Vannacht heb ik goed geslapen en over heerlijke cruises gedroomd, maar de poes lag graag op me en tegen me aan. Meestal heb ik het dan warm of ben ik ziek, dus ik nam vanmorgen eerst mijn hartslag op met de hand. Ik kwam uit op 51 slagen per minuut en ik voelde me prima, dus een lange run moest absoluut mogelijk zijn! Ik ging ook even op de weegschaal staan en dat maakte me zo blij dat ik echt wel kon gaan rennen! Ik had me warm aangekleed. En mijn nieuwe steunsokken aangedaan. Ik had mijn horloge ingesteld op maximaal 2,5 uur lopen en een maximale hartslag van 143. Die drie slagen kreeg ik ‘kado’ van mezelf omdat je toch echt wat moet opwarmen. Ik bracht het kind naar school, maar wachtte niet op Sinterklaas: ik ging langs het spoor rennen. Op naar station Muziekwijk, 8 kilometer verderop!
De eerste twee kilometer waren Z W A A R. Niet omdat ik snel moest lopen, maar omdat ik langzaam moest lopen. Heel, heel langzaam. Het mocht nog nét hardlopen heten. Ik dacht echt: ‘dit ga ik niet volhouden, ik word gek’ van het gepiep uit mijn horloge. Dit is niet eens leuk!’ Een wandelaar die voor me liep, kreeg ik nauwelijks ingehaald. Ik had er spijt van dat ik het horloge niet op 145 hartslagen had gezet en ik dacht echt: ik draai om en ga thuis een filmpje maken. Maar na 3 kilometer was ik op het spoorpad en had ik het warm. Handschoenen uit. Gepruts, en dat “kost” hartslagen… Maar daarna daalde de hartslag tot onder de 140 en ging ik gewoon naar de muziek luisteren in mijn slome tempo. Na 4 kilometer begonnen de kilometertijden met een 7 in plaats van met een 8, maar ik heb weinig gekeken. Dat was zo frustrerend dat mijn hartslag er meteen van omhoog ging! Foto’s maken ging dus eerst niet, want dan moet ik mijn armen bewegen en dat verhoogt die vrdmd hartslag. Maar later werd het daar te mooi voor: de zon kwam zelfs op! Nee, koud was het niet. Ik ging mijn rustige gangetje en voelde soms mijn enkel, soms mijn achillesspees, soms mijn knie; maar niks lang genoeg om echt zorgelijk te worden. Als je zo langzaam loopt, heb je gewoon tijd om op alles te letten en alles te voelen. Gelukkig kwam ik weinige andere renners tegen. Ik werd zelfs niet ingehaald!
 
 
 
 
Ik passeerde station na station en zo kwam ik in de stad. Ik twijfelde lang of ik om het Weerwater moest gaan lopen, maar mijn voornemen was om naar Almere Muziekwijk te lopen en terug en dat leek me ook het gemakkelijkste, alhoewel dat misschien niet het mooiste was. “Dit is alsmaar rechtdoor en dat kost weinig hartslagen”, dacht ik maar. Jammer van alle bruggetjes die je extra sloom op moet. Ik zag bouwvakkers en dacht: tot straks. Ik zag een mooi (mij onbekend) beeld en dacht: tot straks. En zo kwam ik na 75 minuten ongeveer bij station Muziekwijk op 9 kilometer van huis. Fijn halverwege als je 2,5 uur hebt. Ik SMSte even met Nieuw-Zeeland, want daar heb je zo hobbelend alle tijd voor. 1 Hand kreeg het ijskoud, de andere niet? Ik begreep het niet helemaal, maar deed 1 handschoen aan. Ik nam onderweg twee keer een tabletje en wat water. Ik had ‘s morgens goed gegeten (wel twee boterhammen), maar dat is toch niet genoeg voor al dit soort afremmende inspanning. En zo rende ik dik een half uur later weer langs het station in Almere Stad. Het rare is dat ik vanaf daar mijn hartslag niet goed meer omlaag kreeg. Ik had het echt warm in de zon en kon amper langzamer voor mijn gevoel.

 
 
 
Het ging net zo goed! Misschien werd ik moe, was het voedsel op, werd ik iets te warm of wat er ook was, maar als ik ook maar ietsje aanzette, begon het horloge meteen te piepen. Het was lastig om elke keer af te remmen. Je krijgt dan allemaal piekjes in de hartslag.
 
 
 
