo, behalve met denken of blij zijn. Ik heb wel last van de blaren vervelend genoeg. We halen blarenpleisters. En ik voel het schouderblad. Ik ben gister de pindakoekjes van Jo helemaal vergeten! Dat is die rare mist in je hoofd. Maar die van mij is echt een donderwolk! Ik ben blij dat ik nog vrij ben. Onze kat IJsblokje wordt 10 jaar. Vincent gaat weg in de middag. Ik vind op internet dat de stress die ik nu ervaar heel normaal is: het slechte slapen, de extreme onrust, het zweten: mijn lijf is aan het herstellen. Ik ben ontzettend in vluchtgedrag geschoten van de zenuwen en dat duurt nog een paar dagen. Ook al vind AI 14 uur prachtig en heel sterk dat je dat zonder spierpijn kan, ik vind het watjesgedrag om de marathon te wandelen. Rob en ik gaan lekker de Concorde van Lego bouwen en dan blijkt waarom het maar goed is dat ik niet ga werken: ik vergeet plaatjes en doe soms maar wat! Maar het is wel lekker rustig even. Dan wandelen we naar de Plus voor de stappen en om buiten te zijn en om naar de brug te kijken.
het gaat niet heel snel en ik word er nog moe van ook! De chocolade is in de aanbieding. In de loop van de dag gaat het iets beter, er zijn ook foto’s van mij gelukkig.
25 augustus – fietsen met MR en het huishouden!
Ik slaap nog maar een nachtje slecht. Zo ontzettend onrustig. Ik snap het wel van mezelf: dat lijf blijft in de stress en vlucht-reactie. Ik ben vandaag vooral boos en geirriteerd. MR vroeg me gister of ik mee wilde fietsen en ik moest dat even bedenken. Zij dacht dat ik getraind had voor een hele triatlon en in die gedachte bleef ze hangen. Dat ik het nog een keer ga doen in Almere ofzo. We hadden dikke wind tegen. Ik heb fysiek NERGENS last van. Geen zadelpijn, geen enkel plekje meer, de blare niet meer, geen spier die nog moeilijk doet en zelfs niet meer extreem moe. Maar ook niet blij dus. Ik haal M op en we hebben dik wind tegen. Ik ga niet ver of snel. Wat mij betreft is ons gesprek wat lastig, omdat zij ook ooit triatlons heeft gedaan en ze blijft toch wat hangen alsof we een training hebben gedaan afgelopen zaterdag. Pas na enige tijd snapt ze dat Vincent en ik de hele gedaan hebben. Ik had wat harder kunnen fietsen, maar het is leuk weer op het fietspad te zijn.
MR wil het rondje OVP fietsen, maar voor mij is dat net te veel. Tot de Praambult is me net te weinig, dus op de Knardijk gaan we ieder een andere kant op. Vind ik prima. het is raar om op dit bekende terrein te fietsen, maar niets te hoeven. het maakt de omgeving milder. Op de Trekweg heb ik wind mee en dat gaat lekker.
Na een minuut of 50 word ik wat vermoeider, maar niks geks. Ik doe ook niks geks. Mijn lijf is dit meer dan gewend. Maar voor de andere triatleten: lach me maar weer uit, met mijn 26 kilometertjes en 23,9 gemiddeld. En dat terwijl de triatlon alweer 3 dagen geleden is. Doe maar lekker schamper over het feit dat ik in 10 jaar slechts 5 hele triatlons gefinisht heb. En niks in een supersnelle tijd. met support aan alle kanten. Voel jezelf maar geweldig met kona-sloten, trainingstempo van 32 ipv 23 en onvermoeibaar 20 uur kunnen trainen naast de fulltime baan. Ik zet niks op Insta, want ik hoor niet in de nep-wereld thuis.
