Na twee dagen hardlooptraining is het weer tijd voor fietsen! Manuel heeft zich als vrijwilliger opgeworpen om mee te gaan.
8:26 Ik fiets met Vincent mee naar school, fiets een rondje extra.
8:36 We hopen van harte het droog te houden vanmorgen.
8:54 Vertrek bij Manuels huis
8:57 Lekker snel de brug af! (28km/uur)
9:01 Paarden op het fietspad langs de Oostvaardersplassen.
9:08 De Dijk Op
9:21 Wind mee, de hele tijd rond de 30 kilometer per uur. LeukLeuk
9:32 Dijk af. Wind van de zijkant. Niet zo leuk, want dan lijkt mijn fiets onder me weggeblazen te worden.
9:35 Snel het bos in.
9:43 We kletsen maar door en door: hardlooptrainingen/auto-ongelukken/waar hebben we het nog meer over gehad Manuel?!
9:53 Het bos uit, de Vaart langs. TEGEN DE WIND IN
9:59 Voor het allereerst in onze gezamenlijke trainingen moet ik me voor Manuel inhouden. Normaliter is ALTIJD het omgekeerd.
10:03 De wind tegen valt mij mee met mijn lichte fietsje.
10:09 We gaan wel langzamer, maar het blijft droog. Op 20 druppels na die nauwelijks tellen.
10:15 Het Kotterbos in. Mijn trainingstijd zit erop!
10:21 YEAH een  marathon binnen de twee uur, in 1 uur 56. Dat er mensen zijn die dit lopend kunnen halen zeg.
10:28 Rond. Ruim 44 kilometer in twee uur.
10:44 Fiets schoonmaken. Het is droog gebleven.

En zo sta ik een dag later voor het eerst van mijn leven voor een looptraining op de atletiekbaan. Ik zie bekende gezichten, want Vincent traint al een tijdje met deze mensen mee. Maar ik vind het vreselijk eng: zouden deze mensen me niet opeten…..  In tegenstelling tot mijn zoon, heb ik niet zo’n kwebbel en kijk ik even de kat uit de boom. Kan ik deze geweldenaren wel bijhouden?! Ik vraag het me sterk af. Ze zien er niet allemaal even snel uit, maar dat zijn ze zeker wel! En ik ben niet van de sprint. Wederom is het een klein groepje in 1 keer samengevoegd, net als gisteravond. (toen ik al trainde dus)
Inlopen buiten de baan lukt mij ook nog wel. Op het gras om de baan twee rondjes gaat mij zelfs goed af. We krijgen precies dezelfde  oefeningen als ik gister heb gedaan! Die peesplaat zal leiden…. De loopscholing kan ik missen, maar helaas dus doen ze dat hier ook. Al heet het kniehef en niet skipping bij deze club.
Dan gaan we een piramide lopen. 4 Keer 200 meter net boven het tien-kilometer tempo. 2 Keer 400 meter op het tien-kilometer tempo. 1 Keer 800 meter op 75% van het tien-kilometertempo. Geen idee hoe ver dat is, maar het zal wel. Ik zal de snelste niet zijn die voorop moet lopen! Na elke afstand 20 seconden rust. En voor de duidelijkheid legt de trainer uit dat boven het tien-kilometertempo praten voor MB zelfs niet mogelijk moet zijn (wat MB ontkent, want die vindt dat ze altijd nog kan praten). Er doen 5 vrouwen mee, de jongste is een snelle hinde van 18 die ook voor het eerst meedoet.
200 meter is maar een halve baan. En ja, ze gaan hard! En ja, AS en MB kunnen zelfs dan nog hardop opmerken dat met dit 10km-tempo een tien kilometer onder de 40 minuten wordt gelopen. Ik ben de enige die zo dom was een lange broek aan te doen. Het is namelijk veel te warm voor een lange broek. 1 Meneer houdt de hele tijd bij hoe hard we lopen. IN KILOMETERS PER UUR! Potjandikkie: ik was net gewend aan minuten per kilometer. Ik wordt daar een beetje zenuwachtig van. De 200 metertjes loop ik met de dames en twee heren mee. Er zijn jongens bij die zo gruwelijk hard gaan dat ze ons al bijna inhalen. Het eerste rondje loop ik ook nog met het groepje mee, maar dan worden hun 20 seconden verdubbeld omdat ze moeten bijpraten en drinken. Nu kan ik mijn eigen tempo bepalen en aanvoelen. Dat valt niet tegen! Mijn HRF haalt vandaag de 173. Maximaal. Mijn hoofd is zo ROOD als een tomaat en Vincent lacht me uit! Of moedigt me aan. Ik heb weinig puf over om terug te praten. De jonge hinde haakt af en 1 andere vrouw gaat ook even naar binnen. De 800 meter (twee rondjes) gaan erg lekker. Ik merk goed wanneer ik wind mee heb op de baan zeg! De 400tjes doe ik ook alleen en net zo snel als het groepje achter me en half zo snel als die super rappe mannen die mij steeds inhalen. Maar de sprints op de 200meter is een ander verhaal: van mijn voorsprong van 20 seconden blijven er 5 over! Duidelijk niet mijn ding. We gaan uitlopen buiten de baan en dan zit de eerste training er na 55 minuten op. Jammer dat ik volgende week niet kan….

