Ik ging lekker een klein stukje hardlopen. De bedoeling was drie kwartier. Ik deed weer ‘s een lange broek aan. En ik ging heerlijk aan het dribbelen. Lekker rustig tempo. Ik zocht maar eens het schelpenpad uit. Ik nam gewoon de nét even andere paadjes als ik normaal zou doen. En een aantal bekende routes, want ik moest toch naar de brug over de Vaart toe. Op de brug moest ik hetzelfde doen als vorige week, alleen nu niet alleen in de het omlaag gaan moest ik in zone 4 gaan lopen, maar ook bergop zone 4 zien te bereiken! De eerste 2 kilometers liep ik heel precies strak in hetzelfde tempo van 6minuut22 per kilometer. Ik hield lekker zone 1 aan en dat ging voortreffelijk. Na 3 kilometer was ik bij de brug.

Ik ging “gewoon” omhoog en loeihard naar beneden. Maar toen ging het mis. Mijn hartslag bleef hangen op 154. Zou dat even mooi zijn! Maar ik was buiten adem en had vet hard gerend, dus dit lag helaas duidelijk aan de hartslagmeter. Nog maar een keer proberen. Ik rende harder dan 15 kilometer per uur en mijn hartslaag dáálde! Bijna waar… Boven op de brug moest ik gauw de boot die onder me door voer fotograferen. Nog maar eens een keer proberen mijn hartslagmeter op orde te krijgen, maar die werkte niet mee. Mijn tempo was hartstikke hoog, mijn hartslag hartstikke laag. Ik word er niet meer warm of koud van (figuurlijk gezien), want ik weet toch wel dat wat ik doe, correct is.

Ik rende verder de brug af en besloot het bos in te gaan. Daar had ik echt even behoefte aan. Ik telde wel uit dat ik dan iets te ver om zou gaan, maar dat nam ik voor lief. Ik moest en zou even onverhard rennen tussen de prachtige herfstkleuren door. Ik nam een paadje binnendoor en genoot met volle teugen. Helaas moest ik even een telefoontje aannemen voor een nieuwe werkopdracht en daardoor stond ik even later blij weer bij dezelfde brug. Aangezien de hartslagmeter nu prima zijn werk deed, besloot ik er nog een laatste versnelling aan toe te voegen.

Ik ging geweldig hard de brug op en het was een lang stuk ook! Ik moest echt even doorpakken om het tempo hoog te houden, maar het lukte me! Mijn hartslagmeter klopte niet meer mee met mijn hart, helaas. Een hartslag onder de 100 terwijl je zwaar op adem moet komen is buitengewoon ongeloofwaardig! Ik ging weer ‘gewoon’ langzaam de brug af en besloot tot thuis lekker een zone-1 tempo aan te houden en niet meer naar de hartslag te kijken.

Soms had ik wel even zoiets van: er zijn drie kwartier voorbij, ik wandel gewoon lekker verder, maar dan krijg je het toch koud als je bezweet bent en duurt het alleen maar langer. Ik wilde doorgaan tot minstens 9 kilometer, om de 1800 kilometer dit jaar te halen. Ik nam wederom de paden die ik nooit eerder had gezien! Gossie, denk je de buurt toch te kennen…
Een ommetje door het park was na 9,5 kilometer alleen maar logisch: als je dan toch de tien kunt halen… Ik deed over de tien kilometer een uur en 7 minuten. Maar ach, tijdens het telefoneren had ik dan ook gewandeld. De gemiddelde hartslag bleef steken op 129, maar dat is volkomen belachelijk. Dat ding gaat onmiddellijk de wasmachine in! En ik kan de warme douche in als ik gezien heb dat ik dit jaar op 1800 kilometer zit. Ga ik de 200 kilometer de komende twee maanden nog halen?!

