Als je dan veel wilt fietsen, het mooi weer is, en de woensdagochtend leeg voor je ligt vanaf 10 uur- dan heb je maar 1 taak: weer op de pedalen! Ik had geen idee waarheen. Pas toen in bij Almere Buiten Centrum was, bedacht ik om de Kemphaan heen te gaan fietsen. Ik ging langs de manege, over het bospad (het industrieterrein wordt zo saai) richting de witte brug. Ik draaide de Kemphaan op en nam een fietspad daar. Ik volgde het tot bij de heuvels. Ik kom daar niet zo vaak. Zonder muziek en zonder portemonnee kon ik lekker rondkijken. Ik ging door Almere Hout terug. Nog een voordeel van de fiets: ik kon een SMS terugsturen naar mams, terwijl ik daar hardlopend geen kracht meer voor heb. Aan de andere kant van de Vaart fietste ik weer terug en onder de witte brug door.
Ik wilde weer niet over het industrieterrein, dus ik fietste door het nieuw te bouwen Nobelhorst. Het is er nog kaal en saai. Maar als je net achter de snelweg komt, ligt er nog een mooi stukje verborgen natuur.
Vandaag ging ik enkel voor de kilometers, dus ik had niet eens sportkleren aan. Ik ging over de A27 en toen over het nieuw geasfalteerde fietspad weer naar huis. Voor een rondje zonder sportkleren ging het met 20,5 kilometer per uur nog best op een aardig tempo. Ik leer het wel! Want de hartslag die ik fietsend haal, komt ook steeds lager te liggen. Ik heb het gevoel dat het fietsen me steeds gemakkelijker af gaat. 25 Kilometer in een uur en een kwartier. Lopend neemt het meer tijd in beslag.

Beste Anke,

Wij zitten hier beneden – HALLO!, hier onderaan en die wij  – dat zijn je voeten. We zijn letterlijk en vooral figuurlijk ondergeschoven bij jouw. Je vind ons stom. Lelijk. Vies. We weten het. Al jarenlang. Wij lopen rond met vieze nagels en hoeven geen aandacht. Wij hebben je door de bergen gebracht vroeger en blaren verzameld in slechte bergschoenen. Tja, als hardwerkende voet moet je soms iets om aandacht af te dwingen! Soms deden we gewoon lekker een beetje pijn, maar dan liep je op je tenen. Blauwe tenen, wratjes, eelt; we hebben het gezien, maar nog nooit om aandacht gezeurd. Ons eens verwennen en er mooi uit laten zien, daar hebben we bijna 40 jaar op moeten wachten. Een nagellakje – 1 keertje zeg!
En toen wilde jij daarboven zo nodig hardlopen. We werden verstopt in schoenen en moesten maar mee. Rare schoenen, fijne schoenen. Stap na stap werden wij uitgetest. We leerden nieuwe zaken zoals over-pronatie en de haklanding. De knie vroeg onmiddellijke aandacht, en kreeg die toen hij pijn deed. Dat konden wij ook! Dus na een lange halve marathon die jij in Eindhoven liep op nieuwe schoenen die wij niet zo lekker vonden zitten op een tempo wat wij niet konden waarderen, hebben wij de aandacht naar ons toe getrokken! Je schoof het af op een misstap, op de schoenen en we werden “verwend” met een rollertje. We hadden het echter gevonden: de peesplaat!
Niet dat jij je daar iets van aantrok, onee. Wij hier beneden liepen te juichen dat het slecht weer was en wij op Terschelling niet hoefden te presteren! We kregen even rust en we kregen een echte voetbehandeling. jawel. Verjaardagskado. Niet dat jij naar ons omkeek, maar het was een begin! Weg met schimmelnagels en blauwe nagels. We kregen hoop, maar na 4000 stappen in een marathon kregen wij weer n i k s. Geen lof, geen eer, geeneens een bedankje. 
We moesten harder, sneller en meer. Andere schoenen, langere afstanden, en een eeltplek die je lekker elke avond moest inzalven. We kregen er geen waardering voor. Het werd tijd om voor eens en altijd van het imago Ondergeschoven af te komen. Wij hebben de PEESPLAAT ingezet. Rechts. Jij je tien-kilometer toptijd en toen gaven we het op. Klaar ermee. Strompel jij maar eens een tijdje!
Mevrouw de Fysio rukte nog aan de enkel, knakte alles recht; maar de Peesplaat gaf niet zich niet zomaar gewonnen. Na nog 1 marteling was het klaar. Alle Aandacht was voor ONS. Joepie! We willen dit wekenlang volhouden… Je elke stap aan ONS herinneren. Nu het nageltje weer mooi is, nu we elke week getriggerd worden door mevrouw de Fysio, nu krijgen we de aandacht die we nodig hebben. Eigen oefeningen, en je keek naar ons met trots voor het eerst in je leven! De Peesplaat gaat zich niet zomaar laten afschepen nu hij de volle attentie heeft, maar als je het kunt opbrengen daarboven om ook eens aan ons –De Arme Hardwerkende Voeten- te denken; dan komen we er samen wel uit. 
met de Groeten
van de

