1 September – wandelen, fietsen en koppelhardlopen
Niet mijn dag. Ik ben boos, slaap slecht, ontzettend ongelukkig aan alle kanten. Wil niet opstaan, niet wegen, niet ontbijten en ik wil eigenlijk niks. Kruip een paar terug in bed weer. Ik doe toch wat, de blog afmaken (daaaag augustus) en wandelen en een beetje lunchen en sporten. Maar nergens een goed gevoel bij. Een beetje bij het heel hard lopen. Ik hou niet van september. Geef mij maar maart! Vanaf nu wordt het donkerder, regenachtiger, somberder. Binnen fietsen en in de regen rennen. Niet dat het vandaag al zo was, maar toch… Mij niet bellen. Ik heb heimwee, neem de laatste pil en Rob stelt voor naar de Plus te wandelen. Goed idee verder. Ik heb natuurlijk geen spierpijn van de bootcamp of ergens last van, behalve dat mijn hoofd nog niet eerder zo lang last had van de triatlon. Ik ben er klaar mee, maar ik moet nog een stukje schrijven voor de tri-mail en ik moet eigenlijk weer achter het finishersshirt aan en ik heb eigenlijk geen doel meer. De hormoonpiek zal ook niet helpen. We halen gewoon veel koekjes, want dat helpt vast. 😇 en te dik ben ik toch al weer.
Fietsen. Er is weer een schema na het herstel/rust van vorige week die ik natuurlijk volledig anders had ingevuld 😇 en nu het weer ‘moet’ voelt het toch anders. Al is er nog steeds niks verplicht, behalve een tijd van anderhalf uur. Er is best veel wind. Dus toch een blokje om de Oostvaarderplassen maar weer. Op de racefiets. Met een ommetje. Muziek aan en dat is een fijne playlist met Skellig er op van Clannad en van Loreena McKennitt. Dat doet me goed, daar aan te denken; net nu het seizoen voorbij is. Het is rustig en wind mee is altijd leuk. Gelukkig vullen de plassen zich alweer flink.
Ik maak geen haast en doe maar weer geen moeite, want nu zie ik het nut daar al helemaal niet meer van in. Ik ga door het bos terug over het slingerpad. Ook wel weer leuk!
Ik ga nog om via het Oostvaarderscentrum, maar wat een ellende daar: platen, vrachtauto, boswachtersauto, veel fietsers, graafmachines verderop en weer platen. En de brug in de wijk kan ik ook niet over, dus nog een ommetje. Ik ben er wel klaar mee. Laat die 40km maar zitten, ik blijf steken op 39,36. Binnen de anderhalf uur en 27,1 gemiddeld. Ik vind het best. Voor zover ik vandaag iets best kan vinden. Het is namelijk allemaal niet zo best. Final Surge, het trainingsdagboek pakt de training niet eens op! Precies daar kan ik niet tegen.
Ik had geen zin, zag er tegenop om weer te gaan hardlopen. Na het fietsen even goed denken of ik zal gaan, maar ik besluit het te doen, zodat ik het gehad heb. Renkleding aan doen, andere playlist kiezen. En: EEN GEL nemen. Het is maar 32 minuten (26 dus voor een groene training, helpt Rob me uittellen) en dan kan er niet zoveel mis gaan, het enige is dat ik er aan kan gaan wennen. De carbon schoenen aan. Hoppa, gaan! Die benen vinden het prima en alles eigenlijk wel. Ik moet in zone2 rennen en de eerste kilometer kom ik daar niet in. Hormoondingetje denk ik, maar het voelt als verraad door mijzelf: zelfs mijn hartslag is onbetrouwbaar! De eerste kilometer gaat in 5:30 en dan komt de hartslag richting de 148. Ik zweet en hijg als een paard, dus het voelt alsof qua tempo en alles die hartslag niet op z’n plek is. Ik knal lekker verder, zo’n beetje op het 4,2 km rondje. Beetje de herfst in en geneuzel nu de brug afgesloten is. Ik kan er slecht tegen: mijn omgeving aan alle kanten afzetten. Ik ga alleen maar harder! Dan ben ik er sneller vanaf. Ik weet niet of de gel werkt, of de schoenen of supercompensatie, of de muziek: ik ga gewoon de 2de en 3de kilometer in 5:19! Dan hou ik wat in en ga door de sieradenbuurt met meer bochten terug en ben ik ietsje trager, maar nog altijd 5:21. Bijzonder. Nu heb ik wind tegen en dat voel ik dan toch een beetje. En minder zin en ik baal dat de tijd en 5km vol moeten. Ik doe de 5de kilometer in 5:27. Totaal 26:58, wat voor mij echt niet normaal snel is. En enigzins onverklaarbaar. Ik vind het een beetje leuk.
Ik maak een ommetje en loop in een half uurtje 5,55km. 5:25 gemiddeld. Bizar echt. Bizar. Gemiddelde hartslag 146: dat is echt zone 2. Hoe dan? Ik kan wel gelijk door naar de WC met diarree, dus tot zover de happiness over de gel. Thuis vreet ik alle koekjes op en stel het douchen maar weer uit. Na het douchen verval ik al snel weer in de totale nergens-zin-in.
2 September – Wandelen en zwemmen In de Mist
Heel vaak plassen vannacht, voel me niet fit bij het opstaan, maar ook niet écht ziek. Op naar kantoor. Omlopen, verkeerde plekken, onrust. Buiten de tijd. Krijg wel veel voor elkaar. Mid year review. Ik ben goed. Echt. Alleen ook daar ontbreekt het gevoel en het zelfvertrouwen.
We wandelen naar het parkje, maar ze houden mij en Jo niet bij. We lopen niet eens hard! Ik voel me ietsje beter na het gesprek, maar alles blijft vaag en wat mistig en raar. Ook telefoontjes en tickets oplossen, alles klopt, maar ik ben er niet echt bij. Net als sporten. Zijn dat hormonen? Overheerst onzekerheid? Ik vreet teveel s avonds omdat ik ook echt honger heb. Mag de mist gewoon weg?
