Sinterklaasochtend bij de atletiek op een stralende zondagmorgen: dat vraagt om twee uur hardlopen. En ik wilde wel eens proberen hoe dat voelde met een hartslagbeperking van 140 slagen. Dus het horloge ingesteld op ‘piepen’ als de hartslag boven de 140 komt, warme kleren aangedaan en alle tijd om de vaart te volgen tot er een uur om is. Daarna draai ik om, ongeacht hoe ver ik ben. Het tempo zal lager liggen als ik gewend ben, maar ik heb geen idee hoe laag. De zon staat laag aan de horizon te stralen, maar ik heb wind tegen. Het is niet zo warm. Ik vraag niemand mee om deze opdracht te volbrengen, want het is míjn opdracht en het zal saai worden. De tijden beginnen met een 7. Het lijkt eindeloos te duren. Maar het gaat me niet om kilometers: het gaat erom dat het horloge niet mag piepen dat de hartslag te hoog is. Ik zie andere lopers en wordt alleen maar ingehaald. Ik heb de muziek lekker aanstaan en groet iedereen die ik tegenkom. Ik weet dat ik harder kan, maar dat ik nu aan het bouwen ben aan de basis. Het is een gek gevoel en het valt niet mee om een tempo te vinden. Ik kom langs de mooiste bruggen en kunstwerken. Omdat de telefoon niet 100% vol is, durf ik niet veel foto’s te maken. Bij de woonboten is een man het belangrijkste onderdeel van zijn boot aan het lakken – hij ontlokt me een glimlach. Ik hobbel over de heuveltjes in het fietspad die er gekomen zijn door de boomwortels, maar dat kost energie en het verhoogt de hartslag.

Ook lachen om de onnodige hekjes kost net die paar hartslagen die boven de 140 vallen. Dan ga ik weer langzamer. Maar ik blijf rennen. Ik krijg het een beetje warm en vanaf drie kilometer wordt het echt erg: de tijden beginnen met een acht! Niet erg ruim, maar toch… Het is maar goed dat ik alle tijd heb. Ik word door de oudste hardloper van de club tegemoet gelopen. Hij zal vast sneller gaan – zeker weten. Ik kom ook een hardlopende mevrouw met hoofddoekje tegen die haar zoontje eruit loopt. Dan kom ik op het stuk weg waar geen fietspad is en aan de andere kant is een hele groep aan het lopen, lekker snel gaan ze. Ik moet telkens afremmen, want het horloge piept nogal eens. Als ik op het fietspad kom, ga ik lekker lopen te genieten. Ik word voorbij gestept. Buiten de stad, als ik onder de snelweg door ben,  lijken de mederenners ‘op’.
Het bos is prachtig, ruikt lekker en ik realiseer me dat ik al een eind gekomen ben eigenlijk. Ik ga op mijn tijd letten, want ik ben bijna een uur onderweg en moet dadelijk omkeren. Het is heel stil, rustig en adembenemend mooi hier langs de vaart. Ik ga het tankstation niet helemaal halen, sterker nog: over de eerste 5 kilometer heb ik veertig minuten gedaan. Veertig minuten! Dat is nu niet echt mijn snelheid, maar de gemiddelde hartslag staat op 138, en daar gaat het om. Op een roeier en een paar zwanen na is het stil op en om de Vaart.
 

Dit is het punt waar ik omkeer. Vanaf nu krijg ik de zon in de rug. Ik neem eventjes de tijd om een panoramafoto te maken. Ik ben op de helft van de tijd en wil het niet wagen om te laat te komen. Ik merk meteen dat ik nu wind mee heb. De tijden beginnen weer met een zeven. Dan is mijn oefening klaar. Ik had die op een uur gezet, maar als je dan vijf minuten later start, kom je niet uit. Nu start ik de oefening opnieuw. De gemiddelde hartslag van het eerste uur staat op 138, ik heb 7,5 kilometer in een uur afgelegd. Ik durf het bijna niet op de schrijven… Het leuke is dat ik nu ‘zelf’ ook op de foto sta met de zon die mijn schaduw maakt, maar het wordt warm! Wie had dat kunnen denken? Ik ga aan het klooien met mijn haar en doe ze los. Dat scheelt getik op de koptelefoon. Het “kost” wel veel hartslagen. Als ik weer op het stuk kom zonder fietspad, heb ik het wel een beetje gehad. Het is warm, saai en ik bind mijn jasje om. Ik krijg dorst en zin in eten en zou wel naar de toilet willen. Ik hobbel maar wat door en wil liever niet opgeven. Dat kan ook niet, want dan kan ik het kind niet op tijd ophalen. Het is over als ik de stad weer in loop en lekker met het thuisfront ga SMSen. Deze kant op kan ik de foto’s nemen die ik nog wilde laten zien, want de batterij van de telefoon houdt het prima vol.

Zie je wat er op de tafel, keurig gelakt ligt te drogen? Ik denk dat de eigenaar blij zal zijn als hij weer kan zitten! 🙂
Ik ben ruim anderhalf uur onderweg en ik ben ik-weet-niet-hoe-lang/kort al aan het rennen, maar ik ben moe geworden! De telefoon feliciteert me met vier activiteiten en ik heb eindelijk mail terug van de trainer. (zie 12 oktober) Ik ga nog steeds sneller als op de heenweg, ondanks het gebrek aan motivatie. Ik loop dadelijk wel een rondje om de atletiekbaan extra. Inmiddels ben ik gewend aan het langzame ritme en als ik me slechts bezig hou met rennen (niet fotograferen of SMSen) blijft de hartslag rond de 140 liggen. Ik ren een rondje extra om de atletiekbaan heen. Een buitengewoon lieve mevrouw van het asielzoekerscentrum groet me en ik doe nog een rondje. Het is ongelooflijk dat ik toch nog moe ben geworden van deze ruim zeven kwartier durende inspanning. Maar ik ben niet buiten adem. Ik heb geen enkele last van welke spier dan ook. En het rare is dat ik me buitengewoon voldaan voel. Ik heb volgens de telefoon 15 kilometer afgelegd. Dat is weer een heel eind! Ik heb er wel wat lang over gedaan, maar toch binnen de twee uur.
 
