Het was warm. Benauwd. Heet. Niks voor mij. Niets leuks aan. Echt hét moment om te gaan hardlopen – NOT. Maar ik had me er de hele dag op verheugd; wist ik veel in mijn (nog steeds raamloze) set. Dus ik GING gewoon. Ik zou voor 8 vierhondertjes gaan. Kijken hoe het nu werkelijk met de conditie is gesteld.
In 1 woord samen te vatten:

BEDROEVEND.

Terug naar het begin. Inlopen ging lekker. Kalm aan doen door de klammigheid heen. Even een vriendin gedag zeggen en de hartslag laag houden. Tot zover geen probleem. Lekker onder de bomen door. Prima.
Toen begon de ellende. Versnelling 1: 400 meter op hoog tempo ging op zijn zachtst gezegd ‘stroef’. Ik haalde het net aan, maar ik kon mijn benen amper bijhouden! Versnelling 2: hetzelfde laken en pak, ‘stroef’, maar het begon te komen! Of toch niet? Ik had niet goed over de route nagedacht en liep ook maar wat. Versnelling 3: het was te warm. Niet mijn ding. Hartslag omhoog, maar het tempo niet. Nauwelijks. Ik haalde het tempo bij lange na niet meer. Toen besloot ik het bij een ‘leuke’ intervaltraining te houden. Ik ging gewoon mijn best doen en als ik er na 6 mee klaar was – ook best. De tijden van de volgende vierhondertjes die onder de 1 minuut 50 moesten blijven, kwamen boven de twee minuten uit. Twee minuten! 😐
Ik hield wel stug vol en heb er acht gedaan. Over de gemiddelde tijd zwijg ik maar, maar als ik op basis daarvan een  halve marathon-tijd moest voorspellen, zou ik er meer dan twee uur over doen! Als je de groene lijn ziet van de versnellingen en je weet dat de eerste twee net-niet goed waren, dan snap je vast dat de daarop volgende vooral richting helemaal-niet gaan! Het rode lijntje van de hartslag toont wel aan dat ik mijn best in elk geval heb gedaan 🙂
Nu zou je denken dat ik daarvan baal. En ja, een beetje is dat ook wel zo. Maar door het al na twee pogingen los te laten, werd het geen gevoel van totale mislukking. Laat ik het op de warmte gooien… Nog tijd zat om terug te komen en verder te bouwen aan de conditie en de snelheid.
Ik ging uitlopen in een heel kalm tempo. Onder de tien kilometer per uur. En het was opeens zo fijn! Ik had een (langzaam, maar gestaag) ritme te pakken en genoot ineens van de geuren, de bomen, de vrijheid van het hardlopen. Ik zat helemaal in de flow. Er vielen een paar verfrissende druppels – van zweet werd ik natter. Ook al was de uitdaging niet gelukt, mijn voet deed ook geen pijn! Ook al was de conditie nog niet optimaal, ik wist weer waarom het zo ontzettend leuk is om jezelf uit te dagen! Ik zat er weer helemaal in. En zo heb ik toch nog heerlijk getraind. Hoe je veel kunt leren van “bedroevend“.
Altijd fijn als de regen doorzet als je onder de douche staat. 11 Kilometer erbij op het tellertje van de week.
 
DAG FIETS

Dinsdagavond en even stoom afblazen. Even uit de montageruimte-zonder-raam en naar buiten! Het werden toch nog maar een keertje fietsen. Ook omdat ik ‘s morgens nog bij de fysiotherapeute was. Het gaat steeds beter met mijn voet. Ik moet de oefeningen veel doen en mag weer gaan opbouwen. Maar vanavond nog een keertje fietsen.
Samen met mijn loop/fietsmaatje ging ik Almere rond. Eerst over de dijk langs de Oostvaardersplassen en het gemaal. We hadden geen haast. Ik was geloof ik wel iets stiller dan anders, want ik was wel moe van al het werken. Maar de vermoeidheid in het hoofd verdween met elke kilometer om plaats te maken voor een gewone vermoeidheid.
We fietsen door de stad weer terug. Lekker expres over de heuvel in het Beatrixpark. Het was mooi weer: lekker zonnig. Het licht was geweldig mooi! De zon maakte alles goudkleurig. Ik genoot van het fietstochtje. We gingen aan de verre kant langs het Weerwater en stuitten op een tent, maar fietsend kan je daar gewoon omheen. We hebben een hardloopster op die manier wel 4 keer gepasseerd! (en zij ons) 1 Uur en 3 kwartier later stonden er 32 kilometer op het tellertje en was het rondje rond.
 
