3 april: ‘s Morgens vol zenuwen samen met Joyce op weg naar het Sport Medisch Adviescentrum in Amersfoort voor een heuse sportkeuring. Ik ging op de fiets en op de loopband. Eerst werd ik gewogen, gemeten en hoewel er nog een paar kilo af mag, is het best oké. Bloeddruk √ Toen werd ik volgeplakt en kreeg ik een kapje op. Fietsen. Steeds ietsje zwaarder. Ik hield het goed vol tot ik het echt warm kreeg en ik daar even aan moest wennen. Na 27 minuten ofzo kreeg ik er genoeg van.

Dan zit dat in mijn hoofd en blijkbaar klopt dat ook wel. Ik voelde mijn beentjes verzuren – zo ver ben ik nog nooit gegaan! Dus ik kan het wel… Ik fietste nog door, tot het niet meer ging. Dat is bij mij een beslissing, geen kwestie van kapotte spieren. Ik drupte leeg en dan zo’n stom mondkapje…. Even uitfietsen en toen moest ik echt naar de toilet! Daarna op de loopband. Sokken aan en gaan rennen. Even wennen, zo’n oersaaie loopband, maar het tempo bleef laag. Eerst 7 km per uur, toen 8, toen 9 en dat was allemaal nog goed te doen. 10 km per uur ook en dat verbaasde me. Ik ging maar niet meer kijken hoe hard en hoe lang nog, ik ging het logo bestuderen en de letters op de oogkaart. Weer met kapje op. 11 kilometer per uur was ook nog prima vol te houden. De loopband meette in mijlen. Tja, je moet wat uit verveling… 12 kilometer per uur hield ik nog 3 minuten vol, maar het werd iets zwaarder. 13 kilometer per uur zag ik eigenlijk niet meer zitten, maar dat trok ik ook nog een minuut en toen heb ik nog 30 seconden 14 kilometer per uur gevraagd (zo goed en kwaad als dat ging) en die telde ik af en toen was ik op. Niet verkeerd hoor. Mijn conditie is gewoon excellent. VO2max van 44,6, waar alles boven de 41 voor mijn leeftijd al uitmuntend is. Eventjes uitwandelen en dan nog maar vragen of 2 kilo zoveel uitmaakt, hoe die verhoudingen zijn en dat is eigenlijk het enige wat nog iets aangescherpt kan. Ik krijg de hartslagzones thuis gestuurd. Douchen en na dik anderhalf uur waren we klaar. Tijd om saampjes uit te gaan eten! Ik kreeg mijn “rapport” al ‘s middags en het is eigenlijk allemaal ruim voldoende en goed.
‘s Avonds begonnen in een heerlijk weertje de fietstrainingen weer van de triatlonvereniging. Mijn spiertjes trokken nog maar een beetje en het was te lekker om niet te gaan. Ook al ben ik niet zo’n snelle! Ik vind rijden in een groep met klikpedalen nog steeds ‘eng’. We gingen rustig infietsen, stukje hard (ik niet zo), stukje verder, stoppen / uitklikken, stukje hard, inklikken (schiet niet op bij mij), verzamelen, weer een stukje hard tot de dijk (maar ik fietste achteraan) en dan de dijk op richting

Duin. We gingen in een klein vierkantje manoeuvreren leren. Echt iets voor mij – maar niet heus. Wel leerzaam. Dan weer met veel bochtjes naar het zwembad. Ik voelde mijn spiertjes wel, die vanmorgen ook al tot het gaatje waren gegaan. Van het zwembad naar de brug hard en dat lukte mij wonderwel. Vertrouwen is ook heel wat. Brug op, ik ging lekker door. Brug af en ik raakte aan de praat met een lieve PABO-studente. We fietsten door het Kromslootpark over het stomme hobbelpad terug. Ik was er best moe van. Van de dag.
4 april: Zwemmen weer vandaag. Door naar baan 2. Samen met 5 andere heren en 1 dame. Ik ruil met een andere dame van baan: mag zij voorop zwemmen in baan 1. Ik weet wel wie het zwaarder heeft 😉 Ik zwem lekker in, maar vergeet mijn horloge aan te zetten. Aan het begin van de training merk ik dat. We gaan 10 keer 75m zwemmen op snelheid. Ik vind het oké. Pullboui/achtje mee en mijn armen het werk laten doen. Ik heb dan meer drijfvermogen (maar dat is in het buitenwater straks met een wetsuit aan ook zo) en kan prima meezwemmen.

Mijn benen hoeven zich niet in te spannen! Ik hou ze (gemakkelijk) bij. Ik zwem op de derde plek en vind het lastig elke keer bijna tegen de meneer voor me aan te zwemmen. Ook halverwege ‘een beetje hangen’ is niet mijn cup of tea. We doen hierna 200m armen (makkiebakkie), 100m benen (neeeeeh) en 100m rug (die is makkelijker in baan 1). Dan gaan we 10x50m doen om en om hard en zacht. Ik merk geen verschil en raak de tel dan ook kwijt. Ik zwem iets meer naar achter, maar dat helpt niet tegen het tegen-je-voorganger-aan-komen. Daarna nog 150m hele slag of alleen armen. Ik doe hele slag en dat valt nog wat tegen: die is best vermoeiend! Dan nog even uitzwemmen tot de 50 minuten. Het zit er weer op!
5 april Na een ongedurig en onrustig dagje samen met Vincent naar het zwembad in Poort getogen. Ook daar stap ik dapper baan 2 in. In het zwembad in Poort is het Grote Nadeel van baan 2 dat de bodem afloopt. Dat ziet er niet alleen raar uit, maar eigenlijk kun je dus ook niet staan. En dat is best lastig! Ik zwem in zonder de hele tijd het achtje te gebruiken. Eigenlijk ben ik dat voorlopig nog niet van plan, maar ik probeer het toch maar. We krijgen techniekdingen. Bij het slepen word ik ook een keer naar voren geduwd! Het lukt redelijk. Niet anders dan in baan 1. Wat zullen ze daar blij zijn dat ik weg ben, ik heb het tempo daar erg hard opgevoerd… Na alle techniek doen we drie keer 3×100. Eerst in redelijk tempo, dan hoog tempo en tot slot vol tempo. Tussendoor de schoolslag vind ik nog het ergste. Elke laatste 100m van de serie doe ik zonder achtje en dat merk ik goed. Dat is wel zwaarder voor me. Ik zwem lekker uit mét het achtje.
6 april. Na weer een dagje werken ‘s avonds op naar de training. Het was lekker weer, maar niet al te warm. Ik ging rustig aan doen, want dit is immers een rustweek. We liepen een eindje in en we deden loopscholing op de baan. Van mij hoefde dat niet. Toen gingen we 12 keer 500 meter lopen op hoog tempo. Daar tussen in elke keer 100 meter terugwandelen. Heus: rustig aan doen vond ik oké. Maar ik liep met wat snellere lieden mee en ik wil me niet laten kennen en het ging gewoon goed en de hartslag zat hoog in zone 4 en net in de nieuwe zone 5. En de andere dames kunnen gewoon doorkwebbelen he! Uiteindelijk hadden we te weinig tijd voor 12 keer en werden het er ‘maar’ 8. De laatste paar ging ik iets meer vooraan lopen en dan gaat het tempo ietwat omhoog. Ik snap niet ik zo hard kan lopen, zou dat aan de baan liggen? We liepen nog een rondje uit en toen vond ik het wel goed geweest.
7 april


