Hier had ik 21 kilometer moeten lopen.
Ruim binnen de twee uur. In 1 uur en 50 minuten.
Dat had ik gekund.                 Denk ik
Maar het mocht niet zo zijn.
Gisteren haalden we Vincents startnummer op en mijn beide startnummers wisselden we om voor 7 kilometer. De trainster stond er en ze vond het echt rot voor me: “Ach, meissie; je liep zo ontzettend goed.” Een fijn compliment, maar ik had er wel moeite mee!
2 Startnummers voor 7 kilometer. 1 Voor mij en 1 voor mijn vriendin. We zouden samen gaan lopen op haar tempo. Ze doet het pas drie maanden, dus dat tempo ligt niet hoog. Dat is voor mijn voet het beste. En voor mij ook, anders zou ik toch maar te hard gaan! Die voet, die doet geen pijn meer. Ik kan er ‘s morgens meteen op gaan staan.
Eerst mocht mijn kleine vent lopen. Heerlijk! De zenuwen, de kleine beentjes die rondgaan en ik was in zijn plaats ook nerveus. Maar hij heeft 1,8 kilometer gelopen in 11 minuten en was apetrots op de medaille! Terecht.
Het was fijn om andere lopers te zien. Vele anderen te spreken. Te kennen. De trainer was er en hij vond het goed dat ik langzaam de 7 kilometer zou gaan lopen. Een andere ‘concullega’ te zien die niet mocht lopen omdat ze geblesseerd was. Een zieke te spreken die tóch gaat. En zo kwam ik ook in het startvak met een superzenuwachtige vriendin. Ik hield letterlijk en figuurlijk haar hand vast. Om 11 uur mochten we gaan, maar om 3 over 11 waren wij pas op de startstreep. Mijn voet deed pijn.  (in kleine letters….)
We liepen de stad in en onder de tunnel door. Ik liep gewoon te genieten. Rustig aan om me heen kijken, zwaaien. Ik merkte de kinderen op, andere lopers. De eerste kilometer deden we volgens mij in 8 minuten, maar mijn horloge is nu ingesteld op fietsen. Het was druk en vol. Ik zag bekenden op het parcours. We gingen door het stadhuis en ik fotografeerde mijn vriendin zelfs. Ik had alle tijd.

Ze had het de tweede kilometer al zwaar. Ik ook, maar enkel met mijn enkel 😉
We liepen richting de blowboat en het stonk daar. Links en rechts werden we ingehaald. Ik vond dat lastig, maar ik bleef strak doorgaan in het rustige tempo. Op de stad uit over het nieuwe fietspad en door naar het industrieterrein. Hier hebben we dit getraind, daar dat: het staat allemaal in mijn geheugen en ik weet, oh, ik weet dat ik sneller kan; maar ik doe het NIET. Mijn hartslag blijft net zo laag als het tempo.Kilometertijden boven de 7 minuten zijn mij vreemd, maar ik geniet wel van het hardlopen op deze manier!
Mijn vriendin had dorst. Ik baalde dat ik mijn waterbelt niet meehad, maar ik heb er geen moment aan gedacht. Gek dat zij het zwaar heeft en ik erbij loop en geen moeite ervaar. Ik voelde me soms schuldig en wilde haar hand wel pakken om haar mijn energie te geven. Ik zwaaide naar de trainster, de fotograaf en luisterde naar de mensen om me heen.

We gingen weer terug richting de stad en het ziekenhuis, maar we moesten het park nog door. De drankpost liet lang op zich wachten. We gingen niet wandelen, maar verlaagden het tempo wel op vriendins verzoek. Bij de drankpost stond de directrice van Vincents school, dat vond ik heel leuk! We liepen dronken iets en toen hobbelden we het bos door. Ik vond het daar echt, echt moeilijk om niet gewoon hard naar de finish te rennen. Mijn voet deed geen pijn meer, ik zat vol energie! Dus ik maakte nog een foto, kon ik eventjes vooruit rennen…

Het laatste stukje was loodzwaar voor mijn vriendin. Zo lang heeft ze nog nooit achter elkaar hard gelopen. Ik herinner haar daar aan op de brug en SMS dat we eraan komen. Jaja, ik heb tijd om te SMSen!