Een dag later was het weer eens tijd voor een training. Ik had 6 weken niet meegetraind. Dus ik vond het spannend. Ik was er een beetje zenuwachtig voor: Zou ik het nog kunnen? Zou ik nog kunnen meelopen? Hoe zou mijn voet reageren? De pijn was behoorlijk verminderd. Ik ging wel met de rustige groep mee, de C-D. Uiteindelijk was er maar 1 trainer en gingen we met zijn allen inlopen. Het was fijn om bekenden te zien en ook nieuwe mensen te ontdekken.
We kwamen bij een kruising en daar gingen we blokjes lopen. Eerst inlopen en verkennen, maar hoe moeilijk is dat nou; links-links-links. Tijd om bij te kletsen met een aardige mevrouw die de Almere City Run voor het eerst heeft gelopen en die ik bij de brunch tegenkwam. Na het inlopen gingen we het rondje 3 keer rond: 1 keer gewoon verder kletsend in een laag tempo. De tweede keer kletsten we ook gewoon door, maar het tempo lag ietsje hoger. Voor mij nog niet echt schokkend. Het laatste rondje van deze serie moest op wedstrijdtempo. Oké, daar ging ik! Ik haalde met gemak het hoge tempo. En mijn voet? Die ging gewoon mee. Gevoelig, maar ik ging weer in drie tellen lopen en voilà, ik voelde dat ik weer op koers kwam!
Na heel eventjes uithijgen door voor de volgende uitdaging: elke keer rustig één zijde extra heenlopen en snel terug. Ik nam met een andere, wat oudere man het voortouw. Hij loopt de 10 kilometer ook in 47 minuten en wilde de halve marathon in 1uur50 lopen, maar werd opgehouden door bij een gewonde te blijven. Ons tempo zou ongeveer gelijk moeten zijn dus, maar bij de derde zijde terug kwam ik nog net tekort om hem moeiteloos bij te houden. Nog even terugbouwen met die conditie!
Alsof we nog niet genoeg van het blokje hadden deden we ‘m nog een keer en elke zijde ietsje sneller. Ik deed het graag alleen en dan lijkt het wat lastiger, maar ben ik ook bereid dieper te gaan. Ik was vergeten wat een rood koppie ik krijg van het hardlopen, zeker als het warm is! We mochten nog 1 keer één zijde rustig heen en in steigerung (steeds ietsje sneller) teruglopen en ik heb heerlijk lantaarnpalen geteld, ingedeeld en aan de opdracht voldaan door op het laatst even alles eruit te gooien!
We liepen weer kwebbelend terug en ik voelde me moe! En toen – steken in mijn hak en voet. AUW zeg. We gingen langzamer en ik kreeg ineens pijn! Dat was nogal onverwacht. We mochten versnellen en dat ging wel weer goed, al ging ik niet meer hard. Ik voelde de plaat onder mijn voet, maar de steken waren voorbij. De eerste training ook weer en ik had toch mooi 9 kilometer lang weer wat grenzen verlegd.
‘s Avonds heb ik de voet gemasseerd en de volgende dagen heb ik op slippers of blote voeten gelopen. Bij mij werkte dat uitstekend! Samen met het balletje wat in de set onder mijn voet rolt, gaat de pijn weg.

