Tja, vrij duidelijk: nog even niet hardlopen, dus maar weer op de pedalen! Op dinsdagavond is het droog, en om 5 over 8 staat mijn loopmaatje voor de deur voor een fietstocht. Na een dag waarop ik tot helemaal niks kwam, was ik op zijn minst wat sjachereinig te noemen. Ik had geen tijd genomen om sportkleren aan te doen, ik ging gewoon mee. Langs de plassen. Eerst gingen we langs de oostvaardersplassen en daar twijfelde ik wel even over de vliegjes. Maar ik had mijn bril op en tegen de tijd dat we bij de dijk kwamen verdween de sjacherein al behoorlijk.
Toen we langs het Block van Kuffelaer fietsten op weg naar de anderen kant van Almere, voelde ik me alweer een stuk beter. Op de fiets is de pijn in de voet niet te voelen en ik kan intussen behoorlijk meefietsen. Ik heb me erbij neergelegd dat ik voorlopig eventjes niet hardloop en dat ik daarna weer net zo sterk kan terugkomen!
We fietsten langs de Noorderplassen wijk. Helemaal er omheen over een lekker smal pad. Daar kwam ik helemaal tot rust. In elk geval van binnen, want ik heb het tempo lekker omhoog gegooid! De tijden kwamen onder de drie minuten uit. Er begonnen een paar druppels te vallen, maar ik vond het niet meer zo erg. We besloten nog een klein ommetje te maken en toen werden we naast het strandde aangevallen door een hond. Wat een K-beest!! “Hij doet niks” riep de eigenaar nog heel ver weg, maar de hond blafte en viel ons bijna aan! Ik ben nog nooit door een beest belaagd, maar het mag ook bij deze ene keer blijven.
De druppels zetten niet door en we gingen via het sluisje en het wilgenbos terug. Het ruikt overal zo heerlijk als alles een klein beetje nat is! We gingen weer veel te snel het bos door en weer terug bij het block begon het iets meer te druppelen. We fietsten langs de gevangenis en jawel- er liep weer een vos langs! De zonsondergang was prachtig. Ten slotte werden we het laatste stuk nog een beetje nat en kwam er eind aan weer 30 kilometer trappen op een avondje.
Vanmorgen had ik om 11 uur ineens vanalles geregeld. En ik had een uur over. Dus ik heb de fiets gepakt en besloot geen haast te maken. Ik fietste door het kotterbos en over de nieuwe brug. Ik kon niet te ver van huis, maar op de fiets trap je al gauw lekker wat kilometers weg. Over de trekweg en dan pak je het extra fietspad nog een mee. Dit was ongeveer de eerste fietstocht waarop ik geen vos of ander wild dier heb gespot.
Ik ging terug via de manege en nam de route over het ruiterpad – dat was niet zo’n succes op de fiets, ik hobbelde nogal 🙂
Na een uurtje was ik bij de school en stonden er weer 22 kilometer bij op het tellertje. Toen begon het te regenen.

