Vandaag gingen de oude schoenen voor één van de laatste keren aan voor een lange duurloop waar ik me voor ingeschreven had. He? Kan dat ook al, inschrijven voor een lange duurloop? Jawel, voor alle najaarsmarathonners organiseert atletiekvereniging Pharos lange duurlopen door het Amsterdamse Bos die beginnen vanuit het Olympisch Stadion.
Voordeel 1: Je hoeft zelf de route niet bij te houden (maar het is sowieso beter om dat niet aan mij over te laten)
Voordeel 2: Het Olympisch Stadion….. wow, hoe gaaf is het om daar een keer te rennen?
Voordeel 3: Scheelt slepen met water en bananen voor onderweg, want die verzorgen zij.
Nadeel: In mijn schema was er sprake van een superstrakke tijd voor de 20 kilometer en de opmerking: “benaderen als een wedstrijd” en mede daardoor heb ik geen idee welk tempo ik aan moet houden en krijg ik alle kans me druk te maken. Benaderen als een wedstrijd zit er qua zenuwen wel in. Ik kies voor een iets te hoog tempo voor een lange duurloop met 5:45 per kilometer. Als ik dat haal, zou ik theoretisch een marathon rond de vier uur kunnen lopen, maar daar ga ik niet van uit eigenlijk. Ik ga zien of het me lukt. Anders stop ik en wacht ik op de volgende groep.
Ik neem mijn loopmaatje mee (in dezelfde tempogroep) en nog een andere loopkennis, die veel langzamer gaat lopen. Met zijn drietjes zijn we een bont marathon-gezelschap: mijn loopmaatje traint voor de marathon in Lissabon en hoopt onder de vier uur te blijven, de loopvriendin traint voor de marathon van Berlijn en hoopt onder de vijf uur te komen en ik blijf saai in Eindhoven steken en heb geen idee van de tijd waar ik voor train!

Eerst een kopje thee en dan een rondje door het Olympisch Stadion. Hoe gaaf is dat om over die sintelbaan te rennen. Er staat een zonnetje, maar dat was gisteren wel anders. Toen woedde er een zomerstorm die ons bijna belette het Amsterdamse Bos in te gaan. Ik sluit me met veel heren en twee dames aan bij de pacer en even over half tien rent de groep het stadion uit. Ik vind het een belevenis en kijk goed om me heen. We gaan eerst over asfalt de stad uit en ik heb geen enkele moeite met het tempo. Ik kwebbel, ik klets en ik luister naar de trainer die achter ons loopt en boordevol goede tips zit. Iedereen vraagt voor welke marathon de ander traint, het is een goede gespreksopener. Zolang dat nog lukt, loop je met de goede groep mee. En hoewel we in Amsterdam lopen, voert de marathon van Amsterdam lang niet de boventoon. New York, Zeeland, Italie; ik hoorde vanalles voorbij komen. We lopen langs de bosbaan, heerlijk in het zonnetje.
We gaan na een kilometer of drie/vier het bos in en dan begint er wat geklungel. We moeten veel, heel veel takken ontwijken. Dat zorgt voor opstoppingen, voor oponthoud en voor ongemakken. Gelukkig ben ik erg gewend en vertrouwd met onverhard lopen en vind ik dit niet erg meer. Ik vind het lopen in een groep niet per definitie gemakkelijker. Je moet opletten dat je niemand op de enkels trapt of voor de voeten loopt, je moet volgen en al die anderen die zoveel beter zijn dan ik…. Toch hou ik keurig zone 2 aan en lijkt dit tempo mij geen moeite op te leveren. We komen bij een post en ik drink water en neem een halve banaan. We gaan langs de kanoverhuur, veel over onverharde paden en we moeten 1 keer een halve boom omzeilen. De stormschade is aanzienlijk. Ik raak aan het kletsen met de enige andere vrouw van het groepje en het gespreksonderwerp is natuurlijk… de marathon! Hoewel deze heldin slechts meeliep ‘ter onderhoud’. Voor ik het door had zat er weer een lusje op en staan we weer bij de watervoorziening.
Ik loop liever wat in de achterhoede. Doordat het lastig is de route door het bos te vinden en er ook wat heuvelachtige paden zijn te vinden in het Amsterdamse Bos, halen we het tempo van 5:45 enige kilometers achter elkaar niet. Dat is voor mij natuurlijk een voordeeltje! Mede daardoor hou ik het vol. Ik loop met de volgende meneer te kletsen, maar na een kilometer of 13/14 merk ik dat ik het wel zwaarder krijg. Ik begin me af te vragen waar deze sport toch goed voor is, maar een andere nuttige sport kan ik ook niet bedenken. Met dit tempo heb ik geen tijd om foto’s te maken in het bos. We gaan ook heel veel schattige bruggetjes over. Ik loop liever door het bos heen omdat daar schaduw is. En dan komen we voor de laatste keer bij de waterpost. Ik kijk niet naar mijn kilometers of de tijden, ik heb mijn hartslag op staan en die blijft een lange tijd in zone 2 liggen. Keurig.
Nu loopt de hartslag dan toch op richting zone 3, maar ik ga nu niet meer opgeven of wachten, ik blijf bij deze groep. Aan de andere kant lopen we de bosbaan langs terug en ik kan nog wel praten, maar het voelt heel wat zwaarder aan als eerder vandaag! Deze wedstrijd ga ik niet winnen: de beoogde tijd ga ik niet halen, maar dat is met zo’n groepssessie ook helemaal niet van belang eigenlijk.

We lopen terug naar het stadion en daar lopen we nog een rondje over de sintelbaan.
Ik leg mijn tempo iets omlaag en de rest gaat iets sneller, maar kwijtraken is er nu niet meer bij. Achteraf blijkt dat ik het tempo voor mijn gevoel misschien lager leg, maar de kilometertijden zijn helemaal niet minder! Ik moet nog wel drie rondjes uitrennen om op de halve marathon uit te komen omdat mijn horloge nou één keer altijd retezuinigjes is. Ik vind dat geen straf in het Olympisch Stadion!

Met mijn rode koppie is de AAdrink en de ontbijtkoek echt verdiend. Blijkt dat ik op een gemiddelde kilometertijd uitkom van 5:57. Mijn gemiddelde hartslag komt met 155 net in zone 3 uit. Over de halve marathon hebben we twee uur en vijf minuten gedaan. Eigenlijk is dat best wel heel erg oké. Ik kan me douchen en lekker buiten op een bankje zitten te wachten tot onze vriendin ook terug is. Wasvoorschriften uitwisselen. Ik ben ook snel weer helemaal op adem eigenlijk. En die vraag van de dag  -raad ‘s: En, welke marathon ga jij doen?