Misschien ligt het aan het schoeisel. 
Nee Het ligt aan het verzwaren van het trainingsprogramma.
Maar nieuwe schoenen kunnen helpen.
Nee Het helpt als je netjes het schema volgt.
Ik ga nieuwe schoenen kopen. Nu is er een actie en dan kan ik de oudste, fijnste schoenen inleveren.
Ga afvallen en weer aan het trainen en breidt het schema niet uit – dan kom je er wel weer.
Daaag Duiveltje! Ik ga VANDAAG nog naar de Run2Day winkel.
Dus heb ik hedenmiddag afscheid genomen van mijn eerste paar hardloopschoenen. De groene, rechts op de foto. Ik vond ze heerlijk. Fantastisch. Geweldig. Er zullen NOOIT meer schoenen zijn die zo fijn lopen. Brooks. Ik liep de eerste halve marathon met ze binnen twee uur. Ze waren mijn vleugels. Superlicht. Pasten perfect. Zaten als gegoten.
De blauwe blijven nog even, maar ik mag ze niet meer aan. De snelste halve marathon in Eindhoven en de MARATHON heb ik met ze gedaan. Nu zijn ze oud. Versleten. Tot zover de neutrale schoenen van Brooks uit 2013.
Ik ging over op witte steunschoenen van Brooks. Maar doordat ik te ambitieus werd (ga weg duiveltje) liep ik die blessure toch op. En nu moet er een nieuw paar bij. Ander merk (Saucony) en extra veel steun. Ze lopen stugger, maar mijn hak doet er geen pijn in.
En hedenavond moest ik er nog 7 kilometer op lopen. Zeven. Om binnen een half jaar op 1000 kilometer te zitten. Volgens Runkeeper dan. Die is wat positiever in zijn afstanden als Garmin.
Tijdens het voetbal ging ik ervan door. Ik was de straat nog niet uit of ik hoorde de gelijkmaker! Zal ik volgende keer meteen gaan, voetballiefhebbers?! Het ging moeizaam. Dat lag niet aan de schoenen, maar aan de extra kilo’s. Het schoot niet op. Ik had ook geen route of doel. Ik liep gewoon wat door de wijken heen. Te luisteren hoe het 2-1 werd. Heerlijk! Ik bleef wel onder de 6 minuten, maar voelde me niet zo snel. Toch weer fietsen? (ga toch weg, stom duiveltje)
Ik nam het nieuwe fietspad. De wedstrijd was voorbij en het werd druk op straat. Wat hebben er veel honden moeten wachten tot na de wedstrijd! Ongelooflijk. Ik ging proberen om in een ander ritme te gaan lopen: geen 2 tellen in- en uitademen, maar in drie tellen. Dan zet je elke keer afwisselend met je linker- of rechterbeen af. Moeilijk hoor! Maar!!! HET HIELP ENORM. Heel veel. De pijn in de peesplaat verdween.                  V E R D W E E N
Na vijf kilometer drukte ik de tijden opeens. Letterlijk: drukken, ik voelde mijn eten en mijn buik in de weg zitten. Vijf kilo te veel he. (ga weg duiveltje) In plaats van genieten van pijnloos lopen, had ik dat weer 🙁
Ik rende nog om ons wijkje heen, maar van harte was er niet meer bij. Ik dacht voornamelijk aan de WC die ik nog schoon had moeten maken en rollen toiletpapier… Maar het moesten en zouden 7 kilometer worden. En jawel, in 47 minuten werden het er 7,5. Ooit waren het er tien in die tijd. (GA weg duiveltje)
Duizend kilometer in een half jaar. Dat dan weer wel!

In 94 sessies. En met een looppauze van ongeveer 6 weken. Blessurepauze, eigen schuld (GA WEG duiveltje)
Vorig jaar had ik pas 83 sessies gehad.                                                     Beetje veel ook dan dit jaar. (GA WEG duiveltje)
Ik kan echt wel weer terugkomen! Zeker op deze schoenen!
Ik ga het schema echt weer oppakken en ooit die halve marathon in 1:50 lopen. ECHT WEL.
En          W E G    is het duiveltje.
Ook na een uur stilzitten, loop ik nog gewoon rond zonder pijnlijke hak. Dus het had niks met de schoenen te maken, dat weet ik wel, maar het helpt wel mee!
Ik ben van de neutrale schoen naar de lichte steunschoen gegaan en nu heb ik een stugge steunschoen. Het zal wel nodig zijn. Bij de winkel zeggen ze dat het vooral mijn linkervoet moet zijn, maar helaas jongens – het zit rechts. Ik stel voor links over te slaan. Die draai ik genoeg naar binnen. Ik ga oefenen met wals-lopen in drie tellen. En mijn oefeningen elke dag netjes doen.