Er stond slechts een stukje fietsen op het schema. Wie bedenkt zoiets 😉 oh-ja, ikzelf tegenwoordig…. Maar Joyce had het even nodig om met iemand te kletsen en dan gaan we lekker saampjes lopen. Dus eerst op de tijdritfiets via Nobelhorst en de bloemen naar Joyces huis. Het ging lekker, maar ik hield me dan ook echt in. Gewoon lekker rustig fietsen. Ik had mijn hardloopschoenen in en rugzakje bij me en dacht diep diep diep na of ik mijn schema’s niet helemaal liever alleen en zelf zou maken. Verdrietig, maar beter. Joyce liep lekker de hele weg te kletsen. Het tempo was superconstant en de kilometers vlogen voorbij. Niet dat ik het heel gemakkelijk vond, maar ik ga gewoon door. We lopen 8 kilometer en na een heerlijk glas cola stap ik weer op de fiets voor een klein ommetje en om Vincent van school te halen.

8 april. Na een redelijk kalme dag op naar het zwembad. In baan 2 zwemmen 8 mensen, in baan 1 twee. Samen met een andere meneer uit baan 2 vullen we baan 1 aan. Ik zal niemand vragen mijn tempo te volgen. Geen achtje in deze baan. Inzwemmen zonder, en alleen als we alleen armen doen, mag dat ding erbij. We doen techniek-dingen en ik vind het wel best. Ik ga hard en de trainer geeft me daar een compliment over. Dan mag hij me ook aanspreken dat benen alleen benen zijn en dat de armen op het plankje moeten blijven… Ik zwem vooraan en die andere meneer uit baan 2 houdt me bij. Ik hou de zwemmers in baan 2 ook bij. We zwemmen een piramide: 50-100-150-200-150-100-50. Ik deed de eerste blokken voorop, de andere meneer de laatste. Van een heldin aan de kant die haar baby voedt, krijg ik een tip die ik meteen oppik en kan toepassen. Over het insteken. Nog meer armspieren kweken. We zwemmen nog op de rug en dan zwemmen we 200 meter uit. Ik maak er onbewust weer 200 meter van. Uitzwemmen doe ik met achtje.

9 april. Ouder&Kind training van een nieuwe trainster. Ik ga er met Vincent op af. Klein groepje en eerst even kennismaken. De kinderen hebben het voor het zeggen. Ik wist al dat ik niet moe zou worden. We jogden rond en toen deden we tikkertje op het veld. Daarna mocht Vincent de weg wijzen. Ik vond hem behoudend en onzeker, maar hij vond het geweldig. Minuutje rennen, minuutje wandelen. Viel ik me toch! Ik struikelde en kwam in de brandnetels terecht. Dat deed zeer, maar verder niks. Door naar de speeltuin. En we deden yoga. Toen gingen we met ogen dicht lopen en Vincent leidde me. Gaaf! Vincent vond het eng toen ik hem mocht leiden. We deden ook een vertrouw-op-mij oefening. Tot slot gingen we een weerbericht masseren. Het ging veel te snel voorbij. We jogden alweer terug. En toen gingen we sprinten, wat Vincent natuurlijk gigantisch won. Heerlijk weer, heerlijke training.

 
 

