Maandag 18 juli: Fietstraining. Ik had totaal geen zin. Omdat het vorige week zo tegenviel en omdat ik gewoon nog niet zo snel ben als de rest. Zeker nu het seizoen er voor de kinderen op zit en de volwassenen 1 groep vormen. Ik kwam daar wel aan met Vincent (Rob en Vincent gingen samen een ijsje halen op de fiets) en daar schrokken ze van: “Hij mag niet mee hoor…..” Ik ging achteraan meefietsen. We gaan naar de Gooimeerdijk, zei JC. Ik mag die trainer wel. Er waren een paar mannen uit het Oost’n van het land die mee kwebbelden met mij. De hele snelle jeugd vooraan. We reden al snel door de Havenkom en toen moesten we ‘kop over kop’ de hele dijk af. Ik wachtte maar op de laatste groep: de langzaamsten. Samen met de trainer, 1 jongen en de enige andere vrouw ging ik mee. En nu begreep ik de bedoeling. Ik kon het afkijken! De voorste fietst hard, de rest er zo dicht mogelijk achter (eng….) en als de voorste aangeeft dat het genoeg is, gaat hij (of zij) naar links en neemt de tweede het over. Je laat je dan afzakken tot plek vier. Ik vind het aansluiten nog behoorlijk eng, maar het was ook wel leuk. JC liet zich het verste afzakken en ik hield het wel redelijk vol en vond het leuk! Je hoeft je inderdaad alleen te  concentreren als je vooraan fietst, dat voelde ik wel. We kwamen bij de Stichtse Brug en daar moesten we drie keer naar boven fietsen en weer naar beneden. Ik hoefde het maar twee keer te doen. Had ik even de tijd om JC te vragen waar dat kop-over-kop fietsen goed voor is: het scheelt toch gauw een paar hartslagen en je houdt toch snelheid. Je kunt rusten en hoeft maar een stuk van de tijd op te letten. Kijk! Daar heb ik wat aan! Hij raadde me aan in de groep te fietsen omdat dat nog gemakkelijker fietst als achteraan. We gingen door de polder terug. Ik merkte goed dat ik bij de aanzet keer op keer kracht tekort kwam om aan te sluiten. Zou dat het verschil met klikpedalen zijn? Ik kwebbelde een eindje met MB die Vincent ook al zo klein inschat. We fietsen ons zoek in Almere Haven en één voor één haakten er een paar af die vast naar huis fietsten. Het was heerlijk weer. Ik was er moe van geworden, maar van deze training heb ik meer geleerd en ik heb er ook wat aan gehad.
Dinsdag 19 juli: Niets doen. Rust week. Stil zitten. Dat komt goed uit, want van de twee hoge tempo-trainingen in het hardlopen vorige week is mijn linkerkuit pijnlijk geworden. Het zit op allerlei plaatsen in mijn voet. Rust is prima!
Woensdag 20 juli: Bloedjeheet! Gelukkig dat ik een rustdag heb. Ik zit er helemaal niet mee! Of eigenlijk: ik zit er juist wel warmpjes bij 🙂
Donderdag 21 juli: Hardlooptraining. Het is nog steeds warm en ik weet niet of het went. Ik vind het juist steeds benauwder worden. Met de hele familie gaan we naar de atletiekbaan; moeders gaat ook mee. Deze keer is R de trainer. Ik ben geen fan van hem. Dat heb je soms zo. We lopen in om de sportvelden. Ik klets met DH. Ik ken haar inmiddels van de Crosscups en heb bewondering voor dit kleine Braziliaanse vrouwtje. Als ik had geweten dat ze bij de TVA zat, had ik haar elke keer ingehaald, hihihi. Op de baan ging R ons beschermen tegen onszelf en de hitte met duizendjes-lopen. Ik denk dan meteen: hoe meet je dat uit dan?! Op duurtempo. Dat is zone 2, vertelde hij erbij. Lijkt mij uitstekend! Na de duizend meter (twee en een half baantje) 200 meter uitwandelen. Ik liep eerst even met GN mee, maar haar zone 2 is mijn zone 4, dus die liet ik gaan. Ook MBs zone 2 is nog iets te hoog gegrepen voor mij. Ik merkte dat ik zowiezo moeilijk in zone 2 kon blijven, het liep elke keer snel op naar zone 3. Na het eerste duizendje kwam ik bij R te lopen. Niet dat ik een kletskous ben, maar we raakten aan de praat. Hij vertelde me waarom hij niet meer voor ‘de hele’ traint en dat toch niet erg vindt. Het blijft een kwestie van energie-verdeling. Grappig dat je dan geen klik hebt, maar wel kilometers lang hetzelfde tempo loopt en dat je toch iets kunt delen! Ik was verbaasd en liet zone 2 voor wat ie was. Ik ben niet zo goed in het tellen van rondjes en het steady houden van het tempo, dus het was prima R bij te blijven. Er zijn lieden die mij in hun zone 2 met 15 kilometer per uur voorbij stuiven! We liepen nog een rondje om de baan om uit te lopen en toen hoorde ik van GN hoe onvoorbereid ze in Klazienaveen met rugpijn en een verkoudheid de halve triatlon had afgelegd. Ze blijven toch verbazen, die helden!
Vrijdag 22 juli: Langzame duurloop Eindelijk, eindelijk, eindelijk, naar twee vakanties en 6 lange weken enkel contact via whattsapp, konden Joyce en ik er weer eens samen op uit om bij te praten! Veel te lang geleden. Veel en veel en veel te lang. Ik had eerst therapie en om kwart voor 11 vertrokken we voor een rondje Oostvaardersbos, Oostvaardersplassen en voornamelijk bijkletsen! We hadden allebei nieuwe trailschoenen. De mijne zijn veel te snel versleten, maar ik moet wel nieuwe hebben voor ik de oude kan terugsturen en Joyce heeft eindelijk ook trailschoenen gekocht. Die van mij zaten meteen al heerlijk, maar ze lijken vooral geschikt voor ruwer terrein als we vandaag zouden doorlopen! Het was weer lekker warm en nu zit de benauwdheid in de grond en overal lijkt het wel, want het was drukkend heet. Van mij hoefde het tempo helemaal niet hoog. Wel van onze kaakspieren, maar de rest mocht gewoon op het dooie gemakje! De schoenen zaten op het asfalt niet zo best. Mijn horloge is geluidloos geworden en dat is zalig. We kwamen paardjes tegen en het zweet druppelde al van me af. We bespraken Joyce’s vakantie. Zij is dan ook drie weken met de hele familie weg geweest! Dat kostte met gemak een kilometer of 6. En snel gingen we niet hoor! We liepen ook door het bos terug en toen kwam de zon er ook nog door. Het was erg mooi met de gele bloemen, maar het leek zuid-Frankrijk wel met de zinderende lucht. We namen de afslag om over het hek te klimmen, toen de boswachters ons tegemoet reden! “Verkeerde afslag dames?” We knikten braaf ja en antwoorden vriendelijk dat het zo warm was en toen maakten ze het hek voor ons open. We gingen door het volgende stukje bos. Ik wil zo min mogelijk asfalt met mijn nieuwe schoenen! Ik merkte dat ik het eigenlijk best wel zwaar had, in combinatie met het lage tempo zeker. We liepen langs de Oostvaardersplassen en het was echt wel zwaar met de hoge luchtvochtigheid. Ik kletste intussen en toen moest ik het pad langs het spoor nemen met mijn trailschoenen! We maakten een drink- en zweetveeg-pauze en zagen een unieke trein rijden. Toen waren we er wel klaar mee eigenlijk. Mijn opdracht van 5 kwartier zat er op. We liepen nog een heel klein stukje door over het fietspad en ik vond warempel nog een pad door het Kotterbos wat ik niet kende en waar ik nooit was geweest! Een boom versperde de weg en we moesten even wandelen, maar dat vond ik niet eens erg. Zo klaar was ik er eigenlijk mee! We liepen de brug over en dat asfalt vond ik niks. Dat was nog warmer leek het! We kwamen bij de Laan der VOC en gek genoeg was het gewoon OP. Ik vond het best en na 13 km zette ik het horloge uit en wandelden we het laatste stukje tot thuis. Hoewel het niet eenvoudig was geweest, was het een heerlijk tochtje om samen te lopen! De schoenen zijn √

