Vrijdag avond. Ik ben moe, doodmoe van het vele werken. Mijn hoofd is moe. Maar ik kan slecht in slaap komen, juist omdat ik zo moe ben.
Vanavond wordt er voor me gekookt en dat krikt me wat op. Het begint te regenen, maar ik heb met mijn loopmaatje afgesproken anderhalf uur te gaan lopen. Ik hoop er nog even het beste van, maar na 9 uur is het droog. De hardloopschoenen en de korte broek gaan aan. Langzaam lopen. Het is warm en ik ben al zo moe. Rustige duurloop dus. Arm loopmaatje, maar die vind het blijkbaar niet zo erg.
Ik laat me niet kennen hoor! We gaan het bos in. De eerste kilometers gaan al lekker langzaam. Het doel is om elke kilometertijd met een zes te laten beginnen. De eerste drie kilometer is er geen enkel probleem. De zeseneenhalve minuut wordt gehaald. Het ruikt heerlijk buiten na de regen. We lopen langs de mooie velden.

We gaan richting het bos en het schemert al. Het is nog lang niet koud buiten.
Ik ben te moe om echt de route te verzinnen, maar gelukkig zijn we (ook daarvoor) met zijn tweeën. Het is eenvoudig om bij dit tempo te blijven kletsen. We gaan over het fietspad door het volledig verlaten bos. Er is geen wind. We dreigen iets sneller te gaan, maar het tempo blijft keurig beginnen met 6 minuten. Ook door het bos heen over het mooiste stukje. Het is er werkelijk prachtig en het lukt me om het werk achter me te laten. Langzaam wordt mijn hoofd minder moe en mijn benen ietwat vermoeider. Het wordt al donkerder.
Ik begin te merken dat ik al wekenlang niet meer dan 10 kilometer heb gelopen en loop te twijfelen of het verstandig is het weektotaal in één keer te verdubbelen. Zal ik vroegtijdig stoppen? Wordt het niet te donker? Hoe moet de route verder? We lopen langs de Oostvaardersplassen, waar zelfs weinig dieren te bekennen zijn. Na 10 kilometer ben ik het inhouden even zat en op het paadje richting de heuvel halen we het tempo gewoon even omhoog. Hoewel het maar 400 meter is, zullen we de rest van de kilometer echt langzaam aan moeten doen om boven de 6 te blijven – dat lukt net niet en de kilometertijd is 5:56. Ietsje te snel!
We lopen nu echt het donker in en gaan een spel spelen: ik heb in mijn hoofd waar ik heen ga en mijn loopmaatje moet raden waarheen het is. De kilometers gaan volledig ongemerkt voorbij! Ineens is het buitengewoon gemakkelijk vol te houden. Het is donker geworden.
Het laatste stukje door het bos vind ik doodeng. Je ziet niks: alleen een grijs lint asfalt. Ik ben bang dat ik omval zeg! Het is een hele rare gewaarwording om zo in het donker te lopen. Ik zie de andere mensen op het fietspad volledig over het hoofd en schrik me een hoedje van ze!
Na 14 kilometer en anderhalf uur hardlopen haal ik het tempo eruit, uitlopen vind ik prima: de kilometertijden mogen richting de 7 minuten. Mijn hoofd is leeg. Ik heb geen last van mijn voet, de vermoeidheid is uit mijn hoofd in mijn benen gezakt en dat voelt een stuk beter aan!
Het tempo lag laag, op 9,5 kilometer per uur. Maar het was allemaal heel constant. De gemiddelde hartslag ligt onder de 150 – wat met de warmte ook heel prima is. Ik heb de honderdste looptraining van het jaar gedaan. En er zitten al dik 1000 kilometer op. Ik ben heel erg tevreden als ik thuis onder de douche sta.
Het is twee maanden geleden dat ik 15 kilometer heb gelopen. Twee maanden! Dat is best een hele tijd. Toen was ik sneller. Maar het is een mooi begin van een nieuwe opbouw en ik kan nog prima meelopen. Ik heb mijn schema wat rustiger gemaakt en de trainer heeft er nog wat trainingsarbeid vanaf gehaald. Vanaf volgende maand ga ik pas weer vier keer per week lopen. Rustig opbouwen en blessurevrij blijven is het allerbelangrijkste.
 

