Het was al negen uur geweest toen M mij ophaalde. We gingen drie kwartier / een uur lopen. Eerst rustig in zone 1 en dan 4 keer de brug over de Vaart af in zone 4. Brug AF inderdaad: omlaag. Het was al lang donker. Dus kon ik niet zien in welke hartslag ik zat 🙂 Goed excuus toch?
We kletsten het donker door en misten zelfs de afslag naar de brug, zoveel had ik te melden! 😉
De brug op mocht in zone 2, maar ik geloof dat ik daar ongeveer de hele tijd in liep. De brug af aan de andere kant was me te donker. Dus we keerden om en gingen loeihard naar beneden. Dat is goed voor de heuvel af over een paar weken bij de Zevenheuvelenloop. Ik ging echt goed, grote stappen, hoge kniehef en keurig in zone 4. Beneden mochten we 30 seconden stilstaan alvorens het nog drie keer te herhalen. De derde keer bracht Manuel me zo aan het lachen dat ik moeilijk sneller kon, maar ik hield wel vol. En ik ging mijn eigen tempo echt te boven met zestien kilometer per uur! Misschien maar eventjes, maar het was heerlijk! Ik weet niet of ik M bij moest houden of hij mij!
We gingen de brug af aan de donkere kant en toen over de Trekweg. Het zag er prachtig uit met een laagje mist en de bijna-volle maan, maar ik vond het DOODeng. Zo vlak voor halloween door de mist gaan lopen: in mijn eentje zou ik het nooit durven. We kwamen iemand tegen met een hond en ik duwde M mooi tussen mij en die persoon in, schijtert die ik ben.

Zelfs stilstaand kwam mijn hartslag zone 1 niet uit! 🙂 Er kwamen auto’s langs en het tempo kon lekker laag blijven liggen. Het was lekker mysterieus in de mist. En koud. Ik had het koud. De hele route.
We gingen de wijk door en ik vond het wel een beetje zat. Ik bleef in zone 2 hangen. We gingen de Eilandenbuurt door. Intussen waren de drie kwartier lang verstreken. We lachten wat af, namen wat mij betreft wat fijne toekomstbeslissingen en toen rende ik nog een keer of 3 voor ons huis langs; je moet de 10 kilometer toch halen he. Uur en drie minuten. Ik had het nog steeds koud.

Heerlijk weer. Zonnig. Warm. Droog. En toch herfstgeuren. Bij het post rondbrengen voelde ik al dat ik moest en zou lopen vandaag. Ik stuurde mijn vriendin een SMS en daarna kreeg ik een app van het loopmaatje of ik vanavond mee ging. Vanavond… dan is het donker… Mijn vriendin kon helaas niet en ik maakte in dubio de postwijk af: ga ik zelf vanmiddag door het Wilgenbos hardlopen of ga ik vanavond gezellig samen lopen? Ik twijfelde en twijfelde en twijfelde. Het Wilgenbos is zo mooi nu, daar móét ik heen. Maar alleen is maar alleen. Mijn vriendin ‘redde’ me, om half 1 belde ze dat ze toch kon! Een uur later stond ik met mijn fiets bij d’r en we fietsten door naar de ophaalbrug voor een rondje Lepelaarsplassen, Blocq van Kuffelaar en Wilgenbos. Lekker langzaam. We hadden zoveel te kletsen! Het liep heel soepeltjes en ik keek niet eens naar de kilometertijden, omdat het me gewoon niets interesseerde. Ik liep te genieten van de blauwe lucht, de prachtige kleuren van het bos en het gekwebbel van ons. Het gemaal lag te blinken in de zon en het fietspad was heerlijk rustig. Overal lagen bladeren. Ik lette niet op de hartslag en ook niet of we zachter zouden moeten lopen omdat we de dijk op liepen, ik genoot gewoon simpelweg. Mijn vriendin begrijpt alles. Soms zegt ze dingen die ze helemaal niet