Zaterdag 23 juli: Eerst reden we naar Rotterdam om de Kleine Bikkel aan te sporen. Zo noemde de vrijwilligers Vincent. Hij was één van de 11 deelnemers aan de lange afstand Kids-Run Bike Run. Hij was de enige tienjarige. Veruit de jongste tussen de 12 jarigen en 14 jarigen. Zenuwen. Gekwebbel en persoonlijke uitleg. En daar ging de makker! Eerst twee kilometer hardlopen, dat kan ie constant. Toen op het fietsje en 4 rondjes van 2,5 kilometer. Hij had al vrij snel op de fiets een groot meisje ingehaald en lag op 1 andere meisje voor (die dacht de lange afstand wel even te doen, terwijl ze eerst de korte zou doen) en op 1 grote jongen ook! Ik zag hem bij het derde rondje wat instorten. Toen kon de grote jongen hem inhalen en had hij wat meer moeite met de bochten. Ze vonden hem allemaal onwijs schattig. Volgens de hoofd-vrijwilliger had die kleine man moeten winnen: wat vonden ze hem een held. En hij ging ook hard hoor! Na het fietsen kwam de wissel waar hij tegenop zag en ik zag hem moe zijn, maar er volgde nog een kilometer lopen. Nederlands top-triatleet Rob Barel zei over Vincent: “Zie die kleine sprinkhaan daar eens gaan joh!” en ik kon het niet nalaten om te antwoorden: “wacht maar af!” Heel constant haalde hij de grote jongen weer in die moest wandelen. Tot op het laatste stuk, toen kon de 14jarige Daan het niet op zich laten zitten en haalden zijn lange benen Vincent nog in. Op 7 seconden. Ik hoorde hoe hij finishte in 41 minuten en 26 seconden. Wat een topprestatie! Hij was helemaal stuk: dat straalde eraf. Zelfs de prachtige medaille was eigenlijk te zwaar. Tot zover het verhaal van een trotse moeder! Die was ook moe van dat stukje op en neer rijden en de drukkende warmte die overal blijft hangen. Ik mocht nog zwemmen. Node ging ik erheen: het pierenbadje deelde ik met een moeder en haar kleine kind. Armslag oefenen. Recht liggen. Ik vond het heerlijk. JC vertelde me hoe ik mijn armen beter in kan zetten en ik had beter naar Vincent moeten luisteren! Ik vind het reuze moeilijk om aan alles tegelijk te bedenken, maar ik vind het ook heerlijk om in het water te liggen en mezelf vooruit te duwen. Vingers ontspannen, hand als een schepje insteken, doorduwen, omhoog hoeken. En ondertussen uitademen. Over het inademen en mijn beenslag maak ik maar niet meer druk! Ik vond het vreselijk aardig van JC dat hij me verder hielp. Grappig dat ik dit technisch zo goed wil doen! Het uur vloog voorbij. Ze zijn allemaal zo vriendelijk! Ik weet zeker dat ik morgen spierpijn in mijn armen heb.
Zondag 24 juli: Spierpijn niet, maar wel heel erg moe. Raar om de rustweek zo vermoeid af te sluiten! Het zal een combi zijn van de warmte, wat weinig slapen, het vele rijden en de therapie. Ik heb plannen om te fietsen, een klein stukje de trailschoenen uit te laten, maar er komt allemaal niks van. Een dutje op de bank is het geworden. Met al die rust is de trekkende en licht-geblesseerde kuit weer helemaal weggetrokken.

