Mijn gedachten werden helemaal niet door de cross in beslag genomen. De muziekuitvoering van mijn jochie stond voorop. Of ik tussen1 uur en 2 uur ergens kon douchen, was mijn grootste zorg. Toen ik dat om half 12 had uitgezocht (er was 5 minuten warm water bij het sanitaire gebouw in de haven tussen de plek van de voorstelling en het beginpunt van de cross) werd ik helemaal kalm. We reden naar het beginpunt en ik had niet eens precies opgezocht waar ik wezen moest…. Detail vergeten! Ik vergat bijna weer mijn startnummer. Ik liep een beetje in en keek of ik straks niet gewoon uitlopend terug kan rennen. Ik kletste wat met een meneer die al twee keer New York had gelopen en helemaal klaar was met drukke evenementen en een mevrouw die het ook koud had. Het was droog, zonnig en ik vond het koud. De mensen die nu in korte broek en t-shirt gaan, zouden die in de zomer naakt rennen?!
Ik moest lachen toen mijn vriend SMSte dat we dan wel de camera keurig bijhadden en er een opgeladen batterij in zat, maar geen SD kaartje. Dat grappige detail hield me op de been, waardoor alle spanning helemaal verdwenen was.

Ik ga niet vooraan staan. Ik zorg net dat mijn horloge bijtijds aanstaat. We gingen eerst door een ‘duinachtig’ gebied met vochtig zand en veel gras en twee meiden waren bang dat ze de rondjes niet geteld kregen. Ik sprak een meelopende trainster dat ze me op deze manier niet kon aanmoedigen terwijl zij mijn favoriet is voor die taak; zij antwoorde me dat de snelle mannen voor ons liepen, dat ik daar heen moest; maar ik wilde gewoon lekker lopen. Leuk. Rustig. Genieten. Over het gras en we moesten een balk over! ohja! Ik liep achter een man die ik wel ergens van kende, maar geen idee waarvan. Toen moesten we mini-heuveltje af en door het zand weer omhoog. Onaangename verrassing!
Toen dacht ik wel even: aj, dit drie keer?! Ammehoela. Ik kan gewoon na twee rondjes stoppen en dat vond ik een veilig idee. De trainer stond naast de kant en oefende mijn naam, leuk dat hij mij nog kent. Ik ging voor mijn gevoel niet te snel. Precies hartstikke goed eigenlijk. Dus hoefde ik ook niet naar mijn horloge te kijken, wel zo gemakkelijk.
We gingen langs het water aan het lopen en ik vond het geluid van de golfjes zalig. Het zand viel me erg mee. Het liep niet zo heel zwaar eigenlijk. Totdat we terugdraaiden richting finish, daar lag een meter of 100/200 mul zand en dat was Niet Leuk. Ik dacht: hier moet ik straks energie voor overhouden in ronde drie zeg. Ik zag in mijn ooghoek dat ik de tweede kilometer onder de 6 minuten had gelopen – dat vond ik prima, maar het deed me niks. Helemaal niks. Ik dacht hooguit: als ik maar geen tweede of derde word, want hierna moet ik meteen weg. ‘Mijn kleine mannetje is nu aan het oefenen, wat zal hij nerveus worden’ dacht ik en ik vergat mijn benen. In werkelijkheid zat het kind inspiratie op te doen om zelf singer-songwriter te worden.
De tweede ronde weer lekker door het gebied met helmgras en hard zand. Het is hartstikke leuk om zo’n hele stoet gekleurde jasjes te zien. Stom balkje. En naast de baan zwaaide ik naar een fotografe die hopelijk wel een kaartje in haar toestel had, wat me een grijns opleverde. Ik heb de hele tijd lopen te lachen, als het niet zichtbaar was, dan toch van binnen. Ik hield soms tijdelijk iemand bij, maar dan weet je niet of ze 4 of 6 of 8 kilometer gaan. Heuveltjes met zand af en op en af en op en af (af was gemakkelijker en leuker). Dat hoefde nog maar 1 keer hierna. Er liep de hele tijd een vrouw voor me en bij de heuveltjes haalde ik haar in en zag ik haar niet meer terug. Langs het water. We moesten beter op het parcours langs het water gaan lopen. Mij best. Het veld lag wat verder uiteen en het water was beter hoorbaar, heerlijk. Stom mul zand. Er liep een meneer met een wit ALS shirt vlak voor me en ik kon hem niet inhalen. Even dacht ik: dit zand niet nog een keer, ik stop. Dat dacht ik héél even. Dus ik ging gewoon nog een rondje natuurlijk. Ik was er toch al.