Anke appt Manuel het verslag 🙂
[21:19, 19-3-2017] Anke van Genesen: ik ging vanmorgen om 7 uur G ophalen. We gingen allebei alleen en gister besloten we dat samen misschien gemakkelijker was. Voor mij aan de ene kant wel, dan heb ik aanspraak en kan ik me niet druk maken, aan de andere kant: G…. Topvrouw. ik ben blij dat ik haar had meegenomen. Ze kent iedereen, durft gewoon te vragen of iemand mijn banden oppompt, wijst me op de hiaten op mijn fiets (anders had ik niet mee mogen doen!) en geeft tips voor de wisselzone.
[21:21, 19-3-2017] Anke van Genesen: Net voor de race ging ik nog even naar de WC en ja hoor, mijn lijf kiest dit moment uit om het maandelijkse ongemak te laten ingaan! Door naar de start dan maar. Degene die gister minstens net zo slecht zwom in baan 1 als ik, was er ook. Ene WF. Ken je zijn naam? Die kan niet zwemmen, maar wel lopen!!!
[21:21, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik wist al dat ik laatste zou worden. Gisteren ging het fietsen VOOR GEEN METER. Vorige jaren hebben anderen van de TVA al de laatste plekken bezet, dus ik zag de twee uur op mijn schema wel goedkomen.
[21:22, 19-3-2017] Manuel: Welke hiaten waren er aan je fiets?
[21:22, 19-3-2017] Anke van Genesen: Er zaten lastige heuveltjes in het looprondje van ruim een KM, dus 4 keer heuvels op en af. Onverhard. Ik liep al snel achterop en W haalde mij wel in. Ik zag nogal op tegen wisselen. Gelukkig was mijn lieve schoonmoeder er
[21:23, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik miste een dopje. EEN DOPJE. daar zit nu een kurk in
[21:23, 19-3-2017] Anke van Genesen: het wisselen ging goed, snel en ondanks de modderblub lukte alles (fiets los, helm op, schoenen ruilen)
[21:24, 19-3-2017] Anke van Genesen: En toen fietsen. UCH. gelukkig hadden we dus mijn banden op de goede spanning gebracht, kreeg ik mezelf vastgeklikt en lag het tempo aardig hoog voor mij
[21:25, 19-3-2017] Manuel: Dopje? Waar moet dan een dopje in?
[21:25, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik begon te denken dat ik dat fietsen binnen 45 minuten zou halen! De keerpunten vond ik wat akelig. En dan die lui op de TTB (time trial bike) die langs komen zoeven alsof ik stilsta! En er waren stukjes wind tegen. Je komt mekaar ook tegen, dus ik ontdekte dat ik de laatste niet was.
[21:25, 19-3-2017] Anke van Genesen: Dopje aan het uiteinde van het stuur. Vraag me niet waarom!!!!!
[21:26, 19-3-2017] Manuel: Anders loopt je stuur leeg? 😉
[21:27, 19-3-2017] Anke van Genesen: Het begon te regenen. Ook nog. En er reden motoren van de NTB om te controleren op stayeren. Grappig genoeg maakte ik geeneens kans op stayeren: ik fietste alleen met niemand in de wijde omtrek om te kúnnen stayeren. Alsof ik die snelle gasten ook maar 100m zou kunnen bijhouden 😀
[21:27, 19-3-2017] Anke van Genesen: En de grap: ik genoot ervan! Ik vond het leuk om daar te trappen, om me zo in te spannen, om lekker af te zien.
[21:28, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik heb zelfs iemand ingehaald!!!!!!! Een man. ook nog. Ik dacht: nu ben ik een-a-laatste, maar er kwamen er nog vier achter me. En 1 mevrouw was afgestapt
[21:29, 19-3-2017] Manuel: Zie je, je hoeft je niet zo te onderschatten!!!
[21:29, 19-3-2017] Manuel: Stoer hoor!!!
[21:30, 19-3-2017] Anke van Genesen: En in het wisselvak was het lekker druk: mensen voor de volgende wedstrijd, mensen die al (lang) gefinshed waren. Goed voor mij, dan val ik niet op. Maar ik deed het weer hartstikke goed: horloge lappen, schoenen wisselen, goed strikken, helm af, startnummer omdraaien!
[21:30, 19-3-2017] Anke van Genesen: Het lopen daarna ging he ee l er g moe mo e i zzz za aaaa mmm
[21:31, 19-3-2017] Anke van Genesen: weer die heuveltjes, inlopers voor de volgende wedstrijden, de lieve trainster van TVH die maar bleef strooien met goede adviezen. “Je lacht nog steeds, meid, wat fijn om jouw te zien, zo hoort het”
[21:32, 19-3-2017] Anke van Genesen: Mijn lieve schoonmoeder was ook gebleven, ondanks de regen.
[21:32, 19-3-2017] Manuel: Goed dat je support had.
[21:32, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik heb (weer) 1 KAPITALE fout gemaakt. Je mag 1 keer raden manuel. je hoeft maar 1 ding te bedenken.
[21:32, 19-3-2017] Anke van Genesen: Die laatste kilometer was echt, echt afzien.
[21:33, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ik liep alleen maar op: ik moet en zal het halen onder de anderhalf uur
[21:33, 19-3-2017] Manuel: Geen idee…wat kan er nog fout gaan nadat je aan het lopen bent met je startnummer op de juiste plek?
[21:33, 19-3-2017] Anke van Genesen: Ondanks het afzien, genoot ik ook nog van een mevrouw die haar man de streep over schreeuwt, inlopende mannen die mij wel willen trekken (neeeeee, ik wil het alleen doen), de trainster, schoonma
[21:34, 19-3-2017] Anke van Genesen: Manuel, wat kan ik nou NIET. Als je aan deze ezel denkt, dan weeeeeeeet je het toch wel
[21:34, 19-3-2017] Anke van Genesen: kom op
[21:34, 19-3-2017] Manuel: Bij het lopen?
[21:35, 19-3-2017] Manuel: Route volgen?
[21:35, 19-3-2017] Anke van Genesen: in de wedstrijd, de hele wedstrijd.
[21:35, 19-3-2017] Anke van Genesen: zelfs ik kon de route nog volgen. bij het lopen ging het pas echt fout.
[21:36, 19-3-2017] Manuel: Eten?
[21:36, 19-3-2017] Anke van Genesen: ja juist ja
[21:36, 19-3-2017] Manuel: Energietekort?
[21:36, 19-3-2017] Anke van Genesen: eten. of voornamlijk het gebrek daaraan
[21:36, 19-3-2017] Anke van Genesen: ik had een gelletje bij me. de hele tijd. ik had een bidon op de fiets. de hele tijd. ik had een goed voornemen
[21:36, 19-3-2017] Anke van Genesen: maar ik nam niks
[21:37, 19-3-2017] Anke van Genesen: en dat komt je na 5 kwartier topsport duur te staan. dat voel je dan wel.
[21:38, 19-3-2017] Manuel: Vergeet je het? Of denk je het niet nodig te hebben?
[21:38, 19-3-2017] Anke van Genesen: op 2 boterhammen met stroop en 1 beker chocomelk en een halve bidon water vooraf. dan voel je je na 1 uur en 20 minuten misselijk slecht dom
[21:39, 19-3-2017] Manuel: Dit is dus echt een heel belangrijk punt voor de HD
[21:39, 19-3-2017] Anke van Genesen: het is een combi van vergeten, de moeite niet nemen, en koppigheid
 
[21:39, 19-3-2017] Anke van Genesen: Dus ik kwam na 1 uur en 27 minuten en 33 seconden supertevreden over de streep en viel mijn schooonmoeder in de armen.
[21:40, 19-3-2017] Anke van Genesen: en na 5 winegums was ik weer helemaal bij
[21:41, 19-3-2017] Manuel: Heel knap gedaan Anke! Mag je heel trots op zijn.
[21:43, 19-3-2017] Anke van Genesen: Dus kwart over 10 gingen we weer naar huis. 11 uur stond ik onder de douche. en vincent en rob hebben zandkoekjes voor me gebakken die heel goed vulden
[21:43, 19-3-2017] Anke van Genesen: en toen kreeg ik spierpijn van het stilzitten en schilderen
[21:45, 19-3-2017] Manuel: Toen ik je zwemafstand zag dacht ik al dat je de RBR heel goed doorgekomen was!
[21:46, 19-3-2017] Anke van Genesen: even voor het perspectief: anderhalf jaar geleden stelde merijn een triatlon voor en was het vastberaden antwoord NEE een jaar geleden had ik geen racefiets een half jaar geleden was een TA nog de afkorting voor tandarts
[21:46, 19-3-2017] Manuel: Je maakt reuzestappen!!
[21:47, 19-3-2017] Anke van Genesen: Dus ik ging ‘rustig’ zwemmen. Om de spierpijn eruit te zwemmen. HEUS. Mocht ik lekker veel met pullboui zwemmen. Achter M . koel water.
[21:49, 19-3-2017] Anke van Genesen: inzwemmen ging dus lekker (vonden mijn benen ook) en we gingen om de beurt voorop. Zo lekker om achter iemand aan te zwemmen! kalm aan. toen moesten we 4x250m: 100m hele slag (arme beentjes), 50m alleen benen (ARME beentjes) en 100m armen. ik heb mezelf niet gespaaard, niet gesmokkeld. M had vanmrogen 10km in 50min getraind, dus die vond dat hij de flippers mocht gebruiken. doe ik niet. spierpijn eruit
[21:50, 19-3-2017] Anke van Genesen: en toen nog schoolslag (haat ik) en rugslag. Waarin ik me bedacht dat zwemmen en eten helemaal een onmogelijke combinatie is
[21:50, 19-3-2017] Anke van Genesen: en toen uitzwemmen. ik wilde perse het uur halen. en zwom maar door en door. zandkoekjes werken als een dolle blijkbaar
[21:51, 19-3-2017] Manuel: Dus die 2500 meter was inclusief schoolslag en rugslag???
[21:51, 19-3-2017] Anke van Genesen: en 200m benen ja
[21:52, 19-3-2017] Anke van Genesen: ik denk dat mijn horloge wel een beetje de goede kant op gesmokkeld heeft
[21:52, 19-3-2017] Manuel: Je begint een dolfijntje te worden 😉
[21:52, 19-3-2017] Anke van Genesen: haha
[21:56, 19-3-2017] Anke van Genesen: en nu? ben ik nou trots dat ik 2,5 uur gesport heb vandaag: 20km fietsen, 7km lopen en 2500m zwemmen? nee. er waren 70 deelnemers beter dan ik. ik zwom in baan 1. ik ben er moe van.  baal dat ik ‘maar’ 10,5 uur van de 11 uur op het schema heb ‘gehaald’ Vergeet dat ik extra werkuren heb gemaakt. zucht dat ik de was niet af heb en nog een mail moet sturen 
[21:58, 19-3-2017] Anke van Genesen: ik voel me onrustig en erg moe. maar wel rummikub gespeeld. en naar de winkel gegaan. en gekookt. maar soms zou ik wel eens tevreden met mezelf willen zijn. 
[22:01, 19-3-2017] Manuel: Ik weet niet of je wat aan hebt…maar je mag echt tevreden en trots zijn op wat je tot nu toe bereikt hebt. En nog meer met wat je vandaag gepresteerd hebt. Een klein foutje dat je kunt oplossen. Voor de rest was het uitstekend.
 