Maandag 11 juli: De eerste fietstraining. Ik zag erg uit naar de fietstraining. Dat leek mij best leuk. Het waaide behoorlijk hard, maar dat vind ik niet zo erg. Ik vond het ook spannend. Heel spannend. Want al die anderen zijn wel sneller dan ik ben natuurlijk! In het begin fietste ik nog met een meneer mee. We deden wat oefeningen met 1 been fietsen en ik voelde me het enige sukkeltje zonder klikpedalen 🙂 We moesten in groepjes fietsen. Dat is wel lastig voor mij, want dat kan ik niet inschatten hoor. En om de kop fietsen begreep ik wel, maar dat was ook zwaar voor me. Ik blijk een te zware versnelling te nemen. We gingen de Hollandse brug op. Omhoog tegen de wind in in de laagste versnelling. Ik vergat dat ik nog lager kon en vond het saai. Terug omhoog mochten we in de hoogste versnelling en dat was best goed. Mijn benen vinden het niet verkeerd, maar mijn hoofd vond het weinig uitdagend. Weer omhoog en ik was niet eens de langzaamste. Maar ik moest wel eerder stoppen om te wachten op de rest. We gingen over de dijk en namen de wind mee. Dan ben ik echt strak de langzaamste, maar ik ben nog nooit zo snel gegaan! Ik word hier nu in grote stappen vele malen beter van, dat weet ik en daar word ik stil van. We fietsten rustig terug. Ik zwijgend achterop. Voor de kleine bochtjes moet ik mijn stuur anders vasthouden. Om alles even goed te laten doordringen, fietste ik naar huis. Ik had toch wind mee! En die tip van het stuur was even wennen, maar helemaal te gek. De training bekoort mij niet direct.
Woensdag 13 juli: Gister kreeg ik de training er niet tussen gepropt, maar vandaag wel. Ineens moest ik maar gaan. Het was weer een uurtje zone-swappen. Eerst 10 minuten in zone 1. Ik had geen idee van de route en ging eens een keer richting het centrum van Almere Buiten. Om na tien minuten zone 1 te bedeken dat langs het Meridiaanpark ook heel lang geleden is. Gelukkig mag ik door naar zone 2, want zone 1 vind ik zo moeizaam: al dat inhouden. Een kwartier in zone 2 is eenvoudigweg genieten. Lekker zo’n tien kilometer per uur lopen en om je heen kijken! Aan het einde van het Meridiaanpark ga ik naar links voor de Vaart langs en volgt 5 minuten zone 3. Dat is prima te doen. Ik haal een elfje in op de fiets! Zo schattig. Ik zie er al een beetje tegenop om straks aan het einde 15 minuten in zone 3 te moeten blijven rennen. Nu loop ik langs de Vaart over het rechte pad en ik ga terug naar zone 1. Dan is het niet zo erg en zijn 5 minuten al snel dribbelend voorbij. Ik ga ook nog achter de stripheldenwijk langs. Ik mag zone 2 weer in en dat gaat weer heerlijk. Ik blijf dadelijk gewoon laag in zone 3 zitten. Ik merk dat ik de sieradenbuurt ook nog langs kan. het wordt een hele tippel zo! Zone 3. Ik zag er misschien iets teveel tegenop. Het gaat heerlijk! Ik bouw het langzaam op en ga pas bij ons in de straat wat hoger in zone 3 zitten. Ik loop om via de school, anders zit het uur er net niet op. En dan haal ik de tien kilometer nét niet binnen het uur. Ik heb er 40 seconden meer voor nodig. Dat vind ik niet slecht, want een kwart van de tijd heb ik heel rustig gedribbeld. Ik ben razend tevreden dat ik dit nog kan!
Donderdag 14 juli: Heldinnen-Ode. Ik had geen zin. Gewoon niks. Te laat gegeten, spierpijn óp mijn voet (?) van gisteren, moe: alle redenen om gewoon eens geen zin te hebben mee te moeten lopen tussen de Geweldenaren van de Triathlonvereniging. Maar ik ga nu eenmaal wel. Inlopen lukte nog wel. Ik zei nog tegen die meneer naast me dat ik geen kwebbel ben en toen begon hij me vrolijk te onderhouden over de Tour de France! Daarna moesten we planken, op een zij planken en in de lucht fietsen. Halleluja, ineens zijn de kaatssprongen niet meer zo erg! Maar in plaats van me uit het veld te laten slaan, werd ik er een beetje vrolijker van. Toen gingen we volgens de trainer 2, 4, 6, 8, 10 minuten hardlopen. Dat is dertig minuten, vertelde hij er vrolijk bij. Tussendoor een minuutje rust: dribbelen of wandelen. En ohja, die andere minuten flink doorlopen. 90% van je 10 kilometertempo. Dus de snellen konden in de laatste 10 minuten 2 kilometer halen. Even voor de duidelijkheid: dit is de langzame groep! De trainer ging fluitend op zijn fluitje de tijd bijhouden. Ik ging wat hard mee, maar na 1 minuut waren we al klaar. Tot zover de telcapaciteiten van triatleten. Ze kunnen alles, maar hebben toch echt een kleine beperking! In de twee minuten kwam ik naast Astrid te lopen. Flink hoge hartslag in zone 4, maar ik vond dat qua vermoeidheid wel 90%. Zo voelde het in elk geval. We raakten aan de praat en ik heb verteld hoe Astrid onze Voorbeeld Triatleet is. Ik begon in de wandelminuut, maar de volgende 4 minuten kwebbelden we door. Jawel: ik liep rond de 12 kilometer per uur te kletsen. En onderwijl haalde Astrid volkomen moeiteloos haar heldenstatus op. Ze traint niet alleen voor de HELE marathon terwijl ze ouder is als ik ben, ze ‘doet’ komend weekend niet alleen ‘even’ een halve triathlon erbij, ze heeft daarnaast niet alleen maar 2 grote zoons, maar ze werkt er OOK NOG fulltime bij in de zorg. En ze lacht en vindt alles leuk! Zelfs dat ze Vincent 3 jaar jonger had ingeschat, verpakte ze zo vriendelijk dat het een compliment werd. De minuten vlogen voorbij. Mijn hartslag lag ook hoger als die van Astrid. Tjonge, wat een Geweldige Inspiratie Bron, zo’n vrouw. De tien minuten ging ik alleen aan. Ik legde mijn tempo (noodgedwongen) iets lager als dat van Astrid. Kan ze ook nog: het hoge tempo van de 2 minuten vasthouden op de 10 minuten. Ik trappelde maar door over de atletiekbaan. Ook toen het eten een beetje in de weg zat. Ik constateerde dat tien minuten eigenlijk een makkie moest zijn. Ik werd door nog snellere kerels moeiteloos ingehaald, maar ik heb zelf ook mensen ingehaald! En ik had een kleine supporter naast de baan. Na tien minuten verzamelden we en gingen we buiten de baan uitlopen. Ik raakte aan de praat met de meneer van het fietsen die zondag ook de halve triathlon gaat doen in Klazienaveen en me geduldig wegwijs maakte in hoeveel tijd hem dat gaat kosten. 1,9 Kilometer zwemmen in 40 minuten. De halve marathon in 1 uur en 3 kwartier. Ze zijn wel goed he? Maar vandaag keek ik niet alleen maar meer tegen deze supersporters op, ik kan ook best een beetje meekomen. Thuis keek ik naar het resultaat: 9,6 kilometer trainen in een dik uur. Inclusief planken. En twee keer een kilometertijd onder de 5 minuten!! Het zal wel aan de baan liggen! Hoeveel denk je dat ik in die tien minuten gelopen heb? Jawel, 2 kilometer! Langzame groep…. ammehoela. Ik kwam met veel meer zin terug van de training dan ik van tevoren had. Door de Helden en Heldinnen.
