1 juni – Een Mooi – Weer Rondje Fietsen en een koppelwandeling

Eigenlijk wilde ik hardlopen, maar ik had wat weinig energie. Vincent ging 2 uur fietsen en vanavond is het nog goed weer, dus ik ging wel mee om hem op te houden. Want veel energie was er niet vandaag. Trappen is dan makkelijker dan rennen. Jasje, langere broek. Ik had ook geen enkele haast. Sinds ik weet hoe anderen doen alsof ze heel hard gaan in hun training en de wedstrijd dan even hard kunnen rijden (omdat dan alles wordt meegeteld) hecht ik er minder waarde aan. En onderweg in de stad zijn er oversteekplaatsen, wandelaars met honden, stadsfietsers, omrijden. Dat drukt het tempo gewoon. Via de rode ophaalbrug langs de vogelkijkplekken richting de np en daar de dijk op. Gezellig saampjes. In het eerste uur zaten we nog niet eens op 25 gemiddeld! De dijk zonder wind maakte wel iets goed hoor.

Vincent had een beest in zijn helm. Een kerel haalde ons in en bewonderde Vincents fiets even. Ik kon prima liggen en heb nul komma niks last meer van de schouder. We zagen M en later E en aan het einde van de dijk een vrouw die haar eerste achtste ging doen. Ik fiets dan gewoon even mee. Het tempo boeit me toch niet echt. De Knardijk lag best vol hooibalen. De kleuren waren weer superprachtigmooi.

Wel veel vliegjes overal. Over het nieuwe fietspad terug. Lekker liggen en naar Vincent luisteren die vertelt van stage en auto’s. Mijn energie blijft low na een werkdag vol tickets en oplossingen bedenken. Ik wil de 50km vol maken, dus we fietsen langs het sluisje en daarna nog een ommetje om het park. Ik rij 25,9 gemiddeld. Maar wel een lekker lange rit op een maandagavond in de zon! Laat het maar weer regenen…
ik haat het zo als de garmin dan gaat herstarten en de 1500 stappen die je al hebt gezet worden gewist. Dan moet ik er nog zoveel! Dus in mijn fietskleertjes al append en foto’s bewerkend loop ik me nog maar wat rond te vervelen. Irritant.

En ik moet naar de wc. Het wegkwijnende licht is wel mooi als ik opkijk van de 📱. Ik ga naar huis want ik moet naar de wc.

2 juni – Wandelen met verschillende doelen, een warme duurloop en zwemmen ook nog!

Eerst naar de pedicure. Spannend, maar deze is heel erg fijn en ontspannen en dol op haar katten. Mijn voeten en nagels zijn weer wat bij! Joehoe. Net voor de bui bij d’r, net na de bui weer weg. Ik vind de druppels niet zo erg. Dan lunch en daarna naar Manuels huis om de planten binnen ook van water te voorzien. Nog steeds tussen alle buien door! Daarna door het broeierige weer naar de winkel voor brood. Onderweg foto’s gemaakt van de mooie rode klaprozen, Manuels plantjes en ze waren bij het station bezig, dus kon ik even binnen gluren.

Ik was weer thuis en het begon te regenen. Kon ik mooi de was afmaken en de vaatwasser aanzetten en zo.
Een warme duurloop daarna: broeierig warm. 🥵 zo niks voor mij! Het was wel de hele tijd droog, maar de luchtvochtigheid was enorm. Geef me dan maar een buitje! Het is net of je door lucht heen moet worstelen. Eerst 20 minuten inlopen. Ik liep op mijn Novablasts alles onder de 6’. Geen muziek bij me, want dan loop je meer gevoel. Dat gevoel was echter: heavy! Ik deed het rondje Kotterbos weer eens. Was ook een lange tijd dicht!

Geen water meegenomen, deze ezel. Na 3,3km inlopen moest ik 6 keer 300m aanzetten, 200m flink duurtempo, 200m aanzetten en dan 200m rust. Ik had geen tempodoel, dus echt op gevoel! In de rust maakte ik een foto. Van het bos, van het pad, van mezelf. Het was heel stil overal. De 5km bekeek ik precies en zag ik 29:37 staan. Mooi toch. Ik had pas na de derde keer door dat ik maar 200 hoefde ipv 2×300. Maar ik deed mijn best! Ik ben gewoon niet zo goed en gemotiveerd voor intervallen. De vierde was echt ruk, het viaduct op. Vooral de 200m! Naar beneden ging wel lekker. Ik maakte nog een klein ommetje. Voor de vijfde en zesde telde ik maar mee. Ik zweette echt zowat leeg.

In de rust ging ik 4 van de 6 keer eerst even wandelen. Ik had toch geen zicht op tijd of snelheid. Gek genoeg was de training maar voor 99% goed terwijl er geen limieten waren, dus ik snap niet waar die ene % gebleven is. Ik maakte de tien km vol in 59 minuten. 5:55 gemiddeld. Daar ben ik tevreden mee!

Ik ben er wel moe van en ik heb zin in cola! Als ik terugkijk heb ik het hardlopen in 5:33 gedaan. Zonder in- of uitlopen en de rust. De snellere blokken vrijwel allemaal onder de 5:30! En bij een hartslag van 146 hoef ik niet bang te worden van hitte. Maar makkelijk of soepel ging het niet!!

Dan in de avond zwemmen. zooo blij!!!! 2000m en alles meegedaan en borstcrawlend en met pullboy, maar wat een vooruitgang!! Dacht ik 6 weken geleden nog misschien wel nooit meer zou kunnen zwemmen en nu alweer aardig mee kunnen doen!! Eerst 200m inzwemmen met afwisselen school en borst. Daarna achter HB en GN aan. Met achtje. 100-150-200-250-300 met de laatste baan iets anders, waarbij ik vlinder, rug, vuisten en benen lekker oversloeg! De borstcrawl met achtje alsmaar blijven doen is voor mij genoeg uitdaging! Letten op de slag en gewoon prima vol te houden. Telde die stomme garmin 1x 25m te weinig. Irritant is dat. Daarna deden we telkens iets van 200m en dan rustig of zoiets en we deden ook een keer 200m met 3x schoolslag er in; mijn terrein! Die deed ik zonder achtje!! En we deden 200 rustig en 100 écht zonder benen en toen spande ik de core aan en opeens was het zwemmen en het gevoel weer terug! De tijden gaan dan ook weer rond de 2 minuten op de 100m zitten opeens. Dat is het spier geheugen wat me weer als vanouds laat zwemmen! En nog een keer 100. En toen 100 en 2x 50. Ik was niet bezig met de afstand, gewoon blijven zwemmen vond ik al super!

De 2000m vol maken voelde als een dikke overwinning!! 🏆 afgerond 2050 dus. Ik ben er moe van. Maar ik heb nauwelijks last van mijn schouder! Het voelde tijdens het zwemmen een beetje branderig en op vuisten zwemmen was echt een slecht idee nog, maar verder is er geen sprake van pijn of last. Ik ben wel onevenwichtig in heel mijn lijf. Dat voelde ik met hardlopen en met zwemmen ook. Laat de rest maar snel en geweldig zijn, dat ik dit weer kan is een enorme overwinning voor me! Ik zwem alweer 2:11 gemiddeld. Meer gezwommen dan sinds 10 april en nog weer iets sneller ook!

3 juni – Binnen fietsen en buiten rennen

fietsdag. Global running day. Werkdag. Vreetdag. Vraag-maar-dag ook blijkbaar. Taart. Telefoontjes. Tickets die open blijven staan. Wazig gedrag. Bewolkt en zonnig. Tussen de middag met Jo op legoblokjesjacht en de stappen gehaald. Na een lange dag eindelijk thuis en weer eten en rummikup spelen. Ik wilde de badge halen voor de fietsdag. Maar 80 minuten binnen op een avond zag ik niet zitten. Zeker omdat ik ook nog wil hardlopen voor running day. Dus ik stap binnen op de fiets en neem de allerstomste route: alleen maar steil klimmen. Kort omhoog. Ik doe Duo Lingo en laat mijn benen trappen. Lekker zinloos- qua Duo Lingo. Fietsen ook, maar ik ga gewoon door en daarna weer naar beneden. Dat gaat hard en ik maak een half uurtje vol. En 8 km. Op 13,9 gemiddeld. Ik ben er niet moe van. De benen ook niet. Maar ik heb gefietst! Ik heb de fietsbadge! En weer een stomme route afgestreept.

Vanmorgen werd ik wakker en had ik gedroomd dat de websites het niet deden. Meteen gecontroleerd, maar alles werkte ☺️ Ik heb veel te veel gesnaaid vandaag. Taart en M&Ms. Nu zijn de darmen van streek. Dan voel ik me niet zo sterk.
Niks geen influencer. Geen kijk-mij-eens-rennen. Geen geweldige tips. Geen verzachtende omstandigheden. Geeneens geklaag. Geen wonderbaarlijke genezing, maar wat is het een groot goed dat ik na 7,5 week gewoon weer alles kan! Het niveau maakt me niet eens meer zoveel uit. Ik kan het. Omdat ik het wil kunnen. Er is niemand die op mijn voorbeeld zit te wachten, want het kost wel veel moeite en wilskracht en ik kom niet vanzelf terug. Ik ploeter, probeer en zoek en accepteer. Ik heb geen last meer van de schouder. Als ik er aan denk soms eventjes, maar ik sta na de zwemactie van gister weer op zonder pijn en dat is superfijn! Ik werk weer, typ weer, slinger de rugzak weer om en ik lig weer op de fiets. Er was heus echt iets gebroken (de foto’s zijn het bewijs), maar ik ben sterk genoeg om op te pakken waar ik gebleven was. Zonder het leed te delen, zonder te jubelen.
Het is overdag nog droog. Maar niet als ik vrij ben om te sporten. Volgens het schema hoef ik niks. Op Insta staat het overvol running helden. Ik pak de sleutels, hou de fietsbroek aan en doe een regenjasje aan. Een regenjas past min stukken beter dan de zonnebrand. De rust buiten. Zuurstof. Schone lucht. Dit vochtgehalte bevalt mij stukken beter dan de adembenemende benauwdheid van gisteren. Toen rende ik ook al. Ik ben geen wonderwoman die elke dag kan hardlopen. Dus ik doe lekker rustig aan vandaag. Niks moet. Vooral moe worden trekt me niet. Telefoon in de ene hand, sleutels in de andere hand. Het 4,2km rondje. De regen maakt het mooier. Geen dikke bui, gewoon druppelig en alles is nat. Love it.

Ik ren de eerste kilometer en de tweede ook. En de derde plak ik er ook maar aan vast. Gewoon rustig doorjoggen. 6:30 is me even goed. Het is hardlopen -punt. Ik maak bijna de 4de km vol, maar stop even omdat ik een weg te ver ben voor Manuels bak. Ik ga terug en wandel met de bak. Ik maak de 5km vol.

Rondje om het huis erbij. 33 minuten, 6:27 gemiddeld. 6:49 ook. Maar het is rennen en ik heb de badge!

4 juni – Wandelen en waaien

wandelend en waaiend de dag door. Eerst tussen de middag naar de AH voor brood, maar toen had ik al koekjes op. En zin in drop-sleutels, maar daar hielp Rob mee om op te eten. Alle tickets zo’n beetje weggewerkt. En dus ook alles waar suiker in zit. Het werd 5 uur.

Buiten stormachtig weer. En vermoeiend weer ook. Daarna naar de Evenaar gelopen. Toen nog even de post halen en de stappen en de sporttijd. Ik heb een nieuwe laptop 💻 Air 15 inch. Nu ben ik blut haha. 😆 een blauwe. Ik bleef ook moe. Mijn schouder ging pijn doen. Doe ik een dag niks en rustig aan en alleen wandelen, gaat dat schouderblad trekkerig aanvoelen. Het is kwart over 10 als ik dit opteken en ik lig in bed en ik ga slapen.

5 juni – Krachttraining met bellen en fietsen en een korte koppeltrippel, wandelen en meefietsen

Er staat een half uurtje krachttraining op het schema. Maar ik stel en schuif dat steeds uit. Nu vul ik het in met strijken. Daar krijg ik makkelijk een half uurtje mee vol! En ik bel met mijn zusje. Die heeft nog veel meer te vertellen dan een half uur! Ik vergeet helaas wel om de droger ook leeg te halen, dus die doe ik ‘s middags pas. Maar het half uurtje komt vol. Nuttig. Qua strijken dan. We bellen nog een uurtje door en dan loop ik in de kamer op en neer.
Daarna ga ik binnen fietsen. Na 5min al geen zin meer in binnen fietsen. Vooral omdat deze route eindigt met de steile berg. De Zwift is het na 6 minuten met me eens en stopt. Ik ga door! Ik heb een training op Garmin en tot mijn grote verbazing achteraf heb ik daarvan 6% nog gedaan! Niks van aangetrokken verder. Oortjes in en trappen. Mijn benen voelden zwaar en moeizaam. Maar ik hobbelde gewoon door. Omhoog bij Jarvis. Langs de fontein. ⛲️ Omhoog, maar dan opzij naar de brug. 🌁 en dan weer naar beneden naar de Flat grounds. Ik was gewoon bezig met fietsen en met Vincent appen op zijn werk. Ik ging me inspannen op een sprintje en -tsakka- een shirtje. Toen had ik ook het bolletjesshirt van Jarvis.

Ik wilde al graag een ander shirtje! De derde sprint haalde ik niet. En dan klimmen. Het is training. Omhoog blijven gaan. Schakelen en trappen. Omhoog en omhoog. Proberen net iets beter te zijn dan de vorige week, eerder deze week. En dat is doorbijten. Daar heb ik straks in Ierland iets aan. Ik was volgens Zwift 35 seconden sneller, maar ik was wel mooi ruim 4 minuten sneller boven!

Route af, ruim 550 hoogtemeters. Dat zijn er veel! Misschien niet supersnel, maar volgehouden! Ik ga nog naar beneden om het rondje en 45km vol te maken. Fietste ik gemiddeld 24,8. 1 uur en 3 kwartier.

1 Grote fout gemaakt: alles op 3 slokken cola. Ik heb wel geluncht met tosti’s en dat is met de kaas juist niet zo slim, maar ik vergeet gewoon om bloks te pakken. Vergeet het simpelweg. Ik moet mezelf maar eens een sticker systeem bedenken dat ik eten op een hoog plan ga zetten en ga belonen. Maar waar zal ik dan eens stickers voor sparen? Ik had een trisuitje aan. Van de tva. En ik heb onderweg een keer gestopt om te plassen. Met tosti-diarree natuurlijk. Mijn nieuwe macbook 💻 air is inmiddels geinstalleerd.
een kort koppelloopje. er stond 10 minuten op het schema. Stom he? Dat is zo kort! Nauwelijks de moeite! Truitje aan over de trisuit en de carbonschoenen aan. Die zijn nu wel even geschikt. Rondje park. Het voelt goed, gaat erg hard. Rondje park is te kort, rondje straat extra. Ik maak 2km vol binnen 11 minuten. 5:22 gemiddeld. Tsjakka.

Ik bedenk dat ik kan fietsen met MvdB zondag als zij me appt of ik mee ga zwemmen vanavond. Ik heb al teveel beloofd voor vanavond, maar ik huppel letterlijk naar de douche als we samen voor zondag een nog leuker plan bedenken!

met Rob samen naar de intertoys wandelen. Hij had de lego fiets besteld, maar die komt maar niet binnen. De winkel verkoopt de leg-fiets ook. Die gaan we halen. Zijn verjaardagskado. Al denk ik dat de fiets al in elkaar zit voor hij jarig is! Het wandelen is zo lekker. Stiekem is het prima weer. Droog, warm en zonnig. Ik had buiten kunnen fietsen, maar dan had ik geen hoogtemeters getraind! En niet gewoon thuis. Ik wil ook best de 5km wandelen halen. Met de grote fietsdoos lopen we weer terug. Ik ga nog even met Vincent mee naar de AH. En dan is de 5km vol!

Gewoon Mee Fietsen. Ik wilde dat Vincent gaat rennen, dat hij leert plannen met sport en werken. Dus ik stelde voor om mee te fietsen. Ik mocht de route doen. Hij had een duurloop. We hebben heerlijk gekletst onderweg. En geklaagd. En een plaspauze gedaan. En de Garmin vervloekt. En een hertje gezien. En heel veel vliegjes. Veel besproken. Wie kan dat nou met zijn kind?! Een dag met strijken, bellen, fietsen, rennen, wandelen en een hoop gezelligheid: wat wil ik nog meer… Ik heb vandaag ruim 4,5 uur gesport! Niet allemaal even ‘eerlijk’, maar er zitten toch 66 km in de benen. En alles is gestreken en weer netjes en ik ben bijgepraat.

6 juni – Moeizaam hardlopen en weer zo’n beetje terug op zwemniveau

4 keer 10 minuten en 5 minuten rust. Moeizaam. Hartslag bleef te laag. Het koste allemaal veel moeite. Ik ben te dik. Mijn darmen hadden last. Vincent fietste mee en ik dronk genoeg en heb 2 blocks genomen. Zat geen tempo in. Geen animo. Geen zin. Weinig lol. Veel aan getrokken. Ook vaak stopjes. Dus hardlopend in 5:49, maar met alle poep-drink-eet-adempauzes 6:16.

Laatste blokje zelf gedaan, zonder Vincent. Moest helemaal uit mijn tenen komen! Buikpijn. Slepend. Broeierig. Zwetend. Maar ik heb 15km verzameld! De laatste 2km waren echt heavy. Wilden mijn hoofd én mijn benen allebei niet meer. Het is training. Opbouwen. Drammen. Accepteren dat het er niet in zit. Dat de hartslag weer eens niet klopt en blijft hangen in zone 1/2. Terwijl ik voor zone 4 mijn best doe en de benen niet meer kunnen opbrengen. De hartslag zal wel onder hormoon invloed zijn. Daar helpen geen snelle schoenen, waterdrager of wind mee aan helaas. Het is wat het is. Ik heb meer blocks genomen dan ooit, meer gedronken en weer wat langer gelopen. Maar echt blij word ik hier niet van!
ANKE ZWEMT WEER
Dit is wel een ENORME OVERWINNING. Iedereen in dat zwembad bij de tva was natuurlijk geweldig en vol van zijn eigen prestaties, maar ik dacht 8 weken geleden echt dat ik misschien wel nooit meer ging zwemmen. Logisch, want ik kon zelf mijn sokken niet aandoen of iets naar binnen lepelen. Maar kijk hier: het heeft veel moeite gekost, maar ik zwom de hele training mee IN BAAN 3. Met achtje, maar zonder pijn of moeite. Met paddels en de polo slag of de rugslag sloeg ik even over (wel even geprobeerd, maar net te gevoelig). Ik kon wel dansen van blijdschap naderhand dat dit weer kan!! Laat de rest maar opscheppen en super zijn, ik vecht mijn eigen wegje terug! Langer, verder en sneller dan ik dacht nog te redden voor eind juni! Maar niemand ziet welke strijd en moeite er achter schuil is gegaan. Als iemand even niet aan zichzelf denkt, maar mij ziet is de gedachte hooguit: nou, die is snel opgeknapt zeg. Dus vier ik het maar lekker zelf!

DR gaf training nu ze geblesseerd is. Ik zwom 100m in onder de twee minuten en vooral zonder last of moeite en alles in bc. Toen was ik al zo blij! We deden veel slepen. En veel lange stukken. 3×400. Ik zwom gewoon. Pas na 1500/1600m dacht ik: ik voel die schouder wat. Maar 200m later was ik er doorheen. De rugslag was gelijk gevoelig. Paddles lijkt me echt dom nog. Voorop zwemmen ammehoela. 2400m. 2:04 gemiddeld. Elke keer ietsje meer, ietsje sneller. Niks geweldigs aan, dat is gewoon trainen. Wilskracht. Doorzetten. Durven. Doen. Er zal ook vast weer een stapje terug komen. Maar dit voelde echt geweldig voor me. Ik doe weer mee!

7 juni – Samen met MvdB: ZWEMMEN IN OPEN WATER, fietsen en haar koppelloopje

Open water. Buiten zwemmen. M vroeg het vrijdag al, maar toen lukte het me niet qua tijd. Ze zou bij me blijven, want M is een heel veel betere zwemmer. Vanmorgen om 10 uur was het bewolkt en best koel. Ik heb r opgepikt en ik vond het spannend!! Waarom zou ik nu alweer buiten kunnen zwemmen?! Maar ik voel niks van het zwemmen van gisteren en mijn wetsuit past nog wel een beetje. Snel het water in. M heeft zelfs geen mouwtjes en ik krijg het kou als ik er naar kijk! Ik ga eerst even schoolslag doen. Ik vind het ontzettend moeilijk om rustig te blijven ademen, zelfs met schoolslag. Niet omdat ik geen beweging kan maken, maar de emotie! Dat ik weer buiten zwem. En ik heb het eerst loeikoud. Tril al over. Maar dan neemt de borstcrawl het over. Niks te zien onder water helaas. Maar het gaat dus echt prima! Tempo had ik al nooit, maar ik ZWEM. Tempo is ook totaal niet boeiend nu. Naar de groene boei zwemmen. Achter Ms roze boei aan. Het is ook lekker rustig met boten en zo en dat vind ik niks erg! Ik ben blij!! Ik heb echt serieus nergens last van. Remember the lessons. Fladder, haal door. We gaan onder de brug door. Droom momentje 1! M wacht elke keer heel lief. We gaan door naar de rode boei verderop. Ik mag even in Ms voeten hangen. Ik denk dat ze zich hartstikke inhoudt, maar ik merk wel verschil dat het gemakkelijker is. Bij de boei wil ik naar de andere brug, maar M stopt. Het water wordt kouder en dat is haar te gortig, maar ik ga nog even op en neer. Heel raar, dat er echt een soort lijn in het water ligt tussen koud en warm. Ik geloof dat het zelfs een beetje regent. M zwemt een hartje 🙂 Dan terug naar de brug en M zwemt even haar eigen tempo. Het mijne is gewoon niet zo hoog. Maar het maakt me ook niet echt uit. 2:30 had ik ook wel verwacht. We gaan door naar de rode boei terug en ik grap: wie er het eerste is. M zwemt een stukje naast me en ik kijk eens goed: ze gebruikt haar benen. Als ik dat wil doen, moet ik mijn billen aanspannen. Dat is wel een beetje de truc. Dan zwem ik wat beter en rustiger. Ik word wel moe, maar ik lig iets stabieler. Ik wil de km vol zwemmen en ga nog naar het steigertje. Dat vind ik echt emotioneel, om het steigertje vanaf het water te zien. Daar droomde ik van, een week of 6 geleden. Ik maak de kilometer vol. Tempo 2:33. Maar he: EEN KILOMETER BUITEN ZWEMMEN. Reteblij ben ik. Ik vergeef het mezelf maar dat ik geen onderbroek heb meegebracht en sta te prutsen met mijn kleren.

M had vandaag een duurrit staan van 1,5 uur en ik moest 2,5/3 uur. nam ik alles op met de fietscomputer en Garmin pas vanaf dat ik met haar ging. Ik vertrok vanaf huis en ik verdwaalde een beetje in Almere voor ik bij d’r was, want ik was het water vergeten. Ze stond al te wachten op haar mooie roze tijdritfiets. Eerst wind tegen over het Spoorbaanpad. Nadelen: het kletst niet lekker en het gaat niet snel. Nou boeit dat ‘niet-snel’ me totaal niet. Ik moet de 2 uur 15 halen. M komt hier grappig genoeg nooit meer. Ik mok even over alle geweldige mensen die blessures overwinnen alsof het weg smelt en die niet hoeven te trainen en alles kunnen. Over de brug komen we iemand tegen. Hij zwaait naar M, omdat iedereen haar kent. Ik zwaai zelf maar. De schat heeft het niet eens door, maar ik snap het verschil wel. Zij doet dit al jaren, in het roze, een begrip. Ik kom nog steeds maar net kijken en ben geen hoogvlieger. We rijden langs het Naardermeer en dan vind ik het echt genieten! Supergaaf! Goede weg, soort van wind mee, rust. Goed gezelschap.

En door Naarden gaan we net even anders, over klinkers ipv het smalle fietspad. Fijn dat MvdB de weg kent! Ik heb gewoon al gedronken en een blokje gegeten. Ik zie M de hele tijd drinken en dat is een goed voorbeeld. Bij Jan Tabak spot ik een Ferrari bij het stoplicht en weer even drinken. Dan langs Visio én Cadans Primair. M vertrouwt me iets toe waar ik nog steeds over na zit te denken. Dan weer oversteken en we verlaten de snelweg-route en rijden door Blaricum langs de heide. Dan omlaag. Dat is dan wel even lekker! Ik hou de kilometers niet bij, maar het gaat prima zo. M moet plassen en TADA een Dixie! Dat soort dingen vind ik leuk. Dan over een nieuw fiestpad naar waar ik het weer ken. Richting de Stichtse Brug. Over het fietspad. Langs een vader met een klein kind op de fiets. De brug op gaat ook weer goed en af helemaal! Rijden we wind mee omlaag lekker boven de 45! Bedrijven terrein en dan langs de Shell. Grappig dat we r bijna zijn en dat ik dan altijd nog verder moet naar huis. We zijn echt wel langer aan het fietsen dan 1,5 uur. Ik leer nog iets wat M kan: ronde klaar, afstappen maar. Maakt niet uit hoe ver je bent of hoe lang. Klaar is klaar. Ik heb 3 Bloks op en een hele bidon leeg! Geslaagd. We hebben 46km gereden, maar deze training verwijder ik. Ik heb de foto’s wel bijgevoegd wat we samen hebben gedaan.

Ik had bij het zwemmen mijn schoenen al bij M gezet. Zij moest 20 minuutjes koppellopen. Rustig tempo. Ik vind het dan wat voor mezelf, voor de derde dag achter elkaar hardlopen, maar 3km moet me lukken. Eerst mag M 10 minuten op 6:00 lopen, maar we gaan te snel. En nog is dit voor het eerste vandaag dat het voor mij makkelijker is! Trek ik haar een beetje mee. Ironisch als het leven soms is, keren we om bij het SEC. Weer een leerpuntje: ik ga nooit simpelweg heen en terug, maar M kan dat. We blijven iets te hard gaan. Ook na 10 minuten als ze 6:20 mag lopen. Ik ga echt vaker met haar mee, want dit tempo en deze rust vind ik echt geweldig! Alle tijd om te genieten! Deze rust is belangrijk voor me, dat ik het weer leuk vind.

We maken 20 minuten vol en 3,35 km. 5:59 gemiddeld. Voor mij lekker kalm, voor M lekker snel. Tsjakka. Daarna fiets ik heel tevreden en blij naar huis. Mooie sportdag zo! Niet dat ik er niet moe van ben of hongerig of dat het vanzelf ging, maar het komt vast weer goed met mij en dat had ik 5 weken geleden niet kunnen bedenken dat ik over 5 weken een halve triatlon doe.

Na het lopen fiets ik nog verder. Ik heb er dan iets van 55 km op zitten. Ik ga gewoon net even anders weer, weer een andere brug. Ik maak 61,75 km vol en ik rij 24,1 gemiddeld. Ik ben er helemaal content mee. 2 uur en 33 minuten. Maar vooral dus: (net) genoeg gevoed! Alle beetjes zijn meer dan niks. En tussen de middag helemaal vol worstenbroodjes gepropt. Ik vond het gaaf. Gezellig. Net even anders. Geen prestatiedruk. Heerlijk gezelschap.

Dit weekend: 3400m gezwommen (bijna 1100 buiten) 121km fietsen (waarvan 45 binnen) 20,5 km hardlopen. (In 3 trainingen) En wat wandelen en krachttraining. En het hele huishouden. Een Lego fiets gebouwd. Als ik dat aan mijn collega’s zeg morgen, vallen ze van hun stoel. Tenzij 1 van de nieuwen een échte triatleet is: die vragen naar het tempo en lachen me hard uit. Want de ‘echte’ atleten gaan veel harder. En veel meer. Wat gek is, want de “echte triatleet” hoeft eigenlijk niet te trainen volgens de laatste trend.

8 juni – Wandelen

slecht geslapen. Vind nieuwe collega’s ook eng. Moe van het sportweekend. We zitten de hele dag in de vergaderruimte. Ondertussen tickets en telefoon doen. Meeluisteren. Veel sociale contacten. Kaas eten. Teveel snaaien. Mijn darmen mega van slag. Ik van slag. Onrustig. En moe-vermoeid-vermoeider. Thuis eten koken en dan wil ik wandelen. Vincent gaat mee. Hij gaat ‘rennen’.

Aan het einde gaat het steeds harder regenen. Ik kan daar wel tegen. Jas uithangen en je wordt wel weer droog. Tijdens het rummikuppen. Ik ga naar KvH. Even alles weer recht zetten. Het helpt énorm. Overal weer wat ruimte. En een vette hoofdpijn nu het weer stroomt.

9 juni – Fietsen (en niks meer of minder) , een koppelloopje en zwemmen

Fietsen. Altijd rommelig door de stad. En best wind tegen. Muziekje op. Beetje trappen. Niks meer of minder. Tempo of zoiets maakt mij niks uit. Wie ziet het nou en vindt er iets van? Ik nam een verkeerd afslagje. Geen regen. Op de dijk wind mee. Dat ging wel lekker.

Hoogtepunten: IK HEB EEN GEL GENOMEN. De cola gel nog wel. Ging best.

Dat het daarna sneller ging lag meer aan wind mee… en een halve bidon water. Ik reed nog ietsje verder en maakte het uur vol. Kalm aan. Nog geen 26 gemiddeld (25,6). Ik had een trisuitje aan en een jasje en dat was prima. Ook een toppuntje: na 1 uur en 6 minuten gewoon op 28,4km naar binnen gedaan. Niks geen ronde getallen meer. Ik was alleen thuis vandaag en dat is dan wel fijn dat je geen rekening hoef te houden met etenstijden enzo.

Even naar de wc, fietsjasje ruilen voor hardloopshirtje, carbonschoenen aan en gaan hardlopen! Hardloop muziek lijst aan en gaan. Ik koos expres voor asfalt en eerst wind mee. De snelheid sprak duidelijke taal: inlopen onder 5:30 is hard voor mij! Daarna 3 minuten aanzetten. Dat deed ik. Niets meer of minder. Op gevoel, niet op tempo of hartslag. 5:04. Dan 2 minuten rustig. Ik moest. Ik ging. Bij het centrum. Was ik al een tijd niet geweest. Zo fijn: wc papier en zitten en water drinken en dan weer door.

Nog een keer 3 minuten hard. 5:02. Tsjakka. Het voelde als ‘do-able’. Of het de gel is of de schoenen of beter weer: het was wel even lekker! Nog een keer 3 minuten, maar met wind tegen dan. Is nét even anders. Ook 5:02! Dan in de rust het viaduct op. Ik nam speciaal het ommetje langs Almeerplant om niet in de 3 minuten omhoog te hoeven. Nu moest ik 30 seconden echt sprinten. Net omhoog! Ineens kon ik voor 30 seconden de tempotijd met een 4 laten beginnen! 4:48 is hard voor mij! Van de anderhalve minuut rust wandelde ik eerst even. De tweede keer 30 seconden was een beetje omlaag. 4:34. Tsjakka. Wandeltje- dribbel en dan nog 1 keer zo hard als ik kan! 4:23. Voor mij een megatempo! Al is het maar 30 seconden, ik ben er blij mee.

Ik wandel-dribbel weer uit en ga dan om via de AH want ik moet nog 5 minuten uitlopen. Ik ben weer bij het station en zet gelijk weer de training stil. Geen 8km vol maken, geen gedoe; klaar is klaar! En nu kan ik naar de AH voor brood. Ik heb dus 7,66km gelopen in ruim 41 minuten. Dat is een gemiddelde van 5:23. Als ik de wc break van 5 minuten mee tel zit ik nog altijd op 6:03. En dat ging prima!

Gewoon met Vincent mee fietsen. Zo noemt Garmin dat dan: “gewoon fietsen”. op de stadsfiets. Hij moest 15 minuten inlopen en dat ging al zowat sneller dan mijn toptempo’s! Daarna moest hij 200tjes lopen met elke keer wandelpauze er tussen. Genoeg tijd om te kletsen, over zijn werk (knuffels tellen en met de vr-bril spelen) en klagen alsof alles moeizaam en pijnlijk is, want anders tel je niet mee. Over de dijk en dan terug langs de plassen. Vincent was blij dat hij weer eens lekker liep. We maakten nog een ommetje om de wijk. Ik vond het zat met 11,8km, maar Vincent maakte 12km vol. Ruim binnen het uur. Droog. Gezellig.

En tot slot een TVA zwemtraining meepakken. Tempo training denk ik. Ik ging in baan 3. Achter vriend W. Met achtje. W vond dat ik al snel weer mee kon doen. Eindelijk iemand die dat vindt! Ik zwom lekker 300m in binnen 6 minuten; Garmin: 275. Dikke doei. We deden 4x 100m steeds iets sneller. Ook dit vond Mr Garmin maar lastig tellen. Ik vond het makkelijk gaan vandaag. Kwam prima tot zwemmen. Lange slagen, krappe overhaal, handje flippen en kracht zetten. En later ook uitademen, maar dan zwem ik sneller tegen W op. 100m eigen slag: slepen dan even. Dan een piramide: 50-100-150-100-50. Hoe korter hoe sneller. Garmin telde 100+150 als 1 keer, dus het gaat rustiger. Ik verveel me sowieso een beetje, maar rustig is mij ook prima en het gaat toch wel snel! Dan 50m eigen slag en daarna nog 4×100 maar dan van snel naar steeds iets langzamer. Mijn garmin raakte de tel weer kwijt. Tot slot nog een piramide: 150-100-50-100-150. De 50 mocht hard. Deed ik ook! Helaas telde Garmin weer wat pauzes mee, dus ik kan niet zien hoe het echt gaat als ik lange, krachtige slagen maak. Ik had 2250m gezwommen, maar daar zijn er dus 50 gemist door vriendGarmin. 2300m op 1:57. Elke keer ietsje beter. Sportdagje voltooid! Voor mijn gevoel heb ik veel op de bank gehangen gek genoeg.

10 juni – Wandelen en krachttraining

Het was zo’n dag: na slecht slapen (veel liggen draaien) terwijl Garmin het blijkbaar goed vond een volle werkdag. Veel gevraagd, geluisterd, gezocht en telefoontjes. Ik ben er moe van om 5 uur. En dan gaan Rob en ik maar even wandelen. Voordat de Picnic komt. Door de zon en langs de Evenaar wandelen. Vincent komt terug van het fietsen. We zijn op tijd terug voor de Picnic.

En dan een half uurtje krachttraining. de stomste training van de week. Ik vind het echt niet leuk. Eerst met de bal. Vooruit lopen en dan er op zitten. Ik merk wel dat ik zo sterk niet ben in de core. Vervelend. Ik rommel 10 minuten met de bal. Dan pak ik de kaartjes van Trispiration. 3 stuks. 2 keer kracht en 1 motivatie voor tussen de kaartjes in. Ik ga planken: hoge plank, side plank, lage plank, russian twist. Ik haal 30 seconden niet. Doe elke keer wat minder lang en wissel veel af.

Daarna draai ik de motivatie kaart om. Die werkt niet. Er staat op dat ik triatleet ben. Geen balkunstenaar of krachtpatser. Maar ik doe nog 10 minuten andere oefeningen: squarejump, waarbij mijn schouder enorm knakt, side lunges die stom zijn, op en af stappen zonder de kat omver te trappen en hip bridges die ik niet kan. Ik vind het niet leuk. Not a single second. Maar ik zal er beter van worden en ik doe het een half uurtje. Ik word er moe van. De katten en de poes kijken verbaasd mee.

11 juni – Een duurloop in ‘mijn’ weer

Mijn weer. Helemaal mijn weer: Regen, wind tegen, 15/16 graden. Ik klaag absoluut niet. Deze uitdaging is voor mij. Je ziet in de tijden welke kilometers ik wind tegen had: tussen 6 en 8km loop ik 5:47jes. Daar omheen minder snel. Vincent fietste en babbelde naast me. Tot 7km. Toen ging hij naar de winkel en liep ik volkomen vrij. Zonder spullen of telefoon. En ik vond het echt super!

Na een wederom drukke werkdag naar buiten als het regent. Op de Novablasts. Gewoon hardlopen en kilometers verzamelen. Kotterbos. Rust. Ik vond het heerlijk. Gemakkelijk genoeg. Luister naar mijn kind zonder havo-diploma, maar met veel meer kwaliteiten dan er op een cijferlijst passen. Natte voeten en een regenjas. Verkeerd gekeken en dus wind tegen langs de open Vaart. Mijn hele hoofd schreeuwt en zeurt om pauze, maar ik weersta het. Loop gewoon door en door. 5km in 29:35, 10km in 58:16. En de 11 km vol maken met teveel bochtjes om het huis. 5:51 gemiddeld. En genoten! Twee maanden geleden appte ik mijn trainster: ‘mijn seizoen is voorbij. Ik heb mijn rechter schouderblad gebroken’. En kijk nu. Terug. Ik ben tevreden. Zij is echt oprecht blij. “Lekker bezig he…fijn zeg, goed om te zien, word ik echt blij van!! Meer dan je denkt hoor!” Meer dan ik kán bedenken. Mijn coach die zelf eigenlijk alles kan volgt me, daagt me uit, houdt me in het gareel en steunt me. Natuurlijk kost me dat geld, maar het is veel waardevoller dan dat! Ik heb echt een geweldige trainster.