We zijn er bijna en in het zicht van de finish neem ik mijn vriendin bij de hand en we zetten samen aan tot een sprint.
Eventjes nog 100 meter op ‘mijn’ tempo! Ik ben apetrots dat het haar lukt en dat we samen over de eindstreep komen. Achteraf blijkt zelfs onder de 50 minuten! De trainer wacht ons op en ik krijg de welverdiende medaille. Niet voor de prestatie, maar voor het niet-leveren van een prestatie. En dat is een prestatie op zich! 🙂

Ik ben niet moe, niet bezweet, niet kapot. En -eerlijk is eerlijk- niet echt tevreden. Wat had ik graag die 21 kilometer gelopen. Wat was ik graag stuk gegaan in het zonnetje. Wat was het moeilijk om de andere finishers te zien op de halve marathon. Toen kwam ik de trainer weer tegen en hij vroeg me toch om geen afscheid te nemen van het hardlopen. Dat ga ik niet doen. Volgende keer wil ik de zenuwen, de halve marathon en mijn tijd. Nu wil ik eerst van de pijn af in mijn voet, want ja, die is terug. Niet zo heftig als het weken geleden na de tien kilometer was, maar het is nog niet zomaar 1,2,3 over. Die blessure laten genezen vergt ook veel, die ‘loopklus’ is ook zwaar en daar komt geen medaille voor. Daar beschouw ik deze dan voor in de plaats! Welverdiend dus 😀

Vanmorgen ben ik op mijn beide voeten gaan staan. Zonder pijn. Zonder moeite. Zonder stijfheid. 🙂
Mijn linkerknie is wat gevoelig. Ik krijg zelfs last van fietsen! Dus ‘rustig aan’ vandaag. Met mijn fiets/loopmaatje vertrok ik om kwart voor 9 voor een fietstocht van drie uur. We wilden naar het Muiderslot, maar besloten toch maar Almere rond te gaan fietsen. De hele buitenkant langs. We waren dus al snel de stad uit en over het fietspad op weg naar de open velden. Er stond iets meer wind en ik hield mijn versnellingen laag. We kletsten wat af! Ondertussen moesten we het eens worden over een route en het werd langs de A27 richting het kathedralenbos. Ruim om Almere heen naar de haven.
We fietsen langs de Groene Kathedraal, een nieuw stukje weg voor me! Door de dijk op en toen tegen de wind in naar Almere Haven.

In de Haven van Almere stopten we! Voor het eerst in al die tochten stopte ik onderweg! Op aanraden van mijn schoonmoeder gingen we van een ijsje genieten. Yoghurt ijs. Na tien minuutjes gingen we weer verder. Eindelijk een keer rechtdoor richting de Hollandse Brug! Het was nog steeds een flink stuk tegen de wind in. Bijna besloot ik van de Oostvaardersdijk af te zien, maar we deden het toch maar. Het was even zoeken tussen de parkeerplaatsen en de bulldozers, maar toen fietsten we de lange dijk op. We speelden een black-box spel en zo vorderde het fietswerk razendsnel.

De kilometers liepen op en op en passeerden ongemerkt de 40 en ook de 50 kwam nog net op de dijk voorbij. We namen het fietspad langs de Oostvaardersplassen. Het tempo moest iets omhoog, omdat ik om 12 uur bij school moest zijn. Toen hadden we nog 1 wijkje overgeslagen met veel Almeerse huisjes erin. We besloten het rondje tot de volgende brug door te trekken en af te maken.

58 kilometer. Helemaal Almere rond. In 3 uur tijd. Met een ijsje.
Daarmee heb ik het weekdoel gehaald. Ruim 200 kilometer gefietst in 1 week.

