maandag 1 november – Moppersmurf is boos ? De Samenvatting ?

Er staat een blog die moppersmurf heet en beveiligd is met een password. Omdat ik een paar dagen niet te genieten was. Hormonen die ruzie maken van binnen en van mij een enorme moppersmurf maken. Als dan ook nog eens de hartslagmeter niet meewerkt bij de fietstraining op de Tacx, zijn de rapen gaar. Dan scheld ik, dan ben ik boos op iedereen, dan heb ik nergens zin in en dan mopper ik nog meer dan moppersmurf! Dan haat ik simpelweg alles. Van mezelf tot de Tacx tot de training tot de Franse (of Duitse?) woordjes: alles is fout.

• 

• 

• 

Uiteindelijk doe ik de fietstraining dan supernetjes met de tempoblokjes erin. Nu is de hele training gebaseerd op hartslag, dus een falende hartslagmeter maakt het -op z’n best gezegd- een uitdaging. Voordeel is dat je er in de administratie ook niks van terugziet! Ik fiets 37 kilometer vol zodat ik de eerste opdracht van jaarchallenge voor Trispiration er op heb zitten. De trainer vind mijn gemopper ‘hilarisch’ en je kan je voorstellen dat dat helemaal verkeerd valt!

Dinsdag 2 november – hardlopen in de regen met Vincent erbij ? ?‍♀️ ?‍♂️

Natuurlijk is het droog als ik moet werken! Dat is vrijwel elke dag zo. Natuurlijk gaat het regenen als ik vrij heb en kan hardlopen! Zo gaat het altijd. Ik ben nog steeds niet blij. Integendeel. Er is teveel huiswerk, thuiswerk en ik kan nergens tevreden over zijn, zelfs niet dat het goed verloopt op het werk. ‘s Middags heb ik therapie en dat brengt wat rust, maar de mopperhormonen zijn nog direct tot rust gebracht. Ik moet hardlopen. Vincent gaat mee.

Er is iets met hartslagzones, maar de hartslagmeter doet het weer niet. ? Dat maakt het niet beter. De regen, de saaie route bij de kassen en mijn gemok terwijl Vincent het zonnetje zelf is; het is geen recept voor succes!

Het wordt best snel donker. We lopen 7 kilometer bij elkaar.

‘s Avonds ga ik weer zwemmen bij de triatlonclub TVA. Ik ben een jaartje geen lid geweest, maar de indeling van de zwemtrainingen en de trainingstijden van Vincent combineren beter. Het is druk in de baan. In het hele zwembad. Er zijn dingen die ik niet heb gemist! Ik zwem er een beetje achteraan. Niet helemaal achterop, maar alles zonder achtje. Behalve als het moest. ALLES ZONDER ACHTJE. Voor de Trispiration jaarchallenge zwem ik 2000m bij elkaar.

3 November – (huis) werk

Ik kan er slecht tegen: ik wil gaan zwemmen, maar we hebben het te druk met het huiswerk en het werk is druk. Moppersmurf wordt helemaal overvleugeld door luilaksmurf. Ik slaap minder dan 6 uur per nacht omdat ik gewoon maar lig te draaien en te woelen. Het is goed om een dag rust te nemen, maar ik kan niet tegen verschuiven op het laatste moment. Volgens de trainer hoort het erbij, maar ik hou er niet van.

4 November – Terug naar de baantraining!

Het is tien voor 7 en ik loop om de atletiekbaan heen. Even inlopen. Om 7 uur start de training, maar ik moet iets langer de tijd hebben om warm te draaien. Ik loop 6:30. We lopen 4 rondjes op de baan in met de club. Ik ben de achterste van het stel. Met een tempo van 5:30. Ze kunnen niet inlopen blijkbaar en dit verklaart waarom ik meer tijd nodig heb. 5:30 is bij mij geen inlooptempo! Dan moeten we 4 keer 1000m lopen op tempo ‘net niet meer comfortabel’. Ik start maar achterop, maar nu moet ik de hele bups inhalen! He?!? Ze lopen langzamer nu dan ze inliepen. Ik haal ze in en kom bij A te lopen. Leuk dat zij terugkomt van een blessure. We lopen inderdaad niet comfortabel op kwebbeltempo, maar flink daarboven. Na een kilometer in 4:40 (WOW) hebben we 200m rustpauze om te kletsen. Dan gaan we een kilometer nog iets minder comfortabel. Ik loop mijn snelste kilometer ooit in 4:33. (W O W). De 200m rust zijn hard nodig.

A en ik geven niet op en we trekken elkaar lekker op over de mistige baan. Nog een kilometer onder de 5 minuten. Voor sommige mensen een eitje, maar voor mij echt niet comfortabel! Ook de laatste kilometer gaat hard. Bewondering voor A, dat ze zo weer mee kan! Ikzelf moet me afvragen hoe slim dit is omdat ik morgen weer ga hardlopen (en lang ook), maar ik wil me ook aan de opdracht houden en lekker even knallen op de baan en me niks aantrekken van de hartslagmeter (die het nu wel weer doet). Na de 4 kilometer hard moeten we 6 keer 300m nog harder! Dat lukt dan nog net. Het lukt drie keer om heel hard te gaan, maar de vierde en de vijfde kletsen we. De laatste gaan we nog een keer flink hard, wat A beter afgaat dan mij! Als we nog een keer 200m op het hardst moeten doen vind ik het wel klaar.

Ik ben behoorlijk vermoeid aan het raken. Mag wel eens een keer. Ik moet voor de Jaarchallenge van Trispiration de tien kilometer volmaken en dat lukt makkelijk. Lekker rustig uitlopen. Morgen ga ik wel zien of het verstandig was!

5 November. Lekker lange trail met Joyce op de Kemphaan.

Weer een nacht slecht slapen. En nu bedoel ik echt slecht! Het haalt de 4 uur niet. Maar verder voel ik niets van de training van gisteren gelukkig. Joyce zag er tegenop. Best gek, want wij kunnen intussen prima een extended halve marathon lopen en zeker over de Kemphaan. Het is droog, het is stil en we hoeven alleen maar gele paaltjes te volgen. We kletsen over Corona en vaccinaties. Het gaat me goed af gelukkig. Mijn benen zijn niet zo moe en mijn hoofd kan prima omgaan met bos, rust en vallende bladeren. De zon is prachtig.

Over het vierbruggenpad en dat is dan lekker even verhard. We komen vrijwel niemand tegen zo om half 10 ‘s ochtends. De kou valt ook enorm mee. Jammer dat Joyce er nog niet zo van kan genieten en zich voornamelijk af loopt te vragen hoe ze in ‘s hemelsnaam die kilometers moet volmaken. Nou, van mij moet er niks! We kunnen altijd eerder terug of stoppen bij 21 kilometer. Mijn hartslag is al snel te hoog en valt meer in zone 2 dan de opgegeven zone 1. Ik weet dat het komt door de slechte nachtrust. We staan even stil bij de stoplichten en eigenlijk valt in het Cirkelbos pas het eerste echte langere wandelmoment. Wat ik ook niet erg vind. Ik ben heel gemakkelijk vandaag. Tegenover Joyce tenminste.

• 

• 

• 

We lopen door de modder richting de dijk. Veel modder. Eerst wilden we naar het Harderbos, maar ik denk dat het daar nog veel soppiger is. Voor Joyce voelde het als een cross-loop, maar ik associeer dat met heel veel andere snellere deelnemers en losgelopen modder. Dan is deze rust met zijn tweetjes en ruimte om de modder te ontwijken en geen mensen voor je die je moet inhalen mij beter op het lijf geschreven! Op de dijk namen we een uitkijk- eet- en rust-moment. Ik neem een aquagel die goed bevalt.

Ik geloof dat met de wandelmomenten, de acceptatie van het kalme tempo en de rustgevende omgeving er ook wat kalmte in Joyce voer. De voeten en schoenen zijn inmiddels nat. Dan lekker langs de Slingerbeek. Altijd een leuk stukje bos (behalve die keer dat ik hier vier rondjes crosscup liep). Als de zon op het natte gras gaat schijnen ontstaat er van die mooie geheimzinnige grondmist. Geweldig mooi.

• 

• 

We komen bij de berg. Omhoog. Natuurlijk. Ik ben afgeleid omdat ik daar beneden in de schaduw over de bomen loop en dat vind ik leuk, maar ik vergeet even te blijven rennen. Boven volgt rustmoment 2. Met uitzicht. En een spelfout op het kunstwerk op de koop “teo”.

• 

• 

• 

Naar beneden en dan komen we in het volgende deel van het Cirkelbos. Daar is de modder bedekt met bladeren en dat is nog erger. Je ziet het niet, maar voelt het wel en het is zompig en door de voren van de tractoren vreselijk lastig hardlopen. Dan maar zachtlopen! We komen op een betere weg die Joyce direct weet te classificeren als ‘asfalt’ in vergelijking met de modder-blader-combi. Dan komen we bij het Labyrint en deze keer ga ik er in. Nog nooit eerder gedaan en altijd voorbij gelopen. Op wonderlijke wijze ga je er in en loop je helemaal rond zonder afslagen. Geweldig leuk!

• 

• 

Dan een stukje rotpad wat vandaag meevalt (als je het vergelijkt met modder+bladeren) en over het brugje.

• 

• 

Daarna lekker echt even wat verhard, maar ook over een modderpad. Wij bespreken ondertussen iedereen waar ook maar iets over te melden valt. Loopjes van anderen, acties van kennissen en natuurlijk de gezinsleden passeren de revue! De bruggen zijn akelig glad en die wandelen we over. Wel zo wijs.

Dan steken we een soort van over en gaan we het schapenbos in. Dit deel van de route hebben we eigenlijk nog niet eerder gedaan, waarom weet ik niet. De kilometers rijgen zich gewoon aaneen. De voeten worden weer nat van het gras. De route slingert en is soms maar slecht aangegeven. Ik ken dit deel van de Kemphaan niet zo goed en er is dan ook dat moment dat ik niet meer zoveel zin heb. Maar ook dat gaat voorbij en even later lopen we weer over de velden in het zonnetje.

We slingeren door het bos en er vallen veel blaadjes. Ook wel een apart jaargetijde, de herfst zo. Ik weet niet precies waar we uitkomen, maar opeens staan we toch bij de brug richting de stad en daar is weer een goed moment om bij te tanken. De kilometers gaan al tellen en natuurlijk stoppen we niet als de gele paaltjes op zijn! Dan zoeken we wel een nieuwe kleur paaltjes uit. Ik neem een halve reep. We dachten dat we over het asfalt zouden gaan, maar we slingeren het bos weer in over een graspad.

De voeten waren net weer wat opgedroogd! Dit is een nieuwe richting voor mij in dit stuk bos. Ook leuk. We rennen vaak een heel stuk en dan zegt Joyce “Ank-effe” en dan wandelen we weer. Ik vind alles prima! Ik realiseer me dat ik gisteren de snelste kilometer heb gelopen en dat ik vandaag door het bos hobbel voor meer dan 25 kilometer en dat niet iedereen dat kan, maar aan de andere kant trekken Joyce en ik ons erg aan dat degenen die dat doen vooral sneller zijn. Desalniettemin doen wij uit en thuis ook 3 uur over de halve marathon in trail, afhankelijk van het horloge waar je naar kijkt. In de pauzes zet ik mijn Garmin uit, maar de Apple Watch niet.

• 

• 

We gaan de blauwe boswachtersroute ook nog doen en daarna de bruine Rondje Aap route. Dan komen we op 25 kilometer uit, zoals we vanmorgen ook van plan waren. De boswachterroute loopt gelijk met het begin van de gele route. Ik loop een kilometer onafgebroken op mijn eigen tempo, maar dat is na 23 kilometer ook niet meer loeihard. Dan moet ik nog versnellingen doen. Lekker rammen door het bos. Het zijn maar 20 seconden gelukkig. Op de route letten, hard doorlopen, uitkijken en 4 uur slapen zijn voor 20 seconden een zware combinatie. We komen weer langs de auto en gaan over op het Rondje Aap. 20 Seconden versnellen op asfalt met trailschoenen aan is hopeloos: ik ga op het gras lopen! Dan ben ik ook even af. En dan mag ik een keer: “Joyce-effe”. Intussen is het gaan miezeren. Dat scheelt toch en haalt de glans er een beetje af.