Als valsspelen de norm is en alles alleen maar gaat om de mogelijkheid toe te treden tot de social media nepwereld, vind ik deze krachttraining die het hele huishouden is prima kunnen! Kan MvdB wat van vinden, maar ik heb zoveel rotzooi voorbij zien komen, dat ik me schaam dat ik in de gewone wereld een hele triatlon heb gedaan waar ik voor heb getraind en die ik met veel wandelen heb afgemaakt en echt waar is, omdat ik over elke tijdmat gekomen ben. Er is een S die mijn finishersshirt draagt, maar slechts 90km gefietst heeft. Toen is ze de marathon gaan lopen en daar is ze open over, maar ik vind echt dat ze niet over de finish had mogen gaan en geen medaille of shirt had mogen ophalen. Ze kreeg ze in haar handen gedrukt. Ik zit helemaal fout als ik vind dat ze had moeten weigeren. Zij legt de schuld bij Gelreman. Ik hoor niks van ze. Ik heb geen finishersshirt. Dan M, die wilde kijken hoe ver ze kwam zonder extra training. Of die ene ‘die zijn dag niet had’: 11:10. Nee, die man die meer had verwacht: 12:10 ofzo. Filmpjes te over van de winnaars en het lijkt werkelijk of iedereen op het podium staat. Of overloopt van excuses. Of er wordt gespaard voor de volgende Ironman, want dit was gewoon een ‘oefenwedstrijdje’. Als je er langer dan 13 uur over hebt gedaan, over de hele, behoor je wel tot de losers. Iedereen is weg, er is geen publiek meer. Geen fotograaf. Geen medaille graveren. Of je snel je fiets wil halen, want iedereen staat er al zo lang. De posten worden afgebouwd. En juist daar lopen de allergrootste strijders! Maar die zijn niet inclusief, dat zijn de harde werkers. Die verdienen absoluut geen podium, want je zou als wedstrijd toch maar een hoop van die watjes hebben waar lekker iemand bij mee fietst. Mensen die getraind hebben, die deze week weer aan het werk moeten, die de pijntjes kunnen verdragen. Ik hoor niet thuis in de nepwereld, lach en jubel maar om de andere helden. Vorige jaren was ik niet trots, nu SCHAAM ik me zelfs, want ik wil geen excuses hoeven te gebruiken. Elke tijd zou goed moeten zijn als je een inclusieve wedstrijd hebt. Juist die laatste 20 finishers zou je binnen moeten halen. Ik neem de geweldige vrijwilligers niks kwalijk, maar de nasmaak van Gelreman is toch wat bitter. Ik poets het huis helemaal. Dat mag wel weer eens! En toch kosten de beneden- en bovenverdieping allebei maar 20 minuutjes. De was opruimen een kwartier. Ik bel met mijn zusje tijdens het strijken. Dat duurt wel even! Mooie workout kracht zo, want ik zweet hier meer dan bij het fietsen met al het boenen en op en neer lopen!
26 augustus – Wandelen en zwemmen
Wandelen vanaf de Gamma naar huis. stappen halen, sport halen en duolingoen tegelijkertijd. Het was warm. Verkeerde finishersshirt aan. Het is het allemaal net niet. Ik heb vanmorgen de blogs afgemaakt (ook de eerlijke blog over de schaamte en dat het niet aanslaat wat ik heb gedaan) en iets op insta gezet en nu maar weer door. Ik zie er tegenop weer te gaan werken. Ik heb nergens meer last van. Alles gaat echt moeiteloos! Ik ga nog net niet hardlopen. Ergens zit nog wat vermoeidheid, maar het is bizar dat alles weer kan.
Liefst was ik vandaag ook nog even gaan fietsen. Nu niks moet en alles mag. De reactie van J van vroeger is wel gaaf. En het toont hoe dom Z is dat ze vraagt of Vincent ook mee heeft gedaan. Zo zie je maar weer: echte interesse is er nou eenmaal niet bij. Er zijn teveel helden.