 
Na de bruggen had ik het redelijk onder controle en liep ik heerlijk op 1 megasaai tempo naar de muziek te luisteren over silkies. Ik besloot om terug te lopen over het skeelerpad. Toen ik daar een draai maakte, snapte ik waar die ene koude hand vandaan kwam. Ik had ineens wind tegen en die was behoorlijk koud! Ik had goed gekozen door alsmaar één richting op de gaan. Alle bochten naar het skeelerpad toe, leverde al een hogere hartslag op en dus gepiep. Ik had de ten miles afgelegd. Ik was nog lang niet moe, maar ik was het geremd lopen wél een beetje zat. Ik telde de stappen tussen elke honderd meter, 13 stuks. Dat staat zo leuk aangegeven op het skeelerpad! Er staat zelfs een maat op de busbaan en twee op één van de vele wegen die je moet oversteken. Draaien rond de hekjes, oversteken: dat kost veel hartslagen en daardoor liep ik niet lekker door. Ik was ook bang dat ik de 18 kilometer niet zou halen in twee en een half uur, wat het hartritme ook niet bepaald vertraagde. Ik verliet bij het chinese restaurant het skeelerpad en liep lekker rechttoe rechtaan over het nieuwe fietspad. Na 2 uur en 24 minuten was ik op 18 kilometer bij het gezondheidscentrum. Het tempo was er helemaal uit. Al drie kilometer lang begonnen de kilometertijden weer met een 8. Ik ging zo mogelijk nog langzamer en wilde nu ook graag de 2,5 uur uitlopen. Ik hobbelde terug naar de school en zag nog een Sinterklaas op de andere school. Het was niet gemakkelijk te stoppen, want 18,6 is dan weer net te weinig na 2,5 uur, dus ik hobbelde door tot 19 kilometer. Ik was rond, ik was weer in onze eigen straat en ik wandelde het laatste stukje uit. De gemiddelde hartslag lag uiteindelijk op 141. Ik heb dus moeiteloos 19 kilometer gelopen en zou binnen de drie uur een halve marathon ook halen, maar het is niet echt bevredigend. Echt goed aanvoelen hoe de hartslag laag blijft, zit nog niet in mijn systeem. Ik heb gemiddeld 7,5 kilometer per uur gelopen. Ook daar warm je van op! Mijn hartslag daalt razendsnel en als ik een kwartier thuis zit, is de hartslag alweer gehalveerd tot 66 slagen per minuut. Ik heb vandaag zoveel extra weight watchers-punten verdiend met deze inspanning dat ik wel mee kan doen aan de gourmet en de pepernoten!
 

Ik was een beetje sip thuis. Klaar met werk en kind pas over anderhalf uur ophalen: nou, dan ga ik op zoek naar warme kleding om te gaan hardlopen! Weet je zeker dat de somberheid verdreven wordt. Mijn horloge lijkt de actie af te keuren en wil geen satellieten vinden tot hij opnieuw is opgestart en ik al een inwarmrondje erop heb zitten. Gelukkig neemt mijn telefoon al de route waar!
Warm aankleden was een must, want het vroor; van die droge vrieskou. Extra ondershirtje, warme trui én nog een jasje, dat is voor het eerst dat ik drie laagjes aanheb! En nog heb ik de eerste twee kilometer ijskoude handen, ondanks de handschoentjes. Ik loop expres door de wijk heen om geen wind tegen te hebben. In eerste instantie wordt ik niet blijer van het hardlopen, nee, alleen maar nog killer. Voordeel is dat het horloge onder de laagjes verstopt zit en ik dus gewoon mijn eigen tempo zal moeten lopen. Ik heb lekker muziek aan staan van Passenger. Er lopen mij twee volledig ingepakte mensen tegemoet, ik krijg het er alleen maar nog kouder van. En dan na drie kilometer stroomt er een warmte binnen. Ik loop lekker, ik voel me goed, de handschoenen kunnen zelfs uit! En -hoe is het mogelijk- daar loopt gewoon nog iemand, die is raar….
Ik loop het bos in. Hoe vaak heb ik hier al gelopen? En waarom wordt ik daar altijd langzamer? Vandaag was ik verbaasd vanwege een fiets die er staat te wachten tot de eigenaar terugkomt en hem van het slot haalt. Ik ben de tel van de kilometers al kwijt en denk op 5 te zitten. Nu de handschoenen uit zijn, kan ik toch kijken en het zijn er al zes. In de laatste heb ik foto’s gemaakt en die zit alsnog op 6:15; maar hou op: ik ga niet meer kijken. Ik kom een mevrouw met twee hondjes tegen, maar ik durf niet te vragen of ze op de fiets is… Ik neem een ommetje over het fietspad in plaats van ‘mijn’ bospad af te maken. Ik heb nog tijd genoeg en ik vind dit heerlijk, dus waarom zou ik niet gewoon doorgaan?
Ik ga langs de oostvaardersplassen natuurlijk en het is me allemaal zo bekend en toch ook weer anders nu het zo koud is. Ik hoeft helemaal niet hard van mezelf of op enige wijze ook maar iets te presteren en dat werkt erg bevrijdend. Ik ga gewoon minstens tien kilometertjes warm blijven en het enige wat ik daarvoor hoeft te doen is rennen! Ik zie de paarden staan en er komt een reiger met veel kabaal vlak over me heen.
En dan ga ik het pad op langs de palen. Een test-momentje. Dit pad moet ik van mezelf altijd in intervallen lopen. Zeg nou zelf, daar vrágen  die palen toch om? Maar ik versnel vandaag niet en ik vertraag niet (alleen om een foto te nemen dan), ik loop me heel erg in te houden. “Sometimes I Feel I’m Going Nowhere; Sometimes I Feel I Never Will” klinkt de muziek “I Never Noticed ‘Cause I Never Stand Still”. Als ik aan het einde van het pad ben, vergaat de wereld niet en ontploft er niks omdat ik geen intervallen heb gedaan. Het kan dus best! Ik klim voor het eerst dan ook maar eens de heuvel op en kijk weer op mijn horloge. Ik denk dat ik over de tien kilometer maar 55 minuten heb gedaan, maar het blijken pas negen kilometers te zijn. Ik zet mijn horloge stil om een panoramafoto te maken.