2,5 jaar ben ik lid geweest van Just Run. Ik leerde er lopen in een groep. Maakte er vrienden. Leerde intervallen, piramides, steigeruns, skippings. En vanvond was de laatste keer. Als afscheid had ik al een mooi (gecensureerd) bericht op Facebook laten zetten. Want ik ga “overlopen” naar de triatlon vereniging. We hadden 1 (kleine) groep van heel snel tot lekker langzaam. En regen. Miezer. Druppels.
Trainer Harry ging ons iets leren over de ‘elastiekjes’: de pezen en de peesplaat. Ironie ten top, want daar heb ik veel last van gehad! Eerst oefeningen onder de bomen om zo min mogelijk nat te worden. Toen nog verder inlopen. Harry had het echt voorbereid. We gingen hard lopen. Ik sprak een meisje aan met een heerlijk Eindhovens accent. Hoe leuk, op het laatste moment nog nieuwe vrienden maken! Bah, straks ga ik ze nog missen…. We moesten op 10km lopen heen en rustig terug. Ik liep langzaam met de nieuwe vriendin mee, maar dat was natuurlijk niet precies míjn tempo. Kon ik lekker doorkwebbelen. Daarna moesten we sprinten. En dat vond ik me toch top! Ik ging zo hard ik kon en haalde een HRF van 171. Da’s aardig tegen de max aan! We hoefden het ‘maar’ keer 100 meter te doen. Ik nam de kans om het nog een keer te doen toen ik het hoedje ophaalde. En dan weer uitlopen. Ik ga volgend jaar meehelpen als vrijwilliger bij de Almere City Run.
En toen was het klaar. Honderden trainingen. Dag vrienden, dag maatjes. Ik had een doos winegums en vruchtenhartjes voor de instant trek en ik vond het niet zo erg deze periode af te sluiten.
Ik ga proberen EEN STAP verder te maken.

Maandagavond was er een vergadering, het werd laat en van sporten kwam het niet. Alhoewel vergaderen vermoeiender is!
Dinsdagavond dan maar. Ik ga fietsen. Er staat voor het eerst een heuse fietsoefening op het schema! Een uur in verschillende hartslagzones. Maar eerst even over dat schema.
Ik ben begonnen.