• 

• 

• 

Mijn Apple Watch heeft een kilometer meer opgenomen dan het horloge van Joyce! Die is op 25 kilometer en mijn Garmin volgt iets later. Voor Joyce moeten we nog naar de auto lopen en dan zit onze lange loop er weer op. Ja, mijn voeten zijn nat en goor; ja, mijn broek zit vol modder; ja, er trekken een paar bovenbeenspieren en ja, mijn hoofd is vermoeid. Maar dit heeft me niet gesloopt of kapot gemaakt, het heeft me eerder verkwikt en opgekikkerd en wat vertrouwen gegeven, want hoe mooi is het dat me dit lukt? Voor de krachttraining ‘s avonds doe ik vooral rustig aan, terwijl de trainer me op het hart drukt rustig aan te doen als ik zo slecht slaap. Zijn idee van rustig aan is vast anders dan de mijne ?. Ik ga lekker op tijd naar bed, dat lijkt me een beter plan!

6 November – Wandelen en Zwemmen en nul foto’s ?

Ik sliep meer in elk geval! En ik doe behoorlijk rustig aan: beetje achter de computer hangen, met de Lego bouwen en wat huishoudelijke klussen. Als Vincent zwemt, gaan Rob en ik wandelen in stukken van Almere waar we nog nooit geweest zijn! Kunnen we even lekker bijpraten. Daarna ga ik zwemmen. Het is niet zo druk deze keer. Man en vrouw of 5. Ik zwem het standaard programma in, maar zonder de benen. De eerste 450m zitten er al op! De training begint met 100 m hele slag geloof ik en dan… benen. Mijn benen hebben het niet vandaag. Ze doen het niet meer zo goed. Verder merk ik eigenlijk niks van de 25 kilometer van gisteren. We doen ook 100m rug. Ook yekkie. En dan… weer benen ? 50m benen, 100m armen, 150 m hele slag. Ik lig al achter na 50m. Dus de tweede keer die serie helpen mijn handen mooi mee; krijg t. Ik zet in de pauzes mijn horloge op rust. Dat is iets meer gedoe, maar mijn gemiddelde zwemtijd zal dan zeker verbeteren! Ik deed dat nooit en dus zwom iedereen altijd heel erg veel harder dan ik. We zwemmen nog 2 keer 300m met 25 meter schoolslag er tussen. Lekker rustig aan. Bij de tweede keer ga ik 1 op 3 adem halen na 100m. Dat bevalt me eigenlijk zo goed dat ik dat liever volhou! We mogen uitzwemmen en ik vind op mijn horloge dat ik de 2000m voor Trispiration Jaarchallenge weer vol heb. Ik zwem nog 150m uit met ademhaling 1 op 3. Laten we dat maar gaan doen voortaan! Ik zwem tegenwoordig alles zonder achtje.

7 November – Fietsen binnen en lopen buiten (het ene moest, het andere “mocht” niet)

Twee uur fietsen. Gelukkig zat ik net op de Tacx toen het buiten begon te stortregenen! Ik had een route uitgezocht met niet zoveel hoogteverschil, zodat ik niet hoefde op te letten. Na de bui kwam Vincent namelijk binnen met een heleboel Engelse woordjes die geleerd moeten worden. De hartslag is lijdend vandaag en deze hartslagband werkt mee. Het tempo let ik niet op en de cadans schuift onder de Engelse woordjes.

• 

• 

• 

• 

Heel Watopia is inmiddels ontdekt en bekend voor mij. Da’s wel lekker deze keer. Ik zorg dat ik de 30 kilometer heb gefietst voor de Trispiration Jaarchallenge, dan ben ik binnen een week klaar. Ik doe elke maand 2 keer 10 kilometer hardlopen, 2 keer 30 kilometer fietsen en 2 keer 2000 meter zwemmen. Dat doe ik al 10 maanden lang. De rest van de tijd zit ik natuurlijk niet stil! Integendeel…

Ik fiets de twee uur vol. Dat valt niet mee en het is 60% van de Engelse woordjes die we moeten leren. Het zijn 48 kilometer. En de gemiddelde cadans valt ook nog best mee. Echt vermoeiend was het niet, dus met het uithoudingsvermogen is niks mis. Qua tempo is er verbetering mogelijk!

We moeten verder met de woordjes en ik ga lekker rustig mee bouwen aan de Lego auto. Ik kan zeggen dat Vincent alle woordjes kende en ik dan had beloofd om met hem mee te zullen hardlopen. Of dat hij nog iets te goed heeft, want hij loopt wel vaak met mij mee als op zijn schema geen hardlopen staat. Mijn huidige trainer is strenger en er staat geen hardlopen. Maar ik wist al dat ik toch mee zou gaan! (nu maar hopen dat de trainer dan maar even niet meeleest, ? haha)

We liepen inderdaad niet hard en Vincent had geen hartslagmeter om en het horloge werd nat, dus zijn hartslag klopte niet. We hadden zon. En regen. Op de berg. En een regenboog. En hele harde wind ook nog op de koop toe.

• 

• 

• 

Kortom: GENIETEN! Want ik hoeft verder niks: geen hartslagbeperking, geen versnellingen, geen opdracht. Gewoon lekker lopen. Onverhard genieten van de elementen. Niet op het horloge kijken. Lekker kletsen tegen Vincent, die de route bepaalt; al is die niet verrassend. Heerlijk 6 kilometer herinneringen maken in plaats van schemaslaaf wezen. En ohja, het lukt me ook nog eens prima na 2 uur infietsen vandaag en vrijdag nog een stuk’je’ hardlopen!

Maandag 25 oktober – Weer een stukje hardlopen ?‍♀️

Ik heb een beetje spierpijn! Van gisteren. Van het zitten op het terras en weer opstarten. Op mijn werk op en neer lopen en dan is de spierpijn al snel weer weg. Na het werken heb ik eigenlijk zin om te gaan zitten en niks te doen, maar toch doe ik de hardloopspullen aan. De laatste keer dat ik in het licht kan lopen, moet ik dat maar doen! Het is al 40 minuten vandaag. Weer een beetje langer… Het wordt nog wel ‘s wat. Ik mag lekker rustig.

• 

• 

Het is stil zo rond etenstijd en ik heb heerlijk weer: precies de goede temperatuur en zo tegen zonsondergang, een lage hartslag en een lekker tempo. Ik dacht rond de 7 te gaan lopen, maar het zit op 6:10-6:15. En het gaat heel erg gemakkelijk.

Na een pauze van een minuut mag ik iets harder in een hogere hartslagzone. Dat komt goed uit, want ik loop onverhard. Ik moet zelfs mijn best doen om in de goede hartslagzone te komen! Volgens mij werkt de hartslagmeter niet, want dit is best raar om me zo goed te voelen na de 22 kilometer van gisteren. Intussen erger ik me eigenlijk. Aan al die mensen die moeiteloos een marathon lopen en dat breed uitmeten op alle sociale media. Aan de mensen die lopen te fiepen hoe zielig ze zijn. Ik erger me aan de onterechte voetstukjes vooral. Hoe geweldig, 2 halve triatlons in 2 maanden! (maar niet als ik er 2 in 15 dagen doe) Hoe geweldig, een marathon lopen in een PR (wat ik zelfs haal in een hele triatlon)! Wat fantastisch dat je een week vrij kunt nemen van je kinderen op de lagere school (omdat je niet voor je kinderen kunt zorgen)! Wat heerlijk dat je weer in een sportritme zit en je steeds sneller wordt (maar mij nog steeds niet kunt bijhouden, zelfs niet in deze lage zones)! Wat geweldig dat jullie samen gaan fietsen en net zo hard kunnen op de mountainbike dan op de racefiets! Ik doe dat allemaal zonder podium.

• 

• 

Ik krijg een paar druppels over me heen, maar ik vind het vooral leuk klinken. Het tempo ligt best hoog. Niet ten opzichte van alle geweldige anderen, maar voor mij. Na de halve marathon van gisteren. Onverhard. Ik loop zo rond de 5:45. Op het einde ga ik nog 20 seconden sprinten. Ik zoek iets uit waarvan ik denk dat het net niet haalbaar is en dan doe ik mijn best. 2 van de 3 keer lukt het toch. Ik hobbel uit tot ik thuis ben en dan ben ik best blij. Zonder podium. Ik heb eigenlijk ook geen zin om iets in Training Peaks op te schrijven. De trainer is me voor en vindt dat ik goed in de zones ben gebleven. Ja leuk ?, maar ik zet er toch bij dat ik twijfel of de hartslagzones wel goed zijn opgenomen. Waarop meneer de trainer (loopt, fietst en zwemt ook harder dan ik ooit zal kunnen) op meent te moeten merken dat het ook kan liggen aan de goede coach. Valt niet goed vandaag.

26 oktober Zwemmen ?‍♀️

Daar gaan we weer… Ik ga zwemmen op lunchtijd. Dan heb ik trek en ben ik niet zo blij. Vandaag moet ik rustig zwemmen. 3 Kwartier. Bij de kassa staat iemand te hannesen met haar kaart en de vriendinnen die nog moeten komen. Leuk, maar dat gaat van mijn uur af mensen! Ik ga eerst rustig inzwemmen, het standaard riedeltje: 100m borstcrawl, 25m school, 25m borstcrawl, 25m rug, 25m borstcrawl; 50m benen, 50m borstcrawl en 100m armen borstcrawl. Ik let op de techniek. Vandaag in de rustige baan, niemand die me opjaagt! Ik ga 6 keer 300m zwemmen in 2:25 per honderd meter. Ik tel bij de eerste 300m uit dat ik daar minstens 7 minuten over moet doen. Dus ik ga traaaaaaahaaaag. Achter een langzame mevrouw hangen voor 1 baantje, rustig keren. Netjes in ruim 7 minuten. Even pauze.

Dan tel ik verder: als ik dit zes keer moet doen in 7 minuten kom ik op 42 minuten uit. Plus het inzwemmen van minstens 8 minuten, maakt echt meer dan 45 minuten. Daar gaan we weer…. Wie kan er nu niet tellen? Nou, ik blijkbaar ook niet, want door die getallen die door mijn hoofd spoken en het tellen van het aantal slagen, zwem ik zomaar 50 meter te veel. Volgens Garmin. Ineens begint de tijd te dringen! Want over 20 minuten gaat het zwembad dicht en ik moet nog 3 keer 300m! Dat red ik dus niet.Ik heb een hekel aan overschatting van trainers, maar ik heb minstens zo de pest aan het niet af kunnen maken van de training. Ik haal 5 keer 300m en dan begin ik aan de laatste en neem ik het achtje mee. Ik blijf wel lekker rustig zwemmen en letten op de techniek de ademhaling. Ik ga als laatste het bad uit en heb 54 minuten gezwommen en ik heb de training niet afgemaakt! Ontevreden rij ik naar huis en ik ga eerst eten voor ik reageer. De trainer is me voor, hij biedt al zijn excuses aan voor de rekenfout die hij weer heeft gemaakt voor ik kan mokken. Dan heb ik als enige houvast dat ik gewoon netjes rustig en soepel gezwommen heb.

Ik heb ‘s avonds ook nog gefietst. In Zwift. Op de Tacx. In Innsbruck. Over zware hellingen.

• 

• 

27 oktober De piramideloop samen met Vincent ?‍♀️ ?‍♂️

De knul ging niet zwemmen, maar lopen met zijn moeder wel. Op een langzaam tempo. Ik wissel elke 5 minuten van tempo. Hij in lange broek, ik in het kort. Hij de route, ik het tempo. Het ging niet erg hard. Na een dag werken. Want zijn benen kunnen net zo goed wandelen! We gaan gewoon lekker makkelijk. Ik heb het niet echt koud, hij niet te warm. Na een paar kilometer denkt hij dat hij mij niet kan bijhouden als ik 5 minuten hard ga. Ik denk dat het wel meevalt.

De herfst is wel mooi met alle blaadjes! Het is droog. Als ik hard moet, kan Vincent me makkelijk bijhouden! Voor hem is het gewoon een beetje tempo. Hij gaat naast me lopen te fluiten ?! Nou, dan heb ik nog energie om hem een stomp te verkopen en rot-kind te sissen. Hij ligt in een deuk. En loopt hard weg om een foto te maken. ?

• 

• 

• 

Dan weer terug naar huis. Zijn route is perfect en past precies in mijn training. Zes kilometer.

28 oktober Lage hartslagzones in een donker bos – ?… dat lukt me niet!

