Ik hoefde maar 3 kwartier te hardlopen: 1 kwartier in zone 1 (met een hartslag tot 135), 1 kwartier in zone 2 (met een hartslag tussen de 135 en 148) en nog 1 kwartier weer in zone 1. Ik was net wakker, het was nog net droog en ik dacht met twee bekers water dat 4 graden niet eens zo heel koud is en dat ik maar meteen ‘s moest vertrekken. Twee denkfouten: 4 graden is wél koud en zeker handschoenwaardig en ik had me iets beter moeten voorbereiden. Regenjas aan en lange mouwen is net te minnetjes en de compressiekousen zijn toch niet over te slaan omdat ze nog in de droger zitten…
Ik had het koud. Ik zette de telefoon aan onder de jas en ging langs het station aan het lopen. Piep-piep-piep: het horloge piept dat ik te hard ga, dat mijn hart in elk geval te hard gaat. De enige andere mogelijkheid is wandelen. De hartslag lag boven de 170! Terwijl ik aan het hobbelen was, of beter, joggen als een tachtig-jarige had ik de hartslag die je in een wedstrijd kunt verwachten! Wandelen, stukje opstarten met een ‘soort’ van hardlopen, piep-piep-piep; wandelen. Ik werd er echt niet goed van. piep-piep-piep Er was helemaal niks leuks aan! piep-piep-piep.Wandelen maakte me te koud, bij hardlopen sloeg mijn hart iets te veel op hol. piep-piep-piep Meestal is de hartslagmeter dan niet vochtig genoeg, wat bij kou vaker voorkomt. Maar van wandelen word ik niet warmer. piep-piep-piep Na een kilometer dacht ik: ik ga het piep-piep-piep even negeren en kijken hoe zacht ik moet hardlopen om de hartslag lager te krijgen. Piep-piep-piep, piep-piep-piep GRRRRRR piep-piep-piep. Ik had net zo goed die hele eerste kilometer kunnen wandelen, dat was net zo snel gegaan!
Maar toen hield het gepiep op en ging de hartslag omlaag. Of in elk geval de metingen.

Het tempo kon iets omhoog en kwam weer in de zeven minuten over kilometer twee terecht.
Ik moest de brug op en kwam een heel klein beetje in mijn tempo. En toen was het kwartier zone 1 al voorbij.
Joepie! Nu mag ik iets harder! En ik ging ook nog eens de brug af, dus het liep eindelijk lekker.
piep-piep-piep
Wattus?! Ik vertraagde mijn tempo maar weer. Het ging net lekker 🙁 
piep-piep-piep. DUH. Ik liep te zacht inmiddels!!! Ik moest juist  h a r d e r .
Mocht ik na 3 kilometer eindelijk een beetje op mijn eigen tempo gaan lopen, ga ik ineens weer te zacht! Ik baalde ervan, want ik kon het tempo op deze manier totaal niet vinden. Telefoon pakken is dan net te zwaar, dan begint het gepiep weer. Ik was blij dat er niemand anders was, maar ik werd door sjacherein in beslag genomen en genoot even niet van het hardlopen. Na een paar fotootjes zat mijn telefoon weer niet lekker en zo kwam ik er dus maar niet in. De tijd kwam welliswaar in de 6 minuten te liggen (al zag ik dat nergens), maar ik zat er gewoon niet lekker in en had weinig energie om te genieten. Ik had het nog steeds koud, ik had rare trek in stomme dingen en mijn kleren zaten niet lekker. Ik besloot maar eens om me heen te gaan kijken en vroeg me af of je naar de eilandjes kunt zwemmen bij de oostvaardersplassen. Zal wel niet mogen. Het leidde de aandacht af en zorgde voor een soort tempo wat sloompjes aanvoelde, maar redelijk comfortabel was. Toen zat het kwartier zone 2 er alweer op. Het ging net goed en ik begon warm te draaien!! Uiteindelijk lag kilometer vier op een kilometertijd van 6:12 – dat is niet slecht bij een hartslag van 142 gemiddeld. Dat wist ik toen ook niet hoor.
Ik kwam langs het pad waar ik vaak intervallen loop, maar nu was de interval: langzaam en nog langzamer….En stop-pen voor foto’s.

 

Het begon te regenen. Heel zachtjes, maar het miezerde wel. Daar wordt je niet echt nat van, maar er kwam om half 11 toch echt vocht uit de lucht. De hartslag was ongeveer net zo drastisch gezakt als het tempo. Ik besloot het bos door te gaan en keek naar de vogels. Daar begon het: de Goede Voornemens Brigade. De ene hardloper na de andere werkelijk! Alsof die hadden gewacht tot het ging regenen, het moet niet gekker worden! De één had het nog harder nog nodig dan de volgende groep. Zelfs de brug op kwam de hartslag niet meer te hoog uit. Er staat een nieuw wit paaltje in plaats van de hekjes! Ik had moeite een mevrouw die met paraplu aan de wandel was in te halen, en dat zorgde voor een verhoogde hartslag, net voor de oefening erop zat! Hoi Hoi! Ik krijg een vrolijk piepend deuntje uit het horloge kado. Mijn telefoon bleek al die tijd niet aangestaan te hebben. *zucht*
Ik liep lekker op mijn eigen uitloop tempo. Langzaam, maar net niet koud. De hartslag ligt dan op 137. Het tempo rond de 8 kilometer per uur. Ik had er tabak van en was klaar met het gehobbel, maar ik begrijp heel goed dat ik nu een fundament aan het bouwen ben om de marathon nog een keer te lopen. Ik moet nog leren om ervan te genieten en me aan te passen, maar vrolijk word ik er niet van als ik zie dat ik nog geen 7 kilometer heb gelopen in 50 minuten. Eenmaal thuis was ik niet eens moe. Het zal vast goed zijn voor mij, maar na een jaar vol training om sneller te worden, is het even slikken om te aanvaarden dat ik nu eerst moet leren om langzamer te worden! Ik herken nog niet zo goed hoe ik me aan mijn hartslag aan moet passen, en dan realiseer ik me dat dit de eerste keer is dat ik dit heb getraind. Alsof ik de eerste keer toen ik op pad ging, meteen 5 kilometer achter elkaar hardliep! Dit ga ik ook leren! Die komt uit mijn eigen Goede Voornemens Brigade.
 

Gisteravond heb ik lekker veel oliebollen gegeten en vannacht ben ik het jaar goed begonnen: een halve fles champagne binnen een uur is voor een non-alcoholist genoeg om een uur lang draaiend en vrolijk door het leven te gaan! Voor dit jaar zit de alcohol er weer in en dat maakte dat de nacht uitzonderlijk laat begon en pas weer tegen de middag eindigde. Zonder kater of koppijn, maar wel met een verstoord bioritme.