En dan zwemmen. Een tva zwemtraining duur/kracht maar vooral zonder kracht. Ik zeg R eerlijk dat ik er niks bij voel, bij die hele. 😞 Hoe R en GN ook beweren dat het een hele prestatie is en fijn om zo gezond te zijn: het komt niet binnen. 🚪 Laten we gaan zwemmen. 🏊🏻♀️ Ik heb al trek voor de start. Ik zwem gewoon heen en weer. Basta. ⚫️ Ik ga voorop bij 5×200 met elke vierde baan een hondjesslag. 🐕 of wrikken. 🐶 het lukt niet makkelijk vandaag. Het potje 🫙 mag weer eens leeg. Ik ben leeg. Niks snel of goed, gewoon lekker ouderwets geploeter in het water 💦 de tijd aftellen. 🕰️ we moeten 200 m rug doen. 😩 lukt me gewoon niet. Te weinig kracht. 😪 ook schoolslag gaat traag en dan nog borstcrawl en poloslag. 500m afzien. We moeten nog 50jes doen: borst-rug. Ik zit op 46 minuten en 1850m. Ik doe er drie 3️⃣ en ga dan het bad uit. 2000m op de teller en 50 minuten. Anke is uit 🔇 en ik heb heel veel trek in patat 🍟. Staaltje Anke in de kleedkamer: aan de redelijk aardige moeder vragen of ze mee doet in Almere; haar prijzen dat de kids meedoen en zelf nee zeggen en dan dendert KD er tussen ‘hoe ging het’ dus ik beken dat de trots ontbreekt en dat herkent de kakel 🐔 wel. Mag zij ook aan de moeder vertellen wat ik heb gedaan 😆 De hele. Gelukkig tettert KD zelf ook over haar ervaringen en dat ze twijfelt over stoppen met heles. Ze is zo grappig soms. 😎 maar ze bedoelt het goed 👍
3 September – Een blokje om wandelen en tientallen telefoontjes!
Ik slaap onrustig, ben onrustig en ongedurig. De werkdag is lang en overvol, maar best leuk. Alleen teveel. Dat is jammer. Ik vreet teveel. Ben moe. Maar ik wil even naar buiten. Rob gaat mee. Het is nog best warm! We wandelen lekker een groot rondje nu de brug afgesloten is.
4 September – Wandelen in de lichte 🌧️ en buiten zwemmen met JM- die voor het eerst buiten zwemt!
Ik vond alles zwaar vandaag: van opstaan tot een beetje werk en bellen en denken of zelfs eten; alles voelde loom en trekkerig. Maar ik deed alles wél. Ook al was ik liever blijven liggen. Ik had met SG afgesproken bij het Eksternest en ik ging wat eerder in de hoop dat het droog zou worden, maar dat deed het niet. Dus liep ik in wat lichte miezer. Dat vind ik niet erg!! Alles glinstert dan zo mooi. De grond is een beetje zacht.
Ik had muziek op, maar hoorde ook de wind. En helaas de autoweg. Alle schakeringen groen zijn fijn en doorkijkjes naar een onbekende brug.
De geur van de herfst en goed op de stappen letten met de glibberige modder en de boomtakken. Ik vond het even heerlijk, maar SG was op tijd. Ik maakte 30 minuten vol. Ze hakten een boom om. Dat gezaag is een pijnlijk geluid. We hebben lekker zitten te kletsen bij veel thee 🫖.
We doen met zijn drietjes de family challenge volgende week: 380m zwemmen, 9km fietsen en 2km hardlopen. Vincent, ik en JM. Ze heeft nog nooit in pak buiten gezwommen. Ze heeft mijn eerste pak. Wat vindt ze het spannend! Ik heb geen zin in zwemmen, vindt het wel heel veel moeite voor een kwartiertje zwemmen. Ben vandaag al niet best, maar ik laat ‘r niet in de steek! Het weer is grauw en kil. We rijden ieder apart. De pakken aan doen en dan het water in. Voor Vincent en JM is het koud, mij valt het mee en M is al bijna weg! Ik blijf bij JM. Ze komt tot een schoolslag en het is een totaal nieuwe ervaring voor haar! Het is best heftig op het water! Een fikse bui en wind!! Golfjes zoals ik in tijden niet heb gezien. We rusten even en JM hangt gewoon op haar boei en dat is prima! Het is raar dat ik nul komma niks moeite ervaar, en zij moet alles op alles zetten om de ademhaling onder controle te houden. We gaan naar de groene boei en door naar de rode. Vincent zwemt ook even mee. Hij vindt de golven te gek! Ik natuurlijk ook, maar ik ben op JM gericht. Ze drijft af en dan moeten we terug. Half op de golven en dat valt niet mee! Alles op schoolslag. Ik kan wat crawlen tussendoor maar ben dan snel weg en dan hou ik weer in.
Ik zie mezelf nog wel terug van vroeger: buiten zwemmen is geen makkie! Ik blijf contact houden met JM en stel haar gerust dat ze in de challenge ook prima alles op schoolslag kan doen. Dat dit zwemmen alleen maar het begin is zodat je het fietsen leuk vindt! Ze moet er om lachen. We halen het uiteindelijk ook. Ik doe nog even de les ‘pak uit’. Het tempo is dus niks, het was maar een kwartiertje (of minder, want ik heb m te laat uitgezet) maar ik ben trots op JM. Je moet het als vrouw van onze leeftijd (ze is uit hetzelfde jaar als ik) toch maar mooi durven! Het daagt me toch nog steeds niet écht dat ik dit moeiteloos 5x zo lang volhou. SG zegt het ook en iedereen, maar het dringt niet door. Iedereen kan dat toch die zoveel traint en doorzet zoals ik?
5 September – naar de opslag als krachttraining (en dat is het!) hardlopen intervallen gedoetje en zwemmen.
En over de twijfel die maar blijft
Naar de Opslag rijden. Toen ik een stuk of 20 mappen met Donald Ducks 2 trappen af aan het sjouwen was, vond ik het eigenlijk een vette krachttraining! Allemaal in de auto zetten, de hele auto vol zooi.