De garmin blijft qua afstand achter (natuurlijk), maar het doet me niks. Ik drink het flesje snel leeg, doe een warme jas aan, groet een medeloper die zijn kind komt ophalen en eet de banaan terwijl ik mijn kind met zwarte piet zie genieten. De zondag is weer goed begonnen! Ik kan straks bij de laatste formule-1 race lekker op de bank blijven zitten, ha.
 

 
 

Gisteren had ik besloten een ‘echte’ training te gaan houden met versnellinkjes, lantaarnpalen tellen en steigerungen. Mijn vriendin had zin om mee te gaan. Maar de trainer vanmorgen vond ook een langzaam rondje een prima training. Gezien de vorm van de dag had ik op heenweg al zoiets van: zullen we naar hem luisteren en lekker van de zon, het Weerwater en het lopen gaan genieten en de lantaarnpalen laten voor wat ze zijn?
Het was zonnig weer en iedereen was vriendelijk. Toen ik de blaadjes in de zon naar beneden zag dwarrelen zo stil langs het water met de eendjes en de zwanen erop was het me zeker: hier ga ik een uurtje van genieten en lekker niet nadenken of ik moet versnellen. Mijn vriendin was het er meteen mee eens, al gingen de eerste kilometers nog best hard. Ik was mijn zonnebril vergeten af te zetten. Maar ik gaf het al snel op om nog naar mijn horloge te kijken en we kletsen lekker en lieten de lantaarnpalen voor wat ze waren. We hebben iedereen gegroet met of zonder hondje, die lekker van de buitenlucht genoot.

Het was niet erg warm, maar het was erg fijn om te lopen. Je loopt tussen de stad en de snelweg door en toch ruik je het bos en zijn de uitzichten adembenemend. Het was helemaal niet moeilijk om lekker op tempo door te gaan en ik vind het zo’n machtig idee dat je al weet dat je straks aan de andere kant zult lopen en een uitzicht te hebben op waar je ‘net’ nog was. Qua hartslag was ons tempo nog steeds te hoog, maar ik moet zeggen dat het zo helemaal niet aanvoelde. Ik ga later wel eens proberen om echt op een lage hartslag te lopen, nu wilde ik het gewoon warm houden, maar zonder het zweten!

We liepen tussen de flats door en kwamen zo in het centrum aan. Ik hield me helemaal niet bezig met hoe ver we waren of hoe lang we al onderweg waren, ik liep gewoon lekker om me heen te kijken en me te verbazen over de strakblauwe luchten en de eeuwige wind in het centrum. We sloegen zelfs de trapjes over! Geen zware training voor ons, maar een leuk rondje. Ik krijg dan tenminste geen last van voeten, knieen of krampen (maar kramp heb ik bijna nooit).  Ik kreeg wel een beetje trek, dus blijkbaar is een peperkoekje en wat magere yoghurt aan de zuinige kant voor een run.
 
Tot mijn verbazing zaten we al op de 6 kilometer, ik had echt gedacht dat het er pas vijf waren! Ik was nog helemaal niet moe, maar het was rond half 3 en ik had nog drie kwartier om weer voor de school te staan. Eigenlijk zonder enige moeite liepen we het rondje uit tot ook mijn horloge 7 kilometer aangaf. We hadden er drie kwartier over gelopen. Mijn zonnebril had de rit in mijn jaszak niet goed doorstaan, er was een miniscuul schroefje los gegaan. Ik stond netjes op tijd bij de school, nog in renkleding, maar zonder al te vermoeid te zijn. Het was gewoon een héérlijk rondje; het ‘echte’ trainen komt wel weer een andere keer. Nu ga ik zorgen dat de basis goed is, dat ik op een lage hartslag kan lopen. Heb ik nu al iets van de trainer geleerd 🙂

 
 
 

We begonnen om half 10 onder een wolkendek met hardlopen, mijn vriendin en ik. Het was somber weer, maar wijzelf gingen gewoon de Vaart aan het volgen. De brug over en links van de Vaart renden we in noordelijke richting. We kwamen andere hardlopers tegen, zelfs een groepje! Wij kwebbelden en liepen de eerste kilometer best wel door. Na twee kilometer zat ik goed in mijn ritme en werkten de compressiekousen in mijn voordeel: ik had nergens last van. Hoewel… het was best koel buiten! Na 4 kilometer een tempo rond de 6:10 minuten per kilometer gingen we iets langzamer lopen.
We kwamen bij het gemaal De Blocq van Kuffeler. Daar komen de Vaarten samen en daar lag ons keerpunt om aan de andere kant van de Vaart terug te keren. Het was nog steeds grijs buiten, maar ik had het totaal niet meer koud! We gingen door het Wilgenbos en daar kwamen we niemand anders tegen. Niemand. In het bos slaat de Garmin altijd een beetje op hol en de tijden kwamen in de 6:30 te liggen. Ik vond het helemaal niet erg en genoot van het bos in de herfstkleuren, van de wolkendeken en van de omgeving.