Vincent gaat naar de baan en ik ga in de lage zones alleen lopen. Ik dacht dat het tien minuutjes inlopen was, maar ik moet 50 minuten lang door zone 1 banjeren! Nu gaat het tempo dan wel iets omhoog met alle training, maar echt opschieten gaat het niet. Ik ga door het Wilgenbos. Eerst langs het sluisje. Ik vind het niet erg om in het donker te lopen, dat niet. En ik ben ook niet bang. Waarom zou ik dat wel zijn als het donker is en 2 maanden geleden in het licht niet? Dat is aangeleerd gedrag. Ik hobbel gewoon door. Dat lukt me prima in zone 1. Bij het sluisje maak ik een foto.

• 

• 

En dan het Wilgenbos in. Dat is wat akeliger. Gek genoeg ben ik blij dat het pas 27 oktober is en niet de 31ste, want dan zou ik niet durven! Maar ik ben toch iets meer alert. En daar houdt zone 1 op. Dan blijft het tempo gelijk, maar verhoogt de hartslag. Laat maar zitten hoor, dan maar zone 2. Heb ik een lichtje erbij van mijn horloge! Ik zie lichtjes in de verte en verder is het bos heerlijk van mij. De brug over en naar de dijk langs het Bloq van Kuffeler.

En dan weer terug. Nu heb ik ook nog wind tegen en ik heb mopperige dingen bedacht. Dat strookt al helemaal niet met zone 1, dus ik laat het voor wat het is met de laagste hartslagzone. Het fietspad is wat akeliger dan het bos, maar waarom precies kan ik niet zeggen. Voorbij de rode ophaalbrug mag ik door naar zone 2, maar daar zat ik toch al! Ik maak een klein ommetje zodat ik straks op 10 kilometer zal uitkomen. Door het tunneltje vind ik wat minder en daar schrik k dan ook van een grote hond, zul je altijd zien. Ik ga langzaam de brug over en dan weer terug. Ik kom precies uit in de tijd (65 minuten) op 10 kilometer en ben terug bij de atletiekbaan.

Vrijdag 29 oktober. Gravel fietsen met Joyce ?‍♀️ ?‍♂️

Voor Trispiration kan ik nog naar de provincie Overijssel om 30 kilometer te fietsen. En ik kan voor Garmin de badge gravel fietsen nog halen. Dat is eigenlijk onverhard fietsen. Niet snel, door het bos en ook niet erg technisch. Joyce vind het heerlijk, ik ben nog niet erg van het mountainbiken. Dus we gaan samen. Joyce heeft een route en ik heb de zenuwen. Dit heb ik nog nooit gedaan, ik ben geen vrienden met mijn mountainbike en ik weet niet of ik het leuk vind. Het is best een stuk rijden naar Zwolle met 2 fietsen in de auto! Maar dan kunnen we lekker bijpraten. We beginnen verhard. Door wat gedoe her en der (met school en de weegschaal) voel ik me niet helemaal jippiedepippie. En die fiets trapt zwaar! Dan gaan we het bos in. Kijk, dat is best oké!

Het zonnetje schijnt erbij en de herfstkleuren zijn super. Van die paden waar je niet met een racefiets komt. Maar het tempo is ook navenant. Door de afstelling van de fiets, knelt mijn maagstreek wat af en dat wil zich niet settelen. Nee, ik ben niet direct verkocht aan het gravelen!

Soms stukjes verhard en soms missen we een smal pad vol blaadjes. Het valt me op dat we niet de eerste bosfietsers zijn, terwijl je ze eigenlijk niet echt ooit ziet. Veel ruimte om te kletsen is er niet. Je fietst achter elkaar of er is veel ‘herrie’ van de bladeren. Na 15 kilometer doen we een stop in de zon om (delen van) jasjes uit te doen en wat te eten. Dan vind ik het wel leuk eigenlijk!

Misschien was het trek, want nu zit mijn maag niet meer zo in de weg en wordt het hele fietsen leuker en zie ik de zon ook en de mooie omgeving vooral. We komen in de modder. We hadden ook al zand. Maar de modder is niet te befietsen.

Grappig genoeg leg ik me dan pas bij het onverhard fietsen neer! Gewoon kalmpjes aan en daar ben ik heel goed in. We komen door Vilsteren waar de kerkklokken luiden en het uitzicht op het water is erg mooi.

We pakken het fietspad in plaats van het zand. Dat is zo’n beetje het moment dat ik dacht; het is best leuk zo! Tel de zegeningen: zon, gezelschap, fiets en mooi. Tamelijk onverwacht komen we bij een uitkijktoren. Helemaal niks, maar dan ook echt niks voor mij! Trappen met gaatjes erin. En toch wil ik het altijd proberen! Joyce neemt de GoPro mee en ik ga de eerste twee trappen tot het eerste plateau op.

Dan stokken mijn benen. Mijn hoofd stuurt het niet meer goed aan. Ik verkramp en elke stap voelt aan alsof ik een steen omhoog til. Ik kom tot het tweede plateau. Ik wil zo graag nog 1 trapje verder! 2 Treden ga ik dan omhoog. En dan weer terug. En dan moet ik zitten. Ik beloof mezelf vanalles en maal in mijn hoofd: hoe eng kan dit zijn als je in de golven kunt zwemmen, in de Rijn durft te springen en wat ook, maar de tien volgende treden vergen al mijn wilskracht op. Het is onbegrijpelijk, maar ik haal het derde plateau en dan is alle moed op. Ik moet zitten en hou me zo stevig vast dat mijn knokkels wit zijn.

“Nog een klein stukje” roept Joyce vanaf boven, maar dit is echt al voorbij het maximale. Ik ga weer naar beneden en we fietsen verder. Nu voelt het allemaal gemakkelijker voor mij. We komen weer de Overijsselse Vecht over.

• 

• 

Helaas zit het grootste deel van de tocht er al op. We fietsen nu alleen nog verhard, maar dat vind ik ook niet erg eigenlijk.

• 

• 

Als we van Zwolle wegdraaien steekt de wind op. Vrij ongenadig eerlijk gezegd. Voor mij een “feest” van herkenning, maar voor Joyce -die veel minder gefietst heeft dit jaar- wel een zware afsluiting van de tocht. We fietsen 36 kilometer bij elkaar. En daar doen we wel twee uur over!

Ik ga ook nog zwemmen. Zo’n drukke sportdag, waarbij je ook veel van hot naar her moet. Vind ik niet zo fijn, maar ja. Ik heb niet zoveel zin, maar ik ga toch. Na gedoe met het kaartje lig ik om 4 uur in het zwembad in Almere Poort. 500 meter inzwemmen. Het went al. En dan moet ik 6 keer 100m een versnelling doen. Die gaat niet vanzelf. Ik moet mijn best doen. Dat doe ik dan maar. En de andere mensen in de baan een beetje ontwijken. Het is wel eens gemakkelijker gegaan en dat is te zien aan de tijd, die nu eens precies klopt. Pas de laatste paar gaan goed. Dan 4 keer 50m. Helemaal lekker. Ik doe mijn best om technisch goed te zwemmen. Op het einde moet ik nog 2 keer 25m zo hard mogelijk en ik doe dat binnen 30 seconden. Deze keer heb ik heel veel tijd over. Dus ik doe de warming up nog een keer van achter naar voor, maar dan zonder benen en met 200m armen. Ik heb zelfs nog wat tijd over en het bad is nog niet helemaal afgesloten, dus ik maak er nog 2000m van ook. Voor geen-zin en minder-energie toch een aardige poging ? Aan de andere kant is het jammer dat we vanavond bezoek krijgen, want dan had ik ook nog 10 kilometer hardgelopen, zodat ik alles voor Trispiration op 1 dag had gedaan. De trainer vind dat bezoek niet jammer.

30 oktober. Binnen fietsen ?

Buiten is het donker en somber en het regent. Ik blijf het liefst de hele dag in bed liggen, maar mijn boek is uit om half 11. Het is perfect weer om een lego-auto te bouwen. En dan moet ik fietsen, 75 minuten. Dat doen we dan maar binnen! Ik ga naar de Makuri Islands in Zwift. Ik heb nog wat routes niet gedaan daar. Ondertussen overhoor ik Vincent zijn Duits.

• 

• 

Ik heb een beetje zadelpijn en ook mijn knieën zijn nog gevoelig van de gravelrit. In Zwift pak ik ook de gravelroutes, onverhard. Maar in Zwift zitten er dan ook nog hoogteverschillen in. Een tandje erbij. Ik moet in zones fietsen en die hou ik bij in Garmin. Dat gaat best goed. Weer accepteren dat ik gewoon niet zo snel ga. Tijdens het Duits hou ik me ook goed aan de hartslagzones.

• 

• 

De route is eerder klaar dan de opdracht en ik wil nog een route doen. Dat kan en ik stop even het horloge, volgende route en dan bemerk ik de vergissing: de route uit Zwift gaat direct naar trainingpeaks en daarom is de training te kort. Zucht… Ik heb een korte route, maar ik ben weer vergeten om te kijken dat er 100m hoogteverschil zit in de paar kilometer. Zucht… En dan is het onverhard ook nog. Zucht…

• 

• 

• 

Ik maak netjes de training vol en fiets 26 kilometer ook vol. Onverhard. Met bijna 500 hoogtemeters. Binnen een jaar op Zwift heb ik 22 niveaus doorlopen – ehhh, doorgefietst….. Dat is best een aardige prestatie. Het weer nodigt niet eens uit tot nog een wandeling.

31 oktober – wandelen op Papendal ?‍♀️ ?‍♂️

Er is jeugd triatlondag op Papendal. Leuk! Maar… tegen de verwachting in is het heerlijk weer. Zonnig en herfstig. En wij zitten binnen. Te luisteren bij een lezing over de triatlonouder. Het is niks overdreven als ik zeg dat me dat ontzettend onrustig maakt. Ik wil naar buiten! Dit is een sportmekka! Het is hier mooi! Het is geweldig om olympische helden te zien, om een echte gouden medaille vast te houden, om Vincent te zien genieten, maar na het officiële gedeelte weet ik niet hoe snel ik Rob mee moet nemen naar buiten voor een wandeling. We redden het met Komoot en de route. We lopen over het sportcentrum. Het ruikt heerlijk naar herfst.

• 

• 

We komen door het mooie bos en dwalen tussen de gouden bladeren door. We kletsen heerlijk saampjes. Mijn benen blijven een beetje mokkig dat ze niet mogen rennen, maar dit is een betere rustdag! Zonder enige moeite dragen ze me 6 kilometer door. Beetje omhoog en omlaag, verhard en onverhard.

• 

• 

We lopen ook nog alle sportvlaggen langs en dan krijgen we ons kind weer mee die ook een heerlijke en vooral inspirerende dag heeft gehad! Ik sluit de maand af met een krachttraining om nog een badge in Garmin te scoren. Vandaag heb ik een halloweenbadge gehaald, een stappendoel van 300000 stappen in oktober gehaald, de wandelbadge gescoord en een krachttrainingbadge toegevoegd! De eerste maand met de nieuwe coachtrainer is goed bevallen (alleen wil ik alsmaar meer en dan vooral meer hardlopen) en intussen zijn de vlaggetjes voor 2022 ook geplaatst. Ik ben geïnspireerd, heb mooie dingen beleefd, er was lekker weer in oktober en nu ben ik klaar voor november.

Maandag 18 oktober – Basistraining

Het went al bijna: een dik half uurtje lage zones en meteen vanuit het werk hardloopschoenen aan! Ik geniet er nog even van, nu het nog licht is. Ik loop het rondje deze keer met de klok mee. Lekker alleen. Ik let op de hartslagzones en loop lekker.

• 

• 

Ik geniet een beetje van de overbekende omgeving, nu het nog mooi weer is. En ik doe de sprintjes op het einde netjes. Precies 6 kilometertjes.

‘s Avonds doe ik nog een kwartiertje krachttraining. Die doe ik nu 3 keer per week! Goed he. Ik vind het echt vreselijk, maar ik merk dat het enorm helpt en dat ik er sterker van wordt. Ik heb laatst de allereerste herhaald en dat vond ik een makkie geworden, dus er zit ook zeker progressie in.

Dinsdag 19 oktober – zwemtraining ? ?