Ik had het warm. Stom zeg, hoe kon het nu warm zijn? Ik deed de lange das/tube om als haarband. Maar mijn jasje kon niet uit, dat werd door het startnummer geblokt. Lekker voor de laatste keer dat stukje onder langs het spoor, deze keer met trein. Lekker voor de laatste keer over die balk stappen. Twee ruiters stonden ons aan te moedigen. Ik werd door de rappe kerels ingehaald die 8 km doen. Eéntje klonk als stoomtrein en liep ook alszodanig snel gelukkig. Ik dacht even: zal ik afsnijden, maar ik denk dat ik het niet eens zonder wroeging zou kunnen. En ach: ik was er toch al. Maar ja, die heuveltjes op en af waren nu wel echt best behoorlijk een beetje veel zwaar. Het was maar 7 meter stijging, maar het tempo was eruit. Ik kon de man met het ALS shirt eindelijk inhalen. Het stemde me tevreden dat anderen nog langzamer werden en daardoor kon ik dan weer sneller het water langs. De snelle lieden gingen bijna door het water, dus ik hield ook de waterkant aan. ‘Dag trainer! Nu heb ik een rood hoofd en herken je me ook. Fijn hoor.’
Ik verbaasde me bij het geluid van de golfjes dat ik niks, maar dan ook niks, niks, niks verkeerd voelde aan mijn lijf. Mijn benen werkten goed mee en als ik maar dacht aan de douche-wedstrijd na deze wedstrijd, ging mijn hoofd ook niet aan het afdwalen richting: ‘dit gaat me niet lukken’ en ‘dadelijk rot mul zand’. Lekker in het hier en nu en dadelijk-na-dit blijven hangen was een prima gevoel. De haarband viel bijna af en veranderde moeiteloos in een armband. Net voor het mulle zand werd ik door de snelste dame -die de 8 kilometer weer gaat winnen- ingehaald. Zou het me volgende keer lukken om haar op mijn 6 kilometer achter me te houden? Ik vond het laatste stukje gemakkelijk, want: weer hard zand én ongemakkelijk, want: het leek de eerste twee rondes minder ver. Ik dacht nog: niet vergeten te juichen en te blijven lachen en ik was ook blij toen ik over de streep kwam. Tevreden, heel blij en moe, maar niet afgebrand. 36 minuten en 36 seconden volgens het horloge. Vaantje en bonnetje voor iets. De berichten later meldde dat er tegenwind was en dat het koud was en best zwaar, maar dat heb ik helemaal niet gemerkt, zeker niet van die wind. Ik nam gauw wat water en ging toen  een stukje terug om met de trainster mee te lopen.

Zij was echt kapot en ik was alweer in staat om haar bij te staan en haar aan te moedigen. Ik draaide me om en ruim voordat iedereen binnen was, ging ik de tegengestelde richting op richting de haven. Ik SMSte onderweg en liep lekker langzaam uit. 500 meter verder was het strand leeg, stil en mooi in de felle zon. Ik mocht die kant de haven niet op en moest door rottige modder, daar baalde ik mooi van na al dat zand zeg. Ik had geen modder op de planning staan! Ik ging daarom snel het asfalt op toen er een omgewaaid hek was. Ik was binnen 8 minuten 1,5 kilometer verder en schoot onder de douche. Om 5 over half 2 liep ik gewassen en netjes en vooral uitermate tevreden het restaurant binnen waar de voorstelling plaats vond.

Ruim op tijd om mijn kind perfect te zien oefenen, hem op schoot te houden en trots op hem te zijn terwijl hij stralend zijn muziekstuk ten gehore bracht. Er lagen diverse SD kaartjes in de auto, dus we konden het nog opnemen ook!
Ik moest lang wachten op de uitslag, maar de officiele versie luidt 36 minuten en 32 seconden. 14de van de 22 deelneemsters. Ik heb een paar foto’s bemachtigd, maar ik zal ze op deze pagina aanvullen, want er moeten er meer zijn gemaakt. Toen mijn schoonmoeder vroeg of ik nergens pijntjes had, was ik verbaasd, want het antwoord luidde volmondig nee. En laat dat nou ‘s lang geleden zijn!
En dan te bedenken dat ik vorig jaar op deze zondag de marathon liep. Dat had er vandaag niet tussen gepast….

Het hagelde ‘s morgens, grote heftige buien. En ik voelde me matig gezond. Maar ik wilde naar BUITEN toe, ik wilde hardlopen en desnoods nat worden. Ik had een afspraak met mijn vriendin om tussen half 2 en half 3 te gaan rennen. En om kwart over 1 werd het droog. Er kwam een zonnetje door. Ik deed toch maar mijn regenjasje erover aan. Om half 2 stonden we buiten.
We zouden niet hard gaan, maar lekker bijkletsen. En dat deden we! We liepen achter de wijk langs, maar het matig gezonde gevoel maakte al snel plaats voor een gevoel van kalmte en rust. Uniek genoeg bij een hartslag van 150 en een gemiddeld tempo van 9,5 kilometer per uur zonder hulpmiddelen. We kletsten en het was geen probleem om het bos in te gaan. Echt waar, op die rare manier die hardlopen eigen is, lijken probleempjes met elke stap een beetje minder te worden!
1 Probleem bleef echter maar hangen: de wind. Op de lange rechte weg hadden we gelukkig, gelukkig, gelukkig wind mee. Met het zonnetje erbij, ging het regenjasje zelfs uit! We kwamen en wandelend echtpaar tegen die ons aanmoedigden. In de verte waren de roofvogels op jacht tegen de helderblauwe lucht. We hadden al 5 kilometer erop zitten en behalve familieproblematieken die we uitvoerig bespraken, was er niks te klagen. Totdat we de hoek omgingen….. Ondanks dat we in het bos liepen, was het er opeens pijnlijk duidelijk: tegenwind.
Niet een beetje een vrolijk briesje, nee, van die wind dat je er echt tegenIN moet. Dat je elkaar moeilijk meer kunt verstaan omdat de letters rondwaaien. Dat je een haltertje om je enkels gebonden krijgt als je ze vooruit brengt. En als de bomen wijken, wordt het helemaal een gevecht om vóórúít te gaan. Het was best zo zwaar als het klinkt, maar… ik kan daar ook enorm van genieten. Ook al komen de tijden ineens onder de 9 kilometer per uur te liggen. Dit is toch heerlijk Hollands uitwaaien? Het oudere echtpaar had een korte route genomen om ons nog een keer te kunnen aanmoedigen – vast en zeker!
En toen vloog er wel een hele grote roofvogel over het bos. Mijn hele run, mijn hele dag, mijn hele prestatie wordt ineens letterlijk overvleugeld door de zee-arend die in de Oostvaardersplassen huist. Het beest legt in tegenwind in de tijd van 30 seconden het hele bos af en geeft me zo’n klein gevoel dat verder alles nietig wordt. Voor ik een goede foto heb is de vogel alweer gevlogen en in een stipje veranderd, maar de kracht die ervan uitgaat, deed mij besluiten me weer eens niet aan het plan maximaal-tien-kilometer te houden. We gingen niet alleen iets langer lopen dan een uur, maar wellicht ook iets verder. En ook nog iets langzamer. Misrekening.
De kleine misrekening bestond daaruit dat iets-verder langs de open plassen voert. En de misrekening bestond voornamelijk uit wind-wind-wind. De lucht mooi blauw met helderwitte wolken, maar op het water wat hoog stond, waren golfjes te zien! Ik vond het geen enkel probleem dat het tempo nog wat lager werd, want ik genoot van de elementen en van het gevoel te zweven (ook al voelde het soms als achteruit zweven….). Ik vond het heerlijk om wat tegengas te krijgen! Maar we namen wel de korte route, ook al moet je dan het trapje op, wat niet mijn vriendins favoriet is. Er zijn grenzen aan het incasseringsvermogen en tegenwind.
We moesten het blokje om de huizen nog maken om op 11 kilometer uit te komen. Daar hadden we dan wel 5 kwartier over gedaan. Niet dat dat erg is, want we waren droog gebleven, heeeeeeeeeeeeeeel tevreden (of mis ik nu een paar ‘eee’s’?) en ik voelde me stukken gezonder als na een dagje binnen hangen. Verwaaid, maar niet koud. Tevreden, maar niet trots. Opgewekt en verwonderd. Mijn gemiddelde hartslag was 144. Kijk, dáár kan ik nou eens beretrots op zijn! Want mijn lijf heeft hard gewerkt en toch is die hartslag mooi laag gebleven. Moeten we vaker doen, tijden loslaten en lekker gaan rennen.
 

