interval 1: 5 minuten zone 1. Inhouden. Langzaam aan dribbelen. Door het park. Gaat goed. 8:03 gemiddeld tempo
interval 2: 5 minuten zone 2. Heerlijk. Prettig. 6:14 gemiddeld tempo.
interval 3: 2 minuten zone 4. Brug af. Versnellen gaat goed. Het blijkt best warm. Ik haal 1 keer heel even zone 4. Bijna goed afgeteld tot 120: ik zit er maar 4 seconden naast! 4:31 gemiddeld tempo.
interval 4: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom. wandelen -duh
interval 5: 2 minuten zone 4. Intervallenpad. Tempo! zone 4 niet gehaald. 6 seconden misgeteld. 4:46 gemiddeld tempo.
interval 6: 5 minuten zone 1. Ziet er zo dom uit! Zweetdruppels terwijl je heeeeeeeel sloom jogt! Snel terug in zone 1. 8:17 gemiddeld tempo.
interval 7: 5 minuten zone 2. Heerlijk! Genieten van de paardjes, het uitzicht langs de plas. Ik zie een beetje op tegen zone 4. 6:28 gemiddeld tempo.
interval 8: 2 minuten zone 4. Ik loop flink door en ben blij met de zweetdruppels en dat me dit lukt. Maar zone 4 haal ik wederom niet. Dan niet. 5 seconden te weinig geteld. weer 3:46 gemiddeld tempo.
interval 9: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom.
interval 10: 2 minuten zone 4. Hard onder het treinviaduct door waar de goederentrein overheen dendert. Ik mis-tel me wel 7 seconden. 4:49 gemiddeld tempo.
interval 11: 5 minuten zone 1. Tralalalalala: dit gaat echt wat sloompjes, maar dadelijk mag ik zone 2 weer in. Ik twijfel over de route, maar door het bos ga ik niet redden. sloom indeed: 9:08 gemiddeld tempo.
interval 12: 5 minuten zone 2. Die gaat weer lekker de brug over naar de Evenaar. Ik voel dat ik niet meer zo rap ga, maar dit is wel een heerlijk tempootje. 6:25 gemiddeld tempo.
interval 13: 2 minuten zone 4. De hekjes nekken me en een auto vertraagt me ook. Ik tel stug door en mis maar 3 seconden. 5:09 gemiddeld tempo.
interval 14: 1 minuut wandelen. Fotootje. Over de brug bij de oude AH wandelen, dat is niet zo erg.
interval 15: 2 minuten zone 4. Nog 1 keer! Ik richt me op het tellen. Ik merk wel dat ik wat vermoeid ben. Wederom haal ik zone 4 niet: dat is me maar 1 keer gelukt. Ik vind dat niet erg. En dan: precies 120 seconden afgeteld! Klaar met de opdracht van 3 kwartier.
Interval: Rondje uitlopen om de AH heen alvorens ik binnen een paar spulletjes moet kopen.
interval: koude douche en broodje frikandel.

Onverhard. Langzaam (ik ben niet meer zo snel). 2 Uur. Warm. Om 12 uur in Almere terug zijn. We= Manuel en Anke. Uhm….. wat gaan we doen? Voetenpad in 2 uur lukt niet precies.

Buitenplaatsen nog maar een keer? Die heb ik alleen gedaan en dan de kleine ronde 2 keer door een navigatiefout. Die heb ik begin dit jaar met Joyce ingekort door een navigatiefoutje. Zou het Manuel wel lukken? Okidoki: kwart over 9 gaan we op weg. In mijn geval met rugzakje, want het is weer eens lekker warm. Het gaat nog wennen: die zoute zweetdruppeltjes en veel drinken. Ik ken de weg. Maar nog nooit zag ik zoveel wandelaars. Er is duidelijk een tocht bezig. Weg stilte. Wandelaars. Honderden. En plassen water. Grote plassen water. Op het pad. Slinger. Tempo laag. Hartslag hoog. Ietwat mopperige Anke. Manuel over de berg, ik om de berg. Nog meer wandelaars. En plassen. Zompige paden. En warm-benauwend- geeneens zon. We zeggen heel veel wandelaars gedag. Zien ze nog een keer. Gedag. Bruggetjes over. Vals plat. En dan is de grote groep stappers even weg. We steken over. Ik hobbel eindeloos voort, gestaag, kalmpjes. Onderweg drink ik genoeg. Eten is (nog altijd) een ander verhaal. We slaan een stukje over – maar ik ken de weg, dat komt straks wel, want we komen hier terug. Hebben we alle wandelaars nu gehad? En dan het nieuwe stuk. Deze keer wil ik alle 17 kilometer lopen! Mooi langs de buitenhuizen. Even moeten we zoeken. We lopen een rondje om het meertje. Gaan niet over het grasveld, maar tussen de rododendrons door. Weer zoeken. Mooie brug.