Pas om half 3 was ik ‘fit’ genoeg om te gaan rennen. Ik ging uit van maximaal 2 uur en Z1. Mijn loopmaatje durfde mee het slome tempo aan! Offroad werd het. Volgens de trainer: “Offroad is voor mij alles wat geen asfalt, straatstenen of beton is. Dus lekker in de natuur en dan alle soorten ondergronden, hoe meer variatie hoe beter. Dus puinpaden, grind, schelpen, gras, zand, modder etc etc. Ook hoogte verschillen zijn daarbij fijn. Mits je je wel probeert te houden aan de aangeven zone natuurlijk.” Het park, het pad langs de plassen, het Kotterbos. Hier vlakbij is wel aardig wat onverhard te vinden!
Mijn hartslagbeperking stond op 135. Ik wen al aan het langzame tempo en de beperking om nóg langzamer trapjes en bergjes op te gaan. We hebben eerst wat gekletst over het vuurwerk in de wijk, wie wanneer ging slapen en waarom en we waren snel de wijk uit en bij de Oostvaardersplassen. Het was niet koud, maar wel hartstikke druk! Al die goede voornemens: ‘we gaan dit jaar meer naar buiten’… 1 Mevrouw wenste ons spontaan een goed hardloopjaar, die mevrouw sluit ik in mijn hart. Hele families liepen langs de plassen. Ondanks dat we ons niet zo snel voelden, haalden we ze mooi in.
We namen het modderpad dan maar. En het pad door het bos. Inmiddels had mijn loopmaatje zijn verhaal van de vakantie opgepikt. De kilometertijden begonnen rijkelijk met 7 minuten. De hartslag bleef onder de 135 liggen. We gingen de berg op en toen over de natuurbrug terug. Hoewel het januari is, hebben ze de rustgebieden nog niet direct afgesloten. Zou ook dom zijn, want er waren bakken wandelaars! We wilden over de houtbalken lopen, maar gelukkig ging mijn maatje voor: de balken dreven nog maar net op het wateroppervlak! Ik lag dubbel (heel slecht voor de hartslag) en hij viel gelukkig net niet. We verkozen de heuveltjes. We gingen het zuidereiland van Nieuw-Zeeland vakantie-verhaal technisch verder over. Er stond een straffe wind, die niet zozeer lastig als wel koud was. Over 5 kilometer deden we maar liefst 38 minuten, gelukkig keek ik niet op mijn horloge! Na de heuveltjes waren we voor 50 meter tot asfalt veroordeeld. Mijn loopmaatje maakt een pitstop en ik kijk eens even goed om me heen naar de mooie zwanen.
 

We renden verder langs de Vaart over het modderige en vooral onverharde pad. Toen de modder te erg werd, draaiden we nog een keer terug naar het graspad. We hadden nog een heel klein stukje verhard fietspad en toen weer de onverharde paden op! Er vlogen twee roofvogels over ons heen, terwijl mijn loopmaatje de oversteek maakt naar het andere eiland. Ik ken dit pad niet goed, maar dat maakt het niet minder druk! We komen zelfs iemand tegen die ook bij de loopclub zit. 1 Van de 10 andere wandelaars daar! Ik had het langzaam aan een beetje gehad. Ik werd moe van het slome gehobbel, van de inspanning en mijn zin verdween in hetzelfde tempo als de zon. Toch waren de berkenboompjes erg lieflijk. We kwamen weer bij de heuvel. Ergens aldaar zette ik bij het pakken van de telefoon mijn horloge uit. We liepen al een tijdje dusdanig keurig in een lage hartslagzone dat het horloge niets van zich liet horen.  Nu gingen we de andere kant op, terug door het bos door het gebied wat ik tien jaar geleden ‘het moeras’ noemde. We namen nieuwe afslagen en ik wist eigenlijk de hele tijd wel zo’n beetje waar ik was. Mijn totale zin verdween toen ik merkte dat mijn horloge niet had gewerkt. Alsof ik voor niks zomaar door het bos aan het sloffen was… Slaat nergens op, maar ik had geen idee hoe lang ie had uitgestaan en hoe lang we nu nog moesten lopen. En daardoor raakte ik de weg kwijt. Figuurlijk. Want ik wist in het bos waar ik was: langs de heuvel waar we met de slee vanaf gingen, over mijn favoriete pad en daar waren de hekjes weg! We namen nu eens niet de weg over de open vlakte, maar over heuvelige modderige ATB-paadjes. Ik stapte de heuvels op en nog ging de hartslag omhoog! Nu ik dit type begrijp ik niet dat ik daar in de open lucht niet doorhad dat ik gewoon trek had, dat ik weer op 2 boterhammetjes aan het lopen was. We zouden tot de brug rennen, of de volgende brug. Dan was de onverharde route ook ‘op’. We kwamen nog een boel honden en hun bazen tegen en na wat me intussen een eeuwigheid leek waren we bij de brug. Hoelang we gelopen hadden was me intussen een raadsel. We gingen wandelen, maar dat was brug-op ijskoud en ook niet vol te houden. Dus hobbelden we gewoon maar door. Het verhaal over nieuw-zeeland gaat nu over de geothermische gebieden en dat lijkt me zo mooi dat ik er bijna jaloers van word! We liepen over het (geasfalteerde) skeelerpad, maar het tempo was wat mijn loopmaatje ‘ antilliaans joggen’ noemde: lekker supersloompjes. Het werd koud en donker. In een uur en drie kwartier hadden we uiteindelijk 13,7 kilometer gelopen. Ik had 1 kilometer gemist. De gemiddelde hartslag lag op 132. Ik (vr)at snel alle koekjes op en vroeg me af waarom ik dat van die trek niet eerder had bedacht. Hoe een ezel kun je twee keer in 1 week zijn? Gelukkig was het wel 1 keer per jaar 🙂 In de douche was de hartslag alweer gezakt naar 65 slagen per minuut. Volgens het schema had ik maar anderhalf uur hoeven te rennen. Als je kijkt naar het gedeelte off-road is dat mooi gelukt, haha. Ik hoop niet dat dit de gemakkelijkste run van 2015 was, want dan loop ik voorlopig niet meer; want ik vond het best zwaar ondanks het trage tempo. Ik merkte gewoon dat ik niet op mijn best was en laat de alcohol voortaan lekker weer staan tot 2016!

Het einde van het jaar. Daar horen lijstjes bij en overzichten. Ik vond 2014 niet mijn beste jaar (van de drie die ik al loop). Maar dat neemt niet weg dat ik niet veel heb geleerd, ontdekt en gepresteerd.
Op 24 december stond de teller nog net onder de 1700 kilometer: dat vraagt om een uitdaging! 
 
En jawel, op 31 december ben ik de 1700 kilometer gepasseerd.

Dat vind ik knap van mezelf. Want ik heb veel blessures gehad. In mei heb ik twee weken helemaal niet hardgelopen en in oktober zelfs drie weken niet. Ook de maand juni blinkt niet uit in hardlooptijden, ik heb weken achtereen alleen gefietst en gewerkt. Ik heb in 2013 precies even vaak gelopen, namelijk 177 runs.
Tja en dan? Wat was de mooiste, beste, vervelendste? Ik kan niet kiezen! Dus eerst:
 
De Genomineerden:
Wedstrijden:
Schoorl run: (https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140209) wat was het leuk, mijn eerste 10 kilometer wedstrijd! En in slecht weer met de heuvel! Ik was zo blij met de tijd van 52 minuten en 17 seconden!

