Dat arme loopmaatje van mij moest drie uur lopen en ik zou het laatste stukje voor ondersteuning zorgen. Dat viel nog niet mee! Als je allebei gaat rennen, kom je elkaar nog niet zomaar tegen, zo bleek. Ik was al bijna weer thuis na 3 kilometer en hij ook na 21 kilometer (verschil moet er zijn) voor wel elkaar SMSend troffen. Het waren wel mijn snelste kilometers, waaruit blijkt dat SMSen en rennen ook samen gaan. En dan bedoel ik SMSen met 11,5 kilometer per uur. Weer ‘s wat anders!
Samen hielden we het tempo van 5:30-5:40 aan. En er was nog energie om zijn vakantieadres te bespreken ook! Ik doe het niet na als ik er al een halve marathon op heb zitten zeg. We liepen langs het pad wat-van-mij-altijd-snel-moet en als concessie deden we 1 paal hoge snelheid en 1 paal “rustiger”. Dan lijkt 5:30 ineens weer niet zo snel. Ik vond het wel sneu om het tempo hoog te houden terwijl er voor mijn loopmaatje al zoveel kilometers op zaten, maar ik zat vol energie en er waren al een paar kilo af gelijnd, dus ik vond het hoge tempo wel goed gaan.
We namen het fietspad het bos in en kletsten gewoon maar door. Vanwege de nodige aanvoer van water en gels ging het tempo iets ‘omlaag’ en net over de 5:40 heen. Ik vond het moeilijk om te bedenken of we juist wel of niet harder moesten gaan. We hadden nog genoeg lucht om door te kletsen, dus het zal wel meegevallen hebben. We gingen niet het bos door en zo kwam ik op de tien kilometer uit in 55 minuten en 9 seconden. Ik versnelde om te proberen het binnen 55 minuten te halen, maar dat lukte net niet.

Na deze mijlpaal (ohja het was een trai–nings–rond–je) ging het tempo er iets uit, want mijn trainingsmaatje ging over zijn langst afstand ooit heen en passeerde de dertig kilometer! Niet dat de tijd in de buurt kwam van de 6 minuten, laat staan de opgegeven 6 minuut 10, maar het ging 2 kilometer lang rond de 5:50. Mijn medeloper ging de drie uur volmaken en begon dat 5 minuten van tevoren aan te kondigen. Dat was me teveel, dus ik vond dat we het tempo best nog 1 keer op konden voeren dan! Ik geloof dat het voor mij nog het zwaarste was, maar ik hield ‘m wel bij! 🙂

Zo kwam ik met 1 uur 13 minuten en 40 seconden uit op 13,3 kilometer. Met een gemiddelde van 10,8 kilometer per uur vind ik dat voor een zondagochtend helemaal niet zo slecht. Mijn hartslag van gemiddeld 161 was ook iets te hoog geweest voor een rustige loop. Ik kreeg een Nederlandse tekst op mijn telefoon: “Je hebt een schouderklopje verdiend deze week! 3 Keer trainen is hartstikke goed”. Leuke tekst, alleen jammer dat dit de vierde training van de week was…. Zo komt het weektotaal toch weer eens boven de 50 kilometer uit.