In de middag gaan we zwemmen. Alles kan en mag en zwemmen gaat echt niet moeilijker zijn dan werken morgen. Integendeel. De reacties op Insta lopen erg uiteen: een domme reactie van Z (deed je zoon ook mee), geweldig dat J van vroeger reageert en misschien zit er hier en daar iemand tussen die het een beetje snapt. Ik heb àlle tijd eruit gelaten. Ik heb een leuke triatlon gehad: lekker gezwommen, me niet verveeld op de fiets, gecontroleerd gelopen en de zon onder zien gaan. Het is wel eens minder leuk geweest! Maar als alles makkelijk ging, lijkt de uitdaging niet zo groot. Als je gewoon snel weer door kunt, is dat dan goed of gek? Gelukkig maakt de tva zijn reputatie waar: ik voel meer afgunst dan oprechte interesse. De mensen hebben geen idee! Moet ik dan rondbazuinen dat ik een hele heb gedaan en Vincent ook? Dat ik alles weer kan? Voor de training klets ik met een nieuw lid. Ze komt zwemmen en ik heb er echt onwijs veel waardering voor, maar… nog nooit iets met triatlon gedaan en -hoppa- ingeschreven voor de halve in Hoorn en nu moet er getraind worden. Dat is waar, maar wat is er toch mis met eerst een kleine wedstrijd proberen die niet direct Ironman heet? Ik ga in baan 3. Werkelijk nergens moeite mee. Lekker met achtje en zwemmen met die hap. Alles mag. Het gaat echt absurd goed. Dan doen we iets met benen (probeer ik in elk geval) en armen en hele slag. Ik zwem gewoon. Daarna 50jes. Met pauze, 50m. Er zijn 8 of 9 mensen in mijn baan, dus op 3 kwart sta ik al stil. Ik zwem er bovenop, het irriteert me mateloos. Ik spring over naar baan 4! Voor rustig aan zwemmen een baan doorschuiven en achter Vincent gaan zwemmen zegt precies waar het over gaat: het tempo is niet het probleem, maar dat ik boos en gefrustreerd raakt is erger. Ik hou t prima bij als achterste. Dan gaan we 4 minuten zwemmen. Ik tik Vincent zelfs aan, want DS voor Vincent gaat steeds rustiger. Vincent wordt er wel moe van en hij gaat er uit want hij heeft trek. Ik zwem nog een keer 4 minuten achter DS aan. Easydepeasie. Ik bedoel: de geweldige A met haar flippers en achtje en paddles gaat ver vooruit. Even douchen en dan omkleden. De blarenpleisters zijn eraf. N eet mee frietjes.
27 augustus – Werken en een beetje fietsen en wat uitwandelen
Ik heb supergoed geslapen! Dat scheelt al. En gelukkig maar, want werken is net zo zwaar als een soort wandelmarathon. Vooral tussen 3 en 5 als ik de telefoon heb die maar blijft gaan. Ik heb het gevoel dat ik mijn collega’s vreselijk in de steek heb gelaten afgelopen week, want het is al de hele week giga-druk. Ik ga even lekker uitfietsen. Even wat afreageren en nu kan het nog buiten, want het weer gaat verslechteren. Niet dat het mij boeit, maar ik vind trainen blijkbaar best leuk. Op de racefiets, muziekje kei-hard aan, beetje dolen. Ik kom over de Grote Trap en de droogte is ontnuchterend. De plantjes zijn echt grijs en er is geen water meer in het vennetje.