 
We gingen het sluisje over en daar splitten de twee vaarten zich voor mijn gevoel. En zo hebben we na 8 kilometer zicht op de plek waar we 4 kilometer geleden nog liepen. Over de Vaart heen. Ik krijg énorme trek opeens. Is 1 boterhammetje toch niet genoeg en dan is 3 kilometer naar de banaan nog bet een eindje!
Na 10 kilometer gingen we nog iets langzamer met tijden rond de 6:40. Mijn hartslag ging verder omlaag. Vorige week liepen we nog 11 kilometer, nu alweer 12. Ik vond het niet moeilijk en ik was ook niet echt doodmoe. Ik had ook geen pijn aan mijn voet – of het moet van een blaar zijn… Vorige week liepen we ongeveer even hard, maar volgens mijn vriendin liepen we nu iets harder. Zij loopt ook iets verder volgens haar Garmin; -echt- kan iemand me dat uitleggen; waarom ik áltijd minder loop?! In elk geval is mijn hartslag heel wat lager: lag die vorige week nog op 156 slagen gemiddeld, nu waren dat er nog maar 150. En daar ben ik blij mee, want dat is de graadmeter voor mijn conditie. Toen ik naar de auto liep om terug naar huis te gaan, regende het!
‘s Avonds wandel ik nog langs de atletiekbaan een kilometertje of drie: in het donker langs de Vaart. Volgens de gezondheids-app zet ik vandaag ruim 28.000 stappen, terwijl 10.000 de norm is.

Na een zondagochtend moed verzamelen en accepteren dat het bleef regenen ging ik om 12 uur de deur uit. Het regende inderdaad. De hele tijd. Niet hard, maar het regende onafgebroken. Ik kan daar prima tegen met mijn regenjasje aan, maar de route die ik van tevoren had bedacht leek me nu wat modder-gevoelig. Ik zou gewoon wat gaan rennen, geen idee hoe hard of hoe ver. Onderweg nam ik me voor om gewoon te kijken waar ik mijn tempo wilde verhogen en ik zou me niet houden aan vooraf bedachte afstanden binnen bepaalde tijden. Vrijheid Blijheid.
Ik nam twee euromunten mee om broodjes te halen. Die nare munten hebben de hele tijd in mijn jaszak geklingeld tegen elkaar. Ik had ook muziek op: “everybody’s filling me up with noise, but i don’t know what they talking about“, heel fijn. “running is the thing i’ve always done“, zong Passenger lekker met me mee (of ik met hem mee). Ik liep eerst rustig in tot ik nat was. In elk geval voelde het tempo voor mij prima aan. Als ik nu terugkijk vind ik het best behoorlijk hard gegaan met 5:43 over de eerste kilometer. Ik was dan ook wat sjachereinig dat een hele week diëten niks heeft opgeleverd! Er was nog een andere loopster. Toen zag ik in de verte een loopster die het pad in ging waar ik ook in wilde en ik dacht: die ga ik dadelijk inhalen, ik ga versnellen daar.
Ode aan de andere hardloopster
Beste hardloopster die ik inhaalde: ik heb bewondering voor je. Nu het regent gá jij gewoon! Je laat je helemaal nat regenen, maar koud zul je het niet krijgen. Hoe ver je bent gegaan of waar je al was geweest zou ik niet weten, maar je bent vanmorgen opgestaan en je bent gewoon naar buiten gegaan. Jij hebt niet gewacht tot het droog was en je hebt je korte broek aan gedaan en geniet nu van de regen. Ik ben hartstikke trots op je. Maar… ik ben ook vol bewondering voor je begeleider. Naast jouw op de fiets ging een man mee, met paraplu. En die waardeer ik nog meer! Die is niet op de bank blijven zitten, maar trotseert voor jouw de regen en de kou. Het koste me moeite om niet terug te rennen en mijn waardering voor jullie beide uit te spreken. Wat een moed, doorzettingsvermogen en opoffering! 
In de versnelling liep het tempo moeiteloos op naar 13 km per uur. Het koste me echt geen moeite voor die zeven- á achthonderd meter.  Ik liep weer een stuk langzamer en ik heb al die tijd niet op mijn horloge gekeken, geen idee hoe hard ik ging of hoe ver. Ik dacht: hier loop ik even rustiger en dadelijk ga ik weer hard op het volgende stukje fietspad. En zo deed ik het. Ik liep alleen maar op gevoel en dat was een heerlijk idee. Het volgende stukje was korter en door de vele plassen qua tempo iets lager. Er liepen wat verderop nog mensen met hun honden en die vrouw kende ik van vroeger. Toen ik de straat over was gestoken besloot ik tot de volgende driesprong het tempo weer op te voeren. Ik was inmiddels nat.
Het tempo ging voor 400 meter flink omhoog, maar de hartslag had er geen moeite mee. Daarna ging ik weer ‘s even heel erg langzaam. Ik bleef netaan rennen. Ik haalde de twee mensen onder 1 paraplu in omhoog en zou het volgende stuk een heel eind op hoog tempo gaan lopen. Niet te hard, maar gewoon flink doorlopen. Ik was benieuwd  hoe hard mijn tempo dan is. Als ik nu terugkijk ligt mijn tempo dan rond de 5:20 per kilometer; 11 kilometer per uur. Ik ging alsnog door het bos. Het eerste stuk lekker snel, het tweede stuk lekker niet meer snel! Het was niet heel modderig in het bos. Ik had het hele bos voor mezelf. En zo was ik na dik 5 kilometer toch nog bij de Albert Heijn voor de broodjes. Ik was snel de AH door en ik ging ook in hardlooppas weer naar huis om niet af te koelen.

Ik ben niet erg moe van de run geworden, maar ik was uitermate tevreden! Het was echt heerlijk en ik was wel nat, maar ik voelde me erg goed. Het gemiddelde tempo lag net onder de 6 minuten en dat viel me mee. Ik had 6,3 kilometer gerend.