Mijn vriendin kwam om half 10 en toen had ik mijn korte broek al aan en de waterbelt om. Het was nog bewolkt, maar het zou een warme dag worden. Ik moest de route bepalen, want dit is voor mij bekend terrein. Mijn vriendin was nier nog nooit geweest. We gingen eerst het park door en zetten de kletsmodus voluit aan. En die is niet meer uitgegaan! We hoefden niet snel te gaan lopen, maar wel 1 uur 50 minuten en dat komt neer op zo’n 17/18 kilometer. Mijn vriendin keek haar ogen uit, waar ik keer op keer kom, was zij hier voor de eerste keer.
We liepen via de lange route (twee bruggen, fietspad af en bij de de heuvel naar rechts) richting Oostvaarderscentrum. Nadeel is dat ik dat stukje altijd hard “moet”. Dus we verhoogden het tempo en dat lukte me best, maar de derde kilometer was de enige die daarmee onder de zes minuten kwam. We hadden nog 15 kilometer voor de boeg om ‘uit te lopen’. We kletsten over de kids, over eten en haar aankomende vakantie.
We namen het pad langs de plassen en daar stonden de paarden. Mijn vriendin had dat pad nog nooit genomen, maar wel het fietspad langs de doorgaande weg. Nu zag ze de konikpaarden en de ganzen en de prachtige oostvaardersplassen en ze kiest voortaan vast de d-tour. We gingen het bos in, waar ze druk bezig zijn met bulldozers en vrachtwagens om een nieuwe uitzichtsheuvel te maken. We volgende het fietspad door het bos. Op een paar wandelaars na, was het rustig. Als wij tenminste onze monden dicht hadden gehouden!
De zon bleef achter de wolken, waardoor het niet al te heet werd. Het was perfect hardloopweer, er stond zelfs geen wind. We gingen de bruggen over en door de mist zag het er prachtig uit over het water. Op de brug boven de A6 toeterde er vakantiegangers naar ons en we zwaaiden. Heerlijk gevoel! Er volgde een lang recht saai stuk, maar dat maakte het kletsen alleen maar gemakkelijker… De tijd en de kilometers vlogen voorbij.
We namen het pad onder de A6 door en er stond een bord dat we er niet langs zouden kunnen, maar daar trokken we ons niks van aan. Ik maakte me wel een beetje zorgen, maar dat bleek voor niks, want het is niet duidelijk geworden waarom het bord er stond. Als je met zijn tweetjes loopt, hoeft je niet bezig te zijn met de tijden die je loopt of met je pijntjes en dat is erg fijn.
We besloten nog maar een keer door het bos te gaan, kon ik haar “mijn” pad laten zien. Het tempo bleef heel constant rond de zes-dertig. Ik liep een stukje heel erg lekker voorop en dat stukje ging vanzelf voorbij. Van mij ik mocht best stoppen op de brug terug, want de tijd van 1 uur 50 was ook om, maar ja, dan loop je toch maar door. We slingerden om de hekjes heen en na twee uur stonden we weer bijna bij het beginpunt en hadden we 18,4 kilometer gerend. Het tempo was 6:36 (9,1 km per uur). Alle calorieen voor 1 dag had ik er extra bij verdiend, maar ik had geen extra honger meer. Gek genoeg waren we bij een kopje thee nog steeds niet klaar met kletsen!
Thanks vriendin voor deze heerlijk duurloop die als vanzelf voorbij ging!

De hele dag zit volgepropt met vanalles, dus ik had ook maar drie kwartier ingeruimd om hard te lopen. Dus hard zou het moeten gaan! En dat was ook de opdracht: tempoloop van 7 kilometer. Volgens het hardloopboek met een tijd van 5:30 per kilometer. Hard – voor zeven kilometer! Mijn persoonlijke opdracht was 5:40. Na wikken en wegen besloot ik het bekende rondje te gaan maken. Ik nam geen muziek mee, gewoon korte kleren aan en gaan!
Het was al best warm en de eerste 500 meter voelde ik mijn lies. Daarna was het over en vroeg ik me maar twee dingen af: hoe hard zou ik gaan en waarom doe ik dit? Op die eerste vraag kwam al na een kilometer een antwoord van 5:20. Ik mocht dus iets afremmen, maar ik kwam er net lekker in. Bleef de andere vraag: waarom doe ik dit- staan. De tweede kilometer ging in 5:14. Mijn benen wisten in elk geval waarom ze het deden: brug-op. Die hadden er zin in. Het leek erop dat ik al snel over moest op vetverbranding, want met 1 bakje yoghurt kom je er niet! Waarom doe ik dit toch?! De derde kilometer ging in 5:09 en ik vond echt dat ik best iets rustiger kon gaan, want ik had heus genoeg compensatie opgebouwd. Ik vroeg me niet meer af waarom, ik dacht aan hoe lang nog, hoe ver nog, hoe snel dan. Kilometer 4 ging inderdaad langzamer met 5:14, maar het kwam nog niet in de buurt van 5:30 of 5:40. Ik wilde kalmer doen, maar er liep een man voor me en op dit stukje moet ik nu eenmaal altijd hard! Doe ik het daarom: de kik van het inhalen? Die was snel voorbij. Kilometer 5 in 5:17. Ik wordt al trager – nou en of! Ik ging weer berg op en ik had het gevoel alleen maar sneller te gaan! Ik had 5 kilometer in 26 minuten afgelegd. Nog maar twee. Waarom doe ik dit toch? Wil ik echt sneller worden, het is toch leuk om te lopen, dus doe het zo lang mogelijk? Nou ja, nog twee kilometer om me vanalles af te vragen wat begint met waarom en dit fietspad is kaarsrecht. Er zijn wel veel bomen en dan is de GPS van de garmin ineens minder nauwkeurig en doe ik 5:29 over kilometer zes. Ha! Bijna gehaald. Maar die laatste kilometer ga ik gewoon lekker zo hard mogelijk, als me dat nog lukt voor ik leeggedruppeld ben van het zweet. Ik vraag me af hoe lang ik nog ga en begin de minuten af te tellen. Het zijn er drie en dan piept mijn horloge: 7 kilometer afgezien en ik weet nog steeds niet waarom. Ik heb geen idee hoe lang ik erover heb gedaan en reset het horloge voor een kilometer uitlopen: ik mag wandelen van mezelf, maar rennen gaat ietsje rapper. Ik neem de trapjes mee. 8 Kilometer ga ik doen ik 45 minuten en dat lukt me ook! Al doe ik over die laatste kilometer wel erg lang, namelijk tussen de 8 en 9 minuten. Tel uit: die 7 kilometer heb ik in 37 minuten gedaan! Wat?! Ik loop in 1 ruk door naar de douche om van het gedruppel af te zijn en water te drinken.
Het gemiddelde van de tempoloop komt op 5:17; dat is 11,4 kilometer per uur. Ruimschoots gehaald. Zeer ruimschoots. Jammer dat de tijden weer niet bij de opdracht passen, maar deze keer zal ik niet klagen, want ze gaan de goede kant op. Blijft de vraag: waarom doe ik dit toch nog even hangen!
Ik herstel weer erg snel en ‘s middags ben ik weer in staat om een rondje op de baan te rennen achter mijn kind aan en later wandel ik nog ruim een uur op laag tempo. Ik ben alleen verbrand in mijn gezicht door dat gezweet! Waarom doe ik dit toch?

