Ík wilde zo graag rond mijn werk gaan rennen. ZO graag, ik had alles bij me en alles was geregeld en ik verheugde me er de hele dag op. Toen werd het te laat voor de scene af was. Geen tijd meer. Oei, wat was ik pissig. Enorm.
Dus vroeg ik mijn vriendinnetje of ze mee ging. Ze heeft ook de Almere City Run met me gelopen en ik weet dus dat ik niet snel hoeft te gaan, maar ik wil dat zij wat sneller wordt. Gisteravond regende het, dus gingen we niet. Ik had spierpijn vandaag, maar dan helpt een stukje lopen het beste.
Ze was al moe voor we de wijk uit waren. Komt omdat zij veel kwebbelt: ik heb niks te vertellen, ik werk alleen maar. We hadden voor mijn doen lage kilometertijden. 7 minuten. We liepen langs de Oostvaardersplassen en toen ze begon te klagen dat ze elke keer minder hard en minder ver kan lopen, zag ik mijn kans schoon. Ik begon haar over haar hartspier te vertellen en toen was mijn vriendin te moe en ging ze wandelen. Ik mocht even op eigen tempo verder (dat ligt dan opeens hoog) en ging op het heuveltje de paarden fotograferen. Ik joeg mijn vriendin het trapje op. Twee keer.

Ze kreeg er zowaar plezier in. Het tempo legde ik lager en toen moest ze van mij een stukje sprinten. Mij viel het voor de eerste keer niet tegen, maar haar wel 🙂
We wandelden eventjes om bij te komen. Toen hobbelden we weer langzaam de brug op. Ik vind het moeilijk om in te schatten wat voor haar te zwaar is, omdat het voor mij allemaal gemakkelijk is. Naar boven rennen vergt al wat van d’r, dus we sprinten tot halverwege de brug. Haar loopstijl is niet verkeerd, dus als ik te hard met ‘r train, haalt ze me straks in….. We wandelden de brug af en vanaf het skeelerend jogden we weer verder.
Zij kwam al verder dan de afgelopen weken met 5,5 kilometer! Tussen de 2950 en 2900 meter gingen we weer sprinten en ze dacht even dat ze me kon inhalen. Het leverde ons allebei veel gegiebel op en dat helpt nog beter. Na even uitwandelen (hartslag omlaag) pakten we het joggen weer op en ik liet haar het bruggetje opspringen. Ik heb goed gekeken, maar haar armzet en pasafwikkeling is erg goed. We liepen langs de Albert Heijn (he mensen in auto’s, jullie hoeven ons niet voor te laten hoor, wij willen uitrusten)
Toen moesten we lang voor de busbaan wachten en we gingen de Laan der VOC in. Lantaarnpalen! Eentje hard, eentje zacht. Haar veter ging los, fijn voor d’r…. Ik nam de laatste twee lantaarnpalen en toen zijn we heel, heel rustig door het park uit gaan joggen. Moest ik haar telkens terugfluiten, gniffel. Ze vond het leuk en we gaan dit echt wekelijks doen. Ik vind het ook wel grappig.

Het was even lastig, maar ik was op tijd klaar met werken. Om 7 uur werd ik opgehaald en naar de Stichtse Brug gereden. Elke zomer worden daar een vijftal trainingen gehouden en ze zijn zwaar en ik vind ze niet vaak echt leuk, maar ik wilde het toch ook nog een keer meemaken. Dus stond ik onbevreesd klaar om met een trainer mee te gaan die het meestal niet zo zwaar maakt. De groep ‘gevorderden’ was groot, zo’n 28 mensen.
We liepen naar het trapje toe op rustig tempo en toen begon de ‘trap’-training. De trap is in drieën verdeeld, elk 26 treden (ik heb het vaak nageteld) en oefening 1 was: drie keer omhoog, eerste stukje zo snel mogelijk, tweede blokje rustig aan, derde weer zo snel mogelijk. De tweede keer dat we omhoog gingen was het 1 rustig, 1 snel, 1 rustig en de derde keer alle drie snel. Het was druk op de trap. Ik ging een beetje vooraan, want hoe verder naar achter, hoe langzamer het wordt.
De tweede trapoefeningen was met treetjes overslaan. Ook drie keer (eerste keer onderste en bovenste stuk met 2 treden tegelijk, daarna alleen het middelste stuk 3 treden tegelijk en de laatste keer natuurlijk alles twee treden tegelijk). Ik vond het hoe hoger ik kwam op de trap hoe zwaarder, net of de afstand groter werd!