Nu is het echt
Mijn Eerste Triatlon Schema.
Dat is wel even andere koek!
Dat is veel meer sporten. Veel meer uren. Veel meer variatie. Zes dagen sport. 1 Dag rust. En twee dingen op 1 dag, soms. Als ik geen echte triathlon trainer had, dan zou ik twijfelen aan de impact hiervan en hoe geschikt dit is, maar deze trainer weet wat er kan.
Stukje fietsen dus. Ik ging de lange polderpaden op. Lange rechte wegen. Wind Tegen.
Ik fiets
Ik fiets lekker
Ik fiets lekker hard
Ik fiets lekker hard door
Ik fiets lekker hard door de wind                  (Door Meisje_Sanne)
Ik kwam verkeerd uit. Te ver naar het oosten.
Ik kwam een vos tegen. Hij verborg zich voor mij in het gras. Zijn ogen zagen niks meer, maar de oortjes staken boven het gras uit. Ik had net wind mee.
Ik kwam een hert tegen. Hij stak voor me de weg over. Ik zat net weer in de lage hartslagzone.
Ik kwam niet uit met de tijd. Het werd 5 kwartier. Net geen 30 kilometer. Het werd net donker.

interval 1: 5 minuten zone 1. Inhouden. Langzaam aan dribbelen. Door het park. Gaat goed. 8:03 gemiddeld tempo
interval 2: 5 minuten zone 2. Heerlijk. Prettig. 6:14 gemiddeld tempo.
interval 3: 2 minuten zone 4. Brug af. Versnellen gaat goed. Het blijkt best warm. Ik haal 1 keer heel even zone 4. Bijna goed afgeteld tot 120: ik zit er maar 4 seconden naast! 4:31 gemiddeld tempo.
interval 4: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom. wandelen -duh
interval 5: 2 minuten zone 4. Intervallenpad. Tempo! zone 4 niet gehaald. 6 seconden misgeteld. 4:46 gemiddeld tempo.
interval 6: 5 minuten zone 1. Ziet er zo dom uit! Zweetdruppels terwijl je heeeeeeeel sloom jogt! Snel terug in zone 1. 8:17 gemiddeld tempo.
interval 7: 5 minuten zone 2. Heerlijk! Genieten van de paardjes, het uitzicht langs de plas. Ik zie een beetje op tegen zone 4. 6:28 gemiddeld tempo.
interval 8: 2 minuten zone 4. Ik loop flink door en ben blij met de zweetdruppels en dat me dit lukt. Maar zone 4 haal ik wederom niet. Dan niet. 5 seconden te weinig geteld. weer 3:46 gemiddeld tempo.
interval 9: 1 minuut wandelen. Foto maken achterom.
interval 10: 2 minuten zone 4. Hard onder het treinviaduct door waar de goederentrein overheen dendert. Ik mis-tel me wel 7 seconden. 4:49 gemiddeld tempo.
interval 11: 5 minuten zone 1. Tralalalalala: dit gaat echt wat sloompjes, maar dadelijk mag ik zone 2 weer in. Ik twijfel over de route, maar door het bos ga ik niet redden. sloom indeed: 9:08 gemiddeld tempo.
interval 12: 5 minuten zone 2. Die gaat weer lekker de brug over naar de Evenaar. Ik voel dat ik niet meer zo rap ga, maar dit is wel een heerlijk tempootje. 6:25 gemiddeld tempo.
interval 13: 2 minuten zone 4. De hekjes nekken me en een auto vertraagt me ook. Ik tel stug door en mis maar 3 seconden. 5:09 gemiddeld tempo.
interval 14: 1 minuut wandelen. Fotootje. Over de brug bij de oude AH wandelen, dat is niet zo erg.
interval 15: 2 minuten zone 4. Nog 1 keer! Ik richt me op het tellen. Ik merk wel dat ik wat vermoeid ben. Wederom haal ik zone 4 niet: dat is me maar 1 keer gelukt. Ik vind dat niet erg. En dan: precies 120 seconden afgeteld! Klaar met de opdracht van 3 kwartier.
Interval: Rondje uitlopen om de AH heen alvorens ik binnen een paar spulletjes moet kopen.
interval: koude douche en broodje frikandel.

Onverhard. Langzaam (ik ben niet meer zo snel). 2 Uur. Warm. Om 12 uur in Almere terug zijn. We= Manuel en Anke. Uhm….. wat gaan we doen? Voetenpad in 2 uur lukt niet precies.