Ik heb het grootste deel wind tegen geloof ik. Ik vind het allemaal wel best, ik was niet snel, ik ben niet snel geweest en nu ben ik ook niet snel. Ik fiets gewoon. Op de rechte polderweg heb ik wind mee en dan kan ik ook lekker een stukje hard. Ik heb er geen moeite mee, ik heb nergens meer moeite mee. Ik ben niet meer extreem moe, ik heb al lang geen vermoeide benen meer en ik reken er niet meer op dat ik nog trots of tevreden ga zijn. Ik schreef het voor iemand op: De eerste hele was de Frysman met windkracht 5 en hoge golven een enorme overwinning. De tweede was de Ironman in Hamburg en daar was ik het dichtst bij opgeven en dat heb ik niet gedaan, dus dat was ook een overwinning. De Hardman moest ik wel opgeven, maar gek genoeg ben ik daar het meest trots op; de grens bereiken en een lichaam dat niet meer kan. De tweede keer de Hardman werd een run-bike-run door de storm, dus die finish was ook zeker iets om trots op te zijn omdat ik diep heb moeten gaan. Almere was de snelste, de moeilijkste marathon ook en dat was ook iets goeds aan. De Gelreman. Het was leuk, ja. Maar berekenend. NIet diep gegaan, geen grens opgezocht, niet het uiterste uit het kannetje hoeven persen. Geen mega overwinningen, geen grenzen verlegd. Gewoon afgemaakt. Vinkje. En door.
Er zijn genoeg mensen die vinden dat ik een geweldige prestatie heb neergezet, maar ik heb dat dus gewoon niet. En in al die excuses heb ik geen zin: vrouw zijn, oud zijn, botbreuk, regen, voeding en vreselijke zenuwen. Ik heb het spel eerlijk gespeeld en een keurig gelijkspel gescoord. Ik hoef niet naar de jury. Ik ben benieuwd of er iemand is die er doorheen kan breken. Uit mijn verhaaltje van eerder reageert de vrouw J van scouting heel grappig met een soort ‘wie had dat ooit gedacht’ en ik moet er om lachen. Het is drukkend warm buiten. Maar ook dat deert me niet. Ik moet de stappen halen. Liefst zou ik gaan hardlopen, maar ook nu ben ik verstandig genoeg om dat niet te doen en blijft het bij wandelen. In fietskleertjes. Met mijn telefoon in de hand en dus flink afgeleid. Ik krijg weer last van de blaar op mijn linkerhiel. Dat is even jammer, maar dan is er tenminste íéts!
De vogels cirkelen laag in de lucht die aanvoelt als een dekentje. Een warm dekentje en laat het lekker gebeuren. Ik heb nog steeds slechts 4 foto’s van de hele Gelreman: 14 uur op het parcours en niemand heeft me gezien. Dat dekt wel précies de lading! Mijn support heeft me gezien en bij gestaan en geholpen, maar daarbuiten: niemand. Meer dan 13 uur: totaal onbenullig. Zo wordt het gezien denk ik.
28 augustus – Werken in Den Bosch en fietsen in Zwift
een lange dag. Om 6 uur op, om 8 uur in Den Bosch met collega Y meegereden. Lekker gewerkt én sociaal geweest. Bossche Bol gehad. Die viel natuurlijk zwaar! Genoten van de gruyter-fabriek.
Ik heb erg veel pijn van een blaar op mijn linkervoet. Heel, heel pijnlijk. Dus wandelen is niet leuk. Het weer is ook stormachtig. Lekker! Ik hoef gelukkig niet meer te trainen! Laat thuis, laat eten. Ik heb de stappen gehaald en wil liever fietsen, maar het is vroeg donker. Dus even binnen. Ook in de fietsschoenen past de blaar niet. Ook de blaar midden op de rechtervoet werkt niet met klikpedalen. Ik ga Duo Lingo spelen. Er zit nul komma niks fietsenergie in.
Een half uurtje vol maken en wat appen en dan vliegt de tijd, maar ikke zelf niet. Ik stap af na 17,59km en dat is nog geen 25 gemiddeld (24,5), terwijl er niet eens veel hoogtemeters in zaten! (99). Het is niet altijd okay, maar ik heb het half uurtje bewegen gered! Morgen de blaren maar doorprikken.