12 juni – Met Manuel fietsen

Ik heb altijd (terecht) het gevoel dat ik Manuel ophoud en dat hij liever harder zou fietsen, maar nu moest ie vertellen van zijn vakantie. Ik had dubbele lange mouwen aan en Manuel alleen korte mouwen! Het rondje OVP. Ik moest 100 minuten. Op de dijk wind mee. Ik heb niet gekeken naar de snelheid. Ik heb lekker geluisterd naar de wandelstories. Het fietsen ging prima. Zeker als er niks moet. Ik vond het ook wel best, vanavond of morgen mag Manuel weer lekker hard, nu fiets ik voor de leuk en de mooi. Ik ben al lang blij dat het niet zo heet is. Geef mij maar wolken en wind mee op de dijk.

Niks stayeren voor het tempo, gewoon naast elkaar op het nieuwe fietspad. Dat helpt wel met wind tegen hoor! We fietsten nog om. Bleven we de Vaart volgen. Maar na de bocht was er wel degelijk even wind tegen! Industrieterrein over en ik was het wel zat. Ik had mezelf beloofd dat als ik de (kleine) roze bidon leeg dronk en 1 of 2 bloks nam, dat ik de chocoladereep mocht halen. Geen chocoladereep. Wel 1 blok en driekwart bidon. Dus het begin is er! Ik haalde wel de 40km fietsen badge. Yoehoe! Maar ik heb vooral genoten van de verhalen, gezelligheid, de kleuren buiten en het vele groen. Het bleef droog. We hebben 26,5 gemiddeld gefietst. Over 45km.

13 juni – Fietsen. Wind. Geen zin. Zwemmen. Vooraan maar weer s.

Een gifbekertje in de wind. 🌬️ een duurrit van 2 uur. Ik had zo geen zin. Niets. Wilde blijven liggen in bed en dat deed ik ook veel te lang. En toen wilde ik nog niet. Het waait als een malle namelijk. Vanaf het Markermeer. Ik wilde kijken wat er voor de npw triatlon nou dicht is. Dus door de stad fietste ik heen. Wel op de racfiets toch, in verband met de wind. De stad is altijd wat rommelig, maar deze keer slechts 2 moordpogingen voor mijn kiezen gekregen. En overleefd!

Er is maar een klein stukje afgesloten, maar waarschijnlijk komen er een aantal bochten en een paar kilometer fietsen bij. Ach. Ik fiets een stukje illegaal. En dan de dijk op. De wind is gedraaid. Volle wind mee op de dijk! Het eerste uur rij ik net 25km. Er is een Omloop van Flevoland, maar die hebben wind tegen op de dijk. Ik kom er maar niet echt lekker in. Nog steeds geen zin. Ik weet zeker dat de rest veel en veel sneller gaat fietsen. Dat ik straks weer kijk en hordes mensen zie die 30+ rijden, wat mij nu wind mee wel even lukt, maar straks niet meer hoor. Ik vind dat zo vervelend en dat zit zo in mijn hoofd dat ik geen greintje lol heb. Leuk zeilbootje, fijne muziek, ik kan uitstekend liggen, soms een beetje zon, maar ik heb moppers en toch-niet-goed onder mijn helm. Ik drink en neem een blokje. De golven zijn heftig. Ik hou er wel van. Op de Knardijk wind van opzij. Ik haal een jonge man in!!! Aangezien dat een hele zeldzame gebeurtenis is, is dit echt een hoogtepunt voor mij! Ik hou het tempo er redelijk in want ik heb geen zin.

Op het nieuwe fietspad is het wel mooi. Ik heb wind tegen terwijl de racefietsers van de Omloop wind mee hebben; maar ik heb medelijden met ze, want wind tegen zal straks extreem zijn. Zin komt niet meer bij mij, maar ik rij lekker door (voor mijn doen). 51,9km. Ik heb geen zin om 52 vol te fietsen zelfs. 28 gemiddeld. Een topprestatie voor mij! En weet je: de geweldige rest reed lang zo hard niet! Ik ben verbijsterd. Vincent pakt later mijn fietscomputertje: “oh, ik denk dat ik die heb gebruikt.” Hij kan niet geloven dat het mijn tempo een keertje is.

Zwemmen. Intervallen in baan 3. zonder zin kan het ook. Verrassend goed zelfs. ‘Je doet het omdat je het leuk vindt toch’ zeggen ze. Vandaag was dat niet aan de orde. Ik deed het voor het koekje-van-j (collega). En dat is blijkbaar een uitstekende drijfveer! 🍪 ik heb het Vincent en MvdB gevraagd in de hoop dat ze zouden zeggen: dan ga je toch niet… maar ze zeiden allebei dat ik zonder zin ook kon zwemmen. Bij het inzwemmen hing ik al teveel achter de mannen. 300m inzwemmen en garmin houdt het op 275. Later gecorrigeerd. 50m extra. Ik ga voor. We hebben een andere trainer, de man van L. Zo lief dat hij halverwege een keer roept: ‘jullie gaan lekker!’ Of zoiets. We moeten 6×125 doen: 25 snel, 25 rustig, 50 snel en 25 rustig. Ik doe ze allemaal vooraan. Ik let goed op en ga flink hard! Ergens daar doe ik de snelste 100 in tijden. Zou afronding kunnen zijn, maar ook waarheid. Want ik ging goed! Met achtje natuurlijk, maar ik lette zo goed op om een lage overhaal te doen en te scheppen! Daarna 2x300m. Elke eerste 10m van de 50 harder. Ik telde af met de tweede 100 1 op 4 ademhalen. Het ging ook hard. Onder de 6 minuten. Daarna nog een keer 300m voorop. Ik voelde de schouder een beetje. Of eigenlijk de arm. Niet erg veel, maar net. Ik had er qua zwemmen nog steeds weinig lol in. Doe wat gedaan moet worden. Weer een stapje verder: harder, voorop, krachtiger. Weer een grens verleggen. We moesten 6×100 steigerung doen. Ik vergiste me de eerste keer met 50m en begon dus te hard. De tweede keer ging niet meer zo hard. Toen mocht iemand anders even voor en gingen beide mannen. Ik deed het nog een keer en dat was bloedsnel! Lekker hoor als je je tempo enigszins beheerst. Toen nog 1 keer. Ik zwom 50m uit en de laatste 100m zonder achtje. Dat was hele dappere actie! Zonder zin, aan het einde van de training: dít is mijn karakter. 2:07. En nog blij ook! Ik heb 2500m gezwommen wat weer meer is en 1:55 wat weer harder is. Leuk? Nee. Niks. Behalve het ‘mislukte’ koekje 🍪

14 juni. De weerwaterrun. 10 Kilometer race. Met het bedrijf.

De algemene opinie is: dat ging lekker, maar die van mij is: dat liep niet zo lekker.
Het raceverslag.

15 juni – Op de TIJDRITFIETS de route voor de NPW triatlon bekijken.

De tijdritfiets proberen. Met Vincent samen richting de Noorderplassen om eens te kijken hoe de route van NPW triatlon loopt morgen. Maar daar gaat een dag aan vooraf: ik ben vermoeid. Niet ernstig, maar wel onrustig. Vol nog van gisteren. FYSIEK NERGENS LAST VAN. Ik ben wat chaotisch, maar los eigenlijk tegenwoordig alles zelf op en denk soms wel eens: deed J dit voorheen allemaal?! Vin komt thuis en wil gelijk fietsen. Ik vind het spannend om op de tijdritfiets te gaan. Dat is de laatste stap, na de gebroken schouder. We doen iets nieuws: heen en terug over de dijk, geen rondje, vooral geen stad. Even wennen en dan ga ik liggen en het lukt allemaal en het is vooral echt heerlijk, deze fiets. Het past niet zo goed als de racefiets, maar dit gaat prima! Lekker een beetje kletsen op de dijk en vooral mopperen over de fietsroute van de NPW die 12km is geworden. Twaalf. Te sneu. We hadden hem al niet zo hoog zitten, maar dit getuigt niet van interesse of daadkracht. We fietsen naar de parkeerplaats en moeten dan stoppen voor de avondvierdaagse! Ze gaan naar links en wij gaan naar rechts dan voor het ommetje wat ik denk dat hij wil doen, maar dat is nu helemaal dicht en afgesloten. Dan de andere kant langs, maar dat fietspad is van Ierse kwaliteit. We rijden naar de rotonde en terug. Vin heeft geappt wat de bedoeling is met de route. We rijden een stukje extra en D appt terug dat we de dijk op en neer gaan en een haakse bocht moeten maken. Het wordt steeds erger! Wij fietsen terug over de dijken. Een beetje wind tegen. Ik vind het echt lekker gaan! We gaan opnemen voor de route morgen hoe het beter kan met de bochten.

We discussieren nog even als we iemand zien lopen of het D kan zijn en jawel… We laten hem weten dat hij een andere fietsroute krijgt. We doen aardig, maar waarom meneer daar loopt? Wij maken de 40km vol en anderhalf uur. 25,5 gemiddeld. Niet briljant snel, maar het was erg leuk en verrassend en goed om de tijdritfiets weer te nemen!

16 juni: Back to triatlon: de NPW (NoorderPlassenWest) achtste triatlon: een plaatselijke wedstrijd en een prima test!

17 juni: Een stukje wandelen met de collega’s en intervallen fietsen.

Vanmorgen wat spierpijn, maar dat was al over voor ik beneden was. Ik mocht iets later starten vandaag wat erg lekker was! Met de bus naar kantoor. Ik had niet echt ergens last mee. Alleen dat schuurplekje en ik heb mijn hand flink gestoten wat even erg pijnlijk was. Op kantoor ben ik eerst wat chaotisch, maar ik kom er in. Tussen de middag wandelen we even een klein stukje. Het is raar warm. Niet zonnig of benauwd, maar warm. Ik ben intussen weer helemaal bij van de triatlon van gister. Bijzonder he. Eigenlijk. Niet dat ik dat echt zo vind hoor, maar toch besef ik het ergens in de verte wel. De middag vouwen we brieven, helpt Joost me met een lastig ticket en tik ik nog wat tickets weg. Het duurde een eeuw voor het drie uur was en dan opeens is het 5 uur! Heel gek. Ik voel me weer helemaal opgeknapt. Maar deze wandeling laat ik op 23 minuten staan. Maak er geeneens een half uur van.

Soms gaat iets volkomen onverwacht heel erg lekker en daar kan ik dan van genieten! Ik stapte zonder enige verwachting op de racefiets. Moest ongeveer 1,5 uur. Even buiten zijn. Met intervallen. Hoofddoel: roze bidon leegdrinken! Muziekje op. Eerst 30 min infietsen. Over het hobbelpad de dijk op en zelfs met een zuchtje wind mee is dat prima infietsen op een lekker tempo! De kleuren zijn machtig prachtig. Rust op het fietspad. Rust in mijn hoofd. Lekker vaak drinken. Na bijna 15km in een half uur (!!) 3 minuten hard. Wind mee, liggen en mijn dikke, dikke best doen. Het is leuk om dan even hard te gaan en de benen te voelen. Daarna 3 minuten om me heen kijken. Kalm aan. De Knardijk op en weer liggen en pushen. Zonder de wind mee. Ik kijk niet naar tempo, ik tel af. En drink in de meeste pauzes (deze vergeet ik het). De derde is omhoog en met de bocht en dan omlaag en wind tegen. Voel ik de benen weer!

Voor me fietst een man. Ik haal m net niet in. Hij reminds me om te drinken. In de vierde interval haal ik de man in. Liggend. Ik lig en tel elke keer de 3 minuten hard. Ik begin echt van dat fietspad te houden! Het drinken gaat ook echt goed! Ik weiger te erkennen dat een hoog tempo kunnen houden en suiker-water drinken verband houdt… maar ik kan me ook niet indenken dat ik vandaag goeie benen heb. Het zal de muziek zijn. De laatste push ik heel hard het Kotterbos in. Het is bijna jammer dat ze om zijn! Ik blijk nog 25 minuten te moeten uitfietsen, terwijl ik al bijna thuis ben! Ik geniet nog maar even verder en maak het rondje oostvaardersplassen compleet af. Ik fiets net geen 75 minuten en 36,63km. Alles best. Een gemiddelde van 29,4!! Tsjakka. Allemaal wind mee denk ik. En!!!! De bidon is leeg!!! Ik heb het fietscomputertje te laat aangezet, maar ik haal de training daar toch weg. Voordat Vincent weer denkt dat het zijn computertje is en de training opslaat. Ik ben blij dat het zo goed ging, mooi was en ik onverwacht sterk was! Is maith liom mo rhothar gorm.🚲

16 Mei – Huishoudkracht, duur(buik)loopje en zwemmen in baan 1 bij de TVA!

Morgen komen mijn ouders op bezoek, dus de woonkamer moet aan kant en het onkruid moet getrokken worden en alles opgeruimd. Die ene keer dat ze komen, mag het best lijken alsof het hier goed gaat! Ik vergeet het eerste stuk, het schoonmaken van de woonkamer, op te nemen als krachttraining. En dat is nog wel het lastigste, want ik boen de hoogste keukenkastjes, zet wat druk op het schuursponsje. Langzaam aan ga ik het voelen in mijn schouder en arm. Niet meer dan gevoelig. Ik had bij het opstaan nergens last van. Wel van slecht slapen, want ik hoest mezelf (en de rest) wakker. Super lastig. Als de woonkamer schoon is en Rob op dreef met de overkapping, ga ik het onkruid trekken. Dat neem ik wel op. Eerst de achtertuin. Het is een prima oefening, maar voor mijn schouder niet het beste. Daarna de voortuin. Ik trek de grote dingen, maar het schrapen moet ik aan Vincent laten, want ik heb er niet genoeg kracht voor. We zijn net klaar voor weer een regenbui. Dan doe ik de hal en de toiletten nog. Het huis is er klaar voor!

Daarna een duurloopje. Samenvatting: 😒😢💩😠 Het ging niet zo lekker. niet dat het regende of koud was, maar mijn benen hadden niet zoveel zin en mijn hoofd was mopperig, omdat er blijkbaar mensen zijn die iets breken en dan binnen 3 weken weer 20km kunnen hardlopen. Iedereen jubelt dan, over de leugens. Ik zie dat het niet klopt, omdat meneer doet alsof hij niks heeft gedaan en zielig was terwijl hij wel levels opschuift in Zwift. Terwijl ik zelf worstel met iets gebroken hebben en daar voor moet werken om terug te komen, geloven en bewonderen andere mensen het gedraai. Mijn tempo is niet zo hoog. Andere schoenen ook. Ik daagde Vincent uit om te blijven fietsen zolang ik loop, maar dit gaat ff duren, dus dat is zielig. Voor een duurloop is het prima eigenlijk. Kalm blijven. Ik mag ook stoppen van mezelf, maar dat stel ik uit. De ene km gaat beter dan de andere. Ik heb geen muziek aan staan. Ik heb de hele tijd het gevoel dat ik wind tegen heb. De temperatuur is prima en het is droog. Ik wil naar de dijk. Maar dan moet ik opeens ernstig na 5,5km. Ik schiet de bosjes in, maar ben net te laat. Gelukkig had ik er rekening mee gehouden. Heftige diarree. Te weinig zakdoekjes. Bah. Een paar regendruppels. Ik moet zoeken om alles te verbergen. Als ik net klaar ben, komen er 3 fietsers langs! Ik ga weer verder.

De lucht is mooi. De ovp zijn nog dicht. Zie ik de fietsers nog een keer. Na 7km stop ik nog maar een keer. Ik neem een blokkie en app met Vincent. Afbreken heeft geen zin, ik moet toch naar huis. Ik hobbel door. Saai. Doorzetten. Voel mijn arm een beetje. Ik stop niet meer, maar ga wel heel rustig het viaduct over. 11km vind ik prima. Het blokje werkt weer op mijn darmen. Ik jog naar huis door het park en zal blij zijn als ik thuis ben. Vincent komt me tegemoet, maar stapt net naar buiten als ik klaar ben. Gaan we mijn 12km vol maken. Dát is trainen, mensen. Niet meer willen, wel doen. Moet die arme knul heel traag!

Maar de 12km komen vol. 6:06 gemiddeld. Met pauzes 6:48. Dit was niet mijn beste loop, niet sterk. Thuis moet ik meteen weer en lopen de darmen nog een keer leeg.

Dan “voor het eggie” zwemmen bij de TVA. Schoolslag tijdens het TVA uur in baan 1. Niet al te veel rondbazuinen, liefst laten ze me met rust. DH en LM zijn wel schatten, maar K en R hadden niet gehoeven. Ik doe een piramide heb ik bedacht. 100-200-300-400-300-200-100. Als het goed gaat 400 extra. Alles schoolslag, maar vanaf de 400 mogen de laatste 25m van de 100 borstcrawl zijn. Ik deel de baan met 2 anderen. Dat gaat prima. De 100 en 200 gaan goed. De 300 wordt al zwaarder. Ik heb gewoon iets minder energie vandaag en moet hoesten. met die schoolslag overzie ik wel alles en kan ik iedereen in de gaten houden! Tussen al deze geweldige lieden is het lastig om dicht bij jezelf te blijven en dat stomme schoolslagje te doen. De 400m met brostcrawl-elementen. Ik word vermoeid en mijn bovenarm trekt. Ik vraag me af of ik verstandig ben. Maar wie nooit de grens zoekt, wordt ook niet beter. De borstcrawl is echt zwaar, dan is 25m veel. Ik ga het duidelijk bij 1x400m houden! Ik moet even opzij, dat is de enige keer. Als ik even uitrust en wat drink, trekt de pijn uit de arm weg. In de 300 doe ik de tweede keer de borstcrawl met 1 arm (links) en alleen met rechts om even adem te halen. Ik krijg ook trek. Ik ben hier ontzettend hard aan het trainen! Ik heb wel het idee dat ik steeds trager ga, maar dat is niet echt interessant. Ik had gehoopt dat ik van de laatste 100m misschien 50m borstcrawl kon doen, maar dat lukt echt niet. Die beweging is gewoon nog veel te groot en zwaar. ik ben net geen 50 minuten bezig, heb alweer 1600m gezwommen en ietsje sneller dan de vorige keer: 2:48. Het stond niet op mijn schema, maar ik heb toch gezwommen!

ik ben een drammer, een doorzetter en heb de kracht om te trainen. Als we in de auto zitten en op weg zijn naar de snackbar, trekt de last helemaal weg. Dus het was goed! Vooraf vond ik het wel spannend… al die onwetende geweldenaren. Ik wil niks van ze. en achteraf de kleine overwinningen gevierd: een vlecht maken, sokken aandoen.

17 Mei – Fietsen en wandelen

Vanmorgen mijn ouders op visite. Leuk om elkaar te zien en fijn dat Vincent ook zo helpt, maar vermoeiend! Gebakjes eten valt ook mega verkeerd. Ik stap daarom wat laat op de fiets. Heb geen zin. Nergens in eigenlijk. Ik voel me erg slecht omdat ik op instagram gebombardeerd wordt door wonderbaarlijke genezingen van volledig verkrampte hamstrings die binnen 5 dagen weg gedryneedled zijn, gekneusde ribben die in twee weken volledig genezen en griepjes die een PR niet in de weg staan. Ik moet er hard voor trainen. Accepteren dat alles ‘weg’ is. De kracht, energie: daar helpt geen geduld aan. Ik heb geen pijn meer in mijn arm of schouder. Dat is eigenlijk geweldig, na het zwemmen gisteren en het schoonmaken. Maar het is bij mij niet 1-2-3 over en voorbij. Het is namelijk écht. Er staan geen hordes dokters voor mij klaar die meteen ingrijpen als ik wat piep. Tien dagen wachten, een week, weer een week. En toch ga ik maar fietsen. Omdat ik de badge wil halen in Garmin. Stomme reden wellicht, maar soms is een sticker de enige blijk van waardering die er is. Gelukkig giet het buiten en is het binnen droog. Frankrijk. Ik doe niet mijn best. App rond, speel spelletjes op de telefoon en trap gewoon door. Ook omhoog. Het voordeel is dat omhoog fietsen nu echt stukken soepeler gaat! Niet dat ik weer op nivo ben of op de weg straks gemiddeldes van 30+ zal halen, maar de weken omhoog ploegen leveren toch iéts op. Ik moet 40km voor de badge. De route is 30km. Ik maak nu ook nauwelijks foto’s meer. 1 halverwege, 1 als de route af is, 1 ‘kale’ en aan het einde nog 2.

Ergens haal ik een shirtje, maar dat kan me ook al niks meer schelen. Ik maak 41 km vol. (Ik lette even niet op). 26,8 gemiddeld. Een flink aantal hoogtemeters: 428. Maar zo geweldig dat ik opeens vanuit het niks weer 120km kan fietsen overmorgen is het niet. Ik dacht en weet dat het best de goede kant op gaat, maar wonderbaarlijk snel en compleet is het niet. Mijn schouder voelt wel weer goed. Nu ik nog.
Nog even naar buiten. Tussen de buien en natte bladeren door. Effe alleen met mijn muziekje.

Misschien zijn het de hormonen die weer eens iets in de melk te brokkelen hebben, maar ik voel me echt down. Zou mooi zijn, want ik zit al over de 60 dagen. Ik heb niet de illusie dat mijn beurt al voorbij is. Gewoon wandelen. Appen. Mokken. Een stel jongeren die me mevrouw noemen (en de tijd vragen). Een hond die springt. Natte blaadjes. Onverharde paadjes. Glinsterende druppels. Stappen gehaald. Teveel gesnaaid vandaag.

18 Mei – Oefeningen en hardlopen

Geen last van mijn schouder of iets. Helemaal NIKS dus. Niet bij het wakker worden, na een dag met zwemmen gisteren. Niet in de middag na spulletjes pakken met rechts. Ook niet in de middag bij het fietsen. Niet in de avond na ‘n stressy day. Ik had geen zin in de oefeningen. Dus ik stelde het uit. Tot vlak voor het slapen gaan. Eerst de stappen gedaan en die zijn te gemakkelijk inmiddels. Dan liggend op de rug omhoog duwen. Gaat ook prima. Knakt een klein beetje. Dan vanaf het bed schuin omhoog duwen en optillen. Is het enige wat voelt als een beetje werken. Trainen. 💪🏼 busted! ✅ op de foto: de stang is het gewichtje en de opblaasbal was vandaag niet nodig. Ze liggen op de weegschaal.

Niet zo best geslapen. Drukke chaotische dag. Voelde me gespannen. Tekort schieten op het werk. Onrustig. Wilde graag snaaien, maar niet gedaan. Iets meer last gedurende de dag, maar echt laag bij het schouderblad. Trekkerig. Niet pijnlijk. Darmen compleet van slag weer. Dromerig en tegelijk voortdurend afgeleid. Hopelijk de laatste keer deze oefeningen. Eerst stappen en flink weer rechtop zwaaien. Dat is nu echt volkomen gemakkelijk. Hoe kon dat drie weken geleden zo lastig zijn? Omhoog duwen van het gewicht terwijl ik op bed lig en stekker er naast wandelt. Ik duw echt vanuit de schouder. Ook geen probleem. Dan schuin naar voor duwen en optillen. Stekker vindt het maar spannend en zijn neusje zit tegen het gewichtje aan. Ik duw flink ver vooruit en omhoog. Ik doe een beetje over het bed. Deze voel ik dan weer wel een beetje. Maar ik maak het netjes af. Training maakt je sterker. Er is geen pijn, het is alleen wat zwaar. En dat is over als in stop en klaar ben met de oefeningen.

In de avond hardlopen. Het ging niet vanzelf. Maar het licht was mooi. Overal vogels. Droog. Veel vocht in de lucht. Ik kan rennen. Soms is dat wat telt. Beetje hobbelen. Links-rechts-links-rechts. Geen tempo, geen opdracht, hardlopen. Het is prachtig met het vocht laag bij de grond. 1 keer extra naar rechts, om terug te gaan richting huis. Na 3km even gestopt voor een foto van de mooi gekleurde bomen.

Het gaat de eerste 3km toevallig steeds iets harder. Dan is de rek er uit. Ik ontdek een extra afslag en ga de wijk weer in met rechts-links-rechts-links. Ik wil 5km en een half uur vol maken. Maar dan begint het geschijt weer. Mijn darmen waren al van slag vandaag, dus het komt niet goed. Dan wandel ik toch stukjes. Boeit niets of niemand. Ik kan snel naar huis, het half uur is vol, maar de 5km nog niet. Ik ga dus nog even een klein extra ommetje en wandel van tijd tot tijd om de darmen aan te spannen. Tevergeefs, maar ik had het verwacht en maatregelen getroffen. Ik hark 5km vol en ben dan links-rechts wat kwijt, want het is rechtstreeks naar huis en de WC en de douche. 6:19 met wandelpauzes. Valt me mee. 6:25 uit-thuis vanwege 2 fotomomentjes. Hartslag lekker laag zone 1. Écht. Bij mij is dat écht zo met 137. Het bleef droog, maar niet schoon deze keer. Dit wordt een week van veel kleine loopjes. Dus rustig aan een nieuwe uitdaging (meerdere keren lopen) is prima.

19 Mei – Bij het ziekenhuis en de Fysio en BUITEN fietsen en een koppelKAKloopje en meefietsen en ook nog eens zwemmen!
De dag maar begonnen met de oefeningen. Ik heb geen last meer van de schouder, maar ik ga richting het ziekenhuis voor de controle, dus laat ik even kijken wat er lukt. Nou, alles! Ik voel het vooruit duwen wel, maar dat is gewoon spiergebruik. In het ziekenhuis erger ik me echt kapot. Lang wachten is tot daar aan toe, maar meer dan een half uur trek ik écht niet. Ik word er boos van. Ga na een half uur maar eens informeren, maar tja, uitloop, een spoedje tussendoor. Dat snap ik heus, maar kom op zeg: stel dat je in een winkel een half uur moet wachten tot je mag betalen of ik de klant een half uur aan de telefoon laat wachten! 40 minuten. Ik ben er al helemaal klaar mee. Het gaat goed. Ik kan mijn arm optillen, draaien, op mijn rug leggen. Over auto rijden kan de arts niet echt iets zeggen, maar als ik het hele stuur kan draaien, mag het weer. Rob vraagt nog een keer naar de breuk en eigenlijk valt het wel mee. Ik schat nog geen tien minuten. En dan hoef ik mooi niet meer terug. Bekijk het maar. Over een paar maanden gaat er vast iemand zeuren over het osteoperose-onderzoek, maar dan moeten ze maar op mij wachten tot ik daar zin in heb. De afspraak van 10 minuten heeft ruim een uur parkeergeld gekost (want ik was keurig 5 minuten van tevoren). Eenmaal thuis ben ik nog een tijdlang geïrriteerd. Het levert niks op en ik kom met de gezondheidszorg niet echt verder. In de namiddag (na de andere sporten) ga ik naar de fysio. Ik heb de oefeningen gedaan en na het fietsen en lopen en een lange dag en autorijden naar de fysio voel ik de schouder wat trekken. Ik geef het hooguit nog een 3. Op dat moment. En dat is veel! Hij geeft me oefeningen met een fitnessbal. Vincent is er bij. Ik moet simpelweg de borstcrawl oefenen op het droge. Later met weerstandsbanden. En lopen en rollen over de bal. Dat is goed voor mijn hele core, maar ik vind het lastig! In de zaal doen we nog zitten op de bal: op handen en knieen en gewoon op de billen.

Ik ben HEEL BLIJ als hij zegt dat de WWtri (een achtste) mogelijk is begin juni. Ik heb een doel en een vooruitzicht! Het bezoek aan de fysio sluit ik beter af dan het ziekenhuis. Laat mij maar zelf werken. 8 weken na de breuk ben ik terug hoor! ik heb nog ruim 2 weken.

Buiten fietsen! Op de gravelbike, want dat voelt dan iets safer. Vincent gaat ook mee. Er zit nul komma niks geen tempo in. Ik vind het hartstikke leuk, dat wel. Maar vermoeiend: opletten en ik voel elke bobbel in mijn schouder en rug. Geen pijn, maar voelbaar. Dat valt me tegen. En ander verkeer en drukte en de route is afgesloten. Vincent heeft mijn cadansmeter.

De wind valt ook weer tegen. Altijd weer. We rijden naar het Polder Love And Garden kunstwerk. Wel lekker om de polder daar weer even te zien! Bij het kunstwerk stoppen we even en moet ik plassen. En met LuckyJellycat op de foto! Had ik bedacht: als ik weer buiten ga fietsen, moet tie mee!

Op de dijk soort van wind mee en Vincent doet even zijn eigen ding. Maar daarna kletsen we weer gewoon lekker. Ik vind het heerlijk dat het tempo nu echt niet uitmaakt. De dijk is rustiger en makkelijker. Niet sneller, maar wie weet komt dat weer. De plassen zijn nog steeds niet open, al staan er wel nieuwe bordjes. Het is droog en niet warm of koud. Prima fietsweer. Ruim 29 kilometer. Ik heb geen zin om de 30 vol te moeten maken. Zo, nu kan ik weer 150km fietsen ook als je de super-vrouwen-coach mag geloven. Ik heb er nog geen zin in en ga het niet doen. Deze week nog even ‘rust’ en dan heel kalm bouwen. Ik wil starten en finishen, meer ambitie heb ik helemaal niet meer.

En dan een kort koppelloopje. Een KAK loop. Het ging wel hard. Met de carbon schoenen. En omdat ik dat van plan was. 4km, in verschillende tempo’s. Fietsspullen nog aan, naar de WC geweest. De eerste km zette ik aan en wende ik weer even aan de schoenen en die ging in 5:19. Omdat het niet makkelijk ging, dacht ik: kilometer snel, kilometer rustig. Rustig ging me wel goed af, want het was niet eens heel erg rustig.

Ik voelde me echter niet supergoed. Ik kan het blijkbaar niet: elke dag hardlopen. Ben nou eenmaal geen sportwonder. En ik had krampen. In mijn darmen en mijn buik. Het zou mooi zijn als er iets doorbrak, want ik wacht inmiddels al meer dan 60 dagen. Ik nam een kortere route en zette de derde kilometer weer aan. Hield ik zowat een fietsmaatjesfiets bij! Maar het ging gewoon niet lekker of soepel of makkelijk. Ik maakt de kilometer af op 5:13 en daar is niks mis mee, maar met mijn darmen absoluut wel! Ik moest even stoppen. De vierde kilometer maar rustig uitlopen dan. Ik heb geen zakdoekjes bij me en hier in de wijk heeft dat toch geen zin. Ik pak de weg en moet soms even wandelen, maar dan is het alsnog mis. Ik ga de vierde kilometer niet vol maken, want er zitten andere dingen vol en dat is walgelijk onhandig. Na 3,3 km stop ik de training. Ik doe dat zeer zelden, maar nu heb ik er geen zin meer in. 5:26 gemiddeld en met de schijtstopjes erbij 5:35. Dat is echt snel voor mij. Nog even een fotootje van het bruggetje, nu ik toch rustig aan doe. Ik wandel naar huis. Daar komt de rest er meteen uit en maak ik alles schoon. Even iets anders aan doen en dan zoals beloofd met Vincent mee. Ik ben blij dat hij niet mee liep, want ik ga voor zijn inlooptempo nog niet hard genoeg en hij had alleen verder gemoeten. Het tempo zegt lang niet altijd iets over het lopen. Dit was gewoon KAK.

Dan ga ik ook nog meefietsen met Vincents training. Op de stadsfiets. Oei. Dan zijn de dreunen nog iets minder gefilterd. Vincents inlooptempo is al hoger dan mijn uiterste best! In onze straat regende het. Ik wilde bijna omkeren. Later hield het weer op. We liepen naar de Oostvaardersplassen in de hoop dat het open was, maar volgende week pas volgens de boswachter. Toen liepen we rechtdoor, richting Gladiator. Vincent moest blokjes van 100-200-300-400-500 hard. Ik moedigde aan en telde sommige stukjes mee. Tussendoor wandelen enzo. De route moest steeds opgelengd worden. Het was droog. We liepen helemaal achter de regenboogbuurt door. Nou ja, hij liep en ik fietste. Uiteindelijk nog wat om bij de eilandenbuurt. Gelukkig loopt Vincent gemakkelijk 10km in 50 minuten. Toen we thuis waren begon het heel hard te regenen. Altijd fijn. Als je dan thuis bent. Kan ik even douchen voor de fysio. Nu heb ik 2100 badgepunten van Garmin! Een stickerboekje vol.

De dag is nog niet om, ik kan ook nog zwemmen bij de TVA. 2×500 en wat losse blokjes. Eerst moest ik tegen de aardige trainer zeggen dat hij niet op mij hoeft te wachten. En tegen GN natuurlijk. Die mislukte D was er ook met zijn ‘gekneusde ribben’ in baan 3. Jaja. Ik ga meteen 500m zwemmen. Probeer elke 4de baan een soort van borstcrawl, maar dat is moeizaam en als iedereen aan de kant staat durf ik niet. Ik raak de tel dan een beetje kwijt en zo kom ik op 550m uit. Binnen een kwartier! Dat valt me mee. Buiten zal het langzamer gaan, maar uiteindelijk is het over 2 weken weer anders. 10 jaar geleden was het al anders. Ik doe nog een keer 500m en tel deze keer goed mee. De borstcrawl lukt niet meer goed, dus doe ik een halve baan of met 1 arm. Het was ook wel veel vandaag! Weer onder het kwartier. Daar kan ik best mee aankomen in noodgevallen! Nu telt Garmin 25m te weinig. Ik doe nog een keer 100m met de tweede baan borstcrawl. 75m vindt Garmin 😠 doe ik nog een keer 150m kalm aan zodat ik 1250m haal, maar ik en Garmin zijn de tel kwijt. Ik zwom zaterdag ietsje harder, maar voor 2:44 doe ik het.

Nu waren we met 4 mensen in de baan. Dat is wat meer rekening houden met elkaar, maar baan 1 is zooooo lief en fijn! Dat snapt elkaar. Ik ging er na 40 minuten weer uit. Het is mooi geweest. Lekker de warme douche en een rustige kleedkamer met een andere triatlete die begrijpt dat je je als patiënt een onbegrepen buitenbeentje voelt. Heb ik toch weer lekker gesport vandaag! En mijn LuckyJelly heeft fijn geholpen.

20 Mei – Buiten fietsen

Vanmorgen opeens na 63 dagen vond het lijf weer eens tijd om leeg te gaan lopen. Enerzijds een opluchting en het gevoel dat ik weer opgeknapt ben, anderszijds raak ik geïrriteerd van dat lijf. En het is ook voor een paar keer heftig. Ik ben dan meteen weer chaotisch en onrustig voor het inpakken. Eerst maar fietsen. Op de gravelbike. Het is ‘mijn’ weer: bewolkt, koel, veel wind en van tijd tot tijd regen. Muziek aan en lekker trappen. Terug naar de dijk. De plassen liggen echt vol water! Het is erg druk met auto’s. Ik heb wind mee en dan wil zelfs de gravelbike soms 30 rijden! Ik pieker ergens over en zit met dingen die ik nog moet doen, maar alles is een beetje een soepje in mijn hoofd.

Op de Knardijk wind van de zijkant, maar ach, dat wist ik. Het begon helaas ook te regenen. Ik kan daar tegen. Ik word hooguit nat. Dan valt de wind tenminste een beetje weg. Bij het nieuwe fietspad stop ik even. Wow, dat is ánders… Ik moet even wennen. Meer fietspad dan weg. De zon komt er plots weer door en dan is het erg mooi!

De tegenwind valt mee als het fietspad bijna een glijbaan is. Maar ik ga wel langzamer hoor. Ik neem een blokje! De overgang naar het pad richting het Kotterbos is heel smooth. Het lijkt allemaal wat buitenland.

Grappig genoeg is het geen strak recht pad, maar zijn de lichte bochten gebleven. 2 banen. Ik kom 1 fietser tegen: meneer JC-V. De held. Ik ga gewoon door tot na het Kotterbos en daar betrekt het dan weer. Ik had net mijn zonnebril opgezet! Ik ga tot het nieuwe fietspad klaar is en dan terug langs het Luierpark. Op de Evenaar regent het weer en dat wordt steeds meer. Ik kom net nat thuis, maar daarna regent het nog harder. Ik heb bijna 34km gefietst met 23,9 gemiddeld. Ik ben al lang blij dat ik weer buiten kon fietsen! Geen last van de schouder of ergens van. Alleen leegloop 🩸 en een warhoofd.

21 Mei – Wandelen in Duitsland

Een nachtje redelijk slapen, nog een chaotische ochtend en dan gaan we om 10 uur weg. Ik ben zwaar ongesteld. Lastig en vervelend met de hele dag rijden en zelfs wat smerig. Is ook niet tegenop te drinken. Rijden gaat goed! Ik rij NL uit. We stoppen bij Hengelo voor een fitness bal.

Dan rijdt Rob Duitsland in. Bij precies dezelfde parkeerplaats als vorige keer toen we naar Senftenberg reden wisselde het stuur naar Vincent. Die had veel file te verduren. Voor Marienstedt wisselden ze terug naar Rob. Hij reed filevermijdend binnendoor. Prachtig! Net Zwift Frankrijk hahaha.

Even tanken. Daarna rij ik het laatste stuk. Dat gaat prima met mijn schouder. Nergens last van, alleen die droge lucht en de hele tijd zitten is vermoeiend! Ik moet echt even wandelen! Vincent gaat mee. We lopen langs de weg en dan lijkt er een rondje bos mogelijk, maar er is geen pad, dus terug.

Door het bos, met veel vogels en groen en netjes bijgewerkt. Een soort vennetje. Het is allemaal net niks. Alleen het licht is prachtig. Stukje omhoog en dan over het industrieterrein terug. 2,5km, half uurtje volgemaakt en een beetje vakantiegevoel.