Dan naar de opslag en daar tot de ontdekking komen dat er gedoe is met de ruimtes en we moeten alles verplaatsen! (allereerst de goede sleutel weer vinden). Ik zweet me kapot! Meer dan bij de bootcamp! En dan naar de winkel voor nieuwe sloten en natuurlijk moesten we al die mappen ook in de kasten plaatsen. Ik heb een hekel aan dat klusje en we hebben het ook maanden uitgesteld, maar ik weet nu weer waarom! Het gaat nog steeds verre van lekker, mentaal. het is 2 weken na de Gelreman en ik heb vandaag het goede finishersshirt gekregen, maar ik ben er nog steeds niet blij of trots of (on)tevreden over. Ik slaap weer goed, maar het lijf is nog steeds moe. Of het hoofd weet dat het lijf moe is en beschermt aan alle kanten voor overbelasting. In Garmin verval ik in herstel en dondert de VO2Max omlaag. Ik schaam me niet meer voor de hele triatlon, maar enig gevoel over de Gelreman heb ik ook nog steeds niet. Ik ben niet ontevreden, maar ook niet tevreden. Niet dat het ik het niet leuk vond, maar ik ben er ook niet trots op! Zoveel mensen hebben me gezegd dat een goede prestatie is, maar ik vóél het niet. Zeker niet “goed”, hooguit een prestatie. Beetje jammer dat het gevoel maar blijft ontbreken. Ik weet niet heel goed hoe dat komt, maar het voelt zo gecontroleerd, zo consistent en allemaal zo beheerst dat het geen afzien was. Ik heb precies gekregen wat ik getraind heb: duurvermogen, inzicht (ik merkte op 12km al voedingsproblemen aankomen en ben niet tot 16km doorgegaan) en een eindtijd die te verwachten was. Ik mis wel de waardering voor de laatsten: ik heb me in de wedstrijd echt erg veldvulling gevoeld. Geen publiek, iedereen weg als ik binnenkom, geen aandacht meer. Die eenzaamheid en ‘t ongewaardeerde gevoel blijft hangen helaas.
Dan een interval achtig iets hardlopen. Ik doe ‘t alleen maar (en nog niet correct ook) Iets met intervallen en minuutjes versnellen. Ik heb er geen zin in. Ik heb nergens zin in. Niet in opstaan, niet in de WC schoonmaken en niet in hardlopen, maar ik dóé het allemaal. Alles kan, maar niks is leuk (behalve winnen met Rummikup). Hardlopen staat op het schema, dus ik doe het. Net als opstaan en schoonmaken. Ik doe het alleen maar. Eerst 18 minuten inlopen. Ik heb het idee dat ik voortrol als een steen, maar het tempo ligt rond de 6:03. Ik vind alles best. Ik loop te piekeren, te hijgen en niet blij te zijn. maar ik loop en loop. Mijn route wordt afgebroken en er zijn veel graafmachines op vele punten. Dat stoort me. Straks betonnen platen, maar wel 3 maanden het fietspad en bos afsluiten.
Ik ga een minuutje versnellen en dat is dan wel weer oke met een tijd van 5:31. Ik mag niet wandelen ind e 2 minuten rust, maar ik ga weer terug in het sleperige duurtempo. Ik moet 6 keer een minuut doen! De tweede keer ook 5:32. Mijn benen kunnen het wel, maar mijn hoofd heeft gewoon geen enkele zin in ‘mijn best doen’, absoluut niets. De derde gaat in 5:28 en de vierde ook. Ik hobbel gewoon door en probeer bij de oorspronkelijke route te blijven. Gewoon door blijven rennen en ik probeer echt te bedenken dat niet iedere vrouw van 50+ dit kan, maar het beklijft niet. De vijfde minuut is net voor het viaduct op en gaat in 5:20. De laatste gaat het viaduct af en die lukt, maar ik zie de tijd niet (blijkt onder de 5:00 te zitten achteraf met 4:57).
Dan langs de afgesloten en afgebroken brug en ik moet nog 3 minuten. In het vreselijke ommetje. Mijn darmen roeren zich. Blijkt dat die 3 minuten hard hadden gemoeten! Ik deed in 6:11 (weer) niet mijn best. Nog 5 minuten uitlopen en ik moet echt steeds meer, dus ik maak 7km (7,17) vol op 6:00 gemiddeld in 43 minuten bij een keurige hartslag van 143 en een cadans van 175. Meteen de WC in en dan heb ik het weer gedaan. Niks meer of minder.
Weer door naar het zwembad. Why? Nou, omdat het op het schema staat en Vincent gaat ook. Ik weet geen andere reden, want zin of ambitie heb ik niet. Even inzwemmen en dat lukt nog wel. Dan 400 duur en wij in baan 3 gaan om de beurt 100m voorop. Daarna 8x50m met lange slagen. Ik doe mijn best. Ik heb het vandaag niet. Ik had wel wat krampen vanmorgen, maar het zet niet echt door, wat fijn is omdat ik dan kan zwemmen, maar het zou wel tijd worden na een dag of 4. Anyway: na 8 vijftigjes weer 400m. Nu zwemt W voorop en dat gaat niet zo snel. Hij vindt zichzelf vast super, maar met 2:06 gemiddeld is het wel trager dan 2:02 met zijn allen.
Dan weer 8x 50 zonder achtje. Ik probeer het en FS vindt dat goed van me, maar ik ben kapót na 50m. En precies dát wil ik niet. Ik wil geen extra moeite hoeven te doen. Ik wil me even niet hoeven inspannen. Ik aim nergens aan. Het stoere gedeelte is dat ik om en om toch 4 keer mijn achtje aan de kant leg. En 4 keer extreem veel energie verlies. Garmin telt de pauzes niet. Dan nog een keer 400m en GN heeft paddles die mogen en gaat voorop. Ver voor ons uit. Ik zwem dus eigenlijk voorop en dat gaat in 2:03. Gaan de 2 dames eerder keren en achter GN aan! Mega irritant, alsof ik niet snel genoeg zwem ofzo. Stik er lekker in zeg. We moeten nog 2 keer een snelle 50 doen en ik heb helemaal geen zin meer. Ik doe het wel, maar start iets later en haal ze dan in! Daarna vind ik het wel genoeg geweest en na 56 minuten en 2250m ga ik het bad uit. Even iedereen succes wensen voor volgende week en dan kan iedereen zelf shinen en ben ik er vanaf. Die lieve vrouw G (ook een oudere dame) vindt het wel super en weet ook nog dat ik mijn schouder had gebroken. Maar ik zou het toffer vinden als zij volgende week de halve haalt. C is ook altijd lief en vol waardering en eerlijk. Een echt Ironwoman, maar zonder de nep-franje of arrogantie. Er zijn vandaag meer bewonderaars, ook voor Vincent, dus dat is erg leuk en goed voor hem.
6 september – Een duurritje en alles gaat weer beter.