kan weten, maar dat is dan zo prettig dat er niks bedreigends of vreemds aan is! Het Wilgenbos was Ge Wel Dig. De zon tussen de bomen door, de stralen die wel van goud leken, de groene en gele bomen: het was net zo mooi als ik ‘s ochtends gedacht had. En ons gekwebbel hield het helemaal in het nu en maakte er geen sentimenteel gedoe van. We kwamen niemand tegen. Het sluisje over wandelden we lekker. En toen het schelpenpad. Mijn vriendin heeft de laatste tijd veel verbouwd in huis en ik weet hoeveel energie dat kost en ook hoeveel loopkilometers dat kost. Ze heeft bij lange na niet zoveel kilometers in de benen als ik en ze hield het dapper vol. Het tempo ging wel iets naar beneden, maar ik was de laatste die daarover klaagde! Mijn buik had namelijk weer eens iets in de pap te brokkelen. En hoe langzamer we gingen, hoe langer ik kon genieten. We gingen de Vaart weer over en namen het ommetje langs de Noorderplassen. Ook al zo mooi met dat blauwe water en het wuivende riet. Heel langzaam daalde bij mij in dat ik gewoon moet gaan doen waar ik het meeste van geniet: buiten lopen. 8 Kilometer in 55 minuten. Perfect. Toen we bij de fietsen stonden, kreeg ik het nieuwe schema van de trainer. Dat hielp het allermeeste. Houvast. Regel van vandaag: “Einde freewheelen”. Heb ik mooi gedaan 🙂

Hoi PJ!
Volgende week gaat het dan echt gebeuren: we gaan allebei onze eerste 5 kilometer wedstrijd lopen!! Dat is voor ieder van ons een grote verrassing: voor mij, omdat ik vrijwel alle afstanden al een keer als wedstrijd heb gedaan, maar de 5 kilometer ontbreekt nog; voor jouw, omdat je pas 2 maandjes bezig bent met hardlopen. Ik weet dat ik die 5 kilometer ga halen, zeker omdat ik met jouw mee mag lopen en ik weet ook zeker dat jij die 5 kilometer gaat halen, omdat je met mij mee moet lopen en ik je gewoon aan het rennen hou! Het verbaasde me, dat van alle mensen die ik ken, juist jij zo’n 2 maanden geleden hardloopschoenen, een hardloopoutfit en een hardloophorloge kocht. Dat laatste verbaasde me niet, want als je iets doet, moet het wetenschappelijk onderbouwd worden! Dat je de beste manier van jezelf aanpakken uitzocht was mij snel duidelijk. Met je doorzettingsvermogen gaat het je lukken om al rennend stap voor stap alle tegenslagen te verslaan, dacht ik nog. En dat doe je op hoog tempo! Je maakt je zorgen over je astma en ademhaling (niet nodig), over je tempo (ook niet nodig), over wat dribbelen is (al helemaal niet nodig), over je hartslag (en je raad het al: ook onnodig!). Ik zie elke keer keurig je trainingen voorbij komen en je houdt het maar vol.
Gisteren SMSte je me dat je nog een “1,2,3,4,3,2,1 interval” had staan voor vandaag. En ik vond het een goed idee. Ik weet niet meer zo goed waar ik op dit moment voor train en ik vond een piramide-training (zo heet het) wel een goed idee. Natuurlijk ga ik tussendoor niet wandelen, maar blijf ik dribbelen en als de oefening klaar is, ga ik nog eventjes langer door. Ik bedacht een route over asfalt en daarna mocht ik door het bos terug. Ik zette de hele oefening met mijn eigen hartslagzones in het Garmin-horloge, net als jij dat denk ik keer op keer doet. Vlak voor ik ging, stuurde ik je een SMS of jij al gegaan was, maar toen ik vannacht om half 2 al lang sliep, was jij net klaar met werken, dus je wachtte nog even.