3 Hele Winegums. Wow. Slingerende paden. Het is wel erg genieten hoor. En dan weer dezelfde wandelaars. “de derde keer uitdelen he” Het nieuwe rondje toegevoegd. Nu kom ik hier nooit meer. We missen bijna nog een stukje, maar ik ken de weg nog gelukkig. Over 10 kilometer doen we al een halve eeuwigheid. We lopen langs een grappig bord: ‘niet te hard rijden ivm stofoverlast’; terwijl het zeiknat is overal! We nemen het ommetje deze keer dan maar: het wandelroutebordje zat er overheen geplakt. En de wandelaars versperren de weg. Waar ik in januari niet meer vooruit kwam, loop ik nu helemaal te glunderen en te genieten.

Mooi groen, sjieke huizen, grappige doorkijkjes. Dit is zoveel beter. En (speciaal voor Manuel) ook veel langzamer! Weer datzelfde bord stofoverlast. Op de bruggetjes stikt het van de wandelaars. Weer gedag. Die hebben we ook al een keer gezien. En zij kennen ons intussen ook: “zijn jullie iets vergeten?” We vragen een vriendelijke meneer een foto van ons beiden te maken. Lopen vier keer op en neer voor de arme man die een telefoon wat modern vind.

 
 
En dan weer oversteken. Ik begin het een beetje zat te worden. Tempo kan nog lager -sorry Manuel- maar we lachen er mee dat ik hem zo zielig vind dat hij naast een slakje annex verzorgingspost annex vervoerder annex organisator annex routebeschrijfster, moet lopen. En dan zitten er 17 kilometer op. Daar hebben we dik twee uur over gedaan. De kleren zijn doorweekt. En er is geen druppel regen gevallen! Precies om 12 uur staan we aan de school.

Een paar Brooks hardloopschoenen.
Waarop ik de marathon heb gelopen. Die heerlijk zitten. Ook zonder sokken voelen ze als sloffen. Die schoenen die ook onder een jurk passen. (of niet, maar dat boeit me in Griekenland niks) Die schoenen die al duizenden kilometers met me hebben gerend. En nu mee wandelen. Zo’n heerlijk, fantastisch paar. Maar… als hardloopschoenen afgeschreven… Ze geven blessures. Geen demping meer. Voeten doen pijn bij hardlopen. Maar ja, ze stonden vooraan en de draagster was moe en deed ze aan, trok het Garmin-horloge mee en meldde zich om 8 uur bij de training.
Inlopen ging prima. Ondanks de drukkende hitte van 25 graden. Ik had zelfs aan water gedacht! Alles ging prima. Tot we gingen versnellen. Toen miste ik iets. Demping. Veerkracht. Oeps. Voor de laatste keer, lieve schoentjes: geniet er maar van!
het was ingewikkeld: 2 lantaarnpalen op duurtempo, dan omkeren en op hoog tempo weer de burg op naar boven, weer meteen door naar beneden en na 2 lantaarnpalen omkeren en snel omhoog. En dan boven even rust. Broodnodige rust. Het was bloedje heet. Water. Even een minuutje bijkomen en dan 3, 4, 5 lantaarnpalen zelfde riedeltje. En daarna iets met 5,4,3 palen gecombineerd met sjoktempo en steigerun en we zijn ook nog op en neer gelopen met een hoog tempo naar beneden. De hele tijd op en neer. Door de zon. Hartslag van 170 terug naar 140. Ik vond het loodzwaar. Mijn hoofd vond het veel te warm. Mijn hart vond het wat te gortig hier en daar. Maar mijn voetjes en mijn schoentjes: die genoten met volle teugen! Aan hen lag het niet. Aan de schoenen ligt het morgen pas weer: als de blessure weer van zich laat horen.
Bedankt lieve schoentjes: we wandelen samen de hele zomer nog wel door tot jullie uit elkaar vallen. Maar hardlopen: dat laten we samen voortaan achterwege.