Eemnesserpolderloop . (https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140330) Ik was trots om de eerste keer onder de 50 minuten te lopen, maar het was zwaar. Het was warm, ik had het slecht ingedeeld en de werkelijke afstand was langer!
Wisentloop: (https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140514) Tja, daar staat HET record van 47 minuten en 14 seconden. Maar echt leuk? Ja, de race zelf was een feestje, alles liep (bijna letterlijk) op rolletjes! Maar daarna, de start van de blessures, was het dat waard?!
Crosscups, dan vooral Almeerderstrand: (https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20141214) De races waar ik niet aan meedoe om een goede tijd neer te zetten. En dat bevalt, ook al is het geen tien kilometer! 
 
Lange duurlopen:

(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140314) Lelystad-Almere: Station tot Station. Een droom om over de witte brug te lopen!
( https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140408) Lange duurloop met hagel, tegenwind en zonnetje. De route die zo anders liep. En het verrassende weer.
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=621) De masten in de verte. 30 Kilometer in drie uur. Ik was goed bezig!
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=2041) Weesp-Almere. Het was mooi, verrassend, ver en fijn om weer ‘s pijnvrij te lopen.
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=2517) Koude loop met het mooie verhaal. De omgeving was zo sereen, het tempo zo fijn, het verhaal zo mooi

De Mooiste, Leukste Beste Training:
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=530) Het kaartspel. Ik vond het zo leuk! Het tempo lag lekker hoog en ik kon nog gezellig kletsen ook!
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=879) Spelen in het bos. Genieten vlakbij huis in het Kotterbos!
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=1773) Lopen in Hilversum! Niet echt een training, maar een waardige afsluiting. Met de mooiste regenboog EVER.

 
De Dieptepunten:
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140517) Fietsen na 12 km met pijn lopen . De peesplaat blessure. Die heeft veel gekost dit jaar.
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140615) De Almere City Run. Geen 21,1 kilometer, nog geen 14 kilometer, maar 7 kilometer. Langzaam. Pijnlijk. Op vele fronten.
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140912) Missie Mislukt Afhaken tijdens een lange duurloop. Dat was heel moeilijk!

(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20140928) De Gouden Medaille bij de 30 van Almere Net niet onder de 50 minuten en dat nog wel op een kortere race. Het subliem van slecht ingedeelde wedstrijden. Het moment waarop ik me realiseerde (achteraf) hoe fout ik bezig was met tijd, presteren en hardlopen.
 
 
 
Meest Speciaal:
(https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=779) Hardlopen op Cyprus in april. Nieuwe routes, de zonsondergang, de hitte.

(https://anke.badnews.nl/wordpress/?m=20141217) Soesterberg! Lopen over de landingsbaan was zo apart! Zo uniek.
Maar het meest speciaal is wel de omslag die ik heb gemaakt. Ik wilde sneller, beter worden, nieuwe records vestigen, de grenzen opzoeken. Ik heb ze gevonden: de grens lag in blessures. De snelste tijd (Wisentloop) ging gepaard met een peesplaatblessure. Één van de leukste trainingen (Eindhoven) eindigde in een knie-blessure die lastig te bestrijden leek. Pas in november ging de knop om: langzaam kan ook, lopen moet weer leuk worden. Gelukkig is dat gelukt!
 
 De Winnaars van 2014:
De mooiste race: Gek genoeg niet die met de beste tijd, niet de beste prestatie, niet eens (juist vooral NIET) de gouden medaille!
DE GROET UIT SCHOORL run op 8 februari. Ondanks het weer, de zenuwen, de natte voeten, maar dankzij de trots, het genieten en de lokatie was het de leukste wedstrijd van 2014. En omdat ik daardoor nu zit te bloggen 🙂
De mooiste lange duurloop: Niet de langste, ook niet de zwaarste of de gemakkelijkste. Ik kan nu nog nagenieten van de hagel en de plots veranderende route die ik liep op 8 april. Toen ik de masten juist niet bereikte!

De beste training: Hilversum. Het markeerde zo’n periode. Toen was het werk pas echt afgerond. Niet alleen de regenboog, maar ook later het lopen over de vlondertjes in alle rust met een hoofd vol zeilserie.
Het dieptepunt. Hoe kan het nu dat ik opeens niet meer tevreden was met 50 minuten? Met een gouden medaille? Dat ik pijn bleef hebben? De blessures en het niet lopen waren natuurlijk veruit de dieptepunten van dit jaar, maar om 1 moment aan te wijzen: De Gouden Medaille voor Slecht Lopen. Superslecht ingedeeld, bijna opgegeven en nog pijn op de koop toe ook. Die doe ik niet meer over! Bij de Dertig van Almere op 28 september 2014 kwam alles samen en dat was een dieptepunt.
Tot slot de mooiste foto:

Ik loop rechtop, ik lach en ik geniet van het lopen.
Ik hoop dat elke race, elke training, elke keer dat ik naar buiten stap om te hardlopen in 2015 me ditzelfde doet uitstralen!
Op naar nog meer kilometers, nog meer mogelijkheden en een marathon in 2015. Op een goede, blessurevrije manier! 
Ik heb er zin in en neem er een glas champagne op en een oliebol. Morgen ren ik ze er weer af. 😉
 
 
 
 
 

Al twee jaar loop ik op 31 december hetzelfde rondje onder de snelwegen door. Als je dan terugkeert richting de stad, hoor je in de verte knallen. Dit jaar zou ‘m dat om twee redenen niet gaan worden: 31 december was druk en vol en vanaf 2014 mag je pas vanaf 18:00 uur vuurwerk afsteken. Dus heb ik het rondje verplaatst naar 30 december ‘s avonds met mijn loopmaatje. Er stond een training op de planning, dus mijn idee was om dit rondje niet zo-snel-mogelijk te lopen, maar er een training van te maken met versnellingen.
We gingen pas om 9 uur. Omdat het dan allang donker is, had ik mijn loopmaatje en mijn lichtjes meegenomen! Eerst een heel stuk inlopen de stad uit en ik heb verder geluisterd naar het vakantieverhaal. De eerste twee kilometer gingen op 6:40 en 6:30. Richting de snelweg ‘moesten ‘we versnellen, mijn loopmaatje ietsje meer dan ik, maar het is voor hem ook een stuk makkelijker. Ik hoefde geen zware training af te leggen, maar ik kon moeiteloos het tempo en de hartslag omhoog brengen. De tijden schieten de 4/5 minuten per kilometer in en de hartslag stijgt naar 170 slagen per minuut. Voor zo’n 500 meter hou ik dat best uit!
We vervolgen de route en het verhaal. Het is best donker, maar deze keer stormt het hier eens niet! Het miezert een beetje, maar daar geef ik helemaal niks om. We gaan de weg op en de komende 1,3 kilometer gaat het tempo weer omhoog. Mijn maatje blijft bij me lopen, maar na een paar honderd meter laat hij het verhaal achterwege “zodat ik me op het rennen kan concentreren”, jaja… Deze kilometer gaat in 5 minuten voorbij, dat is 12 kilometer per uur. Ik heb weinig adem over voor woorden. We komen twee auto’s tegen die ons op hele hoge snelheid tegemoet rijden. De laatste in de laatste 20 meter!
We gaan terug richting de stad, maar het is behoorlijk stil daar, geen vuurwerkgeluiden. We kletsen wat op het smalle pad over de afstanden van dit jaar. Mijn loopmaatje heeft er 2400 kilometer op zitten. Dat is een heel eind! Ik hou de kilometers bij en ben net de 1700 gepasseerd. Voor een blessure-jaar vind ik dat een hele prestatie!