Ik snapte het niet. Deze training stond maanden geleden toch ook gewoon in het schema? Waarom kon ik die niet terugvinden? Niks van vergelijkbare lengte ook.
Het regende.                             Toch zette ik het schemaatje in het horloge.
Het bleef regenen.                   Maar ik wilde naar buiten.
Het was somber en donker en stil op straat.            Nou en?
MIJN VOET DOET GEEN PIJN MEER.
Gek dat je de pijn de hele tijd voelt, maar als het geen pijn meer doet en ook lopen naar de waterkoker ineens geen last meer geeft, duurt het een uur voor je dat opmerkt. Het was een verademing.
Zou ik daar dan niet van genieten?            Het regende een beetje.
Het leek zo kil buiten.
Maar ik moest en zou deze korte afstand wel even gaan volbrengen. 2 Kilometer inlopen, 2 kilometer lekker doorlopen, 1 kilometer hard en 2 kilometer uitlopen. Het zijn er maar zeven. Peuleschil. Blijkbaar voor het eerst dan. Ook al snap ik dat niet.  In de wijken blijven en geen oranje shirt aandoen.
De regen viel mee. De kilte ook. Dus bleek de lange broek al binnen een kilometer de verkeerde keus. Net als de roze regenjas. Langzaam inlopen betekent hartslag onder de 150 houden. Lekker sloom. Kijkend naar alle oranje vlaggetjes. Ik besloot net even anders te gaan rennen. Niet over de geijkte fietspaden, maar aan de andere kant langs de huizen. Gossie, wat wonen die mensen zo leuk zeg! De eerste twee kilometer waren snel voorbij en ik vroeg me nog wel even af waarom ik dit ook al weer wilde. En waarom ik dit niet eerder had gedaan? Ik had een hoofd vol gedachten die alle kanten op flitsten. Maar daar was dat hoofd wel aan toe.
Op voor de volgende twee kilometer. Langs de route naar die gewezen vriendin die ik de eerste keer met Vincent in de kinderwagen wandelde toen ik net bevallen was. Dat hoofd heeft zich genoeg geconcentreerd op het werk en gaat inderdaad alle kanten op. Gemakkelijk vol te houden, dit tempo wel. Gemiddeld 5:33 – dat is heel aardig waar ik nu sta qua conditie.
Ik ga dus nét even door die andere straat (wat een lelijke huurhuizen), net even om de volgende hoek (wat een leuke speeltuin hier) en over het schelpjespad wat ik nog nooit eerder heb gezien en gehoord. Wat een geweldig leuk geluid! Het druppelde gestaag wat door, maar ik werd natter van het zweten. Stomme lange broek – dat krijg je als je de hele dag binnen zit zonder raam; dan weet je niks van het weer meer. Wat een rare plek voor een natuurgenezer. Wat een aparte bouwstijlen hier. Waarom ren ik daar altijd omheen eigenlijk?

.”
En dan weet ik het ineens!
De vorige keer dat ik dit moest doen, heb ik rustig aan gedaan.

Door voetpijn! Het staat er heus! in het vorige schema! Toen deed mijn hiel al zeer!!         Maar toen deed ik nog rustig aan.
Nu is de pijn verwaarloosbaar. Wel weer voelbaar. Geef ik toe.
Het moeilijkste moest nog komen: rustig uitlopen. Het duurt even voor de hartslag weer gedaald is tot onder de 150 als je een kilometer lang op een hartslag van 165 loopt. Ik hobbelde over het schoolplein door de wijk slingerend over nog-nooit-eerder-gerende straten. Ommetje langs de rotonde. Aan de andere kant langs het spoor en het station en toen was ik wel klaar met de niet-avontuurlijke-maar-toch-anders-dan-anders route.
Het hoofd was leeg, de haren nat en ik moest naar de plee. Deze week wordt geen nieuw record qua lengtes.
 
 

Zou het door de warmte zijn gekomen? Of zaten er nog 10 kilometer van gister dwars? Misschien zat mijn hoofd te vol met werk.
In elk geval was het de verkeerde keuze om met de langzamere groep mee te gaan. De snelle groep ging lekker om de atletiekbaan heen lopen – dat had ik veel liever gedaan! Maar ik ging voor veilig en langzaam bij deze eerste training op lokatie. We beginnen in de zomermaanden op een andere plek, omdat het buurthuis dan gesloten is.
Ik voelde me niet zo thuis in de groep en luisterde wat naar ze bij het inlopen. We hadden twee beginners bij ons, die nog echt lekker kalm aan kunnen doen. De trainer joeg ons een viaduct over, maar eigen tempo is niet echt een uitdaging. En dan weer een stukje wandelen. Dat maakt me moe. Ik snap het voor de twee beginners wel, maar ik had nog hoop dat het leuk zou worden als we maar bij de plassen waren.
Even beloofde het ook wat toen we langs de ganzen door het gras en over het strand moesten hollen, maar dat was het dan ook weer. We wandelden weer een stukje en gingen om bomen heen slingeren. Ondanks de brandnetels was het genieten! Inspanning! Van korte duur. Weer even wandelen.
Toen gingen we de trainer volgen om de boompjes heen. Leuk figuurtje 😉