De terugreis en de vakantie waren behoorlijk vermoeiend, dus ik ging wat trainingen aan het uitschuiven. Deze avond stond ik echter met hoofdpijn, met weinig zin en met een grote broek aan, toch weer klaar. Pas tegen negen uur haalde ik Manuel op. Ik mocht voor 75 minuten: de hele tijd in zone 2 en elke tiende minuut in zone 3. Of ik dat zou halen, vroeg ik me sterk af. Zone 2 bij deze heerlijk koele temperaturen was geen probleem. We liepen langs de bekende paden om de wijk heen en het was heerlijk dat groene, frisse Almere weer om me heen te zien. Lekker langs de paarden die nog immer bij het Oostvaarderscentrum rondhangen en over het onverharde pad. Ik ging er zo nu en dan gewoon een minuutje vandoor. Deze keer had Manuel nog wat protesterende spiertjes van een supersnelle trailrun twee dagen geleden. We gingen door het Kotterbos en de zon ging langzaam onder. Badend in een zomers en prachtig geel licht. Alles was buitengewoon vriendelijk uitgelicht! Ik haalde Manuel over om een stukje verder te lopen door het bos, want het ging me eigenlijk wel erg lekker en de hoofdpijn was met de zon mee onder gegaan. Ik nam lekker de heuveltjes mee, waarbij ik iets langer in zone 3 hing. Tien uur was het inmiddels! We namen het bospad terug, wat hier en daar al wat donkerder werd. Deze keer sloeg ik de versnelling over. We liepen in een prima tempo en ik genoot van het tripje. Mooi licht, gezellig te kwebbelen, prima tempo en fijn bos: wat wil je nog meer? Uiteindelijk deed ik nog een minuut in zone 3 op het skeelerpad en toen was het uithobbelen tot er prima 75 minuten op zaten. Ik heb snelheid ingeleverd, maar de trainer herinnerde mij er aan dat dat precies is wat ik wilde: het onderhouden van het loopvermogen (en duurloopvermogen heb ik nog zat) en het ontbreken van een wedstrijddoel maken dat ik me inderdaad minder snel voel.

6u30: Ik lig al een tijdje wakker. Van het gehoest, van de bovenburen. Omdat ik moet plassen. Eigenlijk heb ik pas 6 uurtjes geslapen.
6u40: Ik sta op en ga plassen. Ik pak de spullen die klaarliggen en ik ga gelijk maar hardlopen.
6u55: Ingesmeerd en voorzien van water ga ik onderweg. De schoonmakers zijn al aan de gang, de buurvrouw is al op.
7u00: Ik ren het eerste stukje over het strand. Inmiddels bijna bekend! Na 1 km kom ik op de verharde weg. Rechtsaf richting Tigaki.
7u05: Het is nu al warm met 22 graden. Ik drink vanaf de eerste kilometer. Het ruikt heerlijk naar gras en hooi. De geur van ontwaken in een warm land.
7u15: Ik kom voorbij het punt waar ik eerder ben omgedraaid. Vanaf nu kan ik om me heen kijken. Heel soms passeert me een auto. Of een scootertje.
7u20: Appartementen. De meeste Grieken zijn al aan het werk.
7u25: Langs het strand, het geluid van de zee. Hier ruik je het zout. Ziltig. Hardloper! Geen van allen water bij zich, wel een muziekje en een kek pakje. Recreanten.
7u30: Allemaal parasolletjes. Commercieel hoor. Visserbootje. Ik blijf rennen de eerste 5 kilometer. Zwaar,maar ik ga door nu. Het is echt al warm zeg.
7u31: 5 kilometer in 35 minuten. En nu? Ren ik door dus. Het ruikt naar bier en rook of vuur: ik zie niet in waarvan. Ik ga tot het zoutmeer. Nog twee hardloopsters.
7u35: Verlaten gebouwtjes en onverharde weg. Ik ben bij het meer. Het is groot en spiegelt mooi.
7u40: Ik ga lekker lopen om foto’s te maken. Rond haal ik toch niet. Ik moet straks weer terug. Hagedisje. Het ruikt naar hei, warmte die opstijgt.
7u42: De hardloopsters rekken. Ik loop de landtong in. Het stinkt naar stilstaand water. De spiegeling is geweldig.
7u45: Langzame kilometer 6. Lekker belangrijk. Ik drink maar door en kijk goed om me heen. Het is niet heel erg prachtig. Ik maak foto’s van alles wat me opvalt. Het kapelletje, het doorkijkje op het strand, het bootje tegen de zon in. Dan nog maar een langzame kilometer.
7u55: Ik loop lekker te genieten, al is Tigaki niks mooi of speciaal. Tegen de zon in is zo mogelijk nog heter. Het is intussen ook 25 graden geworden.
8u00: hardloper, hardlopers, hardloper. 1 Met water en 1 die het niet nodig lijkt te hebben omdat dat geen amateur is. Tigaki is dadelijk voorbij en dan nog 2 of 3 kilometer. Ik zou ze ook kunnen wandelen. Theoretisch.
8u05: 10 kilometer in 1 uur en 12 minuten. Ik ga de anderhalf uur halen! En de 12 kilometer waarschijnlijk ook net wel.
8u10: De laatste kilometers blijf ik zoveel mogelijk hardlopen. Het ruikt naar de scootertjes die gepasseerd zijn. De zon is zo vreselijk fel. Ik blijf zo goed mogelijk rennen, maar het valt niet mee.
8u15: Ik ga zelfs terug langs het strand. Inmiddels is toch alweer 27 graden. Te heet voor mij. Veel te heet. Ik drup leeg. Ik drink me suf.
8u20: Ik moet naar het toilet. Nog een klein stukje… Maar blijven rennen zie ik niet zitten, dus ik pik de wandelpas op. Kan het mij schelen voor die laatste kilometer!
8u27: Weer terug op het park, na precies 12 kilometer. Het ruikt naar eten. Ik ben oververhit, vuurrood en wil koelte!
8u45: Koude douche (na het toiletbezoek) Ik stink! 12 Kilometer in anderhalf uur klinkt niet erg snel en dat was het ook niet. Maar het was mij echt genoeg! Ik ben geen warmweerloper. De gemiddelde hartfrequentie is op 138 blijven steken. Ik heb warempel bijna twee liter gedronken onderweg.
9u15: Ontbijt met lekkere toetjes!