Vanmorgen zouden mijn vriendin en ik weer eens bij gaan kletsen. En als je denkt dat wij boven de thee gaan zitten, dan heb je het mis. Wij gaan in korte broek de paden op en de lanen in. Rustig moest ik gaan vandaag. Dus ik ging op de fiets naar haar toe en even later stonden we buiten en weer even later liepen we langs het water. Al snel vroegen we ons tussen de verhalen door af wie had gedacht dat we het koud zouden krijgen, want het was heerlijk warm weer! Ik had het merkje van mijn broek geknipt en liep lekker op mijn nieuwe schoentjes. We liepen te kletsen over hardlopen natuurlijk. En over de kinderen. Over de mannen. En over schilderen (mijn vriendin is bijna professioneel huisschilder hihi). Heel rustig aan. Als ik mijn horloge in zone 1 had gezet, was er niks te piepen geweest. We draaiden de onverharde paden in. En ik maar denken dat ik overal al was geweest, nou, dit pad had ik ook nog nooit gehad! Het was mooi, heerlijk en buitengewoon gezellig. We liepen langs de manege – daar ken ik het weer en toen over het fiets-wandelpad weer onverhard verder. Het was echt heel lekker in het bos en we vertraagden nog iets omdat toch alle tijden onder de 7 minuten lagen en dat was nergens voor nodig. Ik had niet het gevoel dat de tijd heel snel ging ofzo, maar het was een prima tempo en een fijne vrijetijdsbesteding. Ik denk dat het nog geen tien seconden stil is geweest. We hebben niet alleen de beenspieren, maar ook de kaakspieren een flinke training bezorgd. We liepen voor de symmetrie onder de hoogspanningsmasten door en om niet ‘klem’ te lopen achter een mannelijke hardloper met roze schoenen! Hij liet ons ver achter zich met ons excuus dat wij over het graspad liepen. We kwamen op de tussenring die afgesloten is en van zulke drukke wegen die afgesloten zijn, kun je maar op 1 manier genieten: midden over de weg gaan lopen!
Daarna liepen we langs de Vaart en daar heb ik al vaak gelopen, maar mijn vriendin toonde mij moeiteloos alle onverharde schelpenpaden. Ik heb haar geleerd dat je ook onverhard kan lopen en zij pikt de betere paden er vervolgens uit! We moesten nog 1 keer de Vaart oversteken en toen waren we na 1 uur en 10 minuten weer bij haar huis voor een welverdiend glas water. We hadden er tien kilometer opzitten en mijn hartslag was heerlijk laag gebleven!
‘s Middags moest ik thuis zijn om op mijn pakje te wachten: ik heb nog een paar nieuwe hardloopschoenen besteld! Ascis, net als ik in de winkel aan had, maar met het grote verschil dat deze verre van roze zijn. De doos bevatte volgens het humoristische opschrift een gevaarlijk verslavende inhoud, maar ik vrees dat die waarschuwing veel en veel te laat komt! De schoenen zijn prachtig van kleur en… ze zitten perfect. Ik ga voorzichtig buiten een rondje lopen met de kaartjes er nog aan, maar deze schoenen worden de mijne. Ze lijken ontzettend op mijn tweede paar hardloopschoenen waarop ik de marathon liep (het tweede paar!!!) en die ik nu afdraag als dagelijkse schoenen. Ik heb ze aan op de foto en de nieuwe schoenen staan er tussenin. Het merk verschilt. En de demping verschilt nog veel meer! Klaar voor de verslaving…

Met een zwaar gemoed ging ik onderweg naar de brug. Gelukkig haalden ze me op, anders weet ik het niet hoor of ik was gegaan met het debacle van vorige week in mijn hoofd! Ik had mijn nieuwe korte broek aan. Dezelfde trainster en dezelfde snelle kerels zouden de AB groep gaan doen, dus ik besloot onmiddellijk met de C/D mee te gaan. We gingen langs de auto lekker opwarmen, want het was niet al te heet met de wind op de open vlakte. Huppelen, skippen, uitvalspassen: het kwam even allemaal voorbij. Deze groep was groot, maar vandaag was de trainer voorbereid. Hij had spulletjes bij zich en we liepen op lekker kalm tempo naar het trappetje. Tenminste, wat voor mij een kalm tempo was, want dat gold niet de hele groep. Ik liep lekker te kletsen.
Wij C-groep (en normaal zou daarvan ook nog een deel B zijn, maar hier ligt het net anders geloof ik) mochten eerst de trap op sprinten. Gewoon. Prima. Er was 1 tante die liever naast de trap door het gras omlaag ging: ikke ja! De korte broek zit niet heel lekker, hij is eigenlijk te groot en er schuurt nog wat. We gingen de sartaki dansend omhoog: dat klinkt toch al leuk?! Daarna gingen we de trap op springen en dat lukte op 2 benen best en ook in het sqattend omhoog gaan had ik een ritme te pakken. Niet dat we de hele trap hoefden, gewoon elke keer een plateau. Daarna was het onvermijdelijk dat we moesten hinkelen en raad ‘s: met links ging het gewoon GOED! Het rechterbeen bleef op zijn zachtst gezegd wat achter, maar het ging beter dan vorige week met mijn evenwicht. Toen maakten we de trap vrij voor de D-groep en mochten wij over 3 hordetjes springen, door een trapje (kleine pasjes) en door de hoedjes die steeds verder uit elkaar staan. De ideale oefening voor mij, want ik kom op grote passen uit en die hou ik dan vol en daardoor ga ik hard richting de zon aan het rennen. Echt waar, dit is bepaald geen C-tempo en ik hoeft dan ook maar 1 man voor me te dulden. Ik vind het zwaar en warm om hard te gaan, maar ook erg prettig. Ik word er moe van en raak buiten adem, maar ik heb niet het idee dat ik me dood moet lopen om de rest bij te houden of voor te blijven. Ondertussen sjor ik wat aan de nieuwe korte broek tot die bijna goed zit. Ik ga langzaam terug en herhaal de hele oefening nog een keer. Inmiddels meld mijn horloge dat ik over de vierde kilometer 5:04 minuten heb gedaan en dat vind ik akelig snel.
We gaan met zijn allen de trap weer op en ik kwebbel verder. De brug op gaan we een piramidetje lopen: eerst honderd meter hard, honderd meter brugaf en windje rustig omlaag, dan twee honderd meter wind tegen, brug op hard en tweehonderd meter zacht terug. Afijn, je hebt ‘m en dat tot 400 meter en daarna tel je terug: 300 meter, 200 meter. Ik ging de eerste 100 meter nog niet hard, want ik was nog aan het kletsen. En de 200 meter omhoog was mijn verhaal nog niet klaar, maar bij de 300 meter wel en toen pakte ik het tempo even lekker op! De 400 meter lag boven op de brug. Van mijn korte broek had ik geen last meer, tot ik ontdekte dat ik was vergeten het prijskaartje eraf te halen! Gelukkig krijg ik een rood hoofd van het lopen, want anders had ik me rot geschaamd! Ik was blij dat ik wist dat hetgeen mij prikte van tijdelijke aard was! De andere groep deed maar tot 300 meter en die waren rapido klaar. Mochten zij lekker uitrusten en op ons wachten! Ik moest de 200 meter overslaan en deed daarom wel twee keer de 100 meter. Beetje ongelijke piramide, maar anders moesten ze zo lang wachten!
Ik liep mee uit met een meneer die tijdens zijn verblijf in Spanje over de boulevard zijn kilometrage uitbreidde van 8 naar 18 kilometer. Hij liet de andere “oudjes” op het terras lachen, want deze meneer was zelf 71 jaar! Hij was op zijn 65ste begonnen met hardlopen, ‘omdat de kinderen dat ook deden’. Van zulke helden die nog altijd de Dam tot Dam loop rennen, word ik helemaal stil. Deze meneer mag tegen me zeggen dat het belangrijkste van het hardlopen is om te blijven lachen en dan buig ik nederig mijn hoofd. Deze training was namelijk gewoon leuk: goed georganiseerd, niet te zwaar en niet te licht en vol afwisseling met een lekker zonnetje en wind tegen brug op, daar kan een brede grijns wel vanaf.