Voeten

 

De fysiotherapeute was het met mij eens: 7 kilometer hardlopen aanstaand weekend is genoeg. Het hadden er 21 moeten zijn in een toptijd, het worden er 7 lekker rustig aan. Het gaat beter met mijn voet, het doet minder pijn. Weken geleden zou ik hebben gezegd dat het geen pijn meer deed, maar dat wil zeggen dat het de afgelopen weken zéér pijnlijk was! De komende week (weken) gaat hardlopen er nog niet van komen, dus stap ik weer op de fiets!
Op deze dinsdagmorgen waarop ik toch niks anders te doen heb, neem ik de muziek van Coldplay mee. Ik heb geen haast. De zon schijnt. De voet is nog gevoelig. Ik heb de tijd. De fietsband niet leeggelopen. Kortom: een stukje trappen naar de plassen achter de A6. De heenweg door het Kotterbos, langs de Vaart richting de Knardijk ging lekker. Snel, geen tegenliggers (op een tractor! na), wind mee, muziek aan. Alle kilometertijden onder de drie. Voorbij de sluis nam ik tempo terug en ging genieten van de wijdse omgeving, de bossen, het kunstwerk en de nieuwe paden en bruggen.
Ik ging langs het restaurant en bewonderde de roofvogels. Ik ging langs de plassen en verdwaalde over een parkeerplaats. Het bos was erg mooi daar, het leek niet zo aangeplant als het in de rest van Flevoland altijd is. Ik kon de rijtjes niet meer ontdekken bij de bomen.

Ik kwam verder uit als ik gedacht had en fietste richting de Praambult over de weg, omdat ik het fietspad te laat zag. Ik ging over de lange saaie rechte weg met wind tegen. Twee roofvogels waren een muisje aan het vangen, wat een snelheid en concentratie!
Ik ging de nieuwe brug over terug het Kotterbos in. Ik had eng gedroomd over de brug, maar in werkelijkheid kun je er niet overheen vallen! Toen ging ik over mijn lievelingspad met mijn lievelingsmuziek heel hard aan en tóch hoorde ik het ruisen van de bomen nog. Het hele pad was voor mij alleen en ik heb ervan GENOTEN.
31 Kilometer in 1 uur en 40 minuten en ik was weer thuis.
Het was me niet genoeg. ‘s Avonds ging mijn loopmaatje -nee, intussen fietsmaatje- meefietsen.De andere kant op, min of meer de stad in. Eerst het industrieterrein wat echt wel stad was, maar daarna reden we de bossen van het Wilgeneiland in. Erg mooi in het avondlicht.
Het werd een rondje om het water heen. Drie keer. Eerst het Wilgeneiland, toen door naar het rondje om de Leeghwaterplas. Je komt langs huizen, maar er is ook ontzettend veel groen. We staken het stadscentrum door voor het rondje om het Weerwater.
Snelheid was niet het beoogde doel. Die lag ook niet zo hoog met nauwelijks rondjes onder de drie minuten. We hoefden ook niet ver. Onder de 30 kilometer blijven was het idee. Maar we kletsten gezellig de hele tijd. Onderweg bekritiseerden we alle andere hardlopers. Ze waren er volop in werkelijk alle soorten en maten!
De zon ging onder in een mooie rode gloed en kleurde de stad Almere. Na het rondje om het Weerwater gingen we weer terug naar een brug om de Vaart over te steken. Ook nu reden we even door de woonwijken met totaal onbekende straatnamen, maar het blijft behoorlijk groen.
We konden ons slechts aan 1 deel van ‘opdracht’ houden: we gingen niet snel met gemiddeld 18 kilometer per uur, maar het werden wel 32,5 kilometer. Langzaam aan ga ik ook uitdagingen in het fietsen stellen: deze week wil ik meer fietsen als de weken hiervoor. Volgende week is dan de rustweek. Daarna ga ik langzaam weer bouwen aan het hardlopen. Als de pijn aan de voet over is, maar ik heb eindelijk weer goede hoop! Al denk ik niet dat ik de fiets dan de rest van de zomer werkeloos in de schuur laat staan. Ik ga het leuk vinden: je komt verder op de fiets, het kost minder inspanning, je hoeft niet met een waterbelt te slepen en je krijgt er geen rood hoofd van.