Echt veel zin had ik niet om te zwemmen. Beetje vermoeid van alles. 2 Dagen op kantoor gewerkt, veel informatie verwerkt en de glazen wanden gewassen. Gewoon zo’n dag dat je liever piano blijft spelen in plaats van autorijden, omkleden, nat worden, weer afdrogen en terugrijden – maar ja. Ik moet vierhonderdjes zwemmen. Eerst inzwemmen: dat riedeltje ken ik al van buiten en dat bevalt me prima (behalve 50 meter benen – dat komt nooit meer goed). Het is druk in mijn hoofd. En in het zwembad. Dan ga ik weer ‘smal’ zwemmen en wil ik niemand tot last zijn. Dat werkt niet goed. Dan mis ik in de 400m het letten op de techniek.

Ik moet 3 keer 400meter zwemmen op een tempo van 2:25 op de honderd meter. Maar ik heb geen idee hoe hard of zacht dat is. Ik heb deze avond in mijn maalhoofd genoeg moeite met het aftellen van 400m met links en rechts ademen. En andere mensen niet in de weg zitten. Ik zwem te hard. Ik doe mijn best om langzamer te zwemmen, maar niet écht en dus ga ik de tweede en derde keer ook te hard. Maar rustiger lukt niet in deze baan en in de andere baan is het ook niet goed. Ik verslik me ook nog eens vreselijk, maar ik stop er niet voor en ik verzuip ook niet. Dat overkomt me zelden! Kortom: ik had misschien beter piano kunnen blijven spelen, maar ik maak netjes 5 keer 400 meter vol. En dan wil ik helemaal snel het bad uit en hoef ik echt niemand van de TVA te zien. Daar loopt mijn hoofd van over! Achteraf heb ik ook nog eens te snel gezwommen, maar dat kwam vast omdat ik te snel klaar wilde zijn. ? Badpakje uit, slippers aan de kant en lekker naar bed. Daar ontwikkel ik wat keelpijn en verkoudheid.

Woensdag 20 oktober – Lunchloop met elke 5 minuten een ander tempo en met Manuel

Manuel vroeg of ik mee wilde gaan deze woensdagmiddag. Vind ik altijd lastig en dan wijs ik hem er wel een keer of vijf op dat hij in mijn (voor zijn doen) trage tempo mee moet. Ik doe de piramide weer en wissel elke 5 minuten van hartslagzone. 5 Minuten van de 35 minuten zijn lekker op tempo. We kunnen wel bijpraten! Over muziek gaat het. Manuel is beter in het snappen en uitpluizen van muziek, ik ben razendsnel in het verwerken van muziek. In de 5 minuten tempo hoeft ik lekker niks te zeggen, maar grappig genoeg heeft Manuel dan ook de neiging vragen te stellen! Die kan ik natuurlijk net niet beantwoorden in deze hartslagzone! Dat moet even wachten tot we langs de Vaart lopen en de zone weer laag (en nog lager) is, maar dan hebben we wind tegen. Echt herfst: het waait hard door! Dat vind ik wel lekker.

Ik zit een beetje te dubben wat ik volgend jaar op sport- werk- en leef-gebied wil doen en kan doen en ik heb nog wat keelpijn en dat maakt me vermoeid. Er ontstaat een groot probleem voor mij: ik ga de training niet groen krijgen! Ik kan het horloge eerder stoppen om binnen de tijd te bijven, maar dan haal ik geen 7 kilometer en ben ik ook nog niet thuis. Uiteindelijk loop ik dus te lang of te ver of allebei en is de training geel. Dat doet een beetje pijn en vind ik moeilijk te accepteren, maar het is de eerste keer in maanden. Jammer maar helaas. Als ik dan mag hardlopen, moet ik het misschien ook maar wat langer doen, want zoveel komt het er niet meer van 😉 (waar ik ook onrustig van word)

Als Vincent zwemt gaan Rob en ik wandelen in het Kromslootpark. Voor de zekerheid gaat de regenjas mee. Na een kilometer of 3 is die hard nodig! We lopen onverhard door de herfst en het is prachtig. Echt onwijs mooi! Jammer dat we doornat worden. En dat het rondje niet korter kan. We lopen altijd flink door, maar eigenlijk is ruim 7 kilometer iets te lang! Het is wel heel erg mooi.

• 

• 

• 

Donderdag 21 oktober – Fietsen op de Tacx in Zwift – Dust in the Wind – Duits, Economie, Cadans en Badges.

Hier zie ik dan dagenlang tegenop. Min of meer bewust heb ik de werkuren aangepast op de fietstraining. Het kwam ook beter uit om dinsdag de hele dag te werken en vanmiddag eerder te stoppen, maar 2 uur op de Tacx is niet iets waar ik me op kan verheugen. Tussen het huiswerk en het werk door. Combineren is wat dit vraagt! Ik heb een route van 52 kilometer in Zwift die ik nooit leuk genoeg vond en Vincent heeft leerwerk voor Duits. Ik moet letten op de cadans en in hartslagzones blijven. Dat is allemaal net iets te veel, dus de hartslagzones vallen af.

• 

• 

Begrijp me niet verkeerd: ik kan uren op de Tacx zitten en fietsen, dat is niet eens echt erg, maar vandaag is ‘t de combinatie die me niet trekt. Vincent overhoort mij eerst Duits en ik ken het nog redelijk. Behalve het strand, dat noem ik ‘la plage’, omdat die Duitsers toch geen strand hebben! Bij het fietsgedeelte ‘stof in de jungle’ overhoor ik hem en dat gaat best goed. Ik hou de alfabetische volgorde van achter naar voren aan. Dat het fietsen langzaam gaat, valt niet zo op gelukkig.

• 

• 

• 

Ik ga wéér in de knel komen! De route is langer dan de tijd die ik heb! Misschien gaat het straks naar beneden, denk ik nog hoopvol. Maar 52 kilometer in 2 uur ga ik niet fietsen. Ik was vergeten hoe irritant onverhard fietsen is en hoe vertragend bergop werkt. Ik eet netjes in blokjes de energiereep op. Daar ligt het niet aan. We gaan qua huiswerk over op economie.

• 

• 

Kletsen over geld is leuker dan Duitse maanden. De twee uur gaan voorbij en de route is nog niet klaar! Vincent zoekt het aan alle kanten op hoe de route loopt, maar het is redelijk kansloos. Nou ja, dan maar nog een gele training accepteren. Ik maak de route nu ook af ook! En dan bedenk ik me dat ik ook nog de badge van Garmin moet halen. Ik fiets de route af, maar niet binnen de tijd. Daarna fiets ik nog 3 kilometer extra om ook de Garmin badge te halen.

• 

• 

• 

Als eerste opmerking bij de fietstraining zet ik met hoofdletters neer dat ik niet van fietsen hou! Anders denkt de trainer straks nog dat hij me maar vaker urenlang op de Tacx moet zetten.

22 oktober – Zwemmen Tempotraining met Vincent

Om 9 uur zijn we in het zwembad, Vincent en ik. We trainen samen vandaag omdat het er morgen niet van komt. Ik ben nog steeds een beetje verkouden en ik slaap slecht door het hoesten. In het zwembad merk ik er gelukkig niks van. Eerst inzwemmen. Vincent doet met me mee, maar dan iets sneller! 100 meter borstcrawl, schoolslag, rugslag, borstcrawl en zelfs 50 meter benen en een stukje armen. Ik let deze keer bij het inzwemmen ontzettend goed op de techniek. Het is ook niet zo druk als afgelopen dinsdag, dus het gaat beter. Dan moet ik 12 keer 50 meter zwemmen in 1 minuut en 8 seconden. Dat is niet echt hoog tempo, maar goed…

• 

• 

Ik tel met de bidon af en ik let vooral op de techniek. Eigenlijk ga ik elke keer 1:01, dus zo’n 7 seconden te snel. Ik laat het maar. Vincent raadt me een keerpunt aan, maar daar begin ik niet aan. Ergens bij de zesde keer gaat Vincent met zijn horloge rommelen en ik daardoor ook. Ik zet ‘m uit in plaats van op een nieuwe ronde en daarna doe ik 50 meter in de rust. Zodoende zwem ik 100 meter te veel en dat irriteert me. Vincent moet voor me zwemmen en dan zwem ik lekker onder de minuut! Net aan. Ik merk wel dat het zwaarder wordt, maar ik hou vol. Het zijn maar 50 metertjes, twee baantjes. En dan weer rust. Als ik bij de twaalf ben, is Vincent er al lang mee klaar! Ik ga nog uitzwemmen en dan doe ik 200m armen en de rest van de warming up. Ik heb nog even tijd en het bad is zowat leeg. Doe ik rustig 100m ademen 1 op 4 en daarna 100m 1 op 3 ademen. Het maakt qua tempo niet uit. Ik zit net op een groene training. Het giet buiten en ik ben best moe van de tempootjes, dus ik ben blij dat we niet gaan hardlopen.

Zondag 24 oktober – Trailrun met een groepje bij Huizen.

7 Uur ‘s morgens is best vroeg. Altijd al, maar op een zondag na een drukke zaterdag in het pretpark zeker! Die dag in het pretpark met de engste achtbaan ever, een flinke portie geduld en 2 uur in een vreselijk lawaaiig zwembad met alleen maar glijbanen en dan nog een autorit met Duitse woordjes: het moeilijk kan het zijn om een trailloop van 21 kilometer te doen als je al weken veel minder hardloopt? PL heeft de route gemaakt en het is lekker dicht bij huis in Huizen, op een half uurtje rijden van Almere.

Joyce pikt me op, dus ik weet in elk geval zeker dat er 1 iemand anders is, die prettig rustig loopt. Maar er zijn er meer: SBF en triatlon-vriendinnen SG en KH. Het langzame damesclubje wordt begeleidt door de 2 heren die vorige week 120 kilometer hardgelopen hebben: RM en JK. Wat een ongelooflijke eer! Dat dit allemaal zeer prettige hardloopgenoten zijn maakt het vroege tijdstip helemaal goed!

Ik kwebbel met KH, die altijd blijft hardlopen en zo sterk is. We wisselen nieuwtjes uit. Zij verbaast me altijd. Joyce loopt lekker met SBF achterop. RM heeft de route niet volledig in de hand, maar we kunnen de snelle groep goed volgen en het komt elke keer weer goed.

Het is prachtig weer. De zon komt door en de kou is er al snel af. De omgeving is mooi. Het tempo ligt dusdanig laag dat ik daar geen enkele moeite mee kan en mag en hoeft te hebben. Mijn benen lopen wel! En al kletsend gaat het echt vanzelf. We komen bij de skibaan. Daar mogen we omhoog.

• 

• 

Omlaag is echt een stuk minder prettig, zelfs met trailschoenen aan! Leuk om een keer te doen, maar van mij had het niet perse gehoeven. Door het bos slingeren bekoort mij veel meer. Ik heb geen idee waar we blijven en maak me daar ook niet druk over, maar dit gebied heet de Wolfskamer. Er zijn prachtige paden, mooie bloemen, mist boven de velden en het is heerlijk. Na 6 kilometer is een post waar het druk is. We kijken uit over Oud Naarden, of waar dat ooit geweest moet zijn. Ik neem netjes een gel. En dan weer door graag. Ik loop liever dan dat ik pauzeer. Ons kleine clubje gaat weer door.

• 

• 

Het gaat me natuurlijk supergemakkelijk af. We lopen boven de 7 minuten op de kilometer, dus dat mag ook wel. Ik klets ook en ik geniet van de omgeving. Bergjes op en af. En we komen over trapjes en langs water. Het licht en de kleuren van de bomen zijn erg mooi.

• 

• 

• 

Ik weet niet wanneer precies, maar het zal na een kilometer of 12, 13 zijn als ik er genoeg van krijg. Niet van de omgeving of hoe het gaat of de andere mensen, maar het is meer dat ik graag even alleen zou willen zijn. Ik ga er een stukje vandoor en we komen bij een landgoed.