Ik heb nog steeds de tijd voor ik het kind moet ophalen, dus ik denk dat ik nog maar het kilometertje extra loop. Dat is een rondje van precies een kilometer en dan haal ik de twaalf kilometer die ik bij vertrek in mijn hoofd had zitten toch nog! Als ik op de 11 kilometer zit volgens de telefoon vraagt mijn horloge om aandacht. Ik ben vergeten hem weer aan te zetten! Daar baal ik nou echt van! Gelukkig zet ik de telefoon nooit uit. Ik ga langzaam de brug op en ik vermoed dat ik dezelfde hardloper als daarstraks weer zie die oefeningen op de trap doet. Dan ben ik bij het vriendje waar mijn kind speelt. 10 Kilometer volgens de Garmin in een keurige 1 uur en 2 minuten. Ik blijk veel harder te hebben gelopen dan dat achteraf.
De telefoon houdt het op 12 kilometer. Daar ben ik het ook mee eens, ook al is het gemiddelde tempo dan lager. De Garmin houdt het gemiddelde hardlooptempo op 6:08 minuten per kilometer.
Met het kind ren ik de laatste kilometer ook nog; hij blijft me gemakkelijk voor 🙂 Het is de snelste kilometer van allemaal, hahahaha. Als ik thuis ben, daalt mijn hartslag razendsnel naar 80 en dan lonkt de warme douche! Het is achteraf onbegrijpelijk hoe koud de eerste twee kilometer waren. Het is maar goed dat ik niet ben omgekeerd terug naar huis.

Ik verheugde me er al de hele dag op. Het gaat vandaag weer goed. Ik heb weer wat werk in het verschiet, ik heb weer alle energie en poets lekker mijn huis en werk het strijkgoed weg. Maar als het donker wordt, sla ik aan het stressen: ik moet er alleen heen! Kan ik het nog wel? En als ik nu weer pijntjes krijg? Wat moet ik aan – het is zo koud! Ik doe dus warme kleren aan en de blauwe schoenen en de handschoentjes en ga dan op de fiets. Vlak voor ik er ben, denk ik: ik kan nog best omdraaien en weer naar huis gaan. Ik ben er samen met de trainster ongeveer als eerste. Er zijn veel bekenden en wat is het vertrouwd. 1 Minuut voor acht heb ik er zin in! En dan hebben we ook nog de leuke trainster, yeah.
De trainster gaat mee en we gaan kletsend van start. Ze gaat eens niet langs de school aan het trainen, maar langs het voetbalterrein doen we de opwarmoefeningen. Ik ren lekker niet het hardst op mijn hardst. Maar het maakt me niet uit, dat voelt wel goed! Dan rennen we de wijk in en ik hoor een medeloopster uit over hoe haar marathonervaring was. Ik kom op plaatsen waar ik nog nooit ben geweest! Ik vermaak me prima. De handschoenen kunnen al uit en ik heb het niet koud, het voelt niet aan alsof het vriest.
We lopen het rechthoekje met zijn allen op 2:30. Dan moeten we 10-15 seconden sneller gaan lopen. Ik zou graag alles sneller lopen, maar we moeten vanaf hoek 3 versnellen. 1:55 over het zelfde rondje. En dan nog een keer, ik mik op 1:50 en doe alles in 1 tempo, maar het wordt 1:43. Ik ben er een seconde of vijf niet tevreden mee, want ik had van mezelf 7 seconden langzamer gemoeten. We lopen weer verder door de wijk en ik klets met de oude juf. Echt, ik zou niet weten waar we gelopen hebben! Geen flauw benul!
We gaan een driehoekje rennen op tempo. Ik moet het gesprek even staken. In het rustige halve-driehoekje klets ik weer bij en dan nog een driehoekje op tempo. Het gaat heerlijk en ik versnel aan het einde nog met enig gemak. Weer hoeft ik niet vooraan te rennen. Ik doe gewoon wat ik leuk vind! Als ik nu terugkijk, zie ik dat het best hard ging. Eventjes.
We gaan uitlopen en volgens mij lopen we om, maar ik merk er niks van! Ik luister en klets maar door. Na een uurtje zijn we er alweer. Ik ben opgewarmd en zit weer vol energie. Waarom was ik hiervoor in de stress? Waarom denk ik dat ik dit verleer? We doen een eenvoudige cooling-down en gaan zelfs nog even planken met zijn allen 🙂
Het lijkt meer op een dameskransje, maar dan wel één die 7 kilometer in een uur rent en met de vrieskou volkomen tevreden buiten bijkletst. Haha, wat een hobby! 😀