Het is stil in de mist. De kilte kruipt omhoog en de straatlantaarns geven een slechts en vaag schijnsel af. Geluiden klinken gedempt. Het is een avond om veilig binnen te blijven. Het is een avond waarop buiten onheil dreigt en de vriendelijke, warme herfstkleuren in het grijs en zwart van de nacht verdrinken en bedreigen.
Daar komt M met haar bende aan! De lichtjes knipperen en flikkeren vervaarlijk in de donkere nacht. Het geluid van rennende voetstappen vermengd zich met de gedempte stemmen. De angstigsten onder de bevolking verschuilen zich als de Bende op en neer over de straat springt, huppelt en oefent. De auto’s rijden voor de Bende weg. Dit is niet zomaar een groepje willekeurige voorbijgangers, maar dit zijn de Cee-Deetjes van M die op een trainingsmissie zijn. Deze Bende maakt de straten van Almere Buiten op dit uur onveilig voor onschuldige voorbijgangers.
Op deze duistere avond bevond ik mij in hun midden. De verschillen tussen de deelnemers zijn groot. M drijft het tempo tussen de lantaarnpalen op en ik voel me woedend en sacherijnig worden. Het tempo kan ik met deze strijdlustige gevoelens onder controle krijgen en de meeste woede loop ik er  met drie lantaarnpalen uit. Op M na, haal ik iedereen in. Mijn handen zijn ijskoud.
De Bende trekt voorzichtig verder langs de donkere velden waarboven een laagje mist de grond guur maakt. Naast de voetstappen zijn nu ook de woorden weer herkenbaar te beluisteren. Enkel als je dichtbij bent en deel uitmaakt van de Bende, zijn de woorden niet bedreigend. Er worden ronden over de straten gelopen en de laatste wandelaar snelt naar binnen. De jongemannen die buiten na elkaar roepen, houden daar terstond mee op als M ze aanspreekt. M drilt haar troepen door ze rondjes te laten rennen en het tempo omhoog te gooien. Van de eerste ronde hoeft maar de helft op hoge snelheid. Ik ga gewillig mee. De tweede ronde moet voor driekwart op hoog tempo en vanaf nu loop ik voorop over de gladde bladeren door de slechtverlichte straten. Ik loop alsof heel R’s troep achter me aanzit, maar vandaag hoeft ik me niet met zijn bende te meten en mag ik bij M laten zien wat ik kan. De hartslag loopt op. Ook de mist trekt steeds dichter om de Bende heen. In de laatste ronde, die in zijn geheel zo hard mogelijk moet, loopt de hartslag nog verder op. Het tempo is dat van een jager en de hoge hartslag zorgt ervoor dat slechts de ademhaling de stappen overstemt. Na een korte rustpauze, verzamelt M haar bende en vervolgen zij en haar troep de ronde door de straten.
Gewend aan mijn mede-renners, bespreek ik wat gewichtige zaken met een medeloopster. M drijft nogmaals haar tempo op en de bende volgt. Op de brug drilt M haar troepen op armkracht en worden de benen extra aangespannen. De mist trekt op langs het water. De meeste mensen hebben zich teruggetrokken op de bank in hun veilige en warme huis. Hoewel ik het intussen redelijk warm heb, blijven mijn handen ijsklompen. M leidt ons verder door de lege straten en achterafsteegjes en eist van haar team nog een laatste inspanning: twee lantaarnpalen hard heen, één terug. Ik ben gaarne bereid aan haar verzoek te voldoen. Ze wijzigt de opdracht naar drie-om-één en dat bevalt mij nog beter. Ik maak er elke lantaarnpaal een versnelling van om zo het laatste restje woede en ongeduld uit mijn lijf te sprinten. M zelf loopt maar 1 lantaarnpaal verder en op het laatst daagt ze me uit: ze loopt de laatste lantaarnpaal extra hard voor me uit en ik moet mijn tempo tot het uiterste ophogen om haar bij te houden. Maar het lukt me!