Gewoon een stukkie fietsen op de racefiets. Vanmorgen is de menstruatie losgebarsten en nu voelt àlles anders opeens. Alsof het licht is aan gegaan en de mist is opgetrokken. Onbegrijpelijk. Op dag 16 van de cyclus (door de pil bepaald) een wedstrijd doen en vervolgens blokkeren die stomme hormonen 14 dagen alle plezier en lol compleet. Hoe is dat uit te leggen? En wat gaat er nu weer gebeuren nu de pil niet meer mag? Ik kan ineens weer een tijdje niks doen zonder de onrust. De marathon leek een berg van jawelste, en AR stelde voor een keer niet te gaan dan, wat ik zelf niet eens had bedacht; maar vorige week zeker overwogen had. Vandaag niet. Nu denk ik: gaat me wel lukken. Hoe dan ook. Zó verschillend! Vandaag ga ik gewoon lekker trappen. Wil langs de Knarweg. De wind is stom. Ik ga de wijk uit en over de Dodaarsweg tegen de wind in. Ik luister muziek en vandaag maak ik me niet druk over wat de rest doet en kan of mijn tempo. Gewoon lekker wat fietsen.
Vogelweg gaat ook goed, dus de dijk is straks wat jammer. De Knarweg is genieten as always. Ik ga gewoon rustig hoor, als er mensen voor me fietsen hou ik in en ik neem bochtjes lekker kalm. Wie doet me wat?! Niemand die iets ziet! En dan op de dijk een beetje nare wind inderdaad en min of meer tegen. Ik trap gewoon door. Liggend. Genietend van de lucht en wolken. Bij de parkeerplaats stop ik even en zie een brand en ik plas even en dan door.
Ik wil wel 50km vol maken. Moet ik een stukje verder, maar dat moest toch al met die stomme brug. Ik ga sneller dan ik dacht! Rij ik toch nog 27+. En ik moest iets met wattages en dat heb ik voor 50% goed gedaan, maar dat is toeval. Ik rij 1 uur en 52 minuten.
Het gaat weer blijkbaar. Ik bedoel: echt, hebben mannen dit niet?! En blijft dit nog jaren doorgaan? Vervelend genoeg lijkt dit voor elke vrouw anders en heb ik natuurlijk ‘weinig’ last verder, want ben ik gezond. Ik loop wel even leeg dan. En vreet chocolade.
7 september – 10 jaar geleden…
10 jaar geleden….. 7 september 2016. in de blog van toen: De trainer van toen stuurt me een appje in het weekend voor de Triatlon van Almere, waar ik toen net van gehoord had: “Iedereen doet wel iets dit weekend en jij volgend jaar jij die halve toch”? Ik moet zeker anderhalf uur nadenken over een antwoord hierop! Wat een uitdaging, wat een vertrouwen… (…) Anderhalve kilometer zwemmen, negentig kilometer fietsen en daarna nog een halve marathon lopen? Wat moet ik daar op zeggen: ik twijfel tussen ‘ohja, joh, makkie’ of ‘ben je helemaal van de pot gerukt’ en alles wat daar tussenin zit. Voor het eerst kan ik het niet met woorden oplossen en ik stuur een hele rits aan emoticons terug. 😶 🤔 🙇♀️😯⚡️🙃❌😵💫😬😈🌀😌➰🫢👻💬 beter kan ik het niet zeggen! En wat krijg ik als antwoord? “Mooie manier om top idee te zeggen 😂” 😐
En daar zijn we dan. Tien jaar verder. Uitdaging aangenomen. Halve triatlons, hele triatlons en alles wat er onder zit: in dat weekend 10 jaar geleden keek ik vol bewondering naar de helden. “If you can dream it, you can do it.” Ik heb er niet alleen van gedroomd, maar ook voor gewerkt en getraind en geleerd. En gedaan. Vandaag stond er op mijn schema dat ik een half uurtje kracht moest doen. Ik zag er de hele dag tegenop. Ik weet dat het moet op mijn leeftijd, maar ik vind het zo vreselijk niet leuk. Misschien later van de week. Nu ga ik nog even buiten wandelen, nu het nog warm en droog is en het alweer vroeg donker wordt.
Muziekje op, eerst brood halen en niet tot de berg willen wandelen, gewoon kijken, dromen, denken, piekeren en me afvragen wanneer dat normaal geworden is dat ik morgen anderhalf uur ga fietsen en een uur lopen er aan koppel en dan nog ga zwemmen. Die trainer van toen doet tegenwoordig andere dingen en ik denk niet dat hij weet wat hij met dat ene appje teweeg heeft gebracht! Top idee.
8 september – Fietsen en een koppelloopje en zwemmen natuurlijk
Eerst naar de dietiste: stom idee om dat om 9 uur te doen, maar okay. De schade valt mee. Er is wat vet bij gekomen (hoe zou dat komen 🍫) en wat eiwitten minder. Makkelijk op te lossen. Nu is er een soort van plan voor de marathon qua voeding. Met gels en sportdrank. Als ik thuis kom lijkt het nog een tijdje droog en daar ga ik toch maar gebruik van maken. Beter dan binnen fietsen. Dat kan nog lang! Muziekje op, racefiets mee, regenjasje aan en eerst infietsen door de stad met een extra ommetje richting de gevangenis. Ik heb het best naar mijn zin op de fiets. Het is overal rustig en ik kom vrijwel niemand tegen, op 4 toeristen na. (op het smalste punt weliswaar, maar goed) Op de dijk lekker wind mee. Ik moet harder fietsen. Dat lukt wel, maar de wattages blijven raadselachtig voor me. Ik probeer het heus, maar de range is of heel klein of ik snap het toch niet. Ik zie bootjes en kijk een beetje uit over de plassen.
Op de Trekweg gaat het ook nog prima, al heb ik dan zijwind. Ik doe nog een blok mijn best. Niet dat ik keihard probeer, maar wel een tandje extra. Ik ga dadelijk lekker door het bos, scheelt wind tegen. Maar dat is juist in de rustige 10 minuten. Ik trap gewoon door, ik zie wel. Op het fietspad heeft het geregend. Het ziet er glad uit, wat niks voor mij is, maar ik fiets wel gewoon hard door. Dat kan ook wel. Ik heb zelf eigenlijk geen regen ervaren. Een paar druppels, maar mijn bril heeft er geen last van. Langs de Vaart wind tegen uitfietsen is wel merkbaar, maar niet lastiger. Ik heb een gemiddelde van 28,4 staan, maar dan wil ik 40km vol maken en ga ik dus door de stad. Beter opletten, andere fietsers en ja hoor: ik eindig weer op de mega sneue net-niet 27,9 gemiddeld. Maar wel 40km vol! En als je het mij vraagt vooral wind mee en geen regen. 2 bloks genomen en een gel in het Kotterbos; met moeite. Maar ik dacht: hier ga ik dadelijk lopen en ik moet wennen aan eten en gels.