De hele week druk geweest met werken en sporten. Bloggen komt er niet zo van dan!
Dus dan maar heeeeeeeel kort!

op maandag met Manuel in het donker in diverse zones gaan lopen. In zone 4 kon ik lekker hard, dat was fijn.
op dinsdag zwemtraining. Het zwemmen went een beetje.
Het is zo druk op het werk, dat al het sporten er bij gedrukt lijkt. En ik heb het schema nog wel zelf gemaakt! 
op woensdag lekker samen met Vincent op de racefiets. Voor Vincent de eerste keer dit jaar! Heerlijk genieten. Naar de sluisjes gefietst en gekletst en gelachen. 
en daarna zwemmen. Het gaat eigenlijk gewoon gemakkelijk nu. 300m achter elkaar borstcrawlen is geen probleem meer.
Op donderdag ga ik met Rob naar een concert van Loreena McKennitt. En de hele dag werken. Er past geen sport bij! Een ‘rustdag’
vrijdag ochtend vroeg maar gaan hardlopen dan. Manuel weer meegetrokken en het bos door. Halverwege aan het bellen geslagen met oppasmams, school, werk en Vincent. Uiteindelijk toch 12 kilometer gerend.
zaterdag regende het. de fiets op dus, want dat moet ik ook maar eens proberen. het ging voor geen meter Zwaar, wind tegen, regen, sloompies, langzaam, laag tempo. Ik zie ineens erg op tegen een run-bike-run! Ik voel me een enorme amateur tussen allemaal profs. Helaas is dat ook echt de waarheid…. Het zwemmen ging wel redelijk, maar ook dat voelde erg heavy aan. Ik wil op de bank kruipen en niet sporten, maar…. ik laat de bank voor wat ie is.
De run bike run is apart geblogd.

6maart: drie kwartier hardlopen. In diverse zones. Zone 1 was zwaar langzaam, zone 2 ging lekker, zone 3 ging goed, terug naar zone 1 is erg lastig, zone 4 is flink aanzetten, dan weer zone 1 inwandelen, zone 4 nog een keer en uitwijken voor de bus, zone 1 is uithobbelen. En dat na een druk werkdagje.
7maart: zwemmen! Ik zou van iemand het wetsuit (eventueel) overnemen, dus ik ging proberen er in te zwemmen. het viel mee want het zat best goed; het viel tegen, want het was (veel) te warm. Na 20/25 minuten deed ik ‘m uit. toen kreeg ik een tip van de trainer om mijn armen niet voor me, maar voor mijn gevoel naast me te leggen. Nog even en ik vlieg door het water!
8maart: vanuit de bijeenkomst in Den Haag bij het CBS rechtstreeks door naar het zwembad. Dan ben ik (ook van het autorijden) wat vermoeid en dan is piramidezwemmen (van 50m naar 75m naar 100m naar 125m en terug in diverse tempo’s, afgewisseld met 25m schoolslag) te moeilijk bijhouden voor mij. Dat vergt veel inspanning. Maar ik heb het geloof ik wel goed gedaan. Lekker met een man meegezwommen (of zwom hij met mij mee?). Na 50 minuten had ik totaal geen zin meer, maar met de rugslag en 2x50m rustige brostcrawl kwam het nog wel een beetje op gang. Met hartslagmeter gezwommen.
9maart: Hardlooptraining. Ik ging er wel redelijk open heen. Laat maar komen, die training! Ik ben een beetje door mijn persoonlijk crisis heen – over tot de orde van de dag. Inlopen met PZ. Ik liep gezellig te kwebbelen. Op de baan moesten we iets doen, wat voor mij onmogelijk te onthouden was. Beginnen op 1000m en dan elke keer 100m minder op Z2-tempo en daarna 100m dribbelen en daar tussendoor van 500m na 100m in Z4 met daarna 100m wandelen. Onmogelijk te onthouden voor me. Dus moest ik met mensen die het wel snapten mee gaan rennen. Liep ik vrolijk (in D2) te kletsen met HB. Z2 was wel een beetje te hoog qua hartslag, dus ik liet de heren gaan. Ging ik met SK mee lopen. Of er achter als we tegen de wind in liepen – hihi. In Z4 trok ik flink door. Ik lapte elke ronde. Uiteindelijk redden we de laatste 500m Z2 niet helemaal, want het was tijd en we liepen uit. Ik had in een uur 10 km gelopen. Dat is knap voor een training, want de uitleg duurde zeker een paar minuten stilstaan!
10maart: Drukke dag voor de boeg, dus eerst gaan fietsen. Racefiets van stal gehaald, banden opgepompt en voor half 9 zat ik trillend op de fiets. Trillerig vanwege de klikpedalen. Ik vind ze echt een beetje eng… Maar eenmaal in het Kotterbos, in de stilte met de ontluikende zon boven de grondmist uit ging het fietsen steeds beter. Met de wind en de vogels in de oren genoot ik er gewoon van. Lekker een beetje trappen, snelheid komt later wel weer. Nu weer even wennen aan de superlichte fiets en de smalle bandjes. Het was zo mooi buiten: de grondmist, de kleur van de lucht. Jammer dat ik tegen de wind in over de polderweg fietste, dat kwam het tempo niet ten goede. Ik ging voor een uurtje losfietsen, maar op de Trekweg had ik zo lekker wind mee, dat ik een afslagje verder nam. De laatste kilometers klikte ik af en aan: toch weer 25km de beentjes losgefietst.
En ‘s avonds kon ik mijn triathlonfiets halen. Met een ligstuur; voor de snelheid. Ik kreeg er gratis fietstips bij en ik ben er superblij mee. Ik fietste wat voorzichtig terug door de stad in de schemering, maar dit is mijn vorm van fietsen: liggen en trappen en meer niet. Kom maar op!
11maart: Spa Francorchamps Circuit Run met Vincent. Zie https://anke.badnews.nl/wordpress/?p=11655
12 maart: Spierpijn ken ik niet, rust eigenlijk ook niet en zeker niet als het lente is én er een gloednieuwe triathlonfiets stil staat te staan. Ik hield het uit tot een uurtje of 3 en toen moest het hoor: een beetje trillerig vanwege de klikkers opgestapt en heel rustig de bebouwde kom uitgetrapt. In het bos merkte ik al dat de fiets wel wilde… Helaas was het op de Trekweg in het Kotterbos druk met honden. De brug over over de vaart en de A6. Ik zag op de brug in de verte 2 mensen op het fietspad. Toen ik de brug af sjeesde kon ik ze al niet meer zien. Maar toen begon de pret: gaan liggen, opschakelen en trappen-trappen-trappen. Ik voelde de bovenbeentjes nu wel even! En ineens zag ik de mensen voor me. Wacht even: ik ga ook 30 km/uur. De snelheid van een brommer! Niet aan denken wat er gebeurt als….. Keurig achter de mensen afremmen en op adem komen en rustig inhalen en dan dóór. Makkie. Heerlijk. Geweldig. Zo kan ik 90 kilometer wel overleven. Mijn benen denken er anders over. Tandje eraf, brugje op, tandje erbij, brugje af. Over de 40 km per uur. (niet aan denken hoe hard dat is!) Dan rustig richting Trekweg. Bochtjes zijn niet zo geschikt. De Trekweg is OVERgeschikt. Maar ik moet om vier uur bij Vicoos zijn, dus ik steek de stad weer in. Ik wil snel weer weg bij Vicoos, weer fietsen. Ik kan dit racemonster niet weerstaan. Lieve Oostvaardersdijk: wij worden dikke vrienden komende zomer! 🙂
Rustweek: 25 km gerend, 46 kilometer gefietst en 4300 meter gezwommen. Slechts 6,5 uur gesport. Tja.