We gaan het bruggetje over en weer onder de snelweg door. Daarna gaan we tot de weg nog een keer het tempo verhogen en zal mijn loopmaatje op me moeten wachten. Ik doe mijn best zijn lampje niet uit het oog te verliezen! De hartslag stijgt weer tot iets boven de 170 en het tempo gaat moeizamer omhoog naar 12 kilometer per uur. Ik merk dat ik er al 6 kilometer op heb zitten! Maar ik ga dapper door en luister naar het geluid van de hoogspanningsmasten. 400 Meter in 1 minuut 40; het lijkt snel voorbij, maar het is ook niet de tijd voor een goed gesprek! Op de trekweg kletsen we weer verder en reis ik mee Nieuw-Zeeland door.
We versnellen nog 1 keer de brug op. Een klein stukje berg-op en ik haal de 12 kilometer even niet meer. Ik ben blij als ik boven ben en de training erop zit. Nu rest de zware opdracht om niet te willen versnellen om de 10 kilometer binnen een uur te halen. Ik kan het niet goed zien omdat het donker is. We hobbelen in een tempootje van 7 minuten per kilometer verder en de hartslag daalt navenant. Mijn loopmaatje vind het prima zo en kletst weer door over de vakantie. Het is uitgesloten dat we de avonturen dit jaar nog afmaken! Over 10 kilometer doen we 1 uur en drie minuten. Omdat ik naar de toilet wil en zijn huis het dichtst bij is, maken we helaas dit rondje niet helemaal rond. Maar er komen toch weer 11 kilometer bij op de teller van 2014! De gemiddelde hartslag ligt rete-netjes op 150. Voor een ‘eenvoudige’ training hebben we veel te hard gelopen en veel te veel ook nog ‘s en zonder pauzes. Maar ik ben blij te merken dat langzaam lopen je toch sneller kan maken.

Ik vertrok vroeg. Het was koud, maar zonnig. Ik at snel 1 boterham en een half uur later stond ik buiten. Het was zondagochtend even over negen uur en het was stil buiten. Er lag ijs op de plassen. En de wereld was van mij en mijn lage hartslag. Vorige keer stond de hartslagbeperking op 138, maar dat had al 135 moeten zijn. Dus vandaag nog ietsje lager, en dus: ietsje langzamer. Door het park en dan de gladde brug over. Toen was de draadloze koptelefoon al leeg. Het pakken van de ‘draadrijke’ koptelefoon maakte (A) mijn handen ijskoud en (B) koste veel gepiep en een hoge hartslag. Binnen twee kilometer werd ik ingehaald door twee hardlopende mannen. Zij gingen niet de Oostvaardersplassen in, ik wel; ik weet niet hoe lang het nog kan. Alles om me heen leek in de lage zon van Goud gemaakt. Het was zo mooi, het tinkelde bijna! Mijn tijden van de eerste twee kilometer lagen ruim in de 7 minuten, maar ik vond het niet belangrijk. Ik wilde graag het langzame ritme voelen en om me heen kijken. Ik zag de reiger zitten, de prachtige warme kleuren tegen de ijsblauwe lucht en om me heen vlogen vogeltjes en eenden. Het was adembenemend en al lang niet meer koud. Ik had geen idee hoe mijn route zou lopen. 

En toen keek ik het bos in en daar stonden een stuk of 5 herten. Ik stond stokstijf stil en we keken naar elkaar. Ik vergat helemaal dat ik aan het hardlopen was! Tenminste, tot ik de herten daar zag staan was ik dat nog aan het doen, nu stond ik dus ook stil! Tot mijn horloge piepte dat mijn hartslag te laag was! Ik liep weer door. Kwam de kilometertijd toch nog ergens boven de 8 minuten uit! Ik was vast van plan het rondje over de dijk en terug door het bos te gaan lopen. Ik heb niemand anders gezien langs de plassen. En zo liep ik even later op de dijk. Ik hoorde het water en de lucht boven het water was gemaakt van Blauw glas, zo strak en mooi! Ik had wind mee ofzo en ik liep maar door in een strak ritme, het ging echt heerlijk. Letterlijk: langzaam maar zeker gaat het vooruit!

Ik besloot een kilometer ononderbroken (voor foto’s) door te lopen en te kijken hoe de tijd dan zou uitkomen. En warempel: ik kwam (net) onder de 7 minuten uit! Met een hartslag van 132. Ik voelde me erg goed, want een tijdje terug (23 november) vond ik het nog onmogelijk om op hartfrequentie 140 te blijven en te blijven hardlopen en nu kan ik al op een lagere hartslag nog ietsje sneller lopen! Ik moet eens vragen aan de trainer of zoiets zo snel effect heeft, want dan hou ik deze lange rustige duurlopen er heel graag in en wie weet hoe snel ik nog ooit ga kunnen op een lage hartslag…! Ik besloot gewoon verder te rennen langs de dijk omdat ik erg nieuwsgierig was wat ik verderop in de haven zag.

Ik wilde best door het wilgenbos gaan. En zo hobbelde ik dus ineens verder als de bedoeling in eerste instantie was! Nog steeds was ik een eenzame loper op deze zondagmorgen. Ik draaide de zon en het Wilgenbos in. Ik had het gevoel de eerste te zijn die de brug over ging, maar dat kan niet waar zijn. Ik had wind tegen, ondanks de bomen en er lagen erg veel afgewaaide takken op de route. Het geluid onder mijn voeten was krakerig en klonk fijn. Het zonlicht door het bos was feeëriek mooi. Ik zag in de verte een knotwilg in het uitnodigende licht. En opeens werd ik ingehaald door de volgende hardloper (in korte broek!), ik schrok ervan. Ik werd tegemoet gelopen door 3 hardlopers. Er was blijkbaar een blikje opengetrokken van lopers…. Het sluisje over en toen zat ik alweer op 10 kilometer. Dat had me dan wel even 5 kwartier gekost…. Meteen na het sluisje nam ik een onverhard pad. Nou ja, ‘onverhard’, alles was bevroren. Ik kwam een wandelend echtpaar tegen wat me vriendelijk waarschuwde dat het verderop glad was. Wederom verlichtte de inmiddels al wat opgeklommen zon opnieuw het landschap. Het goud maakte plaats voor een zilverachtige gloed. Het was tien uur geweest en dan mag je op zondag blijkbaar wel naar buiten toe met je hond of je hardloopschoenen. Ik liep het grote rondje om de vaart over te steken, dat plan had ik al toen ik nog op de dijk liep. Ik kwam de eerste andere dame tegen die aan het hardlopen was! Ik ging met Vincent aan het SMS’en en besloot de Vaart te volgen voor een stuk; om de stoplichten te vermijden. Ik kwam de ene na de andere hardloper tegen en zelfs in groepen tegelijk!
Na ongeveer 12 kilometer sloeg het toe: TREK. Aan honger grenzende mega-trek. Ik had geen dorst, ik had geen haast, ik had van geen enkele mogelijke blessure ook maar enigszins last, maar ik merkte ineens na anderhalf uur lopen dat 1 boterham wat krap is.