Ik baal ervan dat Vincent ziek is en niet wil eten. Altijd dat gezeur met eten. Van Kos en Griekenland ga ik niks zien. Het zwembad en de vreetzaal. Daar baal ik van, want ik ben ook graag toerist. Vreten en zuipen kan ik thuis ook. Slapen gaat daar beter. Uiteindelijk ga ik met Vincent een beetje zwemmen: dat kan ik thuis niet! Terwijl ik opdroog besluit ik NU te gaan hardlopen. Eventjes. In de hitte. Oningesmeerd. Half uurtje. Ik moet toch íéts zien en beleven! Stel dat het bij de trail op 3 juli heet is, dan valt het dan vast mee in vergelijk met de 27 graden hier. Een dikke Duitser met bier in zijn hand buigt me toe. Ik ga het nog ‘ns richting Tigaki proberen. De strandweg onverhard is prettig, maar de bouwwerken op 1 kilometer versperren echt de route. Terug naar de verharde weg dan maar. Nu nog een stukje verder richting Tigaki. Onder de bomen en tegen de wind in is het heerlijk! Ik loop best door met mijn (losse) natte haren. Ik druppel lekker leeg. Nog een bocht en ik lach om het Nederlandse bord. Nog 1 bocht en dan keer ik om. Ik fotografeer het bord en kom op een kilometertijd van 6:03. Dat moet beter! De weg terug is zwaarder met de zon en de hitte ind e rug. Zweet druppelt over mijn gezicht. Ik ga precies dezelfde weg terug. Er is niet zoveel verkeer. Kilometertijd 5:50 – fijn. onverhard. Ik vind het eigenlijk goed genoeg geweest, maar op tempo ben ik het snelst terug. Nu wil ik ook 5 kilometer halen. Ik zie een verlaten rubberboot en de zwemvesten. Vuurrood en kletsnat kom ik weer op het resort. 5 Kilometer in 31:54. Met deze temperaturen vind ik dat best knap! Dat vindt een andere Nederlandse mevrouw ook. Ik drink het water sneller leeg als de machine het bekertje kan vullen! Van deze kilometertjes voel ik me een stuk beter. Nu heb ik de toetjes verdiend!