Dan een koppelloopje: 30min HM tempo/30min cd
Ik heb rustig gewisseld: iets anders aangedaan, naar de WC én ik had op de fiets al een gel genomen!! Novablasts aan en toch maar geen regenjasje. Ik moest eerst een half uur op Halve Marathon Pace. Geen idee wat dat is. 🤷🏽♀️ echt niet. Ik ga gewoon en dan eerst wind mee! Ik ga lekker! Het voelt weer eens GOED. Prima tempo en dan blijk ik de eerste km al op 5:26 te zitten. Nou ja, ik denk niet dat dat echt HM tempo is, maar ik keur het goed. Het blijft ongeveer dat tempo! Langs de Vaart wind mee helpt vast. En misschien toch de gel. En het fietsen. En de schoenen. En de periode. Ik heb mezelf een pauze beloofd op 5km. Eigenlijk zou ik de gel eerder moeten nemen, maar ik doe het er mee. Maar ja, die 5km heb ik afgerond in 27:36 en ik maak het half uur vol. Dan sta ik bij het hek en ik neem de gel met water. Gewoon stilstaan.
Ik vraag me af of ik moet en ach – ik ga gewoon! Er is toch niemand. Helemaal niet. Fijn om gewoon iets ‘goeds’ achter te laten en de zakdoeken nog te kunnen verbergen in het gras. En straks regent het weg. Nog 4,5km te gaan! Door het bos en ik merk wat wind tegen op, maar het viaduct is een groter obstakel voor mij en mijn tempo. Ik doe de eerste km na de stop weer in 5:27, maar daarna iets kalmer aan. Ik ga nog om achter de Sieradenbuurt langs, want de 10km wil ik wel halen! De kilometertijden wisselen nogal tussen 5:33 en 5:50 (je mag het viaduct raden…) maar al met al ben ik tevreden. Het regent weer niet. Rob zei later van wel in de eerste kilometers, maar ik heb het weer niet gemerkt. Echt, ideaal weer dit voor mij! Ik doe de laatste 1,5km kalmer aan met 5:45 en maak een extra wijkommetje. Op 10km binnen de 56 minuten zonder stop tik ik m af. Dat is 5:35 gemiddeld! Hahaha.
Met de stop erbij is het 6:01. De gel valt goed, ik heb geen mega snaaidrang en de rest van de middag regent het. Dus nu is 40km fietsen en 10km hardlopen koppelen normaal geworden. Wat is er gebeurd de afgelopen 10 jaar?!
Deze post op Instagram: https://www.instagram.com/reel/DdBez-BNHpm/?stkn=MWIwYWJuZDZjZ3J1eQ==
Het Grote Gelijk. Niks van de influencers, prachtige verhalen over onmogelijke overwinningen, podiumplaatsen komt aan bij me. Maar dit komt binnen. Is maith liom é from The Female Age Group Triathlete ❤️
En dan nog zwemmen bij de TVA. In baan 3. J en S van PL waren er! En daar neem ik de felicitatie met knuffel ook graag van aan. Laat die andere idioten maar doodvallen die allemaal beter zijn en zaterdag hun eigen geweldige prestaties neerzetten. Ik ging naar baan 3. Eerst inzwemmen. Ging lekker. 1:56. Daarna waren het 400tjes voor zone1. RV ging voorop! Fijn dat ie er weer is. Dat ging lekker. Ik zou geen 400m af kunnen tellen. Maar dat ging al best snel. Toen 200tjes. 50z2-150z1. RV voor me uit. De andere twee mannen vonden het wat snel gaan. Toen 100z2-100z1. Ik voorop. Ging geloof ik ook snel. Daarna 100z1-100z2. Ook voorop. Joh, ik deed maar wat.
Al die super mensen om me heen: het helpt mij niet. Maar ik hoef niet meer!! En dan 150-50 nog een keer. Of zo iets. Ik ging voor weer. Vond het wel best. 100m zelf. 1:56 ook. Alles met achtje natuurlijk! Ik deed 1550 van een OD in 33 minuten!!! Mooie dag zo bij elkaar. Niets bijzonders natuurlijk, maar ik doe zulke dingen gewoon. De age grouper die elke keer weer alles past en meet. Tussen huishouden, werken, opvoeden en ploeteren door. Hoe de periode er ook bij ligt. Die vrouw die ondervertegenwoordigd is. Die zich moet schamen voor tijd en prestatie. 🙋🏼♀️ Die genegeerd wordt. Die de supertriatleten vergeten. Vol van zichzelf vragen of waarom ik zaterdag geen halve doe. Die oude vrouw die ‘nog geen 28’ fietst en ‘slechts’ 5:35 loopt. Die de mannen wegzwemt. We moesten nog 6×100 doen z1 en z2 afgewisseld. We waren nog met zijn drietjes dus ik deed 2 keer en toen lekker achteraan de tijd vol zwemmen. Heb ik 2250m gezwommen in 50 minuten met een gemiddelde van 1:56. 3 uur en 12 minuten gesport vandaag. Dus een OD onder de 3 uur (want zo’n 20 minuten extra gezwommen) Doen jullie allemaal je geweldige best maar zaterdag, want het kan allemaal vanzelf bij eenieder. En anders moet je alvast alle smoesen klaar hebben liggen!
9 september – Krachttraining thuis voor ouwe vrouwen
kracht training. Thuis. Ik had AI een schema voor de 50+ vrouw laten maken. Eerst 5 minuten warming up. Met de schouders draaien en zo. Hahaha. Daarna had ik veel pauzes moeten nemen, maar dat boeit me niet. Ik doe de oefeningen: stoel zitten, aanrecht opdrukken, met flesjes heffen, brugje op de grond maken en stoelplanken alles bij elkaar ruim 5 minuten. Alles 12x. Dan maak ik het fornuis schoon. Daarna de hele serie nog een keer. Dan de vaatwasser onder opruimen. Tot slot het hele blokje nogmaals en dan wat rustiger. Maar nog steeds 12x. Niets vermoeiends hoor, maar het is zo fijn dat AI er bij zet waar het goed voor is.
Daarna een stukje van de bovenkant van de vaatwasser en dan de cooling down. Rustig ademen. Daar had ik misschien nog wel het meeste aan! Na 5 minuten de vaatwasser afmaken en de keuken verder afnemen. Nu ligt de was 🧺 potdikkie nog te wachten! Maar ik heb keurig mijn krachttraininkje gedaan!
10 september: Challenge Almere Family Challenge team De Boer en Jo!
Korte versie:
Zwemmen: Leuk tussen mensen door. Niemand geraakt. Lekker doorgezwommen. Prima temperatuur. Voor mij een supertijd! 2:00/100m.