SORRY buik

Ik had het moeten weten. Zoveel trek vertroebelt je inschattingsvermogen. Je richtingsgevoel en de inschatting van je mogelijkheden ook. Ik dacht: nu ben ik toch onderweg en nu ga ik die halve marathon ook lopen ook. Ik zit al op…. uhhh… ik weet niet hoeveel kilometer en hoe ver was een halve marathon? Ohja, 21 kilometer, dat zijn er nog maar 6 of zoiets. Zo gaat dat dan.

SORRY

Ik SMS mijn kind waar ik ben en ik ga via het speelpark terug. En dan is het een soort gok welke weg je ingaat. Je komt in een beetje dromerige wereld terecht, waarin het tempo niet afneemt en de hartslag iets moeilijker laag te houden is. Maar ik ging door! Met de gedachte aan witte bolletjes met chocopasta en de anderhalve euro die ik bij me heb om iets te kopen bij de dichtstbijzijnde open supermarkt. Het rare is dat je dus gewoon helder blijft denken, prima blijft lopen, dat alles goed aanvoelt, maar de dichtstbijzijnde supermarkt krijg je niet verzonnen. Dat ik twee en een halve euro bij me had, was ik ook vergeten. Kleine dingen, dat doet trek met je. Mijn telefoon had ook trek, die was van al dat SMS’en en foto’s maken snel leeg gelopen in de kou.

SORRY thuis

Ik ging het niet halen om voor 11 uur thuis te zijn of binnen twee uur rond te hebben gelopen. Dus kon ik net zo goed kijken hoe ver ik kan komen in twee en een half uur. Vorige keer deed ik over de 19 kilometer 2,5 uur (op 5 december), hoeveel sneller ben ik nu met een lagere hartslag? Ik kwam in het centrum uit en liep langs de winkels en de kerstversiering. In plaats van recht naar huis te lopen ging ik wat aan het zwalken. Trek. Langs het bejaardenhuis kijken hoe lang de duif bleef zitten op het ijs. Over het bruggetje en dan nog een brugje over in plaats van door de wijk recht naar huis te lopen. Trek. Ik wilde toch langs de speelplaats? Of via de Plus-supermarkt? Ik ben beide niet gepasseerd. Er was twee uur om en ik had dik 16 kilometer gerend. Mijn horloge was klaar met de oefening, maar ik zette ‘m weer aan. En toen was de zin op. Grote Trek. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis. Het kon me niet meer schelen of ik de halve marathon zou halen, ik wilde naar huis, naar de WC en iets eten.

SORRY – ondoordachte acties –

En dan is het nog ver en wordt het een gevecht tussen tóch 21 km halen en naar huis via welke route dan ook. Ik wilde het hele park door en nam wegens de honden (wie heeft er nu meer dan 6 honden?!) de verste route door het bos. Ondoordacht. Na een uur en 21 minuten zaten er 19 kilometer op, maar het horloge telde niet meer gelijk met de kilometers op. Dat maakt het nog verwarrender. Ondoordacht. Ik kom thuis en vraag Vincent nog mee op en neer naar school te rennen om de 21 kilometer te halen. Ondoordacht. Het jongetje genoot, maar ik kon niet meer hardlopen, ik moest zeer nodig naar de toilet. Vlak bij huis ging het mis (no more details please) Toen was het helemaal KLAAR.
Ik liep de route uit tot mijn telefoon 21.1 kilometer aangaf en ik spurtte zo goed en kwaad als het nog ging naar huis. De garmin had de halve marathon nog niet gehaald, maar dat deerde me niet meer. Ik kon geen 500 meter extra meer lopen! Eerst dronk ik twee glazen water en toen ging ik naar de WC. Ik ging me lekker douchen en ik voelde me helemaal prima. Ik was niet vuurrood, niet doodmoe, niet uitgeput, had geen last van spieren of voeten of knieën. Maar ik was ook niet supertrots dat ik dit jaar toch nog ‘even’ een half marathonnetje heb gelopen, dat ik daar ‘maar’ 2 uur en 40 minuten over had gedaan en enorm van heb genoten. Ik was niet trots omdat ik me al onder de douche realiseerde dat het niet erg verstandig was geweest. Ik had me niet goed voorbereid, geen drinken of eten meegenomen en me door de trek onderweg laten verblinden. Dat voelde aan als een domper. Sorry. Zo stond het niet in het schema en zo was het ook zeker niet bedoeld.

SORRY trainer ik zal het niet meer doen, maar dit was mijn laatste kans om domme dingen te doen 😉

Toch: ik heb het wel weer gedaan!
Mijn gemiddelde hartslag ligt op 132. Honderdtweeendertig. Dat is hartstikke knap! En het tempo is van 7,5 kilometer per uur op 5 december nu al gestegen naar 8 kilometer per uur. Begin van de maand bleef de hartslag met veel moeite net onder de 140. Het is niet het tempo, niet de afstand, maar DIT – DE LAGE HARTSLAG- waar ik héél erg trots op ben. Wie had dat ooit kunnen denken? Het geeft goed weer hoe mijn mentale beleving van hardlopen de laatste tijd veranderd is.