“Mama, wat voor schoenen ga je kopen?” vroeg Vincent. “Geen roze“, was mijn antwoord. Hoofdzaak is de pasvorm. Dus het was even slikken toen de meneer van de winkel felroze Asics uit de doos haalde. Mijn één jaar oude paarse Saucony’s waren op. Er zat geen enkele demping meer in na 1200 kilometer. Ik geloof dat werkelijke elke schoen in de winkel me beter zou zitten en zo ook de felroze Asics. Ze voelden heel zacht aan. Omdat de Saucony’s in het bovenwerk ook stuk waren, gaan we niet terug naar dat merk. Ik heb proefgelopen op de paarse trouwe stappers en ik zet mijn voet amper meer naar binnen zoals een jaar geleden. Links helemaal niet meer en rechts dus nog nauwelijks. Ook op de Ascis kan ik prima lopen, maar links voelt aan de onderkant wat vreemd. Dan krijg ik een paar donkerblauwe Brooks in mijn handen gedrukt. Ik vond ze meteen mooi. Uiterst simpel en gewoon en dat klopt ook: dit is een neutrale schoen. Als ik ze aandoe, passen ze gewoon perfect. Ik had mijn hart bijna meteen aan deze schoenen verpand, maar lopen ze ook goed? Ze lopen uitstekend! Ik wissel de Ascis en de Brooks nog even om (links een asic, rechts een brook) en dan is de keuze snel gemaakt: de Brooks zitten als gegoten! En wat ook speelt: mijn eerste marathon liep ik op neutrale groene Brooks, voor de volgende lijken neutrale blauwe Brooks mij een uitstekende keuze!

Dan is het natuurlijk geen optie om zulke schoenen in de doos te laten zitten. Die moeten worden getest! Ik kon niet meer kilometers verwerken op zaterdag, maar zondag, recht uit bed, gaan ze aan! Het was even droog en voor een klein eindje van 6 kilometer ging ik trots als een pauw op mijn nieuwe stappertjes de deur uit. Ik liep rustig en voorzichtig in. Na de eerste probleemloze kilometer ging ik versnellen op de skeelerbaan. Asfalt! Ik kon prima weg met de schoenen. Ze knerpen over het asfalt, een geluid alsof ze willen zeggen: kijk ons eens lekker nieuw zijn! En voor het feit dat ik gisteren al tig hoogtekilometers heb verwerkt en toch een blauw knietje aan de val heb overgehouden, is een kilometertijd van 5:07 uitmuntend! De brug óp en af inbegrepen.

Kilometer drie hobbel ik weer vrolijk verder en ‘klets’ bijna tegen mijn schoentjes: “er komen nog veel kilometertjes samen, nog veel meer wildroosters en nu zijn jullie goedgekeurd en mogen jullie vies worden.” Gelukkig praten ze niet terug! Ik neem het onverharde pad langs de Oostvaardersplassen. Gek genoeg is hier niemand, terwijl net bij de bruggen de een na de andere hardloper me tegemoet kwam. Ik ga nog een kilometer hard aanzetten. Onverhard moet me ook lukken! De schoenen veren prima mee, vormen een schild om mijn voeten. Ze knerpen weer, maar nu op de steentjes.
Het stukje fietspad ruil ik in voor het naastgelegen gras. Onverhard is onverhard! Ook nu zitten de schoenen simpelweg perfect. Inmiddels lopen de zweetdruppels over mijn neus en verhullen die druppels mijn zicht op de druppels die van boven dreigen te komen. Mijn verbazing dat deze kilometer in 5:03 ging is groot. De schoenen vormen zich nog beter op onverhard terrein als op verhard terrein! Ik haal alle snelheid eruit en huppel de trap op terwijl ik mijn schoenen bewonder. Deze 5 kilometer waren de eersten van velen. Ik doe nog een kilometer ronduit sloom en de laatste kilometer door het park ga ik lekker op gewone snelheid lopen: precies op wat ik comfortabel vind.