“Beste Fysiotherapeute,
Na de 5 kilometer hardlopen had ik weer erg veel pijn aan mijn rechtervoet. Ik kon er weer nauwelijks op naar school lopen, mijn hak voelde aan als één grote blauwe plek. Dus was ik aan de ene kant blij dat ik weer naar je toe kon, maar aan de andere kant: waarom zou ik op je pijnbank gaan liggen? Omdat dat de enige manier is om er ooit vanaf te komen, doe ik het toch maar weer.
Hoewel ik het volledig met je oordeel eens moet zijn dat een halve marathon over twee weken niet te lopen valt, vond ik het niet echt leuk om te horen! Misschien de 14 kilometer nog, maar ik ben nu op het punt dat ik het meeste belang hecht aan pijnvrij lopen. Dus zul je me nog een paar keer tegenkomen de komende weken! En dan mag je met je elleboog mijn hak weer vrolijk laten knarsen. 😐
Het klinkt stom en ik lig zo nu en dan ook echt AUW te roepen midden in mijn verhaal. Ik word er blij van als je zegt dat het wel de goede kant op gaat. Jammer  AUW dat het zo nog niet voelt…. Ik span mijn andere been AUWAUW maar aan om je niet zo nu en dan een flinke trap te verkopen.
Na een half uur strompel ik weer naar buiten en ik heb je beloofd dat ik je 7 kilometer ga ondersteunen als jij over twee weken de Almere City Run loopt. Het is voor mij geen probleem me aan jouw tempo aan te passen. Ik ga het graag doen. Bij voorkeur pijnvrij. Voor deze middag is daar nog geen hoop op en ga ik mijn uiterste best doen aan het idee te wennen dat ik een toptijd op de halve marathon zal moeten uitstellen. Ik krijg het niet gezegd, terwijl mijn voet over het rollertje rolt om de spieren los te houden. Mijn voet heeft het warm en nu voelt het voor het eerst echt alsof het ontstoken is. Nou fijn dan. 🙁
Als ik ‘s avonds lang heb stilgezeten in een restaurantje, zie ik er gewoon tegenop om weer op de voet te moeten gaan staan! Na zolang rust is de doorbloeding weer minder en is de pijn en stijfheid het ergste. Ik sta voorzichtig en behoedzaam op. Maar ik voel niks! Geen pijn tenminste! Van pure verbazing zet ik vrolijk een paar extra stappen. 🙂
‘s Nachts voel ik me beroerd: mijn voeten en ik hebben het warm, ‘n beetje koortsig en mijn andere been heeft last van spierpijn. Ik heb die zo  hard aangespannen om je niet te trappen, dat ik dáár nu last van heb 😉
Als opstaan na drie uur in een restaurant al lastig is, dan is het opstaan in de ochtend al helemaal geen verheug-moment. Mijn enkel en mijn voet zijn stijf. Ze zitten vast, alsof er een plankje aan vast zit wat niet meegeeft. Maar ik kan op mijn tenen lopen en mijn hak is licht gevoelig. Ik loop gewoon mee naar school.
Ik zit vandaag afwisselend op de bank en op de stoel bij het voetrollertje en ik ga maar weer fietsen de komende week. Ik doe netjes de oefeningen op de trap en al bellend loop ik op mijn tenen het huis op en neer. Ik doe net zo hard mijn best om 7 kilometer naast je te kunnen lopen als jij!
Groetjes en tot volgende week maar weer, Anke”

Mijn voet deed bijna geen pijn meer. Ik kon er gewoon op lopen zonder de hak te voelen. Dus mocht ik een klein rondje hardlopen. Gewoon – om te kijken of ik het nog wel kan na twee weken stilzitten. Een rondje om de wijk zou het worden, dat ik niet te ver van huis zou zijn als het niet ging. Vijf kilometer maximaal- meer mocht écht niet van de fysiotherapeute.
Hoe zenuwachtig kun je zijn voor een klein stukje? Nou behoorlijk! Ik twijfelde of ik het nog wel kon. Of de voet niet meer en meer pijn zou gaan doen. Ik was bang dat de schoenen niet lekker zouden zitten. Dat ik het te koud zou krijgen -of te warm. Dat mijn hartslag op hol zou slaan. En het duurde wel twee lange minuten voor mijn horloge een GPSsignaal had, twee lange minuten. Ik ging lekker op weg en al na 500 meter wist ik het: dit kan ik nog!
Maar ik zet mijn voet anders neer. De hak is met de krachten die bij het hardlopen komen kijken nog wel gevoelig. Ik land meer op mijn voorvoet. Conditioneel heb ik niks ingeleverd. Ik word amper moe van 10 km per uur lopen. Ik wil onder de bomen door! Dus ik neem het verre fietspad en ik geniet van de geuren, de schaduwen en de rust. Het is prachtig en ik baal dat ik alweer op twee kilometer zit. 
 