Ik veel teveel gesnaaid en slecht gegeten, maar ach… het loopt er wel uit. 🥴

22 Mei – Adeli HOPE FUN RUN in Samorin

Beetje laatste moment bedacht, s middags, ergens tussen Praag en Brno. Het is een beetje haasten, maar dat is niet zo erg. Zelf zou ik zenuwachtig worden, maar Vincent niet. Die geniet met volle teugen. Ik ook dus.

RB die ons aanspreekt, niet eens overvol en hartstikke warm. Ik dronk nog even veel. Geen druk, geen tijd, een funrun. Met rolstoelen er tussen. Ik kletste even met RB en ging toen zelf verder. Het ging veels te hard. Te makkelijk. Ik maakte foto’s van het water waar ze gaan zwemmen.

Dan langs de Donau. Die is enorm breed. Hartstikke warm. Ik dacht: het kan rustiger, maar dat ging het niet! Ik buffelde lekker door. Genoot! Een haas, een piraat, snelle mensen, een rolstoel, een boot en een verkoelend windje. Ik liep wel alleen, maar dat vind ik eerder prettig.

Dan omlaag en Samorin in. Zo buitenlands alles. De huizen, het onderhoud. Misschien vind ik dat wel het allergeweldigst.

Een knul voor me ging wandelen, maar bleef me voor. Ik blijf rennen. Mijn knie links deed weer eens stekend pijn. Lastig. Het was ook warm voor mij. Dan het terrein op en ik moedigde de knul aan, maar hij snapte me totaal niet. Hij liet zich echter ook niet kennen en rende het laatste stuk door! Vind ik knap van hem. Over de atletiekbaan.

Wat vond ik het leuk! Dikke pret. Kregen we nog een medaille ook. Super! Ik kreeg het ALLERGROOTSTE compliment van niemand minder dan Belinda Granger, dat ik zo’n geweldige zoon had opgevoed die even met haar mee had gelopen. Vincent had hard en vooral heel erg leuk gelopen. Ik had de 5km nog niet vol en liep nog een ererondje voor mezelf.

5km in 27:34. 5:29 gemiddeld (met een pauzetje) Voor de fun. Ik ben heel trots op mezelf. Na een paar reisdagen, in de hitte, onverwacht, slecht eten, in de slechte nog steeds heftige periode en 6 weken na de schoudebreuk. Met enig gemak en een brede smile. We run for those who can’t walk. Super sfeertje. Super. 1 nadeel: ik moet er 30 minuten van maken voor 30 minuten per dag en dan later terugzetten.

We doen met zijn allen nog een ererondje. Heel Langzaam en rustig met zijn allen, alle wielen en snellen en slomen en ik samen met Vincent. Om het af te leren. Om te vieren waar het echt om draait. We hebben 10 euro bijgedragen aan een mooi doel en onbetaalbaar veel fun gehad.

23 Mei – Zwemmen in de X-Bionic Sphere Pool in Samorin en hardlopen in Slowakije

Goed geslapen. Wel wakker van de kerkklok die om 2 voor 5 68 keer (!) slaat en het is licht en ik had hoofdpijn dus ik heb een paracetamol genomen en weer verder geslapen. Eten is op vakantie altijd behelpen en anders. Ze hebben geen meloenblokjes hiero. Ik was warrig en volkomen ongestructureerd. Vanalles door elkaar. Ik schoot ook niet op. Vandaag dag 4 van de leegloop. Hopelijk laatste keer ever. Maar goed: zwemmen! En zelfs dat vind ik al spannend. Vincent reed er heen en parkeerde. Wat een hel, dat gefriemel met auto’s, maar het lukt. We lopen naar het zwembad en 1 meneer vertaalt naar het Duits. We krijgen een bandje voor 1,5 uur. Omkleden, spullen opbergen en dan naar het zwembad toe. We mogen helaas niet in het 50m buitenbad. In het 25m bad zijn twee banen voor het gewone publiek. Gelukkig staat het er in het Engels bij!

Het water is niks warm. Ik ga in de langzame baan waar kindertjes oefenen. Het is er rustig. Ik start om 11 uur. Ik heb nog geen idee wat ik zal gaan doen. De schouder voel ik al dagen niet meer. Schoolslag 75m en 25m borstcrawl. Ik moet 1 keer extra 25m bc doen om een meisje in te halen die steeds naar het midden zwemt. De etiquette is ruk hier: net voor of achter me vertrekken, in het midden zwemmen. Irritant. Ik zwem prima. Na 500m gaat het nog uitstekend dus ik ga dapper door voor 1000m. Stug tellend met best een aardige borstcrawl, in aanmerking genomen dat er geen kracht in zit. Geen last. Ik maak de km vol in 26:26. Helemaal blij mee! Vincent gaat het zwembad verkennen.

Ik doe nog 500m maar die gaan moeizaam met nog 2 eikels in de baan erbij en ik ga mijn schouder langzaam toch wat voelen. Ik vertel me ook en Garmin ook. 450m. Dan doe ik nog 2 keer 100m alleen borstcrawl. Tempo boeit niet, maar is 2:37. Aan het einde van de training! Met een gevoelige schouder. De tweede 100m borstcrawl gaan al beter! 2:20! Helemaal blij mee! Dat de schouder gevoelig is, is training. Het trekt ook snel weg. 1750m gezwommen. 2:43 gemiddeld. Dit is top!

Ik zag iedereen in Nederland geweldig zijn en in de hitte rennen dus ik dacht: dat kan ik ook. Route uitgestippeld en mooi te combineren met een testritje voor Vincent op de fiets. Gewoon gaan als het op zijn allerheetst is en wel 30 graden. Ik hoef verder niks. Van mijn schouder heb ik al lang geen last meer. Voel niks van het zwemmen. Ik hobbel het dorpje door. Een man loopt langs en kwebbelt een hoop Sloveens tegen me waar ik niks van versta. Vincent verliest een stukje fiets en we stoppen even. Dan ga ik weer verder. Als ik het dorpje uit ga, is de weg wel zinderend warm! Lekker eigenlijk. Echt alsof het vakantie is.

Het zijn maar 5km en ik heb geen haast. Dat had ik gister al. Vincent gaat even hard vooruit, want verdwalen lukt toch niet. Ik ga steeds ietsje sneller! Volgende dorpje: Mala Paka. Ik geniet van de huisjes, de lada’s, het buitenland en de stilte. Ik loop wel over een doorgaande weg, maar druk is het niet. Het spoor over en het dorp uit en dan is het echt bloedheet! 🥵 even flink doorbuffelen. Ik zet gewoon een dieseltje aan. Vincent maakt een fotootje.

In het derde dorpje Paka een korte stop, een foto en ik stuur Vincent alvast terug. Deze weg is drukker, maar mijn rode shirt valt op. Ik loop soms links, soms rechts.

De 4de km nog ietsje harder! Iemand voegt te krap in voor een politiewagen. Gelukkig liep ik weer rechts! Weer het spoor over en dan het dorp in. Ik ga even langs het dopjeshart en door een miniparkje.

Dan om de kerk en ik kom Vincent tegen. Ik had m gezegd even te koppelen en de warmte te voelen. Ik ben zo rood als een tomaat! Veel gezweet. We lopen nog een rondje om de kerk. Ik maak 5km vol in 30 minuten en 22 seconden met 6:02 gemiddeld. Uit-thuis is 6:39. Vind ik prima.

De hitte heb ik prima verwerkt. Een echt vakantieloopje! Niet helemaal vanzelf, maar meer door de warmte en het lopen op doorgaande wegen dan dat ik het zwaar had.

24 Mei – Wandelen rondom Vincents WK MD triatlon.

De hele dag lopen. In de hitte. Vincent: Twintig jaar geleden- ik weet het nog heel erg goed. Voor een controle naar het ziekenhuis want mijn buik waar een kind in zat bleef zo klein. En die baby zat er 37 weken. Filmpje en toen was de bloeddruk helemaal verkeerd en had ik een zwangerschapsvergiftiging. Direct opgenomen in het ziekenhuis en we wisten 1 ding zeker: morgen komt de baby! Ik voelde me goed verder en had geen idee hoe het zou gaan. Toen had ik onmogelijk kunnen bedenken dat ik 20 jaar later voor een jongeman bij een triatlon in Slowakije zou staan. Onmogelijk. Ik wist niet wat sport was, wat triatlon was of dat ik ooit op enig WK zou staan te kijken.

Maar in de afgelopen jaren heb ik dat kind deze kant op geduwd. Gebouwd, gesupport, voorgedaan, gesteund, gepromoot. En nu mocht ik er langs staan. Om voortdurend langs hem te lopen als hij in een kanaal zwemt was zelfs 10 jaar geleden niet in me opgekomen. Ik wist niet of hij mij zag, (jawel dus) maar ik was zo in en in trots 🥲 en wat zwom hij geweldig! Supersnel. Dat ik daarna een vent op de fiets zou zien stappen en me ruim 2,5 uur zorgen moest maken had ik 5 jaar geleden nog niet eens bedacht.

Het was heet. Bloedheet. 🥵 Ik kon ook maar moeilijk voor mezelf zorgen. Mijn kind in die hitte vol zien houden met lopen was geweldig en zwaar tegelijk. Ik heb hem leren lopen, opgevangen met fietsen en veel te vaak naar het zwembad gebracht voor zwemles. We hebben hem van spullen voorzien, respect bijgebracht.

Vandaag was zijn feestje: hij deed er alles aan en kreeg het voor elkaar: sub 5 uur op een halve triatlon. Dat ik daarna nog 1000 doden stierf toen het hem niet goed ging na de race en ik niet naast hem stond was wel erg lastig en het toppunt van loslaten. En dan die vraag van hem: ben je nu ook nog trots, nu ik even niet goed ga? Nou ik ben meer dan trots. Apetrots. Beretrots. Op mijn sportieve kunstwerk. Wat 20 jaar geleden al haast kreeg! Bevallen duurde me korter. Toen was het Hemelvaart, nu pinksteren.

25 Mei – Hardlopen in het Duitse Kesselsdorf

Wat een rare verjaardag! We rijden de hele dag. Ik rij ook veel. In de file. We zijn er gelukkig op tijd. Ik ga meteen hardlopen. Smeer me nog net even in. Ik zie de mannen een ijsje eten!

Ik ga de eerste kilometers heerlijk. Lekker soepel en mooi om ergens anders te lopen. Half verhard en lekker omlaag. Over een fijn fietspad en dan oversteken. Het gaat prima! Omlaag denk ik.

Langs de dichte winkel en dan door het dorpje. Ik mis de route, maar vind een leuker paadje. Dan achter langs en dat is helemaal genieten! Het is wel erg warm en ik ben het water vergeten. Oenebol die ik ben. Langs leuke plekjes en het inlopen gaat keurig op 5:47 gemiddeld. Ik had ook een training en moet straks vaart maken. Het is eigenlijk een koppelloopje, maar dit is wat er vandaag lukt. Tot nog toe. Ik stop bij de alpaca’s 🦙 lollige types.

Dan omhoog tussen de velden door. Het wordt warmer! Ik moet wat sneller en mis een pad, maar loop terug. Onverhard langs katten en geiten. Dan begint het gedonder: ik heb Garmin een route laten maken, maar het pad rechtdoor bestaat niet. Ik ga terug richting het dorp. Kom weer op de route en volg die een stukje terug. Omhoog nu natuurlijk. Vind een pad de goede richting op, maar strak omhoog. Jek. Einde training qua versnellen.

Ik loop door de woonwijk en kom weer bij de Edeka supermarkt. Ik zie dat ik naar links kan en dan weer op de route kom. Linksaf is omhoog. In de schaduw gelukkig! Ik buffel naar boven en geniet van de volle zon omlaag! Ik zit op de route en moet strak 400m omhoog. Dat wil ik in 1 ruk doen, maar ik zie stoere auto’s en een roofvogel die op de foto moeten.

Boven blijkt Garmin me over een 80km weg te willen laten rennen. Nee dus. Verd*mme. Ik ben moe, heb het bloedheet en moet de heuvel terug over. In de volle zon. Ik doe iets wat ik zelden doe, maar na een dag rijden en slecht eten vraag ik of Rob me komt halen. Ik ga de heuvel weer over terug naar de Edeka. Dat is heel zwaar. Voor de benen én het hoofd. Buffelen++

de training zit er op, maar die heb ik niet best uitgevoerd. Losgekoppeld zullen we maar denken. Ik loop ‘strafrondjes’ op de parkeerplaats tot Rob komt en dan heb ik 11km gerend. 5:56 zegt Garmin die me dood wilde hebben op de 80-weg. Werkelijk: 6:51

26 Mei – Zwemmen na een hele lange reisdag

om 6 uur wakker na een goede nacht in het hotel en dan om 8 uur gaan we weg vanuit Kesselsdorf. Slechte dag met eten, mega veel gesnaaid. Bloedheet buiten, maar niet in de auto. Wel droge lucht. Rob rijdt eerst. Daarna Vincent. Dan ik. Binnendoor vanwege een afgesloten snelweg. Leuk, maar vermoeiend! Ik rij flink lang. Daarna ben ik moe! We doen er 9 uren over. En dan thuis teveel op te ruimen en verplichtingen en gedoe en patat halen en de wasmachine vergeten aan te zetten. Naar de fysio. Het gaat goed!! Ik mis nog 10/15% aan kracht in de aanhechting met het schouderblad. De insteek krijg ik dus niet ver genoeg. Daar kan ik wat ‘body’ aan meegeven. Ik mag en moet blijven trainen, mag de grens een beetje opzoeken, maar binnen 12/24 uur moet het weer wegtrekken. Dan is het trainen. De kracht komt weer terug, maar dat moet ik blijven oefenen als in intervallen. Opbouwen. En dan dus nog gaan zwemmen. Goed voor Vincent om uit te zwemmen en te pronken!! Ik ga in baan 1 en dat behoeft wat uitleg aan AA! Ik kom Z ook nog tegen die net gezwommen heeft en verbaast is mij te zien in het zwembad. Tja, als je niks laat horen wil niet zeggen dat je niks doet… ik ga 1000m proberen met 75ss en 25bc. Het gaat echt prima! Boven verwachting na zo’n lange dag. Naar de 700 toe doe ik 2x 25bc ivm de rest van de baan. Vraag trainster GN of ik dat al wel mag! Lieve bedoelde bemoeial. Nu ga ik pas na 800m iets merken. Doe nog een keer 25m bc extra, maar de laatste 100m gewoon weer 75 om 25. 1000m in 25:21. Tsjakka! Een minuut sneller dan zaterdag! Blij. Ik pak een achtje en doe 100m bc. Dat mocht van de fysio. 2:14. Hm. 100m zonder en garmin telt t op. Doe ik nog een x 100m met achtje en ik neem de ruimte, want dit is baan 1. 2:01. 🥳 yes! Nog een keer zonder 8je. Garmin telt 75m en de 125m met achtje erbij op.

Ik voel de schouder nu. Niet heftig, maar gevoelig. 1500m gezwommen. 2:27 gemiddeld. 38 minuten. Blij en tevreden ga ik er uit. 4 uur zwembadge gehaald en dat in deze opbouwmaand

27 Mei – Back on the race bike!

Gelukkig hoefde ik niet naar kantoor. Redelijk geslapen. Geen zin in werken. Net of ik veel gemist heb, maar dat valt erg mee. Veel tickets en ik los ze lekker op en ondertussen kletsen we heel veel. Telefoontjes. Het huis is nog een rommeltje, net als mijn hoofd. Maar het wordt 5 uur en Rob haalt mijn racefiets van de Tacx af. Vincent heeft een nieuwe hyper-cockpit en mag en wil uitfietsen, dus we gaan samen. Ik bedenk me net op tijd dat ik mezelf beloofd had het Kerry Shirt te dragen!

Rustig de wijk uit en dan op het snelfietspad gaan we liggen. Ik vind dat wat spannend voor de schouder, maar ik had alleen vannacht wat last van een gevoelige schouder. Geen pijn, maar gevoelig en overdag trekt het weg. Liggen op de fiets is eigenlijk relaxter dan rechtop zitten.

Vincent scheurt er even vandoor. Het blijft lastig om niet te denken dat ik eigenlijk sneller zou moeten. Ik wou dat ik dat kon loslaten. De Knardijk is best wind tegen (was ik weer bijna vergeten hoe dat was 😆) en dat is dan iets harder ploeteren.

Op de dijk gaat Vincent er even vandoor en ga ik weer liggen en genieten. Wind mee, zon, prachtige omgeving. Het gaat prima. We fietsen weer samen op. Vincent heeft nergens last van en ik ook niet. We moeten niet te hard gaan, want dan zijn we te snel thuis. We moeten allebei ongeveer 1,5 uur. We gaan om via het verbindingspad en dan langs de plassen! Is net weer open. Ik haal diep adem en ben heel, heel blij dat dit weer gewoon is. 38km. In 85 minuten. Iets meer dan 26 gemiddeld. En!!! Een blokje en 3 slokken water met dextrose. En ik vond het erg fijn om weer op de fiets te zitten. Laat het huis maar een zooitje zijn.

28 Mei – Een hardlooptraining

3×10 duur / 8×300-100 samen met Vincent; hij moest rustig uitlopen. Weer door het bos. Het liep niet makkelijk aan mijn kant. Ik had nog wel de snelle schoenen aan! 10 minuten duurtempo was dus erg rustig. Dan 30 sec hele trage dribbel. Lekker het bos door. Vol pluisjes en vliegjes. Maar het licht en de zon waren echt super-geweldig!!

Ik ben dol op het donkere stukje. Rechte bomen en donkergroen. Bijna emotioneel om daar weer te zijn! Vandaag is het 9 jaar geleden dat ik triatleet werd. Negen jaar! Wat een reis is dat geweest! Wat een ervaringen! Terug naar het bos vol pluis. Vannacht om 4 uur werd ik hoestend wakker en bleef ik er bijna in, dus sliep ik wat rechter op en dan voel ik de schouder bij het opstaan. Overdag niet meer en bij het lopen ook nauwelijks, maar snachts ontspant het dan iets teveel nog. In het bos ligt het rentempo weer lager. Dan het asfalt op terug. Hoe vaak heb ik daar al wel niet gelopen?! Nu zie ik op tegen 300tjes hard. Ik hou niet zo van intervallen en me inspannen. Ben ik slecht in. En ik had nog wel wind mee (windstil), het ging omlaag (nooit) en snelle schoenen en een haasje! Terwijl ik liep te puffen op zijn wedstrijdtempo wat ik net 1,5 minuut volhou, huppelt hij er langs. Ik verheug me 8x op 100m rust met wandelen en dribbelen. De eerste 3 zijn het zwaarst en het traagst met 5:00. Daarna loopt Vincent voor me uit en tel ik mee en loop ik zelfs 4:50/4:55!

De laatste onverhard en bij het trapje zet ik de tijd even stil. Ha! Dan nog even uitlopen. Ik ben er echt moe van! Maar ik buffel dapper verder. Het kan niet altijd goed gaan. We moeten om voor de tien km. Uiteindelijk maken we die allebei vol. Net niet in een uur. 6:02 gemiddeld en met het trapje-pauzetje 6:04. Dat is niet eens zo heel slecht na 2 werkdagen, reisgedoe en onrust en verjaardagstress. Niet dat ik geweldig of snel of goed ben, maar ik bouw kalm aan verder en heb toch maar weer geïntervalt! Thuis eerst de darmen weer ‘s leegmaken, al had ik daar geen last van onderweg.

29 Mei – Fietsen, ‘gewoon’ weer buiten fietsen! Huishoudelijke kracht en wandelen

Op de racefiets gestapt. Solo. Muziekje op. Net iets te laat vertrokken, dus ging ik in 2 blokken: eerst naar Haven, dan via de dijk terug naar huis om te lunchen en daar 2/2,5 uur volmaken en ruim 60km. (Voor de badge!). Ik hoefde niet hard. Gewoon fietsen en wat liggen en maar doen. Het was warm en benauwd, maar dat vond ik niet zo erg. Ik zag het doorgebrande datacenter, achter langs de huizen, langs het water en het kasteel is aan het vervallen. Naar de dijk en ik was bang voor punaises. En de steentjes vermijden door het voetpad te kiezen in Haven. Het was stil overal. Ik kon prima liggen en heb geen last van mijn schouder of iets. Het is de hele dag wel een beetje gevoelig, maar niet pijnlijk. Dan langs het water en ik lig er gewoon relaxed bij! Ik maak mezelf nog steeds wijs dat het tempo echt niet belangrijk is, maar het blijft moeilijk. Ik drink veel en ik pruts zelfs een blokje uit het plastic zakje! Dat is allemaal winst.

Onder de brug door en langs Duin. Ik ben vastbesloten de goede route te kiezen, maar die is afgesloten! Daarna wind mee de dijk op. Dat is wel fijn als je dan makkelijk 30+ kan rijden! Liggend. Rust. Bij de NP rijdt een maaimachine. Ik wacht even en kan mooi een andere playlist kiezen! Ik droom weg en fiets door. Als ik de dijk af ga richting huis wacht een mooie verrassing: het fietspad is opnieuw gelegd!

Langs de plassen terug naar huis. Er zit 40km op. Nog een rondje OVP is te lang. Maar eerst lunch en Picnic bestellen en de was aan zetten. Daarna stap ik weer op. Niet gemakkelijk, thuis blijven zitten zou dat wel zijn geweest. Ik moet nog 45/60 minuten en 20km. Over de Trekweg wind mee. Heerlijk!

Dan bij de Praambult terug over het nieuwe pad. Ik hou het tempo er lekker in! Al boeit het niet 😶 ik maak 60km vol en een beetje meer. Maar voor de badge 400m te kort! Die tel ik er mooi bij! Dan zit ik net boven de 26 gemiddeld. Niet hard, maar ik vind het genoeg.

Zeven weken geleden had ik erg veel pijn. Dat weet ik nu pas. Nu ik nog maar een beetje last heb. Ik kan alles weer, maar Vincent pakt de kattenbakgrintzakken. Eerst doe ik in de achtertuin het onkruid. Rotwerkje. Ik poets het huis weer eens. Niet dat het echt moet, want twee weken geleden heb ik het nog gedaan. Ik doe ook boven en de badkamer. En ik doe nog wat was ook. Alle beddegoed is gewassen. Geen zin meer om te strijken vandaag. Ik heb alles in een uurtje gedaan.

Nog een badge halen. 5 kilometer wandelen. Het heeft geregend. De warmte is de lucht uit. Er hangt een waas van vocht. Het licht is nu erg mooi en het ruikt fris buiten. Samen met Rob wandel ik langs Manuels huis om zijn plantjes water te geven. Via de villastraat terug. Rob gaat naar binnen en ik loop nog extra. Append. Dromend. Genietend van licht, groen en kleine dingen. Een bal. Een vogel. Geluiden. Kleuren. Gravel. Het vocht.

5km is nog best ver. Ik cirkel de wijk rond. Uiteindelijk doe ik een uurtje over ruim 5km. Ik heb geen last meer van mijn gebroken en intussen geheelde schouderblad. Alleen s nachts, als de spieren onder aan het schouderblad ontspannen, voelt het als een klein blauw plekje. Dat kon volgens de fysio. Vandaag voel ik het soms. Niet bij het fietsen, maar wel bij het schoonmaken. Nog 6 weken tot de halve in Waterville. Dat gaat me echt lukken!

30 Mei – Duurloop 👎🏼😒🥵 en zwemmen

Ik had geen zin. Niet eens een beetje. Komt niet heel erg vaak voor, meestal heb ik ergens wel een restje zin, maar vandaag niet. Misschien werken de hormonen? Sloom van de warmte? De eerdere trainingen? Gewone melk in de pannenkoeken? Het tijdstip zonder lunch? Of alles bij elkaar. Ik zag enorm op tegen 13/14km. Heb ik al weken niet meer gehaald. Muziek, water, bloks mee. Verwachting thuis gelaten. Roze schoenen aan. Het wás warm. Ik had te weinig energie. Er zat geen tempo in. Dus ik vond 6:30 prima en dan valt alles daaronder ineens mee 😌 na 12 minuten in het bos in de schaduw dacht ik: ach, hobbel maar gewoon door. Zone 1, hartslag sub 140 proberen te houden. Niemand in het bos te zien. Dan over het asfalt. Ik zag 1 racefietsster en later bleek ik haar nog te kennen ook! Ze dronk en ik dacht: ‘ik mag ook een pauze nemen van mezelf’. Mijn bankje was bezet, dus even op de bult gaan zitten na 7km.

Water en een blok genomen. Dikke winst!! Doorjoggen. Nog meer winst: geen enkele aandrang. Ik probeer de Dubliner Zachs advies te volgen en de kleine dingen te zien: mensen op het terras, een bloem, een dooie rat… maar het is me allemaal zo bekend! Ik hobbel door en ga verder langs de plassen. Beloof mezelf op 10km een stop, maar dan ben ik op het asfalt in het Kotterbos. Geen rustplek. Piekeren over de route. Gek genoeg breek ik ook niet af, terwijl het hele hardlopen me vandaag meer dan loodzwaar valt. Ik stop op 11km in het bos. Nog een blokje en de rest van het water. Ergens vind ik dat gek voor die paar km die er nog zijn, maar wie helpt het me.

Het viaduct over is echt mega-sloompjes. Volhouden en doorzetten. Aftellen. Ik ga 13km halen. 12km is het langste wat ik gelopen heb sinds 10 april. Daar ga ik overheen. Ik maak 13km vol en dan ben ik klaar ook als ik thuis kom! 13,38km op 6:18 of 6:45 met pauzes. Ik ben niet vreselijk moe, maar er wel helemaal klaar mee! Zin in cola. Ik heb wel eens beter gelopen! Maar er staat een ✅ bij.

Dan zwemtraining. Ik heb meegedaan met de training in baan 1! Baan 1 met zijn drietjes: die fijne L en meneer M. Tempoverschillen enorm, maar in baan 1 is dat helemaal niet erg. Ik begon het inzwemmen met afwisselen van baan schoolslag en een baan boestcrawl. 350m moeiteloos achter elkaar. Toen dacht ik: ik ga gewoon met de training meedoen! Voor zover dat lukt. Eerst 5×100 bestaande uit 50m rustig, 25m snel en 25m schoolslag. Dat was een keer omgekeerd qua bc en ss! Ik deed het achter elkaar door. Ik haalde meneer M na 200m, mijn tempo lag iets hoger. L was al lang weg 😉 11:41. Garmin telde de pauze helemaal mee. Ik vond het al super! 6×25 sprint. Nou, níks sprint of versnellen, dat heb ik nog niet. Ik voel de schouder! Ik bedenk me dat ik over 6 weken sowieso met pak zwem, dus ik mag ook met achtje! Ik ga de 150m achter elkaar doen met achtje. Alles bc. Gedurfd van mezelf! Ik doe er 2:52 over. Meneer M gaat nog 50m en L en ik doen mee, dus telt Garmin 200m met de pauze erbij en 1 baan schoolslag. Daarna moeten we 200m duur doen en ik hou het achtje bij en ik voel mijn schouder. Hopelijk trekt dit weer weg vanavond, maar ik moet toch trainen?

Garmin telt correct: 2:01 gemiddeld op de 100m! Heel blij! Dan nog een keer 100mtjes: 25 kalm, 25 versnellen, 25 kalm, 25 techniek (slepen dus) Er is bij mij geen tempoverschil en ik neem een gok: 500m achter elkaar door met achtje. Met een gevoelige schouder, maar dat trekt dus weg tijdens het zwemmen! Ik ga lekker stug door. Dit geeft zoveel moed dat het me ooit weer lukken gaat met zwemmen! Ik doe 10:41 over de 500m en dat is 2:08 gemiddeld. Geen topsnelheid, maar wel inclusief 5x25m slepen! Ik ben moe en heel blij en tevreden. De training stond voor 40 minuten en ik ben 45 minuten bezig, dus ik vind het wel prima. Vincent staat al onder de douche. Ik heb de telfouten van Garmin gecorrigeerd en kom op 1800m uit (garmin had 50m gemist) Volgens Garmin 2:16 gemiddeld op de 100m, maar dat is dus iets sneller. Het maakt me niet uit: meer en sneller dan vorige keren! 😁

31 Mei – Wandelen, feestvieren en fietsen

Vandaag vieren we de verjaardag van Vincent. Mijn spaanstalige schoonzus is geholpen aan spataderen en nu moet ze wandelen. Ik ga graag mee! We lopen heerlijk te kletsen in het Engels. Ze heeft natuurlijk te snel weer de hele dag staand werk gedaan! We kletsen als vrouwen van dezelfde leeftijd onder elkaar en ik vraag haar naar haar kinderen. We lopen door het park en we gaan even de Hogering over. Dan terug door het groen. Ik wandel echt lekker, haal de stappen!

En ondertussen maakt Vincent de lunch en laat de foto’s zien aan oma. Het is best gezellig! In de middag komt mijn zus en haar gezin. Zo’n klein gezelschap met de jeugd die naar boven gaat, lukt me wel! Maar ik blijf sociale interactie vermoeiender vinden dan sporten! Ik voer beter een gesprek met mezelf haha. Ik vreet teveel. Al die suikers. Ik drink ook veel thee.

Na het verjaardagsfeestje, rummikuppen en eten even lekker gaan fietsen. Gewoon 1,5 uur of te wel: een rondje oostvaardersplassen. Vincent rennen, ik mijn eigen ding. Hoef me niet te schamen voor tempo of iets, even lekker zelf fietsen. Kijken naar de mooie dingen. De kleuren zijn echt gewéldig!! Een soort geelgroen wat straalt. Veel witte reigers. De paden allemaal helemaal voor mij alleen. Leegte, rust, muziek. Water en wind. Vooral wind mee. Zon en schaduw. Boten in de verte. Ik ruik water en soms bloesemachtige tinten. Ik neem het pad door het bos weer eens een keer. Ook wel leuk, want die heb ik ook lang gemist toen het afgesloten was en ik even niet kon! Dan is het toch een kleine overwinning weer.

Ik balanceer tussen de trainingstijd halen en een goed tempo halen, maar het eerste wint. Ik zie tegenwoordig meer mensen/vrouwen die helemaal geen 28 of hoger fietsen, maar ook gewoon iets in de 26. En het maakt ook niet uit. Ik fiets hier nu en heb mijn eigen bagage. Geen last van de schouder of iets anders dan een opgeblazen buik van alle lekkernijen. Ik kan ook prima hele stukken liggen. Ik heb een hoop gedachtes; aan de geblesseerde SvtH, aan de gebroken RV die echt een schouderblad gebroken heeft, aan de geweldenaren die de marathon te heet vonden vandaag. Duitsland was vele malen warmer vorig jaar (of het jaar daarvoor?). Zonder publiek. Ik trap gewoon verder vandaag. Ook het nieuwe fietspad kan ik tot het Kotterbos helemaal voor mezelf opeisen.

In het Kotterbos en langs de Vaart is het drukker met verstandige sporters die de koelte verkiezen. Ik heb het niet echt warm overigens. Ook niet koud. Ik baal er wel van dat het mooie weer nu weer omslaat. Zit ik er net weer lekker in, krijg je dat… ik maak 35km vol in 1 uur en 18 minuten. 26,8 gemiddeld. Ik vind ‘t helemaal prima. Ik heb mijn hoofd lekker leeg kunnen maken! En genoten van de prachtige omgeving en kleuren en geuren.

Mei:

124km hardlopen

10,6km zwemmen

459 km fietsen

5 uur krachttraining

56,5km wandelen

Totaal: 651km
88 activiteiten
51:42 uur

1 Mei – Wandelen en krachtzwaaien

Beltaine. Ik doe rustig aan vandaag. Zou met Vincent gaan wandelen, maar hij gaat naar zijn vrienden op het strandje en dat lijkt me beter voor hem, dan met zijn ma wandelen! Maar ik wil een ander gebiedje en ik mag nog niet rijden, dus ik rij met hem mee. Ik wandel dan liever niet door de stad, dus als hij klaar is, kan ie me oppikken. Dan kan ik langs de Lepelaarsplassen.

Het is warm. Ik heb een muziekje aan en loop lekker. Wind mee richting de camping. Ik had verwacht dat het drukker zou zijn. Maar in het bos is het heel rustig zelfs. Ik zie dames die hun jas hebben omgeknoopt en dat vind ik een goed idee! Doe ik ook.

Ik loop een stukje onverhard. Ik geniet erg van de omgeving en de vogels, maar het is ook een beetje sneu, zo wandelen in mijn uppie. Ik ben al snel bij de Bloq. Daar hoef ik niet over te steken!

De brug gaat achter me open! Dan het bos weer in. Ik app met Vincent. Hij vindt het niet erg me te komen halen. Ik loop door het Wilgenbos. Voor me loopt een vrouw met hoofddoek met een jongen. Ik vind het geweldig dat ze op de natuurbrug samen staan te springen en ik hoor haar zeggen: “bijzonder pad he, dat wou ik je laten zien!” Ik vind het ook altijd een leuk paadje.

Even verderop ontdek ik nog een soort sluis. Dan over de brug langs zwanen en ik ben op de parkeerplaats en heb bijna 6km gelopen.

Ik loop langs de weg Vincent tegemoet en na 6,6km pikt ie me op bij de bushalte. We gaan door naar de winkels. Ik heb niet echt last van mijn arm of rug, maar bij de winkel maak ik een verkeerde beweging. Daar word ik vermoeider van dan van het wandelen! En zo is de maand mei van start gegaan. Ik scoor de dag van de arbeid-badge. Omdat ik nu niet zoveel hoef te sporten, heb ik teveel tijd over. Mijn puzzelboekje is ook al vol. De blog af. De was klaar. Ik ben wat prikkelbaar en kribbig vandaag.

In de avond arm zwaaien en kijk nou: Garmin snapt het!

Ik slaap prima en dan is de arm ook niet gevoelig meer. Het is nu 3 weken geleden. En dat vind ik rot. De eerste fase is voorbij: het bot is een beetje aangegroeid. Ik begin een hekel te krijgen aan de sling. Ik heb m dan ook niet meer voortdurend nodig. De sling is eerder lastig dan dat ie nog ondersteuning biedt. Ik heb geen goeie dag vandaag: kan moeizaam beslissen en bedenken, heb zeurende buikpijn, hoofdpijn en mijn schouder/rug is gevoelig. Omdat ik mijn rechterarm voortdurend wat dichter bij mijn lichaam hou, lijkt het of ik rechts meer zweet. Dat is met dit warme weer lastiger. Ik heb ook een wat strakkere beha aan. Maar ik kan mezelf weer prima aankleden, ik maak weer een vlecht en ik kan rechts ook weer goed bewegen. Het voelt wel alsof het schuurt. Bij de winkel valt mijn zonnebril van mijn hoofd af en in een reflex vang ik die achter mijn hoofd op. met rechts. Dat doet echt pijn. Vanaf dat moment zeurt het. Ik stel het rondjes draaien uit, maar dat gaat wonderlijk goed! Vooral achteruit kan ik echt al bijna pijnloos grote rondes draaien. Na 2 a 3 minuten is dat echt pijnloos. Vooruit doet een beetje zeer onder de arm deze keer.

Maar ik voel me niet zo top vandaag. Ik wil met dit mooie weer buiten fietsen. Ik wil graag zwemmen. Wandelen vind ik zo net-niet. Ik vind alles net-niet. Ik heb veel tijd over. En ik word echt ongelukkig als ik bedenk dat het nog 3 weken duurt voor ik weer meer mag. Ik wou dat ik binnen kon kijken hoe het er voor staat. Maar ik moet weer wachten tot de fysio er iets over gaat zeggen. Mijn lijf werkt niet echt mee: nog steeds geen periode en ik voel me niet stabiel of sterk. ik heb teveel tijd over, maar kom niet echt ergens toe. Dat maakt me onrustig en jaloers op iedereen die alles wel kan qua sport. Misschien spelen de hormonen ook wat op. morgen weer een betere dag hoop ik.

2 Mei – Armpje zwemmen en wat tempo lopen

Vannacht gedroomd van water in de kelder. En een paar keer wakker met slapende handen. Verder goed geslapen. Geen last meer. Ik kan vlechten, vrijwel alles pakken wat niet hoog ligt en deuren openmaken en dingen vastklikken. De hele dag zonder sling. Kan prima. Ik doe veel dingen toch met links. Geen last van de rechterschouder aan het einde van de dag. Wel zijn de hele rug/schouders gevoelig. Misschien teveel gedraaid bij de krachttraining? Veel rust en ook flink hardgelopen. Maar ook rummikub en boek lezen. En de was doen. Ben jankerig en wat emotioneel, maar ik weet niet waarom. Ik ben ook jaloers op al die mensen die hele lange fietstochten kunnen maken vandaag. Of meedoen aan wedstrijden. Aan de andere kant schaam ik me dat ik ook weer snel blijk te kunnen opknappen. Ik draai nu eerst een minuut kleine rondjes, geen enkele moeite of pijn. Iets hogere rondjes ook moeiteloos. Op schouderhoogte draaien is nog wel gevoelig. Tot slot draai ik een minuut hele grote rondjes en dat is niet moeilijk of pijnlijk. Dat eerst vooruit en dan achteruit. Achteruit op schouderhoogte trekt de last weg binnen een minuut. Ik vreet niet meer. Gewoon 3 maaltijden. Al een paar dagen niets meer tussendoor. Vandaag wat spijtig dat ik niks extra’s snaai. Ik dronk wel chocomelk na de run en ik drink die eiwitshake. Ik neem nu ook calcium extra (nam al visolie en magensium en een multivitaminetablet). Vandaag alweer dag 48. Lekker zeg 🤥
Ik wilde fietsen. Buiten. Maar dat deed Vincent al. Ik wilde zwemmen. Maar dat deed Vincent ook al. Binnen fietsen? Met dit heerlijke weer? Ik wilde ook hardlopen en dat ‘mag’ ook van de trainster, om de anderse dag. Dus dat dan maar doen. Maar weer rustig? Tja, weer zone 2 levert me niks op. Alleen de stappen. Ik hou de sling nu alleen nog in de buurt en niet meer om. Ik heb geen last meer. Ik zoek een training uit van 35 minuten: 15’ inlopen, dan 4’ op 10km tempo en 2’ rust. Dan nog 3 en 2 minuten hard met 2’ rust en 5’ uitlopen. Klinkt te doen en zo niet, niks verloren.