Ik kon het moeiteloos bijhouden, maar juist daardoor werd ik geloof ik gemakzuchtig. Het was ook van korte duur. We gingen sprintjes doen en ik liep niet meer vooraan. Ik kwebbelde inmiddels een beetje mee. Weer wandelen. En toen een brug op. Ik vond het wel goed. Voor mij was de training te versnipperd en onbegrijpelijk geworden. Ik wilde gewoon hardlopen, hoofd leegmaken en krachten verbruiken. We gingen het talud nog eens af en op en weer een keer de brug op en rustig terug.
Toen mochten we de langzaamsten inhalen op eigen tempo. Ik nam het schelpenpad naast het asfalt en trok me even terug. Op mijn eigen tempo, met een mooi gemiddelde van 5:10 (11,6 kilometer per uur). Zo had ik wel even door kunnen gaan, maar het werd een stukje uitwandelen. Ik had er genoeg van eigenlijk. We mochten nog 1 keer op eigen tempo het viaduct over. Ik kon de snelste jongedame niet bijhouden, maar de mensen die ik in het begin moest voorlaten, pakte ik terug op de afstand. We gingen lekker ‘stofzuigen’: teruglopen tot de achtersten en op hun tempo mee naar het eindpunt lopen. Er was nog tijd voor wat loopoefeningen: achteruit rennen, skippings, knieheffen. Toen was de training voorbij. Net geen 7 kilometer. In een uur. Ik had nog meer dan genoeg energie om enigsinds gefrustreerd naar huis te fietsen. Waarbij de steken in mijn voet TIJDENS het fietsen de frustratie alleen maar groter maakten!

Vannacht had ik last van mijn voet. Van allebei mijn voeten. Niet alleen van de hak(ken), maar voornamelijk onder de voet. Steken zelfs. Allebei de voeten!! JA HALLO. Hoe erg is dat? Frustrerend zeg. Anders liggen, omdraaien en weer wakker geschreeuwd door voetbalfans en een klamme hitte. Intussen heb ik de route van vandaag maar bedacht om de moed erin te houden. Aan de andere kant: nu valt het ook wel weer mee, want als je allebei de voeten voelt is er rechts een duidelijke verbetering. Ik was niet ongerust, maar wel geërgerd.
Vanmorgen kon ik moeiteloos opstaan. Niet stijf. Niet pijnlijk. OKÉ, doe het dan maar ‘s nachts. 🙂
Dus een uur na het schamele ontbijt en de constatering dat ik alweer wat kilo’s minder te slepen heb, gingen de loopschoenen weer aan en deze keer maar ‘s het hardlooprokje. Ik weiger in het oranje te gaan! Op straat blijkt het harder te waaien dan verwacht en het was nog warmer ook. Mijn horloge werkte niet mee. Dat kostte me vijf zenuwslopende minuten, want hij leek niet meer aan te gaan. Gelukkig was dat niet de waarheid.

Ik hield me aan de route. 6 Kilometer langs de oostvaardersplassen met wat ommetjes langs de wijk was de bedoeling om te kijken hoe ver ik zou komen. Ik nam een fijn tempo aan. Ongeacht hoe snel of langzaam dat zou zijn. Het bleek snel te gaan. Al waren mijn telefoon en mijn horloge het niet helemaal eens. Mijn tijden kwamen allemaal rond de 5:30 / 5:40 uit. Was de eerste op de telefoon nog langzaam met 5:41, de garmin maakte de kilometer al in 5:28 vol. De telefoon maakte de volgende drie kilometers keurig alledrie even hard op 5:31, ondanks de brug die ertussen zat! Garmin was het daar mee eens. En toen had ik de vijf kilometer al in 27:30 gelopen. Ik had niet het gevoel dat ik hard ging. Ik ging gewoon lekker, precies goed.

Na 5 kilometer mocht het langzamer van mezelf en ging ik onder de bomen aan het lopen. Aj, daar ging de Garmin onderuit en liep ineens helemaal niet meer gelijk met de telefoon! De tijden gingen bij de telefoon wel netjes richting de 6 minuten, maar bleven eronder. De Garmin liet de zevende kilometer boven de 6 minuten uitkomen! De zesde kilometer was het horloge behoorlijk op de zaken vooruitgelopen. Even gissen dus. Maar ondanks de hitte ging ik liever door. Ik hoefde geen wedstrijd te winnen. Over de achtste kilometer waren ze het weer eens: onder de 5:40. Geen bomen meer he.
Ik ging door. Onder de bomen en weer was ik volgens de Garmin 20 seconden langzamer, ja doei! 8 Kilometer in 50 minuten, ik lag weer op koers! Snel tellend ging ik dus zeker 10 kilometer in een uur halen. Zonde om die kans te laten liggen toch? Toch was er weer een gat van 20 seconden op kilometer 9, dus of ik hem nou in 5:38 of 5:55 deed, ik weet het niet. Door het park een laatste stukje hardlopen en nog even langs het station en daar was de tien kilometer. 56 minuten en 30 seconden zei de telefoon. 56 minuten en 37 seconden zei de Garmin. Anyway: een tijd om trots op te zijn! Een ‘traininkje’ ja. Een langzame duurloop….. Waar stond die tekst ook weer dat de hartslag op 130 moest blijven?! Die heb ik weer even over het hoofd gezien…. Gemiddelde hartslag was 158. Hitte he 😉
Ik was heel tevreden toen ik precies een uur later in de tuin stond uit te rekken. Bezweet, maar blijkbaar kan ik toch nog wel iets voor elkaar krijgen. Kan me niet voorstellen dat dat van 1 intervaltraining komt, gniffel. Ik heb er nu echt weer vertrouwen in dat ik terug kan komen en de fiets in de schuur kan laten staan.
En ohja,
voetpijn?
Nee. Niet meer.
N I K S  Misschien een beetje gevoelig, maar verder echt nergens last van.
He?! WAT?!! Wie het weet mag het zeggen!
 