M gaat door voor het laatste stukje en maant de snelsten onder de troep nog een laatste krachtsinspanning op zich te nemen. Ik ga die graag aan en loop met een paar heren alle venijn eruit. De jacht op de fietsers voor ons zonder licht wordt genadeloos geopend en voor de stoplichten hebben wij ze ingehaald. Voor we de vijanden kunnen verscheuren roept M ons terug om ons bij de rest van de bende te voegen. Het is maar een oefening.
M snapt wel dat ik met mijn snelheid niet direct in haar bende thuishoor, maar dat het soms heerlijk is om de krachten kort aan te spreken. Ze complimenteert me toch. Zelf heb ik het gevoel door mijn baas in toom gehouden te worden, terwijl dat niet meer nodig is. Komt daar de woede vandaan of is dat het gevolg van een nieuw, straf dieet? Ik hoor liever bij M’s Bende, dan bij R’s bende die zich bij ons voegt nadat de formele training is afgesloten.
In het met TLbuizen verlichtte hoofdkwartier komen de bendes samen en dan blijken de gevaarlijk verlichte, angstaanjagende renners niet meer te zijn dan een groepje ongevaarlijke hardlopers die heerlijk hebben getraind. Al heb ik nog steeds koude handen.

Vijf Kilometer. Hoe moeilijk kan het zijn? Daar kom ik normaal mijn bed niet voor uit… Maar vanmorgen wel! Ik mocht namelijk met PJ mee gaan lopen over de Startbaan in Soesterberg. Voor mij een oefening ‘inhouden en bijblijven’, voor PJ een oefening ‘bijblijven en volhouden’. Ik weet niet wie het meest zenuwachtig was voor zijn/haar eerste 5 kilometerwedstrijd…. Ik had voornamelijk geen zin. Alle tips die ik PJ had gegeven, had ik zelf in de wind geslagen. Dus ik heb patat gegeten gisteravond, vanmorgen anders ontbeten en veel te weinig gedronken. Ik deed mijn sportbroek aan over mijn korte broek en we reden naar Soesterberg. De mist trok weg en het werd heerlijk weer: koel, zonnig en een prachtige omgeving ook!
Het was er al druk en vol vrolijk gekleurde hardlopers. Snel naar de WC, startnummer ophalen, compressiesokken aandoen en even over het asfalt lopen om te kijken of ik het nog kan. We gokken er zo’n 35 minuten over te gaan doen. Ik ga strak naast PJ lopen en helemaal mee in zijn tempo. PJ heeft wel een lange broek aan en ook nog een jasje. Qua starten ben ik inmiddels een routinier, eenmaal in het startvak met 100 anderen is het al klaar met zenuwen voor mij. Heerlijk dat de vrouwen op deze afstand in de meerderheid zijn! Ik loop er vrolijk bij en geniet lekker van de unieke omgeving: het herfstbos tussen de bunkers door. Asfalt in een groene omgeving.
We worden ingehaald en toch gaan we de eerste kilometer nog hard op 6:20. Ik kijk niet meer op mijn horloge. PJ kan het niet laten om elke keer zijn snelheid, hartslag, afstand en ik-weet-al-niet-wat te controleren. Dit is een wedstrijd joh! Hier geef je gewoon all of you en dan kijk je achteraf maar hoe het (fout) ging. Mijn hartslag is nog best hoog. Ik loop te kletsen. Moeilijk om een monoloog te houden, ik weet niet zo snel wat interessant is als je naast mij loopt te zweten en af te zien, terwijl ik bijna huppel. Ik herken de startbaan, maar toen ik hier in december met een vriend(in) liep, was het toch indrukwekkender. Toen was het grootser, nu wordt het uitzicht door gekleurde shirts ‘verpest’.