Warm buiten. Ik klets even met de buurvrouw en ga dan. Op de snelle schoenen. Geen muziek. Zelf doen. Inlopen gaat lekker. Ik voel wel dat het hele lijf instabiel of onevenwichtig is. Heftig. Ik zit net onder de 6’/km. Netjes. Ik blijf verhard lopen. 2,5km in 15’. Versnellen. Gewoon bedachtzaam, niet overdrijven. Ik voel de schouder lichtjes. De benen doen hun werk. 4’ is best lang, maar gemiddeld 5:08 vind ik okay.

Ik wandel en dribbel verder en een mevrouw steekt haar duimen allebei op. Het is wel vermoeiend. Dan 3’. Ik tel ze (totaal te traag) af en doe mijn best. Ik merk minder energie en doe het op wilskracht. Ik hou een korte pauze van 40”. Dan ‘t viaduct op. Rustig joggend. Heb ik dadelijk de laatste 2’ omlaag, maar wind tegen. Ik doe mijn uiterste best. Er rennen 2 heren voor me. Ik haal ze pas in bij de 2’ rust. Ik loop 5:00min/km. Mooi! Dus er is wel wat schade aan tempo, maar dit is te overzien en uiterst trainbaar. De schouder is gevoelig, maar absoluut niet pijnlijk. Ik ga uitlopen en dat is een tegenvaller: ik ben na 5,7km echt extreem moe! Dat slaat nergens op natuurlijk, maar het toont wel dat ik nog aan het herstellen ben. Na dik 6km met gemiddelde van 5:44 😀 (5:50 totaaltijd) ben ik thuis. Tevreden! Cadans 180. Da’s hoog. Maar ik ben echt even doodop. Chocomelk, rust en zweten en dan is het weer goed. Geen pijn aan mijn schouder en de rest van de dag kalm aan doen. Hoopvol dit.

3 Mei – Triatlon Deventer bekijken en zelf wat fysio oefeningen doen en binnen fietsen.

10:00. Geen enkele pijn. Beetje stijf gevoel bij het opstaan. 11:00 kan zo goed als alles zelf weer. Geen pijn, geen last. 12:30 starten met arm zwaaien vooruit. Tot op schouderhoogte geen enkel probleem. Schouderhoogte íets gevoelig. 13:30 training afmaken op parkeerplaats deventer. Tegengestelde richting. Onrustig. Geen pijn. Enigszons gevoelig. Pijnlijk dat ik nog niet kan zwemmen. Maar het is wat het is. 15:00 meer pijn van Vincents teen dan zelf. Heb de sling ook echt niet meer om. In het begin even om te laten zien dat er iets is, maar het levert meer last op dan rust. 17:00 geen pijn. Helemaal niks. 18:30 beetje last omdat de arm toch anders ligt en met de bh en kleren wat schuurt. 20:30 geen last op de fiets. Niks 21:30 last van binnenkant bovenarm na niezen en douchen. Voelt wat beurs. 22:00 HET PRIKT. AUWAUW. IEMAND STEEKT EEN NAALD IN MIJN BOT. Ik doe niks, zit op bed te typen. Idioot genoeg begint nu pas echt door te dringen dat ik even heel ziek ben geweest. Dat ik een flinke stap terug heb moeten doen. Van 17 naar 8 uur sport in de week. Veel verloren. Maar wel doorgezet. Sprak een triatletenvrouw en die zei: je moest wel rust nemen nu. Ik dacht: ‘dat zou jij doen, maar ik wandel, ren alweer, fiets me binnen suf.’ Ik vrees dat ik sterker ben dan de rest. Maar ja, die hoeven dan ook niet te trainen he. Die kunnen alles vanzelf. Makkelijk zat. Dat hoop ik mee te nemen, dat ik eigenlijk met minder ook prima kan finishen. Ik heb de wedstrijd spanning vandaag niet gemist. Fietsen op een natte bochtige baan ook niet. Nee, ik heb me er bij neergelegd dat ik alle afstanden dit jaar niet doe. In triatlon. Maar ik mis het zwemmen ontzettend. Gek genoeg. Dat is dan ook het enige wat écht niet lukt. En met kracht iets uitvoeren (deur openduwen, raampjes van de douche zemen, kattebakgrint optillen). Ik ben over de helft…. Denk ik maar. Enigszins hoopvol. Vincent zwom, fietste en rende super! Met een geknuesde teen…

We zouden samen gaan uitlopen in Deventer, maar Vincent heeft last van een gekneusde teen. En het regende. Jammer maar helaas. Dus naar huis. Ik wilde eigenlijk toch fietsen. Dus dat ging ik na het eten en opruimen en alles maar doen. Weer binnen. Niet zoveel zin in, maar we hadden nog rummikup te beslechten, want Vin en ik waren gelijk geeindigd aan de familietafel. Ik had een rondje ‘after party’ in NY. 7x hetzelfde blokje en dan omhoog! 20km. Dat is niks voor mij. Die berg op het einde. Vreselijk. In het eerste rondje haalde ik het sprintshirtje nét niet. Onze tijden waren precies gelijk. In het tweede rondje haal ik het shirtje wel op.

Dan gaan we rummikuppen. Ik fiets gewoon door, maar ik hoef toch niet op te letten verder. Ik win het potje. Ik kan weer gewoon liggen op de fiets en heb geen enkele last van de schouder of arm vandaag. Ik doe niet meer echt mijn best op het fietsen. We spelen nog een potje rummi. Intussen ga ik naar boven fietsen. De tijd gaat lekker snel zo!

Het klimmen valt wat tegen, maar ja. Met moeite win ik ook het tweede potje. Pleit beslecht. Ik ben bijna boven en rond. Ik haal het shirtje nét niet. Scheelt 2 seconden op 15 minuten. Ach. Ik vlieg nog naar beneden (klim niet voor niks omhoog) en maak 25km vol. Mooi zo. Dat was m voor vandaag. Na het douchen voel ik de arm/schouder wel weer wat meer.

4 Mei – Naar de fysio, DOORPAKKEN en hardlopen

Ik kan doorpakken. Letterlijk. Ik sliep weer prima, maar mijn arm was wat gevoelig. Werken. Prima. Maar ik was iets totaal kwijt wat op de woensdag of donderdag dat ik begon was verteld. Compleet gewist uit mijn hoofd. Verder rustig gelukkig nog. Maar ik maak me er wel weer druk om! Is dat een goed teken? De arm/schouder bleef gevoelig. Als een blauw plekje. Rob ging mee naar de fysio. Zaten we eerst verkeerd… maar hij liep uit gelukkig. Die man wist er echt veel van en kon het ook uitleggen. Dat er een heel gevoelig kapsel om het bot zit. En dat er spieren aan vast zitten. Hij heeft goed gekeken, maar het lijkt echt een hele kale breuk zonder extra gevolgen! Ik kan mijn arm alle kanten op bewegen, maar zonder pijn. Ik mag meerdere keren per dag doorpakken. Werkelijk dat. Eerst met beide benen lopend mijn voet aanraken en dat een minuutje en dat naar dingen reiken. Het mag even gevoelig zijn, maar dat moet iedere keer wegtrekken. Dat reiken mag ik zomaar 4 a 5 keer per dag doen. Ik mag pas autorijden en buiten fietsen als dat van het ziekenhuis mag. 19 mei. Nu krijg ik elke dinsdag de rest van de maand fysio. Een andere fysio gaat meer oefeningen opgeven. Ik mag zwemmen! Schoolslag. Want zoals deze man zegt: insteken kan je nog niet. En dan is half juli prima haalbaar. Als ik maar niet snel wil, maar dat hoef ik toch niet. Letterlijk doorpakken. Hoopvol!

Na de dodenherdenking ging Vincent mee op de fiets als ik ga hardlopen. Een soort intervalletje. Ik wilde iets anders, maar ik voel me toch net te moe voor een uur. Dus ik zoek een training uit met 4×3 minuten marathontempo. Vincent fietst mee want hij wil naar buiten. Zijn teen is nog pijnlijk en gevoelig. Eerst 20 minuten inlopen. Ik vind het zwaar en zo voelt het ook. Maar ik buffel lekker verder. Het gaat hoe het gaat. 6 minuten per kilometer. Ik doe maar wat qua route. Door de wijk. Echt gezellig ben ik niet. Beetje stil. Op een zware ademhaling na. We gaan het bos in, maar wel verhard.

Dan moet ik 3 minuten versnellen. Hogere hartslag. Nou, die haal ik niet, maar ik ga wel harder! De 3 minuten duren een hele tijd. 5:36. Doe ik het voor. 2 minuten rust. Die jog ik door. We gaan het bos weer uit en ja hoor, de volgende versnelling is op het viaduct omhoog! Dan nog een keer versnellen en ik tel mee. Als afleiding. 5:34. Valt me mee. De zon en de kleuren zijn erg mooi. We maken een ommetje achter langs de sieradenwijk. Nog een keer versnellen en die valt me zwaar. Niet dat ik de hartslag haal, maar het moet van wat dieper komen. 5:31 ofzo. Uitlopen bevalt me nu even beter. Maar ja, dít is training. Net iets meer doen dan je denkt te kunnen. Ik voel mijn schouder lichtjes, maar vooral dat de balans er niet is merk ik. De laatste keer versnellen. Ik doe echt mijn best! Zou wel mooi zijn als dit een marathontempo is, maar goed. 5:29. Hoezee.

We joggen nog terug en Vincent kan lekker wat vertellen. Vergeet het maar dat het me makkelijker af gaat. Ik word nu gewoon moe van 7,5 kilometer hardlopen. Op 6:00’minuten per kilometer gemiddeld. Precies rond als de training klaar is. Ik kom ook weer bij rn de vermoeidheid blijft net zo min hangen als de zeurderige pijn in de schouder. Getraind. Zonder snelle schoenen. Fijn dat Vincent mee was, anders had ik het misschien opgegeven. Of niet. Trainen. Doorbouwen. Doorpakken. Dat kan ik wel.

5 Mei – De nieuwe oefening, wandelen en maar weer fietsen

Een keer of 4/5 per dag 2 minuten. Dit is de nieuwe oefening om de schouder(s) weer los en soepel te krijgen. 1 minuut loop ik met mijn armen kruislings mijn tenen aan te tikken. Beide armen dus! het ziet er stom uit, denk ik. Daarna doe ik nog een minuutje dingen “pakken” op verschillende hoogtes en net buiten bereik en net niet en hoog en laag. De eerste keer het ontbijt bij elkaar pakken met rechts. Ik ben intussen al gewend aan links, dus nu moet ik réchts bewust doen! Mijn schouder knakt en klikt dat het een lieve lust is. Gelukkig heeft de fysio uitgelegd dat het geen kwaad kan en dat het niet bot is. Ik pauzeer het horloge na 2 minuten en herhaal de oefening een paar keer over de ochtend verspreid. Het is geen moeilijke of pijnlijke oefening. IK HEB GEEN ENKELE PIJN OF LAST GEHAD VANDAAG. De hele dag niet! Ik heb in de ochtend een boek gelezen en rustig aan gedaan en nog 3 keer 2 minuutjes raar gelopen en dingen doorgepakt. Ik was wel moe vandaag of beter gezegd: lui. Het voelde lui en suf. Ik heb wel goed geslapen. Al een week een 75+ score. Dat helpt vast! Met bevrijdingsdag heb ik nog minder dan met koningsdag. Rob was vrij, Vincent werkte. Het voelde raar en helemaal niet als een dinsdag. Wel ben ik een kilo afgevallen! Dat is mooi, maar er is ook 3 kilo bij gekomen in een maand, dus er zitten nog minimaal 2 kilo teveel aan en eigenlijk waren dat al 2 kilo teveel…

We waren allebei een beetje sufjes en wandelen stond niet bovenaan op het programma. Rob wilde niet lang en ik niet ver. Na de lunch gingen we toch maar eventjes. De zon kwam er net door. Mijn horloge wilde weer geen GPS vinden en dat duurde een hele tijd ook. Ik had bedacht maar naar het uitzichtpunt te lopen. Toch ver dus 😉 Maar later wilde ik terug en Rob liever nog verder. Ik vond deze 5km helemaal prima. Bij het uitzichtpunt hebben we staan kijken en een mevrouw wees ons op de zeearenden die daar in grote getalen zaten. We liepen terug over het intervallenpad. Ook die gaan ze vernietigen dus. Plaats maken voor rolstoelen en beton.

We liepen terug langs waar de herten zaten, maar die waren er nu niet. Zon en groen. En toen stond er een mevrouw en daarachter een groot edelhert. Wij liepen door en het pad maakte plaats voor een minipaadje tussen de struiken door. We wandelden het viaduct op en daar stond het edelhert weer. Er stond ook een nieuw land vrijwilliger met zijn scoofy die al foto’s stond te maken op het uitzichtspunt. Hij wist er veel van en vond dat het gebied nu afgesloten moest worden nu er edelherten waren. Ammehoela zeg.

Die mevrouw had het hert van heel dichtbij gezien en ze kwam nog even meekletsen. We wandelden weer terug en het was zowaar warm! Ik vond het heerlijk rustig en ik had gedacht dat het drukker zou zijn, omdat het voor veel mensen een vrije dag is. Gelukkig was dat niet zo. Ik maakte de 5km nog vol, maar ik heb er meer gelopen, want het eerste stuk zonder GPS ging het horloge steeds uit. Dit was een mooie opsteker dat we een prachtige achtertuin hebben. Mijn arm of schouder voel ik totaal absoluut helemaal niet meer. Ook een fijne opsteker!

Mijn eigen paarse racefiets op de Tacx. Normaal staat Robs fiets er op, maar nu ga ik er toch echt meer mee trainen, dus mag mijn fiets er op. Ik daagde Vincent uit dat hij buiten ging fietsen en ik binnen. Ongeveer even lang. Hij de wind, ik de bergen. En die vielen tegen! Ik vond het wel heerlijk om op mijn eigen fiets te rijden, dat is allemaal vertrouwder. Helemaal goed lukte het koppelen niet, want Garmin krijgt niks binnen van de vermogensmeter van de fiets gek genoeg. Die schakelde ik na een paar km maar weer over naar Zwift dus. Niet dat dat klopt, maar toch… Ik doe mijn best op de klimmetjes en daar ben ik natuurlijk niet zo goed in, maar ik haal wel het bolletjesshirt!

Er is dan ook bijna niemand in Richford en normaliter is het saai. Nu ook eigenlijk. Maar ik fiets gewoon door en wil de 24km route halen. Vergissings, want er zitten bijna 300 hoogtemeters bij en dat zijn fikse klimmetjes. Er zijn 6 shirtjes te scoren en ik haal ook nog een sprint-shirt. Aan het einde zitten nog 3 klimmen en die zijn kei-zwaar. Maar ook daar haal ik nog een shirtje en dan heb ik 3 van de 6 shirts gescoord! Vind ik mooi. Voor iemand die niet met de hoogtes kan omgaan he. Ik ben daar echt niet sterk in, want ik doe het klimmen alleen op eindeloze kracht. Nou ja, dan oefen ik dat de komende weken maar.

Het laatste klimmetje valt me zwaar. Mijn benen zijn verzuurd. Dat gebeurt eigenlijk nooit bij mij, maar nu voelen ze zwaar en zijn mijn benen niet blij. Een goede training dus! Vincent is net eerder binnen en die heeft dus harder gefietst. Ik moet nog 400 loodzware meters klimmen en maak dan (met de afdaling) nog 25km vol. In 55 minuten. 28,2 gemiddeld. Dat valt me alles mee! Ik had even last van mijn schouder aan het begin, maar ik kan op deze fiets ook veel beter liggen. Na het afstappen is de last weer weg en dat is ook de bedoeling. Ik heb weer lekker getraind en gezweet!

Ik doe de schouderoefeningen later nog twee keer. Ik kan net de hele kamer heen en weer in een dikke minuut. Als ik daarna ga grijpen knakt het weer. Geen pijn, geen last. Dit was de eerste dag dat ik echt kan zeggen dat ik de hele dag geen last heb gehad van de schouder. Ik probeer soms wel ietsje meer: de appelmoes hoger wegzetten, maar dat vergt echt coordinatie en inspanning! Heel raar. Wel begint er nu een proces dat ik het moet verwerken, dat ik kwetsbaar ben. Dat is moeilijk te accepteren. Dat het in een oogwenk zomaar mis kan gaan. Ik probeer dan ook te denken: maar dit lijf kan het ook weer oplossen! En dan probeer ik plannen te maken voor de toekomst (ik ga het Kerry shirtje aan doen als ik weer buiten mag fietsen en zulke dingen). Maar ik vraag me nu ook wel af waarom mij dit moest overkomen. Liet ik niet genoeg los? Ik denk het nog niet en ik hoop dat ik nu gewoon met wat minder training ook weer triatlons kan doen. Zodat trainen geen verplichting wordt. In elk geval niet voor ik aan de klus van de hele triatlon begin. Misschien is dat de achterliggende reden van de kosmos? Ik merk dat ik erg alert ben bij alles wat ik doe, want ik moet nu écht even niet vallen! Het is nu dus eng om vooruit te kijken en vooruit te plannen. Aan de andere kant hou ik het zelf rustig: ik heb altijd gezegd dat zo lang ik alles kan doen, ik het doe. En nu kon even tijdelijk niet alles.

6 Mei – Wandelen, een verkeerde beweging maken en hardlopen

Ik sta op zonder pijn, haast me naar het station en ik ga werken. Hoop chaos. Weer een aantal dingen geleerd ook. En ondertussen een paar keer 2 minuutjes gestapt als een gekkie en dingen gepakt. Het knakt nog steeds. Behoorlijk. Maar ik doe het lekker!

Een lunchwandeling met Jo die och-arme alle triatlonleed weer moet aanhoren. We liepen een beetje een korter rondje. Gedoetjes op het werk en met de bezetting. Dan s middags weer verder aan de tickets doen. Goed gesprek met Mar, nog even over dat ik niet eigenwijs was na de val, maar gewoon niet meer verstandig kon denken. Ik moest lang op de trein wachten en toen liep ik het half uurtje vol.
Einde werkdag. Nergens meer last van. Doe mijn tas dicht, slinger mijn rugtas om… met rechts…. AUWAUWAUW. Die beweging, die kracht; dat was fout en kort erg pijnlijk. Het zeurde nog een hele tijd na. Maar ik doe wel de oefeningen en dat doet geen extra pijn. Vlak voor ik ga hardlopen doe ik het buiten, maar gelukkig komt het buurmeisje net iets daarna thuis. De schouder is gewoon heel erg licht gevoelig. Na twee dagen zonder pijn is dat weer even jammer.

Dan hardlopen. Ik had geen zin zeg. Na een dag werken en moe en laat chinees eten. Ik had de stappen al. Maar er stond 35 minuutjes op het schema. Wekenlang was het leeg en wordt alles wat doe blauw en nu zou ik er mee gaan schuiven? Dat zou stom zijn eigenlijk. Wat is nou 35 minuten… ik schop mezelf naar buiten. Snelle schoenen, maar die helpen niet vandaag. Het gaat niet zo snel. Gewoon hobbelen. Muziekje aan. Lekker joggen. Beetje door de wijk. Het is al laat op de avond, maar de kleuren zijn echt werkelijk prachtig! Ik ga de viadcuten over. Als het dan toch niet hoeft of moet, dan gewoon wat bergje meepakken. Ik maak een foto van het prachtige licht op de bomen.

Dan door het bos. Ook mooi groen. Vanaf het fietspad zijn de herten te zien. Ik stop en maak een foto. Er is 1 andere mevrouw. Die rent/wandelt. Ze haalt mij in als ik nog een paar foto’s maak.

Ik haal haar op de brug in en vraag of ik haar gezelschap mag houden. Zij wandelt, we kletsen, we rennen. Ze is weer gestart met trainen voor de Weerwaterrun. Ze woont in onze wijk. We joggen de brug over. Bij haar straat wisselen we telefoonnummers uit. Ik noem haar Brenda Die Rent uit de Hoopstraat in mijn telefoon. Renmaatjes zijn altijd welkom! Mij maakt het tempo niet uit.

Ik loop nog een blokje extra en maak 5km vol in ruim 32 minuten. Geen hoogvlieger, maar ik heb genoten van de mooie lichten en lucht. 6:27 gemiddeld. Mooi op tijd thuis om de chinees te dumpen. Niet moe van geworden. Maar wel lekker weer een groene training in het schema staan! Ik denk dat ik precies daarom een schema heb: tóch doen. Ik heb een beetje een gevoelige schouder. Van de rugzak omslingeren en niet van het rennen.

7 Mei – Oefeningen, wandelen en ZWEMMEN

Vannacht had ik last van mijn schouder. Ik kon niet lekker liggen. Niet echt pijn-pijn, maar gevoelig. En zo stond ik dus wat stijfjes op. Snel aan het werk gegaan. Pas s middags tijd voor een blokje stom rondlopen en reiken naar dingen. Het gaat steeds beter en met minder geknak! In de loop van de middag trekt de pijn voor de verandering weg. Na het werk loop en reik ik nog een keer in de rondte. De katten snappen daar compleet niks van! Later de oefeningen nog een beetje overal tussen gepropt. Tweede keer zelfs vlak voor het zwemmen. Daarom een beetje korter. Het ging prima.
Op mijn eigengemaakte schema stond fietsen. Maar het was lekker weer buiten en ik wilde liever een frisse neus halen. Moest ook even de stapjes halen. Dus ik ging met Rob wandelen. Het zag er dreigend uit met de wolken, maar wat was het mooi licht! Prachtig echt.

We liepen eens een keer langs de Sieradenbuurt. Grappig, zwaaiden we naar Vincent die aan de overkant aan het rennen was. We hebben gezellig lopen te kletsen. Het regende niet, maar ik vond het wel benauwd. Stappen gehaald, buitenlucht gesnoven en mooi drie kilometer op de wandelteller erbij.

ZWEMMEN schoolslag

Ik geef altijd een cijfer voor de training, maar hoe kan ik nou een 7,2 geven voor super traag zwemmen als een 7 meestal een prestatie is? Ik dacht vanmiddag: misschien kan ik Vincent overhalen om naar de Koploper te gaan vanavond, dan kan hij rijden. En ja hoor. Iets om me heel erg op te verheugen!

Wel laat, om 9 uur maar ja. Daar ging ik. Schoolslag. 100m. Voelt onwennig, maar heerlijk! Geen last. Uitrusten. Nog een keer 100m. De arm is wat gevoelig, beetje stijf. Als ik even langs de kant sta, gaat het weg. Dan is Joyce van Merel er! Ik doe nog een keer 100m. Het tempo kan me echt gestolen worden. Het is best vermoeiend, haha! Stom maar waar. En Garmin vind het altijd lastig tellen. Dus ik zwem 150m. Dan ben ik er wel doorheen. Er is een ritme en het gaat prima en is uitstekend vol te houden. Ik doe nog een keer 150m en dan zit ik 700m. Het is gewoon heerlijk om weer water om me heen te hebben! Ik ga 250m achter elkaar doen. Er zit toch altijd iets in van mezelf uitdagen. En het is natuurlijk fiks doorzetten, want na 200m voel ik de vermoeidheid! Maar goed, wel volmaken he! Mooi om te weten dat ik 8 minuten kan doorzwemmen. Nog 50m tot de kilometer en ik doe wrikken. Dat valt tegen! Ik bedoel dat dat gevoelig is en veel kracht kost. Dat heb ik nog niet. Er zit nul kracht in. Noppes. Toen ging ik 50m met 1 arm borstcrawl. Vermoeiend tot en met, maar rechts doet dan niks. Ook lekker. Garmin telt zich ongans. Ik doe ook nog voorzichtig slepen met twee armen. Qua pijn moeiteloos, maar echt als een slap konijn. Ik deed nog wat, want enerzijds vind ik het moeilijk afscheid nemen nu ik er ben, maar aan de andere kant ben ik ook vermoeid en is het wel goed zo. Na ruim 40 minuten en 1150m ga ik er uit. Ik film Vincent nog even en ga met JvM naar het warme bad. Die neem ik niet op, maar ik zwem wel al kletsend nog een paar 100m!

Vincent maakt foto’s als ik op het einde nog een hele zwakke borstcrawl, letterlijk slepend! En dan ben ik moe en hongerig en vooral BLIJ.

8 Mei – Fietsen en een koppelloopje

Het eerste wat Rob vroeg vanmorgen: last van je schouder? Het is dat ie het vroeg, want ik merkte er niks van. Helemaal niks. Dus zwemmen is prima! Toen ik op wilde staan, lagen er 3 katten tegen me aan en Roos zelfs tussen mijn benen, dus ik moest blijven liggen. Zodoende stond ik heel laat op en werd het een brunch. Daarna en daarvoor deed ik de stappen en het reiken was de vaatwasser. Het hoogste plankje lukt nog niet met rechts, de rest gaat prima! Geen last van mijn schouder en maar een paar keer geknak. Verder is het niet zo mijn dag. Ik hang weer vast in het gevoel niet-goed-genoeg. Ik bedoel maar: 4 weken geleden mijn schouderblad gebroken en nu rommel ik nog steeds maar een beetje aan.
Buiten is het prima weer, maar ik ga weer binnen. Ik wilde 40km. De route Sugar Cookie in Watopia kwam mooi overeen. Het was weinig druk in Watopia. Ik verveelde me al na 2km. En dan maak ik me druk omdat er op het einde nog een berg staat en ik onverhard omlaag moet en dat ik zo langzaam ben. Dan mis ik eigenlijk het fietsen en ben ik alleen maar met de data bezig. Ik zet alle dataschermpjes uit.

Na 7km maak ik een foto. Dat ga ik elke 7km doen, want dat geeft afleiding. Dan heb ik een richtpunt. Iets om te doen. Ik zet een muziekje op. Ik probeer de sprintjes nauwelijks, maar op een gegeven moment heb ik er toch 1! Ik kijk lekker naar de beelden en omgevingen op de TV. Eigenlijk heel gaaf; bos, zee, Mexicaanse invloeden, heuveltjes en een brug.

Die brug is flink klimmen. Als je er (letterlijk) tegenop ziet valt het reuze mee. Dan langs de ruïnes. Ik kan gewoon liggen op de fiets en schakelen. Ik scoor ergens 3 groene shirtjes tegelijk. Woop-woop. Als ik op 35km zit is het te druk voor de herhaalfoto. Dan nog een keer omlaag en daarna maak ik de 40km vol. Ik heb best hard gereden en rij door tot 42,2km. Dan zie ik het shirtje nog! En zo rij ik 28,9 gemiddeld op 42km. Vind ik best oke. Ik heb de eiwitdrank gedronken.

Koppel hardlopen. Naar de WC en dan nog even de sleutel aan de buren geven. Ik heb een trisuit aan en kan dus bezweet en wel door. De Novablasts aan. Het gaat niet vanzelf. Het voelt zwaar. Benauwd. Maar wel lekker! Ik heb ábsolúút geen last van mijn schouder. Wel gewoon ouderwets de ‘pijn’ van niet goed zijn en te dik zijn (al is dat laatste terecht). Het tempo is best aardig. Maar mij gaat dat niet vanzelf. Misschien toch nog niet 100% genezen, maar dat is eigenlijk ook een feit. Ik vraag me af waarom ik van mezelf hard moet lopen en mijn best moet doen, dus ik beloof mezelf gewoon een pauze op het bankje.

Zit ik even met Vincent te appen. 💬 dan weer opstarten. Het gaat allemaal best snel, maar de grote waarom-vraag blijft wel hangen. Het is druk in de Oostvaardersplassen. Val ik met mijn rode trisuit wel op! Op het intervallenpad komt de zon ook nog door. Not nice. Ik ploeter verder. Uiteindelijk maak ik (zonder pauze) 5km vol in 28 minuten. Ik stop nog ff. Waarom zou ik niet?

Dan door het bos. Ik ga gewoon wat langzamer. Ik had moeten eten. Ik leer het nooit. Dan zie ik het hert weer. Nog een keer stoppen voor een foto! Ik ga de brug over en maak het nu af ook. Ik wil de 7km halen. Heb ik vandaag een hoop 7km dingen gedaan. Het gaat nu lekker kalm aan. Niet voor de schouder, maar voor mijn benen en mijn hoofd. Gebrek aan zin. En ik moet ook weer eens als vanouds. Heb er buikkramp bij. Kortom: ik kan niet binnen een maand weer beter zijn als voor het ongelukje. Zo goed ben ik nu eenmaal niet. Laat ik aan de toppers over. Ik ben de tobber. Thuis snel naar de wc. Heb ik over de 7km 40 minuten gedaan. Precies volgens plan. 5:46 gemiddeld. Met de pauzes 6:18. Ik drink chocomelk en neem 2 blokjes chocolade. Net als voor het ongeluk kan ik er maar moeilijk tevreden over zijn en blijft het ‘waarom’ hangen.

Ik heb vandaag meer jeuk gehad dan pijn aan de kant van het rechter schouderblad! Maar ik doe superkeurig mijn oefeningen. Eerst de stappen doen en dat is inmiddels te makkelijk. Reiken gaat ook goed. Daarna ga ik STRIJKEN!

Mijn moeder kan trots op me zijn. Ze vroeg al meteen toen ze hoorde dat ik mijn schouderblad gebroken had of ik wel kon strijken. Het lag er toen al minstens een week en de afgelopen vier weken kwam er strijkgoed bij. Nou is strijken het ultieme reiken. Was pakken, op en neer met de strijkijzer. Mijn schouder werd er moe van! En dus een beetje gevoelig. Maar het is een echte training zo! 💪🏼 Deze keer telt het strijken echt mee als een heuse training, dus ik hou netjes vol, pak soms even links en strijk rustiger. Maar alle shirts en broeken zijn weer klaar na een half uurtje. Dan nog een keer stappen en zwaaien met de armen en daarna alles in de kasten reiken en leggen. Ik merk dan dat iets ophangen net lastiger is, maar niet pijnlijk. Als ik klaar ben en even op de bank zit, trekt alles weer snel bij en is de schouder niet meer gevoelig.

9 Mei – Wandelen en fietsen.

Ik sta op met meer keelpijn dan last van mijn schouder. Op geen enkele manier last van mijn rug of schouder. Het voelt weer gewoon zoals altijd, misschien ietsje zwakker, maar erger dan dat is het niet. Ik zit meer in over de keelpijn en de heersende verkoudheid. Daar heb ik écht geen zin zeg! Maar ondanks dat er geen last meer is, doe ik trouw de oefening. Er knakt zelfs niet eens meer iets. Eerst een minuutje de stappen, dan spullen pakken en deuren opendoen en een kat aaien enzovoort! Als ik zo denk hoe het een maand geleden was en nu, dan ben ik over een maand weer helemaal in orde! Net zo min als dat iemand ziet hoe pijnlijk en lastig het was de eerste week, ziet ook niemand hoe ik mijn best doe om weer terug te komen op sterkte. Ik erger me dan ook mensen die binnen een week na een zelfbedachte breuk blijkbaar weer mee kunnen draaien. Of die gelijk weer op sterkte zijn na een blessure. Al die lieden jokken net zo hard als iedereen die zegt nooit te hoeven trainen of zelden traint. Omdat dat soort mensen alle aandacht krijgen, vergeet ik hoe sterk het is van mijzelf om nu weer alles zelf te kunnen. En nog vind ik het zelf niet genoeg, want ik blijf langer liggen, ik ga geen uren binnen fietsen, ik ga niet 3 keer per week zwemmen, ik doe morgen niet mee aan de triatlon. Ik bouw mijn eigen schema en ik vind het nog steeds bescheiden!
Later op de dag doe ik oefeningen weer. Nog een paar minuutjes de oefening combineren. Garmin ziet intussen dat ik mijn armen aan het trainen ben! Triceps Extension, noemt ie de oefening. Deze keer combineer ik de stappen met de wasmachine en de droger. Ik reik hoog met de trap op lopen en pak de was weer met rechts uit de wasmachine en doe de was in de droger die er boven staat.

Wandelen. We moesten iets hebben van het Kruidvat en het is lekker weer, dus we gaan wandelen. Mijn horloge heeft de laatste tijd erge moeite met de GPS. Ik herstart het horloge dan ook aan het einde van de wijk en kan m daarna pas aan zetten. Ze hebben bij het Kruidvat de Lego-auto en dan wandelen we over het wandelpad weer terug. Langs de seringen pergola.

Eigenlijk heb ik nergens écht zin in. De keelpijn zeurt ook wat door. Maar ik haal tevreden de stappen, 4,5km en ik vind het wel prima zo.

Dan weer binnen fietsen. 2 Routes in Zwift: Yumezi Grit in Makuri Islands en Double Span Spin in New York. Ik heb er niet heel veel zin in om binnen te gaan fietsen. Het is buiten lekker weer, maar dat mag nog niet. Dus stap ik binnen maar weer op… Voor een uurtje. Ik heb 2 korte routes. Eerst een soort Japan. Leuk! Alleen is de route wel erg kort en met veel onverhard, waar mijn fiets niet zo goed in is. Ik trap alleen maar gewoon een beetje. Het valt me alles mee. Na de route doe ik een stuk extra. Ik haal ergens een shirtje, maar gewoon omdat er echt niemand is!

Na 15km stop ik deze route en schakel ik over naar New York. De kat is bij mij naar binnen geglipt en lag hij het eerste half uur op Rivendel, nu wil hij graag aandacht en geaaid worden.

Beetje onhandig als ik de Brooklyn Bridge op moet! Ik merk dat ik wat minder zin en energie heb vandaag. Maar goed; ik doe het wel! Het hoeft voor niets of niemand. Ik ploeter omhoog en dan nog een keer de andere brug op. Ik maak er 14km van en dan is het uur voorbij. Heb ik 29,22km gefietst in totaal in een dik uur. Dat is 29 gemiddeld, maar ik reken me absoluut niet rijk, want buiten is zo anders dan binnen! Wel 251 hoogtemeters geoefend en dat kan hier buiten niet zo makkelijk! Ik heb geen enkele last meer van de schouder of de rug of de fietspositie. De kat is al weggevlucht en ik stap ook snel af om te gaan douchen.

Meteen na het fietsen stap ik weer rond terwijl ik mijn tenen aantik. Nog steeds heb ik meer last van keelpijn dan van mijn schouder. Ik krijg nu wel een keer een knak (de eerste vandaag), maar die zit boven in mijn schouder en niet meer aan de achterkant. Dat verbaast me. Ik schrijf weer een overwinning bij: ik kan met rechts de doucheraampjes schoonmaken! Dat is een dingetje: hoog reiken, beetje kracht er op zetten en een lichte draaiing. Dit is de eerste keer in een maand dat me dat lukt! De tweede keer de oefening is na het stappen de vaatwasser leeg ruimen. En ook daar een kleine overwinning: ik kan de beker op het bovenste plankje met rechts terugzetten! Dus zonder dat links ondersteunt, wat gister nog wel nodig was. Het zijn kleine dingen, maar voor mij overwinningen! Eten oplepelen (na een dikke week), mijn haar vlechten (2,5 week), typen (3 weken), strijken (4 weken) en nu hoog iets terugzetten. Allemaal zonder pijn.

10 Mei – Hardlopen en oefeningen doen

Nergens meer last van in schouder of rug of arm. Wel een ruwe keel. Daar heb ik wel last van. Ik heb dan ook geen zin om de oefening te doen, want het helpt nu niet meer echt. Ik kan overal bij, alleen nog minder kracht. Durf nog geen kattenbakgrint te pakken. De derde keer doe ik de oefening met een haltertje met rechts. Weegt 1,5 kilo. Maakt het niet moeilijker. Vandaag zou ik OD Almere doen. Helaas. Ik wilde niet in de buurt zijn, maar Vincent was er wel. Ik was blij dat ik niet in die kou hoefde te zwemmen zeg. En fietsen met die wind. Maar het voelt ook wel dat ik nu wat miste en niet kon laten zien wat ik kon. Als ik zie hoe onwaarschijnlijk snel mensen kunnen die daar niet voor hoeven te trainen, baal ik wel dat ik niks kan. Of kan laten zien. Want eigenlijk is het veel knapper en sterker (letterlijk) om een maand na een botbreuk weer te kunnen bewegen zonder last. Dat ziet niemand echter. Alle ogen gericht op alle podia. Al zijn er winnaars en domme winnaars: YV is een heldin, maar hoe kan je nou (veel) trager fietsen dan in je trainingen?! (De trainingen kappen alles onder 5km/u af). Of toch gaan hardlopen met een blessure? Ik heb het gevoel dat ik in elk geval doordacht probeer te herstellen. Al voelt het wel watterig van me dat ik niet mee doe.
Dan ga ik hardlopen. Een duurloopje. is het wel slim met keelpijn? Geen koorts, water drinken en ik ga gewoon heerlijk rustig. Niets, maar dan ook niets wat ‘moet’. Ik wil naar de dijk eigenlijk, al zou het bos misschien beter zijn omdat ik 1,5 uur na de lunch ga. Er is flink veel wind. Lange mouwen. Als ik buiten sta, blijk ik muziek vergeten, maar ik loop prima zonder. Er is genoeg te horen. Ik heb een rugzakje om! Er zit niks in behalve zakdoekjes, 3 blokjes en een telefoon. Loopt evenwichtiger. Het helpt mij ontzettend dat ik van mezelf ook blij ben als ik 6:30 of 7:00 loop. Maar blijkbaar lukt dat niet. Heb je toch een eigen ritme als vanzelf. Km1 in 5:56. Het voelt als 6:40. Rustig aan dus. Hobbelen. Met wind tegen. Ik mag ook stoppen van mezelf. Maar ik heb er geen behoefte aan. Het is veel rustiger dan ik dacht! Heel fijn. Langs de kassen. Ik ga zelfs sneller! Snap ik niet. Ik snotter en het komt wel los nu. Ik jog gewoon lekker zonder druk verder. Km voor km. Ik had bijna een slokje water aan de fietsmannen gevraagd! Maar ik wil de 5km helemaal vol lopen. 28:56. Lijkt me uitstekend! De hartslag is wat hoog, maar dat is met de warmte en de verkoudheid verklaarbaar. Ik blijf lopen tot op de dijk. Gemiddelde is dan 5:49. Keurig zeg ik. Ik maak foto’s.