  
 
 
 
Twee keer precies dezelfde route. Exact hetzelfde. Maar toch: 5 uur verschil. Een temperatuursverschil. En… een enorm tempoverschil!
Vanmorgen ben ik met een vriendin gaan wandelen. Het was nog koud (ook al was het kwart over tien) en overal waar de zon niet scheen, was het nog gevaarlijk glad. We liepen te kletsen. De brug over was doodeng, want we moesten aan de rand blijven omdat het midden te glad was. Bibbers!

Er zaten ongelooflijk veel roodborstjes. Andere mensen zagen we nauwelijks. Lezende kinderen, familieperikelen, de schoonheid en moeite van het leven; er kwam al kletsend vanalles voorbij. We stopten om hier en daar over de Oostvaardersplassen uit te kijken. Overwinningen, werkzaken, jaloezie en kameraadschap: het kwam stapje voor stapje aan de orde, terwijl wij wandelden en wandelden. We keken even op het uitzichtspunt en liepen een stuk het fietspad op. We keerden hier:

Onderlangs. En toen we de stad weer inliepen, moesten we flink door gaan lopen omdat de school inmiddels uit was en we toe waren aan een toilet! Na 1 uur en 48 minuten waren we nog lang niet klaar met kletsen, maar we waren rond.
Toen mijn vriendin weer thuis was, trok ik de hardloopkleren aan. Warme spullen. Ik wist alleen dat ik exact  dezelfde route zou gaan volgen, inclusief de ommetjes. Mijn doel was: in de helft van de tijd. Het ging soepel. De gladheid was weg, de koelte uit de lucht en ik kende de route. Het ging vanzelf leek het, al liet de eerste kilometer lang op zich wachten. Ik deed er 6 minuten over. Primo, het tempo mocht weer eens omlaag. De brug over ging ook soepel, op die ene hond na die op me af kwam rennen en me liet afremmen. Kilometer twee ging in iets van 5:40 en toen besloot ik niet meer te kijken. Ik liep zonder muziek naar het ritme van mijn stappen te luisteren en bedacht waar we het vanmorgen over hadden. De zon was weg en toch was het warmer! De roodborstjes waren ook weg en er was nog steeds niemand anders te zien op 1 wandelaar na die ik inhaalde. Ik liep ongelooflijk gemakkelijk. Ik maakte opnieuw een foto op het uitzichtspunt.


 
Ik maakte hetzelfde ommetje, maar nu bovenlangs 🙂 Op de weg terug waaide het ineens wat harder. Er zat een schrapend steentje onder mijn schoen. Daardoor rolde ik mijn voeten goed af! Ik zag een mooie Vlaamse Gaai. En toen, na 6 kilometer binnen 35 minuten inclusief foto’s maken, pakte ik het hoge tempo met tijden onder de 6 minuten weer simpelweg op! Ik grinnikte toen ik langs de school moest lopen. Waar vanmorgen de kinderen ons ophielden toen ze in tegengestelde richting naar huis liepen, werd ik nu door een knaapje voorgelaten. Weer thuis had ik 100 meter minder afgelegd, maar ik had over ongeveer dezelfde 8 kilometer ook een uur korter gedaan! (de honderd meter extra bij het wandelen was een miswijzing in het begin van de wandelroute toen de GPS even slecht signaal had). Ik was helemaal niet overdreven moe. Ik heb toch gemiddeld dik 10 kilometer per uur gelopen. Na anderhalve kilometer kwam mijn hartslag rond de 160 te liggen en die liep aan het eind ietsje op. Toen ik gedouched had, de wasmachine aanstond en mijn kind weer was opgehaald, was de hartslag alweer gezakt tot onder de zestig slagen per minuut.
 