Gisteren heb ik gewandeld. Ik voelde me thuis wat opgesloten en ik ging aan het stappen. Muziekje mee. Lekker weertje met een zonnetje erbij. Ik ging door het bos. Voor me uit een vogel. Ik wandelde en wandelde. Daarna weer langs de plassen. Ik nam een kleine d-tour die erg modderig was. Ik had mijn wandelschoenen aan en door de therapieen ben ik nu helemaal van de pijn in de peesplaat af. Het is gewoonweg verdwenen. ‘s Ochtends is het nog een heel klein beetje even stijf, maar dat is er binnen een half uur uit. Mijn knie is nog licht gevoelig, maar de blauwe plek is ook nog niet helemaal weg. En zo liep ik op een willekeurige donderdagmiddag 10 kilometer in 2 uur en 6 minuten.

Vandaag zouden we dezelfde tien kilometer in hardlooptempo gaan doen, mijn loopmaatje en ik. Evenzo lekker weer, alleen ietsje kouder. We stonden om half 10 buiten met de wandelschoenen aan en een jasje over de lange mouwen. Ik heb de steunkousen weer aan en het bevalt goed. Ze lijken warm, maar houden ‘in’ mijn benen de bloedsomloop lekker koel. Geen vogel deze keer op het pad. Toen hadden we het alweer lekker warm. De hartslag en het tempo liggen iets hoger, waardoor de temperatuur ook mee oploopt. Het gaat heerlijk, niet te snel, met meer dan genoeg adem over voor hele gesprekken. Mijn loopmaatje vertrekt morgen voor een heerlijk lange vakantie naar het verre, verre buitenland. Wat zullen we lang moeten lopen voor hij zijn avonturen verteld heeft als hij terugkomt! Door het bos heen kost toch iets meer gezwoeg dan de asfaltwegen, maar het is een stuk mooier!
We gaan de heuveltjes over en het loopt letterlijk en figuurlijk heel lekker bij mij. Ik heb nergens pijn, nergens last van, ben niet te moe of verveeld; ik loop gewoon heerlijk! Ik ken de weg, ik heb geen verplichtingen, ik loop lekker niks te moeten.

We gaan het bos weer in. De zon staat nu anders als gisteren, maar er is rust, sfeer, hier en daar wat modder (waar je gewoon overheen of omheen kunt) en het ruikt lekker herfstig. De kilometertijden beginnen allemaal (ruim) met 6 minuten, maar het maakt niks uit. Ook niet als we ietsje langer over deze 10 kilometer doen dan 1 uur en 3 minuten. We nemen even fijn het asfalt in plaats van het modderige ganzenpad wat ik gisteren wandelend al lastig vond.

 
We gaan langs de plassen en daar blijft het mooi met de paarden in de verte. Het is op een paar dames na die aan het bootcampen zijn, overal heel rustig, er zijn op vrijdagochtend weinig mensen te vinden die buiten willen zijn blijkbaar. We nemen een nieuw pad, want dan vermijden we het trapje en een zelf-opgelegde-intervallen-verplichting. Ik heb het pad gisteren ‘ontdekt’.
Eerder dan mijn garmin is de garmin van mijn loopmaatje klaar met tien kilometer, zoals altijd.De wandeling was ook al ‘korter’. Ik haal het nét binnen 1 uur en 4 minuten, 1 uur 3 minuten en 57 seconden om precies te zijn over dezelfde tien kilometer als gisteren. We wandelen het laatste stukje als cooling down. Ik heb het er warm van gekregen, maar ik ben niet overdreven moe. Ik was vermoeider van het wandelen eigenlijk. Ik krijg blessuregewijs ook nergens meer last van. Nu is het zaak rustig aan te blijven doen en niet meteen weer teveel te willen of me te laten leiden door de stappenteller van IOS8 die elke dag op 10.000 uit zou moeten komen.
 