Over zes weken is de halve marathon van Eindhoven en ik ga daaraan meedoen. Zes weken de tijd om daar naartoe te trainen en om 5 kilo (minstens) af te vallen. Dus ik eet weer (te) weinig en na lang nadenken ga ik proberen om het schema te volgen van 1 uur 49 minuten. En dan goed de grens bewaken en accepteren als er iets is wat niet haalbaar blijkt te zijn. Dat was het plan tenminste. 1 Uur en 59 minuten is te weinig uitdaging en in mijn agenda staat de tussenvorm voor 1 uur een 55 minuten. Vanavond zou ik gaan trainen, maar waarom de hele dag wachten en dan de familie weer een avond zonder me te gunnen als het ‘s middags gemakkelijker is?
Dus om kwart voor 2 had ik de korte broek aan (maat M moet weer gaan passen) en ik had een schema in mijn horloge. 2 Kilometer inlopen – moeilijk hoor om rond de zes-dertig te lopen, dus het werd zes minuten precies. Ik had vannacht al bedacht om maar zoveel mogelijk langs de oostvaardersplassen te lopen. Ik moest drie keer twee kilometer lopen binnen 10 minuten. Vrij forse afstand voor mij in een behoorlijk hoog tempo. Ik had het snel heet en zorgde voor flinke verjonging langs de oostvaardersplassen die werden ‘bevolkt’ door fietsende 60-plussers. Ik was blij toen de eerste twee kilometer erop zaten. 10 minuten en 3 seconden. Net niet gehaald dus en ik wist ook dat het niet beter zou worden.
5 Minuten rust en mijn tempo ging drastisch omlaag. Na twee minuten was ik weer op adem. Ik zag al op tegen de volgende twee kilometer, maar begon weer op het fietspad. Ik heb als last dat ik echt niet kan inschatten hoe lang twee kilometer zijn: kan het hele fietspad zijn, maar ook tot de brug – ik heb geen idee! Dat maakt het mentaal wat zwaarder, maar mijn benen blijven wel doorgaan. Ik moet proberen er niet bij na te denken 😉 En dan zijn twee kilometer best ver. 10 minuten en tien seconden. Ik was me aan het afvragen of ik de laatste zou skippen, maar dat kán ik gewoon niet.
Deze 5 minuten rust moest ik zelfs wandelen. Het duurde wel drie minuten voor ik een beetje op adem was. Toen hobbelde ik weer door om de mevrouw met hond in te halen, dat lukt wandelend niet. Op voor de laatste twee kilometer! Hoe ver, geen idee. Mijn horloge begon te piepen dat ik iets sneller moest, maar ik kon gewoon niet meer. En dan nog anderhalve kilometer blijven proberen op een tempo van 5:10 te lopen… Het viel niet mee, maar ik dééd het gewoon. Ik kwam niemand tegen tussen de kassen. 1o minuten en 19 seconden. Twee kilometer is heel, heel ver soms.
Ik wandelde meteen het bos in. Het gekke was dat ik baalde dat ik het niet had gehaald, maar dat ik over het hoofd zag dat ik nergens pijn had! Ik druppelde van het zweet en de tijden waren veelbelovend: 7 kilometer in 39 minuten en 8 kilometer in 45 minuten en 7 seconden. Maar nu was het tempo helemaal zoek! 10 Kilometer in 56 minuten, meldde de telefoon terwijl ik de brug op wan-del-de. Ik was er nog niet eens! De laatste kilometer in het park haalde ik het tempo er helemaal af hoewel ik wel weer hardliep, want ik had veel energie nodig om niet te veel te balen dat meteen de eerste training al niet gelukt was.