Wissel Ruk: voorspelbaar. Wetsuit niet uit. Zittend sokken aan. Zit allemaal niet goed. Too long.
Fietsen: Geen fietsbeentjes. Teveel bochten. Te weinig lef. Niet zo leuk. Rommelig. Niet op orde. Dorst.
Wissel2 was m ook niet. Schoenen niet aan en totaal geen zin meer. Mopperend tegen M.
Rennen: Hard om er snel vanaf te zijn. Niet leuk. Hoge ademhaling. Bozig. Onrustig. Als ik de energie uit het publiek moet halen is er iets mis. Ik heb hard gejaagd, maar vooral om er vanaf te zijn! Zo geen zin meer.
Tempo van 4:58 op 2,3km is geweldig voor mij. 44:05 totaal. Net teveel om écht goed te zijn. Lag lang vierde, werd uiteindelijk zesde. Vincent heeft heel veel goed gemaakt, dus als team werden we derde! Bij de mannen!
De sfeer was echt ver boven verwachting. Daar heb ik meer van genoten dan van de race. Maar de 1/16de is ook binnen met een enorme medaille.
Daarna maak ik de avond zelf maar leuk. Ik ben al heel snel uitgerust. En dan gaan genieten. Ik snapte niet wat JM deed zonder wetsuit of klikpedalen, maar ik was blij met MvdB en een rustig strand en niet te druk. Ik rende met JM mee. Dat vond ze prettig. Ze bleef aan het lopen en ik bleef kletsen en aanmoedigen. Ik zette het horloge wel te laat aan. Daarna met Vincent finishen en toen koekjes eten en gedoe met shirt weer. Word ik gek van. En dan derde zijn? Lijkt me sterk. Alan uit Ierland begroeten. Beter dan welke medaille ook. Ik genoot van de sfeer en zoveel leuke mensen vooral. Toen liep ik ook nog mee met RW van ‘mijn’ Joyce. Nog dankbaarder. Want ze is misschien niet de snelste (maar sneller dan vorig jaar), maar wel met twee kleintjes, overwinningen op haar lijf en een job in de zorg van de kinderafdeling. Snelheid is relatief.
Op het podium mogen staan met Vincent is onbetaalbaar. Daar staat een beker alleen maar als een klein symbool voor. Rijkdom in zijn volle hevigheid.
11 september – meer dan een beetje slenternd wandelen zit er niet in vandaag.
Het was een te volle dag na een korte, slechte nacht. Op tijd op om naar kantoor te gaan en daar te vergaderen. Ondertussen zit mijn hoofd nog vol. En iedereen is bezig met de triatlon. In de middag naar het ziekenhuis en dat vind ik gewoon heel zwaar. Arme schoonpa; verdrietig en slopende middag. Toen nog even naar de expo. Ik vind het toch lastig tussen al die wonderlijk fitte mensen te lopen. Rob zegt dat ik er bij hoor, maar ik voel dat niet zo. Altijd leuk om Alan te zien, alleen daarom al zou ik gaan. Ik neem het wandelen maar op, want de tijd gaat te hard vandaag en ik moet iets doen met rennen of fietsen, maar ik ben erg moe. Slenteren dus. En eenmaal thuis even naar de AH en het half uur vol maken. Ik laat het er maar bij. Ik heb geen foto’s vandaag en nergens tijd voor gehad. Veel impactvolle ervaringen.
12 september – Duurritje en bij de Challenge kijken en MvdB steunen bij het hardlopen tijdens de Challenge en tussendoor aanmoedigen.
Na gister blijf ik moe en door al het slechte nieuws ook slecht geslapen en vroeg wakker. Ik heb geen zin om de hele dag naar de triatlon te moeten en alle geweldigheid te moeten verwerken. Maar het dringt zich al snel op. Ik ga maar zelf fietsen. Ik weet hoe ik er langs kan, via de Trekweg. Ik fiets best okay en met muziek, maar niet van harte. Het gaat ook niet soepel ofzo. Wel mooi met het licht en wind mee is te doen. Maar ik kan moeizaam een route bedenken. Naar de Knardijk gaat nog, maar dan… richting het vliegveld of naar de Vogelweg? De Knarweg wint.
Het is nog heerlijk rustig! Ook langs het vliegveld. Dan terug door het bos. Wind tegen, vooral veel bochten en ik neem de tijd. Even bij de witte brug kijken waar iedereen is in de Challenge wedstrijd.
Ik plak achter 2 oude dames maar heb de tijd. Inhalen vind ik eng dan. Ik gok er op dat het fietspad open is langs de weg en ik heb gelijk! Dat is grappig fietsen. Lekker stil. Er zijn wel hele grote groepen! Ik zoek MvdB. De enige voor wie ik er wel wil zijn vandaag.
Dus ik stop en kijk en zoek en zie WF en dan weet ik waar ik sta, op welke afstand. De mevrouwtjes kijken ook. Er komen een paar Belgen. Die vreselijke TdM schreeuwt tegen me hoe goed het hem gaat. 🤮 ik zie J en veel bekenden. De Belgen snappen dat ik hier hoor. Als MvdB voorbij is, klets ik met hen. Ik zei dat ik ooit wel een hele had gedaan en toen vroegen ze voorzichtig: ‘maar hoe oud zedde ge dan als we vragen mogen’. Kleine wake-up call: zij waren van mijn leeftijd en moesten er niet aan denken om nog eens dubbel zoveel te trainen als hun kind had gedaan! Ik ga fietsen en hardlopen vandaag. Is voor mij gewoon. Ik fiets weer terug naar huis want ik moet door. Het tempo interesseert me nu niet meer. Deze oude dame doet het en daar gaat het om! 46km. 26,3 gemiddeld. Ik moet snel gaan eten, want MvdB vliegt behoorlijk!
Er stond een hardlooptraining, maar dat is totaal niet gelukt. Ik ging met de bus (!) naar de stad.
Ik zou vanaf de steiger met MvdB mee lopen. Dat mag natuurlijk officieel niet en dat vind ik dan moeilijk. Ze leek heel snel te gaan, dus ik sprong snel de bus uit en ik ging rennen. Buiten langs over de weg. Op een flink tempo. Ik ren tussendoor en ik zie AA en GN staan. Ik ga er heen en vraag of ze MvdB al hebben gezien. nog niet. Ik ga bij ze staan en dan komen er dus opeens tig mensen voorbij die zij en ik kennen. Ik heb er wel lol in, dat wel. Ik loop met MvdB mee, rustig aan. Goed opletten. Dat lukt me wel. Ik loop wel buiten en loop niet eens veel met haar mee, maar ik maak een foto.