 

We meten de leeftijd in jaren en de afstanden in kilometers.
Maar vandaag niet.
Vandaag ben ik dan misschien wel 41 jaar oud, maar ik vier vandaag dat ik 15000 dagen leef!
Vandaag wil ik niet in meters tellen- ik tel 15000 voet af; het equivalent van 4572 meter.
Die ga ik rennen! Voetje voor voetje 🙂
Het waait koud en ik moet terug voor een jasje. Mijn telefoon begint te vroeg met de afstand. De eerste kilometer door het park lijk ik wel te vliegen, zo snel gaat het! Dan blijkt dat mijn horloge nog niet aanstaat. Die moet de exacte afstand aftellen. Balen dus, maar ik kijk straks wel op de telefoon hoe snel ik dat eerste stuk ging.
Ik zet het horloge aan en hou het tempo vol. Mijn benen doen prima mee! Ik heb er ook zin in, dit is een klein stukje. Kilometer 1 gaat in 5:19 en dat is lekker, ik mag dus langzamer. Ik kom veel hondjes met hun baasjes tegen. En dan ineens krijg ik het weer lekker warm. Kilometer twee vliegt helemaal voorbij in 5:09. Is dat langzamer? Laat me niet lachen. Ik ben al bijna op de helft en dat meld het horloge ook!
Ik ga het bos in. De telefoon zit te ver weg voor een foto. Het is er mooi en ik heb even het pad voor me alleen! Ik geniet ervan en daardoor is kilometer drie wel ietsje langzamer: 5:24. Ik ga nog steeds niet echt opvallend langzaam. In de volgende kilometer haal ik niet alleen wat hondenuitlaters in, maar ook een setje hardlopers. Die houden je tempo hoog. Er beginnen een paar kleine druppels te vallen. Ik wéét dus dat ik er al 15000 voet op heb zitten, maar het horloge heeft dat nog niet! De laatste volle kilometer gaat weer in 5:14. Ik ben rond en ga terug richting huis, maar daar heb ik wind tegen. Aha, daarom ging de eerste kilometer zo hard!
Net voor het park is de opdracht voltooid. 15000 voet in 24 minuten en 16 seconden. Ik pak meteen de telefoon om te kijken hoe snel het eerste stuk was en hoe snel ik de 5 kilometer heb gedaan. Heeft dat ding ook alleen maar de eerste 400 meter opgenomen! GRRRR. 😐 Ik heb het warm nu en ik voel me heel tevreden, ik voel mijn voet niet, mijn knie niet; ik heb geen last van welke blessure dan ook.
Ik ben gewoon heel blij! Zo leuk kan lopen zijn als je je buiten de geijkte grenzen gaat begeven. Ik heb deze week een hele marathon gelopen. De meeste mensen doen dat op 1 dag binnen een bepaalde tijd, maar ik vind het leuk om dat in 1 week toch op de palmares te kunnen bijschrijven!
De rest van de dag ga ik besteden aan vieren met mijn geliefden en familie dat ik 15000 dagen oud ben: met wafels, kadootjes en gezellig bijkletsen!

Tijd…   Of wij de jaren in getallen tellen,
je kunt wat komen moet vertragen noch versnellen !
Toon Hermans

Vannacht heb ik goed geslapen en over heerlijke cruises gedroomd, maar de poes lag graag op me en tegen me aan. Meestal heb ik het dan warm of ben ik ziek, dus ik nam vanmorgen eerst mijn hartslag op met de hand. Ik kwam uit op 51 slagen per minuut en ik voelde me prima, dus een lange run moest absoluut mogelijk zijn! Ik ging ook even op de weegschaal staan en dat maakte me zo blij dat ik echt wel kon gaan rennen! Ik had me warm aangekleed. En mijn nieuwe steunsokken aangedaan. Ik had mijn horloge ingesteld op maximaal 2,5 uur lopen en een maximale hartslag van 143. Die drie slagen kreeg ik ‘kado’ van mezelf omdat je toch echt wat moet opwarmen. Ik bracht het kind naar school, maar wachtte niet op Sinterklaas: ik ging langs het spoor rennen. Op naar station Muziekwijk, 8 kilometer verderop!
De eerste twee kilometer waren Z W A A R. Niet omdat ik snel moest lopen, maar omdat ik langzaam moest lopen. Heel, heel langzaam. Het mocht nog nét hardlopen heten. Ik dacht echt: ‘dit ga ik niet volhouden, ik word gek’ van het gepiep uit mijn horloge. Dit is niet eens leuk!’ Een wandelaar die voor me liep, kreeg ik nauwelijks ingehaald. Ik had er spijt van dat ik het horloge niet op 145 hartslagen had gezet en ik dacht echt: ik draai om en ga thuis een filmpje maken. Maar na 3 kilometer was ik op het spoorpad en had ik het warm. Handschoenen uit. Gepruts, en dat “kost” hartslagen… Maar daarna daalde de hartslag tot onder de 140 en ging ik gewoon naar de muziek luisteren in mijn slome tempo. Na 4 kilometer begonnen de kilometertijden met een 7 in plaats van met een 8, maar ik heb weinig gekeken. Dat was zo frustrerend dat mijn hartslag er meteen van omhoog ging! Foto’s maken ging dus eerst niet, want dan moet ik mijn armen bewegen en dat verhoogt die vrdmd hartslag. Maar later werd het daar te mooi voor: de zon kwam zelfs op! Nee, koud was het niet. Ik ging mijn rustige gangetje en voelde soms mijn enkel, soms mijn achillesspees, soms mijn knie; maar niks lang genoeg om echt zorgelijk te worden. Als je zo langzaam loopt, heb je gewoon tijd om op alles te letten en alles te voelen. Gelukkig kwam ik weinige andere renners tegen. Ik werd zelfs niet ingehaald!
 