Vandaag was het behoorlijk warm. ‘s Morgens al 23 graden en zonnig en benauwd. Maar mijn voet deed gisteren helemaal geen pijn meer en deze morgen was ik binnen 2 minuten door de stijfheid heen en was de voet niet meer pijnlijk. Ik kon er gewoon op staan, heerlijk! Dus ik mocht weer proberen hoe een stukje hardlopen aanvoelde! Samen met Vincent die volgende week de Almere City Run wil lopen zou ik de eerste twee kilometer afleggen.
Ik liep uitermate soepel en lichtvoetig. Vincent wilde bijna opgeven toen hij zich verslikte, maar ik maande hem door te gaan en zo liepen we weer verder in de zon door het park. Het was wel een opgave in het zonnetje! We liepen om de speeltuin heen en ik bleef tegen de jongen praten. Ik trok me niks aan van de tijden. Wel voelde ik mijn voet. Ik was volledig gefocust op mijn rechtervoet en had het gevoel mijn voet erg naar buiten te draaien. Waarschijnlijk heb ik mijn voet altijd naar binnen gezet, ge-over-proneerd.
We liepen terug door de straat en vanaf het fietspad mocht het jongentje zelf versnellen als hij wilde. Tot mama zei dat we achterom gingen lopen, lastige trainster 😉
Om op de twee kilometer te komen, liet ik hem ook nog een sprintje doen aan het einde, wat meneertje met gemak van mama won… 13 minuten had de kleine held gedaan over twee kilometer. Ik ging alleen verder en zocht zo snel mogelijk de bossen en de schaduw op.
Ik ging niet snel en was alleen maar bezig met mijn voet: voel ik pijn, strek ik te hard, zet ik de voet goed neer, moet ik stoppen van de pijn, hoe voelt het aan, enzovoorts. Ik lette niet op de warmte, niet op de tijden, niet op de conditie. Ik was alleen maar met mijn voet bezig. 😐
Gelukkig bemerkte ik soms ook het gevoel dat ik weer vrij was, dat ik nog liep (ook al was het niet hard), hoe heerlijk het ging. In de vierde kilometer ging ik versnellen. Daar ging mijn voet meer aandacht door vragen en ik schoot lekker een zacht bospad op en liet de tijden voor wat ze waren.

Ik ging door het bos naar huis en merkte wel dat ik het nogal heet had. Rood koppie. Na een half uurtje en iets meer dan 5 kilometer was ik thuis. Mijn voet voelde ik weer goed. Was het net zo pijnlijk als eerder? Nee, dat niet. Het was drie weken geleden vele malen erger. Was het voorbij? Nee, dat ook nog niet. Ik heb nu echter wel het vertrouwen dat het ooit weer over gaat en dat ik dan nog steeds kan hardlopen.
Trots ging ik met de kleine man op de foto. Met hem had ik 2 kilometer in 13 minuten gelopen, over de andere 3 deed ik 17 minuten. Jammer dat mijn voet nu niet meer pijnloos is, maar ik heb wel erg genoten van het rondje door het bos en het stukje hardlopen, wat verder volkomen moeiteloos ging, ondanks de benauwde hitte.
De douche koelde me wel weer af.