Eerste kerstdag. Een dag zonder verplichtingen voor ons. Uitslapen met buikpijn, spelletjes spelen en in een huispak naast de kerstboom hangen. Heerlijk! Maar er moesten nog een paar kerstkaarten de deur uit en de wijk door. Dat gingen we samen doen. Mijn kleine kerstengeltje en ik. We hadden toch al een soort sportkleren aan en ik deed er een jackje overheen aan. Hooguit twee kilometer. We gingen de wijk nog niet eens uit. Mijn “sportbroek” met telefoon in de zak, zakte af en ik werd er nog om uitgelachen ook! Ik heb het nog nooit zo heet gehad! Het laatste stukje daagde ik de kleine hardloper uit ‘wie het eerste thuis is en jij wint’. Dat was maar al te waar….. En toen verder naar de AH gewandeld.
Tweede kerstdag: Vandaag was het tijd voor “echter” werk. De wijk uit, de onverharde paden op en de eerste ‘opdracht’ van het nieuwe schema: “pre kerstontbijt run nuchtere maag z1 wel wat water drinken” stond er. Z1 staat voor Zone 1, dat gaat over de hartslag. De bedoeling is dat ik dit op een hele lage hartslag ga lopen. Onder de 140, om precies te zijn onder de 138 zelfs. Ik stelde mijn horloge in op die hartslag voor een uur lang. (het hoefde maar drie kwartier te lukken)
De eerste kilometer was NIET LEUK. De hartslag was veel te hoog met 170 en die kon ik alleen maar naar beneden krijgen met wandelen. IK GA NU NAAR HUIS, dacht ik. Ik loop straks wel met pa. Ik vertik het om de helft van de tijd te gaan wan-de-len. Dit slaat echt nergens op! Door de woede daalde de hartslag maar langzaam. Ik liep offroad door het park en ik wandelde de gladde brug over en toen kreeg ik het warm. En ja hoor, toen kon ik lekker sloompjes gaan rennen. Begon het toch nog op sport te lijken. En als ik dan maar kan blijven rennen (hoe langzaam ook), dan vind ik het behoorlijk leuk! Ik nam het trapje op en wandelde de volgende brug ook weer over. Dit keer niet vanwege de hartslag, maar omdat het spiegelglad was en eng. Nu moest ik langs de kant lopen en vond ik het nog akeliger en ging de hartslag al wandelend nog aan de haal. Trap af en eindelijk kon het hardlopen beginnen.
De lucht om me heen was koud, ik hoefde en ging niet snel en ik begon van de heldere kleuren om me heen te genieten. Ik heb gisteren gevraagd aan de trainer waarom hij een voorstander is van off-raod lopen, maar ik denk dat ik het antwoord al weet: de natuur er omheen geeft veel meer voldoening als beton en asfalt. Ik was niet de enige die buiten was en van de frisse ochtend genoot. Ik ken de paden inmiddels wel en ik keek maar gewoon niet naar de tijden die ik over een kilometer deed. Mijn hartslag bleef lekker laag, en anders ging ik iets zachter lopen. Mama belde me en ik was te laat met opnemen. Mijn hartslag steeg omdat ik bang ben dat ze met slecht nieuws belt, maar ik had wel het tempo om terug te bellen. Ze wilde weten wanneer wij dachten te komen…. Hartslag kon weer omlaag. Ik liep alsmaar off-road, behalve onder en over de bruggen. Wat een feestje, dat dat zo dicht bij huis kan! Ik zag een kennis van de loopclub die ik een fijne kerst wenste, ik had adem genoeg! Ik ging nog door het bos. Ik had nog tijd en nog zin en nog genoeg energie. Een andere, snelle loper nam het rechte pad. Ik nam de kronkelweg tussen de bomen door. Prachtig met het zonnetje. Het was net een andere route als anders en dat maakte het buitengewoon verrassend. Misschien hoeft ik niet ver weg op zoek naar off-road routes. ik liep terug door het bos en nam nu ook de onverharde grote weg. Toen kwam ik op het asfalt. Ik had eigenijk geen idee hoeveel kilometer ik er al op had zitten. De brug over merkte ik dat het tempo-aanpassing vroeg omhoog. Ik zag dat ik een kilometertijd had gelopen die net onder de 7 minuten lag! Feest! En dat dat al kilometer 7 was. Groot Feest! Ik wilde nog wat off-road langs het asfalt lopen, maar dat was nog hondepoep-gevoelig. Ik hobbelde de laatste wijk door en in de laatste straat besloot ik lekker toch de intervallen te doen: 2 lantaarnpalen hard en 1 zacht. Kijken of ik in die 1 zacht de hartslag kon laten teruglopen. Dan maar even met piepend horloge. En toen was ik precies na een uur weer thuis en had ik precies 8 kilometer gelopen en was ik precies klaar voor de rest van kerst. Kwam precies goed uit.
 

Ik werd laat wakker, maar ik had zin om te gaan hardlopen! Het stormde buiten, windkracht zeven. Het gierde om het huisje en ik werd voor gek verklaard, maar ik ging toch! Ik liep het park af terwijl de auto’s in grote getalen vertrokken en de schoonmaakjuffies op hun fietsjes het park opreden. Dom genoeg verzeilde ik op de parkeerplaats, maar ik vond al gauw de route het park af. En toen merkte ik wat ik al wist en wat mij de komende tijd bezig zou houden: W I N D
Eerst tegen de wind in richting het vasteland lopen, op de terugweg langs de noordzeekust terug. Simpel plan. Ik dacht het koud te krijgen, dus ik had warme kleding aan, maar dat was geen probleem: die wind die overal doorheen lijkt te waaien…. die zorgde ervoor dat ik verder niks merkte! Langs het nieuw te bouwen info-center en dan de parallelweg op langs het oude spoorlijntje. Ik had de wind pal tegen. Elke stap was een gevecht. Het was ik tegen de elementen. En dat beviel me wel. Er waren geen surfers, nauwlijks andere mensen. Wel een paar auto’s, maar die tellen niet want die zijn overal. (zelfs op het strand)
Ik keek goed om mee heen, hoe ver het was naar de tunnel, hoe mooi de vlakte was, de golfjes, de vogels. Ik liep de  tunnel voorbij, ik wilde nog een kilometertje verder worstelen en op het land komen. Ik had geen muziek nodig, de herrie van de wind is het ergste. Voortdurend het bulderende geluid om je heen is ontzettend vermoeiend. Er lag een schip, ik kwam langs de brouwerssluis en een perron vlak voor het spoor eindigde in een zandzak. Ik vroeg me af of ik nog aan de noordzeekant van de Brouwersdam kon komen. Ik moest een viaduct op en ineens stond ik op het land. De wind viel een beetje weg. Ineens. Dat was een raar rustgevend gevoel. Er lagen alleen maar campings om me heen. Ik volgde de fietsborden naar Noordzeestrand en ik ging onder de N57 door. Toen draaide ik me om en ineens was de wind weg.
Weg wind
Stilte
Het leek doodstil.
Ik merkte dat ik het warm had en bezweet was. Ik wist dat het soepeler moest gaan lopen. En dat deed het wel, maar ik zag even op tegen het strand en het zand, ook al was het wind mee. Toch ging ik bij strandpaal 16, het onder het brugje door, het strand op. Eerst over de duinen. Overal was het stil, uitgestorven en rustig. Geen enkele andere hardloper, geen enkele fietser. Het strand! Ik had de zandstralen mee, gelukkig. Het liep heerlijk. Geen moeite om snelheid te maken. Geen adem tekort meer. Ik moest gewoon remmen! Ik liep weer wat omhoog over basaltblokken vol zand en daar was de kracht van het zand goed te zien, het vloog voorbij! Ik stopte om het te filmen. Ik had namelijk geen haast.
Ik liep weer langs de sluis en toen bleef ik ‘boven’ lopen, omdat er geen strand was bij vloed! Kilometer vier tegen de wind in kostte me 6 minuten en 52 seconden. Kilometer negen met de wind mee kostte me 5 minuten en 46 seconden. Ik ging sommige stukken loeihard! Ook wel eens leuk. Helaas bleef het geluid van de wind behoorlijk vermoeiend. De laatste drie kilometer op de brouwersdam gingen vele malen sneller dan de eerste drie kilometer! De tijd vloog voorbij en ik was weer bij de middelplaat, waarop het vakantiepark ligt.
Ik ging de brug over over de N57 en dat was akelig!! De wind huilde langs de spijltjes en trok aan me. Ik durf er niet met kind over nu. Naar beneden was het nog erger: ik werd werkelijk van het pad af geblazen en ik liep schuin naar links over te hellen! Niet te geloven. Ik schrok er zelf wat van en was blij terug te kunnen lopen over het spoorlijntje en het park weer op. Had ik toch maar mooi weer even ‘gewonnen’ van de elementen!
Ik liep langs de haven en hemeltje, wat een fluitende herrie was het daar van al die masten en boten! Ik slingerde over het vakantiepark, nam een doodlopende weggetje heen en terug en na 72 minuten was ik terug in het huisje en had ik 11 kilometer in the pocket. Ik had het bloedheet! Ik was niet direct doodmoe en ik ging na wat dralen en een koekje in de douche. We gingen door naar het zwembad en na een uur was ik daar behoorlijk moe. Alsnog.