Het huishouden is helemaal af. Ik SMSte mijn vriendin of ze naar de training ging, maar zij SMSte zelf tien kilometer te gaan lopen. Ik vroeg of ik mee mocht en tegen twee uur zat ik op de fiets naar haar toe. Ik had lang getwijfeld over de fiets, de lange broek, of ik de steunkousen zou uitproberen (het antwoord is in alle gevallen ja geworden); maar eigenlijk zat het ‘probleem’ in het feit dat ik al wekenlang niet meer dan tien kilometer heb gerend en ik vroeg me ernstig af of ik dat nog kon! Langzaam zouden we gaan, met kilometertijden tussen 6:20 en 6:30. We reden met de auto een stukje verder om rond de Lepelaarsplassen te gaan rennen. Het was prachtig weer, zonnig, niet te warm, maar er stond een fiks windje. Het rondje zou zelfs elf kilometer worden, en onderweg zijn er nul bushaltes of afsnijmogelijkheden.
We renden naar het gemaal toe en het ging hartstikke goed! Ik kwebbelde weer en de eerste twee kilometer gingen zelfs iets sneller dan 6:20. Je loopt dan heerlijk door het bos, het is zo mooi in Almere. We gingen de dijk op en dat is zo’n eind! Niet aan denken, gewoon verder kletsen… Fietsers groetten ons vriendelijk. Aan de ene kant de plassen en aan de andere kant het Markermeer. Wat een fijne stad is dit eigenlijk, zo midden in de natuur! De kilometertijden bleven hartstikke goed rond de 6:20 liggen. Met zijn tweetjes gaat het veel gemakkelijker. Ik heb maar weer eens uitgelegd hoe de kanjertraining werkt 🙂
Na 6 kilometer draaiden we tegen de wind in. En dan ben je in Almere het bokje! Ineens is het echt wel zwaarder, want de wind waait je over de plas tegemoet en die is niet mild! Ik vind het niet erg, ook al lijdt het tempo er wat onder en heb ik minder energie over om hele verhalen te vertellen. Er vloog een helikopter over. Na de dijk loop je ineens tussen het riet en langs helderblauw water. In de verte staan wat huizen, maar verder is het rustig en stil en zit je midden in de natuur. We waren wel blij de bocht om te gaan en de wind te laten voor wat het was. Er zaten bijna ongemerkt al 7 kilometer op! De steunkousen zijn wat warm, maar ik voel dat ze mijn kuiten hartstikke goed afsluiten en op de één of andere manier afkoelen en dat het prima aanvoelt. Ook al voel ik me met mijn nog net 40 jaar wat jong voor steunkousen…. Maar ik zag de Almeerse top-triatlete ook met steunbeenwarmers lopen in leuke kleurtjes, dus ik wil het dan ook best proberen. Twee paar sokken levert echter wel blaren op, dus ik ga de (prijzige) beenwarmers ook eens proberen.
Het werd wat zwaarder en ik voelde mijn knie/voet/andere knie, en mijn vriendin voelde zich wat leeg. Maar wij gaan niet wandelen! We moeten nog een stukkie en leggen het tempo gewoon iets lager. Tussen de 6:30 en 6:40. We gaan een brug over en daar zitten wat mensen met rollators op een bankje. Als je denkt dat het niet mooier kan worden, loop je door een open bos langs het water vol zwanen en eenden. Het is een soort ansichtkaart, maar dan in het echt. Zonnetje erop, kleurtjes helder, een blokje natuur midden in Nederlands nieuwste stad. En dan wordt de route ook nog versperd! Er staat een kudde koeien op het pad. We gaan na 10 kilometer wandelen, maar dat alleen maar om de koeien te passeren! De man erachter op de fiets had zijn camera al klaar staan, maar rennende dames en rennende koeien heeft hij niet kunnen filmen! Ik moest er wel om lachen. En we renden weer verder voor het laatste stukje.
We zijn geen stoplicht tegengekomen, we hebben langs het meer gerend, langs plassen, door bossen; over bruggetjes en smalle fietspaden vol modder. We komen nog een ophaalbrug over en dan zijn we terug bij de auto. 11 Kilometer héérlijk gelopen, zo moet het zijn! Genieten, gezellig en mooi. We gingen netjes strekken en rekken. Over de 11 kilometer hebben we 1 uur en 11 minuten gedaan met een gemiddelde tijd van 6:25. Hoe goed kun je het plannen! Dat is niet op topsnelheid, maar we hebben het mooi gedaan. Mijn hartslag mag nog wel iets lager worden, want die is nu 156 gemiddeld en die is langzaam aan opgelopen. In combinatie met het volgen van een dieet is het prima allemaal. Ik kan nog (gemakkelijk) meer dan tien kilometer lopen.
Dezelfde avond wandel ik samen met mijn vriend nog 4 kilometer in rondjes buiten om de atletiekbaan heen. Daarmee is dit in weken een dag met 23 kilometer op de (hard)loopteller en met 28.000 stappen een hoogtepunt in het grafiekje!

Het begon niet al te best: ik had een half uur getwijfeld welke kleren ik aan zou doen en welke schoenen, maar ik vergat compleet de startnummers. Dus mijn kind moest starten met een noodnummertje en mijn vriend heeft niemand zien rennen, want die was op en neer aan het rijden en ik was alvast aan het inrennen op te hoog tempo met een startnummer. Dat is niet echt rustig. Maar de kleine man heeft goed gelopen en zijn twee kilometer maar mooi volbracht! En vlak voor de start moest ik nog naar de WC. Ik was beledigd door de atletiekmeester die mijn kind te jong had ingeschat voor de twee kilometer en zelf alleen maar vier kilometer ging rennen.
Ik stond dus een beetje onzeker en wat koel aan de start. Maar! Ook vrijwel zonder zenuwen! Gewoon een beetje gezonde spanning, want deze keer was het enige idee: loop maar lekker uit die zes kilometer. Het was druk in het bos. De eerste keer de berg op was in de rij staan. En naar beneden was ook al lekker glibberig en druk. We gingen over de buis heen en toen het bos in. Het rook er heerlijk en mijn tempo lag goed. Ik startte onder de 6 minuten en dat was wat hard, maar het ging goed de eerste ronde. Ik ging lekker door de modder, door de drukte en ik ergerde me aan het geluid van al die spikes. Ik nam lekker het ommetje omdat het op het ganzepaadje vol was. Ik hoeft niet te winnen dacht ik, ik kan die paar meter wel extra lopen. Er stonden veel mensen langs de kant. We moesten door een slootje en dat was lastig- vooral omhoog. Ik vond het stukje oversteken over de weg met een buis in de weg vervelender en onoverzichtelijker. Langs de plees, achter de finish door en toen nog een keer de berg op. Natuurlijk werd ik door heel veel mensen (vooral mannen) ingehaald. De eerste ronde (behalve bij de start dan) door niet één vrouw. Aan het einde zat nog een stijl klimmetje en toen slalommend naar beneden. De ronde is niet alleen langer dan twee kilometer, maar ging ook snel voorbij. Mijn koppie was al snel rood en ik lekker opgewarmd. Toch had ik geen spijt van de lange broek.
De zon kwam erdoor en het veld ging uit elkaar aan het lopen. Ik ging wat langzamer, omdat het kon en ik keek naar de mensen langs de kant en de bladeren op de grond. Het was vooral glibberig en het rook heerlijk! Het rook zo ontzettend lekker naar herfst dat ik bijna wilde gaan lopen om daar lang van de genieten! Ik ben dol op die geur en alle voeten die op de bladeren hadden gestampt, hadden de geur nog extra versterkt. Zalig, gewoonweg zalig. Ik kon alleen maar lachen, grijnzen en genieten. Ik moedigde een meisje aan wat was gaan lopen en het was prettig te horen dat anderen dat ook deden. Een jongen die voor me liep en door de andere kinderen als ‘Rik’ was aangemoedigd heb ik ook een schouderklopje gegeven; toen ik hem inhaalde, dat wel, haha. Slootje door en toen haalde een vrouw mij in. Ik vond het lastig langs het stukje te lopen wat ietsje krap was en waar snelle mannen me voorbij wilden stuiven. Deze keer nam ik ook het ganzen-afsteekje. Mijn tempo was wat afgenomen. Dat lag vooral aan mijn hoofd; want echt ergens pijn had ik niet echt.
De atletiekmeester was al klaar riep hij tegen mij, maar ik mocht nog langer genieten, riep ik lachend  terug. Ik was gestopt met kijken naar de tijden. Ik keek alleen nog om me heen: ik mag nog een rondje! Ik vond het niet erg om nog een keer de berg op te gaan. Dat vind ik minder erg dan de berg af glibberen en me drie keer aan dezelfde takken stoten. Ik werd door de snelle heren van de 8 kilometer ingehaald. Die moesten net als ik nog 1 rondje! Ik kreeg zowaar een beetje trek onderweg. Ook het fijngestampte gras rook erg lekker. De geur van de herfst werd nog versterkt door de zonnestralen. Het was nu rustiger in het bos. Ik werd ingehaald door 1 vrouw, terwijl ik ook 1 dame inhaalde. Die wandelde bijna, maar misschien moesten zij er nog 8; ik wist het niet. Ik vond het leuk te merken dat er onderling nog veel gekletst en aangemoedigd wordt. Deze keer vond ik het slootje echt lastig en ik had er even