Gisteravond koelde het af en windkracht 1 vroeg om een rondje fietsen. Met een korte broek aan was ik no-time op de lange Oostvaardersdijk. Ik had natuurlijk niet gekeken naar de windrichting, maar ik leek goed gegokt te hebben. Alle tijden begonnen met een twee en luisterend naar Coldplay schoot ik vooruit. Ik genoot van de vogels in vlucht en van het prachtige licht van de zon. Het was rustig op de dijk. Toch blijft 13 kilometer lang. Daarna reed ik over de Knardijk. Ook lekker rechtdoor. Onder het spoor haalde ik de halve marathon afstand. Grappig dat ik nog steeds in hardloopafstanden tel…. Ik deed er 51 minuten over en daar was ik blij mee!
Even verderop zag ik een hertje staan en ik had tijd om de muziek van Coldplay te onderbreken en een foto te maken. Bij de langzamere nummers van colplay ging mijn tempo ook (ietsje) omlaag. Al bleef het de eerste 25 kilometer onder de 3 minuten (op de eerste kilmeter na). Toen kreeg ik twee tegenliggers op brommers, een scherpe bocht en een vliegje in mijn oog: met 2minuut30 bleef de “schade” beperkt.
Ik fietste razendsnel richting Kotterbos en na 30 kilometer vond ik dat de snelheid omlaag mocht. Ik ging de 40 kilometer halen binnen twee uur, wilde over het fijne bospaadje en moest nog een stukje eraan plakken tot aan het Oostvaarderscentrum om de hele marathon afstand te halen. De zonsondergang was prachtig rood. Normaal haat ik het als hardloper als er zo nodig fietsers over het wandelpad moeten, maar nu deed ik het zelf! Ik heb niemand gezien op een kudde ganzen na die de weg versperden.
Binnen 1 uur en 50 minuten had ik de marathon-afstand van 42,2 kilometer erop zitten. Lekker getraind! Gevaarlijk, want straks ga ik het fietsen nog leuk vinden! 😀
Omdat ik afgelopen week vergeten was de kilmeters op en neer naar de garage te tracken, was het weektotaal nog niet hoog genoeg! Dat waren nog wel de zwaarste kilometers van de week ook, op een leenfiets en op de terugweg door de stromende regen! Vanmiddag was het droog. Op voor een stukje fietsbeleving met mijn zoon! Dan zijn tijden niet belangrijk en gaat er een rugzak met snoepjes mee!

Dat belet me natuurlijk niet om het fijne Kotterbospad weer te nemen! We reden langs het water en hobbelden letterlijk de weg weer op. We fietsten tot op de nieuwe brug. Daarna reden we terug tot het eerstvolgende bankje. Na 7 kilometer vonden we een slokje drinken en een snoepje wel op zijn plaats. Na een korte adempauze namen we de fietspaden totdat….. mijn 8 jarige fietsheld de heuveltjes zag! Die moesten natuurlijk bedwongen worden 🙂
Zo kwamen we bij het doel van de reis: de vogels / kippen / meeuwen op het kunstwerk.
 We namen het fietspad weer terug en de vermoeidheid bij mijn fietscompagnon sloeg een beetje toe. We hadden er dan ook al tien kilometer op zitten. Een extra stukje eraan plakken kreeg ik niet meer verkocht, dus reden we nog achter de sieradenbuurt langs en lagen dubbel om de hobbels. We zwaaiden nog naar het huis van loopmaatje (maar die was zelf aan het fietsen geloof ik).

Zo werd het weektotaal opgeschroefd naar net geen 170 kilometer fietswerk. Ging ik gisteravond nog gemiddeld 23 kilometer per uur, deze middag was dat 13 kilometer per uur. Het waren allebei heerlijk fietstochten op hun eigen manier.

Vanmorgen was het doel om ver te gaan fietsen. Tussen kwart voor 9 en 12 uur had ook mijn loopmaatje tijd om mee te trappen. Een polderrondje zou het gaan worden. Het was zonnig, maar nog niet te heet. Er was nauwelijks wind en er waren ook niet veel mensen op de route. We reden door het Kotterbos en over het fietspad langs de Lage Vaart naar de knarsluis. Daar keken we even naar de zwaluwen. We hoefden niet hard te fietsen vandaag: het enige doel was om 50 kilometer te halen.
Na de sluis begon voor mij de nieuwe route: de knardijk op die oost- en westflevoland scheidt. Ondanks dat er geen wind was, waaide het op die ‘hoogte’ toch! We gingen langs de oude haven langs de Knardijk, gaaf stukje geschiedenis wat nu helemaal groen is. We gingen door het bos. En daarna hielden we toch op het zicht het kortegolfstation aan. Daar staan veel radiotorens. We reden langs de appelboomgaarden over lange rechte wegen met bomen ernaast. Waarom duurde het zo lang dat we wind tegen hadden?