De dijk is eigenlijk te lawaaiig met de auto’s. Dan weer precies gelijk terug. Niks voor mij. Ik heb wind mee. Dus ik zou het tempo moeten vasthouden, maar dat is lastiger dan ik dacht. Vermoeidheid speelt mee en niet meer gewend zijn. Train ik toch nog! Kilometer voor kilometer volhouden. Het gaat niet eens veel langzamer! Tot bij de brug, dan begint het geploeter. In km9. Ik maak 10km vol (zonder de pauze) in 59 minuten. Ik heb de badge! Dan train ik nog even in volhouden. Ik moet. Tempo komt boven de 6” uit. Ik stel mezelf elke keer een doel: lopen tot t fietspad, tot de weg, tot nr8. Uiteindelijk loop ik tot thuis. Net op tijd en weer diarree. Gemiddelde 5:52. Uit-thuis 6:04. Boven verwachting! Maar helemaal blij ben ik niet. Schouder voel ik.

Na het hardlopen was de schouder licht gevoelig. Verre van pijnlijk, maar gewoon een beetje zwaarder. Ik deed de oefeningen met het haltertje en rondgrijpen gaat dan gepaard met wat meer geknak. Zat het eerst nog in de bovenrug, nu boven in de schouder. De tweede keer heb ik de was opgeruimd. Alles boven in de kast leggen, door de hangertjes heen (net boven mijn hoofd), op bed vouwen: gaat allemaal helemaal prima! En de was is ook weer aan kant ☺️ De keelpijn is na het hardlopen juist weggetrokken! De keeldropjesmix helpt vast ook. Al vind ik veel dropjes eten lastig. Heb ik niet nodig eigenlijk. Of juist wel? Vandaag was het moederdag, maar ik heb daar niks mee. Alsof ik dan de was niet hoeft te doen, niet naar de winkel hoef voor brood en geen kattenbakken hoef te doen. Alsof ik dan niet aan de vuilnisbak hoeft te denken of de aankomende bezoekjes hoef in te plannen. We maken samen het eten, laten elkaar in de waarde en ze laten me winnen met Rummikub 😊 Helaas lijkt de rest van de familie er opeens wel waarde aan te hechten en daar voel ik me dan rot over.

11 Mei – oefeningen en binnen fietsen deel-veel-te-veel

Tussen de middag even snel de oefeningen doen. Met de halter. Ik geef m van de ene in de andere hand. Ik heb nérgens meer last van. Echt niet. Qua arm en schouder en rug tenminste. Nog wel wat keelpijn en een lichte verkoudheid en ik voel me wat zwakjes. Veel trekkerige spieren. Kortom: als vanouds!! Op het werk is het rommelig. Eerst doet Socs het niet. Dat is rond 10 uur verholpen. Wel tickets die lekker doorlopen. Smiddags rond half 3 zijn de websites aan de beurt: traag, lopen vast. Dit duurt ook weer anderhalf uur. Fijn dagje zo – not. Maar het wordt 5 uur. Ik doe de hele oefening nog een keer. Dan doe ik met het haltertje en beide armen bewegingen. Ik probeer een borstcrawl, maar dat is duidelijk nog ver buiten range!

vrij snel na het werken binnen op de fiets gesprongen. Buiten is het slecht weer. Ik heb geen zin. Mijn shirtje zit verkeerd en niet lekker. Ik heb geen energie. Iedereen haalt me in omdat ik geen zin heb om mijn best te doen. Ik moet ook klimmen. Ook geen zin in. Dus ik fiets gewoon maar wat rond. Volg de route Electric Break in de Makuri Eilanden. Er is niemand zowat. Ik ga over het zand en dan moet ik omhoog en dat gaat maar sukkelig.

In de stad een beetje rondjes rijden. Ik moet ook daar nog een keer omhoog se rooftops op. Sukkel ik een beetje naar boven. Boven is de route klaar. Natuurlijk ga ik ook nog omlaag, want ik wil toch 20km halen. Dan mis ik een afslag en begin ik opnieuw te klimmen. Nou mooi niet, ik keer om. Ik zoek naar de goede weg, want ik ‘verdwaal’ een beetje in Neokyo. Ik wil terug naar het beginpunt. 25 km halen. En dan word ik level 61! Ik heb nog steeds weinig animo. Na 26km ben ik in de buurt van het begin en vind ik het wel mooi geweest. Net geen uur, terwijl ik voor mezelf 50 minuten had bedacht. Zo’n 26 gemiddeld. Soms is training niet meer of minder dan gewoon doen.

12 Mei – Wandelen en de fysio met nieuwe oefeningen en weer eens een echte hardlooptraining!

Wandelen om de stappen te halen. Met Rob naar de winkel. En even buiten zijn. De GPS werkte weer niet. Dus het hele blokje naar de AH en verder om en terug via de laan der VOC laat ie niet zien. Het is bagger weer. Koud, ijskoud en het waait hard. Het regent ook, maar niet zo hard. Maar er is ook een mooie regenboog! 🌈 Eerst naar de winkel en daarna ietsje verder om. Maar ik ben er ook weer snel klaar mee. Te koud gekleed. Ik loop nog een klein extra rondje. Ik maak de 2km en de stappen niet eens vol. Komt later wel. Ik moet naar de wc. Dus snel weer naar binnen!
Vanmorgen een keer de oefeningen gedaan zonder horloge aan te zetten. Opgestaan zonder pijn of last. Ik slaap super goed! Ik werd wel kuchend wakker. Vannacht droomde ik van slagroomtaart, maar ik ben gelukkig toch weer een kilo afgevallen. Nog een week zoveel en dan heb ik de 3 kilo na de breuk er weer af. Ik wilde in de ochtend gaan hardlopen, maar zat op de bank met mijn zus te bellen. En ook alleen dat: bellen en zitten. Geen huishouden, niet fietsen. Dat is dapper voor mij! Voor ik naar de fysio ging (met de trein) nog een keer de oefening gedaan. Ik kan echt alweer veel! De fysio gaf een geweldig goede uitleg.

De spieren verslappen helemaal na zo’n breuk, dan kan het bot helen. ❤️‍🩹 En nu moet ik die spieren dus weer versterken en op gang brengen. Omdat ik natuurlijk al sterke spieren had, zal dat wat sneller gaan. Hij maakt het goed los. Ik vind het moeilijker om los te laten en te ontspannen! Ik krijg nieuwe oefeningen mee. Echt gericht om weer borstcrawl te gaan doen. Im mag het voelen, maar het moet ook wegtrekken. Al dag geknak is niet erg, zolang het geen pijn doet. In principe zou auto rijden mogelijk moeten zijn, maar ik kan nog wel een weekje zonder. Dit zijn de nieuwe oefeningen: 3×10 op een zij liggen. Rechts naast hoofd. Links vooruit duwen gewichtje. Zo ver mogelijk. Liefst over een bal voor de ondersteuning. Optillen. Teughalen over schouder 3×10 op rug liggen. Gewichtje links neerleggen, optillen tot horizontaal en omhoog duwen. Begin met 1,5 kilo, mag zwaarder als het niet zwaar of gevoelig meer is. Pijn mag absoluut niet boven de 6 komen. Blijven stappen en voet aanraken en overeind komen!
Ik miste net de trein en als ik dan 20 minuten over heb, ga ik niet de stad in, maar liever wandelen naar het volgende station. Ik moest flink doorstappen, maar dat vind ik niet erg en juist wel een beetje een uitdaging. Ik was op tijd, maar de trein natuurlijk niet 🥴

En daarna weer eens een echte hardlooptraining!

Weer eens een echte training bedoel ik: 4×800-200/6×100-100. Eerst 25’ inlopen, dan 800m aanzetten en 200m rust. Dat vier keer en daarna 6 keer 100m sprinten en 100m rust. En uitlopen. Vincent en ik gingen ‘samen’. Na enig uitstel. We liepen op mijn tempo zijn 15 minuten warming up. Het was niet echt heel warm! Ik moest er echt inkomen, maar toen ging elke km ietsje harder. Na zijn inlopen ging Vincent 100tjes doen en dan 15 seconden stoppen. Speelden we haasje over. Toen ie mij filmde, leek hij wel te fietsen!

Daarna hadden we een blokje wat we allebei gingen doen. Ik deed mijn best op de 800m. De eerste in 4:03! Viel me mee. Vincent deed een kilometer onder de 4 minuten 🥴 Ik haalde even adem in 200m rust en zette nog maar een keer aan. Het verschil wind mee (harder en warmer) en wind tegen (lekker koel) was goed merkbaar! De tweede 800 waren wat zwaarder. 4:07. Ook nog prima. Ik zag Vincent nog in de verte. De derde in 4:06. Ik was wel blij met de 200m rust! Het was best druk met verkeer op dat onnozele blokje! De vierde keer was echt zwaar en ik had trek en geen zin meer (dat hoort bij elkaar), maar dat is nou eenmaal training. Ik zal weer iets moeten bouwen. 4:10. Nog altijd binnen de 4:15 die ik had gedacht. Ik had drie rondjes gerend en ging rechtdoor. Ik appte Vincent dat, maar te laat, want hij moest nog een keer zijn trainingsblokje en was al aan ronde 4 begonnen. De 100tjes vond ik echt heavy! Moeilijk in te schatten. Ik kreeg door dat ze maar 30 seconden moesten duren. Toen ging ik rechtdoor. Ik telde de 100tjes af en wandelde in de rust. Ik dacht dat Vincent me wel kon inhalen, maar hij lag wat ver achter. Ik moest 12’ uitlopen en liep hem tegemoet.

Op het einde van zijn km haalde hij me toch weer in en wandelden we even samen. Toen begon een soort uithoudings-spel: mijn 12 minuten vol maken, zijn uitloopkilometer, 12 km voor mij en 13,14 voor hem. Boven op de brug gingen we wandelen. Ik ben tevreden hierover! 5:45 gemiddeld. Blijven bewegen. Volgehouden. Na de training terug naar huis wandelen. Vincent had 13,13km gerend, ik 12. Ik moest. En dan is wandelen het beste. Maar zelfs die neem ik op hoor! Elke kilometer telt. Ook die met samengeknepen billen. Ik heb na de training en de fysio wel een gevoelige schouder.

13 Mei – Wandeling

Niet zo best geslapen, want de katten waren aan het spoken. Vroeg op en naar kantoor. Ik wist al dat sport vandaag niet voorop zou staan. Ik had bij het opstaan een beetje last van mijn schouder, maar dat trok in de loop van de dag helemaal weg. Eigenlijk al vrij snel. Het voelt compleet gewoon. Ik slingerde dan wel weer de rugzak verkeerd om, maar dat was een hele korte herinnering. Ik hoest wat. Op kantoor lekker druk. En goed nieuws over spannende ontwikkelingen. Ik ben dan altijd een beetje overdonderd. Moet bedenken of ik er echt blij van word en wat het betekent, maar het lijkt niet verkeerd. Dan is de ochtend met een setje tickets snel voorbij opeens! We gingen even wandelen. Niet te ver. Ik had m s morgens al aangezet.

Jo en ik vroegen ons af wat die kasten voor dingen zijn. Vleermuiskasten bleek achteraf. We waren er zelf niet opgekomen. De middag ook tickets, nieuwe dingen leren en ik krijg nu wel het gevoel dat ik echt iets kan bijdragen hier en daar, al is er nooit echt genoeg tijd voor alles. Ik heb in mijn dienst best een paar belletjes. En dingen die terug komen of er niet van komen. Het is weer veel te snel 6 uur. We gaan met het supportclubje eten. Omdat we zo hard werken! Ik nam pasta en tiramisu. En dan geniet ik daar ook echt van. Veel gepraat over eten wat mij niet boeit. Altijd maar een hoop geklets over eten. Ik was om 8 uur thuis en daar moet dan ook nog het 1 en ander geregeld worden en Rummikub gespeeld. Zo vliegt de dag voorbij! Ik heb de oefeningen wel gedaan, maar niet opgenomen omdat het al na tienen was.

14 Mei – Mijn eigen ‘OD’ op Hemelvaartsdag

Zwemmen in de koploper. Het is er druk op deze Hemelvaartsdag. Ik begin met 100m in de langzame baan, maar dat is wel heel langzaam! Schoolslagjes. Ik ga in de gematigde baan 200m schoolslag zwemmen. Merk er aan mijn arm of schouder niks van. Het gaat niet eens zo slecht. J en M en M zijn er ook. Vincent gaat in de snelle baan met een kaartje van Trispiration voor een zwemtraining. In de 300m moet ik hoesten. Dat gaat wel als je schoolslag doet. In de pauzetjes drink ik water met dextrose. Dat lijkt me super en de smaak is neutraal. Ik doe gewoon de hele tijd stug op hetzelfde tempo schoolslag. Dat went ook. Ik ga uit van 3minuten op de 100m. Tellen is best lastig, maar ik denk elke keer snel: ik ben al op de helft! Ik kan het prima tellen. Ik kijk niet naar de tijd. Gewoon even een pauzetje en dan 400m. Ik had dit opbouwende vannacht bedacht. Ik sliep toch niet echt goed. Kwam moeilijk in slaap, en toen kotste de kat, moest ik weer plassen en ik lag veel te hoesten. Ik vraag me dan in de ochtend wel af of het slim is om veel te gaan sporten, maar ik kom er alleen maar achter door te proberen! De 400m zijn wel wat gevoelig voor de arm. Niet pijnlijk, maar ik merk vermoeidheid. De laatste 25m probeer ik een soort van borstcrawl. Het is veel slepen en de overhaal en kracht zijn erg laag. Maar het voelt o zo goed! Even rusten en drinken en dan op voor de 500m! Om die goed te tellen, doe ik 75m school en 25borst. Kan ik me 75m verheugen én bijkomen! Het is rustiger geworden, maar ik zit niemand in de weg volgens mij en zij mij ook niet. Ik ben van de lange adem. Ik probeer zelfs een beetje meer borstcrawl en uitademen en handje omklappen. De overhaal en doorhaal zijn niet aan de orde! En zo zwem ik 1500m vol. Ik ben wat vermoeid, maar vooral blij!

Het gemiddelde tempo is 2:52 /100m. 47 minuten. Ik vind het prima en ben blij dat ik dit gedaan heb! Ik heb wel trek. Thuis eet ik 4 worstebroodjes. Ik kom helemaal bij en heb geen last van mijn arm/schouder.
Als het buiten regent, is binnen fietsen minder erg. En om van de nood een deugd te maken pak ik mijn (spannende) boek er bij. Ik wil vandaag alle OD-triatlon afstanden doen: 1500m zwemmen (✅), 40km fietsen en 10km hardlopen. Ik zoek een route uit in New York van 32km. Met veel hoogtemeters! Ik ga lezen en merk amper dat ik fiets. Mijn benen doen het. Het boek is boeiend en past precies op de fiets.

Ik zie een beetje op tegen de hoge bergen die ik straks op moet fietsen, maar ik doe nergens mijn best op. Lezen. De bruggen over, de metrobuis door en het gaat niet eens echt langzaam. Dan moet ik naar boven en dat gaat rustig. Het boek is spannender. Ik maak een kort blokje central park en dan nog een keer omhoog. Ik denk dat er een glitch in zit, want ik ben heel veel sneller (maar vergeet te kijken hoeveel). Dan weer naar beneden. Ik maak de route af en dan nog 8km. Door de buis. Heb ik opeens een bolletjesshirt voor het klimmen! Dat zie ik maar net. En later een groen shirtje. Het enige wat ik zie is het boek en ik tel de kilometers af tot 40. Ik ga een beetje door het park en zo vlak mogelijk! Ik moest 2 uur fietsen, maar ik wist al dat ik sneller zou zijn en vond een gele training prima. Kan ik straks een rode halen om de kleuren compleet te maken! Ik zweette flink in het trisuitje en deed dat na het fietsen toch maar uit. 40,13km. In 1:34 ongeveer. Nog geen 26 gemiddeld. Maar wel 485 hoogtemeters en dat zijn er flink veel! Dat heeft niemand van de geweldige en snelle buitenfietsers vandaag gehaald!

Ik heb 2 bloks genomen en de bidon water/dextrose leeg gedronken. Dikke winst. Door voor het hardlopen.
Zag er een beetje tegenop en in deze wissel van fietsen naar hardlopen ging ik omkleden, de was ophangen, 2 keer naar de wc en nog wat uitstellen. Er was een opdracht voor 7 km, maar voor de OD ga ik 10km vol maken. Vincent gaat richting de stad, ik met rugzakje, water en zakdoekjes richting Kotterbos. Lange mouwen. Koptelefoon mee, maar geen muziek aangezet. De snelle schoenen. Eerste km tempo en ik probeer wat. Het voelt erg goed. 5:38. Prima. Dan een km rustig. Doe ik ook, gewoon minder inspannen. Ik hou van dit soort overzichtelijke trainingen. De rustig gaat ook harder dan 10km/uur. Weer een kilometer harder. Wind mee. Het gaat lekker! Het voelt goed, nergens last of moeite mee. 5:23. Keurig! Weer een kilometer rust. Ik ga naar het nieuwe fietspad. De drukte valt me mee voor een Hemelvaartsdag. Ik heb het prima qua temperatuur.

Op het fietspad de laatste keer lekker aanzetten. Ik denk dat het pad straks bloedheet is in de zomer! Een leuke vent met lieve hond moedigt me aan. Veel mensen doen dat vandaag en dat doet me goed! Ze weten niet eens de hélft: heb al gezwommen en gefietst met mijn gebroken schouder en nu loop ik lekker door! Ik denk soms: even stoppen kan best, maar ik kan ook door. Ik durf niet terug langs dezelfde mensen, dus ik ga de brug op en de Trekweg over. Wandel ik het laatste stukje wel. De Trekweg is lastiger. Ik denk elke keer: ik stop en ga even in de bosjes, maar het moet niet direct. Een vage gast biedt me iets aan en dan stop ik maar helemaal niet meer! Volmaken en onafgebroken afmaken is ook stoerder. De andere brug op wind tegen is heavy. Langs het luierpark en dan, op 8,5km wordt het zwaarder. Vermoeid en sleperig. Gek genoeg is het tempo prima! Nog 1km! Ik maak een foto van de mooie klaprozen.

De laatste km gaat iets trager, maar nog altijd in 5:52. Vincent komt me tegemoet. 10km binnen 57 minuten! 5:41 gemiddeld. Heel blij mee! We wandelen samen terug en ik moet weer hoor. Ik heb mijn OD gedaan! 3 uur 17 gesport. Kan ik!!

Van al het sporten heb ik geen extra last gekregen. Ik blaas een strandbal op zodat ik daar overheen kan rollen. Zonder bal mijn arm met gewichtje vooruit brengen was iets te veel gister. Toen was mijn bovenarm pijnlijk. De strandbal helpt, maar ik merk dat ik de oefening doe! De bal rolt moeizaam. De kat vindt het helemaal prachtig en begeleidt me snorrend. Drie keer 10. Daarna lig ik op mijn rug en duw het gewichtje omhoog. Dat is makkelijker, maar door de volgorde train ik wel degelijk iets! Na de oefeningen trekt de last ook weer weg. Weer een beetje sterker geworden! Ik kreeg wat vragen vandaag hoe het mij ging. Die schattige HB had gedroomd dat ik alweer trainde en vond het bizar. Ik vind het bizar dat ik in zijn droom mag, maar niet dat ik alweer train. Hoe moet ik uitleggen dat ik alweer volop in training ben? Misschien niet snel of sterk, maar deze dame is alweer in beweging! Ik beséf dat het knap en stoer en ongebruikelijk is, maar zo voelt het niet. Het voelt toch als achterlopen en te langzaam zijn. Als ik kijk naar de OD tijd van vandaag en 10 minuten reken voor het wisselen was ik nog steeds met 3:27 derde 50+ dame geworden afgelopen zondag bij triAlmere. Maar ik was er niet. Voor deze trainingsdag geen medaille, geen applaus, geen beker. Ik vraag niet om aandacht of sponsoring of gejubel. In mijn beleving zie ik de rest dat ook gewoon presteren: blessure, ziekte; met een weekje (hooguit 2) is het over en komen ze sterker terug. Ik kom terug. Maar niet sterker of beter. Hopelijk met meer rust. Want het maakt niemand wat uit wat ik doe. Als ze geen enge dromen hebben 😆 wat mij betreft een prima Hemelvaartsdag zo!

15 Mei – Uitfietsen, uitwandelen en wilsKracht

Vandaag een beetje een slepend dagje. Misschien toch nog de OD van gister, misschien de vochtige temperatuur, misschien het hoesten, misschien de pannenkoeken. Maar ik voelde me minder energiek. Er moet zoveel: regelen, wassen, spelletjes, oefeningen, stappen, sporten en rust nemen. Opruimen komt morgen. Ik sleep me op de fiets. Voor de badge van Garmin staat 200km in twee weken. Ik moet er nog 15 of zo. Ik ga iets doen in Schotland. Dan heb ik Schotland ook bijna compleet. Dit is één van de saaiste routes ever. Niks geen party, hoewel de route After Party heet. 4x hetzelfde rondje in Glasgow met veel korte klimmetjes. Het is niet druk in Schotland en ik doe in het tweede rondje mijn best voor de bolletjestrui. Die haalde ik binnen. Dan weer een sloom rondje. Echt verveling. Zal bij de training horen.

Het laatste rondje doe ik nog een keer mijn uiterste best en verbeter ik mijn eigen PR. Dan moet ik nog omhoog klimmen. Onverhard. Met zonder enige zin. Ik weet dat ik de snelste vrouw zal zijn, want halverwege haakt de andere dame af. Toch doe ik mijn best! Klimmen oefenen. De benen lopen vol, maar ik wil omhoog! Na 17km is de route compleet, maar he: ik wil ook naar beneden! Dat schiet beter op. Niet dat ik nu denk dat ik onverhard op de echte wegen ook met 50+ de bochten door durf… ik ga het blokje nog wat uitbreiden rechtsom. En dan loopt Zwift vast. Dan ga je stilstaan in Zwift. Op de steile klim natuurlijk. Ik weet dan wat te doen: doortrappen. Dan pakt ie het wel weer op. Deze keer duurde het 30 lange seconden… daarna heeft Zwift geen foto’s meer opgeslagen.

Ik nam de ‘binnendoorweg’ en dan terug naar Glasgow en de rotonde, zodat ik mooi rond ben. 22km. Net geen 46 minuten (minus de 30 seconden). 28,6 gemiddeld. Dat valt me mee. Ik stap snel af. Ik ben er niet echt moe van geworden. Of beter. Of slechter. Ik heb de badge gehaald. En ik heb het gewoon gedaan. Soms is het dat gewoon.

Wandelen om de stappen en brood en chocolade te halen. Ik kreeg het vandaag niet voor elkaar braaf te blijven. Ik had heel veel zin in chips. Ik begon er aan. Vincent at ze verder op. Ik was een beetje hangerig vandaag. Misschien helpt een frisse neus? Buiten regent het van tijd tot tijd. Rob wandelde met me mee. We hadden een paar druppels, maar het was grotendeels droog. Bewolkt en koel.

Ik heb mijn voortgang op Insta gezet. De reacties variëren nogal, van heel lief medeleven, het standaard ‘sterkte’ en de vraag: waar zwem jij? Ik kreeg reactie van mijn vorige bazin, van de vrouw van T, de collega van Rob. De ‘oude’ vrouwen snappen het en het doet me goed dat ze me een doorzetter vinden. MbdB zei het gister mooi: ‘je bent wel lekker bezig!’ En precies zó voelt het: lekker weer bezig zijn. Ik moet daar voor werken, het kost energie en moeite. Ik moet er dingen voor laten en keuzes maken. Ik blijf dicht bij mezelf en voel zo goed mogelijk wat er allemaal kan. Ik doe mijn stinkende best en ik ben blij wat er lukt. Ik dacht echt dat het einde-triatlon-jaar was een maand geleden en kijk nou eens! Nu lijkt het alsof ik ook ‘alles maar kan’ en wonderlijk snel genees, maar dat ís niet zo. Het kost set-backs, onzekerheid, bijstellen. Maar vandaag heb ik vrijwel geen last meer van de schouder. De vermoeidheid is gewoon ‘training’. We komen thuis met brood, de stappenscore en de chocoladereep die de avond niey heeft gehaalf. Wetd ik niet beter van, maar het was een welbewuste keuze waar ik van genoten heb.
Ik ging piano spelen. 🎹 hoe moeilijk lan het zijn? Het was echt leuk om weer eens te doen en ook iets wat ik kan. Maar…. Wat me ontzettend tegenviel is hoe het werkt op de schouder. Die ging ik voelen. Ik heb denk ik nog geen half uurtje gespeeld! Na het eten ook nog samen met Vincent, maar toen moest ik echt stoppen. Geen pijn, maar wel uit het niks weer gevoelig. 😖 Ik deed netjes de oefeningen: eerst omhoog duwen. Dat is de minst belastende. De piano-trekkerij is weggetrokken. De kat sluipt om me heen. Daarna doe ik de strandbal die snel leegloopt. De oefening gaat al beter! De schouder is licht gevoelig. Ik had geen zin in al die stomme oefeningen, dus deed ik het stappen ook weer. Klinkt niet logisch he, maar ik heb geleerd dat geen-zin de slechtste raadgever is. Ik word beter van toch-doen. Daarna de was opruimen. Vouwen, reiken, de bovenste plank, sorteren en verder weg neerleggen. Fijn om te merken dat ik een paar weken geleden de hangertjes nog niet kon weghangen zonder moeite en dat is nu alweer een makkie. Het zit niet altijd in de grote dingen. Ik voel het allemaal een beetje. Het knakketakt nauwelijks, pas als ik uit de douche kom en de haren kam en me weer aankleed. Aan de andere kant: een hemd aandoen was drie weken geleden nog onmogelijk. En alles is weer schoon!

22 April – Armpje draaien en HARDLOPEN

Ik sliep wat onrustiger, maar wel op elke zij. Vroeg op! Werken. Spannend en vermoeiend en ook nog s raar. Alsof ik niks heb gemist en tegelijkertijd ook weer heel veel! Het typen gaat wel. Maar VERMOEIEND! Abnormaal. Tot 2 uur bezig geweest. Smiddags op de bank. Ouw vrouw. Iets meer last van (boven) arm. Het voelt allemaal wat meer stijfjes en gevoelig. Vooral de bovenarm. En een beetje midden in de rug. Na het werken op de bank gaan liggen lezen. Kon niet makkelijk liggen. Ook even de ogen dicht gehad. Gek hoor, dat een beetje geneuzel met tickets, exports en een traininkje zo vermoeiend kan zijn! Ik had ook even met Y gekletst. Ze hadden mij wel gemist aan de ene kant, maar anderzijds was het ook gelukt! Ik vond een onregelmatigheid met de formulieren en toen werd ik steeds moe-er. Dan is alles een beetje wazig en is beslissen weer lastiger. Na een tijdje op de bank wilde ik toch gaan hardlopen. Vincent moest het fietsen afmaken en tijdens het wachten stond ik klaar in hardloopkleren en ging ik met mijn arm pendelen. Het gaat al iets beter! Grotere rondjes, minder pijnlijk. Linksom naar binnen is echt makkelijk zat. Ik deed het met 2 armen, da’s leuker. Rechtsom draaien voelt een beetje als wrikken! Dat vind ik grappig. 10 minuten is best lang, dus iets eerder gewisseld. Zo grappig dat volgens Garmin het draaien met mijn arm mijn beenspieren traint!

Hardlopen!
‘Hardlopen’ met sling, Vincent en wandelpauzes. Op de ‘snelle’ schoenen. Vincent mee voor de zekerheid. Het bekende rondje maar dan andersom. De benen weten nog wel wat ze moeten doen. De ademhaling moet even wennen. De schoenen doen prima mee. Ik hou mijn arm in de sling, dat er weinig beweging in zit. Dat is zó raar! Erg onwennig. Maar het ging nergens om. Gewoon een km joggen. Tempo, hoe: niet van belang. Best gek dat ik een km onafgebroken nog steeds sub6 kan lopen.

Dan even wandelen. Omdat het ook kan. Komen we de vader van T tegen 😣 200meter wandelen en dan weer verder joggen. Het ongelijke pad op. Ik heb geen last van de arm of rug, geen pijn. Maar de hele houding wijzigt. Daar moet ik ritme in vinden. Als dat lukt is het prima te doen.

Alles is zo mooi groen!! Ook op het overbekende rondje. Vincent heeft de telefoons en dat is ook onhandig. We lopen tot de hoek. Ik vind een locatie fijner om naar toe te rennen dan afstand of tijd. We kletsen, want nu is alles op orde en is het weer gewend. Heb ik 2 weken niet gerend…. We joggen weer verder en kletsen over de overleden zwemster bij IM Texas. We komen een drankpost tegen!

Die is natuurlijk voor de vierdaagse, maar wij vinden hem leuk! We rennen tot de witte brug en dan even wandelen tot onze straat. Die wil ik rennen zonder sling. Dan is het knijpen en de arm stijf houden, want dat voelt wel anders. Meer balans, maar ook een beetje gevoeliger. Ik wil het half uur vol maken. Ik leg voor het huis de arm weer in de sling en we rennen/wandelen de 30 minuten vol. 4,4 kilometer. Een gemiddelde van 6:50. En weet je: dat valt me enorm mee! Hartslag laag, geen pijn, wel blij.

Ik heb er wel last van dat mijn schouder stijf is in de avond. En stom genoeg doet mijn rechtervoet pijn. Maar het weegt niet op tegen tegen hoe blij ik me voel! De Weerwaterrun in juni moet zeker haalbaar zijn. Ik heb er honger van en da’s rot, want ik word in no-time dikker.

23 April – Wandelen op een mindere dag

Vanaf dat ik opstond voelde ik me onblij. Gewoon dat het lang duurt, dat het nog weken duurt voor ik weer ‘gewoon’ aan de gang kan en de normale sporturen kan maken. Ik denk dat de hormonen ook van zich laten horen. Hoewel de pijn weg is, ben ik nog niks waard. En juist omdat de pijn weg is, lijkt het wel weer goed. Moeilijk moment om dan nog niet te starten! Ik ben nu dik en ik heb weer veel suffe kleine pijntjes: knie links, voet rechts, hoofdpijn. Niet blij. Vreterig en ik voel me slecht. Ik heb wel goed geslapen volgens Garmin. Daar haal ik toch wat badgepunten mee binnen.

Werken gaat, maar vermoeiend. Ik doe veel, er gaat veel mis, ik ben wat gepikeerd en zit toch weer tot 2 uur. Dan is mijn arm écht gevoelig en pak ik steeds sneller de sling. Ik maak typefouten en ik ben moe. Ze kunnen me prima missen! Al doen ze alsof het niet zo is. Misschien moet ik nog maar iets langer weg blijven… maar nu heb ik weer een paar dagen voor verder herstel. Na een tijdje bank en de wandeling trekt de pijn weer weg. Ik doe de pendeloefening en de lage pendel doet geen enkele pijn meer. Ietsje hoger dan maar. Zo ben ik: als ik dit elke dag moet doen, gebeurt het. Tien minuten? Geen idee hoe lang, maar ik dóé het. Het is echt vervelend dat er weinig pijn of moeite meer is. Ik kán nog niet hersteld zijn, dat bot is absoluut nog niet genezen. Ik moet nog voorzichtig zijn, maar het voelt alsof ik weer kan fietsen. Het gevoel ligt nu heel ver van de wijsheid af. Super vervelend. En dat maakt me verdrietig, wanhopig, verbitterd.

Ik drink eiwitshake (lactosevrij) en ik moet vitamine D hebben en beweging. Die haal ik buiten. Wandelen weer vandaag. Het is immers lekker weer. Vincent moet rennen, maar hij gaat mee wandelen. Ook prima. Mijn horloge doet een beetje raar, die gaat soms zomaar in pauze. Wandelen valt prima. Nergens last van, alleen halverwege ben ik moe en zitten we even kort op een bankje. Wil ik.

We zien DvR, die me zegt: wandelen kan nog he! Schattig. Maar ik wíl rennen. En net als iedereen naar de tulpen fietsen. En een beetje zwemmen. Ik wil gewoon weer meedoen en me druk maken en ik wil trainen en puzzelen met mijn tijd en niet moe zijn van niks! Ik wil me niet oud en krakkemikkig en dik voelen! Maar ik kan nog wandelen. Jawel. En de oostvaardersplassen zijn mooi. Ook wandelend. We stappen wel lekker door. Het boeit me niet echt allemaal. Vandaag boeit niks me echt. Niet de spam, niet de hoofdpijn, niet de afstand, niet het eten of het huishouden. Er staan herten. Mooie beesten en we blijven even kijken.

Ik ben boos op die herten. Luister, het hele bos is voor hun afgesloten en dit is het deel waar mensen nog mogen komen, laat die beesten lekker in hun eigen bos rust houden! Of laat ons mensen gewoon het bos in. Profiteurhertjes. We lachten om het woord en AI omschrijft het als: door het bos paraderende herten die niks toevoegen. We lopen 6 kilometer in 64 minuten. Ik vind het wel goed.

24 April – Wrikken op het droge, nog een slechte dag en binnen fietsen

Het is weer een slechte dag. Ik heb nergens meer last van. Deuren maak ik open met rechts. Ik schil moeiteloos een appel. Ik doe weer gewoon een jas aan. Geen pijn meer. Ik kan al flinke rondes draaien met de armen voor het hooguit gevoelig is. Mijn linkerschouder is net zo (min) pijnlijk als mijn rechter. Mijn knie is gevoeliger dan mijn rechterbovenarm. Het voelt als over. Voorbij. Genezen. De waarheid is anders. Dat weet ik wel. Dat bot is nog niet aangegroeid. Ik moet nog niks hoog willen pakken met rechts. De vermoeidheid zit er nog. Maar die vermoeidheid had ik ook na de vele sporturen, dus dat is bekend. Ik ben de verslaafde die zichzelf voor de gek houdt; dat na twee weken droog staan 1 glaasje wel weer kan en dat het daar bij zal blijven. Hoewel dat net anders is, want ik ben blijven ‘drinken’. Sporten. Wandelen. Ik denk dat ik heel rustig in het weekend best weer tien kilometer kan rennen voor de badge en om niet te dik te worden, maar mijn verstand vraagt: waarom?! Nergens voor nodig. Ik ben misschien wel net zo goed als de rest en kan straks opeens weer verder. Mijn hoofd geeft aan dat het geen zin heeft. Ik heb geen zin. En nu mag en moet ik er zelfs aan toegeven. Niet dat het leuk is, want ik word er alsnog moe van. Zelfs Garmin begint de afbraak te zien. Vo2max daalt als een malle (binnen fietsen) en ik raak onttraind. Ik kan nog zo mijn best doen, maar het haalt niks uit. Dit levert een hoop schade op aan de conditie. Maar ook in mijn hoofd is het vandaag allemaal niks leuk. Ik ben nou eenmaal niet half zo geweldig dat ik dit ‘even’ oplos en het volle vertrouwen heb dat ik er “sterker uitkom”. Dat is gemekker. Ik sta stil en kan niet meer wat ik kon en dat is kut. Zoveel vertrouwen in dat oude, dikke lijf heb ik nu eenmaal niet. Dus doe ik dit: alsof ik wrik in het zwembad, staand op de vloer. 5 minuten heen en 5 minuten terug. Ik dobber maar wat in het niks. Ben nu even jaloers op iedereen die alles wel kan. Moeiteloos natuurlijk. Uit het niks. Hard, lang, gemakkelijk. Het voelt genezen, maar ik ben pas op een derde van de tijd. Als het mee zit.

In zijn pauze ga ik wandelen met Rob. Naar de Plus. Gewoon. Stap voor stap. En dat wandelen gaat echt moeiteloos prima. Geen probleem. Stapjes gemaakt. Eten gekocht. Koekjes zijn al snel weer op. Het lijf zeurt wel en er zijn krampen, maar verder gebeurt er niks.

Fietsen. Het voelt alsof ik buiten kan fietsen, lekker langs de bollen. Ik doe dan wel geen klikpedalen aan. Maar de waarheid is dat opstappen nog net niet vanzelf gaat, dat het gevaarlijk is en erg vermoeiend zal zijn. Zoveel concentratie heb ik nog niet. Ik vind tegelijkertijd bellen met mijn zus al best een ding. Dan is de concentratie verdeeld. Kost incasseringsvermogen om te blijven luisteren. Mijn benen trappen wel, dat is het het probleem niet. Die hebben ook minder energie dan het hoofd. Nou ja, misschien eerder evenmin als het hoofd. Ik doe 2 routes en dit is gewoon Watopia.