 
 
 
Ik passeerde station na station en zo kwam ik in de stad. Ik twijfelde lang of ik om het Weerwater moest gaan lopen, maar mijn voornemen was om naar Almere Muziekwijk te lopen en terug en dat leek me ook het gemakkelijkste, alhoewel dat misschien niet het mooiste was. “Dit is alsmaar rechtdoor en dat kost weinig hartslagen”, dacht ik maar. Jammer van alle bruggetjes die je extra sloom op moet. Ik zag bouwvakkers en dacht: tot straks. Ik zag een mooi (mij onbekend) beeld en dacht: tot straks. En zo kwam ik na 75 minuten ongeveer bij station Muziekwijk op 9 kilometer van huis. Fijn halverwege als je 2,5 uur hebt. Ik SMSte even met Nieuw-Zeeland, want daar heb je zo hobbelend alle tijd voor. 1 Hand kreeg het ijskoud, de andere niet? Ik begreep het niet helemaal, maar deed 1 handschoen aan. Ik nam onderweg twee keer een tabletje en wat water. Ik had ‘s morgens goed gegeten (wel twee boterhammen), maar dat is toch niet genoeg voor al dit soort afremmende inspanning. En zo rende ik dik een half uur later weer langs het station in Almere Stad. Het rare is dat ik vanaf daar mijn hartslag niet goed meer omlaag kreeg. Ik had het echt warm in de zon en kon amper langzamer voor mijn gevoel.

 
 
 
Het ging net zo goed! Misschien werd ik moe, was het voedsel op, werd ik iets te warm of wat er ook was, maar als ik ook maar ietsje aanzette, begon het horloge meteen te piepen. Het was lastig om elke keer af te remmen. Je krijgt dan allemaal piekjes in de hartslag.
 
 
 
 
Na de bruggen had ik het redelijk onder controle en liep ik heerlijk op 1 megasaai tempo naar de muziek te luisteren over silkies. Ik besloot om terug te lopen over het skeelerpad. Toen ik daar een draai maakte, snapte ik waar die ene koude hand vandaan kwam. Ik had ineens wind tegen en die was behoorlijk koud! Ik had goed gekozen door alsmaar één richting op de gaan. Alle bochten naar het skeelerpad toe, leverde al een hogere hartslag op en dus gepiep. Ik had de ten miles afgelegd. Ik was nog lang niet moe, maar ik was het geremd lopen wél een beetje zat. Ik telde de stappen tussen elke honderd meter, 13 stuks. Dat staat zo leuk aangegeven op het skeelerpad! Er staat zelfs een maat op de busbaan en twee op één van de vele wegen die je moet oversteken. Draaien rond de hekjes, oversteken: dat kost veel hartslagen en daardoor liep ik niet lekker door. Ik was ook bang dat ik de 18 kilometer niet zou halen in twee en een half uur, wat het hartritme ook niet bepaald vertraagde. Ik verliet bij het chinese restaurant het skeelerpad en liep lekker rechttoe rechtaan over het nieuwe fietspad. Na 2 uur en 24 minuten was ik op 18 kilometer bij het gezondheidscentrum. Het tempo was er helemaal uit. Al drie kilometer lang begonnen de kilometertijden weer met een 8. Ik ging zo mogelijk nog langzamer en wilde nu ook graag de 2,5 uur uitlopen. Ik hobbelde terug naar de school en zag nog een Sinterklaas op de andere school. Het was niet gemakkelijk te stoppen, want 18,6 is dan weer net te weinig na 2,5 uur, dus ik hobbelde door tot 19 kilometer. Ik was rond, ik was weer in onze eigen straat en ik wandelde het laatste stukje uit. De gemiddelde hartslag lag uiteindelijk op 141. Ik heb dus moeiteloos 19 kilometer gelopen en zou binnen de drie uur een halve marathon ook halen, maar het is niet echt bevredigend. Echt goed aanvoelen hoe de hartslag laag blijft, zit nog niet in mijn systeem. Ik heb gemiddeld 7,5 kilometer per uur gelopen. Ook daar warm je van op! Mijn hartslag daalt razendsnel en als ik een kwartier thuis zit, is de hartslag alweer gehalveerd tot 66 slagen per minuut. Ik heb vandaag zoveel extra weight watchers-punten verdiend met deze inspanning dat ik wel mee kan doen aan de gourmet en de pepernoten!
 