Omdat die trap toch lekker ging moesten we daarna de stukken via het gras omhoog. Ik startte iets te laat en daardoor konden de eersten mij zelfs inhalen! Nou ja, die zijn dan ook erg snel. Het was nog steeds zonnig en inmiddels al flink zweten geblazen. We namen de trap de brug op en dribbelden naar de andere kant, ongeveer halverwege naar beneden. Ik ben alweer heel snel uitgerust en tot hele gesprekken in staat. Het uitzicht vanaf de brug is prachtig, maar ook best akelig voor mij, zo in de diepte te kijken.
We moesten een stuk op tempo omhoog lopen en ik dacht nog: ohja, hier kom ik voor! Toen weer langzaam naar beneden. Helemaal onderaan moesten we weer snel helemaal omhoog. Dat is een behoorlijk stuk! Ik dacht: begin maar meteen en daardoor liep ik de eerste 10 meter voorop. HA. Eentjes dan he. Ik moest de snelle lieden al gauw laten inhalen natuurlijk. Maar ik zette er flink de pas in – hier kom ik voor! Berg op, hard (kilometertijd van 5 minuten) en ik was op driekwart flink buiten adem. Hoge hartslag dacht ik zo. Ik zag voor me mensen afhaken en ik dacht: dat niet. Dus ik ging door tot boven, hijgend! Hartslag en tempo lagen allebei behoorlijk hoog. We wandelden zelfs een stukje!
Ik zag dat er voor Elliot (of Elroy) bloemen bij de brug waren neergelegd, op 31 juli 2006 is hij daar blijkbaar overleden. Voor de verandering mochten we nog een keer het trapje af en dat gaf een opstopping omdat de andere groep er ook nog trainde. We gingen onder de brug door en ik heb voor het eerst gezien dat de middenberm is afgesloten met plastic. het was alsof het voor mij was: de mogelijkheden rondom de brug werden uitgebuit. Door het gras op en neer lopen stond ook nog op het programma. Langzaam heen tot het fluitje en dan zo snel mogelijk terug. Ik vind dat altijd rommelig, maar goed: daar kom ik voor.
Toen mochten we langzaam het verharde pad omhoog en snel naar beneden. Dat was natuurlijk een eenmalige luxe, want toen werd het al snel omhoog en langzaam naar beneden. het laatste stukje is nogal steil. Ik ga liever snel omhoog en langzaam omlaag voor de knieën. het is ook nogal ongelijk. Toen ging hij op zijn fluitje blazen: 1 keer was snel en twee keer langzamer. En zo op en neer omhoog. Ik haat het als mensen dan niet helemaal tot boven gaan. Bah. Boven was het uitzicht op de zon door de wolken namelijk het allermooiste en een regelrechte beloning. We zijn geloof ik wel een keer of vijf op en neer gerend.
Ik vond het wel zat, maar de trainer vond dat we nog een keertje de trap op moesten. Heb je meegeteld? Ik heb toch zo’n 700 treetjes meester gemaakt op een willekeurige dinsdagavond! We liepen over het fietspad weer uit, lekker langzaam. Toen was het nog een kwestie van cooling down en de welverdiende napoleon opsnoepen. En helemaal teruglopen naar de auto…….. (grin)
Omdat mijn moeder mijn voicemail had ingesproken dat pa’s dotter-ingreep goed verlopen was, had ik genoeg energie. Ik had heerlijk gelopen en weer eens lekker getraind. Tijdens de laatste trapactie voelde ik al wat spieren protesteren, maar de peesplaat werkte weer ouderwets gewoon mee. Ik heb twee dagen later wel wat spierpijn in de kuiten gekregen. Maar de grijns was ook niet meer weg te toveren!