Het inlopen, het dribbelen: dat is bij mij telkens ook de ellende. Mijn hartslag schiet omhoog en zone 1 bereik ik pas als ik weer stilsta (na 5 minuten) om, zodra ik weer ga lopen door te schieten naar 180+. Ik moet onder de 135 blijven. Gelukkig hoeft ik maar tien minuten in te lopen en daarna mag ik “los” voor 1 minuut. Ik heb de hartslagzone meteen hoog gezet en dat haal ik dan ook niet in 1 minuut. Net als jij ga ik de eerste minuut bijna het hardste. Voor jouw ga je richting de 10 kilometer per uur en ik ga dan 13 kilometer per uur. Ik dribbel een minuut, jij wandelt een minuut. En dan gaan we voor 2 minuten. Persoonlijk vind ik die stap het lastigst: 1 minuut is zo voorbij, met 3 minuten kom je erin, maar twee minuten is het net niet: je begint toch te snel, dus ze lijken lang te duren. Jouw hartslagmeter deed het niet, maar hartslagen kun je toch niet vergelijken. Ik zie wel dat jouw tempo in de twee minuten ook beduidend lager is als in de 1 minuut. Weinig slapen kost ook veel energie. Ik ga veel sneller door mijn ronde heen als ik denk. Zo haal ik het bos met gemak! De drie minuten gaan me goed af: ik kan een tempo vinden en vasthouden en ik kom zelfs in de goede hartslagzone uit. Jij had volgens mij meer moeite met de 3 minuten, getuige je tijd en het rusttempo wat je daarna aanhoudt, of ligt dat aan je route? Die van mij is recht en simpel. De vier minuten haal ik natuurlijk ook, maar ik merk dat ik er wat moeite mee heb aan het einde. Ik moet echt veel verder doorlopen als ik had gedacht en ik hou nu maar even het asfalt aan, hoe graag ik ook het bos in wil. Elke keer als ik ga dribbelen, moet ik wandelaars inhalen. Vind ik zo stom: met een rood, bezweet hoofd ga ik dan superlangzaam voorbij.
De drie minuten haal ik in precies dezelfde tijd als de eerste keer drie minuten! Ik merk wel dat ik ook wat moe word, omdat ik de hoge hartslag eerder haal. Bij de twee minuten komt mijn hartslag zelfs te hoog uit! Ik zet alles op de laatste minuut en ga het hardst van allemaal: dat is voor mij altijd de uitdaging. Hou die er in voor de gevorderden-klas! Mijn hartslagmeter is in staking gegaan en mijn hartslag daalt alleen maar. Ik verheug me op het bos en het eerste het beste onverharde pad ga ik in! Nu zakt de hartslag echt ongekend en dat komt pas goed als ik de band even loshaal. Alhoewel: nu loopt de hartslag weer veel te hoog op, want de 200+ haal ik in het echt ook niet! In de wasmachine met dat ding. Intussen loop ik te genieten van de zachte ondergrond, de heerlijke geuren, dit onbekende slingerpad vol bladeren. Echt, als je daaraan toe bent, moet je het bos opzoeken! Loopschoenen in de auto gooien, zodat je altijd een stukje natuur kunt opsnuiven, dat is zo heerlijk! En zo komt mijn tempo de laatste 3 kilometer net zo hoog te liggen als het jouwe wanneer je lekker aanzet. Jij loopt in 33 minuten 4 kilometer, ik doe 5,2 kilometer in dezelfde tijd.
En toch, toch zijn jouw 4 kilometers veel waardevoller als wat ik gelopen heb, omdat jij dit volhoudt en doorzet. Omdat jij het doet, terwijl het veel moeite kost zo nu en dan. Omdat je het keer op keer DOET. Supergoed van je PJ; ik heb zin in onze wedstrijd!
Groetjes Anke

Zin 1: Het  loopmaatje ging uitlopen na zijn marathon afgelopen zondag en ik mocht mee over de door en door bekende route langs de oostvaardersplassen, dus we hoefden en gingen niet snel.