“Hoi Anke Daarboven ons!
Het heeft geholpen he. De aandacht
Ons eigen verhaal.
behoorlijk zelfs. We voelen ons openen minder onderkend. En dan gaan we meewerken. Tja, zo WERKT dat. Jij ons aandacht – wij minder pijn.
Jij netjes je oefeningen doen, wij minder stijfjes. Groetjes uit de Voetjes. ta-Da.
Wel 1 KLACHT vanaf hieronder: Als mevrouw de fysiotherapeute het ons door haar eigen blessure niet zo lastig kan maken, dan hoeft JIJ het haar heus niet aan te wijzen waar de pijn zit hoor Anke-Daarboven! Laat dat voortaan maar achterwege, ook al is het voor het goede doel.
OKE oke oké,  het hielp. De pijn wordt snel minder. En je weet het, je voelde het: gisteren hebben wij geen last meer veroorzaakt! En ‘s morgens doen wij ook ons snelle best. Jammer dat we vanmorgen even stekelig werden voor het opstaan, maar eenmaal naast het bed moet je ons gaan vertrouwen: wij zijn zo stijfjes niet meer!
NEEEEEEEEEE, we gaan nog niet meteen weer aan het hardloop-werk. OHNEE. lesje geleerd. We gaan nog gewoon mee uit fietsen. met de fijnste schoenen aan. En fijne sokken mogen ook. Graag. Asjeblieft?
En wat doe je ons vandaag aan? Ga je EXPRES weer opnieuw pijn doen en over dat balletje rollen tot het knarst?! Tot het weer pijn doet?! ben je van LOTJE getikt? Anke-Daarboven?! Omdat de fysio zegt dat dat vandaag G O e D voor ons-arme-meewerkende-voeten was? Hallo hé
Met de zeer welgemeende goede raad van deze voeten: DIT is het moment om NIET meer naar mevrouw de fysiotherapeute te luisteren! Lesje geleerd: niet meteen gaan hardlopen; maar zo is het wel genoeg. We blíjven bezig met pijn-bestrijden. Doen we het goed de afgelopen dagen, moet het wéér! Omdat die fysio dat zegt. AmmeVOETAhoela zeg.
Zullen we afspreken dat als we het nu goed doen en deze pijn weer oplossen, dat we dan niet meer mishandeld worden? Dat we dan weer rustig aan mee zullen gaan hardlopen? Want van al dat fietsen vind knie dat hij weer aandacht voor zichzelf moet hebben. En wij, VOETEN, willen graag be-lang-rijk blijven. Ook zonder Peesplaat in te zetten. Maar vooral zonder mishandeling als dat niet nodig is.
Groetjes van Down Under,

van de Voeten.

(eigen schuld dat we nu weer pijn doen)“

Vandaag stond het rondje Gooimeer op mijn programma. Op 1 ochtend. Om kwart voor 9 was ik onderweg. Ik ging gewoon langs de manege, óver het industrieterrein en door naar de Shell op de Waterlandse weg. In een lekker tempootje met mijn nieuwe t-shirtje aan. Toch had ik het wat koud, dus bij de stoplichten trok ik mijn jas erover aan. Er was nog niemand te vinden aan medefietsers. Ik had Flevoland voor mij alleen!
Om half 10 stond ik op de Stichtse Brug. Klaar voor de oversteek het eiland af. En toen was ik het eiland af. Ik ging langs het sluisje wat ik zo leuk vind en wandelde een andere fietser voorbij! 🙂
De route heb ik al een keer gefietst, dus ik was niet bang de weg kwijt te raken. Ik had drie uur de tijd, dus ik hoefde me niet te haasten. Ik ben lekker om me heen gaan kijken naar de flats aan het water en naar de zandstrandjes. Toen ik de brug over was, zette ik mijn muziek aan.
Ik kwam langs de ophaalbrug in Huizen en langs de haven. Ik volgde gewoon de fietsknooppunten, al had ik ze niet van tevoren opgeschreven. Ik vind het zo leuk om lekker rond te kijken! Vorig jaar heb ik hier al gefietst, maar ik was vergeten hoe mooi de Naarder Enk is. Echt, echt, echt bos! Het was er op honderden konijnen na lekker stil. Ik ga dan juist langzamer fietsen om er meer van de kunnen genieten! Al die mooie echte bomen: zo lekker slordig en authentiek. Ik kwam langs Oud Valkeveen en de geur van zonnebrand was vermengd met busdiesel: wat een schoolreisjes-lawaai! Snel verder langs de prachtige huizen en de dikke bomen alsjeblieft!
Vorige keer wilden we snel terug richting Almere, maar nu bedacht ik toch de route ‘om’ te nemen en via Naarden Vesting te fietsen. Een heerlijke belevenis! Daar waren een paar hardlopers en ik kwam een prachtige oude auto tegen op een fotogeniek moment.