Zaterdagochtend. Na een paar sombere dagen wil ik vandaag graag gaan lopen. Niet zo ver, ik heb het al bedacht. Maar bij het opstaan stelt R voor om samen naar het centrum te gaan. Twijfel In mijn hoofd zit ‘lopen’, maar mijn zin zegt ‘met de auto mee’. Ik eet wat, kleed me gewoon aan en twijfel. Hoe moeilijk is het om gewoon niet te lopen? Dan ga ik morgen toch? Maar dan kan ik maandag niet naar de training. Twijfel Allemaal blijven we achter de computer zitten en dan denk ik: NU ga ik brood halen. Lopend. Hardlopend. Vincent wil graag meefietsen. Ik kleed me snel om.
Hij gaat me op de fiets, maar haast heb ik niet. Ik neem een rugzakje mee om dadelijk het brood in te doen. Ik kan gewoon kletsen met de jongen en hobbel lekker achter hem aan. Ik vind het een rijk gevoel dat je niet meer nodig hebt dan je eigen benen om ergens te komen. De kilometertijden liggen hoog, maar ja, anders moet hij zo hard fietsen, dat zou toch zielig zijn… 😉
Ik heb te weinig sokken aan en mijn voeten worden door de schoenen heen koud.
Het is maar een klein stukje tot het centrum. Ik ben net warm. Twee kilometertjes en we zijn er al! Brood in de rugzak, afrekenen, afkoelen bij de winkel die de sokken nog steeds niet heeft en dan gaan we alweer terug. Even via de andere kant van de spoorbaan.
Het is een tochtje van niks in een tempo van niks en we doen over het hardloopgedeelte van 4 kilometer maar liefst een half uur. Maar het was gezellig en ik héb het gedaan! Moe word je er niet van. Dat het weektotaal dan niet zoveel is als vorige week – TJA. Dat ik de stappen vandaag niet haal. TJA. Dat ik me nog steeds niet al te goed voel, nou, dat is dan te merken.

De volgende dag was het dezelfde twijfel: als de mannen gaan zeilen, ga ik naar huis rennen. Ongeveer twintig kilometer. Koud. Ik heb iets goed te maken. Ik heb nog niks gedaan dit weekend als teveel snoepen. Ik neem de OV-kaart ook vast mee. Ik twijfel. De hele tijd. Maar het zeilen gaat niet door en ik kan deze keer het hardlopen uit mijn hoofd zetten. Morgen ga ik weer naar de training! Daar twijfel ik niet aan.

Ik ging weer ‘s alleen. Eigenlijk hoefde ik daarvoor geen moed te verzamelen, maar zin! Toen dat bijeen was gesprokkeld en de muziek aanstond, vertrok ik richting het centrum van Almere. Ik weet dat dat 7 kilometer gaan is. 1 Lang recht pad langs het spoor. Ik nam mijn eigen tempo aan. Dat ligt rond de 6 minuten per kilometer, maar na 2 kilometer stopte ik met het kijken naar mijn tijden. Ik had geen water bij me, wel een bankpasje en een OVkaart. Ik had geen idee hoe ik weer thuis zou komen vanuit het centrum. Gewoon terugrennen? Of met de bus? Of zou ik verder rennen en aan de andere kant van Almere de trein terug nemen? Ik had gelijk, na 7 kilometer stond ik bij het station. 42 Minuten. Ik neem de bus of de trein niet. Ik ben hier lopend gekomen en zo ga ik ook weer naar huis terug. Ik wil graag door dat fascinerende strakke parkje midden in de stad. Het is echt aangelegd voor de kantoormensjes die er hun boterhammetje tussen de halmen willen opeten. Op deze grijze dag is er helemaal niks te doen.

Dan wordt het niet dezelfde weg terug. Ik neem het industrieterrein voor lief, omdat ik weet dat ik dadelijk door het Leeghwaterpark kom. Daar hebben de bomen prachtige herfstkleuren. Nu weet ik helemaal niet meer welke kant ik op moet. Ik ga dadelijk de brug over en wil eigenlijk langs de ‘vakantiehuisjes’.
Ik loop het atletiekpad op.

Er komt me een halve schoolklas tegemoet en ik heb geen zin om langs de tussenring te lopen, dus ik laat het plan varen om langs de huisjes te lopen en ik ga het atletiekpad af. Het blijft leuk dat je dan langs de atletiekbaan loopt! Ik bedenk dat ik eigenlijk brood zou moeten halen, maar dat ik nu wat ver afdwaal van het centrum. 10 Kilometer doe ik in precies een uur. Het gaat me gemakkelijk af. Ik heb het warm, maar mijn benen blijven heerlijk meedoen. Ik ga straks wel brood halen en zelf eet ik een bakje kwark straks. Ik heb vanmorgen niet veel meer gegeten en ik heb weinig trek. Ik ga weer een brug over en ik kom eindelijk een andere hardloper tegen. Ik verheug me erop om door ons eigen park te lopen in de wijk. Nog een stukje.
En dan gaat het mis

Ik mag het fietspad (nog steeds) niet op, ik heb 12 moeiteloze kilometers gehad en ineens is het op. Ik baal dat ik niet rechtdoor kan, dat ik nu door het gras moet banjeren en over een oerlelijk industrieterrein moet en ik word belachelijk misselijk. Ik hoef nog net niet te spugen, maar ik voel me ineens niet meer goed. En tot overmaat van ramp is de koptelefoon leeg.
Het tempo gaat omlaag. Drastisch naar beneden. van 6 minuten per kilometer na 6:30 per kilometer. Ik kijk nog even naar de bushalte, maar ik ben hier lopend gekomen en ik ga lopend ons park door. Ik ga gewoon over het fietspad en het was een lastig ding met heel veel boomwortels en oneffenheden, maar het strakke beton wat er nu ligt straalt helemaal niks meer uit. Als ik in de wijk naast ons ben, moet ik ineens naar de WC. Niet een beetje, maar ontzettend nodig! Ik hobbel verder, knijpend. Na dik 14 kilometer moet ik even gaan wandelen, want anders hou ik de sluitspier niet onder controle. Ik bedenk me waar ik kan gaan als ik de bosrand in hobbel. Het bos is prachtig gekleurd, maar ik denk vooral in bruin en besluit naar huis te gaan, zo snel als ik nog kan… In 1 uur en 33 minuten heb ik 15 kilometer gelopen. Ik ga nog min of meer zo goed als ik kan rennend door het park, maar ik had me dit daarstraks anders voorgesteld…
Volgens de telefoon haal ik de 16 kilometer, de 10 engelse mijl zit erop in een uur en veertig minuten. Voor de voordeur dicht is, zit ik al in het kleine kamertje ernaast. Door het gewandel is mijn hartslag die bij de 12 kilometer op 152 lag gezakt naar onder de honderdvijftig. Dat vind ik toch mooi, want ik wilde rond de 150 blijven hangen. Als ik even later opgelucht op de bank zit en tevreden terugdenk aan de prettige tocht zakt de hartslag naar 66. Ik neem wat water, ga douchen en loop daarna weer naar school om mijn kind op te halen.