Ik had al bijna het dubbelde aantal calorieën verbruikt wat ik op deze dag had gegeten! Dus er kon een koekje vanaf…Het valt echt niet mee om tevreden te zijn met 11 kilometer in 1 uur en zeven minuten. Het valt niet mee om te bedenken dat 6 kilometer op een tempo van bijna 12 kilometer per uur best een behoorlijke prestatie is en een mooi begin. Ik heb een tijd achter de computer gezeten en lekker gedouched en toen merkte ik dat ik nergens meer last van had. Niet van mijn voet, geen spierpijn, niet in mijn lies, geen pijn in mijn buik. En dat vond ik eigenlijk dan weer wél een hele prestatie!!

Om 5 uur ging ik dan eindelijk een klein rondje lopen. Ik vroeg aan mijn kleine man: ga je mee op de fiets en tot mijn verrassing zei hij nog ja ook! Hoefde ik niet zo hard en niet zo ver! We zouden voor een rondje van ongeveer drie kwartier gaan.

Meneertje kon me makkelijk voorblijven en wees me op zijn fiets de weg. Straatjes in de wijk door slingeren. Het ging de eerste kilometers nog behoorlijk snel en toen wilde ik graag de wijk uit en dat was iets te nieuw voor mijn begeleider! We gingen een brug over en deden een wedstrijdje wie het eerste boven was. Halverwege léék het er even op dat ik kon winnen, maar fietsen gaat toch sneller geloof ik. Het bos was niet aan ‘m besteed en de route was te nieuw. Ik had me vergrepen aan “de wedstrijd” en was na drie kilometer al helemaal niet meer zo snel, maar ik ging gewoon maar door! Dan maar tijden boven de zes minuten, we waren lekker aan het kletsen. We gingen de wijk weer doorslingeren. We hadden veel aanspraak met zijn tweeën. Iedereen vond ons een geinig stelletje zo!

Inmiddels pakten er wat wolken samen en het zag er niet best uit, dus ik vond het goed om in de wijk te blijven! Maar wij zijn geen watjes van suiker, dus die paar druppels joegen ons niet naar binnen. Nadat we alle straatjes hadden doorgeslingerd en er 7 kilometer in zo’n drie kwartier opzat, vond ik het wel best. Meneer had nog wel door kunnen fietsen, jaja…
We waren net thuis toen het begon te gieten! Altijd fijn…
En een dag later kwam tegelijkertijd met de formule1 autos in Rotterdam het wekelijkse bericht van de telefoon app binnen.

Zucht, de taal lijkt dus volkomen willekeurig te zijn! Great! Maar toch weer mooi four activities: great job.

Een lange duurloop, die had ik lang niet meer gedaan. Meer dan tien kilometer, met een enorme voorkeur voor de acht, heeft er de afgelopen weken niet meer in mijn benen gezeten. Dus was het even weer inplannen en lichte zenuwen voor ik er ‘s middags tijdens schooltijd op uit ging trekken. Tempo werd weer een gok, maar alles met een zes beginnen was wel het minste. Anderhalf uur volhouden was de hoofdzaak.
Ik kon weer een droompje najagen: de nieuwe brug over de A6 over, die bewaarde ik voor het laatst. Eerst langs de brandweerkazerne en onder de bomen door en de eerste kilometer was qua tijd een akkefietje tusen mijn garmin en de telefoon app. Vond de garmin het een keurige 6:09, de app vond het sneller met 5:52. Ik ging voor de garmin en ik hield het tempo aan, wat me uitstekend beviel omdat het lekker rustig was. Toen ik de vaart overstook viel de tweede kilometer en de garmin en de app waren het eens met 5:50. Maar mijn tempo ging gewoon goed, het voelde niet als te hard, dus ik hield het maar aan. In de zon vielen er een paar druppels, of zouden het zweetdruppels zijn geweest?!
Ik merkte dat het gewoon lekker ging en dat ik het ook al best warm kreeg. De 5 kilometer haalde ik vrij gemakkelijk binnen het half uur. Ik besefte dat ik ook pas op een derde was. En dat ik goed gekozen had, ik had de wind mee op het lange rechte stuk! Dat kwam mooi uit, zeker met de tijden, haha. Ze gingen onder de 5:40 en bleven daar drie kilometer lang op hangen. De uitdaging om de tien km onder het uur te houden, werd wel groot! Acht zaten er al op – nu begon het pas…Ik had geen water meegenomen en daar had ik beetje spijt van, een beetje maar.
De brug op ging lekker. De brug over nog beter. Ik genoot er van!