Buitenplaatsen nog maar een keer? Die heb ik alleen gedaan en dan de kleine ronde 2 keer door een navigatiefout. Die heb ik begin dit jaar met Joyce ingekort door een navigatiefoutje. Zou het Manuel wel lukken? Okidoki: kwart over 9 gaan we op weg. In mijn geval met rugzakje, want het is weer eens lekker warm. Het gaat nog wennen: die zoute zweetdruppeltjes en veel drinken. Ik ken de weg. Maar nog nooit zag ik zoveel wandelaars. Er is duidelijk een tocht bezig. Weg stilte. Wandelaars. Honderden. En plassen water. Grote plassen water. Op het pad. Slinger. Tempo laag. Hartslag hoog. Ietwat mopperige Anke. Manuel over de berg, ik om de berg. Nog meer wandelaars. En plassen. Zompige paden. En warm-benauwend- geeneens zon. We zeggen heel veel wandelaars gedag. Zien ze nog een keer. Gedag. Bruggetjes over. Vals plat. En dan is de grote groep stappers even weg. We steken over. Ik hobbel eindeloos voort, gestaag, kalmpjes. Onderweg drink ik genoeg. Eten is (nog altijd) een ander verhaal. We slaan een stukje over – maar ik ken de weg, dat komt straks wel, want we komen hier terug. Hebben we alle wandelaars nu gehad? En dan het nieuwe stuk. Deze keer wil ik alle 17 kilometer lopen! Mooi langs de buitenhuizen. Even moeten we zoeken. We lopen een rondje om het meertje. Gaan niet over het grasveld, maar tussen de rododendrons door. Weer zoeken. Mooie brug.

3 Hele Winegums. Wow. Slingerende paden. Het is wel erg genieten hoor. En dan weer dezelfde wandelaars. “de derde keer uitdelen he” Het nieuwe rondje toegevoegd. Nu kom ik hier nooit meer. We missen bijna nog een stukje, maar ik ken de weg nog gelukkig. Over 10 kilometer doen we al een halve eeuwigheid. We lopen langs een grappig bord: ‘niet te hard rijden ivm stofoverlast’; terwijl het zeiknat is overal! We nemen het ommetje deze keer dan maar: het wandelroutebordje zat er overheen geplakt. En de wandelaars versperren de weg. Waar ik in januari niet meer vooruit kwam, loop ik nu helemaal te glunderen en te genieten.

Mooi groen, sjieke huizen, grappige doorkijkjes. Dit is zoveel beter. En (speciaal voor Manuel) ook veel langzamer! Weer datzelfde bord stofoverlast. Op de bruggetjes stikt het van de wandelaars. Weer gedag. Die hebben we ook al een keer gezien. En zij kennen ons intussen ook: “zijn jullie iets vergeten?” We vragen een vriendelijke meneer een foto van ons beiden te maken. Lopen vier keer op en neer voor de arme man die een telefoon wat modern vind.

 
 
En dan weer oversteken. Ik begin het een beetje zat te worden. Tempo kan nog lager -sorry Manuel- maar we lachen er mee dat ik hem zo zielig vind dat hij naast een slakje annex verzorgingspost annex vervoerder annex organisator annex routebeschrijfster, moet lopen. En dan zitten er 17 kilometer op. Daar hebben we dik twee uur over gedaan. De kleren zijn doorweekt. En er is geen druppel regen gevallen! Precies om 12 uur staan we aan de school.