De dinsdagmiddag zat vol, dus had ik met mijn vriendin op dinsdagmorgen afgesproken. Hoe “wijs” dat was, bleek toen de auto gekrabd moest worden… Het was tijd voor handschoenen, een warme gevoerde broek en een gevoerd shirt – beide nieuw. Ik deed er nog een jasje overheen ook! Geen overbodige luxe, want het was echt koud buiten. Ik vond het moeilijk om een route te verzinnen, maar we gingen lekker langs de plassen aan het lopen. We leken de eerste kilometer wel vastgevroren, het ging allemaal niet erg snel, maar het warmde wel op van binnenuit. Na twee kilometer trok ik mijn handschoenen al uit. We hoefden niet hard. Na mijn korte introductie, begon mijn vriendin te vertellen over twee prachtige mensen die vol kracht emotionele bergen overwonnen hebben. Ik hoefde alleen maar vol bewondering te luisteren! Ik lette niet op de looptijden, maar hoorde haar verhaal aan. Er waren geen pijntjes, geen moeite, alleen haar machtige beschrijving over identiteit, doorzettingsvermogen, inlevingsvermogen en hoe je samen sterk en sterker kunt zijn. Het verhaal verwarmde me, figuurlijk; het hardlopen verwarmde me, letterlijk. Tot op de dijk liepen we tijden onder de 6:20 per kilometer.
 

Vanaf de dijk ging het tempo iets lager liggen. We zijn geen enkele andere hardloper tegengekomen. Geen enkele andere persoon zelfs. Blijkbaar blijft iedereen bij de kachel zitten. We gingen door het bos terug naar het fietspad langs de plassen. Deze keer hadden we de zon in het vooruitzicht. Over alles lag een zilverkleurig laagje te blinken en het zag er wondermooi uit. Uiteindelijk zagen we 1 iemand met een kijker en fototoestel. Onbegrijpelijk, die rust – maar wel aangenaam.
We liepen 10 kilometer in 1 uur en drie minuten. Verder keek ik niet op mijn horloge. Ik kon nog best heel lang doorlopen, want het ging gewoon prima. We liepen nog om de wijk heen door het bos. Toen namen we het andere straatje, zodat ik geen intervalletjes hoefde te lopen. Het tempo in het bos werd een heel stuk lager, maar dat gaf allemaal niks. Uiteindelijk stonden we na een uur en 25 minuten weer voor de deur met beide exact 13 kilometer op het tellertje. Ik baalde even van de gevoerde kleren, want bezweet voelen ze zo vies aan, maar het was snel weer goed. Tijd voor thee! Mijn gemiddelde hartslag was 145. Ik vond dat een hele goede prestatie. Het gemiddelde tempo lag op 9,4 kilometer per uur. In vergelijking met twee dagen geleden toen mijn hartslag op 139 lag en het tempo op 7,7 kilometer per uur, vind ik dat een hele vooruitgang. Ook vandaag ben ik niet moe en na 10 minuten is mijn hartslag gezakt naar 75/80 slagen. Ik heb geen last van mijn knie, voet of wat dan ook, geen ENKELE last. Of het moet een ‘voldaan gevoel’ zijn.

Sinterklaasochtend bij de atletiek op een stralende zondagmorgen: dat vraagt om twee uur hardlopen. En ik wilde wel eens proberen hoe dat voelde met een hartslagbeperking van 140 slagen. Dus het horloge ingesteld op ‘piepen’ als de hartslag boven de 140 komt, warme kleren aangedaan en alle tijd om de vaart te volgen tot er een uur om is. Daarna draai ik om, ongeacht hoe ver ik ben. Het tempo zal lager liggen als ik gewend ben, maar ik heb geen idee hoe laag. De zon staat laag aan de horizon te stralen, maar ik heb wind tegen. Het is niet zo warm. Ik vraag niemand mee om deze opdracht te volbrengen, want het is míjn opdracht en het zal saai worden. De tijden beginnen met een 7. Het lijkt eindeloos te duren. Maar het gaat me niet om kilometers: het gaat erom dat het horloge niet mag piepen dat de hartslag te hoog is. Ik zie andere lopers en wordt alleen maar ingehaald. Ik heb de muziek lekker aanstaan en groet iedereen die ik tegenkom. Ik weet dat ik harder kan, maar dat ik nu aan het bouwen ben aan de basis. Het is een gek gevoel en het valt niet mee om een tempo te vinden. Ik kom langs de mooiste bruggen en kunstwerken. Omdat de telefoon niet 100% vol is, durf ik niet veel foto’s te maken. Bij de woonboten is een man het belangrijkste onderdeel van zijn boot aan het lakken – hij ontlokt me een glimlach. Ik hobbel over de heuveltjes in het fietspad die er gekomen zijn door de boomwortels, maar dat kost energie en het verhoogt de hartslag.

