Ik ga op deze heerlijke warme lentedag trainen. Het is even kiezen welke kleren er ook alweer passen bij 10 graden, maar het wordt toch een lange broek. Ik vind het best spannend om weer met de A/B mee te gaan trainen, stel dat me dat niet lukt!
De trainer die voor de groep staat, geeft meestal gemakkelijke opdrachten, dus dat wordt geen makkie, maar gelukkig rennen we niet richting de zonnebloemen. We gaan met een dribbelpasje naar de hellinkjes en de parkeergarages.

Daar op de parkeerplaats worden we in groepjes van 3 (of 6) gedeeld en gaan we rondjes om de parkeerhavens lopen. Eerst een langzaam rondje, dan moeten de eersten de anderen op hoger tempo inhalen en daarop doen we wat variaties. Ik kan de sprintkoningin niet bijhouden en ik vind de bochtjes wat krap, maar ik loop ontspannen. Dan gaan we de 17% helling op. Lopend en rennend. Ik kom best elke keer boven, maar mijn hartslag loopt niet op boven de 177. Ik loop zelfs een keer extra zo hard als ik kan. Ik vind de steigerung beter te doen!
Bij een steigerung ga je elke keer een stukje harder. Je begint dus tamelijk rustig te lopen en elke lantaarnapaal of lampje of ander ijkpunt ga je iets harder, tot je op het einde op je maximale doel zit.
Dan moeten we hinkelen. Iedereen haalt mij in en ik heb er moeite mee! Maar ik doe het ook twee keer. We dribbelen weer terug en ik zoek achteraan even de stilte op.
We moeten nog 1 keer versnellen, maar ik geef niet meer alles. Niet dat ik heel langzaam ga, maar achteraan starten is ook achteraan eindigen.
Dan begin ik bang te worden dat mijn voeten weer pijn gaan doen van hinkelen en heuvels! Helaas begint het ‘s avonds al zeer te doen. 🙁
 

Het schema van mijn hardlooptrainer is binnen!
Ik heb hem om een schema gevraagd om de halve marathon half juni in Almere in 1 uur en 50 minuten te gaan lopen.
 
Ik heb het even bestudeerd en ben blij dat er halve yasso’s in zitten. Yes!
De 10 kilometer die ik snel wil gaan lopen zitten er ook in.
Het ziet er niet onoverkomelijk uit. Vier keer per week is een eitje geworden.
De lange duurlopen vind ik zeker in het begin te kort; ik ga echt niet meer met anderhalf uur beginnen als ik nu bijna op twee uur zit!
Jammer dat we naar een verjaardag moeten, want ik wil het dolgraag in gaan vullen en me eigen maken.
‘s Avonds kan ik alles aanpassen. Ik voeg nog een paar extraatjes toe (wat nou vakantie), schuif met de lange duurlopen en plaats alles in het geel in mijn agenda.

De trainer mailt erbij dat het een scherpe tijd wordt, maar ik ben er op gebrand om het te laten lukken! In elk geval wil ik dicht bij de tijd van 1 uur en 50 minuten komen op de halve marathon in Almere. Oei, nu staat het er…
‘s Nachts droom ik van het hardlopen, dat ik tegen de snelste mannen moet lopen en hoe oneerlijk het is dat zij me laten winnen. Ik ben er moe van en moet worden afgevoerd omdat ik me niet meer kan bewegen, maar dat komt omdat de poes op mijn benen ligt geloof ik.
 