Ik word niet moe, maar ik voel wel bij elke stap mijn rechtervoet. Omdat ik erop let? Liep ik ooit zonder pijn? Waarom viel dat toen niet op? Gaat mijn linkerenkel nu ook pijn doen? Voel ik mijn rechterenkel nu? Ik heb het te druk met het voelen van mijn voeten om moe te worden.
Na 4 kilometer merk ik dat het beter gaat, het ritme zit er weer goed in en het dringt tot me door dat de Almere City Run niet haalbaar is. Daardoor kan ik wat ontspannener gaan lopen en mijn voet iets minder omzichtig neerzetten. Ik ga het park op en neer lopen en het gras voelt erg, erg prettig aan!
Ik ga echt maximaal 5 kilometer, zoals ik de fysiotherapeut heb beloofd. Over 5 kilometer doe ik een half uur. Het kostte me weinig moeite, dus wat dat betreft waren de zenuwen voor niks en ben ik blij dat ik het rondje gelopen heb. Ik kan nog hardlopen! Maar mijn rechtervoet doet nog pijn. Nee, daar kan ik over twee weken absoluut geen halve marathon mee lopen. Dat wordt doelen aanpassen en bijstellen. En een fietsband plakken/vervangen. 🙂

De voet hield zich prima vandaag. Het deed nauwelijks zeer. Misschien zijn het toch mijn dagelijkse schoenen? Hopelijk gaat het in juni weer beter. Voor vandaag ga ik nog maar een keer op de fiets kilometers maken. Ik had geen haast en hoefde niet snel. Aangezien we net gegeten hadden bij de pannenkoekenboot was dat mijn doel. Ik had naar de route gekeken, maar die niet goed in me opgenomen. Ik ging lekker door de stad aan het fietsen. Lukraak door straten. Versierde straten, leuke wijkjes, achterafstraatjes en met veel kronkels richting het Weerwater. Als je loopt blijf je toch vaak op bekender terrein.
Toen kwam ik net onder de snelweg door een hertje tegen. Ze bleef net als ik stil staan.

Ik ging door Almere Haven verder met dwalen en ik volgde de bordjes maar, anders verdwaal je er vast en zeker! Het is er ook best groen.
Na ongeveer drie kwartier kwam ik in de haven bij de fietspomp.
Ik nam gewoon de tijd voor een korte stop. Vandaag had ik geen haast. Ik zette de muziek van Coldplay op en ging even langs het water om te ontdekken dat ik daar niet moest wezen in verband met de vliegenstormen.
Dus draaide ik richting de Kemphaan. Ik nam de rustige fietspaden door de bossen. Het is leuk en verrassend om door de stad te fietsen, maar het bos kalmeert mij meer. Ik fietste een stukje van de route van de Almere City Run. En net voor het kasteel kwam ik weer een vosje tegen! Ik was snel met het pakken van de telefoon voor een foto, maar het vosje was nog sneller en werd een wazige vlek. Ik had ‘m wel mooi gezien! Hij was best groot. Vorige keer zag ik ‘m terwijl we renden. Is het kringetje nu rond? Genoeg geleerd? Een stukje wilde schoonheid bij dat rare, lelijke kasteel van Almere wat niet af is. (maar wel eindeloos stilstaat voor een foto)
Ik nam een paar extra afslagen door het bos en kwam weer langs de vaart uit. Het volgende doel was thuis en ik reed langs de manege van Almere Buiten. Ik stak nog een wijk door en toen ging de zon bijna onder.

Het zag er prachtig uit. Ik fietste bíjna 30 kilometer en daar deed ik 1 uur en 40 minuten over. Maar ietsje langzamer dan gisteren, terwijl ik vandaag voor mijn gevoel echt een sloom tochtje heb gedaan qua tempo. Deze week heb ik mijn fietskilometers er weer op zitten; alle 160. Mag ik nu weer lopen? Voet? Asjeblieft? Een klein stukje?!
 