Het was warm. Benauwd. Heet. Niks voor mij. Niets leuks aan. Echt hét moment om te gaan hardlopen – NOT. Maar ik had me er de hele dag op verheugd; wist ik veel in mijn (nog steeds raamloze) set. Dus ik GING gewoon. Ik zou voor 8 vierhondertjes gaan. Kijken hoe het nu werkelijk met de conditie is gesteld.
In 1 woord samen te vatten:

BEDROEVEND.

Terug naar het begin. Inlopen ging lekker. Kalm aan doen door de klammigheid heen. Even een vriendin gedag zeggen en de hartslag laag houden. Tot zover geen probleem. Lekker onder de bomen door. Prima.
Toen begon de ellende. Versnelling 1: 400 meter op hoog tempo ging op zijn zachtst gezegd ‘stroef’. Ik haalde het net aan, maar ik kon mijn benen amper bijhouden! Versnelling 2: hetzelfde laken en pak, ‘stroef’, maar het begon te komen! Of toch niet? Ik had niet goed over de route nagedacht en liep ook maar wat. Versnelling 3: het was te warm. Niet mijn ding. Hartslag omhoog, maar het tempo niet. Nauwelijks. Ik haalde het tempo bij lange na niet meer. Toen besloot ik het bij een ‘leuke’ intervaltraining te houden. Ik ging gewoon mijn best doen en als ik er na 6 mee klaar was – ook best. De tijden van de volgende vierhondertjes die onder de 1 minuut 50 moesten blijven, kwamen boven de twee minuten uit. Twee minuten! 😐
Ik hield wel stug vol en heb er acht gedaan. Over de gemiddelde tijd zwijg ik maar, maar als ik op basis daarvan een  halve marathon-tijd moest voorspellen, zou ik er meer dan twee uur over doen! Als je de groene lijn ziet van de versnellingen en je weet dat de eerste twee net-niet goed waren, dan snap je vast dat de daarop volgende vooral richting helemaal-niet gaan! Het rode lijntje van de hartslag toont wel aan dat ik mijn best in elk geval heb gedaan 🙂
Nu zou je denken dat ik daarvan baal. En ja, een beetje is dat ook wel zo. Maar door het al na twee pogingen los te laten, werd het geen gevoel van totale mislukking. Laat ik het op de warmte gooien… Nog tijd zat om terug te komen en verder te bouwen aan de conditie en de snelheid.
Ik ging uitlopen in een heel kalm tempo. Onder de tien kilometer per uur. En het was opeens zo fijn! Ik had een (langzaam, maar gestaag) ritme te pakken en genoot ineens van de geuren, de bomen, de vrijheid van het hardlopen. Ik zat helemaal in de flow. Er vielen een paar verfrissende druppels – van zweet werd ik natter. Ook al was de uitdaging niet gelukt, mijn voet deed ook geen pijn! Ook al was de conditie nog niet optimaal, ik wist weer waarom het zo ontzettend leuk is om jezelf uit te dagen! Ik zat er weer helemaal in. En zo heb ik toch nog heerlijk getraind. Hoe je veel kunt leren van “bedroevend“.
Altijd fijn als de regen doorzet als je onder de douche staat. 11 Kilometer erbij op het tellertje van de week.
 