Geen idee waar ik blijf als ik vertel dat ik wel weer beter ga en luister naar hoe goed zij gaan. Voel ik me weer schuldig omdat ik niet drie keer per week de toilet schoonmaak en alles elke week wegstrijk. Maar ik trap gewoon rustig de route vol en daarna 15km. Niet veel aan te behalen, wat hoogtemeters erbij en geen enkele last van arm of schouder. Kan schakelen en liggen. Tweede blokje is in Schotland. Slechts 8km die ik luisterend doorbreng. Ik drink de eiwitdrank. Allemaal goed bezig vandaag haha. 😝 We leggen op en het wordt nog saaier. Vincent komt even en dan is de route vol en promoveer ik naar level 60! Zestig. Heb ik toch íets bereikt vandaag. Al is het suffig binnen.

Ik ploeter door tot ik ook in schotland 15km heb. 30 km totaal. 288 hoogtemeters. Slechts 25,7 gemiddeld. 70 minuten. En dan is mijn zin op.

Ik dacht nog wat rondjes om het park te rennen als koppeltje, maar wááróm. Ik hoef niet goed te zijn, ik kan niks meer, ik heb geen zin en geen schema. Ik ben moe. Ik ben het zat. Ik heb de stappen gehaald met wandelen. Ik probeer het morgen wel. Of overmorgen. Of volgende week. Al die geweldige mensen kunnen me gestolen worden. Wat ik doe is allemaal suffe rotzooi en het slaat nergens op. Ik ga weer een boek uitlezen op de bank. Morgen de 100km fietsen badge maar volmaken en misschien rennen. Als ik zin heb.

25 April – mijn eigen kleine triatlon: droogzwemmen, binnen fietsen en een stukje hardlopen. Plus een wandeling

Als ik opsta, merk ik eigenlijk niet eens meer dat ik wat heb. Dat kan 2 dingen betekenen: ik had 2 weken geleden belachelijk veel pijn of ik ben echt aan de beterende hand! Ik hou mijn arm een groot deel van de tijd buiten de sling en pak voorzichtig dingen op en aan met rechts. Het voelt hooguit stram. Ik heb een beetje last van de hele onderrug en ik merk gewoon dat het lijf nog bezig is met andere dingen en ik wat eerder moe wordt. Ik kan prima slapen, ik kan weer typen en ik doe de meesten dingen weer met rechts. Maar ik pas ook op! Ik hou de sling vlakbij. Ik til nog niets, zet er nog geen druk op. Ver rijken of omhoog tillen doe ik gewoon nog niet. Ik denk dat dit wel het effect is van een goede conditie en sterke spieren in de armen en de schouder, dat het sneller geen pijn meer doet. Ik wil vandaag een eigen mini-triatlon doen. Ik zie andere mensen die heel raar trainen, Vincent moppert dat hij te weinig tijd heeft om buiten te fietsen, ik baal echt voor MvdB dat het haar niet lukt, want ik gun het haar wel en we spelen voor de lunch al Rummikub. Dan heb ik tijd voor mijn mini-tri–on-my-way.

Dit is het equivalent van een stukje zwemmen. Wrikken is het. Ik kan echt grote rondjes draaien op hoogte en ik doe het met twee armen en in mijn fietskleertjes. Ondertussen kan ik met links de Apple TV aanzetten en de eiwitshake klaarmaken. 5 minuten vooruit zwemmen en 5 minuten achteruit, of op de rug dan. Het is allemaal niet meer gevoelig en ik draai al op heuphoogte. Als de fysio er bij komt, ben ik al toe aan de volgende opdrachten! Misschien kan ik over een maand de schoolslag. Ik heb goede hoop. Na tien minuten heb ik het droogzwemmen dan gehad.

Opstappen en afstappen is echt het enige wat nog even lastiger is, maar fietsen kan ik intussen! Voor de badge die ik nog wel kan halen, moet ik deze week 100km fietsen en ik moet er vandaag nog 20. Terug naar New York. Waar ik vorige week met veel moeite begon. Ik ga lekker aan het trappen. het is hartstikke rustig, dus ik kan shirtjes scoren! Vooral de wattage-output doe ik lekker fiks! Krijg ik een mooi paars shirtje voor.

Voor de rest is het eigenlijk best saai… Maar mijn benen willen en het verschil met vorige week is duidelijk merkbaar. Ik ben dus prima trainbaar! Ik ga ook lekker hard en ik ga hard omhoog, maar 1de bolletjestrui past niet over de paarse shirtjes heen. Ik verbeter mezelf. Dat staat al een paar maanden, dus dat zegt wel iets over hoe het nu gaat! Garmin meet te weinig en vind dat ik totaal mijn best niet doe, maar ik voel dat ik nu wel weer echt weer wat train. Ik kan weer een beetje bij het stuur en dat fietst een stuk makkelijker dan rechtop zittend! Ik zweet ook weer eens. Ik tel ook de kilometers af. Uiteindelijk fiets ik dus mooi boven de 30 gemiddeld! Ik maak de route vol, de 20 km vol en dan zit ik op hetzelfde rondje als waar ik vorige week begon. Ik wil m afmaken, maar ik kies vlak voor het einde de verkeerde kant! Dom, maar sluit de training dan ook gewoon af op 21,6km.

Ik moet alles in Garmin bijwerken en dan zet ik alles in Zwift op nul. Binnen fietsen is echt lastiger wat dat betreft! maar ik ben erg blij dat me dit alweer lukt en dat ik ook weer het gevoel heb dat ik echt kan trainen. Ik voel niets meer aan mijn schouder of rug of arm of iets.

En dan een stukje hardlopen, omdat het soort van kan. Ik zou met Rob gaan wandelen, terwijl ik zelf liever wilde rennen, maar hij moest op een pakje wachten. Dan ga ik even rondjes om het park lopen. Ik kan mijn telefoon moeilijk kwijt en ben nog bezweet, maar na een korte stop op de WC en andere sokken aandoen, ga ik gewoon in de fietskleertjes. Wel de lekkere schoenen aan. gewoon rennen, verder niks. kijken wat lukt. Ik hou de arm in de sling en dat loopt gewoon minder comfortabel.

Telefoon in achterzakje, maar als ik m er een keer uit heb gehaald, kan ik m niet meer terug stoppen, dus hou ik die maar vast. Ik loop de kilometer vol. Ik hijg als een varken, maar die benen vinden het geen moeite. De arm of rug ook niet. Het hoofd ook niet. Ik doe nog een rondje en denk: ik blijf twee kilometer hardlopen! Dat soort kleine doelen zijn voor mij grote overwinningen. Die hoop geven voor de toekomst. Als ik langs huis loop, probeer ik het zonder de arm in de sling en dat loopt wel beter, maar ik voel het een beetje in de rug. Ik hou het geen volle ronde vol! Ik maak nog een kleiner rondje en dan kijken of ik de 3km ook vol kan maken. Ik mis wel wat loop-conditie en gemak! Ik geniet ook van de bloesems, de mensen die er lopen en ik loop onverhard. Ik ga een straatje achter langs om de 3km vol te maken. Garmin maakt een hele aparte route! Die plot het niet correct op de kaart, maar het ziet er wel erg grappig uit.

Ik ben hartstikke blij dat ik alweer 3km onafgebroken kan lopen en het tempo ligt op 6:05 gemiddeld en dat vind ik voor helemaal prima. Ik word erg blij van dit hardlopen. Achteraf voel ik heel lichtjes mijn rug en mijn rechtervoet. De balans en houding zijn toch anders! Maar de glimlach overheerst. Het komt misschien wel weer goed. Ooit.

En daarna nog wandelen met Rob. We gingen een puzzelboekje halen en bitterballen. Heen met de trein, want de winkel ging al om 5 uur dicht! Puzzelboekje gescoord en voor Rob bitterballen. Hij wilde graag wandelen. Nu weet ik waarom 😊 we liepen via een paar ommetjes terug. Heerlijk. Het is weer zo mooi groen nu. Stukjes bos. Rust en stilte. Weinig mensen. Een stukje was afgesloten en toen liepen we om.

Het ging lekker en ik heb weinig last van de schouder of iets. Het was wel warm! Heerlijk om zo samen te lopen. Ik moest wel weer plassen. Vandaag ook de urenbadge voor het wandelen binnen gehengeld. Voor mij was dit een goede dag! Het pakje kwam toen we net weer thuis waren. Nu kunnen we weer Lego bouwen. Ik heb aan het einde van de dag wat last van mijn rug. Van mijn hele rug dus, zowel rechts als links. De akelige vermoeidheid lijkt er een beetje af.

26 April – Hardlopen en armpje zwaaien maar weer

Ik heb er een hekel aan, mensen die elke dag vanalles moeten en dus ook de stappen halen als ze ziek zijn, die zorgvuldig de blessures in stand houden en de strebers die altijd maar sporten. Maar goed, dat reken ik mezelf nu ook maar aan. Ik wilde best graag de badge van 10km hardlopen halen. Ik heb geen pijn meer. Voel echt niks meer. Kan ook weer dingen aanpakken en alles laag tillen. Ik heb de sling nog om. Ik pak veel rust: heerlijk kneuterig samen de Lego TFord bouwen en puzzeltjes maken (schrijven gaat ook weer). Dus ik gok het er op: hardlopen. Ik ga heel rustig -alles onder de tien minuten is hardlopen toch- en met wandelpauzes en als het stopt bij 8, wandel ik wel. Ik hou de arm in de sling. Spullen meenemen is nog het lastigste. In de armband proppen. Dus 2 armen die het minder doen. Kort-kort. Kalm-kalm. Maar het gaat prima! Op het pad blijven, niks forceren. Die benen lopen gewoon. Kunnen ze op de roze schoenen. Het tempo en de moeite vallen me dik mee. Alles zone 1. Drie kilometer, door naar 4. Blijven rennen. Ik pak de telefoon voor een foto en hou de telefoon dan vast.

Nieuwe fietspad. Ik ga door tot 5 in 31 minuten. Brugje op de foto en 500m wandelen.

Ik keer om. Saai pad geworden zeg. Ik jog weer verder. Opstarten is even gevoelig, maar als het ritme er weer is, hobbel ik door. 1,5km? Ik zet de muziek uit om naar de vogels te luisteren. Het is heerlijk rustig. Ik geniet enorm. De arm of rug is absoluut niet pijnlijk. Ik zweet. Ik ren gewoon door na 7km en zelfs tot 8. Ik probeer even uit de sling, maar dan schuurt het net teveel. Te gevoelig.

Het wordt iets zwaarder. Ik ga heel langzaam de brug op en wandel even. Dan omlaag. Het tempo is gezakt van 6:22 naar 6:28. Km 9 op de evenaar is wat doorzetten. Niet teveel, wandelen mag. 9km binnen een uur. De laatste km wandel ik wat meer. Omdat het kan. Ruim 10km.

In 67 minuten. 6:39 gemiddeld. Ik ben superblij dat het gelukt is!! Geen pijn achteraf ook. Of het slim was weet ik echt niet. Maar het voelt wel zo goed, dat ik weer vertrouwen heb gekregen. Ik denk niet dat dit de genezing vertraagd. Eerder versneld. Weerwaterrun moet lukken. Fietsen nog niet, want achterom kijken gaat slecht. Zwemmen ook niet.

Ik heb dus overdag geen enkele pijn of moeite meer. Ik kan nog niet achterom kijken, merkte ik bij het hardlopen. En iets hoog neerzetten lukt ook nog niet. Dat kan met links. Net als doucheraampjes schoonmaken. Of de wc. Al doe ik dat met rechts. Het is een mooie mix. Niks forceren. De idiote vermoeidheid is ook weg. Gewoon Lego bouwen. Dingen doen en snappen en op een rijtje hebben. Vandaag niet achter de computer zitten. Wel hardlopen, maar dat gaat weer goed. Dat doen de benen he. Het enige waar ik nog zorgen over heb is dat de pezen niet gecontroleerd zijn. Als daar nog iets mis is, weet ik dat niet en weet ik dus ook niet hoe te handelen en of ik dingen vererger. Ik voel mijn bovenarm namelijk. Of de middenrug (in z’n geheel). Ik heb ook gedacht dat de breuk door de hartslagmeter kwam, maar die had ik niet om bij de val. Ik stel het rondjes zwieren met mijn arm uit. Ik doe het net voor tienen. Laag zwaaien gaat moeiteloos. Ik zwaai nu ellebooghoogte en net iets hoger. In voel het een beetje trekken. Maar ik denk dat dat training is, want het neemt na een minuut of wat af. Vooruit gaat beter dan achteruit, maar ook dat verbetert met de minuten. Ik kan ondertussen met links de vaatwasser doen. Dus dingen gaan weer tegelijkertijd, mijn hoofd snapt het weer, mijn arm doet het behoorlijk goed. Ik word alleen niet ongesteld (dag 40) en ik had hoofdpijn vanmorgen. Ik snaai iets minder (want ik wil hardlopen). Ik vind het lastig dat ik pas over een week een fysio zie. Wat moet en kan ik nog meer doen dan rondjes draaien? Gaat het vooruit? Gaat het goed? I am not your average patient… Dat bot groeit nog. Die is nog niet klaar met twee weken. Voor nu blijf ik netjes zwaaien/wrikken/draaien. Ik heb deze week toch 10 uur gesport. Al zit daar wandelen en (nep)kracht bij. Het haalt het niet bij de 15-17 uren van een paar weken geleden, maar ik doe het er voor! Ik hoop dat ik weer verder kan bouwen en ook met halve trainingen een halve triatlon kan doen over 12 weken.

27 April – Koningsdag is niet aan mij besteed

We gingen met de trein en door naar het centrum. Al die zooi, al die mensen, al die drukte en nog meer zooi en gedoe! Eigenlijk mis ik niks, is het geslenter en vind ik het lastig. Te druk, teveel, te overweldigend. Ik heb last van mijn darmen. De arm blijft veilig in de sling. Maar ik voel het niet meer. Ik heb alleen de neiging om V een vlechtje te laten maken, maar we hebben geen kleingeld. Het Lumierepark is overweldigend druk!

We lopen naar station parkwijk en ik heb het gevoel er achter aan te hobbelen. Ik ben er weer die rare moe van geworden. Dat ongrijpbare. Dan doe ik allemaal kleine dingen helemaal verkeerd. Weet ik de datum niet, zie ik een setje bij rummikup volledig over het hoofd, snap ik niet alles. Aan de andere kant weet ik het best in het puzzelboekje en welke klusjes gedaan moeten worden. Maar goed: ik heb de koningsdagbadge en we maken de beste foto’s van onze katten op de vrijmarkt! Roos verkoopt haar armbandjes, stekker schreeuwt en ijsblokje controleert alles. En ik eet een tompouce, maar die valt wat tegen.

Ik heb geen pijn meer. Nou ja, de gebruikelijke pijntjes. Mijn hele middenrug voelt stijf. De linkerschouder is pijnlijker dan de rechter! Onbegrijpelijk maar waar. Ik ben vandaag niet zo snel, opgewekt of hoopvol. Een beetje traag, vermoeid en wat somber. Ik doe rustig aan. Net te weinig zin in meer doen dan puzzelen en rummikuppen. Ik ben moe na de vrijmarkt. Niet van het wandelen, maar al die drukte… dat belooft nog weinig goeds. Maar ach, die dag is er vandaag ook voor. Ik blog wat tot aan de ‘val’ en dat vind ik lastig. Mijn geklaag dat het niet goed genoeg was toen het nog goed was. Gelukkig heb ik extra gefietst en gedaan! Ik krijg een appje van mijn zieke vriendin hoe rot het voor me is dat mijn lijf niet meewerkt. Goed bedoeld, maar ze heeft nog steeds geen idee en ik werk er kei- en kei-hard aan om terug te krijgen wat ik had. Dus draai ik grote rondjes en dan is de arm gevoelig, maar het gaat naar een paar minuten telkens beter. Het zit dan in mijn bovenarm, de biceps. Ik hoop toch echt dat het niet ook een pees is…. Maar ik draai, net op de gevoelige grens. Van blijven doen wat je kan, kom je niet verder en ik weet dat vooruitgang een beetje moeite kost. Ik moet de kracht in die arm terugkrijgen! Anders dan hulpmiddelen zoeken of klagen of afschrijven: de mogelijkheden opzoeken om beter te worden. Met mijn conditie kan het lijf ook gewoon ietsje meer. Dus heen draaien (gaat prima!) en steeds grotere rondjes. Terug draaien is wat zwaarder aan het begin. Maar goed, dit kan ik over een week. En dan? Ik heb echt behoefte aan meer uitleg en hulp en begeleiding vanuit de zorg, maar ik heb geen idee waar ik dat zou moeten halen. Dus nog maar een week wachten en de fysio uitvragen. Deze keer snapte Garmin het beter: ik heb touwtje gesprongen! Dat is logisch toch?!

28 April – mijn eigen kleine triatlon maar weer…

Slecht geslapen. Mijn boek was eng. Gisteravond wilde ik weer zwemmen. Niemand, niemand, niemand had me 10 jaar geleden kunnen zeggen dat ik ooit zwemmen en water en bubbels en oefenen zou missen. Onmogelijk. Maar vannacht wilde ik mijn armen door het water bewegen. Oefenen met slepen. Stinkend chloor. Plantjes onder me door. Nat worden. En ik bedacht hoe ik weer zou moeten beginnen. Maar ik kan nog niet! Ik heb nergens meer pijn. Echt niet. Wat dat betreft is het echt over. Ik wéét wel dat het niet zo is, dat het bot nog niet aangegroeid is en dat er nog schade is, maar het voelt als op te lossen. Dat ik ooit weer kan zwemmen. Over een maand of zo. In het pierenbadje. Als ik weer kracht heb met rechts. Ik kan dus echt pijnloos weer alles oppakken en schrijven en alles. Ik doe in de ochtend maar gewoon rustig aan. Morgen weer werken op kantoor en qua vermoeidheid zie ik daar tegenop. Misschien was het gister nog van het hardlopen dat ik moe was ook. Vandaag maar weer een ‘klein’ beetje. Ik doe een trisuit aan zelfs! En dan armzwaaien. Joh, ik kan al bijna weer zwemmen.

De kracht ontbreekt. Maar zwieren doet geen pijn meer en is hooguit licht gevoelig. Dus over een week als ik bin de fysio kom, is dat alweer over. Het lijkt geen pees te zijn die (ook) stuk is. Heen zwieren gaat echt prima. Terug zwemmen (op de rug) is nog wat gevoeliger, maar na 3 minuten went dat ook weer. Met deze tien minuten heb ik de krachttrainingbadge van april mooi gehaald! Ik heb bedacht dat als ik misschien weer mag zwemmen, ik lekker naar de Eemhof ga. Niet tussen al die fantastische tva-ers in het pierenbadje.

Meteen na het droogzwemmen (helaas) op de fiets gestapt. Binnen (ook helaas). Back to New York again. Leuke route dit: park, boven het park -wel klimmen helaas- en door het nieuwe gedeelte.

Ik trap gewoon. Het is lekker rustig. Ik kan gewoon liggen. De sling wel om. Maar ook niet echt nodig. Ik had twee watt-shirts. Verder gewoon trappen en dat is het dan. Dat lukt me intussen. Lekker op snelheid, maar het maakt me niet uit. Niet te moe worden, maar ook niet suffen. Ik doe niet veel anders dan fietsen en wat naar New York kijken.

Ik moet voor de fietsafstand nog 40km fietsen deze maand. Ik dacht vandaag 20 en morgen 20. Na ruim 20km is de route klaar en trap ik nog even door. Daar begon wat training, want ik zag er tegenop om te gaan hardlopen en ik vond 25km eigenlijk teveel. Ik had geen zin meer, maar ik heb toch de kilometers aftellend volgemaakt.

We hadden de lunch overgeslagen, maar ik heb wel de eiwitshake gedronken. Ik ben een paar kilo aangekomen en ik voel me nu weer sterk genoeg om wat minder te snaaien. Toch maar weer een beetje aan mezelf werken en de bmi verlagen zodat ik niet meer te dik ben. Ik heb de hele tijd dat in fiets geen enkele laat van mijn schouder, rug of arm.

Meteen na het fietsen deed ik een jasje aan en de snellere schoenen. Ik nam een koptelefoontje mee, maar ik heb geen muziek aangezet. Het gewone rondje en eigenlijk wilde ik 5km, maar ik zou wel zien. Het begin ging lekker. Eindelijk weer een vijf in beeld. Ik hield de arm uit de sling, maar na 700m had de arm/rug even rust nodig. Met tempo komen meer klappen en moeite.

De tweede kilometer rustig aan met de arm in de sling. Het bleef wel lekker hard gaan met 5:40 ofzo. Ik besloot de derde km zonder sling aan te zetten. Dat viel tegen! Ik bedoel niet qua tempo, want ik zat op 5:27, maar dat koste flink veel! Veel energie en doorzettingsvermogen. Ik moest mezelf flink pushen om niet de gedachte “waarom” de doorslag te geven. Ik werd er moe van! Gezond moe. Er is dus nog wat gaande in het lijf en wat er twee en een halve week heeft gewoed, heeft ook schade gedaan aan de conditie. Ik had ook wind mee. De vierde km weer in de sling en wat kalmer. Tijd nog altijd prima. Ik ging nog om het park en wilde de 5km in een half uur proberen. Dat moest lukken na 4km in 23 minuten. Het viel niet mee. Wind tegen, onverhard, vermoeid. Dat is trainen. Omgaan met het ongemak. Ik voelde de schouder/rug nu wel een beetje. Stijfjes, gevoelig. Geen pijn. Ik maakte 5km vol in 28:36. Dat is een keurig gemiddelde van 5:46! Daar ben ik blij mee en put ik hoop uit, maar ik moest wel snel door naar de wc. Is de trisuit toch even onhandig…

Ik durf niet te zeggen of het écht slim was, dit hardlopen. Maar als ik de grens niet opzoek, blijf ik stil staan. Dan weet ik niet waar het ligt. Ik ben na het wc bezoek weer snel bij. Mijn arm raakt erg gevoelig door het scheren, maar dat moet echt en het voelt goed dat te doen. Ik ben fysiek totaal niet in evenwicht. Dat is vreselijk stom. Ik gebruik de sling niet meer echt en kan ook weer schrijven en zo. Ik heb De vo2max is weer wat verbeterd. Voor het lopen. Fietsen daalt alleen maar, maar dat komt ook vast weer goed als ik weer naar buiten durf te gaan.

29 April – Wandelen, fietsen en met het armpje zwaaien

Een rondje wandelen met de collega’s, of nee, een blokje om! Maar het werd een driehoekje park!

Vannacht om half 5 wakker omdat de stroomstoring die een paar uur eerder was begonnen, opgelost was en toen ging alles weer aan. Piepend, brommend en met lampen. Lekker dan. Vroeg opstaan en naar kantoor. Ik heb gelukkig weinig pijn meer. Maar ik ben wel snel vol in mijn hoofd. Ik hou alles maar klein. Een goede les. Ook in het klein kom je op kantoor. Ook als je je niet druk maakt gaan we vergaderen. Gaan de tickets door. Gebeurt er vanalles. Zieken, gekwebbel, en ook rust omdat het vakantie is en we alles kunnen afwerken. Tussen de middag met zijn allen wandelen. Ik eet alleen nog ontbijt, lunch en diner. Geen gesnaai meer. Dat heeft de weegschaal me gister ingefluisterd. Ook niet moeilijk over doen, gewoon niks extra pakken.

We liepen dus door het Beatrixpark en ik heb Je maar verteld van de breuk. Ik heb nog weinig last, maar de randzaken zijn storend: geen rugtas omslingeren, arm te dichtbij houden waardoor het schuurt. En toen de rook en de brand in de verte.

Het lijken allemaal snapshots de hele tijd. Zo’n oude filmstrook. Opgeknipt en wel. Ik heb van Jo get allerallerliefste presentje gekregen. Een Irish jellycat 🍀 als ik er aan denk ben ik er stil van. Deze helpt me overal doorheen.

Vanaf drie uur slaat de vermoeidheid flink toe. Nadeknen over het maken van zinnen, goed moeten opletten, net iets dieper nadenken. Maar ik wil de tickets afmaken! Nu ben ik er. Dus ik ga door. Na vieren is het echt een training volhouden, maar dat kan ik! Ik doe veel en ga om 5 uur heel erg tevreden naar huis. Wederom kan ik niet uitchecken bin station Oostvaarders; vanmorgen niet inchecken. Gedoe. Ben ik te moe voor. Ik ben echt enorm moe. Alles is zwaar. Ongelooflijk. Een beetje grappig. Als alles bewolkt is. We halen patat en ik haal de stappen.

En ‘s avonds binnen fietsen. zo leuk als de route gister was, zo saai vond ik het vandaag. Ik wil de 400km van de maand volmaken en ik moet nog 15km. Deze route is 17km. Mijn rechterarm heeft duidelijk geleden van de hele dag typen en muizen en meedoen. Die kan weer een stuk minder. Maar voor het fietsen hoeft die ook niet veel. Ik calibreer de Zwift opnieuw en fiets lekker door. Binnen 2km scoor ik een groen shirtje, maar ik ben dan ook de enige vrouw. Na 4km heb ik al geen zin meer. Zand, heuvel op, liggen en vervelen.

Na 6km hoop ik al bijna op de helft te zijn. Ik fiets de schreeuwerige stad door. Zelfs dat is al wat veel na zo’n dag als vandaag. Maar de grote training hierachter is geen snelheid of interval of geweldig zijn, het is simpelweg doorzetten om een doel (hoe klein ook) te halen. Moe in de benen en moe in het hoofd. Ik word tweede op de sprint helaas. Op een paar tiende seconden. Na tien km de stad weer uit en omlaag fietsen. Het zit allemaal prachtig mooi in elkaar. Na 12km nog 5km aftellen.

Buiten is het licht en ik zou zó graag buiten willen rijden!! Maar nee. Dat zou met de vermoeidheid en de last aan de rechter bovenarm nu echt zeer onverstandig zijn. Ik kan dus ook niets doen dan fietsen. Nog 3 km.

Ik ga het zand weer over, moet nog een keer omhoog. Al met al 134 hoogtemeters. En dan nog hard omlaag. Tweede shirtje gescoord (ik was de snelste vrouw deze keer), 17km gefietst en klaar ermee! 400km in de maand gehaald. Je kan maar ergens blij mee zijn….

En dan nog 9 minuutjes met het armpje zwaaien. Ietsje minder lang vandaag, want de bovenarm heeft toch duidelijk te lijden van een hele dag werken. Ik kan al flinke grote rondes draaien op enige hoogte, al is het gevoelig. Vandaag is vooruit draaien lastiger dan achteruit. Twee keer 4 minuten. En daarna lekker douchen. Ik vind de dag gezegd. En vermoeiend. Mijn collega merkte op dat ik ook vast van de andere kant last krijg, en dat is ook zo. Ik ben letterlijk en figuurlijk uit evenwicht. Maar dat lossen we wel weer op als ik mijn arm kan bewegen. En kan zwemmen.

30 April – Hardlopen na een dag werken

Hardlopen ging absoluut niet vanzelf of makkelijk. Doordat ik weer 2 dagen heb gewerkt? Warmte? Te weinig eten? Vermoeidheid? Misschien van alles een beetje. Ik stopte iets eerder met werken. Kon ik met Vincent mee die ging uitlopen. Kort-kort, ingesmeerd. Ik wilde dolgraag de stappen halen van deze maand. Ik voelde het slepen. Het ging niet snel. De gps kwam niet door. Ik had snoepjes vast en de sling om hangen. Het was warm, maar dat vond ik niet erg. Ik hoefde ook niet snel. Wilde in zone 1 blijven, maar dat lukte niet echt. Pas na een km kreeg ik GPS. Garmin had de km wel gemeten, maar die staat niet op het kaartje.

Ik nam het trapje om sneller bij Vincent te zijn, die even wat dronk in het centrum. Mocht ie even uithijgen. We jogden verder. Ik als een stoomwals. Ik hield de sling vast. Dan voelt het iets meer als rennen. Mijn houding helpt niet mee om het hardlopen gemakkelijker te maken. Beetje doorbuffelen en genieten van het overbekende uitzicht wind tegen. Blijven rennen. Vincent maakte een foto en toen hield ik mijn telefoon vast.

Tot onder de brug. Even stoppen om de telefoon weg te doen.

Ik wil iets verder dan Vincent en loop nog door naar de volgende brug. Vincent gaat over de Evenaar terug. Ik pak het bloedhete onverharde pad. Ik heb de sling weer om. Dat maakt me minder beweeglijk.

De rug is gevoelig. De brug op gaat het heel traag, maar ik ren wel even zonder sling. Dan zitten er 5km op in 33 minuten. Niet om over naar huis te schrijven. Ik jog de hele 6de km vol zonder stoppen in 6:18. En daar ben ik nog blij mee ook! Dan nog naar huis en ik maak een ommetje om op 7km uit te komen. In ruim 45 minuten met 6:27 gemiddeld. Of 6:49 uit-thuis. Ik vind het prima. Stappen gehaald. Nu doet de schouder/ rug weer meer zeer. Ligt aan het werken 😜 🤥

En dan nog rechterarmzwaaiKracht. Vanmorgen geen enkele pijn of last meer. Dat is wel fijn. Goed geslapen weer. Grote overwinning: een vlecht gemaakt!! En aan het werk! Ik werk me door de Hubspot tickets heen en dat is fijn om nu op te ruimen! Daarna mijn eigen tickets. Ik zoek uit hoe de chatbot werkt. Er belt niemand deze week. En dan even lunchen. Daarna die chatbot weer en de bestuursuite tickets verzamelen. En dan ben ik bij. Mijn ticketbox is leeg. Ik heb me beter gemeld, maar ik pak nu toch een half uurtje terug en stop eerder. Kan ik rennen. Mijn schouderblad is gevoelig na de dag muizen en typen en bewegen. Het rennen verbetert dát niet. In de avond doe ik alles weer met links! Anders is het te gevoelig rechts. Ik zwaai eerst vooruit en dat voel ik aan de buitenkant van mijn arm. Op schouderhoogte kan ik nog niet. Dat is te pijnlijk. Laag gaat zonder pijn en moeite, middelhoog voel ik. Ook in de rug een beetje. Daarna achterwaarts. Dat voel ik aan de binnenkant bij de oksel. En in de schouder. In tegenstelling tot vooruit draaien, neemt deze pijn af met de tijd. Ik ben keurig bezig met voeding. Ik doe er zoveel mogelijk huishouden bij. Ik zeg om échte redenen de wedstrijden af en niet omdat ik me moet verschuilen achter iets, terwijl ik niet genoeg getraind heb. Domme doos de coach is weer bezig.

ARM 🙂 zalige – Statistieken

Voor wat deze maand betreft heb ik echt nog veel gedaan: 300.000 stappen gezet, 4,6km gezwommen, 402km gefietst, ruim 4 uur krachttraining. Slechts 65km gerend. En 84km gewandeld! Best een hoop badges gescoord. Hoewel ik me april anders had voorgesteld, heb ik toch mijn best gedaan. En wie weet, misschien toch iets geleerd: iets minder trainen kan geen kwaad. Mag ik al zwemmen… 😞🥴

Gebroken dromen en scapula

10 april

Lekker survivallen met het bedrijf. Ik had het in de ochtend naar mijn zin. Op tijd. Hardloopspullen mee voor naderhand. Over balkjes die de collega’s vasthielden. Durf ik best!

Kletsen met H. We gingen met zijn 8-en survivallen. Ik ben niet bang. Wil niet vies worden, maar de soort stormbaan ziet er goed uit. Laag bij de grond in een netje omhoog.

Na 2 of 3 stappen verlies ik evenwicht, val wat naar rechts en vang het op. auw. Het doet pijn. Er is iets verrekt. Ik stap nog iets verder en laat dan los. Ik word misselijk van de pijn en ga liggen. Adem blijven halen. Ik kan mijn arm niet bewegen. Mijn vingers tintelen. Laat me even met rust. Ik moet wat lopen. De pijn is groot. Iets verrekt denk ik. Ik blijf wat misselijk. Ik kan niks met rechts. Ik kijk wel toe. Ik kan meedoen met het mijnenveld! Mijn benen doen het nog! Hoe erg kan het zijn? Ik wandel mee, al blijf ik wat misselijk. Ik had zó graag de waterbanen gedaan, maar er zit geen kracht in de arm, dus ik moet het niet doen. Ik beloof Jef dat ik er naar zal laten kijken. Ik app Vincent. Helemaal helder ben ik niet, want hij kan natuurlijk niks doen. Maar na de activiteit bel ik Rob. Dat ik mijn telefoon niet bij mijn oor kan houden is een grote rode vlag. Ik kan mijn arm niet optillen. Vanaf mijn bovenarm tot mijn rug doet het pijn. Veel pijn. Op aanraden van Rob vraag ik naar ehbo bij het SEC (buitensportbedrijf). Ze komen om te koelen en ik kan mijn trui niet uit doen. Ik mis alle beweeglijkheid. Iedereen zit er bij, maar ik voel m aankomen: het is echt mis. Niet zwemmen. Iets kapot. Paar tranen. Ik bel de huisarts en maak een afspraak. Ik bel Rob om me op te halen. Het is al ruim een uur nadat het gebeurt is. De misselijkheid is wat weggetrokken. Jef loopt mee want ik wil ergens anders zitten. Er komt vanuit SEC een formulier en dat is voor mij de volgende klap: ik kan niet schrijven. Ik ben niet boos of verdrietig of teleurgesteld; ik vind het nog grappig dat “overleden” een uitkomst kan zijn. Ik drink wat water, maar ik hoef niet veel.

Ik zie Rob aankomen en pak mijn spullen. Het lukt allemaal, maar de pijn is groot. Ik kan door veel pijn heen, dat ben ik gewend, maar ik denk dat dit een verrekking is. Ik kan appen. Met links. We rijden naar de huisarts en wachten weer een kwartier. Ze ziet niks, maar mijn pijn is te groot. Ze denkt aan een pees scheurtje. Door voor een foto naar het ziekenhuis. De huisarts kent triatlon wel! In het ziekenhuis kan ik pas na 5 uur bij de huisartsenpost terecht voor een röntgenfoto. Even thuis langs voor een paar koekjes en wat drinken. Zelf een fles open maken lukt me niet. Rob appt en Vincent ook. Die gaat naar een terras. We zien een paar collega’s nog op de parkeerplaats: jo, jef en ma. Ik vind het ziekenhuis moeilijk. Ik haat deze plek. De huisartsenpost gaat net open. Ze lopen mee naar radiologie. Er worden 3 foto’s gemaakt. Ik mag mijn shirt aanhouden. En dan weer wachten. Ik moet de hele tijd plassen. En dat is lastig met 1 hand! Is dat een reactie van het lichaam, dat vele plassen? Er komen wat andere mensen; 1 meneer grapt dat hij zijn duim er met het stanleymes niet af kreeg. Ik snap die reactie wel: het heeft geen zin om te sippen, ik voel me ook nog vrolijkjes. Maar pijn hebben kost veel energie. Ik kan het echt allemaal minder goed snappen. Vincent komt ook. En dan worden we opgehaald. Na een uur. Ik raak het besef van tijd kwijt. Ze zegt: slecht nieuws he, dat ik je ophaal. Ik heb een breukje in mijn schouder. Dat komt hard aan. Zolang ik zat, voelde het beter. We lopen binnendoor naar de spoedeisende hulp. Er wordt verbouwd. Daar moet ik me melden. Een grappig vriendelijke mevrouw meldt dat het druk is en ik krijg een bandje. Tering, wat is er joh! Ze verifiëren mijn gegevens. Weer even wachten en dan een screening plek. Ze vragen wat ik heb gedaan en gokken op vallen met de fiets. Het is veel stommer dan dat! Ik leg ze uit en ze kijken even en ik krijg 2 paracetamols. Het dringt door dat dit lang gaat duren. Langer dan een week IJsselmuiden missen, zelfs mei lijkt afgeschreven. Pas als Rob en Vincent er bij komen vertellen we over triatlon. Weer een wachtkamer vol mensen. Ik kan het wel aan Vincent vertellen. Maar deze plek is nóg erger! Dokter Martijn haalt ons op. Hij laat de foto’s zien en gelukkig had ik Rob al gevraagd foto’s te maken van de foto’s.

Ik zie het niet zo heel goed. Ik hoor het: 3 weken niet sporten. Het moet weer aan elkaar groeien. Zelf. April en mei afschrijven. Geen triatlons. Binnen fietsen. Om wat conditie vast te houden. Niet hardlopen. Dat is zwaar voor een verslaafde! Over een week terugkomen. Ik krijg een sling. Ik update Jef en Ma en Jo zijn er bij en appen me ook. Joyce had ik al geappt voor de röntgenfoto. Die baalt met me mee. De dokter gaat vragen of een mri nog nodig is. Gelukkig niet. Ik krijg die sling, maar voor mij helpt het niet echt. Ik vraag hoe ik moet slapen en de dokter zegt: ogen dichtdoen 😆 ook over werken kan hij weinig zeggen. Ik ben blij dat er echt iets is en niet zomaar pijn. Maar ja, juist dat er iets is is erg pijnlijk. Hij helpt me met de sling, maar dat is vooral dat je ziet dat er iets is en dat rechts gefixeerd is. We lopen weer naar de auto en ik heb trek en pijn.  Dat het triatlonjaar voorbij is voor de eerste triatlon is pijnlijk. Ik heb mijn zorgbudget opgebruikt! We eten frietjes. Ik dek de tafel met links. MvdB belt me direct, de schat. De trainster is net even niet bereikbaar helaas. Ik bel de ouders. Ik had gelukkig de stappen gehaald. Rechtop zitten gaat nog het beste. Dat alle scherpte weg is merk ik wel bij het rummikuppen. Alsof ik er niet helemaal bij ben terwijl ik er erg van geniet. Ik schrijf het van me af. Op voor een lange nacht en het accepteren van een hoop verlies. 