Het valt me niet mee om rustig te blijven lopen en te accepteren dat we worden ingehaald. Dat we een wandel-ren-wandel dame niet kunnen bijhouden. Ik weet dat ik harder kan als het moet en dit tempo vergt een aanpassing van me die ook mij de tweede kilometer kost om te aanvaarden. Ik laat de tijd dan helemaal voor wat ‘ie is. Het valt me niet mee om te zien dat PJ het best zwaar heeft en peentjes zweet. Ik zou hem graag wat van mijn energie willen geven, een beetje van mijn loopgemak, van mijn opgedane ervaringen de afgelopen jaren. We komen de eerste renners op de weg terug al tegen. En zo zijn we al op de helft. Ik tetter lekker over mijn marathon ervaring.
We lopen langs het museum. Ik maak een paar foto’s. Het is wel een fascinerend gezicht namelijk: al die lopers op de startbaan. Zeker nu de tien kilometer er ook aan komt. Ik heb het al lang niet meer koud. Ik verveel me ook geen moment. Het asfalt vind ik wel een beetje minder. Dat loopt zo lomp! PJ gaat op zijn grens aan het lopen en het tempo gaat nog iets omlaag. Dat vind ik inmiddels niet meer erg. We blijven wel hardlopen en dat is het belangrijkste. Aan het einde van de startbaan zit ons aanmoedigingsteam en Vincent gaat meelopen. Hij loopt ons wel voor de voeten, de oen. Ik daag PJ uit om het laatste stuk te versnellen. Dan weet je echt waar je mogelijkheden liggen en hoe je hartslag reageert.
PJ zet te vroeg en veel te hard in. Van een kilometertijd boven de 7 minuten schiet hij in een sprint naar een 2 minuten tijd. Dat is te hard en te vroeg. Ik kan hem niet bijhouden met zijn lange benen, maar ik versnel ook (km-tijd onder de 4 minuten!) en weet dat ik hem bij de finish weer heb bijgehaald. Hij moet ook inhouden en ik haal hem inderdaad weer bij. Dik respect voor PJ dat hij daar op in is gegaan en bereid is het laatste restje eruit te halen! Grote, grote klasse! PJ is kapot en ik weet vrijwel meteen onze eindtijd omdat mijn horloge klopt met 34:22. Mooi onder de 35 minuten nog! Ik ben niet vermoeid, sorry PJ… Mijn hartslag ligt met een gemiddelde van 140 wat hoog vind ik. Ik hoeft alleen mijn trui erover aan te doen en ik heb zin in de chocolaatjes die ik heb meegenomen. Ik ben vooral trots op PJ dat hij dit bereikt heeft, voor mezelf vind ik het alles behalve bijzonder. PJ heeft met deze 5 kilometer heel wat meer overwonnen dan de eindtijd onder de 35 minuten aangeeft! Ik vond het fijn daarbij te mogen zijn en hem te kunnen steunen.

Het was al negen uur geweest toen M mij ophaalde. We gingen drie kwartier / een uur lopen. Eerst rustig in zone 1 en dan 4 keer de brug over de Vaart af in zone 4. Brug AF inderdaad: omlaag. Het was al lang donker. Dus kon ik niet zien in welke hartslag ik zat 🙂 Goed excuus toch?
We kletsten het donker door en misten zelfs de afslag naar de brug, zoveel had ik te melden! 😉
De brug op mocht in zone 2, maar ik geloof dat ik daar ongeveer de hele tijd in liep. De brug af aan de andere kant was me te donker. Dus we keerden om en gingen loeihard naar beneden. Dat is goed voor de heuvel af over een paar weken bij de Zevenheuvelenloop. Ik ging echt goed, grote stappen, hoge kniehef en keurig in zone 4. Beneden mochten we 30 seconden stilstaan alvorens het nog drie keer te herhalen. De derde keer bracht Manuel me zo aan het lachen dat ik moeilijk sneller kon, maar ik hield wel vol. En ik ging mijn eigen tempo echt te boven met zestien kilometer per uur! Misschien maar eventjes, maar het was heerlijk! Ik weet niet of ik M bij moest houden of hij mij!