Samen met Vincent 1 ronde over het Circuit van Spa Francorchamps rennen. Dat is 7 kilometer lang.

Hallo Vincent, wat heb je precies gedaan op het Circuit in de Belgische Ardennen?
Samen gerend met mijn moeder over het circuit Spa Francorchamps. Voor de eerste keer. En naar de mooie bergen gekeken van de Ardennen. Omdat daar een evenement was, waardoor je op het circuit mocht en dat je daarover kon rennen. Dat kan maar 1 keer per jaar.
Had je er veel voor getraind?
Heel veel, heel vaak bij de Woondome in Almere met mijn moeder. De laatste keer zijn we zes keer omhoog gelopen.
Vond je het spannend?
Ja, heel erg, zodat ik de ochtend daarvoor niet had gegeten. Maar toen we daar waren was het ineens een stuk minder spannend.
Wat dacht je toen je op de startstreep stond?
Oh, nou gaat het gebeuren!! Ik dacht: ik hoop dat ik niet terugval op de Eau Rouge. Dat is een stuk wat heel steil omhoog gaat en dat stuk is genoemd naar het riviertje Eau Rouge wat daar stroomt.
Hoe ging de eerste bocht?
Lekker, maar we moesten wel naar de buitenbocht omdat papa dan foto’s kon nemen. En ik dacht meteen: dit gaat best wel lekker. Ik vond meteen een lekker tempo om op te rennen.
Wat deed papa toen jullie aan het hardlopen waren?
Foto’s maken, ook van een andere mevrouw die ik ken en van ons foto’s maken.
Hoe is het nu écht om die hele steile helling van Eau Rouge op te rennen?
Zwaar, maar ik merkte dat er ook heel veel mensen gingen lopen. Ik en mijn moeder hadden afgesproken dat we door zouden rennen. Ik had gedacht dat het nog zwaarder was. Ik heb er wel erg spierpijn van gekregen daarna.
Wat vond je het minst leuke stukje van de race?
Ehm…. Even denken. Ik vond het laatste stukje dat je de finish nog niet zag, dat je alleen maar bomen en weg zag niet leuk en vooral saai. En ik voelde dat het toen ook zwaarder werd, mijn lichaam werkte niet meer zo goed mee. Toen ik de finish zag, kreeg ik wel weer wat extra kracht.
Wat vond je het leukste stukje van de race?
De laatste bocht, omdat ik dan de finish zag en allemaal mensen die mij toe’jogen’ dat ik bijna over de streep kwam. Ik vond het zo fantastisch! En het eerste stuk omdat ik toen dacht: ik kan het en dit wordt de leukste wedstrijd ooit. Toen kon ik de grijns niet meer van mijn gezicht afhalen!
Ben je onderweg nog gestopt om wat te drinken of om uit te rusten?
Nee. Want ik had afgesproken met mama dat we zouden doorlopen en dat we zouden gaan dribbelen. Dat is heel langzaam rennen. We deden kleine stukjes omhoog wel een beetje dribbelend, maar meestal hielden we een hoger tempo vast. We zagen wel andere mensen gaan wandelen, maar wij zijn gewoon doorgegaan.
Was het leuk om met mama te lopen?
Ja, het is wel gezelliger dan alleen. Als ik alleen loop, heb ik niet echt leuke verhalen erbij. Mama was één van de enigen die nog praatte. En ik vond het ook fijn dat ze me toejuichte tijdens het rennen. Ze heeft mij een beetje gecoached en ik denk niet dat ik het zonder haar had gekund.
Waren er nog meer mensen aan het hardlopen?
Ja, nog zo’n tweehonderdvijftien andere deelnemers. Het wordt elk jaar drukker, want het is heel mooi daar. Uiteindelijk splitst de groep zich ook een beetje op. Er waren ook mensen die harder gingen lopen. Wij liepen een beetje in het midden. Het was best een beetje vol.
Wat vond het je gemakkelijkste stuk? En wat het zwaarste?
Alle stukken die naar beneden gingen waren gemakkelijk, hihi. De rest was zwaarder omhoog. Het zwaarte stuk was ehh, Eau Rouge en de rest van de stukken omhoog eigenlijk ook.
Hoe voelt het om door de busstop chicane te moeten rennen, beschrijf dat eens voor ons.
Best wel bijzonder als je bedenkt dat hier ook race-auto’s rijden normaal. Je ziet ook slipsporen van auto’s. En dan te bedenken dat er ook Formule 1 auto’s rijden, dat voelt best wel speciaal aan.
En toen over de finish. Wat voelde je het allermeeste?
Spierpijn! Ik heb meteen spierpijn gevoeld. Ik was ook trots. En blijdschap; ik heb het gehaald.
Vind je de medaille mooi?
Jahh, de kat is er zelfs jaloers op! Het hele circuit staat erop en de Belgische vlag. Ik ben er gewoon blij mee.
Ga je volgend jaar weer?
Ja! En als het kan, zelfs liever de 14 kilometer. Dat zijn twee rondjes. Eau Rouge is dan wel zwaar, maar voor de rest is het een prachtig circuit.

En dan nu de vragen voor mama, gesteld door Vincent.