Na een foto van het korte golfstation fietsten we richting de Hoge Vaart. We schampten Zeewolde. We namen een stukje van het Horsterwold mee om tussen de bomen even uit de wind te zijn. Daarna namen we het lastige pad langs de Vaart, want er lagen veel takken en het was modderig. We moesten stoppen voor een kudde paarden op de route. De kilometers regen zich aaneen tot we bij de A27 weer op bekend terrein kwamen. We gingen onder de snelweg door richting het Kathedralenbos en daar verlieten we de Vaart even voor een uitstapje naar Vogelhorst.
Een kennis van me heeft daar een huis gebouwd en dat wilde ik al lang van dichtbij bekijken. De zon werd inmiddels wat warmer en de tijd kroop richting half 12. We reden midden door Almere Hout heen en verbaasden ons hoe mooi, maar ook uitgestorven, het daar is. We kwamen weer aan de Hoge Vaart en gingen recht-toe recht-aan terug naar Almere Buiten. Over 50 kilometer deden we 2 uur en 40 minuten.
Maar ja, we waren er nog niet! Dus fietsten we lekker door en toen we nog wat tijd over hadden, maakten we om de wijk heen ook nog een ommetje om de teller op 60 kilometer te krijgen. Zonder spierpijn, zadelpijn of andere ongemakken stapten we na 3 uur en een kwartier van de fiets. Het was een leuk tochtje: ik heb veel nieuwe dingen gezien en veel verschillende landschappen ook.

Tja, vrij duidelijk: nog even niet hardlopen, dus maar weer op de pedalen! Op dinsdagavond is het droog, en om 5 over 8 staat mijn loopmaatje voor de deur voor een fietstocht. Na een dag waarop ik tot helemaal niks kwam, was ik op zijn minst wat sjachereinig te noemen. Ik had geen tijd genomen om sportkleren aan te doen, ik ging gewoon mee. Langs de plassen. Eerst gingen we langs de oostvaardersplassen en daar twijfelde ik wel even over de vliegjes. Maar ik had mijn bril op en tegen de tijd dat we bij de dijk kwamen verdween de sjacherein al behoorlijk.
Toen we langs het Block van Kuffelaer fietsten op weg naar de anderen kant van Almere, voelde ik me alweer een stuk beter. Op de fiets is de pijn in de voet niet te voelen en ik kan intussen behoorlijk meefietsen. Ik heb me erbij neergelegd dat ik voorlopig eventjes niet hardloop en dat ik daarna weer net zo sterk kan terugkomen!
We fietsten langs de Noorderplassen wijk. Helemaal er omheen over een lekker smal pad. Daar kwam ik helemaal tot rust. In elk geval van binnen, want ik heb het tempo lekker omhoog gegooid! De tijden kwamen onder de drie minuten uit. Er begonnen een paar druppels te vallen, maar ik vond het niet meer zo erg. We besloten nog een klein ommetje te maken en toen werden we naast het strandde aangevallen door een hond. Wat een K-beest!! “Hij doet niks” riep de eigenaar nog heel ver weg, maar de hond blafte en viel ons bijna aan! Ik ben nog nooit door een beest belaagd, maar het mag ook bij deze ene keer blijven.
De druppels zetten niet door en we gingen via het sluisje en het wilgenbos terug. Het ruikt overal zo heerlijk als alles een klein beetje nat is! We gingen weer veel te snel het bos door en weer terug bij het block begon het iets meer te druppelen. We fietsten langs de gevangenis en jawel- er liep weer een vos langs! De zonsondergang was prachtig. Ten slotte werden we het laatste stuk nog een beetje nat en kwam er eind aan weer 30 kilometer trappen op een avondje.
Vanmorgen had ik om 11 uur ineens vanalles geregeld. En ik had een uur over. Dus ik heb de fiets gepakt en besloot geen haast te maken. Ik fietste door het kotterbos en over de nieuwe brug. Ik kon niet te ver van huis, maar op de fiets trap je al gauw lekker wat kilometers weg. Over de trekweg en dan pak je het extra fietspad nog een mee. Dit was ongeveer de eerste fietstocht waarop ik geen vos of ander wild dier heb gespot.
Ik ging terug via de manege en nam de route over het ruiterpad – dat was niet zo’n succes op de fiets, ik hobbelde nogal 🙂
Na een uurtje was ik bij de school en stonden er weer 22 kilometer bij op het tellertje. Toen begon het te regenen.