15 juli: Fietstochtje Vincents vakantie begon om 12 uur. We aten een lekker broodje en om 1 uur zaten we op de racefiets voor een rondje om Almere heen. En Almere is Groot! We fietsen onder de A6 door, over de A27 heen en over het Paradijsvogelpad. Al vrij snel waren we in Nobelhorst. Nou ja, snel… We hadden niet zo’n hoog tempo. Dat was prima de luxe voor ons allebei. We reden de Witte Brug over en zo verder naar de Kemphaan. Vincent had zin in een winegummetje waarvoor we naast de stadsboerderij een stopje voor maakten. Ik keek even op de kaart en onthield de nummertjes 84, 81, 80, 97 om Almere Haven door te komen zonder verdwalen. We kwamen langs het kasteel en langs de volkstuinen en langs de manege. En zo zaten we al naast het Gooimeer op weg naar de havenkom voor een ijsje. De wind hadden we nu tegen en Vincent stayerde er op los achter me, lekker uit de wind. Het ijsje van Mariola was werkelijk heerlijk! Toen moesten we nog verder naar de A6 brug langs het Gooimeer en hadden we flink wind tegen. Dat kwam het tempo bepaald niet ten goede. En het humeur werd er niet beter op toen Vincent mij onder de A6 door bij de Hollandse Brug wel weer kon inhalen. We gingen het fietspad op richting de Marina. Lastig los zand. Ik zag een openbare WC en ik moest zo nodig dat ik vergat dat ik nog nooit op zo’n gore plek heb gezeten! Snel verder aub. We gingen langs waar de Duin triatlon werd gehouden en ik wilde Vincent even naast me hebben voor de gezelligheid. Helaas was de wind óf gedraaid óf waren wij nog niet genoeg gedraaid, maar het ging nog steeds langzaam. De windmolens stonden even stil toen wij er langs fietsten. Een andere wielrenner haalde ons in en vond dat ik voor mijn kind moest gaan fietsen omdat ik meer kracht zou hebben als hij. Dus dat deed ik dan maar weer. Tot we de goede kant op draaiden en wind mee kregen. Toen ging ons tempo omhoog en konden we lekker naast elkaar gaan fietsen. Vincent ging me vertellen hoe de film ging die ze ‘s morgens hadden gekeken in de klas. Een eindeloos verhaal, maar de kilometers vlogen voorbij. We stopten niet bij de Trekvogel, maar reden en vertelden door. We gingen langs de Oostvaardersplassen en zagen de paarden rond paraderen. We reden een stukje door naar het Oostvaarderscentrum en daar heeft Vincent nog een welverdiend Raket-ijsje gekregen. En toen terug naar huis. Om 4 uur waren we thuis. We hadden ongeveer 2 uur 20 minuten gefietst en afhankelijk van op welke meter je keek 48,5 of 50,3 kilometer gefietst. We houden het gewoon op bijna 50 kilometer. De vakantie is goed begonnen!
16 juli: Een trailwalk met kersen. Ik ging met 3 andere dames en 1 meneer door het Kotterbos trainen. Dat deze mensen niet de snelsten zijn wist ik al, maar des te gezelliger! Toen ik naar het bos fietste begon ik erg te twijfelen of ik wel mee moest gaan. Mijn linkervoet is op de wreef zo pijnlijk dat ik niet goed kan lopen. Ik wilde het een kilometer aanzien. Meneer R, mevrouw H en mevrouw F zijn flink ouder dan ik ben, dus die kan ik vast wel bijhouden! Ik klets de eerste kilometer met C en de pijn in mijn voet neemt af. Dan moeten we wachten op de rest. Dit is mij nog nooit overkomen! Dat ik STIL GA STAAN. Daarna loop ik lekker voorop over het asfalt, even in mijn eigen tempo voelen hoe mijn voet het doet, maar die heeft het opgegeven de aandacht te trekken en doet netjes mee. Ik maak de foto’s en loop achteraan met meneer R mee. En dan gebeurt het volgende: we wandelen de heuveltjes op! Heerlijk kletsend gebeurt het zomaar plotseling. Totaal nieuw voor mij. Niet onprettig, maar tot het moment dat het plaatsvond nogal onvoorstelbaar voor me. Het bos is mooi. Ik ga even een stukje sneller en geniet alleen van de vlinders die voor me uit vliegen, maar maak dan weer een fotostop om nog langer naar meneer R te luisteren. Meneer R gaat terug naar de auto, wij dames hobbelen verder. Ik beken de ‘dame van het facebookbericht’ te zijn. Dan ga ik met C voorop lopen en we hobbelen door, niet snel, maar onafgebroken. Net als het praten, ook onafgebroken. Tot we weer op het asfalt zijn, dan staan we s t  i   l    . Minuten lang. Te wachten op de andere twee dames. H was bang van de brandnetels. Tijd genoeg voor winegums. Zo werkt het dus! We stijgen de berg op en ik pak weer even een eigen tempo. Even vlinders kijken en me dol genieten. Ik ken de weg. Ik ga netjes over de heuveltjes en las om er weer bij te gaan horen nog maar een fotostop in.  Dan loop ik met mevrouw F mee. Het is voor mij zo’n goede les dat er mensen zijn die niets om tijd geven en enkel joggen voor hun plezier! Ze kent Merijn via haar man: die is sportleraar op de basisschool. We stoppen. Om kersen te eten. De anderen dan, ik moet niks van verse kersen hebben. Ook niet echt van stoppen trouwens. Ik kwebbel weer verder met mevrouw F. Het gaat heerlijk, maar wel eindeloos lang. Over het pad langs het spoor onderbreek ik haar, want dat pad moet en zal ik op tempo doen. Even de benen losgooien en de hartslag wat verhogen! Fijn. Daarna jog ik weer verder met mevrouw F en kletsen we verder. Zij snapt mijn ambities niet en ik kan er maar moeilijk bij dat de grootste zorg is dat je niet laatste wordt. Als ik dan aan Astrid denk… Ik ben blij als we er zijn. Nog geen 14 kilometer in (heel erg ruim) twee uur. Meestal niet het moment waarop ik aan de recovery drank hoeft. Mijn voet heeft zich zeer keurig gedragen. Op de fiets gaan we naar huis.
Zwemles: mama leert de techniek. Ik zat naast de familie B. te wachten in het zwembad, terwijl meneer B candy crush aan het spelen was. Zweminstructeur Rob kwam eerder om mij te vertellen hoe de borstcrawl technisch in elkaar stak, terwijl de kinderen met zijn tienen het bad dwars door gingen met allemaal oefeningen. Goed opletten voor mij. Ik spring al zo het onverwarmde water in. Eerst legde Rob me uit waarom ik recht moet liggen. Net onder de waterlijn. Dan het bewegen met de benen. Grappig genoeg gaat die bijna in 1 keer goed. Voeten lang maken, bewegen vanuit de heupen. Enkel om languit te blijven liggen in het water, want de beenslag levert hooguit 8% van de snelheid. Hoofd in het water om lang gestrekt te blijven liggen, brilletje op. Ik kan mijn adem dit stuk best inhouden. Dan de armslag. Rob legt het heel duidelijk en goed uit: met de armen ‘schep’ je jezelf naar voren. Peddeltjes maken. Ik begrijp het helemaal en ben blij met deze uitleg: ik weet waarom ik wat moet doen. Scheppen. Armen doorhalen. Dat gaat ook nog goed in het pierenbadje! En dan die ellende met adem halen. Eerst moet ik ontdekken dat ik onder water kan uitademen. Het is de ontdekking van de dag. De ontdekking van de maand. Misschien wel van dit jaar! Dan hoor je de bubbels! Ineens voelt het wel echt aan of ik aan het zwemmen ben. Nu komt het moeilijkste stuk: inademen. Ik moet rustig blijven ademen “alsof ik gewoon buiten loop”. Rustig de slag doen. Ik haal mijn hoofd te laat uit het water. Dan zit mijn arm in de weg. Ik begrijp het zelf wel. Dit moet ik echt te pakken krijgen, maar het lukt me wel! Ik moet ook veel naar de anderen kijken. En oefenen. Er komt een andere instructeur, want dadelijk mogen de grote mensen zwemmen. Verschil moet er zijn: zij hebben vanmorgen 25 kilometer gelopen. Ik mag in het kleine badje blijven oefenen. Rob beweert dat ik over een week of vier de borstcrawl onder de knie kan hebben (leuke woordspeling, want die knie is juist het enige dat niets hoeft te doen), maar ik straal het ongeloof uit! Ik probeer het nog een dik half uur en kijk nog in het grote bad naar de zwemmers, maar zelf hou ik het voorlopig even bij het pierenbad. Nu ben ik zo moe dat ik alles moet verwerken en ik naar huis ga met Vincent. Liefst zou ik morgen weer een uurtje gaan oefenen! Maar in plaats daarvan ga ik morgen enorm uitrusten. In de hangmat liggen. En de Transition lezen, het triatlon-blad.