In de Vesting zelf zag ik een Ferrari en ik moest even goed opletten welke fietsnummers ik moest fietsen. Natuurlijk had het korter gekund, maar niet mooier! Het was ook heerlijk weer: zonnig, niet te heet en weinig wind. Ik ging langs de golfvelden vol dikbuikige mannetjes. Ieder zijn eigen manier om van de zon te genieten!
En na 70 minuten was ik op de andere brug. Ik had me erop verheugd daar te komen, maar het was helemaal niet leuk! Herrie van auto’s en vrachtwagens op de A6, een sneltrein en boven me een helikopter van de politie vergezelden het uitzicht van de bulldozers. Nou, welkom terug op het eiland 🙁 Het voelde nogal industrieel aan. Pas na de brug stopte ik even voor een banaan en water. Daar had ik wel trek in. Ik onthield een nieuw set fietsknooppunten. Verder stop ik nauwelijks onderweg. Ik kijk en trap tegelijk.

Zo kwam ik door een heel mooi stukje van het Kromslootpark. Als je strak naar rechts bleef kijken tenminste, want links waren bulldozers bezig het uitzicht op de snelweg te verbreden. De nummertjes gaven mijn route een nieuwe wending en ik heb geen idee hoe ik precies in het centrum van de stad kwam. Dat was wel eens leuk: een onbekend pad!

Ik nam in het centrum ook eens een andere route onder de tunnel door. Toen was de GPS me even kwijt en ik heb me toch hard gefietst! Heel even dan he, dat ik die 433 kilometer per uur haalde, hahaha. Haalt het gemiddelde vast omhoog….
Ik wilde langs het park fietsen waar ik eens gewandeld heb met het hardloopboek in mijn rugzak. Even zwierf ik rond, maar ik nam een andere afslag en dat lukt me op de fiets beter als lopend en toen kwam ik weer ergens anders uit als ik verwachtte. Nog 1 keer probeerde ik wat fietsnummers te onthouden, maar ik kende de weg en mijn einddoel: naar huis.
55 Kilometer is het rondje. Ik nam nog een stukje bos-om-de-wijk mee en mijn fiets kon weer de tuin in.

Als je dan veel wilt fietsen, het mooi weer is, en de woensdagochtend leeg voor je ligt vanaf 10 uur- dan heb je maar 1 taak: weer op de pedalen! Ik had geen idee waarheen. Pas toen in bij Almere Buiten Centrum was, bedacht ik om de Kemphaan heen te gaan fietsen. Ik ging langs de manege, over het bospad (het industrieterrein wordt zo saai) richting de witte brug. Ik draaide de Kemphaan op en nam een fietspad daar. Ik volgde het tot bij de heuvels. Ik kom daar niet zo vaak. Zonder muziek en zonder portemonnee kon ik lekker rondkijken. Ik ging door Almere Hout terug. Nog een voordeel van de fiets: ik kon een SMS terugsturen naar mams, terwijl ik daar hardlopend geen kracht meer voor heb. Aan de andere kant van de Vaart fietste ik weer terug en onder de witte brug door.
Ik wilde weer niet over het industrieterrein, dus ik fietste door het nieuw te bouwen Nobelhorst. Het is er nog kaal en saai. Maar als je net achter de snelweg komt, ligt er nog een mooi stukje verborgen natuur.
Vandaag ging ik enkel voor de kilometers, dus ik had niet eens sportkleren aan. Ik ging over de A27 en toen over het nieuw geasfalteerde fietspad weer naar huis. Voor een rondje zonder sportkleren ging het met 20,5 kilometer per uur nog best op een aardig tempo. Ik leer het wel! Want de hartslag die ik fietsend haal, komt ook steeds lager te liggen. Ik heb het gevoel dat het fietsen me steeds gemakkelijker af gaat. 25 Kilometer in een uur en een kwartier. Lopend neemt het meer tijd in beslag.