Ik was een beetje sip thuis. Klaar met werk en kind pas over anderhalf uur ophalen: nou, dan ga ik op zoek naar warme kleding om te gaan hardlopen! Weet je zeker dat de somberheid verdreven wordt. Mijn horloge lijkt de actie af te keuren en wil geen satellieten vinden tot hij opnieuw is opgestart en ik al een inwarmrondje erop heb zitten. Gelukkig neemt mijn telefoon al de route waar!
Warm aankleden was een must, want het vroor; van die droge vrieskou. Extra ondershirtje, warme trui én nog een jasje, dat is voor het eerst dat ik drie laagjes aanheb! En nog heb ik de eerste twee kilometer ijskoude handen, ondanks de handschoentjes. Ik loop expres door de wijk heen om geen wind tegen te hebben. In eerste instantie wordt ik niet blijer van het hardlopen, nee, alleen maar nog killer. Voordeel is dat het horloge onder de laagjes verstopt zit en ik dus gewoon mijn eigen tempo zal moeten lopen. Ik heb lekker muziek aan staan van Passenger. Er lopen mij twee volledig ingepakte mensen tegemoet, ik krijg het er alleen maar nog kouder van. En dan na drie kilometer stroomt er een warmte binnen. Ik loop lekker, ik voel me goed, de handschoenen kunnen zelfs uit! En -hoe is het mogelijk- daar loopt gewoon nog iemand, die is raar….
Ik loop het bos in. Hoe vaak heb ik hier al gelopen? En waarom wordt ik daar altijd langzamer? Vandaag was ik verbaasd vanwege een fiets die er staat te wachten tot de eigenaar terugkomt en hem van het slot haalt. Ik ben de tel van de kilometers al kwijt en denk op 5 te zitten. Nu de handschoenen uit zijn, kan ik toch kijken en het zijn er al zes. In de laatste heb ik foto’s gemaakt en die zit alsnog op 6:15; maar hou op: ik ga niet meer kijken. Ik kom een mevrouw met twee hondjes tegen, maar ik durf niet te vragen of ze op de fiets is… Ik neem een ommetje over het fietspad in plaats van ‘mijn’ bospad af te maken. Ik heb nog tijd genoeg en ik vind dit heerlijk, dus waarom zou ik niet gewoon doorgaan?
Ik ga langs de oostvaardersplassen natuurlijk en het is me allemaal zo bekend en toch ook weer anders nu het zo koud is. Ik hoeft helemaal niet hard van mezelf of op enige wijze ook maar iets te presteren en dat werkt erg bevrijdend. Ik ga gewoon minstens tien kilometertjes warm blijven en het enige wat ik daarvoor hoeft te doen is rennen! Ik zie de paarden staan en er komt een reiger met veel kabaal vlak over me heen.
En dan ga ik het pad op langs de palen. Een test-momentje. Dit pad moet ik van mezelf altijd in intervallen lopen. Zeg nou zelf, daar vrágen  die palen toch om? Maar ik versnel vandaag niet en ik vertraag niet (alleen om een foto te nemen dan), ik loop me heel erg in te houden. “Sometimes I Feel I’m Going Nowhere; Sometimes I Feel I Never Will” klinkt de muziek “I Never Noticed ‘Cause I Never Stand Still”. Als ik aan het einde van het pad ben, vergaat de wereld niet en ontploft er niks omdat ik geen intervallen heb gedaan. Het kan dus best! Ik klim voor het eerst dan ook maar eens de heuvel op en kijk weer op mijn horloge. Ik denk dat ik over de tien kilometer maar 55 minuten heb gedaan, maar het blijken pas negen kilometers te zijn. Ik zet mijn horloge stil om een panoramafoto te maken.

Ik heb nog steeds de tijd voor ik het kind moet ophalen, dus ik denk dat ik nog maar het kilometertje extra loop. Dat is een rondje van precies een kilometer en dan haal ik de twaalf kilometer die ik bij vertrek in mijn hoofd had zitten toch nog! Als ik op de 11 kilometer zit volgens de telefoon vraagt mijn horloge om aandacht. Ik ben vergeten hem weer aan te zetten! Daar baal ik nou echt van! Gelukkig zet ik de telefoon nooit uit. Ik ga langzaam de brug op en ik vermoed dat ik dezelfde hardloper als daarstraks weer zie die oefeningen op de trap doet. Dan ben ik bij het vriendje waar mijn kind speelt. 10 Kilometer volgens de Garmin in een keurige 1 uur en 2 minuten. Ik blijk veel harder te hebben gelopen dan dat achteraf.
De telefoon houdt het op 12 kilometer. Daar ben ik het ook mee eens, ook al is het gemiddelde tempo dan lager. De Garmin houdt het gemiddelde hardlooptempo op 6:08 minuten per kilometer.
Met het kind ren ik de laatste kilometer ook nog; hij blijft me gemakkelijk voor 🙂 Het is de snelste kilometer van allemaal, hahahaha. Als ik thuis ben, daalt mijn hartslag razendsnel naar 80 en dan lonkt de warme douche! Het is achteraf onbegrijpelijk hoe koud de eerste twee kilometer waren. Het is maar goed dat ik niet ben omgekeerd terug naar huis.

Ik verheugde me er al de hele dag op. Het gaat vandaag weer goed. Ik heb weer wat werk in het verschiet, ik heb weer alle energie en poets lekker mijn huis en werk het strijkgoed weg. Maar als het donker wordt, sla ik aan het stressen: ik moet er alleen heen! Kan ik het nog wel? En als ik nu weer pijntjes krijg? Wat moet ik aan – het is zo koud! Ik doe dus warme kleren aan en de blauwe schoenen en de handschoentjes en ga dan op de fiets. Vlak voor ik er ben, denk ik: ik kan nog best omdraaien en weer naar huis gaan. Ik ben er samen met de trainster ongeveer als eerste. Er zijn veel bekenden en wat is het vertrouwd. 1 Minuut voor acht heb ik er zin in! En dan hebben we ook nog de leuke trainster, yeah.
De trainster gaat mee en we gaan kletsend van start. Ze gaat eens niet langs de school aan het trainen, maar langs het voetbalterrein doen we de opwarmoefeningen. Ik ren lekker niet het hardst op mijn hardst. Maar het maakt me niet uit, dat voelt wel goed! Dan rennen we de wijk in en ik hoor een medeloopster uit over hoe haar marathonervaring was. Ik kom op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest! Ik vermaak me prima. De handschoenen kunnen al uit en ik heb het niet koud, het voelt niet aan alsof het vriest.
We lopen het rechthoekje met zijn allen op 2:30. Dan moeten we 10-15 seconden sneller gaan lopen. Ik zou graag alles sneller lopen, maar we moeten vanaf hoek 3 versnellen. 1:55 over het zelfde rondje. En dan nog een keer, ik mik op 1:50 en doe alles in 1 tempo, maar het wordt 1:43. Ik ben er een seconde of vijf niet tevreden mee, want ik had van mezelf 7 seconden langzamer gemoeten. We lopen weer verder door de wijk en ik klets met de oude juf. Echt, ik zou niet weten waar we gelopen hebben! Geen flauw benul!
We gaan een driehoekje rennen op tempo. Ik moet het gesprek even staken. In het rustige halve-driehoekje klets ik weer bij en dan nog een driehoekje op tempo. Het gaat heerlijk en ik versnel aan het einde nog met enig gemak. Weer hoeft ik niet vooraan te rennen. Ik doe gewoon wat ik leuk vind! Als ik nu terugkijk, zie ik dat het best hard ging. Eventjes.
We gaan uitlopen en volgens mij lopen we om, maar ik merk er niks van! Ik luister en klets maar door. Na een uurtje zijn we er alweer. Ik ben opgewarmd en zit weer vol energie. Waarom was ik hiervoor in de stress? Waarom denk ik dat ik dit verleer? We doen een eenvoudige cooling-down en gaan zelfs nog even planken met zijn allen 🙂
Het lijkt meer op een dameskransje, maar dan wel één die 7 kilometer in een uur rent en met de vrieskou volkomen tevreden buiten bijkletst. Haha, wat een hobby! 😀