Ik hoeft me niet te houden aan een hartslag, een snelheid of een schema en daar geniet ik met volle teugen van! Pas als ik thuis ben begint het hard te regen. Wat een fijne schoenen heb ik aangeschaft: ze beschermen me ook nog tegen de regen! 🙂

Halluf Zevun. Toen was ik al op. Kwart voor zeven stond ik bij mijn loopmaatje voor de deur om hem mee te nemen naar de Veluwezoom. Op de planning stond eigenlijk een run van twee en een half uur, half verhard en half onverhard, maar nu was er tijd voor de trail over de Veluwezoom, waar ik eerder dit jaar al in spijkerbroek heb gerend om Vincent op te halen: TrailrunInSpijkerbroek. De trainer vond het goed en waarschuwde me met een knipoog goed uit te kijken als mijn loopmaatje een gelletje laat vallen, omdat hij daar bij de Almere City Run flink over gevallen is. In de auto at ik 3 boterhammen terwijl ik over de rustige autosnelwegen naar Rheden spoedde.
Om acht uur vertrokken we van de parkeerplaats af in korte broek en met veel water bij ons. We moesten even zoeken waar we moesten beginnen en de doelstelling was slechts: 2 en een half uur over het prachtige gebied rond de Posberg hardlopen. De route stond op de GPS. We liepen al snel de holle weg op en het ging omlaag. Daar waren warempel twee buitengewoon geschikte toiletbomen te vinden! We kwamen paarden tegen in het wild. Nou ja, echt wild en angstig waren ze absoluut niet. We slingerden door het bos en de GPS had veel moeite met de natte bladeren. Het was bewolkt en toch al heerlijk van temperatuur. We moesten omhoog en toen PATSBOEM, daar ging IK onderuit! Gelukkig niks ernstigs en ik moest er hard om lachen, juist omdat we in het gesprek precies op dat moment zeiden: “was jouw dat ook opgevallen“. Les geleerd: telefoon wegstoppen+praten+boomstammen+klimmen+natte bladeren is geen goede combi om je concentratie te verliezen!
Het bleef klimmen en dalen. Voornamelijk klimmen had ik het gevoel! Mijn hartslag ging bij tijd en wijle de hoogte in, maar ik had ook totaal geen haast. De kilometertijden lagen boven de tien minuten! Nog nooit vertoond! En loslaten. We kwamen wat hekjes door en toen zat er een hele flinke klim in. Ik had erg veel moeite om helemaal tot bovenaan te blijven rennen, zo steil was het. We kwamen in het bos uit, dus er was nog weinig uitzicht. We daalden weer af en ineens stonden we op een geweldig grote heide met allemaal heuvels om ons heen. We ploegden door wat zand en het was onvermijdelijk dat we gingen stijgen. Er lagen boomstammetjes op ongelijke afstand. Het was een eind omhoog, maar toen was het uitzicht ook geweldig en adembenemend mooi. We stonden ervoor stil. Inmiddels had een andere hardloopster het pad beneden aangehouden. Wij gingen op hoogte verder en het was ongelooflijk mooi. Wat een rijkdom! Er was geen enkel probleem om je voor te stellen dat we in Schotland liepen. Het tempo loog er niet om en trailrunnen is gewoon van een totaal ander kaliber dan over asfalt hollen. We kwamen even op het fietspad en na weer een hekje gingen we afdalen. Ook daar lagen de boomstammen hun best te doen een ongelijkwaardige trap te vormen, waardoor elke stap werd onderbroken. Ik ren liever hard naar beneden dan dit gehups!
4 Kilometer in een half uur tijd. Maar wel een uniek half uur. Nu volgde de allerheftigste kilometer: zand. Mul zand. Diep mul zand. Diep, mul zand op een heuvel omhoog. Zand dat je hartslag verhoogt, de ademhalingsfrequentie verhoogt en het tempo verlaagt terwijl de zweetdruppels talrijker worden. Zo, wat was dat heavy. Leuk, maar zwaar. Loodzwaar. En maar doorworstelen. Tot boven. We kwamen op een knooppunt en zouden hier straks weer langs komen, maar nu eerst over een smal heidepad. Het voelde als Schotland. Helemaal niks Hollands aan. Weidsheid, heuvels, heide. Ik hoop dat ik me nog heel lang heug hoe geweldig het was om daar op een bewolkte zaterdagmorgen voor 9 uur te mogen lopen. Stukje stijgen, stukjes brem en alsmaar dat prachtige uitzicht over die heuvels waar niemand was behalve wij. Mijn loopmaatje moet voorop lopen, omdat hij de route beheert en omdat ik liever langzamer ga dan me opgejaagd voel. We mochten ook een stukje naar beneden zonder de ‘trap’treden en dan kan ik heel even wel eens wat vaart maken. Het was verder voornamelijk sukkelen en hobbelen naar mijn idee. Hoe langer dit duurt hoe beter!
We kwamen op de Posbank, een uitzichtpunt naast de weg. Mooi, maar lang zo echt niet als de top eerder waar we net stonden. Het paviljoen ging net open, maar wij mochten een stukje over het asfalt lopen. Dat verveelt snel en het bospad is meer dan welkom. Het was wel smal en we waren niet voluit aan het kwebbelen vandaag. Ik verzon mijn eigen cryptogrammetjes, maar was voornamelijk bezig met de omgeving, de grond onder me en de ervaring in de natuur te zijn. Mijn voeten werden nat. Ik nam soms wat water en twee keer een dextro. Ik heb vanmorgen drie boterhammen op, dat is voor mij erg veel! We steken een weg over en weer volgt er volgens mij zand. Ik werd moe, ik kan me dat stuk niet meer zo goed herinneren. Toen hadden we het extra lusje alweer gemaakt. We verlieten de heide en gingen het bos in. Zoals je Veluwe verwacht. Bos Bomen Groen.
Ik werd mentaal moe en nam een dextrootje. Dat hielp wonderwel! Er volgde een heel stuk waarop ik prima door het zand kon zwoegen door de dextro. Bos en toch zand. Mijn natte schoenen namen het zand op en onder mijn voeten ontstond modder ín mijn schoen. Het maakte zelfs een zuigend geluidje. Ik was de route volledig bijster. Hoe lang we onderweg waren ook trouwens. Of hoe ver het nog was. Hoe blij kun je zijn met een kilometertijd die onder de tien minuten ligt! Als ik in welke training dan ook een tijd die met een acht begint zou ontmoeten terwijl ik het idee heb keihard door te rennen, zou ik nogal gedesillusioneerd zijn, maar vandaag was een welkom getal! Toch ligt er een heel stuk bos waar ik me de details niet meer van kan herinneren. Wel herkende ik het poortje waar we (voor mijn gevoel) uren eerder waren geweest voor we “naar Schotland doorvlogen”. Nu daalden we af een bos in wat je eerder in de Ardennen of de Harz zou verwachten. Vol varens, hoogteverschilletjes, smalle paden en de zon brak soms een beetje door. Of het na de heide en de vergezichten op de Posberg nog mooier kon? Ja, als je zo van bos houdt als ik dan wel ja. Soms wilde ik liever gaan wandelen, om langer van het moois te genieten. Maar dat heb ik al eens gedaan. Of nee, ineens stonden we bij een parkeerplek die ik herkende van de trail-in-spijkerbroek: destijds rende ik hier ook! En even later stonden we bij het bruggetje waar we toen ontdekten dat we nogal ver afgedwaald waren.