Maandag 4 juli: Er stond de eerste fietstraining van de Triatlon Vereniging op het programma, maar Vincent had Aikido examen. Dat was afgelopen op hetzelfde moment dat 10 km verderop de fietstraining begon. Dus de eerste fietstraining volgt volgende week. Maar ik ging wel fietsen hoor! Ik ging gewoon zelf: muziekje mee, en anderhalf uur gaan. Ik besloot elke 5 km van tempo te wisselen. Eerst 5 kilometer rustig aan, dan 5 kilometer snel. De snelle 5 kilometers zat ik al langs de Vaart! Ik had niet echt een route in mijn hoofd, want de fietsafstanden zijn me nog niet zo bekend. Ik vond het wel erg lekker en fietste flink door tussen de 5 en 10 kilometer. Toen weer 5 kilometer rustig langs de Groene Kathedraal. Ik genoot erg van mijn tochtje. De volgende 5 snelle kilometers reed ik langs de windmolens. Met vette tegenwind. Die 5 kilometer gingen me minder gemakkelijk af! In de rustige kilometers haal ik dan 22-24 km per uur, in de snelle kilometers zit ik rond de 28 km per uur. Lange uitgestorven kaarsrechte polderwegen. Weinig inspirerend eigenlijk. Dan zijn 5 rustige kilometers tegenwind ronduit saai. Ik besloot nog een “ommetje” te maken via het Kotterbos en de brug aldaar. Dat waren de zware kilometers, maar ik ging heftig door! De laatste kilometer deed ik binnen 2 minuten, net geen 30 kilometer per uur. Toen ging de zon een beetje onder en ik hoorde het liedje van mijn vriendinnetje die op een internetloze vakantie zit. Ik pakte mijn telefoon voor een foto en wie appte mij? Mijn vriendin! Daardoor miste ik wel de bocht en was het tempo er helemaal uit, maar whatsappen op de fiets lukt me ook. In 1 uur en 25 minuten heb ik 35 kilometer gefietst.
Dinsdag 5 juli: Hardlopen.Er stond een heel programmaatje klaar, maar ik voelde mijn benen nog van de trail en misschien had ik het er niet helemaal uitgefietst. Manuel ging ook een stukje uitlopen en dat combineerden we. Gewoon een stukje rennen. Ik moet zeggen: ik was nogal gepikeerd en hoewel ik me voornam niks te zeggen, heeft die arme Manuel toch heel wat gemopper moeten aanhoren.  Echt een samenhangend verhaal heb ik ook niet verteld. We liepen langs de kassen en de plassen. Langs de paarden en de paden. Doordat ik uit mijn hummetje was, voelde het ook een beetje inspiratieloos. Ruim 10 kilometer gelopen in 1 uur en 8 minuten.
Woensdag: Rustdag 1. Die kon ik best gebruiken en die had ik ook best verdiend. Ik was namelijk voor het werk “even” op en neer gereden naar Den Haag ‘s morgens.
Donderdag: Rustdag 2. Het etentje stond al zo lang gepland, ik kon er niet omheen en kon niet bij de TVA (triatlon-vereniging-almere) zijn. Inmiddels wist ik waarom ik wat humeurig was geweest en ging het beter. Ik had mijn hardloopspullen bij en hoopte eerder te stoppen met werken en misschien voor het etentje een stukje te gaan. Maar dan ben je zo bezweet. Na het etentje dan? Me een stukje verder met de auto laten afzetten en terugrennen? Met een volle buik? Het was te gezellig, het werd te laat, het was al donker en de hardloopspullen blijven onaangeroerd liggen in de auto.
Vrijdag 8 juli: Hardlopen – duurloop Waarom het niet wilde? Was het omdat de GPS maar niet op wilde starten? Of omdat ik niet op wilde starten? Omdat ik ‘s middags moest werken en voor Vincent op tijd thuis moest zijn? Of was het omdat het regende van tijd tot tijd? Ik zal toch niet nu al overtraind zijn?? Of dat ik lopen nu niet meer leuk vindt?! Misschien kwam het omdat het Hollandse Hout in Lelystad mij maar niet kan bekoren of door de miljarden muggen. In elk geval was het gewoon niet zo. Arme Manuel: mocht hij weer met mij mee, liep er een zo mogelijk nog ongemotiveerderde Anke naast als hij dinsdag tegenkwam. We waren vaak genoeg stil, en van mijn kant uit was dat ook wel goed ook. Ik raakte de weg een beetje bijster, terwijl we deze tocht anderhalf jaar geleden toch ook al een keer liepen. Het tempo was ook bedroevend en er zaten ook verharde wegen tussen. Na 7 kilometer was ik het al helemaal beu. Maar goed: het enige sterke punt van deze loop was dat ik maar doorging, hoewel ik liefst was gaan wandelen. En dat ik Manuel niet ging uitschelden. Sorry man, als ik zo nu en dan wat onaardig was… Ik was dolblij toen ik de auto weer zag na bijna 12 kilometer volgens mijn GPS die een stukje heeft gemist. Ik had 90 minuten moeten lopen, maar het waren er 86. Ik gok dat ik van 80 minuten niet echt heb genoten. Volgende keer beter!
Zaterdag 9 juli: Fietsen én zwemmen! Ik ging samen met Vincent fietsen! Het was zijn idee om naar Hilversum te gaan. Op naar opa en oma bij de nieuwe kachel! Op zaterdagmorgen mocht mijn fietsje voorzien van nieuwe bel naar buiten en Vincent nam zijn Trekkie mee. Rustig aan gingen we. Ik had de knooppunten opgeschreven en geld voor een ijsje in Blaricum bij me. Knooppunten afstrepen is leuk. Het spoorbaanpad is niet leuk, want dat is grotendeels dicht. Maar langs de Vaart ging het goed! Over de bruggetjes. We kwamen een hele groep fietsers tegen. HoiHoiHoiHoiHoi hoorde ik Vincent achter me tegen iedereen zeggen. En toen langs de Esso door het Cirkelbos. Ik vergiste me, dacht dat het hekje eerder kwam, waardoor ik veel verder voor Vincent uit scheurde. Op het fietspad langs het Gooimeer deden we even eigen tempo, maar zo ver blijft Vincent niet achter mij… Brug op moest ik zelfs hard werken om hem bij te blijven! Op de brug keken we even en toen door naar het ijsje. Ik heb een lesje ‘stayeren’ gegeven: uit de wind fietsen. Vincent stayerde achter mij aan. In Blaricum reden we bijna verkeerd, maar het ijsje was geduldig, lekker en zeer verdiend. De Ferrari was het hoogtepunt van Vincents fietstocht! Toen over heel veel bospaadjes achter de grote huizen langs. De a1 over en toen wilde ik graag over de hei heen. Vincent vond dat best zwaar, de onverharde paadjes, maar ik vond het leuk. We kwamen bij Anna’s Hoeve en over het snelweg-fietspad (breed en goed geasfalteerd) Hilversum in. Vincent was wat moe na een slechte nacht en het tempo daalde wel. Maar oma had lekker brood! Binnen 3 kwartier hadden wij de 34 kilometer afgelegd. Rob haalde ons met auto en fietsenrek weer op. Ik had terug kunnen fietsen, maar dan was zwemmen niet meer gelukt. (en het lukte toch maar net deze maand, anders had ik drie TVA trainingen in 1 week gemist)
Zwemmen: Deze keer was er een andere instructeur die het jammer vond dat hij niet eerder wist dat ik de borstcrawl nog niet onder de knie had, want hij was bereid eerder te komen om het me te leren. Volgende week! Nu mocht ik in de langzame baan oefenen. Ik deed wat ik vorige week ook deed: flipperen met mijn benen, recht liggen, in het water liggen. Vanuit mijn heupen proberen en maar zoeken naar de juiste slag, het juiste gevoel. Het ging alweer beter. De meiden raden me aan het eens met het achtje te proberen en dan lig ik een stuk stabieler in het water! Maar dan kan ik niet flipperen en moet ik de armslag doen ik van Vincent heb geleerd. En da’s even leuk! Dat gaat iets sneller. Ik keek elke keer heel goed af bij de anderen. 1 Keer zat ik er echt goed in en toen was het even heerlijk stil en rustig met mijn hoofd in het water. Dan is het wel gaaf dat zwemmen! Ik denk dat ik op aanraden van de anderen ook op de dinsdagavond ga zwemmen. Als ik de techniek van de borstcrawl straks begrijp. Dan is het zaak om te oefenen, oefenen en oefenen. Ook de tweede keer vond ik het leuk. Apart.
Zondag 10 juli: Hardlopen Een dagje chaos verhelpen in huis: je kunt het huishouden noemen, opruimen of poetsen of strijken, maar het moest gebeuren. Ik werd er ontzettend lastig van. En toen moest ik er even uit, voor ik iemand zou gaan uitschelden. Er stond nog iets op het programma: 5 minuten zone 1, 5 minuten zone 2, 5 minuten zone 3 en dan een half uur zone 2. Tenslotte terugtellen: 5 minuten zone 3, 5 minuten zone 2 en 5 minuten zone 1. Een uur dus. Ohja, 27 graden. Kort hemdje en ik ging gewoon. Net toen ik zone 2 in mocht vroeg een lieve moeder mij naar de speeltuintjes, waardoor ik stil stond. Vond ik niet erg hoor. Zone 2 was ik al snel. En toen zone 3. Aanzetten! Dat helpt voor 2 zaken goed: een rood tomatenhoofd en even wat agressie kwijtraken. Ik liep verhard over het fietspad langs de Hogering. Geen idee hoe ver ik zou gaan. Geen idee hoe hard ook, maar die benen deden het vanzelf! Het hoofd druppelde voornamelijk. Gek genoeg ging het hartstikke goed. Op ‘mijn’ pad door het bos ontdekte ik dat ik dat hardlopen niet meer zo leuk vind omdat ik dat al kan en het fietsen en zwemmen is nog zo nieuw, daar ‘hoeft’ ik nog niks. Tamelijk ontluisterend vond ik dat voor wat betreft het hardlopen. Ik liep maar door en heel soms liep ik iets te hard voor zone 2. Maar de agressie verdween met elke zweetdruppel. Ik ging nog langs de plassen en toen mocht ik weer door naar zone 3. Ik ging wel iets minder snel, maar ik had nu ook duidelijk  meer tegenwind. In de 5 minuten zone 2 werd ik zomaar door een lange duurloper ingehaald of ik stilstond! Zo erg was het niet. Ik had er al 9 km op zitten en wilde de tien ook halen. Dus liet ik zone 1 een beetje bengelen en maakte ik een klein ommetje. Als ik die mevrouw niet had gesproken over de speeltuintjes had ik de 10km net in een uur gehaald! Nu had ik er anderhalve minuut langer voor nodig. Na 10 energieke kilometers kom ik de zondagavond met het uit-eten en een schoon huis wel door!