Ook lachen om de onnodige hekjes kost net die paar hartslagen die boven de 140 vallen. Dan ga ik weer langzamer. Maar ik blijf rennen. Ik krijg het een beetje warm en vanaf drie kilometer wordt het echt erg: de tijden beginnen met een acht! Niet erg ruim, maar toch… Het is maar goed dat ik alle tijd heb. Ik word door de oudste hardloper van de club tegemoet gelopen. Hij zal vast sneller gaan – zeker weten. Ik kom ook een hardlopende mevrouw met hoofddoekje tegen die haar zoontje eruit loopt. Dan kom ik op het stuk weg waar geen fietspad is en aan de andere kant is een hele groep aan het lopen, lekker snel gaan ze. Ik moet telkens afremmen, want het horloge piept nogal eens. Als ik op het fietspad kom, ga ik lekker lopen te genieten. Ik word voorbij gestept. Buiten de stad, als ik onder de snelweg door ben,  lijken de mederenners ‘op’.
Het bos is prachtig, ruikt lekker en ik realiseer me dat ik al een eind gekomen ben eigenlijk. Ik ga op mijn tijd letten, want ik ben bijna een uur onderweg en moet dadelijk omkeren. Het is heel stil, rustig en adembenemend mooi hier langs de vaart. Ik ga het tankstation niet helemaal halen, sterker nog: over de eerste 5 kilometer heb ik veertig minuten gedaan. Veertig minuten! Dat is nu niet echt mijn snelheid, maar de gemiddelde hartslag staat op 138, en daar gaat het om. Op een roeier en een paar zwanen na is het stil op en om de Vaart.
 

Dit is het punt waar ik omkeer. Vanaf nu krijg ik de zon in de rug. Ik neem eventjes de tijd om een panoramafoto te maken. Ik ben op de helft van de tijd en wil het niet wagen om te laat te komen. Ik merk meteen dat ik nu wind mee heb. De tijden beginnen weer met een zeven. Dan is mijn oefening klaar. Ik had die op een uur gezet, maar als je dan vijf minuten later start, kom je niet uit. Nu start ik de oefening opnieuw. De gemiddelde hartslag van het eerste uur staat op 138, ik heb 7,5 kilometer in een uur afgelegd. Ik durf het bijna niet op de schrijven… Het leuke is dat ik nu ‘zelf’ ook op de foto sta met de zon die mijn schaduw maakt, maar het wordt warm! Wie had dat kunnen denken? Ik ga aan het klooien met mijn haar en doe ze los. Dat scheelt getik op de koptelefoon. Het “kost” wel veel hartslagen. Als ik weer op het stuk kom zonder fietspad, heb ik het wel een beetje gehad. Het is warm, saai en ik bind mijn jasje om. Ik krijg dorst en zin in eten en zou wel naar de toilet willen. Ik hobbel maar wat door en wil liever niet opgeven. Dat kan ook niet, want dan kan ik het kind niet op tijd ophalen. Het is over als ik de stad weer in loop en lekker met het thuisfront ga SMSen. Deze kant op kan ik de foto’s nemen die ik nog wilde laten zien, want de batterij van de telefoon houdt het prima vol.

Zie je wat er op de tafel, keurig gelakt ligt te drogen? Ik denk dat de eigenaar blij zal zijn als hij weer kan zitten! 🙂
Ik ben ruim anderhalf uur onderweg en ik ben ik-weet-niet-hoe-lang/kort al aan het rennen, maar ik ben moe geworden! De telefoon feliciteert me met vier activiteiten en ik heb eindelijk mail terug van de trainer. (zie 12 oktober) Ik ga nog steeds sneller als op de heenweg, ondanks het gebrek aan motivatie. Ik loop dadelijk wel een rondje om de atletiekbaan extra. Inmiddels ben ik gewend aan het langzame ritme en als ik me slechts bezig hou met rennen (niet fotograferen of SMSen) blijft de hartslag rond de 140 liggen. Ik ren een rondje extra om de atletiekbaan heen. Een buitengewoon lieve mevrouw van het asielzoekerscentrum groet me en ik doe nog een rondje. Het is ongelooflijk dat ik toch nog moe ben geworden van deze ruim zeven kwartier durende inspanning. Maar ik ben niet buiten adem. Ik heb geen enkele last van welke spier dan ook. En het rare is dat ik me buitengewoon voldaan voel. Ik heb volgens de telefoon 15 kilometer afgelegd. Dat is weer een heel eind! Ik heb er wel wat lang over gedaan, maar toch binnen de twee uur.
 
De garmin blijft qua afstand achter (natuurlijk), maar het doet me niks. Ik drink het flesje snel leeg, doe een warme jas aan, groet een medeloper die zijn kind komt ophalen en eet de banaan terwijl ik mijn kind met zwarte piet zie genieten. De zondag is weer goed begonnen! Ik kan straks bij de laatste formule-1 race lekker op de bank blijven zitten, ha.
 