… in de loop van de middag kreeg ik meer en meer last van mijn voet. Blijkbaar ‘zag’ die peesplaat me in de Run2Day winkel staan en dacht: “oh nee toch, mij niet gezien.” Bij elke stap deed het weer een beetje pijn. Net teveel om te gaan hardlopen. Balen, want ik had er wel zin in natuurlijk. Al was het maar op en neer door het park (ik had de route al bedacht ja), maar ik was ver-stan-dig. Bah. Ik ging niet lopen. Bah.
We fietsten naar de stad met zijn drieën. Gezellig en best zwaar met alle bruggen en de lage versnelling, maar geen echte uitdaging.
Dus ‘s avonds wilde ik nog even wat energie kwijt. Om half 9 vertrok ik pas. Ik ging deze keer naar de manege in Almere Buiten en ik ging er helemaal langs deze keer! Ik had de muziek van Coldplay op de telefoon staan en daar luisterde ik lekker naar. Ik hoefde niet hard en lette niet op de rondetijden. Ik had anderhalf uur de tijd voor de zon onder zou gaan en die wilde ik wegtrappen op de pedalen. Tijdens de rit besloot ik langs de A27 te gaan, heen rechts ervan, terug links ervan. Ik heb dat ook wel eens gelopen. 😐
‘k Kwam in het katedralenbos uit en vlak bij de kathedraal zag ik een hertje staan. Mooi! Ze vluchtte weg voor mij. Ik kwam door een mooi bos en een meter boven me vloog ineens een roofvogel. Kon ik de musjes en de merels nog een beetje bijhouden in hun vlucht, deze niet hoor.
Ik ging onder de A27 door en kwam langs de molens. Toen had ik wind tegen. En de CD van Coldplay was afgelopen, dus ik schakelde over op Loreena McKennitt. Rustiger aan. Maar ik kon wel lekker om me heen kijken naar de enorme molens.
 
Lange rechte wegen. *Zucht*
Op de fiets ook saai.
Echter, de zonsondergang was geweldig. Rode zon. Die steeds groter werd. Wijds uitzicht. het is op de fiets lang en recht ook 4 kilometer afzien.
Ik besloot het ommetje te maken over het fietspad naar de Trekweg. Toen ik net onder de A6 door was, zag ik een vos. Die was op een vogelnest aan het jagen en het spijt me dat ik stoorde. Ik werd een beetje moe van de tocht en omdat ik nog niet al te veel had gegeten vandaag. Geen gesnoep.
De zon was onder gegaan (achter de huizen) en voor het eerst in anderhalf uur moest ik stoppen voor een oversteekplaats. Ik fietste met de klanken van She Moved Through the Fair de laatste wijk door en na 30 kilometer in een uur en drie kwartier was ik weer thuis. Niet spectaculair hard, maar ik heb wel een leuke avond gehad, zonder te rennen.

Mijn voet is aanmerkelijk minder pijn gaan doen de afgelopen dagen. Fijn om te bedenken dat de fysiotherapeute meer last zou hebben van haar elleboog waarmee ze me behandeld heeft! Gisteravond echter was de voet weer pijnlijk. Baluh. Maar deze ochtend kon ik al na 5 minuten gewoon lopen op de voet. De enkel voelt nog stijf aan, maar de blauwe plek die je voelt bij elke stap is vrijwel weg. De trainer stuurde me een mail waarin hij mijn tijd op de 10 kilometer roemde en aangaf dat het niet erg was om even rust te nemen. Ik denk niet dat hij dít bedoelde, maar het was erg bemoedigend. “Je kan vanaf nu niks meer “bij” trainen maar alleen maar afbreken als je te zwaar door blijft trainen.”  Helaas kwam die opmerking net te laat, maar toch bedankt….. Voor de rest was dit een enorme rustdag op de bank met een overdaad aan suikers en voelde ik me als een gekooid diertje wat naar buiten MOEST. Op de pedalen! Ik haalde mijn loopmaatje op voor een avondfietstochtje.
Mijn loopmaatje had de windrichting bepaald zodat we op de dijk de wind mee zouden hebben. We fietsten dus tegen de klok in. Ik vertelde van het kinderfeestje en we raceten het Kotterbos door. Ik vond dat ik behoorlijk door moest fietsen om hem bij te houden, maar dat is meer het gevoel dat ik mijn conditie kwijt raak dan de realiteit, want ik ga nog steeds niet zacht. We zagen een ree staan. Even later liep er een vosje. En we hebben een veld vol konijnen zien staan. Er was weinig menselijke activiteit op een paar vissers na. De wind viel me tegen en ik hoopte maar dat het op de dijk beter zou gaan. Langzaam aan trapte ik de sjacherein eruit in het bos aan de andere kant van de Oostvaardersplassen.
Na een uurtje kwamen we op de Oostvaardersdijk. En de belofte werd waargemaakt: wind mee! Het tempo kon eenvoudig omhoog en alle kilometers begonnen met een 2, heerlijk! Zo is de dijk leuk 🙂
Het uitzicht was mooi en we zagen witte reigers. De zon ging langzaam onder en de lucht werd geel en rood. De kleuren waren fantastisch. Ondertussen is het fijn om gezellig wat te kunnen kletsen. Dat leidt de aandacht af van de kilometers en de kilometertijden. We namen een klein ommetje, maar ik vind dat bos waar ik constateerde dat ik erg veel pijn aan mijn voet had niet meer zo leuk. Op de fiets is het gelukkig in een oogwenk voorbij. 😉
De oostvaardersplassen langs fietsen was een feest. Bloedjemooi. Adembenemend. Geel. Ruimtelijk.  Stralend. Ik dacht dat ik een tegenligger zag, maar het was een hert en het zwom naar de Oostvaardersplassen toe. We hielden stil en het was hartverwarmend.