We hebben wat mensen aangestoken met onze run over de landingsbaan! Vandaag wilde mijn loopmaatje ook wel mee, terwijl mijn mannen naar het museum gingen. Het plan was om vandaag een halve marathon te gaan lopen, maar ik kon er aan wennen als dat niet helemaal zou lukken, omdat de weersvoorspelling niet best was. Daarom vertrokken we een uurtje later, toen het bijna droog was. Het viel niet mee voor mijn loopmaatje om niet gewoon mee naar binnen in het militair museum te gaan, want mannen en oorlogstuig blijft toch een onweerstaanbare combinatie. Maar ja, hij moest met mij mee omdat ik zijn vakantieverhalen wil horen! We kwamen langs de buitenspeelplaats. Vorige keer heb ik die gemist. We moesten een klein heuveltje op en namen een omweggetje. De eerste kilometer hadden we alleen al nodig voor de reis naar Singapore en Nieuw Zeeland toe! En dat terwijl het tempo niet echt hoog lag…. Ik wilde liever mijn hartslag laag houden en dat lukte erg goed. We kwamen langs de bunkers en soort zwart kunstwerk alsof het een bunker was en we moesten zelf een hek openen. We kwamen helemaal niemand tegen, maar dan ook echt niemand! Intussen druppelde het nog een beetje, maar van echt regenen was geen sprake meer. Na drie kilometer was mijn hartslag nog onder de 140, waren we al bij de spoorlijn en was het verhaal van de maand op reis pas bij dag 3! Er lag erg veel water op het fietspad, en we besloten het spoor over te steken. We liepen over een mooi bospad. Intussen hoorde ik hoe het rondom Christchurch NZ was geweest. Eindelijk zagen we twee andere dames met hun honden. We kwamen bij nog een spoor en ik raakte het spoor even letterlijk bijster. We moesten de andere kant op als ik had gedacht! Er bleken twee spoorlijnen te lopen. Het was wel leuk om eens kriskras door het bos te steken, maar we hadden wel even het kaartje van de telefoon nodig (in de looprichting aub)
Zo kwamen we op het ecoduct en de dagen in Nieuw Zeeland werden mij keurig omschreven. In de verte verscheen blauwe lucht. We liepen nu helemaal goed het industrieterrein over en ik kan me echt goed voorstellen dat we het eergisteren gemist hebben. Over de eerste vijf kilometer hadden we al 34 minuten. Maar we hadden dan ook alles behalve haast! We kwamen langs de grote villa’s en ik deed even een korte onderbreking in de vakantieverhalen. We sloegen deze keer ingang 4 over en toen liepen we over een drukke weg opeens. We gingen een klein stukje langs de grote weg lopen en toen kwamen we bij De Ingang waar het hele verhaal begon, ingang 3. Recht op de startbaan af. En daar lag de vlakte van asfalt voor ons. Het is moeilijk te beschrijven hoe groots het is. Het was vandaag nog helderder als eergisteren. De baan was nog nat en het was alleen voor ons, leek het! We gingen ons ineens helemaal niet meer druk maken om tijden. Stoppen, foto’s maken, rondkijken. Soms is hardlopen een bijzaak. Mijn loopmaatje deed een vliegtuig na en we liepen naar de andere kant van de startbaan. We kwamen niet helemaal tot het einde helaas. Toen draaiden we om en gingen we terug aan het lopen! Hadden we opeens wind tegen. Het was een rare mengeling van een verhaal over Nieuw-Zeeland, genieten van een grootste asfaltvlakte en langzaam hardlopen. Ik verbaasde me enorm over de vele regenwormen midden op het metersdikke asfalt. Intussen brak de hemel open en maakte het grijze wolkendek plaats voor blauwe lucht en felwitte wolken. Ik belde de heren in het museum even en ze hadden nog niet alles gezien, maar ze waren ook wel klaar. Of wij nog een keer de baan af konden lopen voor een foto vanuit het museum.

 
Ow, wat zijn we dan kleine stipjes op die enorme landingsbaan! We hadden wel weer fijn wind mee, dan was het iets minder fris. Ik kreeg trek. Geen halve marathon, gewoon een dikke tien kilometer en ik vond het oké.    We liepen nog vlak langs het museum en de vliegtuigen.
De zon kwam tevoorschijn en maakte het allemaal helemaal een sprookje. Ik moest nog 200 meter rondjes extra lopen voor het museum langs om ook op de 15 kilometer te komen. Konden de mannen nog even om de tank cirkelen. Toen wandelden we nog een keer langs de vliegtuigen en daarna was het tijd voor de Mac! Ik was niet echt moe; eigenlijk helemaal niet. Ook niet nat. Over de 15 kilometer hadden we ruim 7 kwartier gedaan. Weer niet al te snel, maar des te meer genoten!
Het was niet zo fascinerend als de eerste keer over de baan, maar toen het weer ging meewerken werd het nog wel veel mooier. Wederom was de baan de hele tijd enkel en alleen voor ons op wat overstekende auto’s en een brommer na. Mijn gemiddelde hartslag was hartstikke mooi 140. Zo leuk kan hardlopen zijn. Om het vakantieverhaal af te maken, moeten we alleen nog drie keer gaan 🙂