Wij vervolgden de route de andere kant op, anders als ik had verwacht, maar wederom omhoog het bos in. Ik kan me helemaal niets meer herinneren van het volgende stuk, maar het was de snelste kilometer van allemaal met 7:47!! We zullen wel veel afgedaald hebben… Ohja, er daagt weer iets. Het was daar heel mooi, er zat een man met rugzak tegen een boom die net een Grijze Jager leek en het bos was echt écht. Hoewel het met die Grijze Jager ook wel een beetje een sprookje leek. We zagen nog meer paarden langs de weg staan. We liepen even over een heerlijk breed bospad, tot we weer een klein trailpaadje in moesten en ons langs braamstruiken en tussen uit de kluiten gewassen struiken door moesten wurmen.  Ik kreeg het onzalige gevoel dat we er bijna waren en dat klopte ook wel, want de bosgrond was hetzelfde. Ineens stonden dezelfde paarden als uit het begin voor ons en waren we weer bij de schapenstal. Ik hield het hek open voor ruiters. We waren 2 uur en een kwartier aan het rennen geweest en we moesten nog 1 ommetje maken. Langs het water. Sloegen we hier 2 uur geleden linksaf aan het klimmen, nu gingen we rechts langs twee vennen die de zon weerspiegelden en die mysterieus lagen te wezen. Ik moest er omheen rennen en trok me niks aan van de route. Ik wilde een boom knuffelen! We verdwaalden bijna in de laatste kilometer, maar ook dat lukte niet. We kwamen nog langs een boom die pas een hele grote zware tak verloren had: zijn balderen waren nog groen en er was nog geen pad omheen.
 
 
 
 
 
Even later stuitte ik op de meest mooie groene en dikke boom die ik me kon voorstellen en ik heb de boom een hele grote omhelzing gegeven. Apart hoe rustig je daar dan opeens van wordt, voor mij was de trail toen klaar. Mijn benen en mijn lijf konden nog best uren verder met rennen, maar mijn hoofd was te moe en te vol van alle natuurlijke indrukken. We kwamen nog modder tegen, de enige ondergrond die nog ontbrak. En toen de keitjes. Echt druk was het nog niet op de parkeerplaats, maar er waren veel meer mensen op hun bergschoentjes dan uren eerder. We liepen naar het bezoekerscentrum en na slechts 15 kilometer in 2 uur en 25 minuten was het mooi geweest. En niet zomaar mooi geweest, het was geweldig geweest!

Een groot glas sap was onze beloning en ik kleedde me om in het bezoekerscentrum alvorens terug te rijden over de volle snelwegen. Dan ben je voor de lunch thuis en lijkt de dag om. Er moest nog 1 ding gebeuren: nieuwe hardloopschoenen kopen! Als ik ze aandoe is het liefde op het eerste gezicht: mijn eerste marathon liep ik op lichtblauwe Brooks en de volgende marathon ga ik op donkerblauwe Brooks lopen.

Vanmorgen om kwart over 9 zaten Vincent en ik op de fiets, voorzien van water, snoepkikkers, schone kleren en heel veel zin, gingen wij naar oma en opa in Hilversum. We hadden geen haast, geen verplichting en mooi, windstil weer. Onderweg waren er wat op-adem-kom stopjes nodig en natuurlijk moesten we op de stichtse brug ruimschoots genieten van het uitzicht! We hebben boten gezien, grasmaaiers, hele brede tractoren, de vuilnisbelt, 4 bruggetjes op het Vierbruggenpad, de Legowinkel in Blaricum, heel veel bos en de A1. We zijn over veeroosters gereden, langs diverse bordjes dat we in en uit Blaricum reden, over bospaadjes en smalle paden en over eindeloze hobbelklinkers. Na drie uur onderweg te zijn geweest en 33 kilometer zuidelijker kwamen we aan in Hilversum.
We namen ruim pauze voor de lunch en om met opa en oma te kletsen. Toen zou Vincent mee terugfietsen tot het strandje bij Huizen. Of eventueel ietsje verder. Om kwart voor 3 reden we terug richting Almere. Weer over het slingerpaadje, langs de speeltuin en deze keer over de lange hobbelige weg langs Blaricum. We zagen veel paarden en een hert en een ree binnen het hek. En we deden spelletjes terwijl Vincent de ene na de andere kikker at. Toen we voor het strandje waren besloot Vincent mee naar huis door te fietsen. Of eerst tot aan het Shellstation, waar we de tijd namen voor een ijsje en een nieuw flesje AAdrink insloegen. Toen gingen we aan de andere kant van de Vaart terug naar Almere. We zagen een loslopend ree en voor de kleine beentjes werd de tocht wat zwaarder, maar er kwam geen overtogen woord uit het moe(dig)e mannetje. We fietsten over wat ik een saai industrieterrein vind, maar voor de jongens onder ons was het een paradijs om langs de machines van PON te fietsen! Na de manege werd het echt wel lang, maar ook voor de brug de regenboogbuurt in stapten we niet af. We stapten pas af bij de snackbar om dikverdiende frietjes te halen! Dit deel van de tocht was ‘maar’ 32 kilometer, dus er stonden 65 kilometer op de fietsteller.
Niet dat ik daarmee klaar was, want er stond een training op het programma. Gelukkig hoefde en mocht ik niet snel. Deze training begint om de hoek in de Oostvaardersplassen en ik ging er rennend heen met mijn loopmaatje. Maar toen bleek voor de automobilisten het hek naar de parkeerplaats gesloten en moesten we uitwijken naar een ander beginpunt. Waarheen wij ook rennend heen gingen. Ik voelde me toch blijkbaar al wat moe en ergerde me aan de fietsers die als helden werden opgewacht. Het waren allemaal lopers uit Almere Stad die hier niet vaak komen. Er was een trainer te weinig (ten minste 1) en de groep C-D was erg groot, wel zeker 40 mensen liepen dus met een trainer die weg ook niet kende. Toen bleek het niet meer te zijn dan een looptraining en de opdracht luidde 25 minuten heen over het fietspad richting de dijk en Lelystad en 25 minuten terug. Ik liep vooraan mee en ik baalde enorm: dit had ik alleen ook kunnen doen. Beter zelfs! Omdat ik me liep te ergeren aan die zogenaamd grappige mensen die mij links lieten liggen, was mijn hartslag veel te hoog. Ik paste mijn tempo wat aan, maar de hartslag bleef hoog. Toen liep ik dus ook nog eens alleen. Ik begon te bedenken wat ik zou doen als ik hier alleen liep en dan wilde ik het bos in. Straks komen hier langs de plas de vliegjes en daar had ik geen trek in. Dus op de dijk wilde ik een foto maken en toen was mijn telefoon ook nog eens vol. Dat was de druppel. Ik wilde naar huis, ik hoefde niet meer, ik was er klaar mee. Ik draaide om en ging terug lopen. De trainer zag ik niet achteraan lopen en even later draaide ik het bos in. Rust. Heerlijk. Stilte. Fijn. De hartslag daalde meteen 5 tot 10 slagen en het tempo ging mee. Niet dat de hartslag in zone 1 kwam, maar het tempo ging eindelijk onder de 10 kilometer per uur. Ik begon me wel zorgen te maken: niemand wist waar ik was en waar ik bleef. Maar aan de andere kant: ik wist ook niet waar de trainer was en ik wilde naar huis, maar kon me niet afmelden! Ik kende de weg en kon geen foto’s maken en ik baalde en was moe. Ik stak een stukje terug naar het fietspad en daar liepen twee dames die ik meldde dat ik wegliep. Ik SMSte mijn loopmaatje ook en ik vond dat ik voldoende had gedaan om me duidelijk te maken. Daarbij, ze zouden mij niet missen! Na dik 10 kilometer kwam ik het bos uit en ik zag nog iemand die haar training erop had zitten bij wie ik bericht achterliet dat ik naar huis liep. Ik had het warm, was moe, had buikpijn en liep de laatste kilometer heel langzaam uit. Na 12,5 kilometer rennen en 65 kilometer fietsen vond het wel mooi geweest voor 1 dag!