11 April – Veroordeeld tot wandelen

Slapen viel me mee. In het begin strak op mijn rug liggen en een pijnloze houding zoeken tussen de kussens. Ik doezel weg. Om 2 uur kan ik met moeite de tijd vinden en ga ik naar de wc. Uitstappen is lastig. Weer gaan liggen. Ik krijg het door en rol voorzichtig op mijn linkerzij en kan mijn arm dan ondersteunen. Gebruikelijke slaaphouding. Ik slaap weer tot 5 uur. Dan zweet ik en heb spasmes in mijn benen. Lastig. Ik probeer aan al die gave dingen te denken die ik heb gedaan en slaap tot 8 uur door. Een 6,6 als slaapscore! De pijn is wat verminderd. Als ik blijf liggen. Aankleden is een ramp. Niezen nog meer. Vincent helpt met het ontbijt en ik lepel het moeizaam met links weg. De bank is mijn vriend. En mijn telefoon. Lieve appjes van collega’s. Ik loop met Rob naar de ah en dat gaat goed. Beter dan de jas aandoen. Ik bel met de trainster. Ik heb me er bij neergelegd dat alles voorlopig voorbij is. Ik kan het prima hebben als de rest en Vincent door gaat. Ontbijt ook als lunch. En dan weer de bank. Ik val in slaap! Is het zo vermoeiend?! Op de bank is er geen pijn. Wel wat verveling. Ik kan puzzelen en schrijven met het boekje onder me. Ik ga wandelen met Vincent. Ik móét naar buiten! Het doet niet meer pijn als naar de wc gaan of opstaan, maar ik hou er een beter gevoel aan over. De wind, de bomen, de lucht maakt me blij. Dat ik nog iets kan. Al is het dit voorlopig!

Vincent loopt in zijn training met me mee en ik loop alleen terug. Heel fijn. Ik ben er wel moe van, maar dit kan ik blijven doen, lekker wandelen. Op de bank lees ik het boek over tijdreizengedoe uit. Pannenkoeken eten is lastig. Ik merk dat mijn lijf niet bezig is met eten. Ik heb ook geen koorts. Ik wil veel zelf proberen. Ik vind het echt kut dat ik niet kan werken. De triatlons zeg ik wel af. En de stomme dingen: geen sokken aan kunnen doen, niks oprapen, kleren aan of uit doen. Ik krijg nu ineens alle rustdagen voor mijn kiezen die ik de afgelopen jaren geskipt heb!

12 April – Wandelen kan nog!

Ik heb úítstékend geslapen! 10 uur. Diep. Gedroomd van survivallen, dat wel. En 1 keer wakker om te plassen, 1 keer om 5 uur en om 7 uur met het idee dat het tien uur was. Daarna verder geslapen. Opstaan zonder pijn! Dan is de sling nodig, anders pak ik alles met rechts aan. Sokken zijn echt onmogelijk. Verder lukt alles met een hoop extra stappen. Ik heb wel zware stemmingswisselingen. Enerzijds gewend aan niks-hoeven en een paar dagen compleet niks kan best een keer, anderzijds verdrietig dat niks kan voorlopig qua sport. Alles afzeggen is zó pijnlijk. 3 triatlons die ik niet ga doen de komende 3 maanden. Soms voelen dat dit het einde kan zijn. Misschien kan ik nooit meer zwemmen… Als het een half jaar kost met mijn schouder. Ik ben niet verdrietig of boos, maar machteloos. We gaan terug naar het SEC. Rob en Vincent willen mee. Degene die me aan ijs hielp herkent me meteen. Ik kan de plek omschrijven en we lopen er heen. Geen wrok, geen paaltje, nergens op gevallen, alleen heel veel pech. Heel veel. We gaan wandelen. Dat is vermoeiend voor me, maar wel erg lekker! Zeker in het bos moet ik goed opletten. Maar het is zo fijn! Gezellig met zijn drietjes. Vind mamsie fijn.

Ik volgde de hele dag de tijdritten en andere sportevenementen. Sommige mensen gun ik het oprecht en anderen zijn ergerlijk irritant. Na een blessure opeens een razendsnelle marathon, zogenaamd anderen helpen, het belangrijkste is het podium en meer gekijkmij. Ik vind MvdB de enige echte topper! Voor mezelf is het moeilijk om al die successen voorbij te zien komen en zelf nog even te zwijgen dat ik misschien nooit meer mee kan doen. Of een kunststukje moet gaan uithalen voor augustus, terwijl ik nu van een half uurtje wandelen al moe ben. Niet kunnen gaan werken en niks moeten doen, klinkt goed, maar ik voel me erg schuldig. Ik kan toch gewoon denken! Maar typen is lastig en alles is vermoeiend. Rond 4 uur weer pijn, maar de paracetamol helpt. Eten blijft lastig. Garmin was piek, nu herstel.

De tekst voor de social media is klaar, maar ik wil nog niets met wie dan ook delen. Het kleine kringetje is even genoeg.

Geen tegeltjes meer  – Gebroken

Een week voor ‘t begon, is mijn triatlonseizoen tot stilstand gekomen. Voor aankomende maanden april en mei heb ik me voor de ingeplande triatlons afgemeld. Of een halve triatlon in juli in Ierland gaan lukken, is de vraag. Verder in het jaar hoop ik alleen maar op wonderbaarlijk spoedig herstel en het doorzettingsvermogen om weer op te pakken wat nu stil is gevallen. 

Ik was heerlijk op weg: er was enig fietstempo te vinden op de tijdritfiets, ik vloog op de carbon hardloopschoenen en met zwemmen oefende ik zonder hulpmiddelen. Maar de trainingsopbouw is bruut verbroken. 

Ik heb mijn rechter schouderblad gebroken. 

10 april. Een bedrijfsfeestje. Survivallen. Een stormbaan met een netje nog geen meter boven de grond. Ik ben verkeerd gevallen. Precies fout. Pijn, misselijkheid, toch maar naar de huisarts, foto’s in het ziekenhuis. De rest van april draag ik een sling om er voor te zorgen dat ik mijn rechterarm niet gebruik. De breuk moet zelf genezen. Met rust. Niet fietsen (al kan binnen wel), niet hardlopen en met zwemmen kan ik waarschijnlijk pas over 6 weken weer beginnen. 

Werken, een jas aandoen, een boterham smeren, iets van de grond oppakken, typen, sokken aantrekken: dat alles blijkt van de ene op de andere dag erg lastig of onmogelijk te zijn. Wandelen, slapen op mijn linkerzij en DuoLingo ‘uitspelen’ kan gelukkig wel! 

Niets of niemand valt dit te verwijten. Ik doe geen loze beloften dat ik ‘sterker terugkom’ of dat ik ‘hier beter uit ga komen’. Het is een flinke domper. 

Beterschap wensen helpt me niet, want ik kan botgroei niet versnellen. Ik heb veel kracht en energie nodig om datgene te doen wat voor mij het allerlastigste is: rust houden. Hoop houden en de wilskracht bewaren om weer verantwoord op te bouwen over enige tijd. 

Maar voor nu: weet iemand nog een goed boek?!

Ik plaats deze tekst op 21 april pas enigszins gewijzigd op Instagram (zonder dat mensen kunnen reageren)

13 April – De échte pijn

Elke ochtend als ik wakker werd, dacht ik binnen een half uur aan wat ik mocht doen aan sport op de dag. Past het hardlopen na de werkdag? Fietsen we binnen of buiten vandaag? Wissel ik iets omdat ik me vandaag sterker voel? Lukt de zwemtraining? 

En was het niet voor vandaag, dan keek ik verderop in het schema. Wanneer kan ik het beste die lange fietstraining doen? Met wie wil ik weer een keer hardlopen? Hoe lang moet de route zijn? Waar ben ik al lang niet meer langs gefietst? Hoe haal ik vandaag mijn stappendoel? Waar zal ik eens stoppen onderweg? Welke fiets pak ik vandaag? Op welke dag kan ik het beste bootcampen? Wat past bij deze lastige intervallen? Kan ik iets combineren? Welke route is er nog over in Zwift? En veelvuldig: welke Garmin badges zijn er? 

Ik verheugde me op het sporten. Puzzelde alles in elkaar. Was bezig met het weer, de wind en het trainingsdoel. Zorgde dat ik stopte met snaaien 2 uur voor de hardlooptraining. At extra gezond op de dag voor een lange training. Wandelingen invoegen. Elke dag buiten zijn. Ook in de regen, de sneeuw, de storm. Doelen stellen. Wedstrijden bepalen. Op een rustige avond werkte ik mijn sportblog bij. 

Het sportschema is mijn grootste houvast. Het wedstrijdschema een ideale doelenlijst. Garmin is mijn steun en toeverlaat.

Sport is een overvolle box herinneringen. Sporten is mijn grootste hobby, mijn passie, mijn lust en leven. Een verslaving. Die vaak moeite, last en gemopper met zich meebrengt. Die veel van me vraagt. Maar ik voel me er altijd beter door. 

Toen ik mijn schouder bezeerde was de eerste gedachte: ik kan zo niet zwemmen morgen. Een uur later dacht ik: de drie uur durende fietsrit overmorgen gaat ook niet lukken. Ik was blij dat mijn benen het nog deden. Liep nog. Maar dat ik mijn schouder en rug ook nodig heb voor het hardlopen stond ik pas bij stil toen de arts het zei. 

En toen stond ik stil.

De stilte en het niks is intens groot. 

Overweldigend. 

En nu is het over. 

Hoef ik het weer niet meer te checken. 

Een leeg schema. 

Doelen liggen ver weg en zijn erg onzeker. Afzeggingen. 

Er is een enorme leegte. 

Rennen kan niet, want dat geeft teveel druk. 

Of zwemmen weer lukt dit jaar moet ik afwachten. Of het ooit weer kan. 

Wandelen kan en moet. Buiten. Hoe vermoeiend het ook is. 

‘Je kan straks weer fietsen binnen’, zei de dokter, ‘maar daar heb je de komende dagen vast geen zin in.’ Fout. Ik ben verslaafd en zou liefst direct weer gaan fietsen! Dat beetje pijn heb ik er voor over. Pijn is niet de grootste bedreiging. Afkicken is zwaar onderschat. Cold turkey afkicken van een verslaving. 

Ik hou het best een tijd op afstand, de Grote Leegte en ik ben optimistisch en positief. Ik hoop met mijn conditie het herstel te kunnen versnellen. Er is geen jaloezie of boosheid op degenen die wel verder kunnen (al wens ik met enkele opscheppers te ruilen), omdat het zoveel pech is. Niemand is iets te verwijten. Geen te zware trainingen, niet overtraind of oververmoeid. Niet overmoedig of slecht geïnformeerd, gewoon net verkeerd terecht gekomen en meer dan vette pech. 

Fysiek kan ik de pijn aan. Die is groot, want ik werd er misselijk van en het lijf heeft alle zeilen bijgezet om door te gaan. Ik kan stil zitten en rechts niet gebruiken en niet over de pijn heen gaan. Ik kan accepteren dat een heleboel dingen lastig en vermoeiend zijn. 

Maar mentaal is het heftiger dan ik iemand kan vertellen. Alles waar ik voor leefde is (letterlijk) in één klap weggevallen. Een Grote Leegte. Dat is de échte pijn. 

Ik ga maar weer wandelen buiten. Wandelen kan nog prima! Ik sliep slecht, want de realiteit dringt zich wel op. Hoe kom ik hier doorheen en overheen?! De echte pijn is niet fysiek, maar mentaal. Níet werken voelt als spijbelen. Wandelen is extreem vermoeiend, maar wel echt heerlijk en broodnodig!

Overdag valt de mentale struggle door te komen. Ook als ik alleen ben. Rob is in Berlijn, Vincent aan het werken. De pijn valt nu mee, totdat ik de deur voor de kat dicht wil doen en rechts gebruik… Ik krijg veel appjes en medeleven. Maar hoe het echt voor me is om opeens te moeten afkicken is moeilijk uit te leggen. Het doet pijn als ik van een lieve collega lees dat ik de meest sportieve aanwezige was en dat ze het herkent van een nekwervel.

Ik eet ‘s avonds brood met knakworst en salade. Vincent moet het blik openmaken. Ik kan wel steeds iets meer zelf, want ik kan met rechts ondersteunen. Dus sokken aandoen lukt me. Maar mijn haren doen: dat is écht onmogelijk!

14 April – Fysieke pijn neemt sterk af, maar juist dat maakt het moeilijker te accepteren dat ik geen enkele prognose heb of vooruitzichten zie. De vermoeidheid is extreem. Die zit echt letterlijk tot in mijn botten. Ik ben wel eens moe van hardlopen of trainen, maar dit zit veel en veel dieper.

We gaan maar weer wandelen.

Ik sliep niet so best: laat in slaap, veel herrie. Maar wel lang door. Laat opgestaan, rustig ontbeten en toen met Vincent samen gaan tanken en wandelen.

Langs de dijk en het bankje.

Het is kei mooi en goed te doen, maar ook erg vermoeiend. Alsof mijn lijf te moe is. Ik word niet ongesteld, heb geen koorts, maar er wordt van binnen hard gewerkt! Hopelijk helpt het herstel. ‘s Middags ben ik alleen als Vincent lekker gaat fietsen. Heerlijk weer! Ik lig op de bank. Eigenlijk geen zin om iemand te spreken. Ik ben jankerig en verdrietig. Als niemand minder dan Alan van de Hardman appt om te vragen hoe het ons gaat, moet ik echt even janken.

Verder ben ik extreem moe, maar ik kan niet tot rust komen of lezen. Typen lukt me eventjes voor de blog. Ik slaapwandel met Vincent naar de winkel en slaap net even voor het eten. Dat en eten helpt. We kijken lekker The Fellowship.

Eerdere notities: fysiek weinig pijn meer. Echt opvallend. De andere schouder heeft spierpijn, ik heb hoofdpijn en krampen en zelfs jeuk, maar de pijn rechts is hooguit ietsje gevoelig. De mentale pijn is echter heftiger dan eerder. Huilerig. Vedrietig. Mijn lijf werkt tegen mij. Het voelt oneerlijk. Waarom ik?!

Moya Brennan is overleden en het is World Puffin Day. Tranen genoeg.

15 April – Met iemand anders wandelen in het Kromslootpark

Vannacht draaide ik me op de verkeerde zij. Binnen een kwartier heb ik extra patacetamols genomen. Vanmorgen verslikte ik me. Dat is ook pijnlijk. Verder is de fysieke pijn wel weg. Maar ik ben gespannen, onrustig, verdrietig en extreem snel moe. Twee boekjes Lego en dan ben ik moe. Maar ik kan weer iets meer: een broodje smeren, dingen met twee handen pakken en een beetje kracht zetten met rechts (legoblokjes aanduwen). Ik app veel en kan candy crushen. Ik wil me niet vertonen bij de tva of het zwembad, dus ik ga met J wandelen. Kan Vincent zwemmen. En dan toch kijk ik even naar de routes en afstanden voor we gaan! Het lopen gaat heerlijk! Lekker kletsen, fijn tempo, even afreageren. Langs het bankje.

En dan door het Kromslootpark. We kwebbelen gewoon lekker door. En het lopen gaat prima. We lopen op en neer. De route is anders te lang. Pas na een kilometer of 5 gaat de schouder wat beurs voelen. Ik ben er moe van, maar het extreme is er uit. Door de buitenlucht denk ik. Als ik maar kan blijven wandelen is het best prima denk ik. Ik verschuil me in de auto. Volgens J (onze directrice van Social Schools) van mijn werk is het toewijding, mijn schouder breken als de SchouderCom websites end of life zijn. Het rare is nu dat er voor mijn hoofd snel teveel is. Dat vind ik gek. Ik kan pas volgende week dinsdag naar het ziekenhuis! Een rare lange periode. Tot die tijd niks. Weet ik niks, doe ik niks, kan ik niks. De menstruatie laat ook maar op zich wachten en ik heb ook weinig trek. Ik lunchte met fruit.

16 April – Wandelen met Joyce; weer in het Kromslootpark!

Ik vind dat ik best goed heb geslapen, maar Garmin vindt van niet. Stom. Ik heb wel moeite gehad om niet op de pijnlijke zij te draaien. Ik blijf langer liggen en ga douchen. De echte pijn is weg. Geen gekke bewegingen maken. Voorzichtig niezen. En dan is het echt prima te doen. Maar moeilijk om niet te proberen hoe ver ik kan gaan. Ik heb vandaag ook iets meer kracht en energie. Nog weinig hoop, maar wat minder zwaar. Vincent en ik gaan met Joyce lunchen. Ben ik weer bij het Eksternest. We zitten buiten! Die lieve, lieve Joyce. We kletsen, het is als vanouds hoewel er veel ongeluk tussen onze laatste ontmoetingen zit. Vincent rent naar huis, wij gaan wandelen. Kletsen. Door het bos, over het fietspad. Het Kromslootpark door.

We hebben veel te bespreken en te delen. Dat gaat vanzelf. Net als het lopen. De zon schijnt en het is heerlijk weer. We lopen over het fietspad en dan langs de parkeerplaats om via de urn en terug door het bos. Dat is leuk zoeken. Ik heb geen last van mijn arm of schouder of iets. Niet eens die erge vermoeidheid. We lopen het driehoekje om. Na een dik uur en 6km zijn we rond. Nog láng niet uitgekletst. Nooit. Het is fijn zo’n ‘zus’ te hebben. Ze brengt me naar huis. Vincent is net thuis. Ik heb eindelijk gewandeld en daar meer energie van gekregen dan het gekost heeft! Rob is op weg naar huis en ik kan nu makkelijk 3 boekjes lego bouwen en meehelpen. Ik voel me ook niet meer heel schuldig naar het werk. Het helpt dat de ergste pijn weg is en dat ik wandelend mijn conditie voorlopig flink kan bijhouden. Straks binnen fietsen erbij. En strijken met links natuurlijk, he mam! Not. Ik eet de tagliatelle en dat is best een domme keus natuurlijk, maar ik heb vandaag ook weer trek. Het blijft wanhopig hopen dat het beter gaat, maar vandaag was een goede dag. Rob is er ook weer en dat helpt.

17 April – Wandelend naar de Plus met Rob

Vannacht hoestend wakker geworden en vanaf dat moment was de pijn weer helemaal terug. De hele ochtend ook. Dat maakt me moedeloos. Blijven liggen is ook niks voor mij, maar ik voelde me ook écht niet fijn. Hopeloos. Ik heb geen zin om me te verantwoorden of iets te doen. De pijn zeurt. Rob stelt voor naar de Plus te lopen om brood te halen. We lopen met een fijne omweg. Het voelt als zaterdag. Het is warm, lekker weer. Ik zou de 5km vol willen maken.

We halen brood en spullen en Rob neemt de rugzak. Thuis merken we dat we de melk niet hebben en loop ik mee met Vincent naar de AH. Na het frikandellenbroodje en de buitenlucht voel ik me beter en bel ik al wandelend met mijn zus. Even langs de mooie bloesem aan de overkant.

Dan is de wandelbadge binnen en 30 dagen 30 minuten bewegen en de stappen zijn ook. Ik voel me beter, ook al is er nog wat pijn. Ik word dikker, weet nog steeds niets meer en heb nog weinig vooruitzicht wanneer ik weer wat kan gaan doen. Dat vind ik voorbij woorden moeilijk. Ik heb ook krampen en vreet teveel. Maar ik ben wel weer mans genoeg om een andere vriendin te bellen. ‘Je hebt de moeilijkste week gehad’, kirt ze, maar ik denk dat volgende week nog zwaarder wordt. Komend weekend al: iedereen kan vanalles van een triatlon en trails en fietsen terwijl ik alleen kan toekijken en stil sta. En vreet. En moe wordt. En pijn heb. Al neemt de pijn ‘s middags weer af. Als ik mijn boek lees. Zittend op de bank.

18 April: In plaats van de eerste triatlon, wandelen maar weer.

Geen triatlon. Ik ben er wel bij, maar aan de zijlijn. Ik sta op zonder pijn. En dat blijft ook zo! Ik ga voor de triatlon wandelen met Vincent. Haal ik mijn sporthalfuurtje mee.

We gaan naar IJsselmuiden. Ik mis de stress en spanning totaal niet!! Ik baal wel even heel erg als ik het zwembad zie, want dat had ik gekund. Ik had alles gekund. Maar nu hou ik S’s fiets vast en ben maar blij voor die jeugd. De sfeer is lekker relaxed. Ik kan ook Robs familie opvangen. Ik zie hoe goed Vincent zwemt. Dat had ik anders niet gezien. Dan had ik mijn eigen ding kunnen doen in baan 3. Ik kan rondlopen en heb echt weinig tot geen last van mijn schouder. Het grote gevaar is dat ik het dan ook vergeet. Ik heb de sling om, maar dat valt nauwelijks op. Ik ren even een stukje als Vincent wisselt, gewoon omdat ik het vergeet! Dat straft mijn rug meteen af. Voor de rest heb ik meer last van de zinloze krampen en van mijn rechterhiel. Hoe dan?!?! Ik support en leg uit en maak foto’s.

Ik word wel erg moe. Dat is anders als wanneer ik de triatlon doe, deze vermoeidheid zit veel dieper. In de auto val ik bijna in slaap! Maar na wat rust en na het eten is het wel weer oke. Hopelijk blijf ik zo vooruit gaan! Dan heb ik goede hoop. Ik heb alle afstanden nu afgeschreven en dat geeft wel wat rust. Misschien moet ik het ook niet meer willen. Alleen Waterville en de laatste hele van Nederland.

19 April – Wandelen, wandelen, wandelen…

Ik slaap wel weer goed. Geen pijn meer en ik kan zowat alles weer. Heb ook weer wat energie. Maar ik hou me enorm in. Lezen, Lego, sportbroekje aan. Ik heb andere pijntjes: rechtervoet en rug en línkerschouder. Het voelt stijf. Ik kan weer wat kracht zetten ook. Ik voel me vlak verder. Wel hoopvol. Dat ik ooit weer ongesteld word of beter. Dat ik weer kan rennen binnenkort of mijn arm trainen. Ik stel de wandeling vandaag wat uit en dan ga ik solo met een muziekje. Inmiddels loop ik moeiteloos op en neer naar het uitzichtspunt. Ik word er niet meer moe van en heb ook nergens last van.

Morgen nog maar een dag ‘spijbelen’ en dan hoop ik dinsdag echt meer te weten. Ik wandel wel lekker, maar vind het druk met zondagstappers. Als ik door wil wandelen naar de AH begint het te druppelen, dus ik vind het prima en ga naar binnen. Ik heb deze week 6,5 uur gewandeld. 34 km. Toch een soort van prestatie met hoe mijn lijf er aan toe is! Ik denk dat ik misschien deze break even nodig heb om te resetten en te zorgen dat ik straks minder kan trainen en toch kan doen wat in wil. Misschien dit jaar niet alles, maar ik zei altijd ook: zolang het kan, probeer ik alles… nu even niet meer dan. Ik heb in 2024 alles alles alles gedaan, dus als ik dit jaar het Hollandse Trio kan volmaken en lekker Waterville kan doen, is het toch mooi? Day by day. En als ik elke week vooruit ga zoals deze week, ben ik snel weer up en Running!

20 April – Terug op de fiets (Binnen) en een soort koppel-wandeling

Drie virtuele routes in Zwift. Terug op de fiets! Pfoe, dat valt wat tegen… ik heb nauwelijks nog pijn: mijn linkerschouder is minstens zo pijnlijk. Ik kan vanalles alweer. Had wel een te strak shirt en hemd aan. Maar de hele tijd rechtop zitten! Dat is verrekte lastig. Ik kan ook wel een beetje hangen zonder druk te zetten. Maar schakelen…. Dat lukt 1 keer en daarna in dezelfde versnelling blijven!

Ik doe korte routes: dan kan ik afstappen als het moet. Wel lekker in New York. Eerst de Time Square Loop van 3,5km. Het is echt even wennen. Stom zeg, alsof ik weken niet gesport heb! Ik ga ook niet zo hard. Ik maak 5km vol in ruim 10 minuten. Da’s nog best een lekker tempo. Ik heb uitzicht op de vreselijke buurman die steentjes in zijn tuin legt. Volgende rondje van 3,5 km door een park. Het is rustig. Ik draai wat op de fiets en een houding vinden is wat lastig. Rummikuppen of iets anders doen, dat kan effe niet! Maar fietsen wel. Goed voor mijn conditie en ik zweet ook lekker!

Ook nu maak ik 5km vol en doe daar 11 minuten over. Ietsje meer hoogtemeters. Ik drink de thee in de pauze, want die kan ik niet oppakken met links. Dan nog een route in New York in hetzelfde park van bijna 7,5 km. Gaan we weer! Ik scoor nog een shirtje ook!

Verder is het lastig de balans te vinden tussen willen inspannen en me er bij neerleggen dat het nergens voor hoeft. Het doet niet extra pijn aan mijn rug of schouder. Het is gewoon vermoeiend! De fan staat ook niet echt gericht. De buurman gaat aan de gang met een herrie-machine.

Ik maak de Issendorf Express Route vol en daarna ook nog de 10km. Ik had misschien meer gewild, maar 41 minuten is voor nu helemaal dikke prima. Flink gewerkt aan de conditie! Nog altijd een gemiddelde van 29 en dat met ook weer wat hoogtemetertjes. (131) afstappen is erg lastig, maar het moeilijkste is het om het shirt uit te doen! Daar heb ik wat last van naderhand!

Na het fietsen de Picnic mee opruimen en een ander shirt aan doen en even zitten en dan wandelen samen met Rob. Ik voel me vandaag een beetje een spijbelaar, maar ik denk dat een hele dag werken nog echt te vermoeiend zou zijn! Ik verveel me wel wat. Mijn boek was gisteravond uit en ik wil niet nog een keer zo’n spannend boek, dus even iets anders zoeken. Wandelen is inmiddels second nature en dat levert echt geen problemen op. We kletsen, het is mooi weer, maar niet te warm.

Ik moet vandaag de stappen halen voor de 60ste dag!! Dat vind ik dan knap van mezelf, ook al zet ik er geen tienduizend per dag en is 5000 soms als moeilijk genoeg. Zeker nu, zonder hardlopen. Hopelijk kan ik in de toekomst deze sportdagen weer uitbouwen en fietsen buiten met hardlopen combineren. Ik wacht af wat de dokter morgen zegt en ik bereid me voor op weinig begrip. Aan de andere kant: ik zal het toch wel allemaal zelf moeten uitzoeken. Zo gaat het nu eenmaal. “Ik kan niet ziek zijn dokter, ik doe aan triatlon en dat is al ziek genoeg”.

Ik lees allemaal prachtige comebacks op hele en halve triatlons, dus ik denk dat ik ook wel iets kan maken (maar de meeste comeback-helden en heldinnen zijn onder de 40!). Gewoon dag voor dag. De vreselijke blessures ben ik ook de baas geworden.

21 April – Nacontrole Trauma Unit in het ziekenhuis

Een half uur wachten en dan een korte uitleg van dokter van A, maar ik weet genoeg! Ik kan mijn vragen stellen. 

Hij had de foto en de informatie. 

Ik heb ook gevraagd hoe het kan dat ik zo moe was en dat is inderdaad de klap, het herstel en bloedtoevoer en een kneuzing en de spieren. 

Uitleg gekregen: het schouderblad is inderdaad heel flink gebarsten zeg maar. Goed gebroken. Na 3 weken is het weer aangegroeid. Herstel tot wat ik kon kan tot een half jaar duren. Hij heeft het aangewezen en uitgelegd dat de frictie en wrijving pijnlijk is als ik mijn arm boven 90 graden til. Als hij het aanwijst, voel ik daar niks van. Het zit hoger dan ik dacht. 

Wat ik niet kan is dus als die breuk langs de borstkas draait. Dan doet het zeer. Als ik dat toch doe, verergert de breuk niet. 

Ik heb een oefening meegekregen want die schouder gaat anders te snel vast zitten. Ik heb die thuis geprobeerd en dat voel ik boven in mijn arm! Ik moet (eerst zonder de arm op te tillen) rondjes draaien. Tot ik op schouderhoogte dat moeiteloos kan. 

Ik heb ook fysio aangevraagd. Dat krijg je anders niet en dan is het: zoek het maar uit, over 4 weken terugkomen.  KvH is pas half mei weer beschikbaar, dus ik heb op aanraden van SG een andere goede schouder-fysio aangeschreven. 

Het slechte nieuws: autorijden kan voorlopig niet.  Dat is wegens onverwacht snel moeten bewegen nog onveilig. (Maar je krijgt er geen boete voor  😆) Fietsen buiten ook niet. Zwemmen was misschien wel goed, maar nu nog niet en hij dacht aan schoolslag 😆

Het goede nieuws: werken kan weer. Maar het beste: hardlopen kan ook! Hij zag niet in waarom niet. Veroorzaakt geen extra klappen. 

Alles op geleide van pijn. En daar zit het hem: die zou ik uitschakelen om te kunnen hardlopen. Daar heb ik dus een fysio voor nodig. 

Want hoe vaak moet ik dat rondjes draaien doen? Als het aan mij ligt: de hele dag! Dan voel ik het sterker worden denk ik. 

Dan ga ik maar weer binnen fietsen. Even verwerken wat er kan en mag. Vincent komt terug en heeft in het Amsterdamse concertgebouw gespeeld! Was op ‘n schoolexcursie. Ik regel het werk voor morgen (halve dagen) en ik ga aan het bloggen. Valt een beetje tegen, dat typen. Ik doe de oefening en ik voel daardoor mijn arm. Maar ik wil fietsen! Binnen natuurlijk. Ik heb een fijn jasje gevonden. Meteen als ik opgestapt ben voel ik dat het lekker gaat! Of dat opluchting is of dat de versnelling goed staat of dat de benen weer weten wat ze moeten doen, geen idee. Binnen 3 minuten heb ik al een shirtje en ik laat het niet meer los ook. Zo’n shirtje krijg je voor een snel segment. Voor de vrouwen is een aparte categorie en vandaag zijn er maar weinig dames in New York.

Ik kan iets beter zitten op de fiets en hangen nu ik verder niks kapot kan maken. De route is ruim 10km, de cola staat voor me, de fan is beter gericht. Ik fiets weer in Prospect Park in New York. Er is daar bijna niemand en ik scoor nog een paar shirtjes. De route van ruim 10km gaat drie keer over de rotonde! Ik app met Vincent die een runPR op de km neerzet. Na de route heb ik 3(!) shirtjes en fiets ik door naar 15km.

En dan wil ik ook shirtje 4 met de loop en dan zit ik op dik 17km. Geen zin om een ander rondje te zoeken, dus ik trap gewoon lekker door in mijn shirtjes-kwartet. Ik zweet wel, maar ik ben ook ongelooflijk blij dat ik op deze manier kan blijven fietsen en mijn conditie kan behouden en ook nog hoogtemeters kan trainen! Vincent komt kletsen en ik wil 25km vol maken. De buurvrouw en de buurman van 8 staan in hun tuin, hij met sigaret. Rob komt ook even kletsen en ik passeer de 25km en ga er overheen. Dan de 30 maar volmaken! Ik word wat vermoeider en verbeter geen segmenten meer.

Uiteindelijk fiets ik 30km in 61 minuten. 29,6 gemiddeld. 170 hoogtemeters. Cadans van 79 en dat is super voor mij! Ik schakel nog steeds niet. Ooit kan ik weer buiten fietsen, maar dan zijn er geen tulpen meer vrees ik.

En nog even wandelen voor de veiligheid. Ik moet niet doodmoe aan hardlopen beginnen. Gewoon wandelen. Toen ik met Rob naar huis reed, zag ik een soort ‘wisselzone’ op een plek waar ze weer gaan bouwen. Vincent wandelt met me mee. Zo leuk om samen te kletsen!

Geen idee wat voor rare wisselzone het is of wat ze gaan doen. Er staan hekken en er liggen platen. Daarna lopen we door de binnentuin. Grappig, hoe prachtig dat is. Toch de tulpen en de natuur, maar midden in de wijk.

Ik wil ook nog even langs de bloesems voor onze deur in het park. Die dwarrelen nu als sneeuw rond. Dat is een lieflijk gezicht.

We zitten op het bankje voor onze deur in het park. Dat voelt raar. Maar de bloesem 🌸 is hier nu op zijn best! We wandelen niet ver, maar het is wel genoeg zo! Op naar verder trainen, uitbouwen en hoop houden. Ik denk dat ik Ierland kan doen, desnoods op schoolslag. Maar nu eerst weer werken! Ik zie er tegenop (wat zal het vermoeiend zijn) en ik kijk er naar uit weer iets te betekenen! Ik zet mijn verslagje eindelijk op instagram. Nu durf ik het wel. Nu er uitzicht is. Ik ben wel weer blij na deze dag. Nog steeds geen periode, maar wel blij.

De laatste ‘vrije’ dag. Blij met goede berichten uit het ziekenhuis en dat de fysio kan. Heel blij dat het niet verder stuk kan. Dat ik mag hardlopen. Dat er licht glooit in de verte. En dat fietsen alweer goed lukt! Dat ik niet gek was met de vermoeidheid. Vol goede moed!

1 April – Wandelen op een rustdag.

Rustdag was wel nodig. Onrustig geslapen. Onrustige dag. Ben gewoon nog moe van gisteren. Sneu. Niet van ijzer dus. Gewoon rekening mee houden voortaan. Dinsdag niet te veel doen. Kan niet meer. Ik heb een hoop tickets. Ik wil teveel tegelijk doen. We zijn er allemaal zowat en dat vind ik druk. Hoewel het rustig is op kantoor verder. Veel snaaien en trek. Ook te weinig gegeten dus gister. Allemaal logisch. De wandeling is lekker. Samen met Jo lopen kletsen. Door het park.

Ik hou het gejaagde, onrustige gevoel. Er komen tickets bij. Maar ach. Ik werk tot 5 uur door. Nul belletjes. Of ik heb ze gemist 🥴 ik ven jaloers op Vincent die lekker kan fietsen. Iedereen gaat natuurlijk weer snoeihard en onwaarschijnlijk veel. Out of nothing. Ach. Er is ook veldvulling nodig. Iemand die de kampioenen betaalt. Maak ik een foto van Vincent op de dijk haha.
Ik vind het spelletjes doen leuk, maar druk. We spelen Hitster en daarna 30 seconds. Dus best veel geschreeuw met 8 mensen na een werkdag. En slecht afhaaleten. Maar dat was wel lekker. Ik mis net de trein en de volgende heeft vertraging.

Ik loop lekker even de nacht met volle maan in naar het volgende station. Luister naar de vogels. Stap even flink door. Even niks aan mijn hoofd. De trein blijkt minder vertraagd dus ik neem er nog 1 net iets later. Voor 9 uur thuis om rummikub te spelen. Aan het einde van de dag slaat mijn stemming opeens weer om en kan ik niks meer. Nachtje goed slapen maar. Toch weer een hoop gewandeld en dat is een heerlijke rustdag voor mij! April is net begonnen.

2 April – Intervallen hardlopen op CARBON schoenen!

14min warming up, 400-800-1000-1000-800-400 snel met 200m rust en 5min uitlopen.
Nieuwe carbon schoenen. Wit. Vers uit de doos aan en gaan. Vincent mee op de fiets. Geen spullen te dragen.

Ik was de hele dag al sjachereinig en prikkelbaar. Al die stomme vragen van klanten. Ik blijf behulpzaam, maar ik ben echt niet tevreden. Uiteindelijk help ik ze allemaal. En dan ook nog naar de apotheek wandelen en teveel geld betalen voor een medicijn waarover ze me gaan uithoren vlak voor het hardlopen! Godsgeklaagd.

Wind tegen. We gaan links-rechts de wu door met wind tegen. DE SCHOENEN LOPEN RAAR EN MAKEN HERRIE. Bonk, bonk, bonk. Terrible. Het tempo is echter meer dan aanvaardbaar hoog. Rond de 5:30! WTF. Natuurlijk is de eerste 400m viaduct op. En wind tegen. Ze moeten ongeveer allemaal even hard.

5:10. Nou. 200m dribbel. Dan 800m. Vincent kwekt niet zoveel gelukkig. Ik kom op stoom en wen aan de herrie. Iets hoger gemiddelde. Rust. Ik moet eigenlijk wel, maar ik ga onderweg niet. Dan de km. Wind tegen. Afzien. Rotsport. Nare schoenen. Alles is niet leuk. Voor een kleine 5 minuten. In 200m herstelt het zich. De volgende km. Door het bos. Uit de wind. Doorzetten. En meer dan dat. Ik loop een kilometer in 4:53!!! Vincent vraagt of ik haast heb of dat ik er zin in krijg. Nee, geen zin, snel hier vanaf zijn. En nu wil ik elke interval iets sneller… Dat is 800m aftellen en rammen. Wind mee, bloedheet en snelle schoenen. Deze ouwe haalt gewoon de 4:37! Dat wist ik toen nog niet, maar het was duidelijk sneller. 400m afzien. Dat is nog geen 2 minuten. Ik kan niet eens tot 100 tellen. Ik loop zo hard als ik kan. Mijn benen, schoenen en ademhaling kan niet harder. Ik loop 400m op een tempo van 4:24!

Dan wandel/dribbel/hijg ik echt wel even uit. Met de pauzes erbij is mijn tempo alsnog verbijsterend. Ik wil stoppen, maar blijf ‘rustig’ uitlopen. Het links-rechts patroon herhaalt zich. Ik stop niet tot thuis. Ik loop 10km in 54 minuten. WTF. Thuis moet ik wel direct naar de WC. Geen echte pijntjes achteraf. Ik ben wel voorzichtig, want dit is even wennen. ik ben trots op mijn tempo’s en mijn gemiddelde van 5:27 overall! Zonder stoppen. Annemarie is nog nooit zo snel geweest met reageren haha. Of ik volgende keer iets rustiger wil inlopen. met een dikke knipoog. Ik ben om op carbon.