Dan gaan we weer verder en ik moet echt op zoek naar de ‘loopmojo’. Het ligt niet achter de soepel lopende mannen. Ook niet bij een kletspraatje met SG of KH. Het zit ‘m niet bij Joyce en ook een gel helpt niet. Ik moet even mijn hoofd legen en dat lukt niet met de anderen erbij. Dat is het ‘m een beetje. Dan blijf ik achter, maar haal ik ze te snel weer bij of ik loop voorop en dat helpt wel aardig, maar dan moet ik ook naar de route kijken. Bij een volgende punt waar een oud landhuis stond, vlak bij waar nu de A1 loopt, komen we weer in aanraking met de snelle groep en komt PL erbij lopen. Ook zo’n 120-kilometer held die misschien wel iets langzamer wil gaan 😉

• 

• 

• 

Ik zeil er nu wat gemakkelijker doorheen en hobbel een beetje achteraan of in mijn uppie tussenin. Daar ligt de loopmojo gelukkig en ik pak ‘m dan ook snel weer op! Dan ben ik klaar met het aftellen van de kilometers en gniffel ik weer om de route die we zo nu en dan nog steeds moeten zoeken.

Ineens zijn we er al! Uiteraard lopen Joyce en ik de 21 kilometer vol. We bedanken de heren die niet zo goed begrijpen waarom we het eer vonden dat we met ze mee mochten. Samen lopen Joyce en ik nog een stukje verder en daar hou ik het meest van, van de rust en stilte en wij samen en even zelf iets met de route verzinnen. Daarna is er chocomelk op het terras en kan ik de mensen wat moeilijk volgen, maar ik klets nog wel gezellig met SG. Ik loop terug naar de auto de 22 kilometer vol. Het kost me geen moeite, dat niet. Het koste wel veel tijd, maar dat is ook niet erg eigenlijk. De rest van de zondag ligt nu nog voor me.

Er zijn van die weken die voorbij vliegen en voller dan vol zitten. Ze vallen na de Corona periode weer ontzettend op, omdat het vorig jaar allemaal rustiger en individueler was. (Het was toen ook onzekerder en onveiliger aan de andere kant, dus dat was niet vanzelfsprekend “beter”). Dit was zo’n week van afspraken all over, van haasten, hard werken en proppen! En omdat ik voor mijn gevoel tussen alle bedrijven door ook ‘nog even’ moet bloggen, maar eens op een snelle manier! (want er ligt nog strijkgoed ? en ik wil nog even piano ? spelen en opruimen ?)

Ik heb sinds 1 oktober een andere trainer en ik schrijf bij elke training op wat ik gedaan heb en hoe ik dat ervaren heb. Deze week zal ik wat ik voor hem heb opgeschreven, hier kort toelichten. Ik doe dit dus pas 2 weken en de trainer heeft 1 hele duidelijke opdracht op dit moment: Hou Anke rustig! Daar maakt hij het mij niet gemakkelijk mee, want het liefst zou ik vragen of ik zondag mee mag doen aan de halve marathon in Amsterdam, maar gelukkig durf ik dat niet! Lees maar verder waarom het verstandig van me was om me in te houden….⬇️

Maandag 11 oktober. Basisloopje voor uithouding. In de aerobe zone en tegen je aerobe grens.

Die titel zegt mij ook niet zoveel ?, maar ik krijg een hartslagzone op voor een bepaalde tijd en daar ga ik dan maar netjes binnen lopen ? het zijn maar 35 minuten, die ik meteen ga lopen als ik thuiskom van het werk. Als het nog licht is. Vincent gaat mee.

• 

• 

• 

• 

“Moest van iets dieper komen dan vorige week na een drukke werkdag. Zelfde route, zelfde gezelschap- maar die knul rende mee met zijn mama deze keer (geen fiets). Onverhard en net te koud voor korte mouwen. ? het was goed vol te houden en de sprintjes zijn leuker dan de dribbel pauzes!”

Opmerking van mij na de training

Antwoord van de trainer: “Lekkere sprintjes op max 3:40 tempo ?” Kijk, dat was mij nog niet eens opgevallen!

Dinsdag 12 oktober – Herstelritje ? en duurtraining ?‍♀️

Ik werk wat langer door en mis daardoor het middagslot om te zwemmen. Dan ga ik vanavond gewoon! Het is toch maar 3 kwartier, dan ben ik op tijd weg voor de TVA komt trainen. Maar ik ga wel fietsen. Nu het nog kan op de racefiets, overdag in het licht als het droog is. In lange fietsbroek.

• 

• 

• 

Wind tegen – en best veel -; proberen de cadans hoog te houden -maar dat nergens kunnen zien, gladde wegen -dan ben ik in elke bocht onwijs voorzichtig- en de lage hartslag maakte het onprettig slepend. Ik heb maar muziek geluisterd, maar regelmatig bedacht ik dat ik dat ook (of beter) op de bank had kunnen doen. ? De route was raar, ik kon elk moment naar huis maar dat heb ik niet gedaan.

Terwijl ik aan het fietsen ben, wijzigt de trainer mijn zwemtraining. 55 Minuten staat er dan. Sjips! Dan ben ik niet op tijd weggesneakt! Ik ga direct om 8 uur. Ik heb de plannen mee op mijn bidon.

De werkelijke tijd van de 500 meters zat op 2:08 per honderd meter!

Ik vond het niet leuk dat de training van 3 kwartier naar 55 minuten ging, want dan zit ik te dicht op de tva-training als ik pas om 8 uur kan starten. Ik wil die lui niks meer uitleggen. Maar goed ?
Tja, wat zal ik zeggen over de training… het vóélde heel erg rustig. Ik was alleen met techniek bezig. Arm laag en breed insteken en kalm doorhalen. Beetje benen. Geen achtje! Ik adem 1 op 4 altijd, rechts. Maar om de 500m af te tellen deed ik elke 100m 1op3 of 1op4 ademen om en om. Ik kwam er achter dat ik uitzag naar 1op3, dus in de laatste deed ik 300 van de 500m 1op3 en heel erg kalm aan. En achter de langzame mensen hangen ? toch had ik tijd over om te proberen met achtje 1op3 te ademen. En netjes uitzwemmen.
Het viel mee om tva-mensen te zien (ik was de aardige mensen vergeten)

De trainer heeft het zelf ook druk en reageert ‘s avonds zo laat niet meer op de training. Een aardige TVA-collega die ik wel heb aangesproken (hij behoort echt tot de laatste categorie) en die me op Garmin volgt echter wel… “Dank je wel 😉 Overigens ben je niemand verplicht iets uit te leggen. Dat weet je ook wel, maar dat vind je niet aardig overkomen. Maar aardig ben je sowieso 🙂” Hoewel ik ook door iemand werd aangesproken aan wie ik het júíst niet wilde uitleggen, maar ook dat heb ik ‘aardig’ aangepakt! ?

Woensdag 13 oktober – Pyramide – Korte training op en rond de aerobe grens

Net als vorige week. Maar nu past het er amper tussen. Gelukkig gaat Vincent niet zwemmen -want die is ook erg druk met school en verkouden- en kan ik het meteen na het werk proppen.

Lekker dat wisselen elke 5 minuutjes. In hartslagzones blijven is zoiets: ik ga nu rustig, mag ik harder. Of: nu ga ik hard en word ik moe, mag ik rustiger. En zo de hele tijd. Nou ja, 35 minuutjes. Tussen werk en eten door.

Ik krijg een duimpje terug ?? van de trainer. Soms is het gewoon zo eenvoudig als dat!

Ik wil graag meer hardlopen de komende dagen. In elk geval aankomende zaterdag moet ik er weer eens met Joyce op uit! Ik ben gewoon een hardloopjunkie… Dus ik probeer het met een sneaky aapje naar de trainer:

Ik schuif er ‘stiekem’ een keer extra hardlopen in op deze manier. Had ik gehoopt….

Potverdikkie! Ik app netjes terug dat ik het toch wel moest proberen ?:

Enerzijds baal ik er van, anderzijds ben ik blij dat er iemand is die goed oplet. Al zit het woord ‘afbouwen’ me niet lekker… Het uurtje lopen op zaterdag blijft staan.

Het is maar goed dat ik aan het begin van de week niet over een halve marathon ben gaan zeuren, want ik denk dat de trainer dan wellicht nog strenger had gereageerd!

Donderdag 14 oktober. – Dat is dan opeens een soort van rustdag! Dat bevalt me HELEMAAL niet. De hormonen zitten me vandaag in de weg, het werk is druk, het weer is ruk. Ik ben stiksjachereinig. Dat lost een kwartiertje krachttraining niet op. Daar mopper ik nog even na:

Joyce krijgt het via whatsapp ook allemaal te verduren, mijn hele slechte bui. Ik stuur haar bovenstaande door met de toegevoegde tekst:

Vrijdag 15 oktober. Tempotraining ?‍♀️ en basisritje ?‍♂️

Ik slaap slecht. Menstruatiekrampen. Op deze ochtend had ik me al de hele week verheugd: blijven liggen. Dat Rob eerder opstaat om te gaan werken als ik nog even blijf liggen. Terwijl het buiten regent. Maar dat laatste gooit roet in het eten: “mama, jij bent toch thuis vandaag…” JA “het regent heel hard en ik ben al verkouden, wil je mij naar school brengen als-je-blieft” Dus ik stond NOG VROEGER op dan anders en ik pakte de zwemspullen maar snel (nu lukt het vast nog net met zwemmen) en zet de knul om half 9 op school af. Tien minuten later lig ik in het water. Ik vind het woord ‘tempo’ in combinatie met ‘training’ niet aantrekkelijk. De bidon staat zo dat ik kan aftellen. 10 Keer 100 honderd meter.

• 

• 

Met krampen zwemmen. Dan blijven de benen duidelijk achter! Het was meer geworstel dan gewoonlijk. Hondertjes dus wat langzamer dan vorige week met 2:08. Ook behoorlijk moe van, als het lichaam aan 2 kanten energie vraagt. Met achtje zwom het wel lekker!

Dat schreef ik bij de training

De trainer appte me al dat hij ook vroeg was opgestaan en mijn schema voor volgende week al heeft ingevuld. Fijn, dat had ik liever in mijn bed gezien dan in het zwembad ? – bedankt voor de reminder!

Hij begreep de zwemtraining niet zo goed met mijn opmerking geloof ik. “Maar wel goed bezig, trotse coach!” Ik moest er even over nadenken wat hij bedoelt, maar ik denk dat hij verwacht had dat ik met krampen zou stoppen ofzo. Dat is geen moment in me opgekomen! Ik heb een halve triatlon met krampen gedaan, dus een zwemtraining van 3 kwartier houdt mij niet tegen! Gek dat ik mij dat zelf niet realiseer.

Het is maar goed dat ik ‘s morgens ben gaan zwemmen, ‘s middags zou het moeilijker zijn geweest geloof ik. Er staat ook nog fietsen op het programma. Het kan nog steeds, op de racefiets! Ik ga even een filmpje maken voor Manuel van de modderpoelen die niet langer in het bos liggen omdat ze ‘bosbouw’ hebben toegepast en alle bomen weggehakt zijn!

• 

• 

• 

Voor het eerst in tijden een ritje zonder sacherijn! Wel met krampen, maar al liggend op de fiets nemen die af (misschien moeten vrouwen eens proberen op een tijdritfiets te bevallen ?). Hartslagzones in de smiezen gehouden en aan het tempo maar niet gedacht. Genoten dat half oktober buiten fietsen op de racefiets nog kan! Het ruikt zo lekker en blaadjes ritselen zo grappig.

De rest van de dag is druk, onrustig, propperig, haasten, kiezen, een piano willen kopen, huiswerkplanning maken, de wasmachine en droger laten werken en me realiseren dat er voor mij ook veel huiswerk in het verschiet ligt. Het is achteraf maar goed dat ik niet heb uitgeslapen, dat had nooit gepast!

Ik ben ook even in de data van TrainingPeaks gedoken en -oei-, dat was even schrikken! ? Daar staat eigenlijk in dat ik hard bezig was met overtraind raken, als ik de getallen mag geloven. ? Ik snap waar het afbouwen vandaan komt! ? De (zeer) negatieve getallen buigen nu voorzichtig weer naar de positieve kant. ?

16 oktober Duurloop – ?‍♀️ ?‍♀️ met Joyce

Tja, die duurloop bleef dus op een uur staan en in een uur rennen wij de route van 12 kilometer niet! Maar de trainer is zelf druk voor zijn eigen wedstrijd, dus die red het even niet om aan te passen. De afgelopen maand(en!) doe ik elke training binnen de gestelde tijd, tussen de 80 en 120% van de opgegeven tijd. Dan worden ze groen. Ik ben in een kei in rekenen hoeveel tijd ik ‘moet’ halen!!