We gingen nog een stukje verder en hoewel de kleuren alleen maar mooier en mooier werden en de zon onderging om kwart voor tien, had ik genoeg gefietst. Ik was het gewoon een beetje zat. Niet dat ik stopte ofzo, maar ik vond het wel mooi geweest voor deze avond. 2 uur gefietst, 40 kilometer en een mooie avond gehad. Maar nu mijn voet niet meer zoveel pijn doet, mag ik het nu weer op een lopen zetten? Morgen ga ik het voor een klein stukje proberen.

Vanmorgen ben ik weer opgestapt op de fiets. Het lopen laat nog even op zich wachten. Mijn voet doet nog pijn en is nog erg gevoelig. Ik blijf hopen dat ik er in een week mee wegkom, maar gisteravond drong tot me door dat de Almere City Run niet haalbaar meer is. Daarmee bedoel ik dat ik dat eindelijk accepteerde en er erg verdrietig van was. Dat maakte het eenvoudiger om lekker te gaan fietsen. Later deze dag en morgen staat er regen in het weerbericht, dus nu gaan we snel!
Ik ging richting de manege. Maar dan de manege van Almere Stad, die ligt een heel eind weg in de Pampushout. Ik fietste richting de Noorderplassen. Het ging best lekker en ik besloot de eerste 20 kilometer alles onder de 3 minuten te fietsen. Ik trapte gewoon lekker door. Het gaat zoveel sneller dan hardlopen! Ik was snel bij het zonnepanelen eiland. En vanaf daar rechtdoor. Ik kijk vaak naar de fietspaden daar en ik wil er liever gaan hardlopen, maar fietsen is nu een mooi alternatief. Ik nam een mooi stukje langs de rechte wegen. Opmerkelijk genoeg kwam ik er een vrachtwagen tegen! Ik zag ook een hardloopster die een lekker eindje aan het gaan was. En een wielrenner die een sigaretje zat te roken. Voor de rest was het stil, waaide het en ik luisterde ik naar de vogels, want ik was mijn koptelefoon vergeten.

Terwijl mijn kind in de klas uitdeelde, reed ik met een grote boog om de manege heen. Ik heb ‘m niet gezien! Ik kwam in de nieuwbouwwijk uit bij Almere Poort. Verrast over waar ik beland was, ging ik onder het spoor door en was ik op het bekende fietspad waar ik wel eens gerend heb. Over 21,1 kilometer deed ik 59 minuten. Toen legde ik het tempo lager. Ik ging op mijn gemakje door de stad heen cirkelen. Even dacht ik nog om de manege op te zoeken, maar het nieuwe doel werd de manege in Almere Buiten.
Ik ontdekte nieuwe industrieterreinen, scholenparken en een prachtige speeldraak in een park. En ik kwam door het bekende Beatrixpark. Een aparte, groene kant van Almere waar ik mijn ogen uitkeek. En toen langs het station in het centrum, waar de winkels nog dicht waren. Ik moest de andere kant van Almere op en trapte door nieuwe wijken. Ik kwam zelfs over een brug over de Vaart die ik eigenlijk nog nooit opgemerkt had.Langs allemaal moderne huisjes kwam ik op het pad dat naar de manege gaat, maar voor ik daar was, besloot ik te kijken of het fietspad alweer open was! Dus ik ‘miste’ alle twee de doelen 🙂
Ik ging niet meer zo snel en kreeg het tempo ook niet meer te pakken. Het fietspad was officieel niet open, maar wel begaanbaar. En toen bedacht ik dat ik naar de tandarts kon fietsen om een afspraak te maken. Maar eerst…. wilde ik over de nieuw geopende brug bij het Kotterbos. Het viel me fietsend tegen hoe lang de Trekweg langs de Vaart is! Lopend wéét je dat het ver is, en ik dacht dat het fietsend sneller voorbij zou zijn.