Zaterdag. Na 55 uur werken. Heet buiten. Dan?
Dan ga je rennen. Mijn loopmaatje ging mee (alleen zou ik niet meer gaan geloof ik). We zouden wachten tot na de bui. Die niet viel
Ik viel – in slaap op de bank. Werd wakker van de SMS: de bui is zo voorbij. Dus met mijn ogen half open ging ik snel.
Waarheen? Geen idee – ik was beslissingsloos. Hoe hard? Nou, vooral heel langzaam. hoe ver? 8 kilometer in een uur vond ik prima.
Ik had teveel engelse drop gegeten. Ik was moe. Ik was sloom. Nog meer klachten? Mijn benen waren moe, buik deed pijn en ik had niets te vertellen.
We liepen naar het bos toe. Eerlijk gezegd weet ik niet eens meer precies hoe. Ik was echt wazig! Telde kilometers af en ik dacht: zeven is ook goed, net als de Almere City Run. De tijden lagen dik boven de 6 minuten per kilometer.
We slingerden door het bos en kwamen over de heuvel.
Na 12 minuten ging ik door, maar gemakkelijk was het niet. Als ik alleen was, was ik naar huis gegaan.
Heuveltjes over. Het was allemaal zwaar voor me. Ik klaagde niet, maar het voelde alsof ik 15 kilo te zwaar was (al zou dat ook kunnen, want suiker houdt me wakker)
Over het mooie pad. En toen ergens begon het te regenen. Harder dan de verwachtte bui. Balen, want ik had mijn regenjas net omgeknoopt. De regen was niet koud
We zouden het pad aflopen en dan wandelen. Maar het werd tot op de brug. Na 7 kilometer binnen 50 minuten (hoe sloom is dat!?) was ik er klaar mee.
Wandeltempo vond ik ook goed. Buikpijn, nat, geen zin. We liepen flink door om spierpijn buiten te houden. Ik vond het prima. Sorry, mate – ik vond het niet erg!
Het werden toch 9 kilometer in dik een uur. mijn best. Ik had in elk geval weer iets gelopen. iets buiten gedaan. een douche verdiend.
later, straks, als het werk voorbij is ga ik wel weer meer lopen. Nu moet ik het doen met twee keer per week. Al is drie keer beter, want met twee keer krijg ik een duitse melding via de runners-app….