Hallo Anke, vond jij het leuk?
ja ik vond het ondzettend gaaf
Ben je blij me je medaille?
ja maar hij ligt alweer in het laatje ik geef niet zoveel om de medaille
Vond het leuker dan vorig jaar?
ja vorig jaar lag er sneeuw het was heel zwaar en nu was het veel leuker met zen tweeen en hoefde ik niet met me zelf bezig te zijn
Vond je het gezellig om met Vincent mee te rennen?
ja dat was geweldig
Welk stuk vond je het zwaarst?
toen ik mijn schoenveter had gestrikt en Vincent moest inhalen terwijl ik nog omhoog moest rennen terwijl ik er bijna was
En welk stuk vond je het lichtst?
het eerste stukje oftewel de eerste bocht omdat het daar nog omlaag gaat en dan ben je nog vers weetje
Hoe voelde het toen je de eerste bocht doorging, hoe voelde je je toen?
o dat was eh heel bijzonder om daar met Vincent te lopen
En hoe was het toen je bijna bij de eindstreep was?
ik vond het jammer dat het zo snel voorbij ging en ik was heel erg trots op Vincent omdat hij zonder stoppen  7km had gerend
Wat vond jij het leukste stuk
ja alles eigenlijk omdat het een soort droom was die uitkwam om met Vincent te rennen
En wat vond je het saaiste stuk?
het saaiste stuk is dat stukje dat je bija benenden bent en dat je vlak gaat lopen bijna op 5km en toen wou Vincent wat langzamer en ik dacht we moeten 5km in een half uur rennen en toen gingen we even langzamer maar we hebben 5km binnen een halfuur gehaald.en dat is eigenlijk wel jammer want dan hebben we er minder lang van genoten.ik stelde Vincent voor om nog een rondje te gaan maar dan moes ik alleen
 wat was jou tijd
ja echt heel knap!!!40 minuten maar!!!beetje te snel maar toch maar daardoor ben ik nog trotser
 
Het was echt heel, heel erg gaaf. Het was heerlijk om zo samen te kunnen genieten en Vincent te kunnen coachen. Dat ik zelf zo’n tempo nog haal is al wonderlijk, maar dat zo’n klein ventje zo’n afstand in zulk een korte tijd aflegt, daar ben ik echt wel erg, erg trots op! Onze officiele tijd was 40:03 (Vincent) en 40:05 (ik). Daarmee is Vincent 66ste van de 140 mannen geworden en ik ben 16de van 104 vrouwen geworden.

Maar de grootste winst: DIT WAS FANTASTISCH

maandag 27 februari. Ik zat ergens mee. En hoe kun je dat dan beter verwerken als rennend rond de wijk in je uppie? Ik liep diep in gedachten verzonken en ik zou niet meer weten waar ik gelopen heb, maar met elke stap kwam de oplossing dichterbij. Ik kwam misschien niet direct fysiek sterker uit dit loopje, maar sommige stappen zet je op een ander gebied. Ik heb me misschien niet heel erg goed aan de opgegeven loopzones gehouden, maar de druk was wel verdwenen.
dinsdag 28 februari. Bij het zwemmen zijn de periodes aangebroken van veel zwemmen. De techniek verdwijnt weer wat naar de achtergrond. Afstanden maken is het idee. We deden 5 keer : 50m benen, 100m armen, 150m hele slag. Gelukkig mochten we na de tweede keer benen de eerste 50 m ook hele slag doen en die deed ik dan maar op hoog tempo. Jaja! Er zit zelfs beduidend tempoverschil in tegenwoordig! Aan het einde, toen iedereen bijna weg was, ging ik met ogen dicht zwemmen. Heel apart. Wel prettig. Ik heb maar liefst 2350m gezwommen, een nieuw record!
woensdag 1 maart. Weer zwemmen. De trainer sprak me toe dat ik anders moet insteken. Arm recht naar beneden. Dat heb ik maar geprobeerd, maar ik doe nog íets niet goed, maar ik weet niet precies wat. Dat frustreert me. Het gaat er niet slechter door, ik zwem nog altijd flink door voor baan 1 en ik heb er steeds minder moeite mee. Wederom zwem ik dezelfde afstand als gisteren.
Tot nog toe valt de hoeveelheid sporturen wel mee toch? 3 Uurtjes pas en het is al woensdag! Maar… in deze week (weken) wordt de sportbelasting opgevoerd. Nu gaat alles nog in een redelijk langzaam tempo, maar voor de halve triathlon straks moet mijn lichaam natuurlijk wel urenlang aan de gang blijven. Daarvoor leg ik nu de basis. Stonden er vorige week nog 10 uur sport op het programma, deze week zijn dat er al 11. Of ik die ga halen? Lees maar verder!
donderdag 2 maart. Ik zag niet uit naar de training, maar gaandeweg viel het wel mee. ( met andere woorden: prima trainer, lekker weer en net te koud aangekleed, niet ellenlang inlopen) We gingen kilometertjes op de baan lopen. Als je -net als ik- ongeveer 50 minuten op de 10 kilometer loopt, was de bedoeling dat je 5:30 over de kilometer zou doen. De eerste keer deed ik er 5:23 over en dat kwam nog het dichtste bij! De volgende 4 waren allemaal sneller. Ik verzonk in gedachten en wilde vooral alleen lopen en zelf mijn ding doen. Het maakte me verdrietig. Dat zorgde voor wat wrevel toen anderen me aardig wilden komen supporten. Ik heb de rest van de avond met nieuwe hardloopschoenen aan op de bank gelegen. 
vrijdag 3 maart. In het weekend stond 3 uur fietsen, maar ik verplaatste ze naar deze dag. Eigenlijk stond er rustdag, maar dat werd ‘m dus niet! Het eerste uur ging Manuel meefietsen, die moest daarna naar de tandarts. We fietsten over het asfalt met de mountainbikes. Mijn fiets raakte naast het fietspad, gleed weg, ik gleed mee en mijn tand gleed over het asfalt, net als mijn knieën en kin. Niks ernstigs verder, alleen een stukje tand minder. En dat is toch …eh… minder! Dus ik fietste naar de tandarts en die had om 12 uur tijd voor een reparatie. Nog dik twee uur over dus. Om te fietsen. Ik trapte nog een heerlijk rondje oostvaardersplasssen weg en kwam uit op 3 uur en 60 kilometer. Door naar de tandarts die me weer voorzag van een complete tand en een rekening. Thuis grijnsden de schoenen me zo breed toe dat ik wel moest toegeven aan ze. Ik trok Manuel van zijn lunch af mee voor een rondje van 6 kilometertjes. De schoenen doen het uitstekend en de laatste kilometer konden ze ook tempo maken. Kijk, en dan beginnen de sporturen te tellen! ‘s Avonds ging ik kijken voor een tijdritfiets. Een snelle racefiets voor de rechte lijnen zeg maar. Volgende week kan ik ‘m ophalen. Nieuwe schoenen, nieuwe tand, nieuwe fiets, nieuwe inzichten: het wordt me de sportweek wel zeg.
zaterdag 4 maart. Anderhalf uur rondjes rennen. Manuel mocht weer mee en we gingen naar het Beatrixpark. In plaats van slingeren en kringelen gingen we over het skeelerpad lopen. Eerst samen 1 verkenning-inlooprondje en toen ging Manuel op het kilometerpunt bij de berg steeds de andere kant op in zijn hogere tempo. Ik bleef in de lage hartslagzones hangen. Als we elkaar tegenkwamen, draaide ik om tot we weer bij het 1 kilometer punt waren. Ik zag een beetje op tegen zone 3. Maar enige minuten voordat ik die in moest, voelde ik dat ik overging van koolhydraten- op vetverbranding. Het gaat allemaal zwaarder aanvoelen, de hartslag gaat omhoog en het gevoel ‘doorbuffelen’ krijgt een betekenis. Ik liep zone 3 in een aardig tempo helemaal vol. Manuel en ik dribbelden weer naar de auto die (wel) opgeladen was. Anderhalf uur en dik 13 kilometer. En dan einde van de middag: zwemmen! Ik probeerde mee te zwemmen in het tempo van baan 2, maar dan in mijn ‘eigen’ baan 1. In baan 1 zwemmen 4 of 5 mensen, in baan 2 een stuk of 10. Dus al hou ik het tempo vol, ik kies er nog even voor om om de anderen heen te zwemmen. Ik ontdekte het ademhalen en vooral het uitademen onder water. Daarom ga ik aan het einde van de les beter: dan hou ik mijn adem niet meer in omdat dat niet lukt en blaas ik onder water uit! Dus naast het ‘ploep’ van de goede insteek hoor ik nu ook ‘bobbelebobbelebobbele’ Geen gesplash meer onder water ! We moesten 500 meter achter elkaar zwemmen en dat lukte me prima. Maar ik zwom nog even uit in het volgende uur. 2600m gezwommen. Niet binnen een uur, maar toch!
zondag 5 maart. Een hele rustige dag. Bank, spelletjes, uitslapen. Maar wel zwemmen! Lekker in Almere Poort. We hadden een invaltrainer. We gingen om de beurt voorop. Ik vind zwemmen ook nog leuk nu ik het door begin te krijgen. Ik ben erg tevreden met het feit dat ik de afgelopen week zo sportief ben geweest.
Dat ik dat gewoon aankan: ruim 11 uur sporten. 37 kilometer hardlopen, 60 kilometer fietsen en 9450m zwemmen.
En ondertussen wat zaken uitvogelen, ontdekken van jezelf en nieuwe spullen kopen. En ik heb ook nog gewerkt de afgelopen week.