29 augustus – Gewoon een rondje Oostvaardersplassen fietsen en een half uurtje zwemmen
Ik ben eindeloos blijven liggen in bed. Regen, moe, alles deed me pijn en ik heb niks meer te doen. Alleen een blaar doorprikken en dat stel ik net zo lief eindeloos uit. Ik sta net voor 12 uur op. En net na 12 uur heb ik de blaar doorgeprikt. Er zat heel erg veel vocht in. Ik heb best zin om te gaan zwemmen, maar dan lees ik dat dat met een open blaar eigenlijk niet kan. Het wordt droog ‘s middags en dan ga ik toch maar even fietsen. Op de racefiets. Jasje aan (te warm), muziekje op. Als ik iets van 35km fiets, haal ik een badge. Ik werd vanmorgen weer getriggerd door een bericht op Insta met goede bedoelingen, maar wat toch weer een uithangbord van kijk-mij werd. Ik heb er lang over nagedacht, over dat influencen en anderen motiveren en hoe dat de plank mis slaat. Ik heb ook uitgeteld hoe veel ik zelf heb gedaan: bizar veel! (zie hieronder)
Ik geniet van het fietsen met wind mee. Dat er weer wat meer water is in de plassen. Niet dat ik bijster hard ga, maar het is wel makkelijk met wind mee. Ik vind het zeilschip mooi en ik stop om de dafjes te fotograferen.
Op de Knardijk zie ik de borden voor de triatlon al staan. Zo blij dat ik niet meer hoeft te trainen!
De wind valt me mee. Manuel haalt me in, maar die gaat ook al zo bizar hard: ik ben niemands partij. Er fietst een groepje met 2 mannen en ik stayer er lekker achter tegen de wind in. Ze volgen het parkoers en ik ga terug naar huis wegens de donkere wolken.
Doe ik nog een stukje zelf, want blijkbaar heb ik meer wind dan het meisje wat wegraast. Dit tempo is mijn wedstrijdtempo ook! Ik maak 35km vol, 27,7 gemiddeld. Badge gehaald.
Dan naar de zwemtraining van de TVA. Ik dacht: ik ga gewoon en ik haal een watervaste pleister, dan kan er niks in de open blaar komen. Kan ik even alleen wat eer opstrijken. Maar nee, het was vorige week al natuurlijk en Almere komt er aan en TVA’ers zijn helemaal enkel en alleen op zichzelf gericht. De meesten. Ik klets even met MvdB en dat vind ik erg leuk wat ze vertelt! Ik stap laat het bad in, in een volle baan 3. LM feliciteert me nog en vraagt me hoe het gegaan is. “Geen idee, gewoon gedaan.” Hij vraagt me of ik tevreden ben. “Nee”. Ontevreden dan. “Nee ook niet.” LM lacht er hard om. Hij vraagt nog of ik het wel leuk vond en dat kan ik met “Ja, het grootste deel van de tijd wel!”. BT zegt later in de training hoe geweldig hij de foto van Vincent en mij vindt. Ik denk dat hij het snapt, maar ik versta hem verder nauwelijks. 300m in verschillende zones en ik zwem maar achter ze aan. Het gaat me erg gemakkelijk af. Twee keer. Omdat ik maar halve banen zwem zo achterop, telt Garmin niet alles mee. De eerste blaarpleister laat al direct los. Maar die blaar is niet doorgeprikt. Ik leg die pleister en het tapeje aan de kant. Dan moeten we 100m schoolslag doen zo blijkt. Ik doe het zo’n beetje. Daarna 200m denk ik en misschien in verschillende tempo’s, maar ik merk er totaal niks van. En dat twee keer. Dan laat ook de watervaste pleister los. Lekker is dat zeg. Na 20 minuten niet meer watervast en ik wil niks riskeren. Ik heb er toch genoeg van in de overvolle baan. Ik maak 1100 m vol in 26 minuten op 2:02 gemiddeld. Ik weet niet wat ik heb gedaan en wat er van klopt.
Ik ga er uit en pak mijn Gelreman bidon, tas en ik ga met MvdB kletsen onder de douchen. Zij is tenminste een schat! Dit was mijn dag niet. Gewoon te moe van niks.