 
 

Gisteren had ik besloten een ‘echte’ training te gaan houden met versnellinkjes, lantaarnpalen tellen en steigerungen. Mijn vriendin had zin om mee te gaan. Maar de trainer vanmorgen vond ook een langzaam rondje een prima training. Gezien de vorm van de dag had ik op heenweg al zoiets van: zullen we naar hem luisteren en lekker van de zon, het Weerwater en het lopen gaan genieten en de lantaarnpalen laten voor wat ze zijn?
Het was zonnig weer en iedereen was vriendelijk. Toen ik de blaadjes in de zon naar beneden zag dwarrelen zo stil langs het water met de eendjes en de zwanen erop was het me zeker: hier ga ik een uurtje van genieten en lekker niet nadenken of ik moet versnellen. Mijn vriendin was het er meteen mee eens, al gingen de eerste kilometers nog best hard. Ik was mijn zonnebril vergeten af te zetten. Maar ik gaf het al snel op om nog naar mijn horloge te kijken en we kletsen lekker en lieten de lantaarnpalen voor wat ze waren. We hebben iedereen gegroet met of zonder hondje, die lekker van de buitenlucht genoot.

Het was niet erg warm, maar het was erg fijn om te lopen. Je loopt tussen de stad en de snelweg door en toch ruik je het bos en zijn de uitzichten adembenemend. Het was helemaal niet moeilijk om lekker op tempo door te gaan en ik vind het zo’n machtig idee dat je al weet dat je straks aan de andere kant zult lopen en een uitzicht te hebben op waar je ‘net’ nog was. Qua hartslag was ons tempo nog steeds te hoog, maar ik moet zeggen dat het zo helemaal niet aanvoelde. Ik ga later wel eens proberen om echt op een lage hartslag te lopen, nu wilde ik het gewoon warm houden, maar zonder het zweten!

We liepen tussen de flats door en kwamen zo in het centrum aan. Ik hield me helemaal niet bezig met hoe ver we waren of hoe lang we al onderweg waren, ik liep gewoon lekker om me heen te kijken en me te verbazen over de strakblauwe luchten en de eeuwige wind in het centrum. We sloegen zelfs de trapjes over! Geen zware training voor ons, maar een leuk rondje. Ik krijg dan tenminste geen last van voeten, knieen of krampen (maar kramp heb ik bijna nooit).  Ik kreeg wel een beetje trek, dus blijkbaar is een peperkoekje en wat magere yoghurt aan de zuinige kant voor een run.
 
Tot mijn verbazing zaten we al op de 6 kilometer, ik had echt gedacht dat het er pas vijf waren! Ik was nog helemaal niet moe, maar het was rond half 3 en ik had nog drie kwartier om weer voor de school te staan. Eigenlijk zonder enige moeite liepen we het rondje uit tot ook mijn horloge 7 kilometer aangaf. We hadden er drie kwartier over gelopen. Mijn zonnebril had de rit in mijn jaszak niet goed doorstaan, er was een miniscuul schroefje los gegaan. Ik stond netjes op tijd bij de school, nog in renkleding, maar zonder al te vermoeid te zijn. Het was gewoon een héérlijk rondje; het ‘echte’ trainen komt wel weer een andere keer. Nu ga ik zorgen dat de basis goed is, dat ik op een lage hartslag kan lopen. Heb ik nu al iets van de trainer geleerd 🙂

 
 
 

We begonnen om half 10 onder een wolkendek met hardlopen, mijn vriendin en ik. Het was somber weer, maar wijzelf gingen gewoon de Vaart aan het volgen. De brug over en links van de Vaart renden we in noordelijke richting. We kwamen andere hardlopers tegen, zelfs een groepje! Wij kwebbelden en liepen de eerste kilometer best wel door. Na twee kilometer zat ik goed in mijn ritme en werkten de compressiekousen in mijn voordeel: ik had nergens last van. Hoewel… het was best koel buiten! Na 4 kilometer een tempo rond de 6:10 minuten per kilometer gingen we iets langzamer lopen.
We kwamen bij het gemaal De Blocq van Kuffeler. Daar komen de Vaarten samen en daar lag ons keerpunt om aan de andere kant van de Vaart terug te keren. Het was nog steeds grijs buiten, maar ik had het totaal niet meer koud! We gingen door het Wilgenbos en daar kwamen we niemand anders tegen. Niemand. In het bos slaat de Garmin altijd een beetje op hol en de tijden kwamen in de 6:30 te liggen. Ik vond het helemaal niet erg en genoot van het bos in de herfstkleuren, van de wolkendeken en van de omgeving.