Omdat het zomer is, wordt er op verschillende plaatsen getraind. Vandaag was de beurt aan een tamelijk willekeurige kruising, maar mij maakte het niet uit. Ik ging gewoon mee met mijn loopmaatje. Druk was het niet met tien mensen. Ik was al moe van het werken, maar ik ging toch maar. Tien kilometer op een voor mij willekeurig tempo. Het liefst onder het uur, maar ik had al zo lang stilgezeten en ik was al moe!
Ik was stil en redelijk neerslachtig omdat mijn ouders nog steeds niet kunnen helpen bij het oppassen. We gingen niet inlopen, om 2 minuten over acht vertrokken we gewoon. Ik liep al snel naast een man, maar ik wist niet goed of en hoe ik een conversatie moest beginnen, mijn hoofd zat vol werk en deze meneer leek me niet geïnteresseerd in jeugdtelevisie. Er kwam een andere man bijlopen die mij ook bij de Almere City run vorig jaar heeft aangesproken en ik had ineens geen zin meer in contacten. Ik liet me na anderhalve kilometer wat terugvallen. Mijn database op mijn horloge was vol, waardoor ik de kilometertijd niet kon zien, maar het boeide me ook niet.
Ze liepen al snel op me uit en we hobbelden over het industrieterrein. Ik werd ingehaald door iemand die 7 minuten later was begonnen 😉
Ik werd niet heel moe van het tempo. We liepen langs de gevangenis en ineens, na twee of drie kilometer had ik geen zin meer. Ik was te moe. In mijn hoofd. Het voelde aan alsof ik aan het sloffen was, maar de kilometertijd lag op 5:30. Gek genoeg drong er weinig tot me door, behalve dat ik intens verdrietig was en dat die tien kilometer het snelst hardlopend achter de rug waren. Ik was bezorgd en de weg steeg tegen een straffe wind in omhoog. Ik zweette en verloor nog meer vocht. Op de dijk zag ik dat ik al halverwege was. Ik was mijn telefoon vergeten aan te zetten in de eerste 3 kilometer, nu had ik geeneens meer zin om mijn muziek aan te zetten.
Langzaam aan hobbelde ik verder. Ver voor me renden de mannen en achter mij zag ik niemand meer (er hadden er toch twee moeten zijn). Ik liep alleen maar te sippen en kon het niet opbrengen te genieten van de ondergaande zon, de vrijheid en de kracht die ik tijdens het lopen ontwikkelde. Ik dacht in zeilboten en ondraaglijke deadlines. Er was geen moment waarop ik besefte dat ik best hard liep.
De brug weer op en ik zag een naaktslak die op een sigaret lag, dat vond ik grappig. Daardoor moest ik na 8 kilometer voor het eerst een beetje lachen. Mijn tijden gingen wat naar beneden en het drong tot me door dat ik alles onder de 6 minuten aan het lopen was. Het voelde weliswaar aan als 7 minuten, maar zo sloom ging het niet! Ik zag mijn voorgangers niet meer en moest maar eens goed gaan opletten op de pijlen op de weg. Toen kwam de trainer die ook mijn schema (wat ik al enige tijd niet meer volg) maakt er op de fiets aan. Daar ging mijn kans op afsnijden, grinnik.
“Hoe gaat het”, vroeg hij en ik zei alleen maar ‘slecht’. Ik vroeg hem of ik hem later even kon spreken want ik heb wel vragen over het schema. Nog anderhalve kilometer, zei hij. En toen drong tot me door dat ik dat gemakkelijk binnen een uur ging redden en nog wel sneller ook! Ik was niet moe, tenminste niet van het lopen. Ik was daarentegen uitgeput in mijn hoofd. De trainer fietste een stukje naast me op en vroeg waarom het niet ging. Ik vertelde dat het werk-gerelateerd was en dat ik mijn hoofd niet leeg kreeg. Ik had nogmaals tien kilometer moeten lopen! Dat was inderdaad niet zo best, gaf de trainer toe, maar hij voegde eraan toe dat ik behoorlijk hard liep voor een slechte loop. “Of is dat omdat ik naast je fiets?” vroeg hij. Dat vertraagde me juist! En  ik liep me groot te houden, kost ook extra energie. Na een paar honderd meter fietste hij de anderen tegemoet.
Ik grinnikte nog over de stoere jongens die op het bankje samenkwamen, met hun…. Skoda. Toen dacht ik: nog 500 meter, ik zie de finish en wat heb ik hier op dit stukje al hard gelopen. Nu mogen mijn benen het overnemen. En ik zette me toch een versnelling in! Ongebrijpelijk! Mijn benen, knieën, voet: die wilden wel – het lag aan mijn hoofd! Verdomd dacht ik, ik ga het halen en op 55 minuten en 55 seconden kwam ik binnen.
Was ik moe? Nee, niet bezweet van het hardlopen. Was ik kapot? Ja, ik was diep ongelukkig. Hoe zwaar kunnen 10 kilometer zijn!
Ging het goed? vroegen ze. Nee, antwoordde ik kortaf en ik wandelde naar mijn fiets om water te halen. Ik had geen zin om iets uit te leggen. Als je nauwelijks traint en dan nog zo hard kunt lopen, hoe slecht moet je je dan voelen? Hoe ontevreden kun je zijn? Nou, ik wist het wel: de tijd deed me niks, ik had gewoon nergens meer zin in.
De trainer raadde me aan toch twee a drie keer per week niet op de bank te blijven zitten. Soms gaat het nu eenmaal niet zoals je wilt en moet je de energie verdelen. Voor mijn blessure is het een fijne tijd.
Nu weer door naar het werk!