Zin 2: Ik had al post rondgebracht, was naar de trainer gefietst in Almere Haven en terug voor een bespreking, dus eigenlijk was ik moe; maar lopen levert nooit een probleem op want dat doe ik graag.
Zin 3: 7 Kilometertjes heerlijk geluisterd naar het marathonverhaal van het loopmaatje.
Zin 4: Ik schaamde me wel tegenover de trainer: die ene week in het jaar dat ik zelf mijn trainingen mag bepalen, kan ik me weer niet inhouden en loop drie dagen achter elkaar! Laten we er maar aan toevoegen dat ik hem dus in elk geval hard nodig blijf hebben. (dat waren zin 4a en 4b en dit is 4c dan maar)
Zin 5: Dit is de meest zinloze zin, want de zin in het hardlopen is een beetje loos, omdat het doel me nog steeds onbekend is. Geen marathon meer, maar wel een trail? Die doelloosheid maakt me een soort spartelend slepend hardlopertje. Of ik nou 6 keer per week ga lopen of 2 keer, lijkt er op dit moment niet zoveel toe te doen. Maar morgen ga ik toch maar niet!

“Mama, ga je met mij mee hardlopen?” Lief lachje erbij, hoofdje een beetje scheef. Zeg dan maar eens ‘nee, dat was ik niet van plan vandaag’. Dat lukte me dus niet. Ik stelde meteen voorwaarden: niet te lang, niet te hard, pas een uur na het eten. Allemaal akkoord, dus mama moest/mocht mee. Tegenwoordig is het om kwart over 7 al donker! Meneer bepaalde de route. Eerst naar de Albert Heijn door de Laan der VOC. Trapjes op en af. Toen over de Evenaar. Ik bleef ondertussen maar kletsen, dan kon de kleine zijn adem sparen. “Dit kan ik heel goed hoor, mama” was keer op keer het antwoord op mijn vraag of het nog lukte. We gingen niet zo snel, maar ik moest het tempo laag houden. We zouden bij de brandweer weer omdraaien, want meneer kent de weg en de route; maar toen we daar waren, wilde en kon hij nog verder. Ik bleef heel alert op hem, omdat ik ook wel weet dat alles boven de 2 kilometer voor een knul van 9 behoorlijk zwaar is. Maar hij ging gewoon lekker verder. “Mama, nu mag je echt niet meer elke keer zeggen dat er een stoeprandje is,

ik kan het zelf zien!”. We durfden niet door het donkere paadje en liepen door tot het centrum van Almere Buiten. We moesten over de weg en dat was best druk met auto’s! De kleine werd een beetje moe, maar gaf het niet op. We gingen wel rechtstreeks naar huis terug en niet meer om via de school ofzo. “Nu mag het tempo wel een beetje omlaag”, en daar gaf ik onmiddellijk gehoor aan. We hebben niet gewacht voor de bus, maar gingen gewoon iets zachter lopen. En zo liepen we de wijk weer in. Na vier kilometer waren we thuis. We waren 27 minuutjes op weg geweest en het was erg leuk! We hebben nog netjes gestretcht. “Volgende keer weer mama?”

Geen schema, geen verplichtingen, geen doelen, ik kan rennend doen wat ik wil! Of ik kan niks doen. Maar dat is geen optie.