Dan weer terug naar AA en GN. Ze kennen iedereen en houden het allemaal in de smiezen. Heel leuk! Ik mis mijn trainster. Ik zoek soms op in de app wie iets doen en AR is dus uitgevallen na 124 km fietsen. We zien ze allemaal voorbij komen, maar de liefste is EM, wat een schat in haar zootpak! Ik kom ook voor haar. De rest is bijzaak. Toch wel leuk om te zien hoe zwaar het voor sommige mensen is, en dan doen ze ‘maar’ een halve! En hier is zoveel publiek en alles verhard ook. Het is warm, dat wel. Het wachten op MvdB duurt wel lang en ik koel af, maar dat merk ik pas als ik weer loop. Ik neem mijn spullen mee en loop met MvdB verder. Als ik iemand denk te zien wandel ik even. M heeft het niet makkelijk, maar ze doet het wel en ze kan nog kletsen ook! Ik vind haar wel stoer. Dapper, stoer en krachtig zit niet in de snelste tijd. Ik laat de laatste 4km aan haarzelf. Ik ga kijken of ik haar bij de finish nog kan oppikken. Ik loop dus weer in tegengestelde richting en het tempo moet omhoog. Ik vind het wel grappig om de atleten te zien, vooral de marathonlopers zijn er nu nog. Ik zet nog flink aan, want ik ben bang haar te missen. En dan moet ik nog een keer lang wachten. Daar waait de wind wel door me heen! Ik zie ‘r binnenkomen en maak een foto. 8km vol gemaakt. 50 minuten. De training was een uur, dus dit is okay. 6:14 gemiddeld, maar dat is heel vertekend! Ik loop door de stad terug met een jasje aan en haal nog wat ik nodig heb en dan met de trein naar huis. Was toch de hele dag triatlon. Gelukkig is het over een week weer vergeten.
13 september – Hardlopen met minuutjes versnellen, maar vooral lekker samen met Manuel
15 minuten duurtempo en dan 1 minuut versnellen. Ik moet toch echt iets doen voor die marathon! Het komt niet vanzelf, hoe dat bij anderen ook lijkt! Vandaag was iedereen weer jubel, maar ik ben blij dat ik het geploeter ook heb gezien gisteren. Ik sta laat op, we bouwen aan de nieuwe Lego auto. Ik heb moeite met veel dingen vandaag: huishouden, bedenken wat er moet, gepast medeleven: het is lastig. Ik app met Manuel en we besluiten weer eens samen te gaan lopen. Enerzijds word ik er zenuwachtig van, want ik wil hem niet ophouden, maar aan de andere kant gaat de tijd dan wel sneller. Manuel gaat korter. We wachten tot het droog is. Ik haal hem op en we lopen kwebbelend met gemak lekker door. Dat bevalt me wel! Ik moet de nieuwe sportdrank van Maurten proberen. Na 4km heb ik er buikpijn van. Na 15 minuten duurtempo moet ik een minuut versnellen. Dat kan ik! Na het tweede blokje (32 minuten) even stoppen en ik drink nog een keer wat. Oefenen met voeding is het belangrijkste! We nemen vrolijk de roddels door en Manuel vertelt van de post waar hij stond.
Het is altijd zo makkelijk met Manuel samen! Hij loopt gewoon wat extra met me mee. Niks geen gezeur dat het te langzaam gaat (wat met 5;47 ook meevalt) of de korte pauzes. Op de dijk vertel ik over ouder worden. Ik krijg het zwaarder. Versnellen gaat prima en we lopen door tot het brugje. Even ademhalen en drinken en weer door! Het valt nu goed. Dan gaan we het bos in. Dat is instant rust, maar ook tempo omlaag.
Ik moet nodig en duik voor diarree de bosjes in. Niet zeker of dat de sportdrank is. Ik heb het daarna zwaarder. Voor de marathon slecht nieuws.. na 12km toch weer de dip. De brug op blijft naar en dat duurt 100 tellen. We lopen buitenom. Manuel gaat na 13/14km terug en dan ga ik alleen nog even door. Om te voelen hoeveel zwaarder dat is en het valt vies tegen! Ik loop wat om en maak 16,1km vol. Terrible ten miles. 5:53 gemiddeld of 6:22 uit/thuis. Het viel niets mee. Hartslag 150, uitvoering 68%
14 september – Wandelen op een drukke en onrustige dag
rukke dag. Heel slecht geslapen. Eng gedroomd. Echt nachtmerrie met brand 🔥 en vast zitten en zwetend wakker. 2x plassen. Garmin: een acht! Duh. Op het werk heel veel telefoontjes en tickets en vriendelijk blijven. E is er een paar uur. Verder ik en me. Leuk, maar vermoeiend zeg. Leefstijlavond voor de overgang. Not my cup of tea. Moet ik krachttraining doen en elke dag een half uur buiten en afvallen. Ik doe de meeste dingen goed! Okay, die chocoladereep was niet goed vandaag. Pizza met groente kan ook beter. Op tijd naar bed en geen scherm kan vast anders.
Geen stress, elk half uur bewegen: maar zeg me niet dat triatlon of een marathon lopen slecht is! Dát is mijn ontspanning, mijn spiermassa is mijn gewicht. En hormoontherapie werd mij te weinig aangestipt. Kom op: ik weet het precies, dit is dag 8 en die kan ik aan, maar doe me over twee weken zo’n drukke dag en een chocoladereep is níet genoeg. Ik wil de stemmingswisseling niet, ik heb sterke botten en zat spieren. Ik wil niet 4 keer per nacht plassen en ik wil geen onregelmatige menstruatie. Ik wil relaxed de marathon lopen en zo gezond mogelijk blijven, maar vooral gelukkig. Vriendelijk en blij. Me lekker ergeren aan de supermensen en ze uitlachen. Geen foto vandaag. Geen feiten die beginnen vanuit de persoon, geen ‘ik ben’ maar beschouwend.