 
We gingen het sluisje over en daar splitten de twee vaarten zich voor mijn gevoel. En zo hebben we na 8 kilometer zicht op de plek waar we 4 kilometer geleden nog liepen. Over de Vaart heen. Ik krijg énorme trek opeens. Is 1 boterhammetje toch niet genoeg en dan is 3 kilometer naar de banaan nog bet een eindje!
Na 10 kilometer gingen we nog iets langzamer met tijden rond de 6:40. Mijn hartslag ging verder omlaag. Vorige week liepen we nog 11 kilometer, nu alweer 12. Ik vond het niet moeilijk en ik was ook niet echt doodmoe. Ik had ook geen pijn aan mijn voet – of het moet van een blaar zijn… Vorige week liepen we ongeveer even hard, maar volgens mijn vriendin liepen we nu iets harder. Zij loopt ook iets verder volgens haar Garmin; -echt- kan iemand me dat uitleggen; waarom ik áltijd minder loop?! In elk geval is mijn hartslag heel wat lager: lag die vorige week nog op 156 slagen gemiddeld, nu waren dat er nog maar 150. En daar ben ik blij mee, want dat is de graadmeter voor mijn conditie. Toen ik naar de auto liep om terug naar huis te gaan, regende het!
‘s Avonds wandel ik nog langs de atletiekbaan een kilometertje of drie: in het donker langs de Vaart. Volgens de gezondheids-app zet ik vandaag ruim 28.000 stappen, terwijl 10.000 de norm is.

Na een zondagochtend moed verzamelen en accepteren dat het bleef regenen ging ik om 12 uur de deur uit. Het regende inderdaad. De hele tijd. Niet hard, maar het regende onafgebroken. Ik kan daar prima tegen met mijn regenjasje aan, maar de route die ik van tevoren had bedacht leek me nu wat modder-gevoelig. Ik zou gewoon wat gaan rennen, geen idee hoe hard of hoe ver. Onderweg nam ik me voor om gewoon te kijken waar ik mijn tempo wilde verhogen en ik zou me niet houden aan vooraf bedachte afstanden binnen bepaalde tijden. Vrijheid Blijheid.
Ik nam twee euromunten mee om broodjes te halen. Die nare munten hebben de hele tijd in mijn jaszak geklingeld tegen elkaar. Ik had ook muziek op: “everybody’s filling me up with noise, but i don’t know what they talking about“, heel fijn. “running is the thing i’ve always done“, zong Passenger lekker met me mee (of ik met hem mee). Ik liep eerst rustig in tot ik nat was. In elk geval voelde het tempo voor mij prima aan. Als ik nu terugkijk vind ik het best behoorlijk hard gegaan met 5:43 over de eerste kilometer. Ik was dan ook wat sjachereinig dat een hele week diëten niks heeft opgeleverd! Er was nog een andere loopster. Toen zag ik in de verte een loopster die het pad in ging waar ik ook in wilde en ik dacht: die ga ik dadelijk inhalen, ik ga versnellen daar.
Ode aan de andere hardloopster
Beste hardloopster die ik inhaalde: ik heb bewondering voor je. Nu het regent gá jij gewoon! Je laat je helemaal nat regenen, maar koud zul je het niet krijgen. Hoe ver je bent gegaan of waar je al was geweest zou ik niet weten, maar je bent vanmorgen opgestaan en je bent gewoon naar buiten gegaan. Jij hebt niet gewacht tot het droog was en je hebt je korte broek aan gedaan en geniet nu van de regen. Ik ben hartstikke trots op je. Maar… ik ben ook vol bewondering voor je begeleider. Naast jouw op de fiets ging een man mee, met paraplu. En die waardeer ik nog meer! Die is niet op de bank blijven zitten, maar trotseert voor jouw de regen en de kou. Het koste me moeite om niet terug te rennen en mijn waardering voor jullie beide uit te spreken. Wat een moed, doorzettingsvermogen en opoffering! 
In de versnelling liep het tempo moeiteloos op naar 13 km per uur. Het koste me echt geen moeite voor die zeven- á achthonderd meter.  Ik liep weer een stuk langzamer en ik heb al die tijd niet op mijn horloge gekeken, geen idee hoe hard ik ging of hoe ver. Ik dacht: hier loop ik even rustiger en dadelijk ga ik weer hard op het volgende stukje fietspad. En zo deed ik het. Ik liep alleen maar op gevoel en dat was een heerlijk idee. Het volgende stukje was korter en door de vele plassen qua tempo iets lager. Er liepen wat verderop nog mensen met hun honden en die vrouw kende ik van vroeger. Toen ik de straat over was gestoken besloot ik tot de volgende driesprong het tempo weer op te voeren. Ik was inmiddels nat.
Het tempo ging voor 400 meter flink omhoog, maar de hartslag had er geen moeite mee. Daarna ging ik weer ‘s even heel erg langzaam. Ik bleef netaan rennen. Ik haalde de twee mensen onder 1 paraplu in omhoog en zou het volgende stuk een heel eind op hoog tempo gaan lopen. Niet te hard, maar gewoon flink doorlopen. Ik was benieuwd  hoe hard mijn tempo dan is. Als ik nu terugkijk ligt mijn tempo dan rond de 5:20 per kilometer; 11 kilometer per uur. Ik ging alsnog door het bos. Het eerste stuk lekker snel, het tweede stuk lekker niet meer snel! Het was niet heel modderig in het bos. Ik had het hele bos voor mezelf. En zo was ik na dik 5 kilometer toch nog bij de Albert Heijn voor de broodjes. Ik was snel de AH door en ik ging ook in hardlooppas weer naar huis om niet af te koelen.

Ik ben niet erg moe van de run geworden, maar ik was uitermate tevreden! Het was echt heerlijk en ik was wel nat, maar ik voelde me erg goed. Het gemiddelde tempo lag net onder de 6 minuten en dat viel me mee. Ik had 6,3 kilometer gerend.