Ik heb geen hertjes gezien. Ik hoefde niet naar de WC. Ik had geen last van mijn voet. Ik had geen last meer van mijn lies. Ik had weinig fijne muziek – het was niet wat ik zelf gekozen had, maar het staat wel op mijn telefoon, dus ik luisterde er naar.
Op de brug over het water viel de 10km en die lagen ruim binnen het uur. Netjes zeg. Deze brug vind ik wat enger.

Op de brug sloeg de twijfel toe: (kan het in hele kleine letters) ik ren dus ‘zomaar’ na een flinke zomerstop tien kilometer onder het uur en ik ga gewoon weer een heel eindje lopen. Zomaar tussendoor. Na blessureleed, na een enorme hardloopdip. Ik zou ook zo een halve marathon kunnen lopen (al is dat misschien niet onder de twee uur). Zou dat toch met t.l.nt te maken hebben (mij zul je het niet uit zien schrijven)

Toen  mocht ik door het bos terug. Ik wilde graag de 10 engelse mijl gaan halen – dat is 16 kilometer. Waarom, waarom, waarom zou ik toch niet tevreden kunnen zijn met 15 kilometer?
En toen had ik wind tegen. Niet op gerekend. Om er snel vanaf te zijn ging ik sneller in kilometer elf, terwijl ik me voorgenomen had na de tien kilometer toch echt met zesjes te beginnen. Tegen de wind in legde ik het tempo wat hoger en daardoor kwam die ook nog uit onder de zes minuten volgens de app, de garmin maakte en 6:01 van. Dat betekent dat het tempo al een uur lang boven de 10 kilometer per uur ligt. In een uur heb ik precies 10,5 kilometer afgelegd. Ik ga het bos in. Dat vertraagt.
Ik vind het pad te fijn, het bos is prachtig nu er al paddestoelen opduiken en bladeren op het pad liggen.

En deze obstakels stemde me niet tevreden! Snelverkeer in het bos – ga toch weg! Op ‘mijn’ pad. Bah zeg. Het tempo begon lekker met zesjes. Omdat ik ook nog foto’s maakte. Ik zag een enorme paddestoel en ik vind het zo leuk om daarna ineens weer op de lege vlakte te lopen.
Ik kreeg gepiep in mijn oor en daar ergerde ik me vreselijk aan. Was het een oproep, een herinnering, iets op de telefoon? Het bleek na een paar geërgerde wandelstappen mijn koptelefoon te zijn die bijna leeg was. Heel naar, elke 30 seconden piep-piep-piep door de muziek heen. Daarom wilde ik richting huis. Toen ik dat had besloten, ging het tempo weer omhoog tot onder de de zes minuten over kilometer 14. Ik wist dat de vijftien kilometer wel ging lukken. En toen moest ik weer kiezen of ik niet meteen door zou lopen naar school. Ik werd een beetje moe. Ik wilde 15 kilometer graag binnen anderhalf uur lopen en dat lukte ook, gemakkelijk. De koptelefoon gaf het op, maar gelukkig vertelde de telefoonapp hardop de kilometertijden.
Door dus naar de tien miles. Ik ging niet meer zo hard, want ik wist ook niet hoe lang ik anders op school moest wachten en afkoelen. Zestien kilometer in vijfennegentig minuten. Goeie tijd. Voor een oefenrondje. Voor de eerste keer boven de 10 kilometer in augustus (hallo- het is al de 29ste). Gemiddeld 10 kilometer per uur. Ik rende langzaam uit en deed op het schoolplein een cooling-down. Had ik mooi wat aanspraak en oogste ik wat bewondering 🙂
Thuis bleek dat ik eigenlijk honderd minuten had moeten lopen. Eigenlijk ook maar 14 kilometer. Te korte en te veel telt toch ook wel?