We gingen de brug af aan de donkere kant en toen over de Trekweg. Het zag er prachtig uit met een laagje mist en de bijna-volle maan, maar ik vond het DOODeng. Zo vlak voor halloween door de mist gaan lopen: in mijn eentje zou ik het nooit durven. We kwamen iemand tegen met een hond en ik duwde M mooi tussen mij en die persoon in, schijtert die ik ben.

Zelfs stilstaand kwam mijn hartslag zone 1 niet uit! 🙂 Er kwamen auto’s langs en het tempo kon lekker laag blijven liggen. Het was lekker mysterieus in de mist. En koud. Ik had het koud. De hele route.
We gingen de wijk door en ik vond het wel een beetje zat. Ik bleef in zone 2 hangen. We gingen de Eilandenbuurt door. Intussen waren de drie kwartier lang verstreken. We lachten wat af, namen wat mij betreft wat fijne toekomstbeslissingen en toen rende ik nog een keer of 3 voor ons huis langs; je moet de 10 kilometer toch halen he. Uur en drie minuten. Ik had het nog steeds koud.

Heerlijk weer. Zonnig. Warm. Droog. En toch herfstgeuren. Bij het post rondbrengen voelde ik al dat ik moest en zou lopen vandaag. Ik stuurde mijn vriendin een SMS en daarna kreeg ik een app van het loopmaatje of ik vanavond mee ging. Vanavond… dan is het donker… Mijn vriendin kon helaas niet en ik maakte in dubio de postwijk af: ga ik zelf vanmiddag door het Wilgenbos hardlopen of ga ik vanavond gezellig samen lopen? Ik twijfelde en twijfelde en twijfelde. Het Wilgenbos is zo mooi nu, daar móét ik heen. Maar alleen is maar alleen. Mijn vriendin ‘redde’ me, om half 1 belde ze dat ze toch kon! Een uur later stond ik met mijn fiets bij d’r en we fietsten door naar de ophaalbrug voor een rondje Lepelaarsplassen, Blocq van Kuffelaar en Wilgenbos. Lekker langzaam. We hadden zoveel te kletsen! Het liep heel soepeltjes en ik keek niet eens naar de kilometertijden, omdat het me gewoon niets interesseerde. Ik liep te genieten van de blauwe lucht, de prachtige kleuren van het bos en het gekwebbel van ons. Het gemaal lag te blinken in de zon en het fietspad was heerlijk rustig. Overal lagen bladeren. Ik lette niet op de hartslag en ook niet of we zachter zouden moeten lopen omdat we de dijk op liepen, ik genoot gewoon simpelweg. Mijn vriendin begrijpt alles. Soms zegt ze dingen die ze helemaal niet kan weten, maar dat is dan zo prettig dat er niks bedreigends of vreemds aan is! Het Wilgenbos was Ge Wel Dig. De zon tussen de bomen door, de stralen die wel van goud leken, de groene en gele bomen: het was net zo mooi als ik ‘s ochtends gedacht had. En ons gekwebbel hield het helemaal in het nu en maakte er geen sentimenteel gedoe van. We kwamen niemand tegen. Het sluisje over wandelden we lekker. En toen het schelpenpad. Mijn vriendin heeft de laatste tijd veel verbouwd in huis en ik weet hoeveel energie dat kost en ook hoeveel loopkilometers dat kost. Ze heeft bij lange na niet zoveel kilometers in de benen als ik en ze hield het dapper vol. Het tempo ging wel iets naar beneden, maar ik was de laatste die daarover klaagde! Mijn buik had namelijk weer eens iets in de pap te brokkelen. En hoe langzamer we gingen, hoe langer ik kon genieten. We gingen de Vaart weer over en namen het ommetje langs de Noorderplassen. Ook al zo mooi met dat blauwe water en het wuivende riet. Heel langzaam daalde bij mij in dat ik gewoon moet gaan doen waar ik het meeste van geniet: buiten lopen. 8 Kilometer in 55 minuten. Perfect. Toen we bij de fietsen stonden, kreeg ik het nieuwe schema van de trainer. Dat hielp het allermeeste. Houvast. Regel van vandaag: “Einde freewheelen”. Heb ik mooi gedaan 🙂

Hoi PJ!