En dan de brug over: mij wat open aan de kanten, maar wel mooi en op een maandagmorgen ook erg rustig! Ik fietste door het Kotterbos en na een ommetje van 45 kilometer kwam ik dan toch bij de tandarts aan om een afspraak te maken.
Een marathon in 2 uur en tien minuten. Maar dan op de fiets. 46 Kilometer in totaal in 2,5 uur. Laat de regen maar komen, ik kan vanmiddag naar de fysiotherapie!
De fysio deed me minder pijn als een week eerder. De ontsteking zit nu heel diep. Ik heb twee inschrijfnummers voor de Almere City Run: voor de 21 en voor de 14 kilometer. Hopelijk hoeft ik niet terug naar de 7 kilometer!

Op een avond waarop ik eigenlijk de zwaarte vierhondertjes had moeten lopen, ben ik maar weer op de fiets gestapt. Vandaag heb ik mijn eigen voet behandeld en ‘gefrictioneerd’ (dat woord kende ik nog niet), waardoor de pijn nu toeneemt! Hopelijk gaat het zelf genezende mechanisme nu goed aan het werk en lost het de kleine scheurtjes in de pees op.
Een rondje om de Lepelaarsplassen wilde ik ‘even’ fietsen. Dat is om te lopen wat ver als je pas om kwart over acht vertrekt, maar op de fiets gaat het prima. Eerst langs de Oostvaardersplassen, waar het zo laat op de avond lekker rustig is. Ik zette mijn muziek eens een keer aan op de achtergrond. Toen kwam ik door het bos waar ik vorige week voorlopig de laatste kilometers heb hardgelopen en tot de conclusie kwam dat het foute boel was. Fietsend over de dijk merkte ik dat ik wel een prachtig uitzicht had op Amsterdam, maar dat ik ook wind tegen had. Ik koos er door die wind voor om het rondje om te draaien. Langs het Block van Kuffelaer, waar de brug eens een keer niet open stond en dan linksaf in plaats van rechtdoor.
En zo langs de Lepelaarsplassen. Ik vind dat een prachtig stukje natuur; water, bos, lange rechte wegen, een familie ganzen die oversteekt, grazende koeien en bootjes in de zon. Er ligt een mooie brug. Als je moet hardlopen is het pad lang, lang en lang en zonder afsnijmogelijkheden. Op de fiets is het mooi, bochtig, verrassend en met prachtige vergezichten. Zeker bij de laagstaande zon!