ma 20-2 schema: RUN losdribbel bij spierpijn als geen spierpijn dan fietsen Hou toch op met gezeur over spierpijn ;p, heb ik nooit (behalve permanent in mijn armen tegenwoordig) en ik ga ook niet meer fietsen ‘s avonds, dus lekker een rondje heel langzaam gerend met Manuel door de wijk. (…) Leuk vormpje gemaakt in de wijk. 
di 21-2 schema: SWIM TVA kern Z1 Zo’n fijne dag waarop alles lukt qua werk, maar qua zwemmen viel het niet mee. Ik dreef niet lekker, lag niet hoog genoeg voor mijn gevoel. Veel getrappel met de beentjes. Halverwege de les liet ik het maar gaan en toen we met pullbouy mochten zwemmen was ik onstuitbaar. Baan 2 is me nog te druk. Wel weer veel gezwommen.
wo 22-2 schema: SWIM TVA kern Z4 Vanwege de regen bleef het hardlopen wat het was. Een uur voor het zwemmen werd ik doodziek (…) in de AH, maar wel gaan zwemmen hoor! Vanwege de kramp alles met pullbouy gezwommen en hier en daar nog flinke pijnscheuten gehad, maar ik zwom dóór. Ontdekt dat de borstcrawl ook goed met ogen dicht te doen is. Vanuit de schouders gezwommen en dat levert bakken met kracht op. Veel gezwommen, maar het horloge niet goed gelapt (uit en aan gezet ipv lap) De 3D printer neemt ons in beslag. Het triatlon-logo is me dierbaar.

do 23-2 schema: RUN TVA kern Z2 Wat een rotstreek om wegens een beetje storm een training niet door te laten gaan 😉 Zomaar een dag rust voelt enorm als spijbelen, maar het komt wel goed uit, want mijn lijf is een beetje moe. Overigens geen spierpijn vahet zwemmen. Overigens is een dagje spijbelen niet zo heel erg, maar er staat deze week 10 uur en een kwartier in het schema! (tien uur en 15 minuten, ja echt) Dit is het stadium waarin het duurvermogen wordt opgebouwd, dus er hoeft niks snel, maar het is vooral véél sporten. 
vrij 24-2 schema: BIKE duur z1 in midden 10 z2 Een knorrige, vervelende dag. Ik voelde me de hele dag met-het-verkeerde-been-uit-bed-gestapt. Tijdens het fietsen vond ik Vincent te traag en lastig en ik ergerde me aan alles en iedereen. De hele dag eigenlijk. (…) En al ging er niets zoals ik dat graag had gezien: we fietsen wel veel en lang. Pas achteraf besefte ik dat Vincent wel een beetje gelijk had: 40 kilometer is voor mij een ‘stukje’, maar voor hem niet! 
za 25-2 schema: BIKE 30z1-10z2-5z3-5z1-10z2-5z3-5z1-10z2-5z3-5z1 SWIM TVA kern Z1 Goed kunnen slapen, want de kat was stout geweeest en mocht niet op mij slapen en Vincent was er niet, dus ik kon uitslapen. ‘s Middags gaan fietsen, maar ik heb geen fietszones. Ik heb het uitgevogeld en de heenweg was erg prettig, maar terug had ik TEGENwind en dat drukte het tempo en niet de hartslag! Bikkelen 🙂 De zadelpijn is erg. Ik wilde eigenlijk gaan hardlopen, maar Rob wilde mee wandelen. Ik koos voor lekker samen wandelen. Toen gaan zwemmen. Ik voel me inmiddels thuis in het bad. Ik heb erg goed op de techniek gelet: kracht zetten, uitdrijven. Geen pullbouy deze keer en heerlijk door kunnen zwemmen. Dat is fijn van baan 1: we zijn maar met zijn viertjes. 
zo 26-2 schema: RUN facebookloopje (wandeling-tempo) zone 0.5 Oké, ik heb ook wel eens spierpijn…. Overal eigenlijk; armen, bovenbenen, knie…  Maar ik heb veel meer zadelpijn 🙁 Het loopje was heerlijk langs Amerongen en door het bos (3) Supergezellige mensen, allemaal nieuw. Ik kende ze alleen van Facebook. Al sloot het totaal niet aan op mijn tempo. Liep ik elke keer extraatjes. Blijft akelig voor me om te zeggen dat ik niet train voor een marathon, maar voor een halve triatlon; ik noem het gewoon een halve marathon met wat zwemmen en fietsen van tevoren 😀 
En zo ziet een weekje er dan uit volgens het schema: (10 uur en 21 minuten)