Volgende week gaat het dan echt gebeuren: we gaan allebei onze eerste 5 kilometer wedstrijd lopen!! Dat is voor ieder van ons een grote verrassing: voor mij, omdat ik vrijwel alle afstanden al een keer als wedstrijd heb gedaan, maar de 5 kilometer ontbreekt nog; voor jouw, omdat je pas 2 maandjes bezig bent met hardlopen. Ik weet dat ik die 5 kilometer ga halen, zeker omdat ik met jouw mee mag lopen en ik weet ook zeker dat jij die 5 kilometer gaat halen, omdat je met mij mee moet lopen en ik je gewoon aan het rennen hou! Het verbaasde me, dat van alle mensen die ik ken, juist jij zo’n 2 maanden geleden hardloopschoenen, een hardloopoutfit en een hardloophorloge kocht. Dat laatste verbaasde me niet, want als je iets doet, moet het wetenschappelijk onderbouwd worden! Dat je de beste manier van jezelf aanpakken uitzocht was mij snel duidelijk. Met je doorzettingsvermogen gaat het je lukken om al rennend stap voor stap alle tegenslagen te verslaan, dacht ik nog. En dat doe je op hoog tempo! Je maakt je zorgen over je astma en ademhaling (niet nodig), over je tempo (ook niet nodig), over wat dribbelen is (al helemaal niet nodig), over je hartslag (en je raad het al: ook onnodig!). Ik zie elke keer keurig je trainingen voorbij komen en je houdt het maar vol.
Gisteren SMSte je me dat je nog een “1,2,3,4,3,2,1 interval” had staan voor vandaag. En ik vond het een goed idee. Ik weet niet meer zo goed waar ik op dit moment voor train en ik vond een piramide-training (zo heet het) wel een goed idee. Natuurlijk ga ik tussendoor niet wandelen, maar blijf ik dribbelen en als de oefening klaar is, ga ik nog eventjes langer door. Ik bedacht een route over asfalt en daarna mocht ik door het bos terug. Ik zette de hele oefening met mijn eigen hartslagzones in het Garmin-horloge, net als jij dat denk ik keer op keer doet. Vlak voor ik ging, stuurde ik je een SMS of jij al gegaan was, maar toen ik vannacht om half 2 al lang sliep, was jij net klaar met werken, dus je wachtte nog even.
Het inlopen, het dribbelen: dat is bij mij telkens ook de ellende. Mijn hartslag schiet omhoog en zone 1 bereik ik pas als ik weer stilsta (na 5 minuten) om, zodra ik weer ga lopen door te schieten naar 180+. Ik moet onder de 135 blijven. Gelukkig hoeft ik maar tien minuten in te lopen en daarna mag ik “los” voor 1 minuut. Ik heb de hartslagzone meteen hoog gezet en dat haal ik dan ook niet in 1 minuut. Net als jij ga ik de eerste minuut bijna het hardste. Voor jouw ga je richting de 10 kilometer per uur en ik ga dan 13 kilometer per uur. Ik dribbel een minuut, jij wandelt een minuut. En dan gaan we voor 2 minuten. Persoonlijk vind ik die stap het lastigst: 1 minuut is zo voorbij, met 3 minuten kom je erin, maar twee minuten is het net niet: je begint toch te snel, dus ze lijken lang te duren. Jouw hartslagmeter deed het niet, maar hartslagen kun je toch niet vergelijken. Ik zie wel dat jouw tempo in de twee minuten ook beduidend lager is als in de 1 minuut. Weinig slapen kost ook veel energie. Ik ga veel sneller door mijn ronde heen als ik denk. Zo haal ik het bos met gemak! De drie minuten gaan me goed af: ik kan een tempo vinden en vasthouden en ik kom zelfs in de goede hartslagzone uit. Jij had volgens mij meer moeite met de 3 minuten, getuige je tijd en het rusttempo wat je daarna aanhoudt, of ligt dat aan je route? Die van mij is recht en simpel. De vier minuten haal ik natuurlijk ook, maar ik merk dat ik er wat moeite mee heb aan het einde. Ik moet echt veel verder doorlopen als ik had gedacht en ik hou nu maar even het asfalt aan, hoe graag ik ook het bos in wil. Elke keer als ik ga dribbelen, moet ik wandelaars inhalen. Vind ik zo stom: met een rood, bezweet hoofd ga ik dan superlangzaam voorbij.