De onrust thuis houdt nog even aan. Ik slaap slecht door de hoeveelheid tijd die huiswerk, werk, huishouden en sporten me kost. De piano komt er nu eerst, al duurt dat de hele ochtend. Maar na de lunch moet dit junkie lopen. Met Joyce. Naar het Naarderbos. Iets wat ik iemand van de week zag doen en ik heb haar route gekopieerd. Tegelijk de route en de training volgen op mijn horloge is lastig, dus ik skip de training. Lage hartslag wordt het toch.

Het tempo hoeft niet hoog te liggen voor ons. We lopen heerlijk, we kletsen heerlijk, ik geniet van de omgeving. Die is wat surrealistisch. ‘Vergane glorie’. De golfbaan is dicht en begint te overwoekeren. Het pad voor de golfkarretjes ligt er nog. Dat gaat omhoog en omlaag. En we gaan over dijken en heuvels. Verhard en onverhard. In de zon. Langs verborgen meertjes en over brugjes. Het is echt gaaf. En ook heel gaaf: als we even rusten, komen er allemaal dure sportauto’s langs. Ik film ze allemaal voor Vincent, die helemaal wild wordt van de Porsches, Ferrari’s en Lamborghini’s. Hij videobelt zelfs met ons!

Het valt me niet mee. Niet het lopen zelf, maar het niet volgen van de training. Ik kan het horloge stoppen na 1 uur en 12 minuten, want dat is de training groen. Zal ik dat doen?! Ik vind het moeilijk om het niet te doen, maar het is gewoon zo dat ik al wist dat we 1 uur en 20 minuten nodig hadden, dus ik laat het zo. De training is geel. Auw.

17 oktober – ? Rustig rijden, basis vermogen. Goede training om te letten op je cadance!

Maar…. beste trainer…. wel weer twee uur lang! Hoe dan? Ik heb huiswerk te doen (geschiedenis, Frans & Engels), ik blijf vandaag even liggen (eindelijk goed geslapen), ik wil piano spelen (dat is pas écht GAAF) en ik moet de was doen en opruimen (de piano past nu wel, maar daar moesten 2 kasten vol spullen voor wijken) Twee uur. Ik neem Vincent mee (na het huiswerk) en we gaan terug naar de golfbaan op het Naarderbos. Ik snap nu waarom hij het fietspad zo gaaf vond!

• 

• 

• 

• 

Samen met Vincent naar het Naarderbos golfterrein. Daar ligt een heerlijk golvend, technisch uitdagend en mooi fietsrondje. Twee keer gedaan en toen terug. Op de racefiets. Tempo laag: wind tegen en de stad door is altijd minder makkelijk als de dijk wind mee.

Dat schrijf ik bij de training. De trainer heeft zelf (tegenvallend) gelopen op de marathon, dus hij reageert niet en dat snap ik!

Vincent noemt het fietspad op het Naarderbos ‘ De Achtbaan ‘ en hier is waarom:

Ik fiets precies de twee uur vol – GROEN – en we maken daarin 45 kilometer vol. Ohja, de cadans…. Tijdens het fietsen heb ik geprobeerd er op te letten, maar ik zie dat dus nergens op de metertjes terug. Zit weer op 70, die cadans en dat is aan de lage kant. Ik moet proberen richting de 80 te komen. Wie weet, ooit….

En zo ziet de week in TrainingPeaks er dan uit. Er staat ook wandelen in (een ommetje in de lunchpauze) en krachttrainingen. Alles bij elkaar een krappe tien uur. Dat is dus afbouwen!

maandag 4 oktober – Lopen doe je toch met je benen?, maar ik doe ‘t met mijn hoofd ?

Bij de nieuwe trainer heb ik al geklaagd dat er niet zoveel op het schema staat, dat het allemaal wat te gemakkelijk lijkt, maar ik mag en durf en wil het niet echt aan om meer te doen. Hoe heerlijk is het dat ik ‘maar’ 35 minuten hoeft te hardlopen vandaag?! Dat kan zelfs tussen het werken en het avondeten in! Een basisloopje, zo heet het. De hartslagzones lijken wel erg goed te kloppen. Vincent gaat mee op de fiets, zodat hij rustig andere pedalen kan testen. Ik ben gekalmeerd, geen stress meer, geen onrust, het gebrek aan concentratie is weg, geen vermoeienissen, geen beperkingen (behalve die hartslag). En dat merk ik meteen! Na 3 stappen weet ik het al: volkomen ontspannen, op mijn gemak, de hartslag kan prima laag blijven, ik loop heerlijk. Lekker weer, fijne kleding. Het kan zo simpel zijn!

Het gaat zo walgelijk gemakkelijk dat het bijna eng is, maar het enige wat ik doe is er van genieten. Zonder zorgen lopen is echt veel en veel gemakkelijker. Even slaat de hartslagmeter op hol, maar die komt weer netjes bij. Ik ga onverhard lopen, terwijl Vincent op het fietspad met de pedalen oefent. Het is nog prachtig mooi ook.

Ik loop nu een zone hoger. Niet maximaal, maar dit voelt echt als “full potential power”. De training zelf heb ik niet uitvoerig bestudeerd, maar het komt wel heel goed en afwisselend over zo. Natuurlijk doen mijn benen het ‘werk’, maar geloof me: dat hoofd zo zonder zorgen is vandaag meer dan de motor van dit loopje! Mijn hoofd lacht, vereenvoudigt en beleeft dit loopje. Ik ga nog een stukje onverhard om het trapje te vermijden.

• 

• 

• 

• 

Vincent wacht me weer op op de brug. We fotograferen elkaar! Dan moet ik weer even dribbelen (de hartslag moet omlaag) en daarna heb ik nog een drietal versnellingen van 20 seconden. Ook deze tijd is prima te overzien en ik kijk naar voren om te bepalen waar ik wil uitkomen, zodat ik maximaal aanzet. Ik loop 6 kilometer vol in iets meer dan 35 minuten (zesendertig) en dat is echt top! Kom maar op met meer trainingen; dit is een goed begin!

dinsdag 5 oktober – Zwemmen als slecht vervolg met een goede afloop en binnen fietsen

Op naar het zwembad voor 3 kwartier training! Ik had een keurige training opgekregen met inzwemmen en een kern-opdracht. Het inzwemmen was heerlijk: afwisselend borstcrawl en schoolslag (even naar de andere baan) en ik heb zelfs 50 meter benen gedaan! Overwinning 1. Die zou ik zelf nooit doen. Toen de kern. Ik moest 400m zwemmen op 1:50 per 100 meter. Overwinning twee: zonder achtje of hulpmiddelen. Ik zwom echt maximaal. Ik telde netjes de 400m af. En gebruikte mijn horloge voor de interval. Overwinning 3. En toen kwam de disappointment: 2:11 per 100 meter. Doe ik zo mijn best! Korte pauze en nog een keer proberen, maar harder of beter kan ik gewoon niet zwemmen. Onder de twee minuten is voor deze zwemmer nog ver buiten het bereik. En dan ga ik me irriteren. Dit is al de zoveelste keer dat ik overschat wordt op het zwemmen! Waar ligt het aan? Zou er iets in training peaks staan omdat ik in de Rijn stroming mee had? Of zouden al die geweldig snelle zwemmers niet snappen dat er ook zwemmers zijn zoals ik (en de rest in baan 2 van TVA). Dat maakt me echt woest intussen. Ook de tweede keer haal ik de 1:50 bij lange na niet. Heus, ik probeer het! De derde keer dan maar niet meer, want het kan ook teveel zijn. Ik zwem rustiger, maar nog steeds 2:13 op de 100 meter. Voor mij is dat overwinning 4: er is zeer zeker snelheidswinst! Al zie ik die in mijn sjacherein nu even niet. Ik voel me toch niet senang hierover. Ik besluit dan maar de 2000m vol te zwemmen, want de 3 kwartier ben ik met mijn tempo al over. Heb ik die dubbelslag voor de Jaarchallenge Trispiration binnen. Ik zwem nog 400m met achtje en dat gaat maar ietsje rustiger.

Dan blijkt dat mijn roze papiertje zijn sporen in het bad achterlaat. Oeps. Ik kleed me mokkig om. Het is intussen dan ook ruimschoots lunchtijd, wat mijn humeur niet ten goede komt. Die arme trainer krijgt een flink mopperbericht te zien in TrainingPeaks!

Ik stap op de fiets en tot mijn verrassing kan ik terecht op de Makuri eilanden in Zwift! Die vind ik leuk en ik kies de langste route uit. Ik moet op de cadans letten. Dat ga ik maar doen dan het komende uur. Muziekje aan en heel veel rondjes trappen met een cadans van 80. Het is allemaal asfalt. Als ik ‘omhoog’ rij, is het tempo weg bij de lage cadans, maar ik probeer er niet naar te kijken. Ik fiets de route af en ga dan nog een rondje extra over het asfalt om 30 kilometer vol te maken. Voor de Trispiration Jaarchallenge heb ik vandaag 2000m gezwommen en 30 kilometer gefietst. Jammer dat ik geen 10 kilometer meer mag lopen, dan had ik alles op 1 dag gedaan!

• 

• 

• 

Er wacht me een aangename verrassing: de trainer heeft al gereageerd op mijn tirade bij het zwemmen! Hij begint met de terugkoppeling: “Zo hier komt een hoop frustratie naar boven 🙂 Van mijn kant in ieder geval excuus…” Door deze manier van formuleren moet ik er zelfs om grinniken. Hij geeft toe een rekenfout te hebben gemaakt en dat het niet zo bedoeld was. “Ieder op zijn niveau (alhoewel ik natuurlijk wel mijn best ga doen om dat omhoog te brengen)” is zo’n onverwacht positieve toevoeging dat ik hem de rekenfout spontaan vergeef! Dit gaat er iets anders aan toe als bij de vorige trainer, die eenzelfde soort tirade op een zwemtraining terugkopte (“het stond er al hoor en jij wilde iets aanpassen” was toen het antwoord – terwijl er nog niks stond!) en pas na een week (!!) reageerde. De tien kilometer hardlopen laat ik varen vandaag: je moet het niet té bont maken (ik moet deze trainer even niet boos maken) en ik heb andere sociale verplichtingen.

6 oktober. ? Piramideloopje ? met een kanttekening ?

De hele dag jeukten mijn handen om te vragen of ik in plaats van 35 minuten een uur mocht lopen tijdens de zwemtraining van Vincent. Dan heb ik de tien kilometer voor Trispiration ook binnen. Maar ik durf het niet aan bij deze trainer.

? Dit is een rustweek. ? Maar ik voel me zo goed. ? 35 minuten is lekker kort! ? tien kilometer en klaar voor Trispiration…

Omdat ik ook nog moet foerageren ? ga ik me maar netjes houden aan de training. Het is een piramide training: elke 5 minuten in een andere hartslagzone en steeds iets hoger. Het begint simpel, maar ik voel me goed, dus ik loop lekker. In die 5 minuten word ik niet afgeleid door kilometertijden. Heerlijk. Dan iets harder voor de volgende 5 minuten. Ook goed te doen. En terug naar de lagere zone, dat is dan even aanpassen. De zon schijnt mooi.

• 

• 

Het is een soort Azteekse piramide met wat plateaus, want ik ga weer 5 minuten in de tweede zone lopen. De zones kloppen nu ook, een veilig idee. Ze liggen lager dan ik gewend was. Ik heb de route die we vorige week wandelden. Ik weet dat ik 5 minuten aan de bak zal moeten op de top van de piramide. Dat is inderdaad even aftellen en doorbijten, maar 5 minuten is te overzien.

• 

• 

En dan weer steeds iets minder hard. Ook dat valt niet mee; om weer te vertragen, maar de neppige heuveltjes in Duin en een bui maken het makkelijker. Ik ga de 6 kilometer halen en heb nog tijd genoeg om naar de Albert Heijn te wandelen. Ik ben niet kapot, ik heb genoten van de training en het was echt leuk en afwisselend. Maar die 10 kilometer zitten toch een beetje dwars. ? Net als gisteren meld ik dat eerlijk bij de trainer. En net als gister krijg ik snel een eerlijk antwoord terug: “Ik zie dat ik jou moet remmen! Rust en consistentie zijn bij mij toch wel belangrijke punten om verbetering te gaan zien.” grmbl. Het is zo jammer dat hij gelijk heeft. ? Die tien kilometer komen er echt wel deze maand. ?