Ik stond bij de zwemles van Vincent te dralen. Had niet veel zin om te gaan lopen. Het was lekker weer, ik had mijn fijne witte schoenen aan en ik had ook de tijd, maar ik moest me er even toe gaan zetten om te gaan. Ik bekeek nog hoe Vincent dook en haalde nog een keertje water. En toen ging ik toch maar. Ik stapte naar buiten en de zon brak door.
Een lange rustige duurloop en voor het allereerst ging het niet om de afstand die ik in welk tempo zou gaan afleggen. Toen ik langs de sportvelden rende, dacht ik gewoon een laag tempo te pakken en voor een uur en drie kwartier te gáán. Ik liep lekker langs de vaart. Kalm aan, lage hartslag. Maximaal een minuut had ik spijt dat ik mijn handschoenen niet bij me had. Na 2 kilometer was ik warm en liep ik lekker rustig op de muziek van Loreena McKennitt. De drinkbelt zat in het begin helemaal niet lekker en schuurde zelfs onder het t-shirt door. Na 4 kilometer liet ik ‘m maar zitten en toen had ik er geen last meer van.
Het sluisje over, en dan het bos in. Ik was alleen. Er was niemand anders. Ik, vogeltjes en rustige muziek. ‘Vroeger’ wilde ik dan wel gaan wandelen, om het heerlijke moment langer te laten duren, maar nu ging ik gewoon gestaag door. En ik ontspande me en ging zelfs nog wat sneller. Tot mijn verbazing lag dat tempo rond de 10km/uur!
Ik ging na een heerlijke twintig minuten de dijk op. Tijd voor de volgende test: al lopend een tabletje nemen en een slok drinken. Stoppen is niet nodig en hopelijk komt er geen kramp van.
Ik had wind mee op de dijk. Heerlijk! Het ging erg goed, dus ik koos ervoor om deze keer eens óp de dijk te blijven tot aan de verre afslag. Ik ging prima, lekker op tempo. En de twintig druppels waren eigenlijk wel lekker verkoelend.
Ik was wel aan het tellen: hoe ver nog, hoe lang ga ik nog. En ik dacht ook wel: ik had lekker op de bank kunnen zitten, maar nu heb ik het toch ook naar mijn zin?
Als ik even een dipje had, dacht ik aan mijn loophouding: armen laag, rechtop en naar voren vallen en dan ging ik weer meteen een heel stuk soepeler.
De route om de plassen was dicht, gelukkig had ik dat wel verwacht en was het geen domper. Ik kreeg wel even wat wind tegen, maar mijn tempo ging niet omlaag. En ik had geen kramp, dus at ik nog maar een tablet.
Ik ging langs de heuvel bij de plassen en over het pad langs het riet. Ik had nog tijd, nog energie en ik rende verder naar het bos. Tegenwoordig ken ik de afstanden allemaal een beetje en de paden ook, dus ik wist al zeker dat ik niet over de lange weg terug moest lopen, maar een brug verder moest pakken in verband met de wind!
Op het fietspad in het bos vielen er wat meer druppels. Raar dat dat voor de tweede keer op dezelfde plek gebeurt op een verder droge dag! Ik besloot de laatste kilometers wat langzamer te gaan, maar wanneer gaan die laatste kilometers in dan he. Vanaf 15 toch zeker. Of nee, het gaat nu goed, dan doen we vanaf 16 kilometer…… Eigenlijk gebeurde het toen ik de brug over was. Toen vond ik het welletjes. Ik nam gas terug en ging langzaam tussen de huizen door van de naastgelegen buurt.

Na precies 1 uur en 3 kwartier was ik thuis. Dik 17 kilometer. Ik had geen moment niet hardgelopen. Nergens ook maar even gestopt, niet om over te steken, niet om te eten, niet eens om op de borden te kijken (en toch heb ik gezien dat de plassen tot 1 mei dicht zijn). Een keurige hartslag van 146. Daar was ik echt wel trots op, want de hartslagmeter zat helemaal goed! In het bos, toen ik me ging ontspannen, is mijn hartslag al lopend afgenomen naar 140, terwijl mijn tempo omhoog ging!
 
Gemiddeld 6minuut 06seconden per kilometer is een gemiddelde van 9,8 kilometer per uur. Dat is toch sneller als eerder dit jaar ooit op die afstanden. En ik was er best even moe van, maar na een paar bekers water, een banaan en een douche is mijn hartslag weer gedaald naar 60 bpm. Ik ben niet echt onbehoorlijk moe.
Voor het feit dat ik weinig zin had, mocht ik toch wel heel erg tevreden zijn!

Het regende. En toch had ik met een hardloopmaatje afgesproken om te gaan rennen. Dus om kwart voor 9 deed ik het regenjasje maar aan en om 9 uur liepen we de wijk uit. Het viel mee met de regen. Ik hou niet zo van buien, maar een groot deel van de tijd was het toch droog. We besloten de lange weg op en neer te lopen. Eenmaal daar kregen we wind tegen – best lekker. Jammer van de bui. We liepen te kletsen, en ik vond best op een hoog tempo eigenlijk.
Het tempo beviel me goed, maar ik vond het niet gemakkelijk. Dan merk ik dus best dat ik de dag ervoor ook al flink gelopen heb.
We draaiden om bij de vlaggen en liepen langs de lange weg weer terug. Nu hadden we wind mee en ik had genoeg adem over om te kletsen. Er reden allemaal politie-auto’s, wel vier stuks!