De drie minuten haal ik in precies dezelfde tijd als de eerste keer drie minuten! Ik merk wel dat ik ook wat moe word, omdat ik de hoge hartslag eerder haal. Bij de twee minuten komt mijn hartslag zelfs te hoog uit! Ik zet alles op de laatste minuut en ga het hardst van allemaal: dat is voor mij altijd de uitdaging. Hou die er in voor de gevorderden-klas! Mijn hartslagmeter is in staking gegaan en mijn hartslag daalt alleen maar. Ik verheug me op het bos en het eerste het beste onverharde pad ga ik in! Nu zakt de hartslag echt ongekend en dat komt pas goed als ik de band even loshaal. Alhoewel: nu loopt de hartslag weer veel te hoog op, want de 200+ haal ik in het echt ook niet! In de wasmachine met dat ding. Intussen loop ik te genieten van de zachte ondergrond, de heerlijke geuren, dit onbekende slingerpad vol bladeren. Echt, als je daaraan toe bent, moet je het bos opzoeken! Loopschoenen in de auto gooien, zodat je altijd een stukje natuur kunt opsnuiven, dat is zo heerlijk! En zo komt mijn tempo de laatste 3 kilometer net zo hoog te liggen als het jouwe wanneer je lekker aanzet. Jij loopt in 33 minuten 4 kilometer, ik doe 5,2 kilometer in dezelfde tijd.
En toch, toch zijn jouw 4 kilometers veel waardevoller als wat ik gelopen heb, omdat jij dit volhoudt en doorzet. Omdat jij het doet, terwijl het veel moeite kost zo nu en dan. Omdat je het keer op keer DOET. Supergoed van je PJ; ik heb zin in onze wedstrijd!
Groetjes Anke

Zin 1: Het  loopmaatje ging uitlopen na zijn marathon afgelopen zondag en ik mocht mee over de door en door bekende route langs de oostvaardersplassen, dus we hoefden en gingen niet snel.
Zin 2: Ik had al post rondgebracht, was naar de trainer gefietst in Almere Haven en terug voor een bespreking, dus eigenlijk was ik moe; maar lopen levert nooit een probleem op want dat doe ik graag.
Zin 3: 7 Kilometertjes heerlijk geluisterd naar het marathonverhaal van het loopmaatje.
Zin 4: Ik schaamde me wel tegenover de trainer: die ene week in het jaar dat ik zelf mijn trainingen mag bepalen, kan ik me weer niet inhouden en loop drie dagen achter elkaar! Laten we er maar aan toevoegen dat ik hem dus in elk geval hard nodig blijf hebben. (dat waren zin 4a en 4b en dit is 4c dan maar)
Zin 5: Dit is de meest zinloze zin, want de zin in het hardlopen is een beetje loos, omdat het doel me nog steeds onbekend is. Geen marathon meer, maar wel een trail? Die doelloosheid maakt me een soort spartelend slepend hardlopertje. Of ik nou 6 keer per week ga lopen of 2 keer, lijkt er op dit moment niet zoveel toe te doen. Maar morgen ga ik toch maar niet!