Vanaf nu ga ik anders bloggen.
Een ander schema met beduidend meer sporturen vraagt een andere blog.
Van zo’n 5 uur per week hardlopen, gaan de sporturen nu zo’n 7 á 8 uur in beslag nemen. Fietsen en zwemmen komt daarbij.
Sommige zaterdagen staat er zelfs eerst een paar uur fietsen en dan een zwemles. Twee trainingen op een dag!
Elke training beschrijven, dat wordt te veel. Kost teveel tijd. Die ik liever in beweging stop.
Dus vanaf nu: een weekverslag.
Soms een extra verslag als ik tijd/zin/iets te melden heb. Of na een wedstrijd.
Ik ga door met mezelf uitdagen en nieuwe doelen stellen.
Mijn hardloop-afstanden die ik vorig jaar haalde, ga ik dit jaar niet halen.
Mijn fietsafstanden worden daarentegen veel omvangrijker!
En of ik sneller word? Dat zal wel niet, maar ik wordt wel in het geheel getrainder. All-rounder.
Ik hoeft niet meer sneller te worden: ik wil de tijd die ik sporten steek voornamelijk als ontspannen tijd zien.

Hebben we net een beetje een ritme met werken, komt dit erbij! Het huishouden wordt een ondergeschoven project geloof ik 🙂

Mail aan de trainer: “Ik heb met volle teugen genoten. Ook toen ik zeiknat regende in een vette onweersbui met hagel. Ook toen ik glijdend over de modder naar beneden ging. Ook toen ik in de felle zon door het eindeloze mulle zand hobbelde. Vooral toen ik tussen de bomen op het smalle pad van de zon tussen de bladeren genoot. Vooral toen ik dwars door de grote plassen heen ging. Ik vond alles een zegen om daar te mogen wezen. Het is me bijna vier uur gelukt om alles fantastisch te vinden.” Dus over enige vorm van tempo hebben we niet meer! Over 28km bijna net zo lang doen als over een marathon….. Tsja.

Wedstrijdverslag:
=======
Wedstrijd: BergRaceTrailRun Lunteren,
Datum: 3 juli 2016
Weersomstandigheden: bewolkt, onweer, zon. Circa 20 graden
Doelstelling: Uitlopen ongeacht enige tijd en vooral genieten

• Voorbereiding (wedstrijddag)

Wat ging er goed?  Geen spanning. De eerste zwemles was enger. Ik wilde hoe dan ook uitlopen en gaf werkelijk helemaal niks om de tijd. Super Relaxed!
Wat kon er beter ? Best wel een opgave na een hele week al gesport te hebben. Vooral het zwemmen had mijn spieren een flinke optater gegeven, dus ik begon al met spierpijn.
Wat kan een ander voor mij doen? Fantastisch dat er 6 uur voor in het schema stond! Daar raakte ik dan ook helemaal niet opgefokt van.
Bij de start

• Wat ging er goed?  Ik was heel kalm. In het startvak staan met een hartslag van 75 is me nog nooit gebeurd (meestal is tie dan al boven de 100) Ik maakte me nog heel even zorgen om de heftige regen. Ik had alles bij me.

Tijdens lopen

• Wat ging er goed? Ik heb alleen maar lopen te genieten en heb me geen 1 moment laten opfokken. Ik at redelijk op tijd. Ik vond echt alles fantastisch: ook toen ik zeiknat regende, uitgleed, het mulle zand in de zon op de sahara leek en ik weer moest wandelen omhoog. Ik lachte om het onweer en vond het spannend. Ik stampte door de modder, ook al stonk het. Ik stond stil op het wondermooie paadje tussen de bomen en de zon tussen de bladeren, gewoon om even te laten doordringen hoe geweldig het was dat ik daar mocht zijn en was gekomen. Ik ‘vierde’ zelfs mijn allerlangzaamste HM ooit! (3uur en 10 minuten) Ik genoot gewoon van alles. Ik vond het heerlijk een race te mogen lopen, dan helemaal alleen te komen lopen in een prachtig landschap en als er iets gebeurt vinden ze me vast wel terug. Het enige wat ik hoeft te doen is de bordjes volgen en dat is briljant! Lekker eenzaam zwerven en volkomen veilig zijn. Lekker klimmen naar boven, glijden naar beneden of juist met de hakken in het zand omlaag. Ik sprak met de vrijwilliger in de stromende regen. Ik rende verkeerd met andere dames mee. Ik deelde de winegums met een man die ik net niet ingehaald kreeg. Ik riep MeisjeSanne onderweg na, die Held van het heldenbord. 
• Wat kon er beter? Iets met tempo 😉 ? Wie weet in de toekomst weer. Nu even niet.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Proberen het tempo heel lang vol te houden, ook als het tempo niet zo hoog is door blijven rennen. Nu stopte ik wel elke keer eventjes en dan is het ritme er weer uit. Toen ik het een tijdlang had, bleef ik zeer regelmatig lopen op 7 minuten/km.
• Wat kan een ander voor mij doen? Ik vond het heel erg vervelend dat de 14km lopers (heren) me al snel voorbij gingen snellen. Dat haalde mij ontzettend uit mijn tempo. Zeker elke keer opzij stappen op de smalle paden. Dat houdt mij op. Niet zo sterk van de wedstrijdleiding, want de snelle kerels (van de 14km) startten al 6 minuten na de dames op de 28 km (twee rondjes).
• Er was 1 ronde van 14 kilometer. Sommige mensen renden die 1 keer, ik en anderen 2 keer. In de eerste ronde verheugde ik me er al op om in de tweede ronde eenzamer te kunnen lopen, met mezelf alleen te zijn. Ik was de hele tijd blij dat ik nog een rondje mocht, maar doorrennen was ook een kleine overwinning. De tweede ronde was geweldig. Het voelde alsof alles van mij was: de modder, de hagel, de stroompjes op het pad, het zand, de vogels, de vlinders, de gele bloemen, de hekjes, het kalfje. 

Na de wedstrijd

• Wat ging er goed? Ik was vooral erg tevreden dat ik 28 km zware trail had volbracht. Ik voelde me helemaal trots. Zelfs dat ik het nog net binnen de 4 uur had gedaan ook. Ik was niet eens laatste: er kwamen nog drie dames achter me! (en daarachter nog meer, maar toen was ik al weg) En hoewel de man mij toch nog had ingehaald (wat ik niet erg vond) was hij natuurlijk ook langzamer, want hij was vier minuten eerder vertrokken! 
• Wat kon er beter? Eigenlijk had ik iets sneller iets warms aan moeten doen of even rekken. Nu koelden de spieren wel erg snel af (spierpijn!)
• Wat kan een ander voor mij doen? Als ik zelf alle druk er af haal, dan moeten alle anderen dat ook doen. Manuel, Merijn: bedankt daarvoor.