Maanden geleden, net na de Groet uit Schoorl, had ik me al ingeschreven voor deze tien-kilometer loop met de collega’s van Rob. Ik zou dat gemakkelijk gekund hebben, maar helaas gooide de blessure roet in het eten. Toch wilde ik graag kijken hoe erg het was met de conditie en mijn peesplaat. De fysio stemde toe en ik ging met een langzame collega meelopen. Daar word ik goed in!
Het was benauwd, ik heb het druk met werken en daardoor kom ik amper een half uur voor de start bezweet en zoekend binnen. Ik moet mijn laptop nog kwijt, ik moet nog omkleden en ik ben erg gestrest. Zou mijn voet het halen? Ga IK het halen? Is dit slim? Ik zoek een trap om de peesplaatoefening te doen.
Het is een parcours van 2,5 kilometer wat we dus vier keer moeten doen. Geen officiële tijden, gewoon lekker lopen met Mariska. We gaan uit van vier rondjes, maar als ik na 2 niet meer kan, is uitstappen geen probleem. Eerst bergje op over het gras. Gras! Wat heerlijk zacht voor mij! Ik vind berg-op geen probleem. We gaan langzaam. Ook geen probleem. Ik krijg mijn telefoon niet goed aan; nieuw hoesje en nieuwe telefoon is een wennen. Als dat het grootste probleem is! 😉
Bochtjes te over hier en als we op de steentjes komen, klets ik nog vrolijk verder over de 30 kilometer verdwalen en mijn blessure. Dan is het vals plat naar beneden. Ik kan best harder, maar doe het niet. We komen langs de andere kant en slingeren door een bos heen – ook fijn voor mijn voeten! Ik vind het echt genieten.
Ja, ja, ik voel mijn peesplaat een beetje trekken en zeuren. Een beetje. Ik ga er niet anders van lopen. We gaan wel langzamer want Mariska heeft het zwaarder. Ik heb de tijd om een foto te maken. Ik ga nog net niet naar huis SMSen dat het warm is en goed gaat! De eerste ronde gaat best snel. Nog 1 kan zelfs Mariska nog kletsend aan. De rondetijden liggen boven de 7 minuten. Mij deert het niet. Mijn peesplaat ook niet gelukkig.
Leuk hoor als je een route een paar keer loopt, dat bos is een fijne afwisseling en door de bewakers is afsnijden niet mogelijk (wel extra verleidelijk). 5 Kilometer lopen we prima uit. Dan weer omhoog over dat heerlijke gras en dan trekt Mariska het door de warmte niet meer. Ze gaat wandelen. Dat gaat me te ver! Ik ga alleen door en trek het tempo meteen omhoog. Ik voel me echt VogelVrij! Weet ineens weer waarom ik aan hardlopen doe.
Het vals plat zorgt voor een kilometertijd dik onder de 6 minuten. Dat is ook voor mij iets teveel gevraagd. Ik besluit op Robs baas te wachten en de een-a-laatste ronde te kijken of ik hem kan bijhouden, maar hij staat al langs de kant! Ik snap er niks van: was hij zo snel?! De toptijd zit er niet meer in en ik ga gewoon over op cruisetempo. Het parcours is lekker rustig geworden nu de 5 kilometerlopers weg zijn. Ik loop werkelijk enorm van het bos te genieten. Het is er prachtig! Door het langzame begin haal ik het niet eens in een uur!
Het zijn bij mij nog niet eens 10 kilometers, maar slechts 9,5 en daar doe ik een uur en drie minuten over. Maar ik loop nog! Er is geen sprake van strompelen! Dat stemt me minstens zo blij als de toptijd in Dronten bij de Wisentloop. Ik ben nog wel angstig voor de dag die komen gaat, want dan voel je het resultaat pas echt.
Er volgt een barbecue en veel gebabbel. De regendruppels vallen pas als we weggaan. Robs baas is na 5 kilometer met een pijnlijk achillesspees gestopt. De andere marathonloper is door de hitte gestopt. Van de 8 ingeschrevenen hebben er maar 4 de 10 kilometer uitgelopen. Dus ik hoeft niet ontevreden te zijn! Mariska is als een-a-laatste gefinisht.
Van de 30 deelneemsters ben ik 26ste geworden. Wetend dat ik best in de top3 had kunnen eindigen is best zuur, maar dat was gewoon niet de bedoeling. Volgend jaar heel misschien?
De voet (hak) is gevoelig. ‘s Avonds masseer ik hem nog helemaal een keer. Het krakerige is eraf. Een dag later is het slechts stijf. Niet pijnlijk, maar stijf in de enkel. En mijn kuit ook. Dus ik ben niet ontevreden (wel met de tijd, niet met het resultaat) Ik kom weer terug!
 

Na twee weken ‘rust’ door veel werken en de nodige zorgen mocht ik vandaag van de fysiotherapeute weer een stukje gaan proberen. Ik heb namelijk nog steeds last van mijn rechtervoet. Het wordt minder, maar helemaal weg is het nog steeds niet. Het baart me zorgen, maar de fysiotherapeute heeft me beloofd dat het ooit over zal zijn.
Ik mis het hardlopen. Het gevoel van vrijheid, van de kracht die je uit jezelf haalt. Even buiten zijn. Dus om ‘even’ te mogen gaan, maakte de dag al beter. En de zin in snoep en zoetigheid een stuk minder.
Ik trok een lange broek aan en een shirtje, witte schoenen en ik neem mijn nieuwe telefoonarmband mee die ik gekregen heb. Een half uurtje tussen telefoontjes door is er tijd voor mezelf. Ik voel me helemaal vrij en blij als ik door het park ren! Ik kan het nog. Ik voel mijn voet, maar na de behandeling door de fysiotherapeut mag dat. Ik voel echt dat ik het lopen gemist heb.