 
Maar toen ik de dijk weer opkwam….. Toen was de lol er even vanaf! MUGGEN, miljoenen muggen, een heel bombardement aan muggen! ARGH!! Gelukkig had ik mijn zonnebril op, maar ik moest mijn hand erboven houden en mijn hoofd omlaag en mijn mond stijf dicht om niet bedolven te worden onder de muggen. Ik was te zeer bezig met het bombardement afweren om blij te zijn dat ik wind mee had! Daardoor was het wel sneller voorbij gelukkig en kon ik weer om me heen kijken. Nadeel van de ondergaande zon en het water 🙁
Ik zag een mooie ooievaar en de zon stond inmiddels heel laag en maakte alles prachtig geel van kleur – zelfs met zonnebril op. De brug stond weer niet open en ik nam een route die ik lopend al eerder had willen proberen, maar die er nooit van kwam. Langs Almere Binnen; dat is de gevangenis! Ik voel me dan extra blij met mijn vrijheid. Ik had beloofd om half 10 weer thuis te zijn en ik moest maar eens flink door gaan trappen. Blijft toch nog lastig in te schatten na een week fietsen hoe ver je nu eigenlijk kunt komen!
De zon was onder gegaan en het was apart over de brug te fietsen waar ik een half jaar geleden ontdekte dat mijn knie niet meer mee liep. 5 Over half 10 was ik thuis. Nog voor de zonsondergang! Ik nam wel een stuk of 50 dode muggen mee naar binnen en we moesten er ook nog een twintigtal naar de andere wereld helpen. Het kriebelt nog steeds overal.
Ik had 26 kilometer gefietst in een uur en twintig minuten. Ik ga elke keer harder, het gemiddelde tempo ligt al op 19,7 kilometer per uur, waar ik begin deze week met een gemiddelde van 18 kilometer per uur begon. Ik heb al bijna 160 kilometer gefietst. Aan calorieverbruik ongeveer evenveel als 50-55 kilometer hardlopen in een week. Maar in meer tijd, terwijl je minder moe wordt! Zo leer je nog eens wat…
Je kunt dat fietsen gewoon elke dag doen. Toch kan ik niet wachten op de dag dat ik weer mag gaan hardlopen. Zo geduldig mogelijk wacht ik tot mijn peesplaat niet langer ontstoken is en ‘zelf’ de kleine scheurtjes weer kan dichten.

Het gaat beter met mijn voet! Hij doet steeds minder pijn. Het duurt niet meer de hele ochtend voor ik er gewoon op kan lopen. De pijn bij elke stap wordt een stuk minder voelbaar, een daarmee de vraag “hoe heb ik dit kunnen negeren?” dwingender. “Hoe kon ik dit aan het begin van de week aanvaarden?” verschijnt al als vraag in mijn hoofd. Dus deze keer zal het echt wel een goede les zijn! Ik heb me lang afgevraagd hoe ver ik kon gaan met hardlopen en die vraag is dan helaas eindelijk beantwoord: mijn pees houdt er het eerst mee op. Niet het doorzettingsvermogen of de conditie of de spierkracht; het zit ‘m in een pees in mijn voet. Tot zover dus. 10 Kilometer in 47 minuten en nu is mijn enige wens niet langer om sneller te worden, maar enkel om beter te worden. Mijn enkel moet beter worden. Als in dat het enkelgewricht nu eerst moet genezen.
Vanmorgen eerst een bezoek aan de fysiotherapeut. Ze kan nog niet zeggen of en hoe ik de Almere City Run kan lopen. Ze deed me minder pijn als eerder deze week. Wat een feest was het om te horen dat zij door mij te behandelen last van háár elleboog had gekregen! Ze heeft opnieuw de pijn opgewekt en de ontsteking aangezwengeld, zodat mijn lichaam de komende dagen weer zelf aan het werk moet om beter en sterker te worden. Dat betekent dat het lopen nog een paar dagen uitgesteld zal worden!
Gelukkig stond de fiets klaar (de andere fiets, want de eerste heeft al een lekke band) en mijn loopmaatje offerde zich op om mee te gaan – ook op de fiets! De eerst paar kilometer dacht ik nog dat ik hem echt niet zou kunnen gaan bijhouden en dat hij een tandje te hard voor me fietste, maar na een paar kilometer was ik aan het tempo gewend. Hij mocht vrolijk vertellen van de trainingen die hij afgelopen week heeft gehad. Ik ben niet meer zo jaloers, ik pak het later wel weer op. We fietsten door het bos zonder overduidelijk einddoel. Op de fiets kun je nog eens een kilometertje extra maken.
Het was heerlijk weer: bewolkt, maar niet te warm. Tijdens een fietstocht gaat de hartslag niet zo snel omhoog en kun je onafgebroken blijven kletsen. Dus rond de hele Kemphaan, vanaf dat we onder de snelweg door gingen tot we via het Shellstation, het Kemphaan terrein over en aan de andere kant van de Vaart weer terug reden heb ik uitgelegd hoe mijn favoriete bordspel Kolonisten van Catan gespeeld dient te worden. Zonder spelmateriaal bij de hand!
We kwamen bij het Block van Kuffelaer en de brug stond weer een keer open. Even rustpauze was niks ergs aan! Maar het werd tijd om het kind weer op school op te halen, dus we fietsten door terug langs de Vaart en het sluisje. Meestal vind ik het fijn om zo ver te kunnen komen op de fiets, maar door het Wilgenbos leg ik liever in een rennend tempo af om van dat bos te genieten. Da’s op de fiets zo voorbij. Na twee uur fietsen hadden we 36 kilometer afgelegd. Ik ben dan niet doodmoe of uitgeput. Na twee uur lopen heb ik onmiddellijk behoefte aan een douche, na twee uur fietsen heb ik zin in water.
Deze week hou ik het bij fietskilometers.