10 keer geen zin: 1) geen zin 2) had liever filmpje afgemaakt 3) geen zin 4) voel me slapjes door dieten 5) geen zin 6) slap doordat het weer die dag van de maand is 7) geen zin acht) half 8 is net te vroeg en te ver 9)  geen zin 10) ik moet met de AB groep mee en in Stad zijn die veuls te snel voor mij!
En dat laatste bleek al snel bewaarheid: het inlopen gaat al op een tempo dik boven de 10 kilometer per uur! Inlopen! Meestal kan ik wel sneller bij het inlopen, en dan weet ik dat het daarvoor is bedoeld, maar dit is insprinten. We moeten drie rondjes op tempo lopen: langs het fietspad beneden snel, de trap op snel en nog een stukje omlaag ook snel en dan even ‘rustig’ lopen. Ik haal kilometertijden onder de 5 minuten per kilometer (>12 km/u) en de trap op haal ik nog iemand in. Maar de snelle heren zijn me zo ongelooflijk ver vooruit dat ik lijk te kruipen. En ik ben absoluut niet de laatste! Ook de tweede ronde kan ik nog gemakkelijk hard, maar ik heb geen tijd om foto’s te nemen deze keer. Ik daag mezelf uit ook boven aan de trap nog even hard te gaan. Het gaat allemaal wel, maar doordat er geen enkel vergelijk is met de rest van de groep, voelt het niet goed. De derde ronde gaat nog even hard als de eerste keer, maar de snelle heren hebben hun rondjes al klaar. Op de trap kom ik de andere groep tegen die de trap afdaalt. Ik sprint keer op keer de trap op terwijl ik de dames achter me zie vertragen. Twee dames maar trouwens, meer zijn het er niet. Ook een nadeel van deze razendsnelle groep is dat er voor de langzaamsten geen tijd is om op adem te komen – logisch want wat wachten die snelle (en totaal niet uitgebluste) heren al lang… 🙁       In hetzelfde hoge “inloop”tempo gaan we onmiddellijk naar de trap terug. Daar moeten we omhoog HINKELEN. Zo NIET mijn ding! Niet links, niet met twee voeten tegelijk en ook niet met rechts. Ik kán het gewoonweg niet. De traptreden zijn te breed, mijn sprong te kort, mijn kracht te weinig en de trap is veel te lang. Ik krijg er geen ritme in, mag geen tussensprong gebruiken en raak volledig buiten adem. Mijn coördinatie is vreselijk. Ik probeer het wel drie keer, maar het lukt me niet. Kunnen we weer gaan hardlopen? Gelukkig gaan we daarna door het gras verder, kijk, dan kan ik de mensen weer inhalen! Hier geniet ik erg van. We moeten omhoog klimmen, door het gras rennen en na de trap weer naar beneden. Het is zwaar, dat wel, met dat gras en die ongelijke grond, maar ik vind het wel leuk. Zeker na het hinkel-debacle. Het lijkt alsof ik weer ongeveer als laatste loop, maar ik vind over ongelijk, onverhard terrein harder dan 10 kilometer per uur rennen helemaal niet slecht. Met deze groep is het echt moeilijk om je niet helemaal dood te lopen en dan nog achteraan te eindigen – de verschillen zijn groot en akelig voelbaar. Er is niemand die er iets van zegt, maar ik heb het gevoel dat je hier wel een beetje minachtend wordt aangekeken als je niet zo hard kunt lopen. Een B groep is er niet, het zijn allemaal A lopers die over tien kilometer 3 kwartier of minder doen. Wederom in een tempo van ruim 10 kilometer per uur gaan we uitlopen. Ik krijg mijn hartslag niet meer onder de 150 en ben blij dat we klaar zijn. Ik wandel nog rondjes om de groep heen om ook de tien kilometer te halen, wat al die ‘arme’ mannen natuurlijk gemakkelijk gehaald hebben omdat ze (onder andere) voor die langzame ikke op en neer moesten lopen zodat ik mijn derde rondje ook kon halen. En het nodig vinden te moeten opmerken: “oh, ik heb elf kilometer gelopen, wat nog heel goed is voor een bruggentraining”. (met andere woorden: normaal zou ik zelf in 70 minuten wel minstens 13 kilometer lopen)       Ik heb persoonlijk goed getraind, ik heb mezelf qua tempo en kracht overtroffen en ontdekt dat ik niet kan hinkelen! Maar ik heb het gevoel dat ik vreselijk gefaald heb en met deze groep totaal niet mee kon komen. Waar het vorige week veel te simpel was, was het deze week veel te zwaar. Als ik erop terug kijk, weet ik waarom ik nooit meer met de groep van Stad meetrain, want ook al loop ik strak achteraan in de groep van Buiten; ik heb nooit het gevoel dat ik daar te kort doe. Ik heb dat zelfs ooit durven na te vragen aan de rapsten van Buiten, maar in deze groep zou het antwoord niet oprecht zijn als ze ook zouden zeggen dat het niks geeft.
Punt 11 op de schaal geen zin: Niet meer met deze A groep.