DAG FIETS

Dinsdagavond en even stoom afblazen. Even uit de montageruimte-zonder-raam en naar buiten! Het werden toch nog maar een keertje fietsen. Ook omdat ik ‘s morgens nog bij de fysiotherapeute was. Het gaat steeds beter met mijn voet. Ik moet de oefeningen veel doen en mag weer gaan opbouwen. Maar vanavond nog een keertje fietsen.
Samen met mijn loop/fietsmaatje ging ik Almere rond. Eerst over de dijk langs de Oostvaardersplassen en het gemaal. We hadden geen haast. Ik was geloof ik wel iets stiller dan anders, want ik was wel moe van al het werken. Maar de vermoeidheid in het hoofd verdween met elke kilometer om plaats te maken voor een gewone vermoeidheid.
We fietsen door de stad weer terug. Lekker expres over de heuvel in het Beatrixpark. Het was mooi weer: lekker zonnig. Het licht was geweldig mooi! De zon maakte alles goudkleurig. Ik genoot van het fietstochtje. We gingen aan de verre kant langs het Weerwater en stuitten op een tent, maar fietsend kan je daar gewoon omheen. We hebben een hardloopster op die manier wel 4 keer gepasseerd! (en zij ons) 1 Uur en 3 kwartier later stonden er 32 kilometer op het tellertje en was het rondje rond.
 
Een dag later was het weer eens tijd voor een training. Ik had 6 weken niet meegetraind. Dus ik vond het spannend. Ik was er een beetje zenuwachtig voor: Zou ik het nog kunnen? Zou ik nog kunnen meelopen? Hoe zou mijn voet reageren? De pijn was behoorlijk verminderd. Ik ging wel met de rustige groep mee, de C-D. Uiteindelijk was er maar 1 trainer en gingen we met zijn allen inlopen. Het was fijn om bekenden te zien en ook nieuwe mensen te ontdekken.
We kwamen bij een kruising en daar gingen we blokjes lopen. Eerst inlopen en verkennen, maar hoe moeilijk is dat nou; links-links-links. Tijd om bij te kletsen met een aardige mevrouw die de Almere City Run voor het eerst heeft gelopen en die ik bij de brunch tegenkwam. Na het inlopen gingen we het rondje 3 keer rond: 1 keer gewoon verder kletsend in een laag tempo. De tweede keer kletsten we ook gewoon door, maar het tempo lag ietsje hoger. Voor mij nog niet echt schokkend. Het laatste rondje van deze serie moest op wedstrijdtempo. Oké, daar ging ik! Ik haalde met gemak het hoge tempo. En mijn voet? Die ging gewoon mee. Gevoelig, maar ik ging weer in drie tellen lopen en voilà, ik voelde dat ik weer op koers kwam!
Na heel eventjes uithijgen door voor de volgende uitdaging: elke keer rustig één zijde extra heenlopen en snel terug. Ik nam met een andere, wat oudere man het voortouw. Hij loopt de 10 kilometer ook in 47 minuten en wilde de halve marathon in 1uur50 lopen, maar werd opgehouden door bij een gewonde te blijven. Ons tempo zou ongeveer gelijk moeten zijn dus, maar bij de derde zijde terug kwam ik nog net tekort om hem moeiteloos bij te houden. Nog even terugbouwen met die conditie!
Alsof we nog niet genoeg van het blokje hadden deden we ‘m nog een keer en elke zijde ietsje sneller. Ik deed het graag alleen en dan lijkt het wat lastiger, maar ben ik ook bereid dieper te gaan. Ik was vergeten wat een rood koppie ik krijg van het hardlopen, zeker als het warm is! We mochten nog 1 keer één zijde rustig heen en in steigerung (steeds ietsje sneller) teruglopen en ik heb heerlijk lantaarnpalen geteld, ingedeeld en aan de opdracht voldaan door op het laatst even alles eruit te gooien!
We liepen weer kwebbelend terug en ik voelde me moe! En toen – steken in mijn hak en voet. AUW zeg. We gingen langzamer en ik kreeg ineens pijn! Dat was nogal onverwacht. We mochten versnellen en dat ging wel weer goed, al ging ik niet meer hard. Ik voelde de plaat onder mijn voet, maar de steken waren voorbij. De eerste training ook weer en ik had toch mooi 9 kilometer lang weer wat grenzen verlegd.
‘s Avonds heb ik de voet gemasseerd en de volgende dagen heb ik op slippers of blote voeten gelopen. Bij mij werkte dat uitstekend! Samen met het balletje wat in de set onder mijn voet rolt, gaat de pijn weg.