Het gaat heel langzaam beter met mijn voet. Stapje voor stapje – ohnee, juist die stapjes gaan niet beter! Ik ga niet meer hardlopen. Nu heb ik me daar (voor deze week is het in elk geval gelukt) bij neergelegd. Gisteravond was het trainingsavond. Bij gebrek aan beter ben ik maar weer op mijn stadsfiets gestapt met zijn 7 versnellinkjes om de energie (en frustratie) er uit te trappen. Fijn dat het zo lang licht is ‘s avonds zeg. Er dreigde wat regen, maar het regenjasje past gemakkelijk in de fietstas, wat een voordeel!
Ik zou mijn vriendin bij de training gaan ophalen, maar ik wilde eerst een rondje om het Weerwater fietsen. Ik had zin om hard te gaan. Al vind ik dat fietsend nog lastig in te schatten.  Alle tijden moesten met een 2 beginnen van mezelf. Helaas ging het mis toen ik de brug op moest, de Vaart over. In de verte zag ik het trainingsgroepje en ik ben terstond omgedraaid. Ik kon er niet tegen om ze daar te zien trainen terwijl ik ‘veroordeeld’ was tot fietsen.
Ik nam de route richting de Kemphaan en uit frustatie ging ik nogal hard! Ik bewonderde de bomen en raakte na het kasteel mijn gevoel voor richting kwijt. Ik kwam onder de snelweg door en langs het Weerwater stikte het van de hardlopers. 🙁
Ik fietste het rondje er snel omheen, omdat ik niet wist hoe laat mijn vriendin klaar zou zijn. Lekker door het bos scheuren! Bij Joymere (van waaruit we lopen) stond een groep oefeningen te doen en ik besloot de halve marathon dan nog even vol te fietsen. Voor 21,1 km had ik net iets langer dan een uur nodig.

Ik ging zitten te wachten, haalde uiteindelijk mijn tasje op en op een langzaam fietstempo heb ik mijn vriendin naar huis gebracht. Het was donker geworden en ik blijk zelfs werkende verlichting op de fiets te hebben!
De pijn aan mijn voet wordt minder. Als ik ‘s nachts naar de WC moet, dan strompel ik erg, maar als ik eenmaal een half uurtje ben opgestaan en de pees doorbloed is, voelt de hak minder pijnlijk. Vorige keer was dat aanleiding om weer te gaan lopen, maar deze keer ben ik verstandiger! Mijn enkel voelt stijf aan.
Ik blijf veel energie hebben, het weer blijft prachtig en ik heb nog tijd, dus ‘s middags ga ik weer fietsen. Rustig aan deze keer, gewoon een rondje naar de sluis op de Knardijk en terug via de andere kant van de vaart. Ik ga niet zo hard en heb behoorlijk last van de wind. Echt- dat merk ik nooit als ik hardloop! Terwijl ik gister in anderhalf uur bijna 30 kilometer heb gefietst, op deze middag was het in dezelfde tijd zo’n 25 kilometer. Vooral voorbij de sluis had ik flink de wind tegen en was de weg lang! Toen bleven de tijden niet meer met een 3 beginnen! Kan ik daar al rennend nogal van balen, nu vond ik het niet erg. Fietssport is voor mij geen wedstrijd, dan is sport tijdverdrijf.
Het is fijn te merken dat mijn hak steeds minder pijn doet. Opvallend hoe je wel merkt als het veel pijn doet, maar wanneer het minder wordt, voelt dat snel als ‘normaal’. Morgen ga ik weer naar de fysiotherapeut; benieuwd hoe lang ik nog tot een fietszadel veroordeeld blijf!