Beste Anke,

Wij zitten hier beneden – HALLO!, hier onderaan en die wij  – dat zijn je voeten. We zijn letterlijk en vooral figuurlijk ondergeschoven bij jouw. Je vind ons stom. Lelijk. Vies. We weten het. Al jarenlang. Wij lopen rond met vieze nagels en hoeven geen aandacht. Wij hebben je door de bergen gebracht vroeger en blaren verzameld in slechte bergschoenen. Tja, als hardwerkende voet moet je soms iets om aandacht af te dwingen! Soms deden we gewoon lekker een beetje pijn, maar dan liep je op je tenen. Blauwe tenen, wratjes, eelt; we hebben het gezien, maar nog nooit om aandacht gezeurd. Ons eens verwennen en er mooi uit laten zien, daar hebben we bijna 40 jaar op moeten wachten. Een nagellakje – 1 keertje zeg!
En toen wilde jij daarboven zo nodig hardlopen. We werden verstopt in schoenen en moesten maar mee. Rare schoenen, fijne schoenen. Stap na stap werden wij uitgetest. We leerden nieuwe zaken zoals over-pronatie en de haklanding. De knie vroeg onmiddellijke aandacht, en kreeg die toen hij pijn deed. Dat konden wij ook! Dus na een lange halve marathon die jij in Eindhoven liep op nieuwe schoenen die wij niet zo lekker vonden zitten op een tempo wat wij niet konden waarderen, hebben wij de aandacht naar ons toe getrokken! Je schoof het af op een misstap, op de schoenen en we werden “verwend” met een rollertje. We hadden het echter gevonden: de peesplaat!
Niet dat jij je daar iets van aantrok, onee. Wij hier beneden liepen te juichen dat het slecht weer was en wij op Terschelling niet hoefden te presteren! We kregen even rust en we kregen een echte voetbehandeling. jawel. Verjaardagskado. Niet dat jij naar ons omkeek, maar het was een begin! Weg met schimmelnagels en blauwe nagels. We kregen hoop, maar na 4000 stappen in een marathon kregen wij weer n i k s. Geen lof, geen eer, geeneens een bedankje. 
We moesten harder, sneller en meer. Andere schoenen, langere afstanden, en een eeltplek die je lekker elke avond moest inzalven. We kregen er geen waardering voor. Het werd tijd om voor eens en altijd van het imago Ondergeschoven af te komen. Wij hebben de PEESPLAAT ingezet. Rechts. Jij je tien-kilometer toptijd en toen gaven we het op. Klaar ermee. Strompel jij maar eens een tijdje!
Mevrouw de Fysio rukte nog aan de enkel, knakte alles recht; maar de Peesplaat gaf niet zich niet zomaar gewonnen. Na nog 1 marteling was het klaar. Alle Aandacht was voor ONS. Joepie! We willen dit wekenlang volhouden… Je elke stap aan ONS herinneren. Nu het nageltje weer mooi is, nu we elke week getriggerd worden door mevrouw de Fysio, nu krijgen we de aandacht die we nodig hebben. Eigen oefeningen, en je keek naar ons met trots voor het eerst in je leven! De Peesplaat gaat zich niet zomaar laten afschepen nu hij de volle attentie heeft, maar als je het kunt opbrengen daarboven om ook eens aan ons –De Arme Hardwerkende Voeten- te denken; dan komen we er samen wel uit. 
met de Groeten
van de

Voeten

 

De fysiotherapeute was het met mij eens: 7 kilometer hardlopen aanstaand weekend is genoeg. Het hadden er 21 moeten zijn in een toptijd, het worden er 7 lekker rustig aan. Het gaat beter met mijn voet, het doet minder pijn. Weken geleden zou ik hebben gezegd dat het geen pijn meer deed, maar dat wil zeggen dat het de afgelopen weken zéér pijnlijk was! De komende week (weken) gaat hardlopen er nog niet van komen, dus stap ik weer op de fiets!
Op deze dinsdagmorgen waarop ik toch niks anders te doen heb, neem ik de muziek van Coldplay mee. Ik heb geen haast. De zon schijnt. De voet is nog gevoelig. Ik heb de tijd. De fietsband niet leeggelopen. Kortom: een stukje trappen naar de plassen achter de A6. De heenweg door het Kotterbos, langs de Vaart richting de Knardijk ging lekker. Snel, geen tegenliggers (op een tractor! na), wind mee, muziek aan. Alle kilometertijden onder de drie. Voorbij de sluis nam ik tempo terug en ging genieten van de wijdse omgeving, de bossen, het kunstwerk en de nieuwe paden en bruggen.
Ik ging langs het restaurant en bewonderde de roofvogels. Ik ging langs de plassen en verdwaalde over een parkeerplaats. Het bos was erg mooi daar, het leek niet zo aangeplant als het in de rest van Flevoland altijd is. Ik kon de rijtjes niet meer ontdekken bij de bomen.