Misschien ligt het aan het schoeisel. 
Nee Het ligt aan het verzwaren van het trainingsprogramma.
Maar nieuwe schoenen kunnen helpen.
Nee Het helpt als je netjes het schema volgt.
Ik ga nieuwe schoenen kopen. Nu is er een actie en dan kan ik de oudste, fijnste schoenen inleveren.
Ga afvallen en weer aan het trainen en breidt het schema niet uit – dan kom je er wel weer.
Daaag Duiveltje! Ik ga VANDAAG nog naar de Run2Day winkel.
Dus heb ik hedenmiddag afscheid genomen van mijn eerste paar hardloopschoenen. De groene, rechts op de foto. Ik vond ze heerlijk. Fantastisch. Geweldig. Er zullen NOOIT meer schoenen zijn die zo fijn lopen. Brooks. Ik liep de eerste halve marathon met ze binnen twee uur. Ze waren mijn vleugels. Superlicht. Pasten perfect. Zaten als gegoten.
De blauwe blijven nog even, maar ik mag ze niet meer aan. De snelste halve marathon in Eindhoven en de MARATHON heb ik met ze gedaan. Nu zijn ze oud. Versleten. Tot zover de neutrale schoenen van Brooks uit 2013.
Ik ging over op witte steunschoenen van Brooks. Maar doordat ik te ambitieus werd (ga weg duiveltje) liep ik die blessure toch op. En nu moet er een nieuw paar bij. Ander merk (Saucony) en extra veel steun. Ze lopen stugger, maar mijn hak doet er geen pijn in.
En hedenavond moest ik er nog 7 kilometer op lopen. Zeven. Om binnen een half jaar op 1000 kilometer te zitten. Volgens Runkeeper dan. Die is wat positiever in zijn afstanden als Garmin.
Tijdens het voetbal ging ik ervan door. Ik was de straat nog niet uit of ik hoorde de gelijkmaker! Zal ik volgende keer meteen gaan, voetballiefhebbers?! Het ging moeizaam. Dat lag niet aan de schoenen, maar aan de extra kilo’s. Het schoot niet op. Ik had ook geen route of doel. Ik liep gewoon wat door de wijken heen. Te luisteren hoe het 2-1 werd. Heerlijk! Ik bleef wel onder de 6 minuten, maar voelde me niet zo snel. Toch weer fietsen? (ga toch weg, stom duiveltje)
Ik nam het nieuwe fietspad. De wedstrijd was voorbij en het werd druk op straat. Wat hebben er veel honden moeten wachten tot na de wedstrijd! Ongelooflijk. Ik ging proberen om in een ander ritme te gaan lopen: geen 2 tellen in- en uitademen, maar in drie tellen. Dan zet je elke keer afwisselend met je linker- of rechterbeen af. Moeilijk hoor! Maar!!! HET HIELP ENORM. Heel veel. De pijn in de peesplaat verdween.                  V E R D W E E N
Na vijf kilometer drukte ik de tijden opeens. Letterlijk: drukken, ik voelde mijn eten en mijn buik in de weg zitten. Vijf kilo te veel he. (ga weg duiveltje) In plaats van genieten van pijnloos lopen, had ik dat weer 🙁
Ik rende nog om ons wijkje heen, maar van harte was er niet meer bij. Ik dacht voornamelijk aan de WC die ik nog schoon had moeten maken en rollen toiletpapier… Maar het moesten en zouden 7 kilometer worden. En jawel, in 47 minuten werden het er 7,5. Ooit waren het er tien in die tijd. (GA weg duiveltje)
Duizend kilometer in een half jaar. Dat dan weer wel!

In 94 sessies. En met een looppauze van ongeveer 6 weken. Blessurepauze, eigen schuld (GA WEG duiveltje)
Vorig jaar had ik pas 83 sessies gehad.                                                     Beetje veel ook dan dit jaar. (GA WEG duiveltje)
Ik kan echt wel weer terugkomen! Zeker op deze schoenen!
Ik ga het schema echt weer oppakken en ooit die halve marathon in 1:50 lopen. ECHT WEL.
En          W E G    is het duiveltje.
Ook na een uur stilzitten, loop ik nog gewoon rond zonder pijnlijke hak. Dus het had niks met de schoenen te maken, dat weet ik wel, maar het helpt wel mee!
Ik ben van de neutrale schoen naar de lichte steunschoen gegaan en nu heb ik een stugge steunschoen. Het zal wel nodig zijn. Bij de winkel zeggen ze dat het vooral mijn linkervoet moet zijn, maar helaas jongens – het zit rechts. Ik stel voor links over te slaan. Die draai ik genoeg naar binnen. Ik ga oefenen met wals-lopen in drie tellen. En mijn oefeningen elke dag netjes doen.