Ik liep de deur uit en ik had nog net hardloopkleding aan. Ik riep: “ik heb niks bij” en buiten fluisterde ik er achteraan: “ook mijn zin niet”. Drie kwartier, drie hartslagzones. Maar geen looplust. Ik heb kleine, lastige pijntjes: hoofdpijntje van te weinig drinken, verkeerd gelegen vannacht op mijn schouders, soms een klein steekje in mijn achillespees, warmteblaartje boven op mijn voet. Zone 1 ging prima. Lekker verhard op mijn oude schoenen die echt om vervanging krijsen. Ook geen zin in. Zone 2 ging ook prima. En toen zone 4. Ik ging tellen. 5 minuten lang, dat is tot 300. Ik slingerde tussen de (gesloten) winkels door. Mijn hartslag ging moeizaam omhoog, ik was al bij de 150 tellen toen ik zone 4 bereikte. De zin bleef onbereikbaar. Ik kwam bij de vlaggen van het begin van het Evenaar-skeelerpad. Ik was pas bij 150 toen de 5 minuten om waren. Toen had ik het warm! Meer zin had ik er echter niet van gekregen. Een stel kerels in een auto riepen dat ik door moest rennen bij het oversteken, maar ik moest juist kalm-aan terug naar zone 1. Asfalt over, hekjes om. Zinloos. Zone 2 was wel weer prettig. Ik zag een goederentrein rijden en maakte snel een foto. Ik moest daarna toch het brugje over en dan ga je steil genoeg omhoog om in zone 2 te blijven. Ik had eigenlijk nog steeds geen zin. Deze oefening was ik gewoon enkel en alleen aan het doen ‘omdat het op het schema stond’. Zone 4 weer. Ik zweette inmiddels behoorlijk en ik ga dan ook best hard hoor. Ik ging weer aan het tellen en had elke keer geluk met oversteken. Mijn hartslag kwam pas bij 175 in de goede zone, maar bleef daar dan ook keurig hangen. Ik kwam tot 275 tellen. In zone 1 moest ik wel mooi stoppen voor een auto, goede timing. Ik liep langs het station vlak bij huis, maar ondanks dat ik de zin nog steeds niet had opgediept, ga ik niet opgeven. Ik ben nu al dik een half uur onderweg en ik loop naar het einde van het skeelerpad. Zone 2. Bevalt me beter. Ik kom netjes aan het einde van het pad en als ik omkeer kom ik de wind tegen. Prettig voor zone 4! Deze keer zit ik binnen 100 tellen op zone 4, ik zet dan ook extra aan, maar als ik in de wijk kom, val ik er weer uit… Ik ren op hoge snelheid deze wijk door en tel onverstoorbaar verder. Dat is het enige waar ik nog net een piepklein beetje zin in heb. Na 150 tellen blijf ik in zone 4. Tot ik bij 280 ben, dan heb ik voor de laatste keer te langzaam geteld. Ik wandel onze eigen wijk in tot het bruggetje en tot mijn hartslag weer in zone 1 zit. Dan hobbel ik door de achtertuinpaden en ik ontdek een geinige hinkelraket.

Na 50 minuten en 7,92 kilometer op mijn teller (dat haaaaaaat ik pas echt, 80 meter te kort) ben ik weer thuis. Ik heb de zin niet gevonden, maar ach, ik heb het toch gewoon gedaan en soms blijft het daarbij. En de tweede keer vijf minuten in zone 4 heeft mij toch precies een kilometer opgeleverd en dat is behoorlijk snel voor mij! Ach, een kleine motivatiedip op zijn tijd hoort er vast ook bij. Ik heb zelfs geen zin om me er druk over te maken.

Wat doe je op een zwoele zomeravond als je een hele dag achter een computer hard hebt zitten te werken? Jawel! Dan ga je een uurtje met een vriendin hardlopen, ook al ben je overal te moe voor (anders had ik -één- natuurlijk hier niet geschreven en -twee- waarschijnlijk veel chocolade gesnoept). Na een tankbeurt parkeerden we de auto bij het Kathedralenbos. (da’s ook in Almere – omdat het kán) Er zou een rondje zijn van 5 kilometer (die we twee keer moesten doen), maar blijkbaar had ik niet goed gekeken, want er was alleen een rondje van 3 kilometer (dan doe je die toch 3 keer?!).
Kwart over 9 gingen we rennen. (eindelijk) Alles zone 1, en elke 10de minuut moest ik hard (dat is dus niet álles zone één, duhuh). Ik ging alles op de gok doen, hartslagmeter aan en door het gras banjeren. Het was erg mooi, nog wat benauwd, maar de stress gleed met elke stap van me af. (dat waren nog steeds veel stappen en echt hoog tempo ontbrak ook) Al snel verlieten we de route omdat we toch meer dan drie kilometer zouden gaan lopen, maar toen kwamen we op een fietspad wat wel erg van beton was (tot zover onverhard).