Vincent was een uur/drie kwartier onder de pannen, dus ik had hardloopkleding aan en ging maar gewoon. Waarheen? Geen idee. In 1 tempo, verschillende tempo’s? Ook geen idee. Al lopende werd het wel duidelijk. En jawel: ik liep over het fietspad en besloot 2 kilometer ‘rustig’ in te lopen. Het ging heerlijk. Rapide, op een lage hartslag: feestlijk! Ik zou daarna 2 kilometer op hoger tempo gaan lopen (=hogere hartslag). Om het Fannie Blankers Koen Park heen dan maar. Dat ging ook lekker. Alleen moest ik in de derde kilometer mijn schoenveter strikken. Net boven de 5 minuten op de kilometer: dat moet sneller kunnen. Ik liep langs de Vaart en in de verte liep ook een hardloopster. Ik haalde haar net niet in, maar de kilometertijd kwam onder de 5 minuten te liggen: bingo! Toen een kilometertje rustig aan. Lekker 6 minuten-plus. Ik kwam de mensen die hetzelfde rondje liepen, maar dan met de klok mee weer vrolijk tegen. 🙂
Ik besloot dat ik hierna nog een kilometer hard mocht lopen. Lekker snoeihard het asielzoekerscentrum voorbij en mannen op de fiets inhalen, grin. Een rondje om de atletiekbaan. De snelste kilometer, zo’n 12,5 kilometer per uur gerend; ook al is dat dan maar voor “eventjes”, nog geen 5 minuten. Toen kon ik het tempo niet helemaal laten gaan, want ik moest ook op tijd zijn om het mannetje weer op te halen. Het werden uiteindelijk 8 kilometers in drie kwartier. Ik kwam wat bezweet en rood aan! Dat was vooral vervelend omdat er een geblesseerde mede-loopster zat die ik ken en die ook zó graag weer gewoon zou rennen en de blessurebank wil verlaten. Ik ken dat wel en ik voel met haar mee. Ik moest met een vrolijk jongetje weer naar huis fietsen. Lekker rondje zonder druk gelopen: hoera, ik kan het nog!

“Verslagje van 5km door de Schatrijkse bossen:
tegen 12 uur, nog steeds droog en al een uur niet meer gegeten (gesnoept!) Dus ik deed warme kleren aan (lange broek, lange mouwen én nog een jasje) voor minstens een half uur “uber uber rustig”. Stond gister al op het schema. Vincent liep mee tot de poort en fotografeerde z’n mama. De sleutel moest mee voor het hek van het park, maar die maakte (teveel) lawaai. Manuel liep in Lissabon, P. liep in Amsterdam en ik liep dolblij het bos in. Ik hou heel erg van het bos nu: onverhard,
en het ruikt zo lekker. Ik nam de sleutel in mijn hand en ging de zondagswandelaars inhalen.Mijn half uurtje! ‘t Is zo fijn met die verende ondergrond en de wisselende uitzichten en de kalmte van het bos. Het ging heerlijk, maar ik moest er even inkomen, getuige de 7min+ tijd van km1. In km2 zag ik op het routebord dat de oranje route die ik volgde 5km was en die kon ik dus blijven volgen.  Weer ‘n langzame kilometer. De foto’s waren lastig te maken met de uit-stekende wortels op de grond. Ik haalde mensen in met een stinkende sigaar. Het was wat druk met families aan de wandel. Die haalden de heerlijke bosgeur weg. De volgende familie had mandarijnen. De 4e km schoot op en ik had het ritme te pakken. Lekker tempo, fijne omgeving en ik kwam op temperatuur. Ik stak 2x de grote weg over. De 2e keer haalde ik meteen een stelletje in. De vol-
gende bosgrond was prachtig bemost.
Ik vond het best lastig om rustig te blijven lopen en me in te houden. Het ging zo supergoed, zo moeiteloos en zo fijn dat ik echt dacht: zal ik nog een tijd <6min neerzetten? Maar aan de andere kant: onverhard, het liep prima, waarom zou ik? Na 5 km in 34 minuten was ik rond en vond ik het gewoon goed. Ik had niet op de hartslag gelet die op 143 gemiddeld lag, ik was nauwelijks moe en ik kan het dus nog! P. en Manuel hebben toptijden gelopen op hun marathon: ik heb maar een fractie van hun afstand gelopen en ver van een toptijd, maar ik heb een toptijd beleefd in de bossen! Anke”
ps. nu de cryptogrammen nog oplossen……
 

Alle naweeen van de marathon zijn uitgewist. Nog slechts een paar nachten slecht slapen bleven over tot vandaag. Want dit was de grote dag: dit is de dag die in mijn agenda vermeld stond als: “Anke de Boer maken”. Om kwart over 9 waren Rob en ik na 1000 weken samenzijn eindelijk zover dat we ja hebben gezegd tegen het huwelijk en alle voorwaarden die daaraan worden gesteld. In spijkerbroek. Met 2 getuigen (mijn hardloopvriendin), Vincent en de ambtenaar van de burgerlijke stand. Een goed begin van een druilerige dag!