Ik kwam verder uit als ik gedacht had en fietste richting de Praambult over de weg, omdat ik het fietspad te laat zag. Ik ging over de lange saaie rechte weg met wind tegen. Twee roofvogels waren een muisje aan het vangen, wat een snelheid en concentratie!
Ik ging de nieuwe brug over terug het Kotterbos in. Ik had eng gedroomd over de brug, maar in werkelijkheid kun je er niet overheen vallen! Toen ging ik over mijn lievelingspad met mijn lievelingsmuziek heel hard aan en tóch hoorde ik het ruisen van de bomen nog. Het hele pad was voor mij alleen en ik heb ervan GENOTEN.
31 Kilometer in 1 uur en 40 minuten en ik was weer thuis.
Het was me niet genoeg. ‘s Avonds ging mijn loopmaatje -nee, intussen fietsmaatje- meefietsen.De andere kant op, min of meer de stad in. Eerst het industrieterrein wat echt wel stad was, maar daarna reden we de bossen van het Wilgeneiland in. Erg mooi in het avondlicht.
Het werd een rondje om het water heen. Drie keer. Eerst het Wilgeneiland, toen door naar het rondje om de Leeghwaterplas. Je komt langs huizen, maar er is ook ontzettend veel groen. We staken het stadscentrum door voor het rondje om het Weerwater.
Snelheid was niet het beoogde doel. Die lag ook niet zo hoog met nauwelijks rondjes onder de drie minuten. We hoefden ook niet ver. Onder de 30 kilometer blijven was het idee. Maar we kletsten gezellig de hele tijd. Onderweg bekritiseerden we alle andere hardlopers. Ze waren er volop in werkelijk alle soorten en maten!
De zon ging onder in een mooie rode gloed en kleurde de stad Almere. Na het rondje om het Weerwater gingen we weer terug naar een brug om de Vaart over te steken. Ook nu reden we even door de woonwijken met totaal onbekende straatnamen, maar het blijft behoorlijk groen.
We konden ons slechts aan 1 deel van ‘opdracht’ houden: we gingen niet snel met gemiddeld 18 kilometer per uur, maar het werden wel 32,5 kilometer. Langzaam aan ga ik ook uitdagingen in het fietsen stellen: deze week wil ik meer fietsen als de weken hiervoor. Volgende week is dan de rustweek. Daarna ga ik langzaam weer bouwen aan het hardlopen. Als de pijn aan de voet over is, maar ik heb eindelijk weer goede hoop! Al denk ik niet dat ik de fiets dan de rest van de zomer werkeloos in de schuur laat staan. Ik ga het leuk vinden: je komt verder op de fiets, het kost minder inspanning, je hoeft niet met een waterbelt te slepen en je krijgt er geen rood hoofd van.