7 oktober. Anke neemt een dag rust. Ik bedoel dan: hard werken, een etentje met de collega’s en slecht slapen => dan maar een andere keer fietsen als ik daglicht en tijd heb.

8 oktober ?‍♀️ voor de uitvaart en ?‍♀️ na de uitvaart op een drukke overvolle dag

Het is half 9 en ik ga zwemmen. Een tempotraining die alleen op dit onchristelijke tijdstip op deze dag past. Na het zwemmen moet ik douchen, een zwarte jurk aandoen en naar het zuiden rijden voor de uitvaart van mijn peettante. Maar eerst zwemmen! Het inzwemmen wordt een gewoonte, inclusief de 50m benen. Gek genoeg kom ik dan ook aan de andere kant en terug. Na het inzwemmen komt de Garmin 100m te kort, het gekke ding. Nog een keer op en neer zwemmen en dan positioneer ik de bidon en het achtje op 5 tegels afstand van elkaar, zodat ik tien keer kan aftellen.

Ik moet 10 keer 100m zwemmen. Vier banen. Op tempo en ik moet onthouden hoe lang ik er over doe. De eerste keer ben ik klaar na 2 minuten en 5 seconden, maar Garmin vindt het maar 50 meter. ? ding. Ik zwem nog een keer op en neer. Pauze. Bidon verzetten. Weer 100m. Ik laat de Garmin meten wat ie doet, maar ik doe 4 banen en kijk naar de tijd (weer 2:05). Enzovoort. Het is natuurlijk steeds iets zwaarder, maar de tijd blijft ongeveer gelijk. Behalve 1 keer als ik een snellere zwemmer moet voorlaten, dan is het 2:08. Ergens bedenk ik dat ik dit geneuzel met tempo niet leuk vindt, maar ja: nu ben ik hier en ik heb maar kort de tijd, dus gáán! Na 7 keer denk ik dat ik mijn benen ook maar eens kan gebruiken, dan hoeven mijn armen iets minder hard te werken. 2:03. Nog eens proberen. 2:02. De laatste keer ga ik zo hard ik kan met benen en armen en zit ik nog op 2:02. Dat geeft te denken. Ik ga uitzwemmen, want met deze tijden is de 3 kwartier nog niet vol. Ik doe hetzelfde als inzwemmen, maar dan zonder de 50m benen en alles met achtje. Het moet wel leuk blijven! En door!

Naar Eindhoven rijden, zusje oppikken, uitvaart (bedankt lieve tante voor de tijdritfiets, die ik namens jou kon aanschaffen en waar ik je alles over geschreven heb), koffietafel (die arme aangetrouwde neef heeft zelf een eigen georganiseerde kwart triatlon gedaan met zwembad en wisselpauzes en snapt niks van 8 tot 12 uur trainen in een week), paps en mams wat steunen, op hakjes lopen en dan mijn zus weer naar huis brengen.

Ik had bedacht om daar eens te gaan hardlopen. Een andere omgeving. Ik heb een route van 10 kilometer om Aquabest heen en ik heb een opdracht van 55 minuten met hartslagzones. Het is warm, ik ben onrustig, mijn hoofd loopt om (figuurlijk) en mijn benen moeten de energie absorberen. Zoiets? Kortom: ik loop te hard, mijn hart gaat veuls te hard en het fietspad is leuk met elke 100m die is aangeven tot 1200m met een paar aanmoedigingsteksten. Ik ga straks wel rustiger lopen en de juiste hartslagzone opzoeken, nu moet er eerst wat ‘uit’ gelopen worden! Ik heb geen idee waar ik blijf en volg strak de route op het horloge, wat slecht samengaat met de hartslagtraining. Over een snelweg en dan ga ik Aquabest (een natuurplas) rondlopen.

In de felle zon. Op een fietspad. Ik ga trouwens sowieso tien kilometer lopen, dat ik dat voor Trispiration voor deze maand gehad heb: binnen een week 2x2000m gezwommen, 2x30km gefietst en 2x10km hardgelopen. Intussen zit ik op een derde en begint de hartslag toch zorgelijk te worden. Tempo omlaag dan. De hartslag gaat niet mee. Stik. Ik loop nu de 5 kilometer vol. Het is hier toch ? met de zon en de herrie van een snelweg en een onbekend pad. Allemaal een slecht idee. Ik kom langs het kanaal (of beter: een kanaal) te lopen op een weg. Ook al weinig succesvol.

• 

• 

Ik doe mijn best om het tempo en vooral de hartslag te beperken, maar het is echt vruchteloos. En als het me lukt richting de zesde kilometer, moet ik een zone hoger gaan lopen. Het is hier niet eens mooi! Fabrieken, wegen en vrachtwagens. Ik ga zo’n beetje langs de stad en ik geef het qua hartslag op. Sorry trainert, vandaag niet. Ik zie de visvijver er van Aquabest liggen. Best mooi.

Ik red de iets hogere hartslag net; weer langs de snelweg op heet asfalt in de felle zon. Ik ga het trapje op en help een meisje met haar fiets. Tot uw dienst. Dan moet ik ook nog eens sprintjes trekken! Dat doe ik braaf, maar de onrust is compleet bij mij: hoe lang ook alweer en dan dribbelen?! Kansloos. Brug op en brug af sprint ik en de wijk sprint ik ook door en dan zijn de sprints klaar en moet ik weer terug de lagere hartslagzone in. Voor die laatste anderhalve kilometer – nee, laat nu ook maar. Ik loop de hele Franse Baan af. Het is warm, ik moet, ik heb geen zin meer en ik ga 10 kilometer niet eens halen binnen een uur! 63 Minuten of zoiets doe ik er over. Maar ik haal ze, ik maak netjes de ronde af binnen de tijd die ik er voor had en ik heb daar rond Aqua-niet-zo-Best iets van de frustratie, verdriet en onrust achtergelaten.

En dan door de file naar huis, thuis opruimen, een kind toespreken op schoolresultaten, pannenkoeken eten en Training Peaks invullen. Eindelijk. Ik zie dat de trainer binnen een kwartier heeft teruggeschreven op mijn ‘slechte’ training. Hij zat al op de verklaring te wachten! En begreep het volledig. “Ik was nieuwsgierig naar je uitleg bij deze training. Uiteraard uitleg bij deze compleet geaccepteerd. Soms moet het even uit je systeem en dan kan een hardlooptraining heel lekker zijn.” Kan ik deze trainer inlijsten in een gouden lijstje?! Na het eten komen de boodschappen en we gaan Catan spelen bij vrienden en we zijn pas tegen twaalf uur thuis. Er zijn dagen die minder gevuld zijn….

Zaterdag 9 oktober Fietsen – cadans ? en hartslagzones ?, maar geen tempo ?

Halverwege het fietsen word ik toch weer bokkig. Anderen gaan sneller. Allemaal. Ik haal met moeite een stadsfietser in. Ik heb het koud. De hartslag beperkt me enorm. Ik probeer uit welke cadans voordelig is, maar de fietsers voor me, die lopen steeds verder uit op mijn oude-wijventempo. Ik kan de cadans niet zien. Dat moet op gevoel. En dat heb ik niet. Ik weet niet of ik zo wel zin hou in fietsen. Ik erger me. Aan alles. Aan de zon. Aan e-bike-sukkels die niet aan de kant gaan. Aan de training. Aan de hartslagbeperking. Aan de stilte. Aan de saaiheid. Aan mezelf. Aan de trainer. Aan anderen. Aan het gebrek aan de bel. Aan de schoenen. Aan diegenen ver voor me. Aan de wind, al is die niet eens tegen. En dan moet ik naar een hogere hartslagzone net als ik omhoog moet! Zucht. Dat lukt dat weer te goed. Knardijk. Even doorfietsen en dan is het feest van hogere hartslagzone alweer voorbij. In de rust moest ik een hoge cadans aanhouden. Ook al irritant. Ik kom pelotons tegen. Mannen. Allemaal mannen die hard rijden. Dan een korte stop voor de paarden. Oké, het is een beetje mooi.

• 

• 

Daarna moet ik nog een keer in de hogere hartslagzone. Dan kan ik ook hard! Misschien heb ik wind mee of zou ik sacherijn mee hebben? De pauzes en de hoge cadans verpesten het dan weer gelijk. Gelukkig maar 3 keer. Dan weer terug in de hartslagzone, maar nu ben ik warm en is het warm en vind ik het wel best en dan kan ik ook wat meer op tempo fietsen! Of had ik toch wind tegen daarstraks toen ik de andere kant op ging?

Ik moet een uur en ik ga ook een uur en ik doe mijn best om het gemiddelde naar 25 te brengen, wat dan lukt tot ik de wijken weer in moet. Dan is het gemiddelde weer weg naar 24,2. g?tsiemijne. Laat eigenlijk ook maar. Ik ben niet bekoord door het fietsen, maar ik maak de 25km vol (net iets over het uur) en de ronde is daar exact op aangepast. (24,96, dus ik ga nog even heen en weer). Ik voel me aan alle kanten geïrriteerd door het fietsen. Maar goed, het paste er weer tussen en volgens de trainer mag ik nu niet meer letten op het tempo, dat moet ik voor wedstrijden bewaren en nu moet ik op de cadans focussen. Yek. Die cadans lag dan mooi eens een keer boven de 75. Maar blij maak je mij er niet mee! En wedstrijden: dat duurt nog een tijdje, dus ik zie voorlopig nog even af, al is het buitenfietsen vast snel voorbij. In de middag mag Vincent zijn benen aan het werk zetten op de run bike run. Wat een held! Heerlijk om te zien. En ik ben blij dat ik niet mee hoeft te doen. Daar word ik dan wel weer tevreden van ?

Zondag 10 oktober 2021 Een duurrit fietsen. ?‍♂️

Twee uur lang op de fiets zitten. Het is nog mooi weer, dus ik pak nog snel een keer de racefiets, nu het nog kan! Ik heb geleerd van gisteren en ik doe iets meer kleding aan. Om 11 uur ga ik. Ik moet eerst 15 hele lange trage minuten op een hele lage hartslag fietsen. Niet leuk. Ik voel me een stadsfietser en ik krijg het koud. Ik moet me de hele tijd inhouden en ik besluit maar op een hele lage cadans te gaan rijden om in de juiste hartslagzone te blijven. Rampzalig. Het is dat het al een week zo goed gaat met de trainer en dat ik niet op het tempo moet letten maar op de hartslag, maar anders zou ik het opgeven! Nog geen 23 gemiddeld kunnen rijden. Tsjonge-jonge. Als ik de dijk op fiets ga ik naar rechts richting Lelystad. Ik mag een hartslagzone hoger (gelukkig, anders was ik niet boven gekomen) en ik ga op mijn stuur liggen. De hartslagzone is nou ook nog niet je-van-het, maar liggend en traag trappend op een lage cadans gaat het eigenlijk wel. Met een muziekje op is het wel prima te doen. Ik verbaas me over het tempo. Hoe kan dat nou toch boven de 27 kilometer per uur komen te liggen? Intussen wordt de wereld steeds kleiner door de mist. Die op mijn bril slaat, waardoor het nog waziger wordt. En mooier. Ik hou wel van de kleine wereld zo!

De kou is weg. Nu ga ik over op een serie feiten en dingen die ik zie of die opvallen.

Op de Oostvaardersdijk: de bril gaat af. Het tempo kan zelfs boven de 30 uitkomen! Heel mooi, die mist boven de plassen.
De Knardijk: mist, fotografen en een politiebus. Tempo blijft gelijk. Omdat er geen wind is. Mist trekt op.

De sluizen. Weg mist en alle windmolens staan stil! Aha!

De rest van de Knardijk: Ik maak een foto van wat ik zie met de hartslag, maar dat is zo eng dat de hartslag hoger is dan ik normaliter zie als ik op de bars lig! Ik mag tot 127 gaan met de hartslag. Het tempo wat ik daar rechtsonder vaak bij zie ligt tussen 27 en 30 kilometer per uur.

Ik eet elk half uur een stukje reep! Goed he.

De rest van de Knardijk: bij het werkeiland staan mannen met honden en ik denk dat het jagers zijn. Schapen!

Dan een vervelend fietspad langs de Vaart. Een treilpad voor racefietsers: veel bladeren, goed opletten waar de oneffenheden zitten en het is meer mentaal een opgave dan qua tempo en hartslag. Vermoeiend! Maar wel erg mooi. Langs fruitbomen en het water. Opeens door het groen. En dan eindelijk de Flehiteweg en -brug. Het was veel verder dan ik dacht!