Mijn vriendin kwebbelde heerlijk door en door (meestal ben ik zo, maar ik stond helemaal in luister-mode). We liepen langs een stinkend uienveld en toen was er een onverhard pad naar links en die namen we. We hadden het gepresteerd om de route van drie kilometer tot twee te reduceren en stonden weer naast de parkeerplaats (vrouwen en richtingsgevoel *zucht*). Nu namen we het hardere pad en het werd (na zeker 14 minuten) wel tijd voor een versnelling en 60 seconden aftellen. Dat was ook even leuk! (en stilletjes alleen, maar dat lukt voor twee minuten nog net).
Kwamen we bij de grote weg, waar maar 1 pad langs liep, wat én zeer ongelijke ondergrond bevatte, én overwoekerd was door gras. Maar hé, wij waren op avontuur! (vrouwen en richtingsgevoel *dubbele zucht*) Kwebbelend hobbelden we verder. (dit is niet het juiste moment om over versnellen te denken). Na deze ondergrond werden we beloond met het fietspad. Wel het moment om eens te versnellen in de ondergaande zon. (voor de tweede keer in een half uur, ik nam de 10 minuten nogal ruim – het lijkt wel richtingsgevoel…..)
We kwamen weer langs het uienveld (wees blij dat het geen geurblog is) en vervolgden het fietspad door naar de Kathedraal (die dit bos zijn naam geeft). De Kathedraal is gemaakt van hoge bomen en het is een kopie van de kathedraal van Rouen (tot zover de geschiedkundige en kunstzinnige achtergronden). Wij liepen er doorheen. Aan de achterkant gingen we er weer uit en (warempel) daar was de route weer! (puntje voor het richtingsgevoel – of voor het toeval 🙂 Het concept versnellen liet ik even achterwege, want eenmaal het fietspad verlaten waren we weer op ononderhouden onverhard terrein. Tussen de kolen door. We kwamen bij een brugje over een buis waar vandaan water uit de vaart in de sloot werd gepompt (alles kan in Almere) en daar waren de routeaanwijzingen weer eens op. En zo liepen we over een normaal bospad (circa 2 minuten) om even later weer tussen het gras door te hobbelen (circa 4 minuten) en vervolgens misten we afslag het bos weer in duidelijk (iets met richtingsgevoel, gekwebbel en misschien desinteresse) en toen liepen we over een breed pad tussen de velden door. We liepen door tot aan het scheepswrak en de weg en daar staken we het slootje over om aan de andere kant terug te rennen. Ik gooide er nog wat energie uit in de derde versnelling (leuke woordspeling hoor, de derde versnelling in de vierde versnelling, haha).
Toen hield het pad op en het veld ook. Liepen we langs de boerenkool over grote klonters opgedroogde klei. Zodra de mogelijkheid zich enigszins voordeed, week ik over de distels uit terug het bos in. En la voilà, weer op de route (hoe is het mogelijk)

En la voilà, zo de schaduwkathedraal in, waar alles is, maar beslist géén schaduw! (de versie met bos óm de kathedraal heen in plaats van de bomen die de kathedraal vormen – in Almere kan werkelijk álles).
Inmiddels zat het uur er op, was de stress verdwenen, waren we nog lang niet bijgekletst (wanneer wel) en waren er bíjna negen kilometer (in wisselende ondergronden) onder onze voeten door gegaan. De parkeerplaats is een soort driehoekje wat een laatste versnellinkje opeist (aan de ene kant om toch een beetje richting de 6 keer in een uur te komen (sinds wanneer is vier hetzelfde als zes, maar-goed), aan de andere kant om op 9  kilometer te komen). Creatieve route (we hadden ook de route drie keer kunnen lopen), nog lang niet bijgekletst (nog gewoon twee uur ‘nabespreken’ met thee) en een heerlijke vrijdagavond gehad (niks aan toe te voegen)!

Bruggentraining om half 8. Legendarisch. Meestal warm in de zomer, maar vandaag heel veel wind!  In deze rustweek moet ik met de C/D groep mee. Oke, de fijne trainer.
We gaan snel hard vind ik. Al snel ook moeten we nog harder een beetje de helling op. Ik deel mijn steigerrun heel goed in en haal de rest op het einde in. Dan moeten we het zand op. What the heck- ik draai mijn hand/voet er niet voor om. Geel mul zand omhoog. Ik ben de enige die gewoon de helling af durft te rauschen. Ik ga snel, maar span me niet bovenmatig in. Ik loop niet eens vooraan, dus ik vraag me af of ik hier bij deze langzamere club niet gewoon thuis hoor.
We gaan naar de trap. Trap op snel, gras langzaam omlaag. Ik vind het gras prima. We lopen een stukje de brug op tegen de felle wind in, heeeeeerlijk! Het uitzicht is mooi. Ik heb hier tijd zat, ik ga lekker foto’s aan het maken.
Trap op in diverse ritmes, stukje brug op dribbelen, door het gras omhoog. Ik doe het gewoon allemaal en ik vind het niet al te inspannend omdat we onderaan ook steeds stil staan tot de grote groep compleet is. We doen een paar oefeningen en dan nog een keer over het gras zo snel mogelijk omhoog.
We dribbelen onder de brug door. In deze groep ken ik te weinig mensen om veel aanspraak te hebben, maar ik ben hier dan ook om te rennen. We gaan naar boven op de brug rennen tot aan de vangrail. Ik hou er niet zo van om naast de wegwerkzaamheden te staan. Maar aan de andere kant: aan de andere kant is ook wel eens interessant met al die graafvoertuigen en het opgenbroken asfalt. Oh Ja! Ik was hier om te rennen, nog een keertje naar boven. We dalen via een steile helling af en ik ben warm hoor, nu loop ik moeiteloos vooraan. Omhoog is voor mij een uitdaginkje, waarna ik alle tijd heb voor foto’s tot de rest de uitdaging ook overwonnen heeft.
We gaan onder de brug door Zeewolde uit en Almere weer in. De langzame groep gaat vast terug richting de auto’s, maar wij mogen nog over het pas gemaaide gras. Ik begin te genieten van de training. Niet dat ik er moe van werd, maar lekker door het gras lopen vind ik wel heerlijk. Mijn gemiddelde hartslag kwam nauwelijks in zone 2. De trainer heeft er ook nog zin in, we gaan nog een paar keer de trap op en af. Ik ga door het gras omlaag. Daarna houdt het graspad op en moeten we over de vangrail klimmen. Voor de tweede keer moet de trainer me terugfluiten, omdat ik te ver vooruit loop.
We doen nog een serie skippings en weer ga ik te ver vooruit. Ik zal me inhouden, maar na dit uurtje heb ik het gevoel dat ik pas aan de training kan beginnen! Ik heb dorst. We dribbelen terug naar de auto en ik ben dan eenvoudig de allerlangzaamste. Wegens de wind slaan we de rekoefeningen over, maar ik doe ze toch omdat ik op de AB groep moet wachten tot de autosleutel mij met het water verenigd. Ik ben niet moe en heel tevreden. Gezien de energie die ik nog gemakkelijk over heb, en de lage gemiddelde hartslag van 137 denk ik dat ik een prima training heb gehad voor deze rustweek. Ik heb me lekker kunnen uitleven met foto’s maken!