Vandaag was het behoorlijk warm. ‘s Morgens al 23 graden en zonnig en benauwd. Maar mijn voet deed gisteren helemaal geen pijn meer en deze morgen was ik binnen 2 minuten door de stijfheid heen en was de voet niet meer pijnlijk. Ik kon er gewoon op staan, heerlijk! Dus ik mocht weer proberen hoe een stukje hardlopen aanvoelde! Samen met Vincent die volgende week de Almere City Run wil lopen zou ik de eerste twee kilometer afleggen.
Ik liep uitermate soepel en lichtvoetig. Vincent wilde bijna opgeven toen hij zich verslikte, maar ik maande hem door te gaan en zo liepen we weer verder in de zon door het park. Het was wel een opgave in het zonnetje! We liepen om de speeltuin heen en ik bleef tegen de jongen praten. Ik trok me niks aan van de tijden. Wel voelde ik mijn voet. Ik was volledig gefocust op mijn rechtervoet en had het gevoel mijn voet erg naar buiten te draaien. Waarschijnlijk heb ik mijn voet altijd naar binnen gezet, ge-over-proneerd.
We liepen terug door de straat en vanaf het fietspad mocht het jongentje zelf versnellen als hij wilde. Tot mama zei dat we achterom gingen lopen, lastige trainster 😉
Om op de twee kilometer te komen, liet ik hem ook nog een sprintje doen aan het einde, wat meneertje met gemak van mama won… 13 minuten had de kleine held gedaan over twee kilometer. Ik ging alleen verder en zocht zo snel mogelijk de bossen en de schaduw op.
Ik ging niet snel en was alleen maar bezig met mijn voet: voel ik pijn, strek ik te hard, zet ik de voet goed neer, moet ik stoppen van de pijn, hoe voelt het aan, enzovoorts. Ik lette niet op de warmte, niet op de tijden, niet op de conditie. Ik was alleen maar met mijn voet bezig. 😐
Gelukkig bemerkte ik soms ook het gevoel dat ik weer vrij was, dat ik nog liep (ook al was het niet hard), hoe heerlijk het ging. In de vierde kilometer ging ik versnellen. Daar ging mijn voet meer aandacht door vragen en ik schoot lekker een zacht bospad op en liet de tijden voor wat ze waren.

Ik ging door het bos naar huis en merkte wel dat ik het nogal heet had. Rood koppie. Na een half uurtje en iets meer dan 5 kilometer was ik thuis. Mijn voet voelde ik weer goed. Was het net zo pijnlijk als eerder? Nee, dat niet. Het was drie weken geleden vele malen erger. Was het voorbij? Nee, dat ook nog niet. Ik heb nu echter wel het vertrouwen dat het ooit weer over gaat en dat ik dan nog steeds kan hardlopen.
Trots ging ik met de kleine man op de foto. Met hem had ik 2 kilometer in 13 minuten gelopen, over de andere 3 deed ik 17 minuten. Jammer dat mijn voet nu niet meer pijnloos is, maar ik heb wel erg genoten van het rondje door het bos en het stukje hardlopen, wat verder volkomen moeiteloos ging, ondanks de benauwde hitte.
De douche koelde me wel weer af.

Gisteravond koelde het af en windkracht 1 vroeg om een rondje fietsen. Met een korte broek aan was ik no-time op de lange Oostvaardersdijk. Ik had natuurlijk niet gekeken naar de windrichting, maar ik leek goed gegokt te hebben. Alle tijden begonnen met een twee en luisterend naar Coldplay schoot ik vooruit. Ik genoot van de vogels in vlucht en van het prachtige licht van de zon. Het was rustig op de dijk. Toch blijft 13 kilometer lang. Daarna reed ik over de Knardijk. Ook lekker rechtdoor. Onder het spoor haalde ik de halve marathon afstand. Grappig dat ik nog steeds in hardloopafstanden tel…. Ik deed er 51 minuten over en daar was ik blij mee!
Even verderop zag ik een hertje staan en ik had tijd om de muziek van Coldplay te onderbreken en een foto te maken. Bij de langzamere nummers van colplay ging mijn tempo ook (ietsje) omlaag. Al bleef het de eerste 25 kilometer onder de 3 minuten (op de eerste kilmeter na). Toen kreeg ik twee tegenliggers op brommers, een scherpe bocht en een vliegje in mijn oog: met 2minuut30 bleef de “schade” beperkt.
Ik fietste razendsnel richting Kotterbos en na 30 kilometer vond ik dat de snelheid omlaag mocht. Ik ging de 40 kilometer halen binnen twee uur, wilde over het fijne bospaadje en moest nog een stukje eraan plakken tot aan het Oostvaarderscentrum om de hele marathon afstand te halen. De zonsondergang was prachtig rood. Normaal haat ik het als hardloper als er zo nodig fietsers over het wandelpad moeten, maar nu deed ik het zelf! Ik heb niemand gezien op een kudde ganzen na die de weg versperden.
Binnen 1 uur en 50 minuten had ik de marathon-afstand van 42,2 kilometer erop zitten. Lekker getraind! Gevaarlijk, want straks ga ik het fietsen nog leuk vinden! 😀
Omdat ik afgelopen week vergeten was de kilmeters op en neer naar de garage te tracken, was het weektotaal nog niet hoog genoeg! Dat waren nog wel de zwaarste kilometers van de week ook, op een leenfiets en op de terugweg door de stromende regen! Vanmiddag was het droog. Op voor een stukje fietsbeleving met mijn zoon! Dan zijn tijden niet belangrijk en gaat er een rugzak met snoepjes mee!