Zaterdagochtend. Na een paar sombere dagen wil ik vandaag graag gaan lopen. Niet zo ver, ik heb het al bedacht. Maar bij het opstaan stelt R voor om samen naar het centrum te gaan. Twijfel In mijn hoofd zit ‘lopen’, maar mijn zin zegt ‘met de auto mee’. Ik eet wat, kleed me gewoon aan en twijfel. Hoe moeilijk is het om gewoon niet te lopen? Dan ga ik morgen toch? Maar dan kan ik maandag niet naar de training. Twijfel Allemaal blijven we achter de computer zitten en dan denk ik: NU ga ik brood halen. Lopend. Hardlopend. Vincent wil graag meefietsen. Ik kleed me snel om.
Hij gaat me op de fiets, maar haast heb ik niet. Ik neem een rugzakje mee om dadelijk het brood in te doen. Ik kan gewoon kletsen met de jongen en hobbel lekker achter hem aan. Ik vind het een rijk gevoel dat je niet meer nodig hebt dan je eigen benen om ergens te komen. De kilometertijden liggen hoog, maar ja, anders moet hij zo hard fietsen, dat zou toch zielig zijn… 😉
Ik heb te weinig sokken aan en mijn voeten worden door de schoenen heen koud.
Het is maar een klein stukje tot het centrum. Ik ben net warm. Twee kilometertjes en we zijn er al! Brood in de rugzak, afrekenen, afkoelen bij de winkel die de sokken nog steeds niet heeft en dan gaan we alweer terug. Even via de andere kant van de spoorbaan.
Het is een tochtje van niks in een tempo van niks en we doen over het hardloopgedeelte van 4 kilometer maar liefst een half uur. Maar het was gezellig en ik héb het gedaan! Moe word je er niet van. Dat het weektotaal dan niet zoveel is als vorige week – TJA. Dat ik de stappen vandaag niet haal. TJA. Dat ik me nog steeds niet al te goed voel, nou, dat is dan te merken.

De volgende dag was het dezelfde twijfel: als de mannen gaan zeilen, ga ik naar huis rennen. Ongeveer twintig kilometer. Koud. Ik heb iets goed te maken. Ik heb nog niks gedaan dit weekend als teveel snoepen. Ik neem de OV-kaart ook vast mee. Ik twijfel. De hele tijd. Maar het zeilen gaat niet door en ik kan deze keer het hardlopen uit mijn hoofd zetten. Morgen ga ik weer naar de training! Daar twijfel ik niet aan.

Ik ging weer ‘s alleen. Eigenlijk hoefde ik daarvoor geen moed te verzamelen, maar zin! Toen dat bijeen was gesprokkeld en de muziek aanstond, vertrok ik richting het centrum van Almere. Ik weet dat dat 7 kilometer gaan is. 1 Lang recht pad langs het spoor. Ik nam mijn eigen tempo aan. Dat ligt rond de 6 minuten per kilometer, maar na 2 kilometer stopte ik met het kijken naar mijn tijden. Ik had geen water bij me, wel een bankpasje en een OVkaart. Ik had geen idee hoe ik weer thuis zou komen vanuit het centrum. Gewoon terugrennen? Of met de bus? Of zou ik verder rennen en aan de andere kant van Almere de trein terug nemen? Ik had gelijk, na 7 kilometer stond ik bij het station. 42 Minuten. Ik neem de bus of de trein niet. Ik ben hier lopend gekomen en zo ga ik ook weer naar huis terug. Ik wil graag door dat fascinerende strakke parkje midden in de stad. Het is echt aangelegd voor de kantoormensjes die er hun boterhammetje tussen de halmen willen opeten. Op deze grijze dag is er helemaal niks te doen.

Dan wordt het niet dezelfde weg terug. Ik neem het industrieterrein voor lief, omdat ik weet dat ik dadelijk door het Leeghwaterpark kom. Daar hebben de bomen prachtige herfstkleuren. Nu weet ik helemaal niet meer welke kant ik op moet. Ik ga dadelijk de brug over en wil eigenlijk langs de ‘vakantiehuisjes’.
Ik loop het atletiekpad op.