Een paar Brooks hardloopschoenen.
Waarop ik de marathon heb gelopen. Die heerlijk zitten. Ook zonder sokken voelen ze als sloffen. Die schoenen die ook onder een jurk passen. (of niet, maar dat boeit me in Griekenland niks) Die schoenen die al duizenden kilometers met me hebben gerend. En nu mee wandelen. Zo’n heerlijk, fantastisch paar. Maar… als hardloopschoenen afgeschreven… Ze geven blessures. Geen demping meer. Voeten doen pijn bij hardlopen. Maar ja, ze stonden vooraan en de draagster was moe en deed ze aan, trok het Garmin-horloge mee en meldde zich om 8 uur bij de training.
Inlopen ging prima. Ondanks de drukkende hitte van 25 graden. Ik had zelfs aan water gedacht! Alles ging prima. Tot we gingen versnellen. Toen miste ik iets. Demping. Veerkracht. Oeps. Voor de laatste keer, lieve schoentjes: geniet er maar van!
het was ingewikkeld: 2 lantaarnpalen op duurtempo, dan omkeren en op hoog tempo weer de burg op naar boven, weer meteen door naar beneden en na 2 lantaarnpalen omkeren en snel omhoog. En dan boven even rust. Broodnodige rust. Het was bloedje heet. Water. Even een minuutje bijkomen en dan 3, 4, 5 lantaarnpalen zelfde riedeltje. En daarna iets met 5,4,3 palen gecombineerd met sjoktempo en steigerun en we zijn ook nog op en neer gelopen met een hoog tempo naar beneden. De hele tijd op en neer. Door de zon. Hartslag van 170 terug naar 140. Ik vond het loodzwaar. Mijn hoofd vond het veel te warm. Mijn hart vond het wat te gortig hier en daar. Maar mijn voetjes en mijn schoentjes: die genoten met volle teugen! Aan hen lag het niet. Aan de schoenen ligt het morgen pas weer: als de blessure weer van zich laat horen.
Bedankt lieve schoentjes: we wandelen samen de hele zomer nog wel door tot jullie uit elkaar vallen. Maar hardlopen: dat laten we samen voortaan achterwege.

De terugreis en de vakantie waren behoorlijk vermoeiend, dus ik ging wat trainingen aan het uitschuiven. Deze avond stond ik echter met hoofdpijn, met weinig zin en met een grote broek aan, toch weer klaar. Pas tegen negen uur haalde ik Manuel op. Ik mocht voor 75 minuten: de hele tijd in zone 2 en elke tiende minuut in zone 3. Of ik dat zou halen, vroeg ik me sterk af. Zone 2 bij deze heerlijk koele temperaturen was geen probleem. We liepen langs de bekende paden om de wijk heen en het was heerlijk dat groene, frisse Almere weer om me heen te zien. Lekker langs de paarden die nog immer bij het Oostvaarderscentrum rondhangen en over het onverharde pad. Ik ging er zo nu en dan gewoon een minuutje vandoor. Deze keer had Manuel nog wat protesterende spiertjes van een supersnelle trailrun twee dagen geleden. We gingen door het Kotterbos en de zon ging langzaam onder. Badend in een zomers en prachtig geel licht. Alles was buitengewoon vriendelijk uitgelicht! Ik haalde Manuel over om een stukje verder te lopen door het bos, want het ging me eigenlijk wel erg lekker en de hoofdpijn was met de zon mee onder gegaan. Ik nam lekker de heuveltjes mee, waarbij ik iets langer in zone 3 hing. Tien uur was het inmiddels! We namen het bospad terug, wat hier en daar al wat donkerder werd. Deze keer sloeg ik de versnelling over. We liepen in een prima tempo en ik genoot van het tripje. Mooi licht, gezellig te kwebbelen, prima tempo en fijn bos: wat wil je nog meer? Uiteindelijk deed ik nog een minuut in zone 3 op het skeelerpad en toen was het uithobbelen tot er prima 75 minuten op zaten. Ik heb snelheid ingeleverd, maar de trainer herinnerde mij er aan dat dat precies is wat ik wilde: het onderhouden van het loopvermogen (en duurloopvermogen heb ik nog zat) en het ontbreken van een wedstrijddoel maken dat ik me inderdaad minder snel voel.