Na de goede tempoloop had ik enerzijds zin in een flinke training, maar ik was ook wat gespannen; want stel dat het maandag éénmalig goed ging en de laatste training (13 augustus) viel me niet goed. Op naar het buurthuis. Er was 1 trainer, dezelfde als de vorige keer, maar nu voor 30 mensen en vier verschillende nivo’s. Het zou niet te zwaar worden, beloofde de trainer. Ik wist niet of ik dat nu jammer moest vinden of niet….
Eerst inlopen. Injoggen. Bijna twee kilometer echt langzaam. Toen splitste de trainer de groep en vertwijfeld ging ik maar met ‘de snellen’ mee. We moeten tien minuten heen lopen en dezelfde afstand in 9 minuten terug. Altijd moeilijk in te schatten! Ik liep met mijn loopmaatje mee en we kletsten en liepen langzaam aan, maar ver genoeg voor de kwebbeldames uit. Achter ons liep iemand in ons nek te hijgen, vermoeiend! Na tien minuten draaiden we om en kon eindelijk het tempo erin. Boven de elf kilometer per uur, ik raakte niet eens uitgeput. Gelukkig de man achter ons wel 🙂
We deden er 20 seconden te kort over. Toen mocht de andere groep hetzelfde gaan doen en wij moesten trapje op rennen en via het pad stukje langzaam en stukje sprinten. De tweede keer liep ik met een vrouw die heerlijk goed kan sprinten en het werd een wedstrijden joh! We liepen bijna 18 km per uur en ik bleef haar voor. Omdat ik ervan genoot en er zelfs om lachte! Nog eens trapje op en af en nu omhoog rennen. Dat vond ik iets zwaarder, maar ik was simpelweg in vorm. Niks om me druk over te maken. Fijn.

Er moesten ook nog een keer de brug over en bij het stijgen was tempo gewenst. De laatste keer omhoog werd het eindelijk een beetje zwaar voor mij. Maar ik liep nog best fier vooraan! We jogden in langzaam klets-tempo weer naar het beginpunt terug voor de cooling-down. Ik had lekker gelopen: toch weer 9,5 kilometer in wisselende tempo’s en hartslagen vrolijk verwerkt!

Vanmiddag stond de fysio op het programma, dus er moest ‘s ochtends gelopen worden. Het was even energie zoeken na een sloom weekend, maar toen ging het t-shirt en de lange broek aan en om kwart voor tien stond ik buiten. Ik ga de komende week het schema volgen uit het hardloopboek voor een halve marathon in 1 uur en 59 minuten. Het tempo waarop de tempoloop zou moeten is 6 minuten per kilometer. Ik had mijn bedenkingen, dat is niet erg snel voor me – maar eerst maar eens proberen wat er mogelijk is! Voor een halve marathon in 1 uur en 49 minuten zou ik 7 kilometer moeten lopen op 5minuut 40 per kilometer. Maar dat doel (halve marathon in 1 uur 50) is me te zwaar. Ik ga vanaf volgende week een aangepast schema volgen om 1 uur en 55 minuten te halen. Maar nu eerst dit eens bewijzen.
Ik nam een bekend rondje. Langs de kassen heen, via de plassen terug. Niet al teveel nadenken. Ik heb een nieuwe koptelefoon en die moest ik de eerste kilometer even aansluiten op de USB. Daarna was het een heerlijk ding: lekker strak, mooi geluid en geen last meer van een kabeltje! Goedgekeurd.
Door naar de tijden: ik merkte al dat de eerste kilometer wat op tempo ging. Maar ik had geen idee hoe hard te hard hard was. Mijn telefoon en Garminhorloge waren het oneens, maar het tempo lag tussen de 5:16(app) en de 5:34(garmin). Anyway: hoe dan ook te snel. Maar het voelde goed; ik had nergens pijn en ik had het wat fris, dus was langzaam gaan geen optie. Over kilometer twee waren ze het eens met 5:05. Da’s dus 11,8 kilometer per uur. Ik vroeg me af hoelang ik dat vol ging houden. Kilometer drie en vier bleven in elk geval onder de 5 minuut 20 per kilometer. En zo kwam de 5 kilometer uit op 26 minuten. Ik mocht van mezelf rustiger aan doen. Maar dat is dan ook weer zonde toch?
Dus ik liep niet erg veel langzamer langs de kassen vol licht (ik denk voor de rozen) en langs de plassen waar niemand te bekennen was op deze maandagochtend. Ik had het inmiddels niet meer koud en er vielen wat verdwaalde druppels om me heen. De zesde kilometer was het zwaarste; ik wilde wel en en niet rustiger doen. Wat is rustiger dan? Met 5:26 werd het de rustigste kilometer. Dan is het uitkijken naar de zevende kilometer en de totaaltijd onder de 40 minuten houden. Dat is een soort streeftijd voor me. 37 minuten?! Ik mocht 8km x 6minuten is achtenveertig minuten doen over deze loop! 11 minuten over de laatste kilometer? Dacht het niet he. Ik nam het fietspaadje onder langs.
En toen zag ik voor me een andere renster. Het gaat omhoog de brug op en ik moest en zou haar voor ik boven was inhalen: hoe moe en rood en bezweet ik inmiddels ook was. Net voor de hekjes kruiste ik voor d’r langs. 😀
Ik had het gevoel dat kilometer acht snel ging, maar hij was net zo snel als zeven. Acht kilometer in 42 minuten en 35 seconden. Ahoi. Gemiddeld 5:19 per kilometer. Amai.
En nu?
Die vraag ontwijk ik en ik ga nog een kilometer uitlopen. Toch nog mooi ergens een kilometertijd van 6 minuten gehaald! Dus ik heb wel 48 minuten gelopen, alleen een kilometer te veel en een tempo te hoog. 
Ik heb een rood hoofd en druppel van het zweet, maar mijn voeten, mijn benen, mijn spieren, mijn buik: ik heb er geen last van. Op naar de fysio voor een alternatieve behandeling die nog veel en veel beter werkt.
Blijft de vraag staan en die schuif ik door.
 