*tekst volgt*

Hoofd vol met werk. En de tijd ook. Met twee avonden doorwerken tot (na) half 10 en een etentje komt het lopen er simpelweg niet van. Eigenlijk komt er nergens iets van, alleen suikers naar binnen werken blijkt een makkie. Na vier dagen is de zin in hardlopen opgedroogd. Ik hoeft niet meer en wil niet meer. Ik ben moe van al het harde werken en organiseren dat het thuis blijft doorlopen. Het is te heet buiten en ik blijf voor de TV hangen.
Maar nu het is zaterdagavond, niet te heet en als ik nu niet ga…
Ik blijf liever op de bank zitten.
Er is niks meer wat ik wil zien op TV en ik heb een uur geleden gegeten.
Ik heb hoofdpijn en het is al zo vroeg donker.
Ik heb besloten het schema los te laten en op te pakken als ik weer ruimte in mijn hoofd heb.
Mijn conditie is belabberd en ik heb een koortslip, dan kun je vast beter niet lopen.
Om kwart over negen heb ik dan toch de loopschoenen aan en een korte broek en ik zie wel hoe lang ik ga en waarheen. Als ik na 12 minuten nog niet wil, dan keer ik om en is het klaar met hardlopen. Uit onderzoek blijkt dat na 12 minuten je weer ‘gewend’ (verslaafd?) bent. (http://www.sportrusten.nl/moe-ga-hardlopen/) Nu heb ik op de geen-zin schaal een score van drie punten. Ik heb echt geen zin.
Door het park pak ik meteen een lekker vlot tempo. Mijn oefeningen ben ik blijven doen, mijn voet is pijnvrij en mijn stappen zijn weer helemaal eigen. Na een kilometer weet ik weer hoe lekker het hardlopen gaat. Hoe mijn benen dat moeiteloos oppikken, terwijl mijn hoofd wat achterblijft om te zeuren… De muziek staat aan en ik besluit langs de plas te gaan lopen. Ik hou de tijd onder de zes minuten, maar ik voel me  tot niets verplicht. Twee kilometer alweer. Het tempo voelt niet aan als hoog, maar ligt boven de tien kilometer. Na 14 minuten kijk ik op mijn horloge, en oké: ik ga nog lang niet terug! Het onderzoek heeft gewonnen en ik glimlach zowaar!
Overal tsjilpen krekels, de geur van water op een afgekoelde zomeravond doet me de koortslip vergeten en de muziek neemt me mee. Ik geniet van het groen, want nu kan het nog: als ik straks weer tijd heb is dit gebied weer voor de reebokken. Nu is het van mij! Drie kilometer: ik ben ongemerkt sneller gaan lopen zeg. Zo voelt het niet. Vier kilometer. En daar is hij weer: niet heel dichtbij, maar er kruist een vosje mijn pad. Hoe hard of zacht, hoe lang of kort ik ook ga, deze loop is geslaagd! 5 Kilometer in 28 minuten. Een 6 komt tevoorschijn op de geen-zin-schaal. Ik ben vergeten waarom ik geen zin had.