We liepen helemaal door tot het einde en toen nog een stukje terug tegen de wind in. In de wijk liepen we nog een klein ommetje en zo waren de 10 kilometer vol binnen een uur, met een gemiddeld tempo van 10,2 kilometer per uur. Hardlopers spreken over een tijd per kilomter van 5:53. Ik ben zelf meer van het aantal kilometers per uur; waarschijnlijk wil ik mezelf liever met een auto meten!
Ik had de blauwe jas aan en een shirt met lange mouwen en de regenjas erover. Het was best warm eigenlijk.

Vandaag stond er een snelle tempoloop op het programma.
6 Kilometer doorlopen is het devies dan en hoewel dit al de zevende keer is dat ik het doe, vind ik het toch elke keer weer een beetje spannend: zal ik sneller kunnen? Omdat het nu alweer twee weken geleden was en ik toen een strakke 32 minuten had gehaald, ging ik nu voor de 33 minuten.
Er moet wel iets te verbeteren blijven!
Ik kon niet echt een rondje uitzoeken en bleef de hele weg wat besluiteloos over welke kant ik opging. Qua weer is het warm, dus ik had onder het jasje een shirtje met korten mouwen aan. Ik zie ook al wat bloesems hier en daar. En de vogels zijn heerlijk om te horen! Ik laat er de muziek voor uit. Ik liep op mijn nieuwe schoenen en ze zitten erg lekker nu ze ingelopen zijn.
De eerste drie kilometer probeerde ik me in te houden en op het tempo 5:30 te gaan zitten, maar ik ben altijd wat sneller in het begin. Heb ik mooi wat over voor het eind, denk ik dan stiekem in mijn achterhoofd.
Toen ik na 3 kilometer echter de woonwijk achter me liet, kwam ik op stoom. Mijn telefoon was de route helemaal kwijt en dacht dat ik 23 kilometer per uur liep; nou, het ging wel hard, maar dát was overdreven!
Ik kreeg het best warm en ik ging als een speer!
De laatste kilometer liep ik langs de school en een kleuterjuf keek me nogal vreemd aan. Mijn hoofd was dan ook vuurrood. Maar ik wilde nog iets harder gaan en nog even alles geven. Precies voor het huis zaten de 6 km erop. Ik drukte op reset op mijn horloge en ging aan het uitlopen.
Omdat ik mijn moeder wilde opwachten liep ik nog 2 kilometer rondjes te cirkelen om het station, maar de zin in een banaan overwon de zin in wachten.

Er wachtte me thuis een hele aangename verrassing: ik had de 6 kilometer gelopen in 31:45!  Ik was trots op mezelf. Weer 15 seconden van mijn PersoonlijkRecord (PR) op de 6km af! En de laatste kilometer op 5:02 (12 km/uur) ook nog eens. Dat betekent dat ik de hele tijd meer dan 11 kilometer per uur heb gelopen.
Mijn hartslagmeter was blijkbaar met mijn telefoon meegegaan op hol, want die gaf maar een gemiddelde aan van 144, behoorlijk veel te laag.
En nog een reden om trots te zijn op deze PR: ik heb de race beter ingedeeld dan elke snelle duurloop eerder dit jaar, waardoor ik aan het einde nog sneller kon. Niet sneller begonnen als geeindigd; dus dat heb ik mooi onder de knie gekregen.
Rest me 1 probleempje: hoe kan ik volgende keer nog sneller gaan?!
 

Mijn vriendin SMSte of ik vanavond mee ging trainen, en dan zeg ik bijna altijd JA! Of het moet wel heel slecht uitkomen en dat deed het niet. Om uiteenlopende redenen had ik geen zin om met de beste lopers mee te gaan. Dat is de A/B-groep, waarbij A echt de beste lopers zijn. Dus ik ging mee met de C/D groep. Konden mij  vriendin en ik bij het langzaam inlopen lekker bijkletsen!
Mijn allereerste training kreeg ik van de trainster die we vandaag ook hebben en toen begreep ik niet wat ze bedoelde, maar nu zijn de termen bekend en we huppelden, sprongen en sprinten over de parkeerplaats. De trainster nam ons mee verder de wijk in voor een paar snelle loopjes. Al snel wist ik mijn eigen tempo te vinden en dat lijkt dan best hoog te liggen. Ik doe deze sport voor mezelf, dus ik zal nooit te vroeg omdraaien of gaan wandelen, ik ren zoveel mogelijk en als ik de opdracht krijg ook zo snel mogelijk. Na een dik uur en 9 kilometer op de teller sloten we de training af. Ik had er een goed gevoel over.
Ik had mijn blauwe schoenen aangedaan. Gelukkig kreeg ik niet echt last van mijn voet of van mijn knieen – die zijn me het meest blessure-gevoelig.