Stilzitten, liggen en zelfs een middagslaapje gisteren, blijken niks voor mij! Bah! Maar ik kan weinig onverhard ontdekken in de buurt. De resorts zijn afgesloten van het strand. Niet zo gek met de vluchtelingen, maar er zijn veel hekken. Ik vul de camelbag, neem een pet mee en vind de 26 graden best te doen omdat het flink (wat zeg ik: heel erg hard) waait voor de verkoeling. Let’s go: ingesmeerd en met geld bij om de vergeten t-shirts voor Vicent bij te kopen nu hij weer beter lijkt te worden en ze nodig zal hebben. GPS-signalen zoeken kost het resort aflopen en ik neem internet mee voor de veiligheid. En voor de kaart. Eerst wind tegen: ik zie een onverhard pad en Off I Go! Na ongeveer 1 kilometer sta ik aan de andere kant van het hek van ons resort tussen de koeien en de geiten. En daar ligt de rauwe werkelijkheid: zwemvesten. Ik loop weer helemaal verloren russen de afgesloten resorts en hun hekken. Ik steek door naar het strand, wat rotsig is. Nog meer zwemvesten. Ik vind het een naar gezicht. Maar de rotsen en het strandzand zijn ook geen makkie en eisen de aandacht op. Ik heb het petje een tijdje vast moeten houden voor de wind, maar nu zet ik het op en kijk alleen maar omlaag. Ik drink veel. Ik passeer de resorts en blijf dicht bij de kust, dan komt het wel goed. De wind is aflandig. De kilometertijden liggen rond de 7 minuten, maar dat zal me wat! Ik ga straks over de weg terug: laat dat onverhard maar zitten hoor. Ik kom op de weg en even is dat lekker, maar de kustlijn lokt ook. De opdracht was ‘onverhard’, dus ik ga terug de rotsen op. En dan waait de pet af. Zo de zee in. Sjit. Ik wil ‘m terug. Ik zet het horloge stil, doe sokken en schoenen uit en ga de zee in. Ik had m’n telefoon ook achter moeten laten, want als ik nu van de stenen glij…. Ik sta tot over mijn knieën in de Egeische Zee. Gelukkig struikel ik niet. Nu is mijn pet nat, maar da’s niet erg. Mijn voeten zitten vol zand en dat loopt niet. Schoonmaken in het zand lukt niet. Ik ga op een plankje in de kustlijn zitten, spoel de voeten af en doe de sokken over de natte voeten. Golven he, die spoelen mijn zitplankje net nat! Niet zo erg: dat droogt. Met een natte pet in de rugzak ga ik na dit kleine avontuurtje verder. Over de weg. Er loopt een mooi fietspad. Ik laat me niet meer tot het strand verleiden, ha! Of… een mooi plankenpad… Toch weer wel dus! Nog één kilometertje mul zand en dan zit ik op 5 en ga ik voorgoed terug naar de weg. Daar zit een winkeltje en ze hebben de prachtigste Kos t-shirts. Ik ben lekker vies bezweet en dolblij met mijn aanwinsten (jaja, 2 zelfs!). Terug over het fietspad met 2 dextro’s en nog wat slokken water. Ik pik een prettig tempo op en haal zelfs iemand in die ook hardloopt! Tijden van rond de 6:45. ‘t Gaat fijn tot het fietspad ‘op’ is. Langs de weg lopen om half 5 heeft een voordeel wat siësta heet. Ik moet tegen de wind in en dat is heftig!! Een kleine stijging kan er ook nog wel bij. Maar ik ga nu dóór. Rechtsaf richting Tigaki. Dit is erg warm, maar nu wil ik de 10km ook proberen af te maken. Ik denk aan de zwemvesten en dat vind ik lastig, hoe oneerlijk het kan zijn en lopen. Een man zoekt lege flessen en ik haal hem nog in met zijn fiets. Dit land straalt een soort onverschillige armoede uit. Ik krijg het echt best heet nu. De eerste slok water is elke keer zo vies warm. Ik zie het resort in de verte en die laatste kilometer ren ik nu ook nog wel. Ga ik terug voor een foto van de zwemvesten? Nee, ik ben aardig op en uitgeput van deze kilometers en het is wel goed zo. Precies op het resort zit ik op 10 kilometer. In 1 uur en 7 minuten. Prima. 11 Kilometer volgens de telefoon in 1 uur en 20 minuten. Hoge gemiddelde hartslag. Vuurrood hoofd. Verder niks verbrand, blij, tevreden en dorstig. Ik haal gelijk een welverdiend ijsje! Ze vinden me toch al raar hier… met mijn ijsblokjes die ik drink (in werkelijkheid zijn ze voor onze patiënt) en het kind wat melk wil! Ik smul van de rijst, de 4 kazen tortellini en het chocoladetoetje. En dan pas merk ik dat ik niks geen spierpijn heb en ook mijn voeten voelen oké. Toppie!