De zon gaat al vroeger onder en ik voel het doel al aankomen: 10 kilometer. Plan 1: binnen het uur. Te gemakkelijk. Plan 2: binnen 55 minuten. Hm, dat is een uitdaging! Tot het bruggetje en dan dezelfde rechte weg terug. 1 Rechte lijn gaat het worden. Ik voer het tempo op. 6 Kilometer in 34 minuten. Het moet harder. Ik mag hier officieel niet meer lopen na zonsondergang. Dat maakt dat ik sneller moet en de 7 kilometer haal ik weer ‘s binnen de 40 minuten. Het zweet druipt van me af, maar wat is het ongelooflijk mooi hier. De 7 verschijnt op de geen-zin schaal. Het wordt een 10 als ik dit ga halen in mijn wedstrijdtijd van 52 minuten! Ik begin door te rekenen en moet de laatste kilometer wel hel hard gaan wil ik mijn doel van 55 minuten halen! “Dit is een trainingsrondje en dat is het niet eens, dit is een rondje voor de leuk, geen prestatie-wedstrijd”: voor die (wijze) gedachte is geen plek meer in mijn hoofd.
De tiende kilometer is zwaar, de zon is onder en het is toch nog warm. Ik ga het niet halen deze nog onder de 5 minuten te lopen, want mijn benen zijn dan eindelijk ook moe. Als je dit kunt na een weekje rust en niet-hardlopen, dan moet dit De Wijze Les zijn: neem voor die belangrijke wedstrijd rust, dan ga je sneller! ik haal het niet binnen 55 minuten. Volgens mijn telefoon ga ik 34 seconden te zacht, volgens de garmin een minuut. Geen training gehad, geen wedstrijd gelopen en toch 10 kilometer in 56 minuten. Net geen negen op de geen-zin schaal.
Ik doe netjes de oefeningen voor de deur en druppel leeg van het zweet in de woonkamer.
Ik pak het schema niet meer op, maar drie keer per week hardlopen moet me toch blijven lukken.  25 Kilometer deze week. voor mij niet veel, maar samen met meer dan 4o uur werken is het super. De zin is weer terug.

*tekst volgt*

Het was een bloedhete dag.
Dertig graden ofzo. Echt warm dus.
Maar ik moest er even sportief op uit.
Kopje thee (of ijswater) gaan drinken bij mijn vriendin aan de andere kant van Almere.
De eerste kilometer ging in een tijd van 3 minuut 2 en toen zette ik de spurt er lekker in. Alle tijden moesten onder de twee komen.
Ik ging hard. Moest even wat energie kwijt. Warm was het toch al!
na 10,5 kilometer in 25 minuten was ik bij mijn vriendin.
Ik luisterde deze keer het liefst naar hun verhalen 🙂
Na 2 glazen water ging ik terug, zelfde rechte route.

Alle tijden onder de drie minuten. Ik racete lekker door!
Het is toch nog een magisch getal om de 21 km te halen, dus ik fietste er 21,3 in 50 minuten en 33 seconden. gemiddeld 25 km per uur.
De hartslag was hoog (163), maar het tevreden gevoel na afloop niet minder hoog!
 

Warm weer en veel te doen en geen vakantie in het vooruitzicht, maar de training vind plaats in het kotterbos, dus dan GA ik.
Het was druk op de parkeerplaats en wij konden lekker met de fiets!
Druk met medelopers, maar niet met trainers: die ontbrak!
We gingen langzaam inlopen. Heel langzaam. Ja hé, hier kom ik dus niet voor!
Ik had ook niet veel te vertellen aan al die vakantiegangers. “wanneer ga jij dan”, bah. De trainster kwam twintig minuten te laat. Op een les van 5 kwartier nogal een slechte beurt. En toen had ze ook nog eens geen programma voor de beste lopers. We werden met 2 medeloopsters weggestuurd: doen jullie maar wat. Tja. Dan ga je in discussie en het werd heuveltjes overrennen. Ik voelde me een beetje verloren. We gingen de heuvel op en af rennen. Mocht twee keer, of als je snel genoeg was drie keer. Ik ging drie keer, al “finishte” ik zo als laatste.