 

We beginnen dit programma met een:
Rustige Duurloop.
Ik ga 1 uur lopen, met een gemiddelde hartslag van 154 staat op het programma.
Ik heb een hartslagmeter om om mijn borst. Die geeft aan mijn horloge door hoe hard ik loop.
Ik ga het bos in. Gelukkig heb ik het eerste stuk wind mee. Daardoor loop ik best flink door in een zonnetje en ga ik 11 kilometer per uur. Ik heb mijn ‘snelle’ muziek op mijn iphone staan.
Het is inmiddels warm in mijn shirt met lange mouwen en een zwart jasje er overheen. Ik heb mijn blauwe hardloopschoenen aan. Er vallen een paar druppels naar beneden, maar die voelen lekker koel aan!
Ik moet altijd een doel hebben en vandaag was het kijken hoe ver de werkzaamheden aan de brug gevorderd zijn aan het einde van het bos.
Als ik daar omdraai, kom ik de wind tegen. Daar had ik op geteld. En dan is het zo erg niet, want dan zoek ik een punt om naar uit te kijken. De afslag het bos terug in wordt het ijkpunt. Ik weet inmiddels dat het ongeveer 2 kilometer is. Voor mijn gevoel is die tegenwind lekker afzien. De muziek die ik luister heet Against the Wind, past mooi!
Ik draai het bos in en mijn telefoon meld dat ik de 7 kilometer binnen 40 minuten heb gehaald. Dat valt me mee.
Eigenlijk is de laatste kilometer het zwaarste. Tussen de huizen lijkt de wind het zwaarst. Binnen een uur heb ik ruim 10 kilometer gelopen.
De gemiddelde snelheid is 10,5 kilometer per uur. Vorig jaar was mijn gemiddelde snelheid 9,5 kilometer per uur.
Mijn hartslag was wat hoog (door de wind tegen voornamelijk) en komt uit op 160.
Dat brengt het weektotaal boven de 40, voor een rustweek na de Schoorl Run toch wel weer veel.
 
 

Het zijn maar 10 kilometer, maar ik denk er de hele tijd aan! Regen is er voorspeld, storm en dan een heuvel van 30 meter! Ik heb het allemaal nog nooit gedaan – behalve die storm dan, dat wordt wel heel bekend…..
Ik ben echt zenuwachtig op deze zondagmorgen. Drentel rond. Geen rust. Douche vooraf maar vast. De onzekerheid voert de boventoon. Ik lees in de boeken dat ik het moet kunnen, maar ik weet het zelf niet zeker.
Als iemand vraagt hoe lang ik er over wil doen, zeg ik heel veilig 55 minuten. Dat vinden ze al snel. Ik luister mee met de collega’s, maar kan niet beslissen of ik mijn regenjasje of mijn zwarte jasje aan doe. Of ik het hesje aan doe. De beslissing voor welke schoenen heeft al een dag geduurd… Het worden de blauwe. Wat moet ik nog eten? Yoghurt met een beetje cornflakes en honing wordt het. En veel water.
Eindelijk heb ik besloten de roze regenjas aan te doen en het hesje er overheen. We gaan naar de start lopen.
Ik schrik van de drukte, van de regen die nog even hard op ons neerplenst en ik klets nog even met een hardloopbekende. In het vak voel ik me verloren en ik zet mijn telefoon maar vast aan. Mijn hartslag komt boven de 100 uit terwijl ik stil sta en het koud heb.
Ik ga mijn eigen race lopen. Ik hou mijn horloge klaar en zet ‘m exact op de start aan – tip uit het boek. Dan ga ik mezelf voorhouden: niet te hard, niet te hard, rustig beginnen, je haalt straks iedereen in.
 