Tactiek

• Wat ging er goed? Er was geen tactiek, gewoon gaan en als het niet lukte (maar dan ook echt niet), dan had ik na 1 rondje kunnen stoppen. Ik had vieze (nieuwe) gels bij me. Ik lette niet op de kilometers of voedingstijd, maar bedacht op een moment dat als ik mezelf dan toch wilde bewijzen dat ik het kon, dat ik dan ook moest eten. Hoe vies ook.

Coaching

• Wat ging er goed? Wereldzet om 6 uur in het schema te plakken. Ik neem aan dat je als trainer wel weet wat je doet?! Ik heb nog nooit eerder zoveel dagen achter elkaar gesport.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Heel goed de grens blijven voelen.

Voeding

• Wat ging er goed?  Sportdrank vooraf, Genoeg brood. Genoeg reserves en vieze gels waarvan ik er van tevoren al 1 nam. Genoeg water bij me. Ik schijn het wat te leren.
• Wat kon er beter ? De winegums dichter bij de hand houden. Dat kan met deze rugzak niet en dat is knap lastig.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Ik heb bedacht dat ik opzetbare zakjes moet vinden.
• Wat kan een ander voor mij doen? Idee om regelmaat aan te brengen.

Overig

• Wat ging er goed? Het was zo ontzettend mooi en ik mocht er van genieten van mezelf.
• Wat kon er beter? Heel weinig. Volgende keer zal het toch weer anders zijn.
• Wat kan ik daar zelf in betekenen? Dit me nergens druk om maken is erg gaaf. Ik verheugde me in de eerste ronde met al die inhalers op de rust in de tweede ronde. Ik nam me voor dan dwars door de plas te gaan en dat werkte bevrijdend.

 
Is je doelstelling gehaald? yep
Wat was hierin bepalend? Ik heb gewoon echt alleen maar genoten en ik vond alles geweldig. Dat besefte ik ook, waardoor er geen ruimte was voor twijfels of slechte gedachten.

Waar ben je trots op? Dat ik 28km onder zware omstandigheden een trail heb gelopen en gewoon maar doorging en dat ik het maar leuk en geweldig bleef vinden.
=======
De minpuntjes: Die inhalers, dat modder met paardenpoep en honderden voeten er doorheen STINKT, pijn in knieën en voet achteraf, de sticker op de vooruit en dat mijn schoen nu al stuk is. Weegt niet op tegen de pluspunten: even als eerste vrouw lopen omdat de rest fout loopt, bordjes mogen zoeken, de geweldige uitzichten, de lieve vrijwilligers, de tweede ronde in stilte, de geluiden van de vogels, bordjes zoeken en volgen, vrij zijn van elke verplichting, de geweldige luchten, hoe regendruppels van de bomen waaien en zilver kleuren in de zon, hekjes onderweg en de ontdekking dat je iets puur voor jezelf aan het doen bent. Al die pluspunten wegen zwaarder dan een paar minnetjes.

Half zes op een zaterdagavond: Ik had nog net geen bandjes om, maar verder….. Ik zwom met een plankje voor me uit en was bezig om te proberen recht in het water te liggen en te flipperen met mijn benen vanuit mijn buik. Volgende keer mag ik in het pierenbadje leren drijven. Nu was er een baan vrij voor mij en de zwangere zwemster. Volg je ‘m? Mama wil leren zwemmen.
Er moest een zwembril komen en een badmuts. En nu moet er nog een beter (wedstrijd)zwempak komen. En ik moet oefenen. Heel, heel, heel veel oefenen. Er is nog een lange weg/baan te gaan. Maar nu kan ik met mijn benen bewegen vanuit mijn heupen en ik heb flippers aangehad. En ik kan een hele tijd mijn hoofd onder water houden. Ik heb de armslag ook geprobeerd, maar dat is nog wat veel tegelijkertijd. ‘t Is best zwaar, dat geploeter door het water. Maar wel erg leuk! Het is nogal wennen.
Dat was de samenvatting van de hak op de tak. Puntsgewijs:  *Ik vond het DOODeng en zag er ENORM (in het kwadraat) tegenop *Ze moesten een baan voor me vrijmaken, normaal leren nieuwe zwemmers in het pierebadje, maar dat was nu niet bruikbaar *Er was maar 1 leraar. *het water was niet koud *ik moest met het plankje 4 baantjes gaan zwemmen en met mijn benen ‘flipperen’ *mijn baanspeelster gaf me de tip mijn knieën stiller te houden *ik deed vreselijk mijn best *ik raakte de tel al snel kwijt *ik kreeg flippers te leen *ik was heel erg vermoeid! Dan is flippers aandoen lastig! *proberen recht te liggen en tenen naar achter en bewegen vanuit de heupen *het gaat maar heel langzaam *zwemmen vanuit je buik, dat was een goede tip! *ik ga wat minder mijn best doen en dan krijg ik de slag een beetje te pakken *ik mag het plankje wegdoen en moet proberen recht te blijven liggen *ja, het kan nog moeilijker! *baantjes tellen laat ik achterwege, dat past er gewoon niet meer bij! *de volgende oefening is: drijven! *afzetten tegen de kant en languit liggen *klinkt gemakkelijker dan het is *ik moet het brilletje op en mijn hoofd in het water *MEGA OVERWINNING *dan kan ik opeens best recht liggen! *ik moet het tien keer doen, maar ik probeer het wel twintig keer geloof ik *de meester raad me een wedstrijdbadpak aan *en dan kijk ik ín het water, lig recht en flipper met mijn benen vanuit mijn buik en heupen en het gaat zowaar! *ik moet de armslag toevoegen *héél moeilijk! *teveel tegelijk *eerst uitdrijven, hoofd onder water, dan de benen en als de armen erbij komen verzuip ik bijna… *en ik ben al moe! *hoe steek ik mijn armen in het water?! *ik probeer het van de anderen af te kijken, maar dit is nog echt een stap (beweging) te ver *het uur zwemles is om *ik heb nog een lange weg te gaan volgens de trainer (niet de meest opbouwende kritiek van de dag) *ze zijn heel vriendelijk en vragen me hoe ik het vond (de trainsters van Vincent), maar dat weet ik nog niet precies! *ik kleed me om en ben moe, voldaan en te moe om te weten wat ik er precies van vind.
Achteraf vond ik het stiekem geweldig. Ik wil dit graag leren! Dat vind ik zo’n uitdaging! Ik zou morgen weer willen oefenen. Hé, wanneer is me dat met een sport eerder gebeurd… Wacht even , op 1 februari 2012 had ik dat ook… Toen had ik gympen aan en zette ik de eerste hardloopstappen.

Na twee dagen hardlooptraining is het weer tijd voor fietsen! Manuel heeft zich als vrijwilliger opgeworpen om mee te gaan.
8:26 Ik fiets met Vincent mee naar school, fiets een rondje extra.
8:36 We hopen van harte het droog te houden vanmorgen.
8:54 Vertrek bij Manuels huis
8:57 Lekker snel de brug af! (28km/uur)
9:01 Paarden op het fietspad langs de Oostvaardersplassen.
9:08 De Dijk Op
9:21 Wind mee, de hele tijd rond de 30 kilometer per uur. LeukLeuk
9:32 Dijk af. Wind van de zijkant. Niet zo leuk, want dan lijkt mijn fiets onder me weggeblazen te worden.
9:35 Snel het bos in.
9:43 We kletsen maar door en door: hardlooptrainingen/auto-ongelukken/waar hebben we het nog meer over gehad Manuel?!
9:53 Het bos uit, de Vaart langs. TEGEN DE WIND IN
9:59 Voor het allereerst in onze gezamenlijke trainingen moet ik me voor Manuel inhouden. Normaliter is ALTIJD het omgekeerd.
10:03 De wind tegen valt mij mee met mijn lichte fietsje.
10:09 We gaan wel langzamer, maar het blijft droog. Op 20 druppels na die nauwelijks tellen.
10:15 Het Kotterbos in. Mijn trainingstijd zit erop!
10:21 YEAH een  marathon binnen de twee uur, in 1 uur 56. Dat er mensen zijn die dit lopend kunnen halen zeg.
10:28 Rond. Ruim 44 kilometer in twee uur.
10:44 Fiets schoonmaken. Het is droog gebleven.