“Beste Fysiotherapeute,
Na de 5 kilometer hardlopen had ik weer erg veel pijn aan mijn rechtervoet. Ik kon er weer nauwelijks op naar school lopen, mijn hak voelde aan als één grote blauwe plek. Dus was ik aan de ene kant blij dat ik weer naar je toe kon, maar aan de andere kant: waarom zou ik op je pijnbank gaan liggen? Omdat dat de enige manier is om er ooit vanaf te komen, doe ik het toch maar weer.
Hoewel ik het volledig met je oordeel eens moet zijn dat een halve marathon over twee weken niet te lopen valt, vond ik het niet echt leuk om te horen! Misschien de 14 kilometer nog, maar ik ben nu op het punt dat ik het meeste belang hecht aan pijnvrij lopen. Dus zul je me nog een paar keer tegenkomen de komende weken! En dan mag je met je elleboog mijn hak weer vrolijk laten knarsen. 😐
Het klinkt stom en ik lig zo nu en dan ook echt AUW te roepen midden in mijn verhaal. Ik word er blij van als je zegt dat het wel de goede kant op gaat. Jammer  AUW dat het zo nog niet voelt…. Ik span mijn andere been AUWAUW maar aan om je niet zo nu en dan een flinke trap te verkopen.
Na een half uur strompel ik weer naar buiten en ik heb je beloofd dat ik je 7 kilometer ga ondersteunen als jij over twee weken de Almere City Run loopt. Het is voor mij geen probleem me aan jouw tempo aan te passen. Ik ga het graag doen. Bij voorkeur pijnvrij. Voor deze middag is daar nog geen hoop op en ga ik mijn uiterste best doen aan het idee te wennen dat ik een toptijd op de halve marathon zal moeten uitstellen. Ik krijg het niet gezegd, terwijl mijn voet over het rollertje rolt om de spieren los te houden. Mijn voet heeft het warm en nu voelt het voor het eerst echt alsof het ontstoken is. Nou fijn dan. 🙁
Als ik ‘s avonds lang heb stilgezeten in een restaurantje, zie ik er gewoon tegenop om weer op de voet te moeten gaan staan! Na zolang rust is de doorbloeding weer minder en is de pijn en stijfheid het ergste. Ik sta voorzichtig en behoedzaam op. Maar ik voel niks! Geen pijn tenminste! Van pure verbazing zet ik vrolijk een paar extra stappen. 🙂
‘s Nachts voel ik me beroerd: mijn voeten en ik hebben het warm, ‘n beetje koortsig en mijn andere been heeft last van spierpijn. Ik heb die zo  hard aangespannen om je niet te trappen, dat ik dáár nu last van heb 😉
Als opstaan na drie uur in een restaurant al lastig is, dan is het opstaan in de ochtend al helemaal geen verheug-moment. Mijn enkel en mijn voet zijn stijf. Ze zitten vast, alsof er een plankje aan vast zit wat niet meegeeft. Maar ik kan op mijn tenen lopen en mijn hak is licht gevoelig. Ik loop gewoon mee naar school.
Ik zit vandaag afwisselend op de bank en op de stoel bij het voetrollertje en ik ga maar weer fietsen de komende week. Ik doe netjes de oefeningen op de trap en al bellend loop ik op mijn tenen het huis op en neer. Ik doe net zo hard mijn best om 7 kilometer naast je te kunnen lopen als jij!
Groetjes en tot volgende week maar weer, Anke”

Mijn voet deed bijna geen pijn meer. Ik kon er gewoon op lopen zonder de hak te voelen. Dus mocht ik een klein rondje hardlopen. Gewoon – om te kijken of ik het nog wel kan na twee weken stilzitten. Een rondje om de wijk zou het worden, dat ik niet te ver van huis zou zijn als het niet ging. Vijf kilometer maximaal- meer mocht écht niet van de fysiotherapeute.
Hoe zenuwachtig kun je zijn voor een klein stukje? Nou behoorlijk! Ik twijfelde of ik het nog wel kon. Of de voet niet meer en meer pijn zou gaan doen. Ik was bang dat de schoenen niet lekker zouden zitten. Dat ik het te koud zou krijgen -of te warm. Dat mijn hartslag op hol zou slaan. En het duurde wel twee lange minuten voor mijn horloge een GPSsignaal had, twee lange minuten. Ik ging lekker op weg en al na 500 meter wist ik het: dit kan ik nog!
Maar ik zet mijn voet anders neer. De hak is met de krachten die bij het hardlopen komen kijken nog wel gevoelig. Ik land meer op mijn voorvoet. Conditioneel heb ik niks ingeleverd. Ik word amper moe van 10 km per uur lopen. Ik wil onder de bomen door! Dus ik neem het verre fietspad en ik geniet van de geuren, de schaduwen en de rust. Het is prachtig en ik baal dat ik alweer op twee kilometer zit. 
 