Er komt me een halve schoolklas tegemoet en ik heb geen zin om langs de tussenring te lopen, dus ik laat het plan varen om langs de huisjes te lopen en ik ga het atletiekpad af. Het blijft leuk dat je dan langs de atletiekbaan loopt! Ik bedenk dat ik eigenlijk brood zou moeten halen, maar dat ik nu wat ver afdwaal van het centrum. 10 Kilometer doe ik in precies een uur. Het gaat me gemakkelijk af. Ik heb het warm, maar mijn benen blijven heerlijk meedoen. Ik ga straks wel brood halen en zelf eet ik een bakje kwark straks. Ik heb vanmorgen niet veel meer gegeten en ik heb weinig trek. Ik ga weer een brug over en ik kom eindelijk een andere hardloper tegen. Ik verheug me erop om door ons eigen park te lopen in de wijk. Nog een stukje.
En dan gaat het mis

Ik mag het fietspad (nog steeds) niet op, ik heb 12 moeiteloze kilometers gehad en ineens is het op. Ik baal dat ik niet rechtdoor kan, dat ik nu door het gras moet banjeren en over een oerlelijk industrieterrein moet en ik word belachelijk misselijk. Ik hoef nog net niet te spugen, maar ik voel me ineens niet meer goed. En tot overmaat van ramp is de koptelefoon leeg.
Het tempo gaat omlaag. Drastisch naar beneden. van 6 minuten per kilometer na 6:30 per kilometer. Ik kijk nog even naar de bushalte, maar ik ben hier lopend gekomen en ik ga lopend ons park door. Ik ga gewoon over het fietspad en het was een lastig ding met heel veel boomwortels en oneffenheden, maar het strakke beton wat er nu ligt straalt helemaal niks meer uit. Als ik in de wijk naast ons ben, moet ik ineens naar de WC. Niet een beetje, maar ontzettend nodig! Ik hobbel verder, knijpend. Na dik 14 kilometer moet ik even gaan wandelen, want anders hou ik de sluitspier niet onder controle. Ik bedenk me waar ik kan gaan als ik de bosrand in hobbel. Het bos is prachtig gekleurd, maar ik denk vooral in bruin en besluit naar huis te gaan, zo snel als ik nog kan… In 1 uur en 33 minuten heb ik 15 kilometer gelopen. Ik ga nog min of meer zo goed als ik kan rennend door het park, maar ik had me dit daarstraks anders voorgesteld…
Volgens de telefoon haal ik de 16 kilometer, de 10 engelse mijl zit erop in een uur en veertig minuten. Voor de voordeur dicht is, zit ik al in het kleine kamertje ernaast. Door het gewandel is mijn hartslag die bij de 12 kilometer op 152 lag gezakt naar onder de honderdvijftig. Dat vind ik toch mooi, want ik wilde rond de 150 blijven hangen. Als ik even later opgelucht op de bank zit en tevreden terugdenk aan de prettige tocht zakt de hartslag naar 66. Ik neem wat water, ga douchen en loop daarna weer naar school om mijn kind op te halen.

De dinsdagmiddag zat vol, dus had ik met mijn vriendin op dinsdagmorgen afgesproken. Hoe “wijs” dat was, bleek toen de auto gekrabd moest worden… Het was tijd voor handschoenen, een warme gevoerde broek en een gevoerd shirt – beide nieuw. Ik deed er nog een jasje overheen ook! Geen overbodige luxe, want het was echt koud buiten. Ik vond het moeilijk om een route te verzinnen, maar we gingen lekker langs de plassen aan het lopen. We leken de eerste kilometer wel vastgevroren, het ging allemaal niet erg snel, maar het warmde wel op van binnenuit. Na twee kilometer trok ik mijn handschoenen al uit. We hoefden niet hard. Na mijn korte introductie, begon mijn vriendin te vertellen over twee prachtige mensen die vol kracht emotionele bergen overwonnen hebben. Ik hoefde alleen maar vol bewondering te luisteren! Ik lette niet op de looptijden, maar hoorde haar verhaal aan. Er waren geen pijntjes, geen moeite, alleen haar machtige beschrijving over identiteit, doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen en hoe je samen sterk en sterker kunt zijn. Het verhaal verwarmde me, figuurlijk; het hardlopen verwarmde me, letterlijk. Tot op de dijk liepen we tijden onder de 6:20 per kilometer.
 

Vanaf de dijk ging het tempo iets lager liggen. We zijn geen enkele andere hardloper tegengekomen. Geen enkele andere persoon zelfs. Blijkbaar blijft iedereen bij de kachel zitten. We gingen door het bos terug naar het fietspad langs de plassen. Deze keer hadden we de zon in het vooruitzicht. Over alles lag een zilverkleurig laagje te blinken en het zag er wondermooi uit. Uiteindelijk zagen we 1 iemand met een kijker en fototoestel. Onbegrijpelijk, die rust – maar wel aangenaam.
We liepen 10 kilometer in 1 uur en drie minuten. Verder keek ik niet op mijn horloge. Ik kon nog best heel lang doorlopen, want het ging gewoon prima. We liepen nog om de wijk heen door het bos. Toen namen we het andere straatje, zodat ik geen intervalletjes hoefde te lopen. Het tempo in het bos werd een heel stuk lager, maar dat gaf allemaal niks. Uiteindelijk stonden we na een uur en 25 minuten weer voor de deur met beide exact 13 kilometer op het tellertje. Ik baalde even van de gevoerde kleren, want bezweet voelen ze zo vies aan, maar het was snel weer goed. Tijd voor thee! Mijn gemiddelde hartslag was 145. Ik vond dat een hele goede prestatie. Het gemiddelde tempo lag op 9,4 kilometer per uur. In vergelijking met twee dagen geleden toen mijn hartslag op 139 lag en het tempo op 7,7 kilometer per uur, vind ik dat een hele vooruitgang. Ook vandaag ben ik niet moe en na 10 minuten is mijn hartslag gezakt naar 75/80 slagen. Ik heb geen last van mijn knie, voet of wat dan ook, geen ENKELE last. Of het moet een ‘voldaan gevoel’ zijn.