Instagram terreur
Daar is weer zo’n post waarin iemand die traint voor een marathon onder de 4 uur met haar superslanke lijf en 3 kinderen die beweert dat het helemaal niet ‘normaal’ is om een marathon te lopen. Dat niet iedereen dat doet, ondanks wat er op de tijdlijn voorbij komt. Dat je er voor moet trainen en dat 5 kilometer al een hele prestatie is, ongeacht je tempo. Jajaja. Mee eens… Runflation heet het: influencen op gebied van hardlopen en daar doet ze zelf niet aan mee hoor, want zij wil alleen maar inspireren om naar buiten te gaan, blabla. Reacties van bekenden: ook een triatlon heeft geen training meer nodig en daar ontstaat een gebied van triatflation (of zoiets). Een andere bekende reageert: het hoeft niet altijd meer en gekker. Zij schrijft zich met een baby van een jaar in voor de marathon en voor triatlons; dat is niet ‘meer en gekker’ namelijk. Weer een ander reageert: ‘zelfs nu ik ultramarathons loop, heb ik nog respect voor de mensen die hun eerste 5 kilometer lopen.’ Of de geweldige reactie: “ik vind iemand die zijn eerste 5 kilometer loopt knapper dan mijn tiende marathon.” Ik kon het niet laten te vragen ‘wie dan’ op de vrouw die beweert dat ‘haar gevraagd wordt of ze een hele triatlon gaat doen’. Juist door dit soort posts, waarin iedereen toch even zelf moet aangeven hoe goed en gevorderd ze zijn, zou mijn collega echt geen 5 kilometer gaan hardlopen. Mijn buurvrouw gaat echt niet door mij starten met hardlopen, want dan denkt ze dat ze aan 1 stuk moet blijven lopen. Die vriendin van mij die meer dan 7 minuten over een kilometer doet, voelt zich echt niet opgefleurd door iemand die traint voor de marathon met 3 kinderen en blijkbaar eindeloos veel tijd om te hardlopen én content te maken. De post krijgt 100 likes en dat zijn er 4 keer zoveel als ik krijg voor een hele triatlon waarin geen moment over tijd gerept wordt. Ze krijgt 20 reacties en ook dat zijn er 4 keer zoveel als ik. De helft zijn antwoorden van haarzelf, dat dan weer wel. Het helpt niet mee, zoiets. Het helpt ook niet om je er druk over te maken. Ik heb wel getraind. Ik heb ook excuses. Maar een PR zit er niet meer in. Ik heb al 5 hele triatlons gefinisht. Niet in 1 jaar nee, hoe sneu ook, want dat kunnen anderen wel! Minstens 2 per jaar. En allemaal sneller dan snel. Ik was niet snel. Zat in de top 10 van onderaf. Fotografen al lang naar huis. Geen publiek meer te bekennen op mijn eigen lieve support na. De vrijwilligers waren al aan het opruimen. Eervol he, nou nee. Het voelt alsof ik veel te lang over heb gedaan. Alsof je elke keer een PR moet halen, want anders was het een ‘oefenwedstrijdje’. Vermeld vooral geen tijden als ze boven de 12 uur zijn op een hele triatlon. Of boven de 6 uur in een halve triatlon. Dan moet je de excuses aanvoeren. Het is dat ik Instagram ook leuk vind voor de berichten die niet over alle ijzeren mensen gaan die meer dan fantastisch presteren, want anders zou ik het misschien maar niet meer moeten openen.
Ik heb dus intussen 15 marathons gedaan. 2 keer werd dat een ultraloop. 5 keer in een triatlon.
6 hele triatlons, waarvan 5 keer tot aan de finish.77 multisportactiviteiten, waarvan zeker 70 triatlons. Dan tellen de combi-trainingen dus niet mee! (Maar daar heb je een gedegen administratie voor nodig) Ik hou namelijk niet van wedstrijden hahaha.
2 keer een wedstrijd niet gefinisht. Twee keer maar.