6u30: Ik lig al een tijdje wakker. Van het gehoest, van de bovenburen. Omdat ik moet plassen. Eigenlijk heb ik pas 6 uurtjes geslapen.
6u40: Ik sta op en ga plassen. Ik pak de spullen die klaarliggen en ik ga gelijk maar hardlopen.
6u55: Ingesmeerd en voorzien van water ga ik onderweg. De schoonmakers zijn al aan de gang, de buurvrouw is al op.
7u00: Ik ren het eerste stukje over het strand. Inmiddels bijna bekend! Na 1 km kom ik op de verharde weg. Rechtsaf richting Tigaki.
7u05: Het is nu al warm met 22 graden. Ik drink vanaf de eerste kilometer. Het ruikt heerlijk naar gras en hooi. De geur van ontwaken in een warm land.
7u15: Ik kom voorbij het punt waar ik eerder ben omgedraaid. Vanaf nu kan ik om me heen kijken. Heel soms passeert me een auto. Of een scootertje.
7u20: Appartementen. De meeste Grieken zijn al aan het werk.
7u25: Langs het strand, het geluid van de zee. Hier ruik je het zout. Ziltig. Hardloper! Geen van allen water bij zich, wel een muziekje en een kek pakje. Recreanten.
7u30: Allemaal parasolletjes. Commercieel hoor. Visserbootje. Ik blijf rennen de eerste 5 kilometer. Zwaar,maar ik ga door nu. Het is echt al warm zeg.
7u31: 5 kilometer in 35 minuten. En nu? Ren ik door dus. Het ruikt naar bier en rook of vuur: ik zie niet in waarvan. Ik ga tot het zoutmeer. Nog twee hardloopsters.
7u35: Verlaten gebouwtjes en onverharde weg. Ik ben bij het meer. Het is groot en spiegelt mooi.
7u40: Ik ga lekker lopen om foto’s te maken. Rond haal ik toch niet. Ik moet straks weer terug. Hagedisje. Het ruikt naar hei, warmte die opstijgt.
7u42: De hardloopsters rekken. Ik loop de landtong in. Het stinkt naar stilstaand water. De spiegeling is geweldig.
7u45: Langzame kilometer 6. Lekker belangrijk. Ik drink maar door en kijk goed om me heen. Het is niet heel erg prachtig. Ik maak foto’s van alles wat me opvalt. Het kapelletje, het doorkijkje op het strand, het bootje tegen de zon in. Dan nog maar een langzame kilometer.
7u55: Ik loop lekker te genieten, al is Tigaki niks mooi of speciaal. Tegen de zon in is zo mogelijk nog heter. Het is intussen ook 25 graden geworden.
8u00: hardloper, hardlopers, hardloper. 1 Met water en 1 die het niet nodig lijkt te hebben omdat dat geen amateur is. Tigaki is dadelijk voorbij en dan nog 2 of 3 kilometer. Ik zou ze ook kunnen wandelen. Theoretisch.
8u05: 10 kilometer in 1 uur en 12 minuten. Ik ga de anderhalf uur halen! En de 12 kilometer waarschijnlijk ook net wel.
8u10: De laatste kilometers blijf ik zoveel mogelijk hardlopen. Het ruikt naar de scootertjes die gepasseerd zijn. De zon is zo vreselijk fel. Ik blijf zo goed mogelijk rennen, maar het valt niet mee.
8u15: Ik ga zelfs terug langs het strand. Inmiddels is toch alweer 27 graden. Te heet voor mij. Veel te heet. Ik drup leeg. Ik drink me suf.
8u20: Ik moet naar het toilet. Nog een klein stukje… Maar blijven rennen zie ik niet zitten, dus ik pik de wandelpas op. Kan het mij schelen voor die laatste kilometer!
8u27: Weer terug op het park, na precies 12 kilometer. Het ruikt naar eten. Ik ben oververhit, vuurrood en wil koelte!
8u45: Koude douche (na het toiletbezoek) Ik stink! 12 Kilometer in anderhalf uur klinkt niet erg snel en dat was het ook niet. Maar het was mij echt genoeg! Ik ben geen warmweerloper. De gemiddelde hartfrequentie is op 138 blijven steken. Ik heb warempel bijna twee liter gedronken onderweg.
9u15: Ontbijt met lekkere toetjes!