“Mama, ga je met mij mee hardlopen?” Lief lachje erbij, hoofdje een beetje scheef. Zeg dan maar eens ‘nee, dat was ik niet van plan vandaag’. Dat lukte me dus niet. Ik stelde meteen voorwaarden: niet te lang, niet te hard, pas een uur na het eten. Allemaal akkoord, dus mama moest/mocht mee. Tegenwoordig is het om kwart over 7 al donker! Meneer bepaalde de route. Eerst naar de Albert Heijn door de Laan der VOC. Trapjes op en af. Toen over de Evenaar. Ik bleef ondertussen maar kletsen, dan kon de kleine zijn adem sparen. “Dit kan ik heel goed hoor, mama” was keer op keer het antwoord op mijn vraag of het nog lukte. We gingen niet zo snel, maar ik moest het tempo laag houden. We zouden bij de brandweer weer omdraaien, want meneer kent de weg en de route; maar toen we daar waren, wilde en kon hij nog verder. Ik bleef heel alert op hem, omdat ik ook wel weet dat alles boven de 2 kilometer voor een knul van 9 behoorlijk zwaar is. Maar hij ging gewoon lekker verder. “Mama, nu mag je echt niet meer elke keer zeggen dat er een stoeprandje is,

ik kan het zelf zien!”. We durfden niet door het donkere paadje en liepen door tot het centrum van Almere Buiten. We moesten over de weg en dat was best druk met auto’s! De kleine werd een beetje moe, maar gaf het niet op. We gingen wel rechtstreeks naar huis terug en niet meer om via de school ofzo. “Nu mag het tempo wel een beetje omlaag”, en daar gaf ik onmiddellijk gehoor aan. We hebben niet gewacht voor de bus, maar gingen gewoon iets zachter lopen. En zo liepen we de wijk weer in. Na vier kilometer waren we thuis. We waren 27 minuutjes op weg geweest en het was erg leuk! We hebben nog netjes gestretcht. “Volgende keer weer mama?”

Geen schema, geen verplichtingen, geen doelen, ik kan rennend doen wat ik wil! Of ik kan niks doen. Maar dat is geen optie.
Vincent was een uur/drie kwartier onder de pannen, dus ik had hardloopkleding aan en ging maar gewoon. Waarheen? Geen idee. In 1 tempo, verschillende tempo’s? Ook geen idee. Al lopende werd het wel duidelijk. En jawel: ik liep over het fietspad en besloot 2 kilometer ‘rustig’ in te lopen. Het ging heerlijk. Rapide, op een lage hartslag: feestlijk! Ik zou daarna 2 kilometer op hoger tempo gaan lopen (=hogere hartslag). Om het Fannie Blankers Koen Park heen dan maar. Dat ging ook lekker. Alleen moest ik in de derde kilometer mijn schoenveter strikken. Net boven de 5 minuten op de kilometer: dat moet sneller kunnen. Ik liep langs de Vaart en in de verte liep ook een hardloopster. Ik haalde haar net niet in, maar de kilometertijd kwam onder de 5 minuten te liggen: bingo! Toen een kilometertje rustig aan. Lekker 6 minuten-plus. Ik kwam de mensen die hetzelfde rondje liepen, maar dan met de klok mee weer vrolijk tegen. 🙂
Ik besloot dat ik hierna nog een kilometer hard mocht lopen. Lekker snoeihard het asielzoekerscentrum voorbij en mannen op de fiets inhalen, grin. Een rondje om de atletiekbaan. De snelste kilometer, zo’n 12,5 kilometer per uur gerend; ook al is dat dan maar voor “eventjes”, nog geen 5 minuten. Toen kon ik het tempo niet helemaal laten gaan, want ik moest ook op tijd zijn om het mannetje weer op te halen. Het werden uiteindelijk 8 kilometers in drie kwartier. Ik kwam wat bezweet en rood aan! Dat was vooral vervelend omdat er een geblesseerde mede-loopster zat die ik ken en die ook zó graag weer gewoon zou rennen en de blessurebank wil verlaten. Ik ken dat wel en ik voel met haar mee. Ik moest met een vrolijk jongetje weer naar huis fietsen. Lekker rondje zonder druk gelopen: hoera, ik kan het nog!