En dat in nog geen 15 jaar tijd, want 15 jaar geleden dácht ik nog niet eens aan een kilometer hardlopen. Toen was ik nog net geen 40, dus de jongste ben ik al lang niet meer!
Maar daar over opscheppen, is niet aan mij besteed.Ik heb nagedacht of ik een reactie moest geven, maar ik doe het niet. Het was iets in deze trant geworden:
Als je écht wil influencen en inspireren, ga dan persoonlijk aan de slag! Niet vermelden op Instagram hoe goed je de beste 5 kilometer van mensen vindt, ondanks je eigen 10 marathons, ultra’s en triatlons, maar naar een parkrun gaan en 40 of 50 minuten met de achterhoede meelopen om die mensen te vertellen hoe goed ze zijn, zonder je eigen marathon- ultra- of triatlon-ervaringen ook maar te noemen. Ga na je lange duurloop naar je buren en nodig ze uit om mee uit te lopen op hun tempo, zodat ze buiten komen. Neem je kind mee op de stadsfiets en accepteer heel veel extra stopjes om jasjes uit en aan te doen, een bloem te bekijken of vermoeide fietsbeentjes te laten bijkomen. Tijdens jouw razendsnelle intervallen ga je iedere sporter of wandelaar die je tegenkomt een compliment geven: ‘je lacht prachtig’, ‘wat een mooie loopcadans’, ‘wat zie je er gelukkig uit’ en zelfs ‘wat een lieve hond heb je’. Offer je tijd op om samen met een collega toe te trainen naar een 5 kilometer race zonder de collega het gevoel te geven dat jij ze met veel gemak er uit zou kunnen lopen. Ga bij een wedstrijd supporter en blijf speciaal voor de laatste 10 deelnemers. Niet benoemen op Instagram hoe zwaar je het hebt met 3 kinderen, een full-time job, een zeurende blessure en een richttijd die een vermelding waard is; daar gaan de buren, de collega met een kilootje meer, de trage hardloopster die je tegenkomt of je kind niet van hardlopen of sporten.
En dan gaat iedereen erbij zetten hoe goed en geweldig ze dat al hebben gedaan. Hoe goed hun coaching-skills zijn en hoe ze anderen bewonderen en kunnen motiveren. Maar echt persoonlijke aandacht; dat kost mensen tijd en moeite en dan is er geen tijd meer om zelf urenlang te trainen en de stories te maken.
30 augustus – Kan ik nog hardlopen?
Weer een onrustige nacht met veel regen ook. De blaar is gewoon weg! Ik voel me dan ook prima verder, maar verveeld. Sjachereinig. Een jaar na de Hardman. I wish I was there. Maar ik zit hier in de ratrace en er komen nog meer uitdagingen aan. We lunchen laat en ik spreek af met Manuel om te gaan lopen. Dat is een gok natuurlijk, om nu weer te gaan hardlopen. Ik voel dan wel niets meer, maar er zal binnenin toch wel schade kunnen zijn. Ik wil in elk geval próberen om de 10km badge te halen. Mijn lijf weet nog hoe lopen moet. Best goed zelfs. We kletsen lekker en gaan door het bos. Zo heerlijk om weer in het bos te zijn! Ik vertel van de Gelreman, Manuel van zijn vrijwillgerstaken in Epe.
Slingerend heen en recht weer terug. Het is inmiddels droog, maar vochtig benauwd. Ik loop 5km in een half uur. Het gaat allemaal goed. 👍 k had een gel moeten nemen, maar ik vergeet het weer. Na een snelle 7de kilometer ga ik het wel voelen: beetje zwaarder. De 8 gaat vol, maar het lijf en de benen starten wat gemopper. Na 8,5km het viaduct op kost moeite. Manuel gaat zelf nog wat verder. Ik ploeter door en blijf hardlopen. Lijkt me wel stoer om een week na de hele 10km in een uur te kunnen lopen. Alleen valt het allemaal stukken minder gemakkelijk! Ik doe mijn best, loop om wegens de brug wat ik niet leuk vind en stop direct na 10 km. Binnen het uur. Geen pauzes. 5:59 gemiddeld! Ik moet wel doorlopen naar huis in flinke pas en snel de deur opendoen en dan zit ik net op tijd op de wc! Dat is toch jammer. Mijn benen zijn er goed moe van, van dit loopje. Ik had het misschien beter niet kunnen doen, hoewel ik behalve zware benen geen problemen voel. Wel een hoge hartslag, een lage loopcadans en Garmin vond het helemaal onproductief; 2 punten eraf op de VO2max-score. Mijn hoofd voelt in elk geval een stuk frisser! En dat is ook wat waard dunkt me.