Nadat we ons verrassende nieuws her en der in Zeist en Hilversum hadden vermeld, zijn we thuis met zijn drietjes een spelletje Catan gaan spelen wat door de kleinste de Boer werd gewonnen! Daarna aten we thuis aardappels met spinazie (het uit eten volgt morgen) en toen regende het. Daarom ging de training van Vincent niet door. (best raar, dat triatleten die normaal toch ook gaan zwemmen, bij regen hun training laten vervallen….) Toen werd mijn plan nog duidelijker: samen met de jongen met wie ik nu de achternaam eindelijk deel een rondje lopen! Het mocht van mijn trainer (als het echt nodig was) en ik had meteen een fijne snelheidsbegrenzer (dacht ik).
Het regende en het was best fris, maar na een paar honderd meter hadden we dat al niet meer door met onze mooie lampjes. We kwebbelden en kletsten. Aan het einde van onze straat (richting de seizoenenbuurt) hield mijn kleine makkertje het niet meer uit met zijn slome moeder en zette er tot drie keer toe een genadeloze sprint in die deze oude post-marathonner niet kon evenaren. Onder de brug door in de Seizoenenbuurt werd ik uitgenodigd voor een versnelling en samen deden we een prachtige steigerrun, die voor de kleine overfitte jongen eigenlijk nog te kort duurde, maar toen waren we op het schoolplein. Tijd voor een run-selfie en weer verder.
Terug liepen we over het fietspad en mama vond het wel mooi geweest qua training (die zag al anderhalve kilometer staan op de teller), maar Vincent rende tussen de april- en maart-straat nog even lekker op zijn ‘eigen’ tempo. Ik ging gewoon moeiteloos prima verder en voelde het hele loopje aan als een geweldig moment met zijn tweetjes. Bij de oude school aangekomen, had mijn kleintje er nog geen genoeg van en ik kon er ook geen genoeg van krijgen, dus haakten we er een klein lusje aan vast. Mijn compagnon bleef nu lekker op mijn lage tempo meerennen en vertelde honderduit over zijn lievelingsauto’s, over zijn hardloopzones die hij afmeet in auto-versnellingen en wat hem de dag had gebracht. We kwamen een andere (natgeregende) loopster tegen die een allervriendelijkste aanmoediging kreeg van een 9-jarige in een veel te grote regenjas. We liepen nog langs de Mustang die Vincent gaaf vindt en toen waren we na 3,5 kilometer in 24 minuten weer thuis. Nat, meer dan tevreden en heel gelukkig.

12 oktober
De serieuze spierpijn blijft uit. Ik loop de trap gewoon af. Dat voel ik, maar het is niet pijnlijk. Ik fiets door de kou met Vincent naar school. Lukt ook. Ik kleed me wel warm aan, want ik weet dat ik vatbaar ben. Honger? Totaal niet: ik eet wat yoghurt en dat is genoeg. Ik ben vandaag een kilo lichter als zaterdag. Daar ben ik stom genoeg nog trots op ook! Daarop wel….