Vanmorgen om 9 uur stond ik met hardloopschoenen aan weer buiten. Voor een kort, langzaam rondje met mijn loopmaatje. Het regende nog niet, dus we zouden een uurtje meepakken. Het was de vierde dag achter elkaar dat ik ging lopen, en voor mijn loopmaatje was het een jogrondje 1 dag voor een wedstrijd, dus inspanning was uit den boze. Alle kilometertijden moesten beginnen met een zes en nog beter met zes-dertig.
We liepen het bekende rondje langs de oostvaardersplassen, maar dan tegen de klok in. Het was bewolkt, niet erg warm en dus heerlijk loopweer. Mijn loopmaatje is uitermate goed in het laag houden van het tempo (net zoals hij ook moeiteloos een hoog tempo kan halen) en het zeer constant houden van het tempo. Ik vond het prima. De derde kilometer kwam onder de 6:20 uit, maar dat was dan ook het hoogste tempo van de hele route!
In de zevende kilometer kwam de tijd boven de 6:40 uit, omdat we plaats moesten maken voor grasmaaiertjes, dus dat compenseerde. Dit tempo kun je behoorlijk lang volhouden, maar na 8,5 kilometer was het mooi geweest. Vier dagen achter elkaar eropuit. Alle keren heerlijk gelopen, lekker rustig aan om weer terug te komen in het ritme.
En raad ‘s? Mijn telefoon-app vind vier keer in een week een goede reden om weer op het Nederlands over te schakelen! Wat een ‘toewijding’. Bijna 35 kilometer in een week is een mooie nieuwe opbouw. Ik heb weken van 30 kilometer achter de rug, dus ik ga netjes met 10 % per week omhoog.
Eerst moet ik nu uitrusten, want de rest van de dag en de volgende dag breng ik voornamelijk slapend of suffend op de bank door. Ik ga geen vijf keer rennen, omdat ik daar op dit moment lichamelijk nog niet helemaal aan toe ben. Mijn keel, mijn hoofd, mijn spieren; veel dingen doen behoorlijk pijn en laten me merken dat ik nu vooral ook rust nodig heb. Langzaam rennen dus…..
 

Vermoeidheid is een aparte gewaarwording: gisteren om vier uur ongeveer voelde mijn lichaam aan alsof het 100 kilo woog: al het bewegen ging moeizaam, denken ging langzaam (tot de ontdekking komen dat de wasmachine klaar is als je vast van plan bent ‘m aan te gaan zetten en dan niet meer weet wanneer je dat al gedaan had), alles wat moe kon zijn stond klaar om onmiddellijk bij het minste spoortje van toestemming in slaap te vallen. Ik bleef rondlopen, onkruid trekken, voorlezen en hardop alles zeggen om het uitgevoerd te krijgen. Door al het werken en de maximale tegenslag die ik erbij kon krijgen: de allerlaatste aflevering was af-ge-keurd- dat maakte me onwaarschijnlijk moe. En ik ben nog niet met vakantie en kan het als enige morgen oplossen. Ik vind het niet erg, maar wel dodelijk vermoeiend. Alsof ik gisteren een marathon gelopen heb. Dat is het enige vergelijk wat ik heb. Om half elf ging ik naar bed, voor 11 uur was het lichtje uit. Maar in tussentijd had ik wél de loopspullen klaargelegd voor een herkansing: lopen over de vlonders naast het Media Park.
Het werk viel mee, het was weer leuk en ik heb zelfs nog iets extra’s gedaan, maar om half 1 stond het vast: er was NIKS meer te doen. Geen compilaties meer, geen veranderingen meer nodig, niets meer na te kijken. Etenstijd? FOUT. Ik had mijn sportkleren snel aan en met op deze ochtend 1 boterham en 1 banaan achter de kiezen vertrok ik voor maximaal drie kwartier laag tempo lopen. Dat ging al snel mis: kilometer 1 in 5:30 heeft niks met laag tempo te maken. Hoe het ook voelt. Het voelde geweldig. Kilometer 2 ging in hetzelfde niet-lage tempo. Langs het water: ik wilde eerst naar de achterste vlonders. Bleek dat ik daar niet in mocht! Ik kon wel over de natuurbrug. Ik heb me 8 weken afgevraagd waarom die alleen voor dieren was als ik er onderdoor reed! Je kunt je vergissen. Ik kwam op de hei. Stilte. Genieten. Foto maken!