We gingen nog een keer over de heuveltjes en na de zoveelste vakantievan anderen, was ik het helemaal zat. Ik ging alleen lopen en wilde niemand meer horen. Ik bedacht het zelf wel: hard heuvel op, rustig omlaag. Weer bij het beginpunt bedachten de dames dat in een soort van overlegje ook. Dus gingen we nog een keer tot de bankjes. Een heel mooi bos, met honderden mogelijkheden en wij doen saai twee keer de heuveltjes! Onaangemoedigd.
Bij de bankjes hadden mijn loopmaatje en ik het wel gezien en ik stelde hem voor een stukje extra te lopen, met zijn tweeen. Het is ondenkbaar voor me om in het kotterbos niet mijn lievelingsroute te nemen. Die lijdt door een prachtig stuk bos met hoge bomen, vervolgens door een donker stuk waar de bomen dicht bijeen staan en het pad vrolijk slingert en komt dan opeens op een open vlakte. Het is lekker afwisselend. We bouwden zelf wel tempoblokken in, ook al kan ik mijn loopmaatje dan totaal niet bijhouden!
Ineens ging het mis: mijn voet stak en daardoor gaf ik alleen de opdracht om het tempo te verhogen en deed ik zelf niet meer mee. We gingen nog een keer de heuvel over en namen het bos achteraf, lekker tussen de planten door.
Het kribbige is-dit-alles-gevoel verdween naar de achtergrond en maakte plaats voor: het is hier mooi en elf kilometer is genoeg. We liepen langzaam uit en deden samen onze strekoefeningen op het inmiddels verlaten parkeerterrein.
Het uitzicht was adembenemend mooi op deze zomeravond.

Er lag op mijn vrije dag nog een kleine rotopdracht te wachten. Ik had er geen zin in. Ik kwam er niet uit. Het zag er niet leuk uit. Ik was moe. Vincent was ook moe en deed niet precies wat ik wilde. Er ligt nog was te wachten; kortom: een uur fietsen zit er dan echt niet in. Dan ga ik liever een half uurtje hardlopen. Kort rokje aan, muziek mee op hardloopstand en gáán!
De muziek wilde ook al niet meewerken en ik had geen idee van de route of de snelheid die ik wilde gaan lopen. Werd het gewoon eventjes rustig buiten zijn of even wat frustratie wegtrappen? De eerste kilometer ging in 5:30 en toen dacht ik: doorlopen dus. Hard rennen. Zijn we eerder thuis. Ook zonder muziek. Route wordt simpelweg langs het fietspad en winkel 1 door naar het centrum langs winkel 2 en dan over de Evenaar tot winkel 3.

 
In de tweede kilometer had ik het ineens: ik wist hoe het filmpje moest gaan worden! En dat gaf me een extra boost om nog harder te gaan en meer tijd te hebben om het nog vanavond af te maken. De kilometertijd kon terug naar 5:10. Ik verloor behoorlijk wat zweet, maar het gaf wel voldoening en de frustratie verdween met elke stap meer en meer. Ze hebben met dit filmpje toch maar weer mooi aan mij gedacht!

De vierde kilometer was zwaar. Ik voelde me vermoeid, maar ik gaf niet op. Ik praatte mezelf in mijn hoofd moed in: dit kan je – je vliegt over dit asfalt– het gaat heerlijk. Alleen die gedachten stond ik toe.  Dit is de zwaarste kilometer, maar JIJ kunt dit, spookte door mijn hoofd. 5:12 werd het (11,6 km per uur) en ik nam me voor werkelijk alles in de laatste kilometer te stoppen.
Tot de witte brug, tot de witte brug…
Ik werd wat misselijk, maar ik bedacht dat ik genoeg gegeten had (ook al was het te vet), dat ik nergens pijn van had (misschien een beetje van mijn voet, maar ik hield mijn eigen passen aan), dat ik dadelijk zelfs mocht gaan wan-de-len (als ik dat wilde), dat ik graag op 5 minuten wilde eindigen. En dat lukte! Op precies 5 minuten, dus met 12 kilometer per uur, maakte ik de laatste kilometer af. Bij de laatste winkel, nog een paar honderd meter voor de witte brug. Ik stopte onmiddelijk mijn horloge en had over de 5 kilometer 26:10 gedaan.

Nieuw doel: 5 kilometer binnen 25 minuten.
Ik ging niet wandelen, ik rende 500 meter rustig uit. Ik dook eerst onder de koude douche, deed daar de strekoefeningen en maakte binnen een uur het filmpje af, wat ik nu ga doorsturen.