5 Kilometer is maar een heel klein rondje voor me. Ik loop achter de wijk langs en huppel bijna! Het tempo maakt me niet uit, maar ik zit onder de 6 minuten per kilometer. Ik ren over het ‘nieuwe’ fietspad en ben zelfs even verbaasd over hoe langzaam lopen ook al weer ging. Ik voel mijn voet, maar het is geen stekende pijn, dus ik mag doorlopen. Na 3 kilometer wil ik graag langs het huis van de fysiotherapeute lopen om op de 5 kilometer te komen en dan kom ik op een fietspad waar ik al heel lang langs wilde!
Ik besluit op het gras te gaan lopen. Dat is zo heerlijk voor mijn voet! En dan krijg ik overal jeuk! Het begint in mijn voet en trekt door mijn been, tot in mijn vingers!! Vreselijk. Maar beter dan pijn. Ik probeer elke keer mijn voet te ontspannen. Door het gekriebel lukt dat ineens en voel ik dat ik mijn voet weer goed neerzet. Het klinkt als mijn eigen voetstappen, die ik in maanden niet meer heb gehoord! Ik ben bijna bij de fysio en de pijn is weg. Ik moet wel om de hondenpoep heen slingeren door het gras.
Het gekietel vervaagt en ik wil toch nog de verloren tijd goedmaken. Ik heb nog kracht om aan te zetten en bij de Albert Heijn heb ik precies, maar dan ook precies 5 kilometer gelopen in 30 minuten. Geen seconde teveel! Ohja: je krijgt het warm van hardlopen. En ohja, het is best vermoeiend. Of me dit vrijdag alweer 10 kilometer gaat lukken is een vraagteken. Van de fysiotherapeute mag het.
Ik loop lekker langzaam uit en maak nog een rondje door het parkje. Toch stiekem zes kilometer verzameld… De zon gaat zo onder en ik heb later op de avond wel last van mijn stijve voet. Ik hoeft niet te hinkelen, maar het is behoorlijk gevoelig.
De ochtend erna is het weer stijf en pijnlijk. Het lijkt wel blauw en dik en naar school lopen is niet zo fijn als een week geleden. Als ik opsta van een uurtje computeren knakt mijn enkel opeens vreselijk hard. En dan is de pijn weg. WEG. Het beurse gevoel blijft, maar ooit komt het weer goed!

Vrijdagavond. Lekker weer. Lang licht. Stukje fietsen met zijn tweeen. Op naar de McDonalds. In Lelystad.
Door het bos. Niet te hard alsjeblieft. Mijn hoofd zit vol. Van het werk. Van de zorgen. Van het rapport. Gewoon buiten zijn is alles wat ik nodig heb. We fietsen door het bos en langs de vaart. Over de brug waar we ooit overheen liepen. Nu maar fietsen. Ik denk kort en ongedurig. Ik slaap slecht en weinig. Langzaam verdwijnt de sjacherein. De vliegjes blijven.
Vliegjes. Vliegjes. En nog meer van die kleine Vliegjes.
We fietsen langs de ooievaars Lelystad in. Het licht is al mooi; de zon komt nog net onder de donkere wolken uit. Dan maakt de zon plaats voor de wolken en na 20 kilometer staan we te schuilen onder de brug. Foei toch! Regenjas was gelukkig al mee.
Als de meeste druppels voorbij zijn gaan we naar het einddoel:
de Golden Arches. Letterlijk in het gouden licht.
Het is vreselijk mooi.
Niet de Mac, maar het licht is adembenemend.
We stoppen voor de beloning.

We gaan niet voor het donker meer thuis zijn.
 Dat is niet erg, want hemeltje, wat is het mooi.
Het licht dat onder de wolken door komt is fan-tas-tisch. Het is al half tien geweest. Ik geniet enorm, maar mijn hoofd bijft een beetje bij het werk en ik blijf ook wat kortaf en staccato denken.
Weer vliegjes.  Weer de brug over als de zon bijna onder gaat. Helaas hetzelfde fietspad terug. Maar er is niemand anders die ons idee deelt om op deze mooie midzomeravond te fietsen.

Tenslotte besluiten we nogmaals langs de McDonalds te fietsen. In Almere Buiten deze keer. Vlakbij. We gaan een milkshake halen voor mijn vriend. Daar blijkt dat op en neer fietsen lonend was, want het duurt lang in de rij daar!
Jij je milkshake en ik heb lekker 47 (!) kilometer gefietst en ben lekker buiten geweest.
Het was leuk, maar ook hiervan gaat mijn voet pijn doen.
Ik lijk de voet teveel te spannen en dan met name de tenen.
Elke avond doe ik de oefeningen op de trap en ik hou de peesplaat met de roller los.
Als ik ga rennen, is de McDonalds in Almere Buiten weer ver genoeg! 🙂
 