Vorige week melde mijn vriend dat er een nieuw fietspad loopt langs het nieuwe Militaire Museum bij Soesterberg. Een fietspad over de oude landingsbaan. Je bent pas echt een beetje gek (van hardlopen) als de eerste gedacht is die dan bij je opkomt: dan kan ik daar lopen! Dan MOET ik daar lopen! Hij kwam met stip boven aan de routes-wishlist te staan. Onmiddelijk. En vandaag was de kans. Woensdagochtend, werk af, factuur verstuurd, vriendin ging mee. Om 9 uur waren we op weg met de auto, om tien voor tien renden wij de regen in. Het was nogal vochtig, kil, somber en heiig weer. Mijn voeten werden ijs-koud. Dat is me nog nooit gebeurd! De wind joeg ons langs het nieuwe museum. Zelfs wij vrouwen bleven ‘oh’ en ahhh’ en ‘wow’ roepen! De uniek stille wereld om ons heen leek wel een soort van verlaten filmset. Er was 1 meneer die ons perfect begreep: ‘veel zuurstof in de lucht, dames’ riep hij ons toe. Een mede-hardloper! Hij wees ons de weg door het hek. We mochten niet verder, want daar was de zweefvliegclub. We kwamen langs bunkers, shelters en gelukkig ook wat routeborden onderweg. Mijn sok zat niet goed en we zagen een fietser. Die dacht vast dat wij gek waren, net als ik van hem meende te moeten denken. Voor mijn gevoel liep ik daar echt zomaar ‘ineens’ over een geweldige plek. Jammer dat we het bord en de route niet zo goed onthielden en dat we een ommetje moesten maken om bij de landingsbaan te komen waar we overheen mochten. Het was totaal geen straf, het was zo apart om daar te lopen. Één kleine klacht: het ging omhoog… Daarna via de raarste bochten links en rechtsaf, want er waren ook veel hekken en ik kwam een heel raar bord tegen:  Die moest echt even op de foto! We gingen helemaal niet snel. Door de vochtigheid had ik geen zin om mijn horloge telkens te stoppen en het interesseerde me ook gewoon geen biet! Ik liep hier enkel en alleen voor de lol. En ik genoot van alle stappen, ook al waren mijn voeten nat. Ik had het niet meer koud en ik heb eigenlijk ook het idee dat het allang niet meer regende. Misschien heeft het dat wel niet gedaan terwijl wij rondhuppelden! Er was zelf een hele groep andere hardlopers! Omdat wij voor het spoor afsloegen, haalden we ze niet in. Het stuk langs het spoor was ineens weer lang en we maakten flinke vaart terwijl we onverminderd door kwebbelden. We kwamen bij ingang 5 en besloten het fietspad nog een stukje te volgen en de modder de modder te laten. Toen ging het mis. We kletsten over de familie en kerst en ineens waren we te ver bij het station van Den Dolder. We kwamen het industrieterrein niet over en na een kleine omzwerving stonden we weer bij ingang vijf. Een wandelaar raadde ons de modderroute ernstig af en na nog eens goed op de kaart kijken moesten we toch het industrieterrein over kunnen. We kwamen langs de zwaar bewaakte jeugdinrichting en waren de basis een beetje kwijt. Stonden we ineens tussen Enorme villa’s in Den Dolder! Een beetje op de goede gok liepen we maar min of meer rechtdoor. Die huizen zijn daar blijkbaar zo groot, omdat destijds niemand langs de militaire startbaan wilde wonen. Wij dachten daar toen niet aan en ik bedacht voornamelijk dat we inmiddels door moesten lopen, omdat ik om 12 uur op school moest staan! We kwamen als een soort van verrassing bij ingang vier en zo liepen we de basis weer op. Ohja, er was wind tegen ineens! Langs de shelters kwamen we opeens op de landingsbaan. Asfalt.
Groot.
Leeg.
Het was GEWELDIG. Als dat woord groot genoeg is.
Er leek geen wind meer te zijn. We gingen zo langzaam mogelijk om maar te kunnen blijven kijken en genieten van dat gevoel dat je heel klein en nietig bent en tegelijk heel rijk en tevreden dat je op zo’n plek mag komen. Je zag een verkeerstoren uit de mist opdoemen en de hele landingsbaan was van ons. Alleen voor ons. Regen, natte sokken, dat ik minder dan een uur had om naar huis te scheuren; het deerde niks, want het was gewoon uniek, cool en gaaf!
We moesten natuurlijk nog wel even doen alsof we een vliegtuig waren!

 

Ook al was onze snelheid nou niet bepaald die van opstijgen en wegvliegen!!
Na anderhalf uur hadden we 12,5 kilometer afgelegd en stonden we nat en aan de late kant weer op de parkeerplaats. Maar het was één van de allerleukste loopjes van dit jaar, als het niet gewoon de leukste was! We vlogen snel naar Almere terug en stonken de auto uit, maar we waren op tijd op school. Ik was er de hele dag vol van, vol energie en adrenaline van deze belevenis!
 

De weg gaat verder eindeloos
Vanaf de deur waar hij begon.
Ik moet hem volgen, rusteloos,
Tot ver achter de horizon,
Met rappe voeten tot hij aan
Een grotere weg komt in ‘t verschiet,
Kruispunt van komen en van gaan.
En waarheen dan? Ik weet het niet.
(JRR Tolkien – In de ban van de Ring; wandellied)
 
Vorig jaar liep ik 42,2 kilometer. Een hele marathon. 4 uur 42 minuten en 22 seconden. Rondom Spijkenisse. Het was niet gemakkelijk. En niet direct voor herhaling vatbaar. Eerst nooit meer, toen niet meer in dit jaar. En dat is gebleken. Vandaag moest ik eerst het werk voor dit jaar afronden.
‘s Avonds was er tijd voor een rondje en ik heb er maar meteen “misbruik” van gemaakt dat mijn loopmaatje weer terug is van zijn vakantie naar Nieuw-Zeeland. Reden 1: Nu kan ik weer in het donker rennen. Reden 2: Nu hoeft ik alleen maar naar zijn verhalen te luisteren, waaruit volgt Reden 3: hoe langer het duurt, hoe beter; dus we mogen/moeten langzaam! Reden 4: Het is weer gezellig!
De snelheid was dan ook niet om over naar huis te schrijven. Maar mijn hartslag bleef ook ruim onder de 140! Het ging gemakkelijk. De bijna 3 kwartier en 6 kilometer gingen ongemerkt razensnel voorbij. En dan hebben we nog maar een paar hoogtepunten van de reis gehad!

Ik moest intussen denken aan de mail die ik ga terugschrijven aan de trainer. Hij gaat een schema voor mij maken en vroeg me waarom ik niet in het weekend een lange duurloop ga doen, of ik dat uit overtuiging deed 😀 Overtuiging dat de rest van de familie er het minste “last” van heeft. Ik durfde hem niet te schrijven dat ik een dag na de cross alweer op pad ging! Gelukkig ging het allemaal heel erg moeiteloos, dus erg zal het wel niet zijn.
Tja, waarom een nieuw schema? Omdat ik toch weer nieuwe plannen heb:
 

Doel 1 is de Halve Marathon van de Almere City Run op zondag 14 juni. Gewoon zo snel als dat mogelijk is, maar vooral zo leuk als dat mogelijk is
Doel 2 is het lopen van de Marathon in Eindhoven op 11 oktober. Dat is nog ver weg, en het hoofddoel daarbij is om dat blessurevrij te halen! Ook hiervoor heb ik geen streeftijd, al zou het fijn zijn om sneller te gaan als vorig jaar.
Het schema gaat me helpen me deze doelen met plezier te behalen. Dit keer is het geen schema wat van januari tot oktober vaststaat, maar eens per vier weken kan het worden aangepast. Ook houdt de trainer mij tussentijds in de gaten of ik niet teveel extra dingen wil, vooruitgang boek en of ik mijn rustperiode neem en hoe ik mij om de trainingen heen voel. Een veilig gevoel.
Ik zie uit naar een nieuw jaar, nieuwe plannen en nog meer hardlopen!