3 April – Wandelen met mijn havo-vriendin en fietsen op de racefiets.

We waren vriendinnen vanaf havo3. Zij met een eigen zwembad en sauna in huis en ze wandelde naar school vanuit de villa. Ik fietste 7km. Ploeterde en leerde. Zij ‘kocht’ een havo-diploma. Haar levenservaring was surfen op de eigen camping in zuid-frankrijk, maar ik durfde de metro te nemen toen we samen een uitje naar Parijs deden. Zij had het geld. Deed universiteit, maar was liever juf geworden. Kon niet voor haar pa. Ik deed mbo en klom langzaam op. Na 10 jaar bekende ze me dat er thuis altijd ruzie was geweest, elke jaar een nieuw servies gekocht. Haar ouders gingen uit elkaar. We namen een pauze in onze vriendschap, tot ik zwanger was en haar met een peuter in Almere tegen het lijf liep. We pakten de vriendschap weer op. Allebei een klein kind in een andere stad. We deelden alles. Maar na een jaar of 7 liepen onze levens uiteen: zij had een ziekte (ed) en kreeg aangepaste schoenen. Een elektrische fiets. Ik begon met trainen voor een halve triatlon. Zij werd dikker, ik slanker. Ik informeerde naar alle aanpassingen, maar na mijn tweede triatlon vroeg ze: had je dat al eerder gedaan dan? Vriendschap moet van 2 kanten komen en met veel moeite nam ik afscheid. Zij zal wel gezegd hebben: ze kon niet met mijn ziekte omgaan. Ik werd alleen maar gezonder, zij kreeg een traplift. Maar ik stuurde haar altijd een felicitatie voor haar verjaardag: ze is 2 dagen ouder dan ik! En nu gaat ze Almere verlaten voor een aangepast huis elders. Ze wil afscheid nemen. Dat heb ik nog een keer gedaan. Zij stelde wandelen voor. Ik was te vroeg en wandelde al bellend met mijn ouders alvast een stuk. Zij kwam in haar Scoozy, een elektrische rolstoel. We wandelden. Ze kan nog steeds de weg niet onthouden. Ze is stevig. Kan slecht lopen (niet eigenlijk). Geen uur zitten (rugpijn). Absoluut geen hele dag werken. We hebben over verhuizing gesproken. De kinderen. De familie. Thee gedronken bij het Eksternest. 1 Korte vraag: loop je nog altijd? Verder ligt mijn gezonde leven mijlenver bij het hare vandaan. Ik stel me voor hoe stressvol verhuizen voor haar is. Zij toont geen belangstelling voor mij. Deze vriendschap was al lang geleden voorbij. Ik voel me slecht dat ik me beter voel dan haar. Dat ik zo gezond ben. We zagen I van de tva hardlopen. Die is 70+. En ik zag racefietsers. Ik heb heerlijk 5km gewandeld. E pocht over buiten zijn. Ik ga haar niet missen.

Dan ga ik in de middag intervallen fietsen. Met veel wind. Ik ben moe van de ochtend. Mijn sociale energie is meer dan op. Het vreet aan me, dat ik te gezond ben en dat niet kan snappen. Ik heb geen zin in fietsen. Twijfel lang: binnen of buiten? Het is koud buiten en het waait hard. Binnen is zo saai. Ik ga naar buiten. Niet altijd voor het gemakje kiezen. Ik hoef voor niemand niks. Er staat een training met intervallen. Muziekje, warme kleren en door de stad trappen. Zo min mogelijk wind tegen meenemen. Er zit geen energie in. Geen zin. Geen motivatie. Geen plezier. Het gaat niet snel.

Op de dijk wel. Het wordt niet leuker of beter, maar sneller. Dat haalt het gemiddelde wat op. Maar ik heb alle tijd om me zorgen te maken over de terugweg vanaf de knardijk. Ik doe 3 van de 5 keer staand. Ik haal fietsers in en ga stug door. Maar de mannen halen mij ook in alsof ik met mijn 37km/u stil sta. Irritant zeg. Ik ben het gevoel dat ik het best goed doe al lang weer helemaal kwijt. Want ik ben ook dik en langzaam dus. Ik kan met dit geneuzel niet aankomen op een triatlon. Ik moet 12’ aanzetten en dan rij ik bijna 40! Vind ik heel wat. Het gemiddelde gaat van 24 naar 28,7.

Knardijk. Afzien. Windkracht 4 van zij. Het lukt me wel, dat wel! Ik haal de andere man weer in. 10’ minuten harder. Meer mijn best doen. Het is rommelig bij de weg. Ik ga langs de sluizen. De 4’ rust vind ik prima. Dan 8’ doorzetten. Tegen de wind in. Ik doe hartstikke mijn best!! De 28 is al weer uit beeld. Het is heerlijk rustig. De training laat ik wat los. Dan langs de ibisweg, want de trekweg wil ik zó niet! De ibisweg is met volle wind tegen ook niet zo leuk, maar in kleinere blokjes op te delen. Ik heb ineens al 41km gefietst. Joh. Er zijn al een paar tulpenvelden. De brug en de file over. Dan nog een keer een blok harder inspannen. Ik kan niet zeggen dat het goed gaat, maar ik probeer het toch steeds weer! Nog langs de vaart, want 2 uur zijn nog lang niet vol. 50km wel. Ik wil het gemiddelde boven of op de 27 houden en dat lukt. Ben er moe van. 55km

4 April – Een trail met Vincent en zwemmen

een Trail met Vincent. Op zijn iniatief! Zijn plan, zijn route, hij reed, hij had het bedacht en ik mocht mee. De hoofdprijs dus, maar ik vond het ook spannend. Het is ver hoor! En ik ben niet zo snel. Het rijden was al een ding, maar we gingen op tijd en even over 11en gingen we rennen. Meteen omhoog. Ohja, dat was hier heel veel: hoogtemeters.

Bij het watertje stopte Vincent al voor een kikker. Het was zonnig en ik liep kort-lang. Het is dan altijd even wennen, dat het tempo zo laag ligt en dat het zo vermoeiend is. We dachten wel heel vaak hetzelfde! Het bos was prachtig, het groen echt geweldig. Het was alleen best druk. Steeds wel mensen. Het is even wennen aan het trage tempo en dat je soms moet wandelen door een enorme zandhelling of gaat stilstaan om te kijken naar de hertjes.

De wereld bestaat uit jakkeren op strava tegenwoordig. Maar bij het Vogelmeer wat er prachtig bij ligt na een km of 5/6 was ik gewend. Kijken, de route volgen en genieten.

Ik stuurde Vincent een trap op en omhoog naar een uitzichtspunt. Mooi, maar ook weer druk. We liepen over een verhard pad en ik vroeg wie V anders had meegenomen dan mij. Hij was of alleen gegaan, of met J. We gingen weer omhoog voor de laatste keer de duinen over naar parnassia.

Het ging goed! Ik bedoel: geen WC, geen moeite, geen pauze nodig. Het strand op. GENIETEN. Wind mee, hard zand, golven en de geur. Ook weer druk, maar ik lach een kilometer lang.

Na 10km even zitten en ik at een gel van Amarc. Drinken erbij en even rust. Maar zien hoe het valt. V

erder langs de zee en we misten bijna de afslag. Door dat mulle zand moest ik echt omhoog lopen. Toen was de route dicht wegens broedseizoen. Ik voelde me GOED. We gingen verhard verder, het was rustig en ik kon even plassen terwijl Vincent de route verder bekeek. 13km in anderhalf uur. Verhard en glooiend verder. Gel kikt in, ik kan door blijven gaan en ik ben helemaal zen. Het is heel erg lang geleden dat ik zo’n flow had!

Bos weer in en ik vind alles mooi. Het is een tunneltje en alles is goed, ook als het ‘maar’ 20km worden of 2 uur. Door naar de terrible 16 en ik kan gewoon blijven gaan. Ik herken stukken van toen ik met J hier de marathon liep (wat bezielde ons) met de bebouwing op de achtergrond. Na 16km even een stopje weer. En dan begint het aftellen én de ellende: omhoog, verder omhoog, moeie benen en moeite. Wandelen. De Trap. Een berg.

En omlaag, omhoog en zand. Mén, wat een moeite! Mijn benen vertragen. Kilometers aftellen. Nog een keer bijna verkeerd lopen. In 2:23 ruim 20km bij de auto. Ik maak m af, de halve marathon. In 2:28:16. Valt me enorm mee! 7:01 gemiddeld. Uit-thuis is 2 uur en 47 minuten. Valt me ook mee. Ik ben er wel heel erg moe van! Vincent rijdt terug. Mijn hele lijf is vermoeid. maar dat mag. 284 hoogtemeters! Duintje-veel.

En dan om 5 uur de TVA duur-krachttraining MET ACHTJE zwemmen.
Ik had het mijn benen beloofd, dat het met achtje mocht. Eerst inzwemmen en goed letten op de slag enzo. Onder de 2′ met achtje. Dan een heel lang blok achter M: 100-150-200-150-100 met 25 school tussendoor en de eerste baan hard. ik hield het wel bij, maar niet in de schoolslag (ook met achtje). Daarna ging M ons voor op 300m z1. Kan ik oefenen met slepen. Zij doet een keerpunt en dan haal ik haar weer bij en zwem ik dus harder feitelijk. Met mijn laffe achtje.

Daarna 3x100m: z2 armen (duh), z3 hele slag (no), z2 armen. M stopte en dus ging ik voor in de Z2 blokken. Z3 liet ik aan LZ over. niet dat ik mijn achtje aan de kant legde natuurlijk. Dan 200m z1 (vooraan), 100m armen z2 (liet ik W lekker voorgaan) en 100 hele slag (duh) z3, mocht W ook voor. Maar dan haal ik hem in. Ik had geen zin om iemand iets te zeggen, maar W is altijd zo grappig kritisch. 100m z1 (ik weer voorop) en 2x50m (z2 en z3) en die deed ik ook voor en even mijn best gedaan. Die stomme garmin had 25m teveel geteld. We waren te snel klaar! “Logisch, we zwommen te hard”, mokt W dan met een grote glimlach. Ik zwom 100m met achtje en toen nog 100m zonder achtje en dan keldert de tijd naar 2:14. Oeps. Mijn benen waren dan ook helemaal KLAAR met mij en ik had onwijze honger. Gewoon honger. Logisch, lunch was 1 gelletje. Ik wilde de 25m erbij doen met naar het trapje zwemmen, maar toen maakte Garmin 150m van het laatste stukje en razendsnel. Let it go. Ik heb een uur gezwommen en het ging hard met 1:58 voor mijn doen. Ik vond de douche te warm. Ik heb nog even met I gekletst die EH in haar rolstoel en mij gister zag op haar hardlooprondje (ze is 72!) en dacht dat ik met mijn moeder was! Ik kletste toch nog even met DH en toen at ik alle stroopwafeltjes op en haalden we patat en hielpen we Rob met de nieuwe koelkast, maar die was eigenlijk al klaar. En nu is alles in mijn hoofd en mijn huis en qua zin en motivatie een zooitje in en om mij heen.

Het lijkt misschien allemaal veel qua sport en misschien ook goed voor een 50+er, maar mijn hoofd mokt anders: het is wel langzaam he, en alles laf met een achtje en niet eens netjes uitgefietst. En ik zie iedereen opeens hard en onwaarschijnlijk veel fietsen (de 100km-ers vliegen in het rond) en dan voel ik me suf, dat ik gister maar 55km haalde. En ook weer traag. Eigenlijk is mijn 5:27 van donderdag ook een farce en nauwelijks het vermelden waard, hoe goed het voor mij ook is. Het is ook weer die periode dat alles verkeerd is, wat ik zelf ook doe. Dat ik vooral de rommel zie in huis en vergeet hoe vriendelijk ik naar iedereen ben. Ik schep niet op, want ik weet werkelijk niet waarover! Ik voel gelukkig wel heel goed hoe waardevol het is dat ik met Vincent kan gaan sporten en genieten. Dat is de hoofdherinnering!

5 April – Fietsen binnen en buiten wandelen op deze stille paasdag.

Nu heb ik alle tijd om alles erbij te schrijven! Ik noteer alles in Garmin en heb dan 2000 tekens. Dat neem ik dan over in de blog. Dat is niet altijd genoeg… maar nu heb ik wel 3 activiteiten! 2 routes in Zwift en de hele duurtraining in Garmin!

Ik sliep vannacht onrustig, maar voor Garmin was het weer supergoed, net als de hele week blijkbaar al. Wonderlijk. Het is een keer zo dat ík spierpijn heb bij het opstaan! Ik voel mijn bovenbenen en mijn voet en enkel een beetje, maar in de loop van de dag of eigenlijk een uurtje na het opstaan, is het alweer over.
Ik heb alleen NERGENS zin in. In niks. Niet in eten, niet in sporten, niet in blijven liggen en niet in iets doen. Ik sta toch op, ontbijt en bouw Lego met Vincent. Hij gaat werken. Ohja, het is pasen! Dat is wel raar, want ik doe niks speciaals vandaag. Omdat ik daar… geen zin in heb. Gelukkig toont Strava me dat iedereen ruimschoots de tijd heeft voor eindeloos lange ritten en lopen. Ik vind het veel te hard waaien. Daar heb ik helemaal absoluut zeker geen zin in. Ook niet in binnen fietsen. Uberhaupt niet in fietsen. Ook niet in sporten. Wel in wandelen, dat is het allerenigste. Misschien een heel klein beetje. Op het schema staat nog 2 uur fietsen. Zucht. Ik ben te braaf om het niet te doen en over te slaan. En wat zou ik anders moeten doen? Het huishouden?! Daar heb ik nog minder zin in!

Na de lunch neem ik de chocolade en cola mee naar boven en pak ik mijn boek. Ik ga routes doen van het Spinning Wheel, dan kan je na de route een prijs draaien. Vincent is er letterlijk verslingerd aan. Ik vind de route Flat out Fast in Watopia te saai. Heb ik ook geen zin in, maar ik ga het toch maar doen. Ik doe er niks naast. Verveling. Naar een nieuw level. Verveling en dan zo snel mogelijk. Ik trap alleen maar. Ik ken de route. Ik ga hard voor mijn doen, maar ik word alleen maar ingehaald. Maar ik geef niet op. Dat is deze training ten top. Niet opgeven en doordrammen. Ik heb na 2 minuten geen zin, na 10 minuten niet en na een half uur ook nog niet. Ik heb alleen ten doel om de route af te maken. Ik heb geen muziek, eet of drink niks. Ik lees ook niet, doe niks anders dan fietsen en trappen.

En al ga ik boven de 30 en doen mijn benen hun uiterste best, blijkbaar is deze route vooral aantrekkelijk voor de allersnelste en beste fietsers. Ik hoor daar niet bij. Nu niet en nooit niet, maar vandaag zeker niet. Vandaag voelt alles nog meer dan gister als ‘veel te slecht’. Ik wéét dat het de hormonen zijn, dat het ‘erbij hoort’, maar het voelt nou eenmaal zo. Het is allemaal te sneu voor woorden wat ik doe. Als ik geen zin heb. De route is na iets van 21km klaar en ik draai een wielset!

Ik ga door tot 25km, want dat telt straks makkelijker, maar ik ben nu ook weer lekker bezig op dit vlakke oersaaie stuk. Ik maak de 30km vol. Niet eens het uur! Ik rij gemiddeld 30,8. Er zitten dan ook maar 59 hoogtemeters in. En dan stop ik even. Kan ik naar de WC. Beslissen of ik af stap. Dat komt overigens maar heel even in me op. Ik ga gewoon nog een andere route doen. Maar dan met een boek en met de koekjes. Die haal ik beneden op.

Ik stap weer op, eet een koek en zoek de volgende route met de minste hoogtemeters en het spinning wheel. Ik heb nog steeds geen zin, maar mijn benen doen ook geen pijn meer. Die zijn de halve marathon van gisteren gelukkig weer vergeten. Het boek is net spannend genoeg. De route wederom saai en bekend en ik kijk dan ook amper. Ik heb wel uitgeteld dat ik maar 1 uur en 48 hoeft voor een groene training. Ik zit nu in een stadium dat ik niet eens geen zin meer heb! Ik lees en ik trap. Omhoog en omlaag. Ik schakel niet, ik kijk niet naar Zwift op 1 momentje na als ik de route totaal niet snap en ik hou een beetje in de gaten wanneer ik mag gaan spinnen met het wiel. Dit zijn iets van 23 kilometer. Begrijp me niet verkeerd: ik zweet wel en heb het wel warm en voel de inspanning heus wel, maar het interesseert me niet meer. Ik spin weer een helm die ik al heb en dan krijg je blijkbaar een hoop zweetdruppeltjes kado.

Ik wil liever punten, want dan word ik ooit nog level 60. Ik fiets 25km vol en ik heb dan 1 uur en 50 minuten gefietst. Ik vind het meer dan genoeg! Ik reed deze tweede rit ook nog 28,9 gemiddeld! Huh? Nooit meer mijn best doen dus. 141 hoogtemeters verzameld en ik heb over twee training gezamelijk 29,9 gemiddeld gereden. nu wil ik naar buiten! Denk ik. Want echt ergens zin in heb ik nog steeds niet. En of 55 kilometer nou zo’n wonder is? Ongetijfeld absoluut niet. En die snelheid is binnen, dus dat telt ook niet mee voor de buitensporters. Ik doe mijn boek dicht en stap snel af.

Dan ga ik wandelen. Muziekje op en stappen maken. Die heb ik nog nodig. Net als bij het fietsen heb ik ook hier geen zin in. Ik weet ook niet waar ik heen wil of voor hoe lang. Ik ben moe. En toch ook weer niet. Mijn benen vinden alles al lang goed gelukkig. Ik ga maar een beetje een kant op en kijk op mijn telefoon. Ik zie wel bloemetjes en zon en het is niet echt druk op de straten gelukkig. Ik pak een onverhard pad door de wijk. Er vallen een paar druppels. Ik loop gewoon. Het voelt allemaal okay-ish, maar het is niet leuk of apart of goed of snel of iets.

Ik vind de oekraiense enclave best leuk, dat al die mensen inmiddels Nederlandse kentekens hebben en buiten bij elkaar zitten te BBQ-en. Zouden ze ondanks dat het hier goed is toch graag naar huis willen? Ik loop door het park achter de sieradenbuurt. En dan door de Sieradenbuurt weer naar huis. Ik zie die stomme TdN nog rennen, wat een lomp tempo heeft hij, maar ik zwaai naar hem als de vriendelijkheid zelve. Ik haal de stappen, heb me nauwelijks vermaakt en wil nu op de bank zitten en de galetten opeten en cola drinken. Het hele paasgebeuren is aan me voorbij gegaan. Het huis is nog steeds best een zooitje, maar ik heb geen zin om het op te ruimen en zo goor is het nu ook weer niet.

Het grappige is dat ik het gevoel het riseetje van de triatlon te zijn, niet genoeg te doen, laf bezig te zijn en te wandelen en traag hard te lopen en met achtje te zwemmen. Maar de werkelijkheid is dat ik met mijn 12,5 uur triatlonsporten bij de clubs van PS en T3S maar nauwelijks onderdoe voor de immer trainende gymdocenten. Het stemmetje in mijn hoofd zegt: ‘logisch dat jij de meeste tijd sport, je bent ook gewoon langzaam!’ Ik heb met wandelen en krachttraining erbij gewoon 17 uur gedraaid. 234 kilometer bij mekaar gesport. Dat is voor een vijftig+er best goed. Denk ik. Ook al ben ik traag en val ik niet op en ben ik vooral geen voorbeeld en deel ik al helemaal niks.

6 April – tweede paasdag in Veldhoven en fietsen!

Een rustdag op het schema. Een paasbrunch in Veldhoven. We waren op tijd. Kon ik een keer mee de tafel klaarzetten! Teveel gegeten. Praten met de familie. En al die tijd prachtig fietsweer. Droog, warm, nauwelijks wind. Zonnig. Veel in de auto zitten. Vincent moest fietsen, 2 uur. Ik hoef niks. Ik wil. Op de tijdritfiets. Even naar buiten. Afreageren. De fiets testen. Natuurlijk is dit voor iedereen een prima dag voor 100 of meer kilometer, maar ik vind een rondje oostvaardersplassen genoeg. Uiteraard is er iets verkeerd gevallen, dus mijn darmen zijn pijnlijk overstuur. We fietsen samen de stad uit. Dat is even wennen. Met liggen al zeker niet. Zoeken naar de weg. En dan op de Trekweg liggen en merken dat het snel went en lukt!

Na de bochten gaan V eigen tempo. Kan ik ook even zelf liggen en trappen. Dat gaat best oke! Qua tempo enzo. Net als dure schoenen helpt een dure fiets me aan tempo. Gemak. Vincent wacht bij de brug. We fietsen samen naar de sluizen. Het is geweldig om Vincent te zien lachen op de fiets en als antwoord op de vraag waarom het antwoord ‘met zo’n fiets als deze heb ik verder niks nodig aan vriendin’ te krijgen! Blijkbaar rijden we flink door. Maar ik zie alleen maar vooruit: problemen op de knardijk.
Oversteken is stom en dan wind tegen. Ik zeg Vincent mij uit de wind te houden en hij gaat 27/28 voor me fietsen. Ik ga er weer naast fietsen en vraag hem of hij dag tempo voor mij doet of omdat het zwaar is. Voor mij dus. En hij gaat harder fietsen tot 30/31. Geen moeite voor hem. Ik ga liggen en ik vind het DoodEng. Zo dicht op Vincent, zo hard en liggend. Ik heb echt moeite om rustig door te ademen! Niet zozeer dat het tempo te hoog is, maar ik vind het erg eng. Ik merk wel hoe stayeren werkt.

We rijden samen de dijk op en wind mee in. Zo dus. Doorrijden zonder moeite. Boven de 30. We kletsen en we rijden lekker door. Vanaf de parking gaat Vincent er eigen tempo vandoor. Ik hou zijn 42 even bij, maar dan rijdt hij weg. Ik blijf ook gewoon hard gaan! Boven de 39. Hij wacht op me bij de volgende parking. Net geen 30 in een uur. En het hoeft niet eens he!!

Ik rij door met Vincent en hij gaat nog wat verder voor 2 uur. Ik ga terug en ook wind tegen 30+. Ik maak 40km vol. In 85 min met een gemiddelde van 29,3. Ben ik daar nou trots op, blij mee? Welnee. Het was maar 40km. Zomaar. Omdat het lekker fietsweer was.

7 April – huishoudkracht, fietsen met een koppelloopje en meefietsen en (doe normaal) zwemmen ook nog

huishoudkrachttraining – Eerst alle wc’s: de kattenbakken, onze toiletten, de badkamer gaat dan mee en de was draait (weer).
Daarna even lunchen.
Na de lunch de woonkamer: alles afnemen, opruimen, alle vlekjes weer weg.
Dan even boven met een doek langs en tot slot de was opruimen.
Dan is het huis weer aan kant! En de krachttraining is gedaan.

JB beweert dat het gezin doordraait als je zelf als moeder gelukkig gaat worden omdat je zo dolgraag 4 maanden in het buitenland wil werken. Lijkt me een topidee: 3 maanden in Ierland trailen, trainen, een boek schrijven en helpen in de plaatselijke bibliotheek ofzo. Mijn kind is er oud genoeg voor, mijn man kan me prima missen en het huis is met een paar uurtjes weer schoon. Maar dan mis ik het ‘ik had een 8 mam voor die presentatie’ en ‘zal ik je fiets even nakijken’ en het eindeloze ‘mauw’. Dan ruimen ze niets meer op, zonder mama’s voorbeeld. De was bijhouden is toch een ding. En we weten nu al niet meer precies wanneer de kattenbakken gedaan moeten worden. Natuurlijk draait alles door, natuurlijk word ik er persoonlijk helemaal blij en zen van; maar als dat het beste is voor je nageslacht, waren kinderen op hun 3de al weg bij hun ouders. Dus ik doe een paar uurtjes huishouden, kan minder werken en sport met mijn zoon van 19 mee -die het allerliefste zijn moeder meeneemt op trailtocht, anders gaat hij nog liever alleen. Ik denk dat dat veel en veel waardevoller is als wanneer je in 4 maanden tijd je kids 5 weken vakantie kan aanbieden. Meefietsen op de tijdritfiets en hem even zijn eigen tempo laten gaan is uiteindelijk boeiender dan dat je kind een taal leert van de au pair die na 4 maanden weer vertrekt. Een man in de buurt die de koelkast kan inbouwen is echt wel fijner dan de man waarvan je keer op keer op social media moet roepen hoe geweldig het is dat hij achter je keuze staat. Maar de au pair, het gemis, de slechte voorbereiding: die vergeet madame B graag.

Fietsen: 4 keer 20 minuten duurtempo en 5 minuten snelheid. Men kan wel zeggen dat het materiaal niet uitmaakt, dat het niet gaat om snelheid, maar om deelnemen, maar -eerlijk is eerlijk- het is wel een stuk bevredigender als je gewoon ook een lekker tempo kan halen! Als de tijdritfiets duidelijk makkelijker rijdt. Als je netjes wat eet, ook al zijn het maar 3 bloks. Drinken blijft nog wat achter, maar ik blijf dan ook een angsthaas op de fiets met net teveel zijwind. Ik reed langzamer dan gister (28,4), maar wel meer bochten en meer wind. Ik reed iets verder om. 110 minuten moest ik. In blokken van 20 min duurtempo en 5 minuten harder. Het is lastig met wattages: soms te laag met wind mee, te hoog als je moet aanzetten. Ik deed dus gewoon maar aan fietsen. Muziekje op en trappen maar. Stukje bloesempad-trekweg-ibisweg. Het was drukker dan gisteravond! Knardijk. Het wordt wat hoor, dat snelfietspad! Maar nu is het nog een bouwput. Ik zette de 5 min wel lekker aan. Goed mijn best doen wat er kan zeg maar.

Verder wind mee/van zij op de Knardijk. Dat vind ik dan wat eng, dus ik durf niet voortdurend te liggen. Schijtert hiero. Op de oostv-dijk wind mee. In het eerste uur een tempo van 27,? En dat viel wat tegen, maar de dijk maakt veel goed. Ik ga hard tussen de parkeerplaatsen, maar minder hard dan gister.

Daarna vallen de 5 minuten pas. En dan terug over het verbindingspad met wind weer tegen. Ik heb nog veel tijd en afstand nodig, dus over het Vaart-terrein ga ik heen en weer. Wind mee, wind tegen, bochten met afremmen. Desalniettemin rij ik 43km in anderhalf uur. Ik had me in moeten smeren… korte broek kon prima. Dan langs het centrum ook nog en nog een keer aanzetten ook. Gaat niet meer so vanzelf. Ineens is er veel wind tegen… vind ik. Ik zie ook op tegen 3km hardlopen op 5:15, dat kan ik niet denk ik. Op de Evenaar wind mee en enge oversteken. Ik maak 50km vol in 1 uur en drie kwartier. Gemiddeld dus 28,4. Dat is goed genoeg voor mij. Komt door de fiets!! Uitvoegingsscore is wonderlijk genoeg nog 49%!

een koppelloopje van 4 kilometer. Plassen, fietsjasje uit, carbon schoenen aan en gaan rennen. Ik vind 5:15 hard, maar dat staat voor de eerste 3km op het schema. Dat is mijn wedstrijdtempo (op goede dagen). Ik verheug me al op de km uitlopen. De straat uit is lastig. Die schoenen maken zo’n herrie! Muziek nog steeds aan en een ritme zoeken en ik ga te langzaam. De brug over en dan ‘omlaag’ lukt het: ritme gevonden en ik ga te hard. Het is lekker warm. De route is te bekend. Maar de lucht is felblauw.

De tweede kilometer gaat vanzelf en het gaat te hard. Ik doe mijn best om te vertragen, maar het gaat wel gemakkelijk, maar absoluut niet rustiger! Een km onder de 5:00. Nog meer vertragen? Ik probeer het, maar dat horloge blijft een tijd rond de 5 minuten aangeven. Ik wen aan de herrie van de schoenen. Triatlon is een geluidsniveau omhoog gegaan: geborrel bij het zwemmen, ratelende bewegingen tijdritfiets en knallende schoenen. Ik weet niet hoe hard de derde kilometer gaat, maar ook te hard. Ik ga door het bospaadje uitlopen. Dat scheelt wel tempo. Dan loop ik 5:25 (hahaha) en op asfalt weer 5:05. Toch weet ik het niet bij deze schoenen. Mij som rechts zit niet lekker, in de tweede km voel ik mijn enkel weer. Dat gaat over gelukkig. Ik maak 4km en een beetje vol binnen 21 minuten. Dan moet ik thuis naar de wc door lopen. Uitvoeringsscore is 52%, terwijl het grootste deel veel te hard ging. 5:06 gemiddeld. Het materiaal maakt wel degelijk uit! Nog even denken of ik echt deze schoenen aan wil bij de triatlon volgende week. En zo zit het sportprogrammaatje van de dag er weer op. Ohnee, zwemmen nog. Hoeft niet met iemand gedeeld, geen getrippel-dinsdag, niet op Strava. Ik heb gewoon harder gelopen dan Vincent! Of dan wie ook. Ligt aan de schoenen.

En dan nog effe Mama to the rescue of uitfietsen of wat je maar wil. Ik zat op de wc na het hardlopen en hij appte: kom je me halen, want het lukt totaal niet. Toen ben ik met mijn carbon schoenen nog aan op de stadsfiets even naar hem toe gefietst. Hij haalde de tempo’s net niet. Voor het eerst en het laatst ongeveer: liep ik harder dan hij! Alleen kan hij dat 11km volhouden en ik 4. Ik heb nergens last van verder gelukkig. Garmin danst positief: productief! En zowel voor het fietsen als voor het hardlopen is de vo2max met een punt gestegen. Naar respectievelijk 45 en 47. En mijn huis is schoon! Wat een dag.

Tot slot een tva duurtraining baan 2 zonder achtje, zwemmen dus.

alles zonder achtje. Nou, aan het einde was ik wel echt doodmoe hoor! Compleet energieloos. Ondanks een flink bord macaroni. Bij het inzwemmen ging GN me even corrigeren, nou Rot Op zeg. Laat mij mijn ding doen zeg. En dat is doorzwemmen en slepen en oefenen. De tijd is opeens nog heel kort. Het lukt me wel om te zwemmen, maar snel gaat het nog niet! Maakt ook niet uit als ik carbon schoenen heb hahahaha. Dan 300z1-150z2- 200z1-100z2 100z1-50z2. Ik ga achteraan. Oefenen, oefenen en de tijd maakt me niet uit. Volhouden. Na een dag als vandaag is dat een toptraining. Dan 50 m eigen slag en dan doe ik slepen.

Daarna 100m techniek: Slepen, oksel (kan met slepen), bijleggen en lange slag. Die laatste is ook wel lekker voor mij en mijn ademhaling. Dan de hele riedel nog een keer omgekeerd. Ga weg zeg. Dus 50-100-100-200-150 en toen ben ik gestopt. Na de 2de 100 werd ik echt wel moe en krachteloos en energieloos. Geen zones meer en al helemaal geen snelheid. De neiging om een achtje te pakken werd groot. De laatste 300m sloeg ik over. Klaar ermee. Zaten er 52 minuten op. 48 is genoeg. Dus dit ook. Heb ik rust onder de douche. Ik had 2025m gezwommen, dus ergens moest ik de 35 erbij toen, toen telde Garmin 50 en ik liet het er maar bij. 2:07 gemiddeld is weer een beetje beter als eerder. Deze oude dame doet het toch weer even: 50km hard fietsen, 4km heel hard lopen (allemaal relatief) en 2000m zwemmen. En het huis weer op orde en enige opvoeding ondersteund en gegeten. En een half uurtje gelezen ook nog! Het is me wel goed zo. Waarom voelt het nou nooit echt goed?!

8 April – Een lunchwandeling en samen met Vincent fietsen

Al snel het horloge aangezet. Rustdag. Dus wandelen is welkom. Tickets op mijn werk en die doe ik gewoon maar een voor een. Stukje bij beetje. Soms door elkaar. Tussen de middag wandelen we dus lekker.

Het is hartstikke warm buiten! Ook hier weer stapje voor stapje. Ik luister, loop en later babbel ik met Je over EH. Het gebeurt niet vaak dat ik eerder het stappendoel haal dan de andere dagelijkse doelen. De middag werk ik best gericht. Ik heb de hele dag een wat zeurende hoofdpijn, maar ik weet de paracetamols te vinden. Ik snaai net teveel. Ik ben qua gevoel erg vlak vandaag: enerzijds moet ik er om lachen dat we betrapt zijn hoe goed we tickets oplossen, anderzijds ben ik wat geirriteerd door allerlei kleine dingen. Ik kan niet goed echt iets beslissen. Er wordt weinig gebeld. Niet in mijn dienst. En dan is het alweer 5 uur! Er zijn dagen dat ik om 3 uur al denk: wanneer is de dag afgelopen, maar nu vloog het juist weer voorbij!

hij appte of ik mee ging fietsen, die knul van me. Ik heb een rustdag, maar naast hem fietsen als hij rent kan wel toch. Ik vroeg hoe lang, moest lang denken of ik zin had en hij zei: alles tussen 3 kwartier en 2 uur. Toen raakte ik het kwijt, maar hij bedoelde mee fietsen als in: allebei op de fiets. En toen had ik al een beetje toegegeven! Verwarrend dus. Snel eten na thuiskomst dan maar en ik moest een route bedenken en de racefietsen. Ik had geen haast, geen doel; alleen een rustdag. Alsof fietsen leuk is zeg! Over de ibisweg wind tegen. Eerste bloemenveld.

Dan naar de Knardijk en daar overheen. Erg mooi met de zon en zo. Ik vermaakte me prima. Het ging ook niet hard en we hadden soort van wind tegen. Als ik de route mag doen, moet je mee over de Knarweg. Het was er best druk! En mooie velden, maar niet eens zo heel veel.

Dan de Vogelweg. Wind mee. Maar… allemaal opbrekingen op het fietspad!! Super superirritant. Van die kloteplaten en krap en vaak achter elkaar ook nog eens. Wel een keer of tien. De zon en het licht waren mooi, maar dat geklooi haalde het tempo en de mood wel omlaag zeg. Daarna naast een bloemenveld even stoppen voor een plas. Dat krijg ik als ik dan veel water drink.

We hadden wel wind mee, dus toen de wegversperringen voorbij waren ging het weer lekker. Erg mooie ondergaande zon. We namen een weg voor wind mee en ik wilde een tulpenveld bij ondergaande zon, maar dat was teveel gevraagd. Geen tulpen daaro. Wel lekker wind mee! Ik vond het afkoelen.

We reden weer terug Almere in en ik vond het wel prima. 38 km in ruim anderhalf uur. Nog geen 25 gemiddeld (24,5), dus een echt prima traininkje voor een rustdag! Allemaal op praatniveau, een halve bidon leeg gedronken en niet gezweet. Nee, dit ritje ga ik niet dood aan. Blijkbaar is onderzocht dat meer dan 2,5 uur sporten per week op hoge intensiteit ook schadelijk kan zijn en je eerder dood gaat, dus ik doe mijn uiterste best voor hartziektes.

9 April – met de mannen wandelen, boottampen met een klein groepje en met Vincent die rent mee fietsen.

M werkt thuis en wandelde met Rob en mij mee. Het was echt warm buiten! En zonnig! Mijn collega met wie ik de hele ochtend had afgesproken was ziek, dus ik had opeens veel tijd over voor de tickets. Dat was wel lekker. Kon ik goed doorwerken. En toch ook geen stress. Kreeg mooi hulp van Jo. En dus even lekker buiten wandelen. En s middags weer verder met puzzelen en helpen. Zo moet ik het maar zien: ik help die mensen vooruit. De tijd ging best weer snel.

Bootcampen. Met een paar mensen, op het veldje. We begonnen meteen met oefeningen en later heen en weer rennen en aantikken. Ik moet elke keer een ritme zoeken in de opdrachtjes en dan kan het eindeloos doorgaan. Met springsquats en plank met aantikken en rennen met aantikken vind ik 8 minuten ook lang hoor! En het druppelde even door. Maar de kleuren zijn mooi. Ik hou wel van het gemaaide gras. Ik doe alle oefeningen mee en span me toch niet echt overmatig in. Gewoon effe lekker. Ergens ook tel ik de tijd wat af, want echt lol heb ik er niet in. Laat staan dat ik mezelf goed vind. Ik vind de rug- en buikspieroefeningen erg fijn. En dan pikt Vincent me op. Heb ik toch een beetje gezweet zelfs joh! Maar ik zal hier geen spierpijn van krijgen denk ik. De foto had van mijn niet perse gehoeven. Volgende keren doen ze het niet meer voor zo’n klein clubje. Mij om het even.
En toen kwam Vincent op de fiets en wisselden we om. Hij rennen, ik op de fiets. Uitfietsen? Nou ja, zo voelde het wel even. We kletsten en we werden ook nat van een korte felle bui. Helaas ging mijn bankje daardoor niet door. We droogden op en de temperatuur was best wisselend. Leuke route die net eens even anders was. Zo het donker in. Dan blijft het toch lang licht. Vincent liep lekker door. Mijn benen mopperden wel over deze rustdag, maar ik vond het wel heerlijk! Na het rennen begon het gelukkig pas echt harder en langer te regenen.

Note 26 april: En toen was April eigenlijk voorbij. En mei ook. Ik vond het lastig om deze blog af te maken. Omdat ik zo mopperde en er van uit ging dat alles zo ‘moeilijk’ bleef gaan. Maar eigenlijk was het best lekker om buiten te fietsen, op de carbon schoenen te rennen en te zwemmen. Gelukkig heb ik de bloembollen nog gezien en was ik in prima conditie!