spijt van dat ik niet bij de 4 kilometer was gestopt. Het is mooi meer dan 6 kilometer hé! Maar ik liep gewoon mijn eigen wedstrijd en ik liep uiteindelijk de 6 kilometer in iets meer dan 36 minuten, maar toen was ik er nog niet hoor. Toen ik achter de finish was (dan moet je nog 1 keer de berg over), werd ik door de snelste vrouw op de 8 kilometer ingehaald! Deze keer was de laatste beklimming echt lastig en kwam ik niet meer snel omhoog.  Maar wel met een grote glimlach!Ik had wel het idee dat mijn sportcoach (met wie ik alleen nog gemaild heb) boven aan de berg stond aan te moedigen en ik vond het ineens echt jammer dat ik nog maar 1 keer naar beneden hoefde. Ik had er echt plezier in, hoewel ik het ook zwaar vond. En daarom ging ik toch echt geen rondje extra meer hoor. Dat het zwaar was kwam vooral omdat het mij wat zonnig was. Als ik nu terugdenk, waren vooral de stukjes in de zon lastig voor me. Nog 1 keer slalommen naar beneden; voor me gleed iemand onderuit, waardoor ik maar niet versnelde en toen mocht ik de finish over. Ze zeiden dat ik zevende was en ik had er 40 minuten over gedaan. Het was dan ook 6,5 kilometer hoor! Ik nam snel iets te drinken en kletste bij met de snelle man van de club. Ik was snel weer op adem en maakte wat foto’s van de collegae-lopers. Fijn om te zien dat anderen het er ook warm van hadden gekregen! Ik vond het leuk, maar ik vond het niet meevallen. Ik had niet zozeer ergens pijn, maar ik was ook niet helemaal tevreden over de tijd. Al heb ik geen idee hoe ik een crossloop in moest schatten en ging het daar helemaal niet om. De heren collega’s waren maar een paar minuten langzamer op de acht kilometer! Dan is het even moeilijk om niet te vergelijken, ook al weet ik dat het zinloos is en dat ik zo uit een blessure komend het maximale uit mezelf het gehaald.
De schoenen waren behoorlijk modderig en ik was blij met de lange broek, want die heeft lekker de modderspetters opgevangen. Het uitdraaien van de auto was nogal lastig en ik vond het erg leuk om veel mensen te zien die ik ken van het hardlopen. Het is toch wel een kliekje, zeker nu het door de atletiekclub wordt georganiseerd.
Uiteindelijk was ik van de 22 dames op de 6 kilometer 14de geworden met een tijd van 40 minuten en 2 seconden. Van de vrouwen boven de veertig was ik vierde geworden. Dat zijn geen toptijden, maar het neemt niet weg dat ik weer eens heel, heel erg van het lopen heb genoten! Dit was doodgewoon puur leuk. LEUK met hoofdletters en met een hele grote grijns op het rode koppie.