Dat belet me natuurlijk niet om het fijne Kotterbospad weer te nemen! We reden langs het water en hobbelden letterlijk de weg weer op. We fietsten tot op de nieuwe brug. Daarna reden we terug tot het eerstvolgende bankje. Na 7 kilometer vonden we een slokje drinken en een snoepje wel op zijn plaats. Na een korte adempauze namen we de fietspaden totdat….. mijn 8 jarige fietsheld de heuveltjes zag! Die moesten natuurlijk bedwongen worden 🙂
Zo kwamen we bij het doel van de reis: de vogels / kippen / meeuwen op het kunstwerk.
 We namen het fietspad weer terug en de vermoeidheid bij mijn fietscompagnon sloeg een beetje toe. We hadden er dan ook al tien kilometer op zitten. Een extra stukje eraan plakken kreeg ik niet meer verkocht, dus reden we nog achter de sieradenbuurt langs en lagen dubbel om de hobbels. We zwaaiden nog naar het huis van loopmaatje (maar die was zelf aan het fietsen geloof ik).

Zo werd het weektotaal opgeschroefd naar net geen 170 kilometer fietswerk. Ging ik gisteravond nog gemiddeld 23 kilometer per uur, deze middag was dat 13 kilometer per uur. Het waren allebei heerlijk fietstochten op hun eigen manier.

Vanmorgen was het doel om ver te gaan fietsen. Tussen kwart voor 9 en 12 uur had ook mijn loopmaatje tijd om mee te trappen. Een polderrondje zou het gaan worden. Het was zonnig, maar nog niet te heet. Er was nauwelijks wind en er waren ook niet veel mensen op de route. We reden door het Kotterbos en over het fietspad langs de Lage Vaart naar de knarsluis. Daar keken we even naar de zwaluwen. We hoefden niet hard te fietsen vandaag: het enige doel was om 50 kilometer te halen.
Na de sluis begon voor mij de nieuwe route: de knardijk op die oost- en westflevoland scheidt. Ondanks dat er geen wind was, waaide het op die ‘hoogte’ toch! We gingen langs de oude haven langs de Knardijk, gaaf stukje geschiedenis wat nu helemaal groen is. We gingen door het bos. En daarna hielden we toch op het zicht het kortegolfstation aan. Daar staan veel radiotorens. We reden langs de appelboomgaarden over lange rechte wegen met bomen ernaast. Waarom duurde het zo lang dat we wind tegen hadden?

Na een foto van het korte golfstation fietsten we richting de Hoge Vaart. We schampten Zeewolde. We namen een stukje van het Horsterwold mee om tussen de bomen even uit de wind te zijn. Daarna namen we het lastige pad langs de Vaart, want er lagen veel takken en het was modderig. We moesten stoppen voor een kudde paarden op de route. De kilometers regen zich aaneen tot we bij de A27 weer op bekend terrein kwamen. We gingen onder de snelweg door richting het Kathedralenbos en daar verlieten we de Vaart even voor een uitstapje naar Vogelhorst.
Een kennis van me heeft daar een huis gebouwd en dat wilde ik al lang van dichtbij bekijken. De zon werd inmiddels wat warmer en de tijd kroop richting half 12. We reden midden door Almere Hout heen en verbaasden ons hoe mooi, maar ook uitgestorven, het daar is. We kwamen weer aan de Hoge Vaart en gingen recht-toe recht-aan terug naar Almere Buiten. Over 50 kilometer deden we 2 uur en 40 minuten.
Maar ja, we waren er nog niet! Dus fietsten we lekker door en toen we nog wat tijd over hadden, maakten we om de wijk heen ook nog een ommetje om de teller op 60 kilometer te krijgen. Zonder spierpijn, zadelpijn of andere ongemakken stapten we na 3 uur en een kwartier van de fiets. Het was een leuk tochtje: ik heb veel nieuwe dingen gezien en veel verschillende landschappen ook.