Ik vergat de tijd te stoppen, waardoor de derde kilometer heel langzaam leek te gaan. Maar ik genoot met volle teugen van de hei, het zand onder mijn voeten en het heuveltje waar ik overheen ging. Ik kan dit gewoon, dit afwikkelen van mijn voeten, dit tempo, deze strijd! Dit is niks in vergelijking met wat ik afgelopen weken heb gedaan. Dit relativeert. Ook dat het nu gaat regenen….. Terwijl mijn regenjas in de auto ligt GRMBL Ik kom door een prachtig bos en erger me helemaal nergens aan.
Ik heb geen doel, geen afstand, geen tempo nodig. Ik heb alleen dit hardlopen nodig.  Op de paddestoelen staat waar ik heen moet en ik zie de uitzendtoren toch wel staan. Ik zie ook al echte paddestoelen. Kilometer vier en vijf komen weer onder de zes minuten uit. 5 Kilometer zonder doel in 29 minuten. Bingo. Here I Am. This is ME.
Het tempo moet nu omlaag van mezelf. Anders duurt het te kort 🙂
Nogmaals de brug over. Het miezert. Mij best. Ik krijg een bekend en vertrouwd gevoel: ik heb te weinig gegeten! Da’s niet te best, maar het maakt deel uit van mij en mijn beleving die klopt. Ik haal een man in die wandelt en zie veel fietsers. Mijn koptelefoon is inmiddels af.
Dan kom ik bij de vlonders. Ik heb hier (7) jaren geleden veel gelopen en nu ben ik terug. Er loopt een kat, mijn hardloop-totem en dan ga ik de vlondertjes op. Ik hoor de eendjes en meerkoeten. Mijn voetstappen. De druppels maken kringen in het water, maar dit, precies dit, is de gehele verbeelding voor mij van de serie. Tussen het riet door zie ik Calijn zitten in het prachtige licht. Ik hoor de zachte golfjes van de bootjes terwijl het in werkelijkheid stil is.  In mijn stappen vertalen zich kinderstemmen die in het water spelen. Ik sta stil, zet mijn horloge stil en maak foto’s van de werkelijkheid. Het duurt even voor ik het ritme van de stappen oppak, het ritme wat in mijn hoofd zit en ik stap voor stap achterlaat. In de verte is een trap en die ga ik op. Ik wil nog een keer over de vlonders, niet om de afstand, maar om de mogelijkheid te krijgen hier alles achter me te laten.
Ik heb mijn horloge niet meer aangezet en mis zo een kilometer. Met 6:13 is de tijd nog niet eens zo slecht. Ik ga de vlonders nogmaals over en een gevoel van bevrijding komt over me heen.


 
Ik ga rustig verder langs mijn auto. Nu kan ik eindelijk opmeten hoe ver ik elke keer heb gewandeld. 7.23 bij de auto. En dan weet ik wat ik de afgelopen week zo miste: ze hebben de wei platgemaaid en de wilde-weidegeur waar ik elke dag van genoot is er niet meer. Ik loop langs de bushalte (laatste keer) en het begint harder te regenen. Langs Talpa (laatste keer) en daaronder is het droog. Mijn voet, mijn lies: pijnloos. 7.49 bij Zodiak. Ik ben weer terug. Ik ben klaar. Eindelijk
Over die 7,5 kilometer heb ik trouwens nog geen 3 kwartier gedaan. 5:58 per kilometer gemiddeld: dat is 10,2 km per uur. Mijn telefoon geeft me 8.6 kilometer, waarvan de 8 kilometer echt binnen 50 minuten vielen! En ik heb veel foto’s gemaakt, rare ondergronden betreden, hoogteverschillen gehad en me niet op snelheid ingespannen.