Het is ineens koud geworden buiten. Tijd voor een lange, warme broek en veel twijfels over de kledingkeuze. Ik had niet zoveel zin en nam me voor om mijn loopmaatje 8 kilometer lang aan het woord te laten. Om half tien had ik genoeg moed verzameld.
We zouden langs de plas met wind mee lopen. Het waaide behoorlijk. Op de weg terug zouden we door het bos gaan. Alles mocht & moest langzaam gaan. Kilometertijden die met een 6 beginnen. Mijn eerste tijd begon met een 7 zelfs! Toch krijg je het dan ook warm.
Net over de brug begon ik te vertellen hoe de kanjertraining in elkaar zit. De tijd en de kilometers vlogen om! Echt om me heen kijken hoefde ook niet, want het is zo bekend allemaal. En met de grijze bewolking ook allemaal best saai. We liepen met wind mee ineens lage 6 minuten-kilometers. Mijn hartslag liep heel langzaam op. En ik vertelde maar over witte en gele petjes, aapjes en adelaars. We draaiden het bos in. Best lastig ineens die oneffen ondergrond. De bruggetjes lagen er mooi bij. Het was volkomen doodstil in het bos. Op mijn eindeloze geklets na dan. Door het bos ging het tempo wat omlaag. Ik had het inmiddels echt wel lekker warm. De hartslag liep heel langzaam op.
Het verhaal kon ik ademloos blijven vertellen en dat zegt voornamelijk iets over het tempo. Als je zo samen loopt, hoeft je je geen zorgen te maken over het kilometertempo of hoe ver je nog moet. Het gaat vanzelf. Hopelijk dacht mijn loopmaatje dat ook terwijl hij mijn geneuzel over konijntjes aanhoorde. Konijnen hebben we niet gezien. Wel veel konijnenholen. Ik heb ook de paddestoelen gemist.
Na 7 kilometer kwamen we paarden tegen. We moesten een stukje wandelen, maar ze schrokken zo van ons dat ze weg galoppeerden voor ik een foto kon maken. Terwijl het drie tegen twee was, 12 benen tegen 4 benen! We kregen niet eens natte voeten van het bos. Wel een tijd die door het stukje wandelen de zeven aantikte.
En ineens waren de voorgenomen 8 kilometer voorbij. We waren nog niet rond. Ik had helemaal niet geluisterd! Ik had alleen maar gepraat! Tot zover het overboord gooien van alle voornemens. Het was wel lekker rustig gegaan. Voor de deur ging ik nog een heel klein stukje door om de 9 kilometer te halen in een uurtje. Het ging soepel en pijnloos en gemakkelijk. Tijd voor thee en een banaan. Komend weekend moet ik ook best 6 kilometer door het bos kunnen halen. Nu nog bedenken wat ik aan moet doen (als een echte vrouw) 😀

Ik had geen idee waarheen, hoe lang of hoe ver ik moest lopen. Het mocht van de fysiotherapeut en ik had er zin in, maar wat? Mijn loopmaatje had een goed idee: neem de fiets naar het kotterbos en ga daar oefenen voor de cross over de heuveltjes. Goed plan! Dus ik liet in het waterige zonnetje mijn fiets achter. Ik had een lange broek aan en een jasje voor de jaszakken en ik had er hartstikke veel zin in! Ik had echt het gevoel dat ik buiten mocht gaan spelen. Daarom ook twee staartjes… Ik was door het fietstochtje ook meteen opgewarmd.

Het ging meteen lekker. Ik begon de route met de felgele kleur en vergiste me dat ik dan niet bij de vogeltjes’berg’ uitkom. Daarom vervolgt de viesgroene lijn de route over een stukje asfalt. Ik rende in een strak tempo en de eerste heuveltjes waren een makkie. Ik nam de groene lijn langs de natuurboulevard. De tijd lag ver onder de 6 minuten per kilometer. Heuvel af was even wat afremmen op de knie, die nog steeds een blauwe plek draagt. Ik bedwong de heuvels moeiteloos en ik vond de helikopter boven me cirkelend wel stoer. Ik zwaaide maar niet, maar het is jammer dat hij me niet kon fotograferen. Ik had zelf geen zin in foto’s maken, ik wilde alleen maar genieten! De hoge uitkijkheuvel ging bijna te snel. De tweede kilometer ging nog sneller dan de eerste.
Toen ging ik het bos in en ik ging wat trager, want er was wat glibberige modder. Ik heb ook het idee dat de garmin wat moeite heeft met natte bladeren. Ik genoot van het water en het bankje en de geuren en de bladeren en de kleuren. Ik nam nog wat slingerpaadjes door het bos. Toen kwam ik op de grijze lijn; het asfalt. De tijd van kilometer drie viel tegen, maar ik was al op de helft. Ik genoot zo, ik ga echt geen vier kilometer doen zondag! Dit geren door het bos is veel te leuk!
Mijn lievelingspad. Blauwe lijn. Zo herfstig. Zo rustig. Zo goud en groen en rood gekleurd. Zo stralend. Het halve zonnetje. Zo’n lekkere temperatuur. Dan even de open vlakte. Zo mooi. Ik genoot echt van elke stap. Ik had nergens pijn. Er liep een man zonder hond. Ik zag een enorme paddestoel die vernield was. De bomen zijn hoog. Het was echt heel erg lekker, mooi, fantastisch, leuk, geweldig en nog wat superlatieven meer. Dan maakt de tijd niet zoveel meer uit, ook al was ie terug in de vijf.
Ik ging om de berg heen en mijn witte schoenen werden nat van het gras en vies van de modder in het bos. Ik nam een ommetje langs de roze lijn om ook aan het einde wat heuveltjes mee te pakken en te voelen hoe dat lukt. Ik krijg altijd zo’n vuurrode kop. Vandaar de rode lijn over de bergjes! De heuveltjes waren wel iets zwaarder, maar het viel me mee. Ik liep om langs de vogeltjes’berg’, die vooral stijl naar beneden het berg-effect meegaf. En daar was mijn fiets weer. Zes kilometer, 36 minuten precies. Snel de warme jas aan en lekker uitfietsen. Ik heb nog wat foto’s gemaakt, maar ik gaf prioriteit aan de wc thuis…
Is het overbodig om te melden dat ik een erg fijne run heb gehad?!