Kort 1 * ma 13-2* Kort, dat is 3 kwartiertjes een interval training van hardlopen. ff Inlopen, dan wat tempo-verschillen. Ik ging ‘s alleen. Lekker even uitleven in je uppie. Gewoon eigen plan, eigen tempo, eigen beentjes voelen. Tempi vielen mee in zone 4.♠
Kort 2 * di 14-2* Zwemtraining. Hartjes in het zwembad. Ballonnen dan, verder niets! Na 50 minuten had ik het wel gehad, maar ik maak het zwemuur vol door flink door te zwemmen. Ik krijg de slag te pakken ♥
Kort 3 *wo 15-2* Deel I – hardlopen met Vincent. Naar de Woondome hobbelen met rugzakje op EN KORTE BROEK AAN. 6x de Woondome op saampjes. Langzaam terug met korte wandelpauzes voor korte beentjes in korte broeken. Het manneke is geweldig: 7,7 kilometer naast mama gedraafd.     Deel II – zwemtraining. Voor de training zelf 250m geklokt op 5:30. Flink doorgezwommen, maar niet kapot (we moeten nog een hele les) Zwem lekker mee door (zonder hulpmiddelen!), maar het valt me wat zwaarder vandaag dan gister. ∞
Kort 4 *do 16-2* Hardlooptraining op de baan. Geen trek in. Spierpijn in mijn armen, lange werkdag. Weer dezelfde trainer als vorige week en de week daarvoor, weer een grote groep (inclusief jeugd deze keer) en 35 minuten buiten de baan. Ik liep lekker achterop. Zin kreeg ik niet meer. Hopeloze training. θ
Kort 5 * Vrij 17-2* KOPPELtraining. Fietsen met Manuel op de ATB om de Noorderplassen. Anke = moe, dus dit gaat om doen, het goed-doen laat ik aan Manuel over; ik trap mee. Door de miezer, met de wind, langs het Zonne-eiland en over de dijk. We gaan richting Schateiland en dan komt het zinnetje er langzaam bij. Anderhalf uur trappen. Thuis volgt een wissel: schuurdeur open-fiets erin-achterdeur van het slot&weer op slot-helm af-gel opslurpen-fietsschoenen uit / loopschoenen aan-voordeur op slot en gaan! Duurde 3:45. Ik pak een fijn stabiel hardlooptempo. “7:30 is ook een hardlooptempo”  heb ik hard tegen Manuel geroepen, maar dat komt niet in de buurt. Ik ga harder, ook al voelt dat niet zo. Ik besluit niet af te zwakken en dit prettige tempo vast te houden tot het niet meer kan of in elk geval voor 5 kilometer. 5:50. Net iets meer dan 10 kilometer per uur. Het zonnetje komt er ook bij. 5 Kilometer in 29 minuten. We dribbelen 2 kilometer uit (en zelfs dat niet in 7:30). 2uur15 minuten gesport. Zonder gevolgen, slechts een beetje algeheel vermoeid. ♣
Kort 6 *za 18 feb* Fietsen. Ik ga een stukje losfietsen. En ik heb een 6tal boeken die naar Joyce moeten. Van die papieren dingen, dus het is best zwaar in het rugtasje. Het is heerlijk weer en ik fiets zonder helm gewoon over de fietspaden. Ik volg de paden een beetje en ga ruim om de Leegwaterplas heen. Ondanks alles heb ik het gevoel dat ik alleen maar fiets om het fietsen. Ik ben blij als ik na een dik half uur bij Joyce aan de thee zit te kwebbelen. Gaat me ook goed af! Na twee koppen fiets ik weer naar huis toe. Een paar uur later (na een sprint door stad) ga ik zwemmen. Ook hier ga ik alleen maar om te zwemmen, niets meer en niet minder. Er zijn vier of vijf mensen in ‘mijn’ baan. Ik ga in het begin voorop, maar D haalt me met zijn achtje telkens bijna in, dus hij krijgt de eer. Ik krijg de opmerking van de trainer dat snel zwemmen niet zozeer gaat over meer armslag, maar over krachtiger zwemmen. Ik staar hem aan, maar het is wel een hele belangrijke tip. Vanaf dat moment zwem ik liever krachtig dan hard. En dat hou ik lang vol. 400 meter moeiteloos. Nou ja, ik word (ernstig) gehinderd door de andere in de baan die blijven kletsen. Ik kom hier om te zwemmen… En als ze dan gaan zwemmen, hebben ze een baan-3 tempo en halen mij in. Ik vind het vervelend. Uiteindelijk haal ik de 2050m. Ξ
Kan-Niet-kort 7 *zo 19 feb* Crosscup Buitenhout. Ik twijfelde de hele zaterdag of ik met Joyce mee zou lopen en al mijn eigen ambities zou laten varen. Uiteindelijk werd ik zondagochtend wakker en dacht ik: ik ga gewoon zelf kijken wat me lukt, mijn tempo! Ik stapte op mijn stadsfiets in de miezer en dat ding fietst me een partij verrot zeg, ik ben verwend! Ik was ruim op tijd voor Vincents twee kilometer door de modder. Daarna liep ik met twee heren in en dat beviel me wel. Net even ontdekken dat de de telefoon uit moet, dat het warm is en dat de modder meevalt. Gezellig rond gekletst met de één en de ander. Wijze dingen opgepakt en toen gingen we opeens rennen. Ik ging lekker, maar na 2 bochten dacht ik: wat-doe-ik-hier-eigenlijk. Dat is niet zo’n best idee. De eerste kilometer ging me flink op tempo, maar ik kon het prima naast me neerleggen en denken: we zien wel. Nog 7 kilometer te gaan. Ik vond de modder niks deze keer. Net te weinig om echt doorheen te stampen en te glibberig. De kilometertijd bleef onder de 6 minuten. Maar de rest liep al uit. MB moedigde me aan en ik begin haar steeds toffer te vinden. Ook de derde kilometer ging vrij gemakkelijk en ik wilde de 5 kilometer binnen een half uur ronden. Dan zou ik de laatste 4 kilometer wel in 20 minuten doen, mij om het even. Ik raakte in een trance en merkte dat mijn benen geen enkele moeite hadden het tempo vol te houden. Vond ik knap van ze! 5 kilometer in 29 minuten. En toen riep MB me vlak voor de modder-zooi toe: “Anke, je dóét het wel gewoon!” En die opmerking kwam binnen. Ongeacht hoe goed of slecht: ik DOE het allemaal wel! Ik stond er even bij stil, figuurlijk dan. Letterlijk leverde ik wat tempo in en begon ik me moe te voelen. Die beentjes gingen wel door, maar ik kon niet meer zo goed mee. Nog een paar kilometer afzien dan maar en hopen dat de tijd onder de 6:30 blijft. In de laatste ronde zie ik dat HL me aan het inhalen is. Dat heb ik liever niet en ik zet nog een beetje aan. Net voor de modder is er geen houden aan: ze gaat me voorbij. Eigenlijk wil ze samen lopen, maar ik weet al dat ik haar ophou en vraag haar haar tempo vol te houden en door te gaan. Ik zwabber voor de laatste keer de modder door en loop de 8km binnen 48 minuten. Ik heb niets meer over voor een laatste eindsprint en ga daar ook niets meer me winnen, dus ik loop het uit net binnen de 51 minuten en dat vind ik superoké. Ik ben walgelijk snel weer op adem en heb alleen maar dorst. Ik verwelkom Joyce die niet eens laatste wordt en dan fiets ik een stukje met haar mee en door naar huis. Ik ben vies, moe en ook tevreden. Want ik heb het wel weer gewoon gedáán. Meer dan 10,5 uur gesport in een week, twee keer de 5 kilometer binnen een half uur gelopen (het gaat nog wennen) en allebei onder ongewone omstandigheden. Alleen is mijn horloge een beetje te optimistisch over mijn mogelijke wedstrijdprestaties 😀 Dat is wel erg KORT door de bocht 😉