Ik moest er even op uit, vlak voor het diner. Ik moet het zandpad volgen. Ik ga maar even kort, een half uurtje. Of minder. Eventjes het beweegdoel halen! Dat wil ik graag 50 dagen achter elkaar halen en van op een strandbedje liggen, komt dat niet. Het pad is fijn onverhard: zicht op de rotsenkust. Ik zie de boot, eilanden en ja: het is warm. Ik heb echter wind tegen en dat is erg lekker! Dan houdt het pad op: hek, werkzaamheden. In het buitenland neem ik geen risico, dus ik ga terug en pak een ander onverhard pad. Nu valt de wind weg en wordt het benauwd. Ik kom op de verharde weg. Da’s minder. Dus het eerste het beste onverharde pad naar links is voor mij! Langs huizen, veldjes en dan… schiet er een slang voor me langs!! Jaks!!! Zo’n grote snelle zwarte… Het pad loopt dood op een grasveld naast het resort. Het is vlakbij, maar met die slang in mijn achterhoofd ga ik in dit buitenland niet door hoog gras stappen. Dus ik ga terug. Er zitten pas een drietal kilometer op, maar die grote en op dit moment drukke weg bekoort me niks. Ik heb het warm genoeg, mijn doelen zijn gehaald op deze vijftigste dat achter elkaar! Ik ben dus binnen 4 kilometer weer op  het resort: ready for icecream en de veel te lekkere toetjes! Ik heb nog geen 25 minuten gelopen.

Afgelopen zondag fietste ik. Tegen de wind in. Over de dijk! Terwijl ik toch wist waar de wind vandaan kwam, want Vincent had tegen die wind in zijn triatlon voltooid. Lekker even zelf doorfietsen. Dat is soms zo nodig en zo prettig!
En toen kwam de wandelvierdaagse. Sloffen. Sjokken. Hobbelen. Herrie. En nog meer traagheid. Ik vind het verschrikkelijk! Zingende, schreeuwende, rennende kinderen. En alsof dat nodig is een pauze op de koop toe. Rob en ik namen extra rondjes om even uit de herrie en de drukte te zijn.Maakt van de 5 kilometer 5,7 kilometer. En op en neer naar school ook lopend. Gelukkig was het goed weer, maar mijn ding wordt het niet! Ik doe het voor een voorop huppelend kind dat luidkeels meezingt en zichtbaar geniet (ook de dag na zijn eerste triathlon)

Dinsdag was ik het zo zat dat ik weer ging fietsen.  Na die 5 kilometer wandelen die er voor ons 5,5 werden. Met een gemiddelde van 15 minuten per kilometer. Ik hield mijn hartslag bij het fietsen in zone 1 en zone 0. Gewoon lekker een beetje rondtrappen. Niets meer, niets minder.

Woensdag liepen we hetzelfde rondje van 5 kilometer als op maandag, maar dan tegen de klok in. Ik liep lekker te kletsen en we maakten geen extra ommetjes, maar moe word ik daar niet van. 5 Kwartier over 5 kilometer, exclusief de pauze: dat moet toch anders kunnen?!

Dus plak ik de twee rondjes achter elkaar en wil ik die, inclusief onze eigen extra ommetjes over de onverharde paden, graag ook  binnen 5 kwartier afronden. Deze keer liet ik me begeleiden door mijn eigen hardloopmuziek. Mijn eigen tempo. Geen posten onderweg, niemand die voor je voeten loopt. Even ontspannen! Nou ja, het hoofd mag even leeg, de benen daarentegen gaan in volle galop! Alle kilometertijden onder de 6 minuten: ik ga het halen binnen 5 kwartier. Makkie. Tussen kilometer 9 en 10 passeer ik de school. Daar herinneren slechts de vlaggetjes aan de avondvierdaagse. Ik loop de tien kilometer binnen het uur. De laatste kilometer ga ik een stuk langzamer, maar na 1 uur en 7 minuten ben ik echt weer thuis. Mijn gemiddelde tempo van 5:58 per kilometer op meer dan de helft sneller als het gesjok en gewandel van dag 4 met zijn 16:38! Maar ik werd niet begeleid door een drumband…