Hier had ik 21 kilometer moeten lopen.
Ruim binnen de twee uur. In 1 uur en 50 minuten.
Dat had ik gekund.                 Denk ik
Maar het mocht niet zo zijn.
Gisteren haalden we Vincents startnummer op en mijn beide startnummers wisselden we om voor 7 kilometer. De trainster stond er en ze vond het echt rot voor me: “Ach, meissie; je liep zo ontzettend goed.” Een fijn compliment, maar ik had er wel moeite mee!
2 Startnummers voor 7 kilometer. 1 Voor mij en 1 voor mijn vriendin. We zouden samen gaan lopen op haar tempo. Ze doet het pas drie maanden, dus dat tempo ligt niet hoog. Dat is voor mijn voet het beste. En voor mij ook, anders zou ik toch maar te hard gaan! Die voet, die doet geen pijn meer. Ik kan er ‘s morgens meteen op gaan staan.
Eerst mocht mijn kleine vent lopen. Heerlijk! De zenuwen, de kleine beentjes die rondgaan en ik was in zijn plaats ook nerveus. Maar hij heeft 1,8 kilometer gelopen in 11 minuten en was apetrots op de medaille! Terecht.
Het was fijn om andere lopers te zien. Vele anderen te spreken. Te kennen. De trainer was er en hij vond het goed dat ik langzaam de 7 kilometer zou gaan lopen. Een andere ‘concullega’ te zien die niet mocht lopen omdat ze geblesseerd was. Een zieke te spreken die tóch gaat. En zo kwam ik ook in het startvak met een superzenuwachtige vriendin. Ik hield letterlijk en figuurlijk haar hand vast. Om 11 uur mochten we gaan, maar om 3 over 11 waren wij pas op de startstreep. Mijn voet deed pijn.  (in kleine letters….)
We liepen de stad in en onder de tunnel door. Ik liep gewoon te genieten. Rustig aan om me heen kijken, zwaaien. Ik merkte de kinderen op, andere lopers. De eerste kilometer deden we volgens mij in 8 minuten, maar mijn horloge is nu ingesteld op fietsen. Het was druk en vol. Ik zag bekenden op het parcours. We gingen door het stadhuis en ik fotografeerde mijn vriendin zelfs. Ik had alle tijd.

Ze had het de tweede kilometer al zwaar. Ik ook, maar enkel met mijn enkel 😉
We liepen richting de blowboat en het stonk daar. Links en rechts werden we ingehaald. Ik vond dat lastig, maar ik bleef strak doorgaan in het rustige tempo. Op de stad uit over het nieuwe fietspad en door naar het industrieterrein. Hier hebben we dit getraind, daar dat: het staat allemaal in mijn geheugen en ik weet, oh, ik weet dat ik sneller kan; maar ik doe het NIET. Mijn hartslag blijft net zo laag als het tempo.Kilometertijden boven de 7 minuten zijn mij vreemd, maar ik geniet wel van het hardlopen op deze manier!
Mijn vriendin had dorst. Ik baalde dat ik mijn waterbelt niet meehad, maar ik heb er geen moment aan gedacht. Gek dat zij het zwaar heeft en ik erbij loop en geen moeite ervaar. Ik voelde me soms schuldig en wilde haar hand wel pakken om haar mijn energie te geven. Ik zwaaide naar de trainster, de fotograaf en luisterde naar de mensen om me heen.

We gingen weer terug richting de stad en het ziekenhuis, maar we moesten het park nog door. De drankpost liet lang op zich wachten. We gingen niet wandelen, maar verlaagden het tempo wel op vriendins verzoek. Bij de drankpost stond de directrice van Vincents school, dat vond ik heel leuk! We liepen dronken iets en toen hobbelden we het bos door. Ik vond het daar echt, echt moeilijk om niet gewoon hard naar de finish te rennen. Mijn voet deed geen pijn meer, ik zat vol energie! Dus ik maakte nog een foto, kon ik eventjes vooruit rennen…

Het laatste stukje was loodzwaar voor mijn vriendin. Zo lang heeft ze nog nooit achter elkaar hard gelopen. Ik herinner haar daar aan op de brug en SMS dat we eraan komen. Jaja, ik heb tijd om te SMSen!

We zijn er bijna en in het zicht van de finish neem ik mijn vriendin bij de hand en we zetten samen aan tot een sprint.
Eventjes nog 100 meter op ‘mijn’ tempo! Ik ben apetrots dat het haar lukt en dat we samen over de eindstreep komen. Achteraf blijkt zelfs onder de 50 minuten! De trainer wacht ons op en ik krijg de welverdiende medaille. Niet voor de prestatie, maar voor het niet-leveren van een prestatie. En dat is een prestatie op zich! 🙂

Ik ben niet moe, niet bezweet, niet kapot. En -eerlijk is eerlijk- niet echt tevreden. Wat had ik graag die 21 kilometer gelopen. Wat was ik graag stuk gegaan in het zonnetje. Wat was het moeilijk om de andere finishers te zien op de halve marathon. Toen kwam ik de trainer weer tegen en hij vroeg me toch om geen afscheid te nemen van het hardlopen. Dat ga ik niet doen. Volgende keer wil ik de zenuwen, de halve marathon en mijn tijd. Nu wil ik eerst van de pijn af in mijn voet, want ja, die is terug. Niet zo heftig als het weken geleden na de tien kilometer was, maar het is nog niet zomaar 1,2,3 over. Die blessure laten genezen vergt ook veel, die ‘loopklus’ is ook zwaar en daar komt geen medaille voor. Daar beschouw ik deze dan voor in de plaats! Welverdiend dus 😀