Maanden geleden, net na de Groet uit Schoorl, had ik me al ingeschreven voor deze tien-kilometer loop met de collega’s van Rob. Ik zou dat gemakkelijk gekund hebben, maar helaas gooide de blessure roet in het eten. Toch wilde ik graag kijken hoe erg het was met de conditie en mijn peesplaat. De fysio stemde toe en ik ging met een langzame collega meelopen. Daar word ik goed in!
Het was benauwd, ik heb het druk met werken en daardoor kom ik amper een half uur voor de start bezweet en zoekend binnen. Ik moet mijn laptop nog kwijt, ik moet nog omkleden en ik ben erg gestrest. Zou mijn voet het halen? Ga IK het halen? Is dit slim? Ik zoek een trap om de peesplaatoefening te doen.
Het is een parcours van 2,5 kilometer wat we dus vier keer moeten doen. Geen officiële tijden, gewoon lekker lopen met Mariska. We gaan uit van vier rondjes, maar als ik na 2 niet meer kan, is uitstappen geen probleem. Eerst bergje op over het gras. Gras! Wat heerlijk zacht voor mij! Ik vind berg-op geen probleem. We gaan langzaam. Ook geen probleem. Ik krijg mijn telefoon niet goed aan; nieuw hoesje en nieuwe telefoon is een wennen. Als dat het grootste probleem is! 😉
Bochtjes te over hier en als we op de steentjes komen, klets ik nog vrolijk verder over de 30 kilometer verdwalen en mijn blessure. Dan is het vals plat naar beneden. Ik kan best harder, maar doe het niet. We komen langs de andere kant en slingeren door een bos heen – ook fijn voor mijn voeten! Ik vind het echt genieten.
Ja, ja, ik voel mijn peesplaat een beetje trekken en zeuren. Een beetje. Ik ga er niet anders van lopen. We gaan wel langzamer want Mariska heeft het zwaarder. Ik heb de tijd om een foto te maken. Ik ga nog net niet naar huis SMSen dat het warm is en goed gaat! De eerste ronde gaat best snel. Nog 1 kan zelfs Mariska nog kletsend aan. De rondetijden liggen boven de 7 minuten. Mij deert het niet. Mijn peesplaat ook niet gelukkig.
Leuk hoor als je een route een paar keer loopt, dat bos is een fijne afwisseling en door de bewakers is afsnijden niet mogelijk (wel extra verleidelijk). 5 Kilometer lopen we prima uit. Dan weer omhoog over dat heerlijke gras en dan trekt Mariska het door de warmte niet meer. Ze gaat wandelen. Dat gaat me te ver! Ik ga alleen door en trek het tempo meteen omhoog. Ik voel me echt VogelVrij! Weet ineens weer waarom ik aan hardlopen doe.
Het vals plat zorgt voor een kilometertijd dik onder de 6 minuten. Dat is ook voor mij iets teveel gevraagd. Ik besluit op Robs baas te wachten en de een-a-laatste ronde te kijken of ik hem kan bijhouden, maar hij staat al langs de kant! Ik snap er niks van: was hij zo snel?! De toptijd zit er niet meer in en ik ga gewoon over op cruisetempo. Het parcours is lekker rustig geworden nu de 5 kilometerlopers weg zijn. Ik loop werkelijk enorm van het bos te genieten. Het is er prachtig! Door het langzame begin haal ik het niet eens in een uur!
Het zijn bij mij nog niet eens 10 kilometers, maar slechts 9,5 en daar doe ik een uur en drie minuten over. Maar ik loop nog! Er is geen sprake van strompelen! Dat stemt me minstens zo blij als de toptijd in Dronten bij de Wisentloop. Ik ben nog wel angstig voor de dag die komen gaat, want dan voel je het resultaat pas echt.
Er volgt een barbecue en veel gebabbel. De regendruppels vallen pas als we weggaan. Robs baas is na 5 kilometer met een pijnlijk achillesspees gestopt. De andere marathonloper is door de hitte gestopt. Van de 8 ingeschrevenen hebben er maar 4 de 10 kilometer uitgelopen. Dus ik hoeft niet ontevreden te zijn! Mariska is als een-a-laatste gefinisht.
Van de 30 deelneemsters ben ik 26ste geworden. Wetend dat ik best in de top3 had kunnen eindigen is best zuur, maar dat was gewoon niet de bedoeling. Volgend jaar heel misschien?
De voet (hak) is gevoelig. ‘s Avonds masseer ik hem nog helemaal een keer. Het krakerige is eraf. Een dag later is het slechts stijf. Niet pijnlijk, maar stijf in de enkel. En mijn kuit ook. Dus ik ben niet ontevreden (wel met de tijd, niet met het resultaat) Ik kom weer terug!
 

Na twee weken ‘rust’ door veel werken en de nodige zorgen mocht ik vandaag van de fysiotherapeute weer een stukje gaan proberen. Ik heb namelijk nog steeds last van mijn rechtervoet. Het wordt minder, maar helemaal weg is het nog steeds niet. Het baart me zorgen, maar de fysiotherapeute heeft me beloofd dat het ooit over zal zijn.
Ik mis het hardlopen. Het gevoel van vrijheid, van de kracht die je uit jezelf haalt. Even buiten zijn. Dus om ‘even’ te mogen gaan, maakte de dag al beter. En de zin in snoep en zoetigheid een stuk minder.
Ik trok een lange broek aan en een shirtje, witte schoenen en ik neem mijn nieuwe telefoonarmband mee die ik gekregen heb. Een half uurtje tussen telefoontjes door is er tijd voor mezelf. Ik voel me helemaal vrij en blij als ik door het park ren! Ik kan het nog. Ik voel mijn voet, maar na de behandeling door de fysiotherapeut mag dat. Ik voel echt dat ik het lopen gemist heb.