Ik word niet moe, maar ik voel wel bij elke stap mijn rechtervoet. Omdat ik erop let? Liep ik ooit zonder pijn? Waarom viel dat toen niet op? Gaat mijn linkerenkel nu ook pijn doen? Voel ik mijn rechterenkel nu? Ik heb het te druk met het voelen van mijn voeten om moe te worden.
Na 4 kilometer merk ik dat het beter gaat, het ritme zit er weer goed in en het dringt tot me door dat de Almere City Run niet haalbaar is. Daardoor kan ik wat ontspannener gaan lopen en mijn voet iets minder omzichtig neerzetten. Ik ga het park op en neer lopen en het gras voelt erg, erg prettig aan!
Ik ga echt maximaal 5 kilometer, zoals ik de fysiotherapeut heb beloofd. Over 5 kilometer doe ik een half uur. Het kostte me weinig moeite, dus wat dat betreft waren de zenuwen voor niks en ben ik blij dat ik het rondje gelopen heb. Ik kan nog hardlopen! Maar mijn rechtervoet doet nog pijn. Nee, daar kan ik over twee weken absoluut geen halve marathon mee lopen. Dat wordt doelen aanpassen en bijstellen. En een fietsband plakken/vervangen. 🙂

De voet hield zich prima vandaag. Het deed nauwelijks zeer. Misschien zijn het toch mijn dagelijkse schoenen? Hopelijk gaat het in juni weer beter. Voor vandaag ga ik nog maar een keer op de fiets kilometers maken. Ik had geen haast en hoefde niet snel. Aangezien we net gegeten hadden bij de pannenkoekenboot was dat mijn doel. Ik had naar de route gekeken, maar die niet goed in me opgenomen. Ik ging lekker door de stad aan het fietsen. Lukraak door straten. Versierde straten, leuke wijkjes, achterafstraatjes en met veel kronkels richting het Weerwater. Als je loopt blijf je toch vaak op bekender terrein.
Toen kwam ik net onder de snelweg door een hertje tegen. Ze bleef net als ik stil staan.

Ik ging door Almere Haven verder met dwalen en ik volgde de bordjes maar, anders verdwaal je er vast en zeker! Het is er ook best groen.
Na ongeveer drie kwartier kwam ik in de haven bij de fietspomp.
Ik nam gewoon de tijd voor een korte stop. Vandaag had ik geen haast. Ik zette de muziek van Coldplay op en ging even langs het water om te ontdekken dat ik daar niet moest wezen in verband met de vliegenstormen.
Dus draaide ik richting de Kemphaan. Ik nam de rustige fietspaden door de bossen. Het is leuk en verrassend om door de stad te fietsen, maar het bos kalmeert mij meer. Ik fietste een stukje van de route van de Almere City Run. En net voor het kasteel kwam ik weer een vosje tegen! Ik was snel met het pakken van de telefoon voor een foto, maar het vosje was nog sneller en werd een wazige vlek. Ik had ‘m wel mooi gezien! Hij was best groot. Vorige keer zag ik ‘m terwijl we renden. Is het kringetje nu rond? Genoeg geleerd? Een stukje wilde schoonheid bij dat rare, lelijke kasteel van Almere wat niet af is. (maar wel eindeloos stilstaat voor een foto)
Ik nam een paar extra afslagen door het bos en kwam weer langs de vaart uit. Het volgende doel was thuis en ik reed langs de manege van Almere Buiten. Ik stak nog een wijk door en toen ging de zon bijna onder.

Het zag er prachtig uit. Ik fietste bíjna 30 kilometer en daar deed ik 1 uur en 40 minuten over. Maar ietsje langzamer dan gisteren, terwijl ik vandaag voor mijn gevoel echt een sloom tochtje heb gedaan qua tempo. Deze week heb ik mijn fietskilometers er weer op zitten; alle 160. Mag ik nu weer lopen? Voet? Asjeblieft? Een klein stukje?!