Vanmorgen ben ik op mijn beide voeten gaan staan. Zonder pijn. Zonder moeite. Zonder stijfheid. 🙂
Mijn linkerknie is wat gevoelig. Ik krijg zelfs last van fietsen! Dus ‘rustig aan’ vandaag. Met mijn fiets/loopmaatje vertrok ik om kwart voor 9 voor een fietstocht van drie uur. We wilden naar het Muiderslot, maar besloten toch maar Almere rond te gaan fietsen. De hele buitenkant langs. We waren dus al snel de stad uit en over het fietspad op weg naar de open velden. Er stond iets meer wind en ik hield mijn versnellingen laag. We kletsten wat af! Ondertussen moesten we het eens worden over een route en het werd langs de A27 richting het kathedralenbos. Ruim om Almere heen naar de haven.
We fietsen langs de Groene Kathedraal, een nieuw stukje weg voor me! Door de dijk op en toen tegen de wind in naar Almere Haven.

In de Haven van Almere stopten we! Voor het eerst in al die tochten stopte ik onderweg! Op aanraden van mijn schoonmoeder gingen we van een ijsje genieten. Yoghurt ijs. Na tien minuutjes gingen we weer verder. Eindelijk een keer rechtdoor richting de Hollandse Brug! Het was nog steeds een flink stuk tegen de wind in. Bijna besloot ik van de Oostvaardersdijk af te zien, maar we deden het toch maar. Het was even zoeken tussen de parkeerplaatsen en de bulldozers, maar toen fietsten we de lange dijk op. We speelden een black-box spel en zo vorderde het fietswerk razendsnel.

De kilometers liepen op en op en passeerden ongemerkt de 40 en ook de 50 kwam nog net op de dijk voorbij. We namen het fietspad langs de Oostvaardersplassen. Het tempo moest iets omhoog, omdat ik om 12 uur bij school moest zijn. Toen hadden we nog 1 wijkje overgeslagen met veel Almeerse huisjes erin. We besloten het rondje tot de volgende brug door te trekken en af te maken.

58 kilometer. Helemaal Almere rond. In 3 uur tijd. Met een ijsje.
Daarmee heb ik het weekdoel gehaald. Ruim 200 kilometer gefietst in 1 week.

“Hoi Anke Daarboven ons!
Het heeft geholpen he. De aandacht
Ons eigen verhaal.
behoorlijk zelfs. We voelen ons openen minder onderkend. En dan gaan we meewerken. Tja, zo WERKT dat. Jij ons aandacht – wij minder pijn.
Jij netjes je oefeningen doen, wij minder stijfjes. Groetjes uit de Voetjes. ta-Da.
Wel 1 KLACHT vanaf hieronder: Als mevrouw de fysiotherapeute het ons door haar eigen blessure niet zo lastig kan maken, dan hoeft JIJ het haar heus niet aan te wijzen waar de pijn zit hoor Anke-Daarboven! Laat dat voortaan maar achterwege, ook al is het voor het goede doel.
OKE oke oké,  het hielp. De pijn wordt snel minder. En je weet het, je voelde het: gisteren hebben wij geen last meer veroorzaakt! En ‘s morgens doen wij ook ons snelle best. Jammer dat we vanmorgen even stekelig werden voor het opstaan, maar eenmaal naast het bed moet je ons gaan vertrouwen: wij zijn zo stijfjes niet meer!
NEEEEEEEEEE, we gaan nog niet meteen weer aan het hardloop-werk. OHNEE. lesje geleerd. We gaan nog gewoon mee uit fietsen. met de fijnste schoenen aan. En fijne sokken mogen ook. Graag. Asjeblieft?
En wat doe je ons vandaag aan? Ga je EXPRES weer opnieuw pijn doen en over dat balletje rollen tot het knarst?! Tot het weer pijn doet?! ben je van LOTJE getikt? Anke-Daarboven?! Omdat de fysio zegt dat dat vandaag G O e D voor ons-arme-meewerkende-voeten was? Hallo hé
Met de zeer welgemeende goede raad van deze voeten: DIT is het moment om NIET meer naar mevrouw de fysiotherapeute te luisteren! Lesje geleerd: niet meteen gaan hardlopen; maar zo is het wel genoeg. We blíjven bezig met pijn-bestrijden. Doen we het goed de afgelopen dagen, moet het wéér! Omdat die fysio dat zegt. AmmeVOETAhoela zeg.
Zullen we afspreken dat als we het nu goed doen en deze pijn weer oplossen, dat we dan niet meer mishandeld worden? Dat we dan weer rustig aan mee zullen gaan hardlopen? Want van al dat fietsen vind knie dat hij weer aandacht voor zichzelf moet hebben. En wij, VOETEN, willen graag be-lang-rijk blijven. Ook zonder Peesplaat in te zetten. Maar vooral zonder mishandeling als dat niet nodig is.
Groetjes van Down Under,

van de Voeten.