5 Kilometer is maar een heel klein rondje voor me. Ik loop achter de wijk langs en huppel bijna! Het tempo maakt me niet uit, maar ik zit onder de 6 minuten per kilometer. Ik ren over het ‘nieuwe’ fietspad en ben zelfs even verbaasd over hoe langzaam lopen ook al weer ging. Ik voel mijn voet, maar het is geen stekende pijn, dus ik mag doorlopen. Na 3 kilometer wil ik graag langs het huis van de fysiotherapeute lopen om op de 5 kilometer te komen en dan kom ik op een fietspad waar ik al heel lang langs wilde!
Ik besluit op het gras te gaan lopen. Dat is zo heerlijk voor mijn voet! En dan krijg ik overal jeuk! Het begint in mijn voet en trekt door mijn been, tot in mijn vingers!! Vreselijk. Maar beter dan pijn. Ik probeer elke keer mijn voet te ontspannen. Door het gekriebel lukt dat ineens en voel ik dat ik mijn voet weer goed neerzet. Het klinkt als mijn eigen voetstappen, die ik in maanden niet meer heb gehoord! Ik ben bijna bij de fysio en de pijn is weg. Ik moet wel om de hondenpoep heen slingeren door het gras.
Het gekietel vervaagt en ik wil toch nog de verloren tijd goedmaken. Ik heb nog kracht om aan te zetten en bij de Albert Heijn heb ik precies, maar dan ook precies 5 kilometer gelopen in 30 minuten. Geen seconde teveel! Ohja: je krijgt het warm van hardlopen. En ohja, het is best vermoeiend. Of me dit vrijdag alweer 10 kilometer gaat lukken is een vraagteken. Van de fysiotherapeute mag het.
Ik loop lekker langzaam uit en maak nog een rondje door het parkje. Toch stiekem zes kilometer verzameld… De zon gaat zo onder en ik heb later op de avond wel last van mijn stijve voet. Ik hoeft niet te hinkelen, maar het is behoorlijk gevoelig.
De ochtend erna is het weer stijf en pijnlijk. Het lijkt wel blauw en dik en naar school lopen is niet zo fijn als een week geleden. Als ik opsta van een uurtje computeren knakt mijn enkel opeens vreselijk hard. En dan is de pijn weg. WEG. Het beurse gevoel blijft, maar ooit komt het weer goed!

Vrijdagavond. Lekker weer. Lang licht. Stukje fietsen met zijn tweeen. Op naar de McDonalds. In Lelystad.
Door het bos. Niet te hard alsjeblieft. Mijn hoofd zit vol. Van het werk. Van de zorgen. Van het rapport. Gewoon buiten zijn is alles wat ik nodig heb. We fietsen door het bos en langs de vaart. Over de brug waar we ooit overheen liepen. Nu maar fietsen. Ik denk kort en ongedurig. Ik slaap slecht en weinig. Langzaam verdwijnt de sjacherein. De vliegjes blijven.
Vliegjes. Vliegjes. En nog meer van die kleine Vliegjes.
We fietsen langs de ooievaars Lelystad in. Het licht is al mooi; de zon komt nog net onder de donkere wolken uit. Dan maakt de zon plaats voor de wolken en na 20 kilometer staan we te schuilen onder de brug. Foei toch! Regenjas was gelukkig al mee.
Als de meeste druppels voorbij zijn gaan we naar het einddoel:
de Golden Arches. Letterlijk in het gouden licht.
Het is vreselijk mooi.
Niet de Mac, maar het licht is adembenemend.
We stoppen voor de beloning.

We gaan niet voor het donker meer thuis zijn.
 Dat is niet erg, want hemeltje, wat is het mooi.
Het licht dat onder de wolken door komt is fan-tas-tisch. Het is al half tien geweest. Ik geniet enorm, maar mijn hoofd bijft een beetje bij het werk en ik blijf ook wat kortaf en staccato denken.
Weer vliegjes.  Weer de brug over als de zon bijna onder gaat. Helaas hetzelfde fietspad terug. Maar er is niemand anders die ons idee deelt om op deze mooie midzomeravond te fietsen.

Tenslotte besluiten we nogmaals langs de McDonalds te fietsen. In Almere Buiten deze keer. Vlakbij. We gaan een milkshake halen voor mijn vriend. Daar blijkt dat op en neer fietsen lonend was, want het duurt lang in de rij daar!
Jij je milkshake en ik heb lekker 47 (!) kilometer gefietst en ben lekker buiten geweest.
Het was leuk, maar ook hiervan gaat mijn voet pijn doen.
Ik lijk de voet teveel te spannen en dan met name de tenen.
Elke avond doe ik de oefeningen op de trap en ik hou de peesplaat met de roller los.
Als ik ga rennen, is de McDonalds in Almere Buiten weer ver genoeg! 🙂