Ik ga naar J. om alles te vertellen. Hoe fijn! Ik had het beter kunnen opnemen, dat had schrijven gescheeld nu! ‘t Is echt zalig om het te vertellen, want dat zet het op zijn plaats. Maar de grote trots blijft maar uit. René, Hugo, Alfred, Remko: allemaal hebben ze beter gelopen, maar niemand heeft 37 minuten van zijn PR af gehaald. Maar dat zegt misschien meer over de eerste keer! Ook de reacties op facebook raken niet het diepste van mijn ziel, zelfs niet Merijns plaatjes-serie. (kan ie ook geen punten vergeten)
Als Vincent bij Aikido is, gaan we nog wandelen ook! Moeiteloos. Hier liep ik de ACR. Gister liep ik de marathon en nu wandel ik volledig vrijwillig een rondje zonder moeite!
Ik breng mijn pakje naar Manuel en hij rent mee naar Just Run. Voor 1 keer ben ik niet echt jaloers. Ik voel me even niet op mijn plaats, maar het is heerlijk te horen hoe G. het beleefd heeft en hoe Harry zich voelt. Ik ben eigenlijk weer te fit. Fysiek ben ik het aller-sterkste. Mentaal niet. Ik hou mijn verhaal op afstand. Voor de anderen en voor mezelf. Wel brokjes: van het kind wat leert fietsen en de Noel die in de weg liep toen ik moest kokhalzen. Er daagt iets bij mij. Ik heb een wereldprestatie geleverd door door te gaan toen het eigenlijk niet meer lukte. Ik heb niets gewandeld. Op de fiets naar huis vertelt G. dat dit haar zesde marathon was en dan dringt er tot me door dat dit pas mijn tweede keer is. Harry heeft er ook 6 keer over gedaan om onder de vier uur te komen. Bijna iedereen denkt dat ik dat ook wil gaan doen.
Fysiek gaat me dat vast lukken. Volgend jaar al vermoed ik. Als ik dat zou willen, met hulp van Merijn. Maar! Mentaal kan ik het niet aan. Die paar uur van tevoren de druk hebben om onder de 4 uur te komen, zal ik niet aankunnen.
13 oktober.
Vanaf 3 uur slaap ik weer niet. Ik heb het heet en ben bang nu ziek te worden: dat kan niet!! Ik heb het niet verwerkt. Ik heb het niet op een rijtje. De marathon is nog niet in mij geland. Ik lijk koorts te hebben en mijn hartslag is hoog.  Ik ontbijt nu wel goed, want ik moet post rondbrengen. Het lukt niet goed met mijn fiets, het is veel post en na anderhalf uur ben ik nog lang niet klaar en word ik heel erg moe. De mars en de sportdrank helpen niet meer. Ik ben echt een beetje duizelig van vermoeidheid.
Thuis bel ik eerst Mieke, die snapt hoe zwaar de marathon is, omdat H. dat heeft toegegeven. H., die alles kan, vond de marathon onmetelijk zwaar. Ik sorteer de agenda’s, eet veel chocolaatjes en knap weer op. Ik ga de agenda’s met de auto brengen.
En dan heb ik de medaille vast. Het evoluon staat erop, StrijpS, de parken, de piek van de hovenbrug. Ik zie het opeens. Terwijl Mieke over de verbouwingen van hun huis kletst, dringt het door: ik heb de marathon van Eindhoven gelopen in een toptijd. Ik heb het perfect gedaan: gespaard de eerste kilometers, genoten, niet in paniek geraakt en doorgegaan toen ik het zwaar had. Dan is het eindelijk voelbaar: ik ben trots. Ape-trots. Trots waar je groter van wordt.
En ik herstel buitengewoon snel. Daar heb ik voor getraind. Eindelijk heb ik het surprise-ei gekraakt en hou ik de verrassing vast!
En zo loop ik 48 uur na de marathon met kratjes vol agenda’s te slepen en wandel ik van huis naar huis. Moeiteloos. Ik spring zelfs over de hekjes heen! Hoe kan dit?!
Dit jaar heb ik al meer gelopen tot nog toe als vorig jaar in zijn totaliteit. En wat mij betreft, kan ik morgen gewoon weer rennen. Ik vrees dat ik donderdag bij Merijn ga zeuren….