Waskracht: 🧺 Voor de badge. Dan heb ik deze week toch alles bij elkaar 9 uur bewogen. De drie sporten bijna 6 uur. Voordeel van langzaam zijn. 😁 dan maak je veel tijd. Voor een rust- en herstel week. Ik moest wachten tot de droger klaar was, dus ik kon even wat van me afschrijven wat me dubbeldwars zit. Hopelijk helpt het om beter te slapen, vermoedelijk niet. Deze week de mid-year review, dus goed-slapen is sowieso kansloos eigenlijk.
31 augustus – Joggen, wandelen en bootcampen
Ik ga hardlopend op een tempo van 7:00 minuten de kilometer (2 kilometer lang) naar de bootcamp toe. Slim? Nee. Ik heb nog steeds zware benen. Van gister. Dat was dus ook niet slim, gister. Ambitieus? Ja en nee. Ik wilde de pro pace badge. 7 minuten op de km en dat voor twee km lang is weinig uitdaging. Maar wel opletten en in de gaten houden. Niet zo heel leuk.
Naar de bootcamp gejogd. En toen nog ietsje verder. Daarna omgekeerd. Leuk? Ja best grappig. Hartslag nog hoog. Voor het tempo. Ik ben weer bij. ‘Gewoon’ moe. Lekker aan het werk. Flink druk met telefoon. Geneutraliseerd. Gematigder. Ik ga niet meer trots of tevreden worden. Ik lach om mezelf en mijn voedingsbeleid. Ik vind 14 uur achter elkaar bewegen ‘gewoon’. Ik slaap weer redelijk. Vind alles wel weer best. Ik hoef geen aandacht meer die ik toch al nooit had.
En dan met de anderen van de bootcamp verder wandelen. Regen. Anke is gemaakt van regen. Als de mensheid uitstierf van regen waren we allemaal dood. Kletsen. Luisteren. 8 keer de trap en dan nat zijn er doorwandelen. Dan zijn de kleuren en de lucht zo mooi!
Hoera! Augustus is voorbij. Lunansa.
Alles voor de hele.
Totaal getraind:
Uur: 72:44
Kilometers: 1118
Zwemmen: 20,78 km 8:17 uur. Waarvan 8,5km buitenwater
Fietsen: 894km in 33:22 uur
Hardlopen: 169km in 19:27 uur
Wandelen: 33 km in 6:30 uur
Kracht: 4:40 uur
Eindelijk een flinke maand! Met meer dan 1000km en meer dan 70 uur.
Non sport vicories:
– supergoed in Duo Lingo!
– trots op mijn kind zijn eerste hele!
– veel geleerd op werk
– liefgehad en van de liefde mogen genieten ook
– stress overwonnen
En dan nog 40 minuutjes bootcampen.
Voor de lol gewoon. En dan valt het best mee. Als die schreeuwende R er niet is. Klein clubje. Veel armoefeningen. Mooie luchten. Heerlijk licht.
Lekker kwebbelend dennenbomen. En! Een Hele Minuut geplankt!! Bijna net zo’n grote overwinning als een marathon lopen! Hahaha. Razend trots op mezelf. Stinkend jaloers op Daragh die over de Ring fietst nu. Ik droog weer op en loop ver om naar huis toe. Gesport noemen ze dat.