En zo sta ik een dag later voor het eerst van mijn leven voor een looptraining op de atletiekbaan. Ik zie bekende gezichten, want Vincent traint al een tijdje met deze mensen mee. Maar ik vind het vreselijk eng: zouden deze mensen me niet opeten…..  In tegenstelling tot mijn zoon, heb ik niet zo’n kwebbel en kijk ik even de kat uit de boom. Kan ik deze geweldenaren wel bijhouden?! Ik vraag het me sterk af. Ze zien er niet allemaal even snel uit, maar dat zijn ze zeker wel! En ik ben niet van de sprint. Wederom is het een klein groepje in 1 keer samengevoegd, net als gisteravond. (toen ik al trainde dus)
Inlopen buiten de baan lukt mij ook nog wel. Op het gras om de baan twee rondjes gaat mij zelfs goed af. We krijgen precies dezelfde  oefeningen als ik gister heb gedaan! Die peesplaat zal leiden…. De loopscholing kan ik missen, maar helaas dus doen ze dat hier ook. Al heet het kniehef en niet skipping bij deze club.
Dan gaan we een piramide lopen. 4 Keer 200 meter net boven het tien-kilometer tempo. 2 Keer 400 meter op het tien-kilometer tempo. 1 Keer 800 meter op 75% van het tien-kilometertempo. Geen idee hoe ver dat is, maar het zal wel. Ik zal de snelste niet zijn die voorop moet lopen! Na elke afstand 20 seconden rust. En voor de duidelijkheid legt de trainer uit dat boven het tien-kilometertempo praten voor MB zelfs niet mogelijk moet zijn (wat MB ontkent, want die vindt dat ze altijd nog kan praten). Er doen 5 vrouwen mee, de jongste is een snelle hinde van 18 die ook voor het eerst meedoet.
200 meter is maar een halve baan. En ja, ze gaan hard! En ja, AS en MB kunnen zelfs dan nog hardop opmerken dat met dit 10km-tempo een tien kilometer onder de 40 minuten wordt gelopen. Ik ben de enige die zo dom was een lange broek aan te doen. Het is namelijk veel te warm voor een lange broek. 1 Meneer houdt de hele tijd bij hoe hard we lopen. IN KILOMETERS PER UUR! Potjandikkie: ik was net gewend aan minuten per kilometer. Ik wordt daar een beetje zenuwachtig van. De 200 metertjes loop ik met de dames en twee heren mee. Er zijn jongens bij die zo gruwelijk hard gaan dat ze ons al bijna inhalen. Het eerste rondje loop ik ook nog met het groepje mee, maar dan worden hun 20 seconden verdubbeld omdat ze moeten bijpraten en drinken. Nu kan ik mijn eigen tempo bepalen en aanvoelen. Dat valt niet tegen! Mijn HRF haalt vandaag de 173. Maximaal. Mijn hoofd is zo ROOD als een tomaat en Vincent lacht me uit! Of moedigt me aan. Ik heb weinig puf over om terug te praten. De jonge hinde haakt af en 1 andere vrouw gaat ook even naar binnen. De 800 meter (twee rondjes) gaan erg lekker. Ik merk goed wanneer ik wind mee heb op de baan zeg! De 400tjes doe ik ook alleen en net zo snel als het groepje achter me en half zo snel als die super rappe mannen die mij steeds inhalen. Maar de sprints op de 200meter is een ander verhaal: van mijn voorsprong van 20 seconden blijven er 5 over! Duidelijk niet mijn ding. We gaan uitlopen buiten de baan en dan zit de eerste training er na 55 minuten op. Jammer dat ik volgende week niet kan….

2,5 jaar ben ik lid geweest van Just Run. Ik leerde er lopen in een groep. Maakte er vrienden. Leerde intervallen, piramides, steigeruns, skippings. En vanvond was de laatste keer. Als afscheid had ik al een mooi (gecensureerd) bericht op Facebook laten zetten. Want ik ga “overlopen” naar de triatlon vereniging. We hadden 1 (kleine) groep van heel snel tot lekker langzaam. En regen. Miezer. Druppels.
Trainer Harry ging ons iets leren over de ‘elastiekjes’: de pezen en de peesplaat. Ironie ten top, want daar heb ik veel last van gehad! Eerst oefeningen onder de bomen om zo min mogelijk nat te worden. Toen nog verder inlopen. Harry had het echt voorbereid. We gingen hard lopen. Ik sprak een meisje aan met een heerlijk Eindhovens accent. Hoe leuk, op het laatste moment nog nieuwe vrienden maken! Bah, straks ga ik ze nog missen…. We moesten op 10km lopen heen en rustig terug. Ik liep langzaam met de nieuwe vriendin mee, maar dat was natuurlijk niet precies míjn tempo. Kon ik lekker doorkwebbelen. Daarna moesten we sprinten. En dat vond ik me toch top! Ik ging zo hard ik kon en haalde een HRF van 171. Da’s aardig tegen de max aan! We hoefden het ‘maar’ keer 100 meter te doen. Ik nam de kans om het nog een keer te doen toen ik het hoedje ophaalde. En dan weer uitlopen. Ik ga volgend jaar meehelpen als vrijwilliger bij de Almere City Run.
En toen was het klaar. Honderden trainingen. Dag vrienden, dag maatjes. Ik had een doos winegums en vruchtenhartjes voor de instant trek en ik vond het niet zo erg deze periode af te sluiten.
Ik ga proberen EEN STAP verder te maken.

Maandagavond was er een vergadering, het werd laat en van sporten kwam het niet. Alhoewel vergaderen vermoeiender is!
Dinsdagavond dan maar. Ik ga fietsen. Er staat voor het eerst een heuse fietsoefening op het schema! Een uur in verschillende hartslagzones. Maar eerst even over dat schema.
Ik ben begonnen.

Nu is het echt
Mijn Eerste Triatlon Schema.
Dat is wel even andere koek!
Dat is veel meer sporten. Veel meer uren. Veel meer variatie. Zes dagen sport. 1 Dag rust. En twee dingen op 1 dag, soms. Als ik geen echte triathlon trainer had, dan zou ik twijfelen aan de impact hiervan en hoe geschikt dit is, maar deze trainer weet wat er kan.
Stukje fietsen dus. Ik ging de lange polderpaden op. Lange rechte wegen. Wind Tegen.
Ik fiets
Ik fiets lekker
Ik fiets lekker hard
Ik fiets lekker hard door
Ik fiets lekker hard door de wind                  (Door Meisje_Sanne)
Ik kwam verkeerd uit. Te ver naar het oosten.
Ik kwam een vos tegen. Hij verborg zich voor mij in het gras. Zijn ogen zagen niks meer, maar de oortjes staken boven het gras uit. Ik had net wind mee.
Ik kwam een hert tegen. Hij stak voor me de weg over. Ik zat net weer in de lage hartslagzone.
Ik kwam niet uit met de tijd. Het werd 5 kwartier. Net geen 30 kilometer. Het werd net donker.