Ik kijk naar de mensen om me heen, zwaai en raak al snel al mijn richtingsgevoel kwijt in Schoorl door al die andere mensen en lopers. Ik zie een vrouw met een vlecht en een paars shirt en ha! die heeft mijn tempo; volgen dus. Moeilijk in de drukte en voor de molen wordt het nog krapper. Ik mag veel links lopen en mensen inhalen, ik ga niet te hard, maar ik loop over de 11 km/uur. We lopen langs de grote parkeerplaats en dan een hoekje om en de stijging begint. Dat kan ik dus. Probleemloos. Ik blijf links lopen, inhalen. De vlecht raak ik kwijt en vanaf nu is het mijn race. Ik ga goed, ik kan harder, ik kijk om me heen en het is erg mooi. Jammer dat het zo druk is, hihi. Ik versnel door naar de 5km, al bijna op de helft. We gaan een halfverhard pad op, da’s fijn en daar is de drinkpost al. Ik hoeft niks en ga door. Mijn telefoon vertelt me dat ik boven de 12km/uur zit, hallo! De eerste kilometer telde niet mee, dus ik kan niet veel van mijn totaaltijd zeggen. We lopen de duinen over door de wind. Bij elke windvlaag denk ik: meegaan met de storm, inhalen met die hap. Ik hoor dat de 6km binnen de 36 minuten zit, wat heel goed is dus. Ik ga door, voor mijn gevoel zijn we er al bijna, al weet ik dat het ergste nog moet komen. Ik blijf links en rechts voorbij gaan en ik omzeil de plassen. Inmiddels heb ik het warm en ik doe de handschoenen uit.
Ik dender in mijn hoofd: dit kan ik, dit zijn maar 10 kilometers, dit gaat goed. Ik ken de kracht van de gedachte en laat me niet misleiden. 7 km in 40 minuten volgens de telefoon, dat is dus erg goed. We gaan weer terug richting Schoorl en ik beslis dat ik niet meer door een vrouw wil worden ingehaald. Mannen mogen dat wel, vrouwen niet.
Ik word moe, en mijn kop is vast vuurrood, maar ik ga er nu voor. Heel even denk ik: ik kan ook best even gaan lopen, ik haal het toch wel. Maar dit afzien ken ik van de marathon en dit gaat maar over 2 kilometer! Dit is overzichtelijk. Er staan veel mensen langs de kant en ik vind die jongen met zijn medaille zo lief. Ik zwaai naar mensen achter het raam. En ik zet door, ook al gaat het iets langzamer. Ik baal van die ene vrouw die me inhaalt. Zelf haal ik vrouwen van het NK in.
Volgens mij begint het nog 1 keer te regenen, harder in elk geval. In de duinen regende het ook even flink hard, maar mij deert regen niets. 9 kilometer, nog één. Ik spreek mezelf moed in. De straten worden smaller en ik versnel nog een klein stukje, maar loop dan vast. Ik zeg hardop tegen mezelf dat ik dit kan, maar ik ben echt  moe en ik kijk op mijn horloge: 51:37, dus ik ga het net niet binnen de 52 halen en het is te druk voor een eindsprint, ik kan het ook net niet meer. Ik ga juichend (en daardoor ietsje vertraagd) de finish over. Op de finish klok ik af op 52:17. Ik ben dol- blij. Moe en dol-dolblij.  Ik stop onmiddelijk met lopen en wandel verder langs de AA’tjes en ik krijg een handdoek.

Ik ben beretrots op mezelf. Hyper! Euforisch! Terug naar de sporthal, denk ik, naar Rob en Vincent. Al snel kom ik op adem en ik ben echt blij als ik ze zie en als Vincent zegt: ik ben trots op je mama.
We moeten terug lopen naar het hotel. Het lijkt me een heel eind en ik ben de weg helemaal bijster. Niet dat ik niet meer kan lopen, maar ik ben te blij in mijn hoofd om me erom te bekommeren.  Deze wedstrijd was er 1 tegen mezelf, tegen mijn teleurstelling van de marathon. En die wedstrijd heb ik gigantisch gewonnen!
Deze 52 minuten, hier had ik voor getraind en dit is mijn maximum binnen 2 maanden na de marathon.
Na een uur is mijn hartslag gedaald en we gaan pas laat naar huis voor frietjes en de hamburger die ik elke keer neem als beloning!
 
Ik kan het.
6 weken trainen en ik kan 10 km in 52 minuten lopen.
En het mooie is: de laatste kilometers waren zwaar, het weer zat tegen, maar ik heb mezelf er mentaal doorheen gehaald. Dit heb ik voornamelijk in mijn hoofd klaar gespeeld. En dat had ik nodig, nadat ik dat tijdens de marathon niet voor elkaar kreeg.
Ik vond het nog fijner om te ontdekken dat ik de laatste 5km sneller heb gelopen als de eerste 5. Dat is me dus ook nog eens gelukt. Ik heb me aan mijn racestrategie gehouden. Ook iets om trots op te zijn!
En zo voelt instant trots. Gelukkig maar. Dat is een goed gevoel. Ik ga voor de kortere afstanden en de snelheid.

Welkom bij mijn blog.
Ik ga jullie meenemen in mijn hardlooppassie.
Laat ik beginnen bij de eerste wedstrijd van 2014:
De Groet uit Schoorl Run