15 september – Fietstraining, koppelloopje en wat zwemmen
Fietstraining: 90duur=5×1 minuut écht hard (😊) en 4min rust. Ik werd wakker na een goede nacht, maar toen drong het wel door dat mijn vrouwelijke huisarts én lifestylecoach dus gister kei-hard heeft gezegd dat triatlon en een marathon op deze leeftijd niet meer mogen. Alarmbellen alom. Ik ben dus niet alleen te langzaam als triatleet, maar ik doe ook nog eens iets wat niet mag van de medici. Ik ben een kilo afgevallen, maar nog wel te dik. Mijn buikomtrek is net binnen de norm. Ik beweeg niet elk half uur, ik ben niet lief genoeg voor mezelf en ik eet chocolade. Dit is dag 10 van de natuurlijk cyclus en dat is veel te vroeg voor de afname van de oestrogeen en daarmee dus mijn dopamine en alle tevredenheid-hormonen. En bij de huisarts kan ik dus niet terecht, want die gaat het niet snappen. In die staat ga ik fietsen. Op een racefiets zonder motortje. Met mijn zogenaamd zwakke botten. Door de stad. Ik hoef mijn best niet eens te doen, want ik ben toch ongeschikt! Ik fiets om door het centrum (snel gaat het toch al niet) en door het Beatrixpark.
In de Noorderplassen is zowat alles afgesloten, wat een gekut! Ik zet de muziek wat harder. Dan de dijk op. Wind mee, liggen en doorrijden. Tja, dat lukt mij zelfs nog als dikke trien.
Ik hoef niet te kijken, want ik ken alles hier wel. Alleen de vissersboot is mooi om te zien.
Dat niks me interesseert of echt goed voelt is de grootste alarmbel. In combinatie met de krampen die ik lichtjes voel, weet ik wel hoe laat het is. Ik heb over 10 dagen een triatlon staan, dus ik kan alleen maar hopen dat er nog 1 is die mijn lijf wel toestaat. Knardijk. Ook bekend. Het is wel lekker rustig overal; ik kom alleen oudjes tegen met een motortje op de fiets. Die haal ik ook in. Ik heb het best warm met mijn jasje. Dan het fietspad op. Wind tegen. Ik moet een minuutje versnellen. Dat doe ik dan even. En 4 minuten rust. Kan ik ook. De tweede versnelling gaat ook nog best en de derde niet zo. Langs de vaart veel wind tegen en nr4 doen. Ik ga door de stad en doe bij het bloesempad lekker onhandig de vijfde en laatste versnelling, die dus niet zo hard gaat met bocht en honden in de weg. Dan de 52km vol fietsen en het gemiddelde is verbazingwekkend nog altijd 27,3! Geen idee waar dat vandaan is gekomen, maar het zal de wind mee zijn. Voor de rest is er weinig eer aan te behalen. Gelukkig heeft het horloge de wattagemeter niet opgepikt; vind ik niet zo erg, scheelt een hoop ‘niet-goed’ meldingen onderweg. Die had ik zelf genoeg in mijn hoofd. Maurten drank gedronken, veel water (halve bidon) en 2 bloks.
In fietskleren op carbonschoenen gelijk maar gaan hardlopen. 35-40 minuten, dus horloge telde 37,5 minuut af. Ik telde mee. Over de Evenaar. Ik had gewoon een hoog tempo. Niks meer of minder dan dat. Voor mij is 5:30 snel. En in het begin ging het nog erg lekker. Muziek aan, telefoon in hoesje, op de Maurten drank. Ik vind het warm! Even oversteken en het gaat alleen maar harder! Ik wil niet vertragen, maar ik hoef natuurlijk ook niks te bewijzen. Mijn linkerknie is wat gevoelig en mijn rug ook, dus de huisarts heeft vast gelijk! Ik loop helemaal achter langs. Ik hoor vogeltjes, het is mooi groen en het zonnetje laat de natte bladeren oplichten, maar het is niet aan me besteed Ik baal er echt van dat die periode zich aankondigt: desinteresse, bozig op alles en iedereen en mezelf niet goed genoeg voelen.
Ik loop nog iets verder om, want anders haal ik de tijd niet. Iets meer wind tegen. 5km binnen 27:30. Geen enkele garantie voor de marathon. Na 5,5km gaat het MIS. Ik ben op. Het hele oude, dikke lijf schreeuwt om stoppen, wandelen, rust. Dat dreunt in mijn oren en klampt zich vast in mijn hoofd. Ik doe het niet. Ik moet en zal 6km vol maken. Daar is geen reden voor, die bedenk ik echt niet, maar het is trainen. Doorgaan als je hoofd niet meer wil. Ook al is dat nu nergens voor nodig en misschien zelfs niet verstandig. Ik hoeft niet, maar ik hou het tempo wel vast. Na 6km ga ik ook door, maar dan wel echt langzamer en ik zak naar 5:54 zelfs. Gewoon omdat er niet veel meer in zit. Ik maak de training vol met de vuilnisbak ophalen. 5:32 gemiddeld. Over 6,8km. Ik ben er kapot van! Echt iets teveel gevraagd van mezelf. Het kost 3 bekers chocomelk. En veel rust. Garmin vind het allemaal ook niks: overbelast, lage HRV en Vo2max daalt alleen maar. Toch te oud? Maar ondertussen denk ik over de volgende uitdaging na. Ik denk niet dat ik luister naar de huisarts! Knokke-Heist in België wordt een hele Ironman. Start in Nederland, telt dat 😉
Dan nog een zwem-bijkletstraining! Eerst bijpraten met HB die in een kano zat zaterdag. Verder een beetje bijkletstraining dus. Het was niet zo druk. 4 mensen in baan 3. RV ging hard en meisje-geweldig met alle hulpmiddeltjes ook. Stom wijf is ze; met koorts op vrijdag op zaterdag starten. Ga lekker voorop zwemmen. Ik deed heel rustig aan. Gewoon lekker lang inzwemmen. 450m! Kon iedereen even zijn verhaal uitwisselen. Daarna duur. 100-200-300-200-100 z1 en z2 afgewisseld. Ik deed gewoon mee. Mij is alles best. 48 minuten komen wel vol. Al twijfelde ik daar een beetje over omdat ik laat gestart was. We deden 100-50-50-25-25-25-25-50-50-100. Hoe korter hoe sneller. RV ging eruit, A hard vooraan en ik kreeg steeds minder zin. Ik moet wat dingen bedenken en uitpluizen en beslissen qua triatlon en dat vind ik lastig. Daarna uitzwemmen. Ik zwom 2000 vol en 48 minuten en toen telde dat stomme horloge 25m extra. Ik zwom gemiddeld 1:58, maar dat is niet helemaal goed geteld: soms een pauze meegenomen en dan werd 2×25 50. He, ik heb het gedaan! Vandaag 52km gefietst, 6km gelopen en 2km gezwommen. Ik vind het gezegend!!