(eigen schuld dat we nu weer pijn doen)“

Vandaag stond het rondje Gooimeer op mijn programma. Op 1 ochtend. Om kwart voor 9 was ik onderweg. Ik ging gewoon langs de manege, óver het industrieterrein en door naar de Shell op de Waterlandse weg. In een lekker tempootje met mijn nieuwe t-shirtje aan. Toch had ik het wat koud, dus bij de stoplichten trok ik mijn jas erover aan. Er was nog niemand te vinden aan medefietsers. Ik had Flevoland voor mij alleen!
Om half 10 stond ik op de Stichtse Brug. Klaar voor de oversteek het eiland af. En toen was ik het eiland af. Ik ging langs het sluisje wat ik zo leuk vind en wandelde een andere fietser voorbij! 🙂
De route heb ik al een keer gefietst, dus ik was niet bang de weg kwijt te raken. Ik had drie uur de tijd, dus ik hoefde me niet te haasten. Ik ben lekker om me heen gaan kijken naar de flats aan het water en naar de zandstrandjes. Toen ik de brug over was, zette ik mijn muziek aan.
Ik kwam langs de ophaalbrug in Huizen en langs de haven. Ik volgde gewoon de fietsknooppunten, al had ik ze niet van tevoren opgeschreven. Ik vind het zo leuk om lekker rond te kijken! Vorig jaar heb ik hier al gefietst, maar ik was vergeten hoe mooi de Naarder Enk is. Echt, echt, echt bos! Het was er op honderden konijnen na lekker stil. Ik ga dan juist langzamer fietsen om er meer van de kunnen genieten! Al die mooie echte bomen: zo lekker slordig en authentiek. Ik kwam langs Oud Valkeveen en de geur van zonnebrand was vermengd met busdiesel: wat een schoolreisjes-lawaai! Snel verder langs de prachtige huizen en de dikke bomen alsjeblieft!
Vorige keer wilden we snel terug richting Almere, maar nu bedacht ik toch de route ‘om’ te nemen en via Naarden Vesting te fietsen. Een heerlijke belevenis! Daar waren een paar hardlopers en ik kwam een prachtige oude auto tegen op een fotogeniek moment.

In de Vesting zelf zag ik een Ferrari en ik moest even goed opletten welke fietsnummers ik moest fietsen. Natuurlijk had het korter gekund, maar niet mooier! Het was ook heerlijk weer: zonnig, niet te heet en weinig wind. Ik ging langs de golfvelden vol dikbuikige mannetjes. Ieder zijn eigen manier om van de zon te genieten!
En na 70 minuten was ik op de andere brug. Ik had me erop verheugd daar te komen, maar het was helemaal niet leuk! Herrie van auto’s en vrachtwagens op de A6, een sneltrein en boven me een helikopter van de politie vergezelden het uitzicht van de bulldozers. Nou, welkom terug op het eiland 🙁 Het voelde nogal industrieel aan. Pas na de brug stopte ik even voor een banaan en water. Daar had ik wel trek in. Ik onthield een nieuw set fietsknooppunten. Verder stop ik nauwelijks onderweg. Ik kijk en trap tegelijk.

Zo kwam ik door een heel mooi stukje van het Kromslootpark. Als je strak naar rechts bleef kijken tenminste, want links waren bulldozers bezig het uitzicht op de snelweg te verbreden. De nummertjes gaven mijn route een nieuwe wending en ik heb geen idee hoe ik precies in het centrum van de stad kwam. Dat was wel eens leuk: een onbekend pad!

Ik nam in het centrum ook eens een andere route onder de tunnel door. Toen was de GPS me even kwijt en ik heb me toch hard gefietst! Heel even dan he, dat ik die 433 kilometer per uur haalde, hahaha. Haalt het gemiddelde vast omhoog….
Ik wilde langs het park fietsen waar ik eens gewandeld heb met het hardloopboek in mijn rugzak. Even zwierf ik rond, maar ik nam een andere afslag en dat lukt me op de fiets beter als lopend en toen kwam ik weer ergens anders uit als ik verwachtte. Nog 1 keer probeerde ik wat fietsnummers te onthouden, maar ik kende de weg en mijn einddoel: naar huis.
55 Kilometer is het rondje. Ik nam nog een stukje bos-om-de-wijk mee en mijn fiets kon weer de tuin in.