Vorige week donderdag heb ik met mijn zoon mee ge-atletiekt. Ik heb geen talent voor gooien of springen. Maar de sprintjes lukken me wel! We gaan hard met 14/15 kilometer per uur. Echter, door het springen is mijn knie weer verdomd veel pijn gaan doen. Er zit dan ook een ENORME bloeduitstorting. Die ziet er net zo pijnlijk uit als het is en vrijdag ga ik alleen maar een stuk wandelen. Het is heerlijk weer, maar een blauwe plek (van die grootte) negeer je niet zomaar. Ik zal jullie de foto van mijn knie besparen….
Zaterdag blijf ik ook nog braaf stil zitten (heel stil), maar vandaag lukt dat niet! Net voor het donker wordt (en dat is al vroeg tegenwoordig) wil ik gaan hardlopen. (ik wilde eigenlijk al de hele dag gaan). Ik wilde proberen of (en hoe) ik 6 kilometer kon blijven hardlopen. Lange warme broek, korte mouwen, blauwe schoenen. Ik had er zin in! (en teveel gesnoept, terwijl ik zo netjes afgevallen was) Mijn gedachten zijn bij 2 november vorig jaar: de dag dat ik de marathon zou lopen. (toen was het slecht weer op Terschelling, nu niet)
Ik huppelde weg! Het ging meteen best lekker. (telefoon aan/ horloge aan) Ik nam een fijn tempo aan en wilde langs de plassen gaan lopen. (gaat me lukken voor het daglicht weg is). Het duurde voor mijn gevoel een tijdje voor de eerste kilometer erop zat. 5:54 volgens de Garmin. (5:48 volgens de telefoon). De bedoeling was 6:30, dus ik mag best kalmer aan doen. Ik luister lekker naar de muziek (spotify is echt een uitkomst!)
Ik voel de blauwe plek (voorlopig kan ik alleen maar in lange broek rennen). Maar mijn voet geeft geen enkele last! Ik ga de brug op (het hoeft niet zo snel) en ik groet twee meiden op de fiets en een tegemoet komende hardloper. De zon gaat mooi onder. Weer een hardloopster (ook goedendag). Deze kilometer gaat nog sneller! 5:37 volgens de Garmin (5:36 volgens de telefoon). Ik krijg het warm (door die lange broek natuurlijk), het is dan ook nog steeds 15 graden ofzo. (en toch is het november) Had ik dit vorig jaar maar gehad!
Ik reken uit hoe ver ik al ben: op een derde, dat komt overeen met 14 kilometer in de marathon (maar gelukkig voelen de eerste 2 kilometer zo nog niet aan) Ik ben al bijna op de helft! Ik ga het onverharde pad op. (ohja, ik “train” voor de crosscup volgende week) Ik heb echt het gevoel dat het gewoon lekker gaat. (en dat klopt ook) Ik geniet van het uitzicht, van de kracht en van het pad (en negeer de blauwe plek). Het gaat bijna vanzelf! (jammer dat het zo warm is) 5:51 volgens Garmin (dat is langzaam! ugh)
Ik haal lekker veel wandelaars in (die willen zeker voor het donker thuis zijn) en twijfel over de route. Fietspad, rondje extra, langs de palen (waar ik moet intervallen). Het worden de tempowisselingen langs de palen. Ik kan nog best hard (maar heel zacht lukt ook). Al snel zitten er al vier kilometers in hardlooptempo op. 5:38 volgens de telefoon (en daar is Garmin het roerend mee eens)
Het wordt ietsje zwaarder. (ietsjepietsjebeetje misschien) Ik wil gewoon volgende week 6 kilometer crossen, het kan toch niet zijn dat zoiets leuks al na 4 kilometer voorbij is? Ik ga die cross gewoon alleen maar genieten (kan het mij schelen hoe lang ik erover doe). Dat is een stellig voornemen. Het is eingelijk best een eind, die brug op. Het kleine kind, de mevrouw met de hardloopschoenen aan die wandelt en de meneer met wit haar die vast muzikant is; ze doen niks, maar helpen mij toch de brug op! Is het tempo er uit met 5:43? (dat is nog steeds niet “ietsje zwaarder”) Garmin vind het nog steeds 5:39 zelfs. 5 Kilometer in 28 minuten ofzo. Ik ga die 6 ook halen!
De zon gaat NU onder. Er zitten weer wolken voor (net als gisteren). Ik ga nu echt kalmer aan doen (dit is geen wedstrijd). Als ik het maar haal binnen 35 minuten (of 36 minuten), maar dat gaat lukken. Raar, maar deze kilometer gaat veel sneller dan de eerste voor mijn gevoel. Het lijkt zo voorbij te zijn. (wat een rare hond hebben die mensen zeg) Ik doe er iets van 34 minuten en 50 seconden over. Geslaagd! Al is dit wel de langzaamste kilometer hoor: eindelijk een tijd in de 6! (volgens de telefoon 5:56). Met 6:04 zijn de laatste twee cijfers zelfs omgekeerd pas een beetje in de buurt van de streeftijd. (cryptische omschrijving van wat ik bedoel: dat het 6:40 had mogen zijn)
Ik haal het tempo er uit in het park en ga daar lekker over de heuveltjes heen (trainen voor een cross- ahum) en door het gras. Ik loop drie minuten uit en haal eindelijk het beoogde tempo van 6:30. In 40 minuten (39:58) heb ik volgens de telefoon 6,7 kilometer gelopen. Volgens de Garmin 6,5 kilometer in 38 minuten. Dik 10 kilometer per uur. Als ik weer thuis bent, zanikt de telefoon of ik nog ga lopen!

Die cross ga ik ook wel halen (maar ik twijfel door of het 4 of 6 kilometer worden, want er zit een berg in en de vraag is of drie keer de berg net zo fijn is als twee keer de berg in het rondje van 2 kilometer). De hartslag is hoog. Warm? Conditieverlies? Mijn ‘n zorg! Ik ben heel snel weer uitgerust en besef dan pas dat ik best hard heb gelopen. (en dan lekker douchen)
En dan begint het gedonder. Op welke computer ik het ook probeer: de Garmin wil deze sessie niet uploaden. Het kost een hele avond proberen, maar dat helpt niet. Frustrerend! Mijn telefoon heeft de sessie ook opgenomen, maar in het horloge staat het gewoon!! Ik schrijf het maar met de hand over, tenslotte.