De Grote Trap 1: 5 Kilometer tot de Vogelweg. Ik heb het fietspad voor mezelf. Het is sowieso niet druk met fietsers eigenlijk. Ik moet op gaan schieten, dadelijk moet ik weer terug in de lage hartslagzone en dan gaat het tempo er weer aan!

De Grote Trap 2: DE WINDMOLENS STARTEN OP. Ik zie ze 1 voor 1 gaan draaien. En dat is pas de helft van het slechte nieuws: ze staan zo dat ik goed zie dat ik vanaf nu wind tegen heb! Dat voel ik aan alles: zwaarder, lager tempo, meer moeite.

Koe op het pad! Het laatste stukje van de Grote Trap moet ik 5 minuten in zone te-laag. Wind tegen. 22 kilometer per uur rijden.

De Ibisweg en naar huis: wind tegen, balen. Liggen helpt ook niet meer zoveel. Accepteren dat ik langzamer rij dan maar. Zonder hartslagkader is er echt niks meer aan. 50km in 2 uur heb ik makkelijk gehaald. 60 Gaan het er niet worden, want de wind heeft de zin weggeblazen. 58 Kilometer in 135 minuten ongeveer. Net geen 26 kilometer per uur gemiddeld.

De eerste week met de nieuwe trainer zit er op. Het viel niet tegen. Hij heeft me een week in het gareel gehouden (wat een wereldprestatie op zichzelf is), me van goede adviezen voorzien, snel en correct gereageerd en motivatie geboden. Qua eten is het de afgelopen week niet goed gegaan. Ik voel nu ook weer dat Corona echt voorbij is en dat het volledige sociale leven energie en tijd kost. Het is weer passen en meten en kiezen aan alle kanten! Al met al is het sportseizoen voorbij wat mij betreft. Al denk ik alvast weer vooruit…..

27 September – the day after…. the second one. ☝️

Slapen gaat redelijk goed. ? Ik heb een dag vrij genomen. Om bij te komen en even wat dingen af te werken. Als ik opsta, voel ik niks. ? Geen spierpijn. Geen moeite met de trap. Geen schuurplekken. Zelfs geen hoofdpijn of nog last van andere pijntjes die me vorige week nog hinderden. Mijn knieën doen niet langer moeilijk, mijn schouder roert zich niet meer. Mijn darmen gedragen zich weer normaal. Maar nog weinig rust. ? Alles moet nog zijn plekje krijgen in mijn hoofd. Ik drink thee ☕️ , werk de administratie bij en blog. Dat helpt mij om rust te krijgen. De tijd loopt een beetje door elkaar heen. Maar mijn benen lopen gewoon alsof ze gister niks hebben gedaan. Na de lunch ga ik uitfietsen. ? Ook al geen zadelpijn. Hopelijk haal ik een uurtje voor de regen. Het fietsen gaat niet zo hard. Nog iets minder hard dan anders zeg maar. Misschien komt het door de wind, who knows ? ?‍♀️. Wel erger ik me nog aan een aantal zaken die me op de fiets keer op keer achtervolgen?. Bijna klaar mee.? Ik ga bij Joyce langs. Die heb ik te lang niet gezien. ? We zijn allebei niet veranderd. ? Dat ik voor de regen thuis ben, lukt niet meer. ? Als ik naar huis fiets, ben ik zelfs net niet voor de stortbui thuis.

Welkom herfst! Ach, de fiets moest toch nog schoongemaakt. ?

En nu weer door. ? Deze week heb ik allemaal rustdagen. Dus ik kan doen wat ik wil! ?

28 September – Tranquilo Koppelen ? ?‍♀️ ?‍♀️

De concentratie laat nog te wensen over. Voor de rest gaat het weer picobello! Ik ga vandaag een stukje hardlopen, heel rustig. Ik heb nu toch geen trainer die iets kan zeggen over rustdag of niks doen, laat ik het er maar van nemen nu het nog kan! En ik kan het zeker. Dan appt MBB me dat ze ook gaat lopen voor de derde dag op rij en ik zie mijn kans schoon! Samen is altijd leuker! Er wordt iets georganiseerd met het fietsen van Vincent en zo zit ik om half 6 op de fiets op weg naar Nobelhorst. Het gaat het kalm aan, het fietsen. We kletsen meer dan dat we tempo maken. We doen nog een extra blokje en dan zet ik de fiets in de garage en doe de loopschoenen aan. Het is nog heerlijk weer ook! Ik heb een trisuit aan om te fietsen en te lopen.

We gaan in laag tempo van 7:00 per kilometer. Mijn benen doen gewoon precies wat ze moeten doen. Geen enkele moeite. Integendeel… het gaat soepel. Onwijs gemakkelijk. MBB heeft meer spierpijn van de derde dag op rij lopen dan ik! We kletsen er lekker bij. MBB is echt zo’n schat, ik zou uren met haar kunnen lopen. Lekker rondom de Kemphaan.

Vincent komt ons tegemoet. We maken de 4 kilometer vol in 28 minuten. Schoenen weer wisselen en naar huis fietsen. Ik heb ietsjepietsie meer moeite met het tempo, maar dat kan ook komen omdat het intussen tijd is voor het avondeten! Ik sport zonder enige moeite 75 minuten weg. Het is allemaal tempo van nul-komma-niks, maar ik doe dit dan ook probleemloos weer. 2 Dagen na de halve triatlon.

Woensdag 29 september Bijna een echte rustdag! ?‍♀️ ?‍♂️

Behalve dan een uur wandelen samen met Rob. Bij het zwembad. Ik ben ongelooflijk onrustig en ik kan me ontzettend slecht concentreren. Dat komt omdat de trainer mij (voor de zoveelste keer) piepelt en mij niet in zijn agenda heeft staan. Dat wekt veel irritatie bij me. Ik doe ook nog netjes aan de krachttraining! En het strijkgoed werk ik weg.

Donderdag 30 september. Hardlopen!!

De trainers stress is opgelost, de ene eruit en degene die er bij komt kan het alleen maar beter doen. Op mijn werk kan ik nog 1 dag ongeconcentreerd prutsen en dat gaat vanaf volgende week weer voor. Sorry baas, dit was niet mijn sterkste werkperiode! ‘s Avonds wil ik gaan hardlopen. Het is intussen alweer erg vroeg donker. Ik ga naar Joyce lopen om haar haar verjaardagkado alvast te geven. Rugzakje op, lampje om, lange mouwen en vooral heel rustig blijven lopen. Mijn hartslag is in het begin helemaal van slag. Tempo zit er niet in.

• 

• 

Foto’s maken nu het donker is, wordt ook weer een kunstzinnige bezigheid. Ik blijf gewoon wel een soort van joggen voor 4,5 kilometer. Met 7 minuten over elke kilometer. Het druppelt een beetje. Bij Joyce drink ik een glaasje water en we kwebbelen weer. Na een half uurtje ga ik weer teruglopen. Ik heb nu wind mee en ga iets harder. Het gemak waarmee ik ooit liep is echter nog lang niet terug! Op het einde moet ik nodig naar de WC (het went nog steeds niet) en ga ik wat langzamer. Ik ben er moe van, van het hardlopen van 9 kilometer in een ruim uur! Toch nog niet helemaal 100% hersteld.

Ik kijk nog even terug op september met behulp van de jaarchallenge van Trispiration:

Ik heb 2 keer 10 kilometer (plus) gedaan met hardlopen: een week voor de Challenge Almere 13km intervallen en een week na de Challenge Almere 16km alternatieve Dam tot Dam loop. Alle provincies heb ik gehad inmiddels, dus daar scoor ik niet meer extra op. Fietsend heb ik een week voor de Challenge Almere nog 100km gereden door Flevoland. Een week na de Challenge Almere ben ik vanuit Flevoland naar Utrecht gefietst om daar 35km door de nieuwe provincie Utrecht te fietsen. (Ik doe 2x30km fietsen per maand) Daarnaast heb ik 2x minimaal 2000m gezwommen. Op 2 september buiten in Almere en op 18 september mocht ik met het Team mee naar de Weerribben om Overijssel aan de lijst van zwemprovincies toe te voegen.

Tot slot heb ik in september ook 2 keer een halve triatlon gedaan (naast bovenstaande dus). Zowel in Almere de Challenge op 10 september als op 26 september de Ironman in Hoorn. Waarom 1 keer genieten als het ook dubbel kan?!

Ik heb in de maand september ruim 600km gefietst, bijna 20km gezwommen en slechts 128 kilometer gelopen. Daarnaast heb ik voor mijn werk een beursdag georganiseerd, het huishouden op orde gehouden, wat trainerstress doorgemaakt en een puber begeleid naar de volgende klas. Het derde kwartaal van 2021 sluit ik tevreden af!

Vrijdag 1 oktober. Day off of off day? ?

Rust. Dat staat er op het programma. Of eigenlijk staat er niks meer.

Ik kan in bed blijven liggen. Onmiddellijk voel ik werkelijk overal pijntjes: mijn linkerknie, mijn rechtervoet – de peesplaat, mijn schouders, lichte hoofdpijn en zware armen. Om de serie compleet te maken ben ik ook nog eens geen grammetje afgevallen en ben ik nog steeds moe, zelfs na een nacht goed slapen. Ik weet waarom ik geen rustdagen neem!

Dus in de middag ga ik naar het zwembad. Geen opdracht, geen druk. Of ik nu een half uurtje ga of meer dan een uur; het maakt niet uit. Als ik met achtje in het water spring denk ik meteen: minstens een half uur en eerder drie kwartier. Het gaat lekker. De niks-hoeft ontaard al snel in 300m inzwemmen met achtje. Niet in de snelste baan, maar tussen de anderen in die ik soms moet inhalen. Als ik zin heb. Ik ga zonder achtje zwemmen, zo lang als ik dat volhou. Ik ben nog steeds wat geagiteerd over het gedoe met de ex-trainer. Dat blijken 750 onafgebroken heerlijk meters te zijn! Daarna pak ik het achtje weer. Ik heb geen last meer van schouders, armen of knieën. Wel zit de vermoeidheid er nog.

Ik ga de 2000m volzwemmen met 1 pauze erin, omdat het groepje voor me zwemt. Soms moet ik iemand inhalen en dan kan ik mijn eigen tempo moeiteloos verhogen; wat een power-gevoel. Na 2000m op de Garmin ga ik nog even schoolslag doen in een langzame baan, maar dat past mij niet zo goed. Doe ik toch nog een aantal banen (afgewisseld met borstcrawl). 55 Minuten. Ik voel me beter na het zwemmen. Maar nog moe. Een betere vermoeidheid, dat wel! Bij de douches word ik herkend als de snelle meid uit de baan die eerst hardloper was en triatleet werd. Ik ken die mensen niet! ‘s Avonds heb ik nog krachttraining gedaan. Mijn vermoeden met de oude trainer is helaas juist, maar nu kan ik er alleen nog maar beter van worden! Het was een hoognodige off day om alles even op zijn plek te zetten. Op voor nieuwe ON -days!

zaterdag 2 oktober – Met Joyce de slingers ? ophangen op de Trap.

Verjaardagsbestemming zou het Naardermeer zijn, maar daar is het te nat en je kunt niet terug als je eenmaal aan het rondje van minimaal 18 kilometer gestart bent. Dus die bewaren we voor een beter moment. Na de off-day van gisteren waarop Joyce een extra kaarsje heeft uitgeblazen, doen we vandaag iets kalmer aan. We maken er een feestje van met zijn tweetjes en dat doen we lekker op onze eigen manier! We gaan naar de Grote Trap, een fietspad in de polder van 8 kilometer. Midden tussen de Trap zetten we de auto’s neer. We gaan eerst de ene kant op, ik weet niet of dat omhoog is of omlaag?

Het goede nieuws: ik voel me stukken beter dan gisteren en eergisteren. Het tempo is weer een beetje terug en het lopen kost minder moeite. Het slechte nieuws is voor Joyce: die moet mee in mijn tempo én ze moet ook nog eens naar mijn gemiep luisteren! Voor haar is het een hoog tempo. Ze houdt het vijf kilometer vol. Dan staan we aan het einde van de Trap.

Tijd voor een moment van rust en stilstaan. Dat doen we tegenwoordig. Niet wandelen, maar stil staan en een gel nemen en bijkomen. We gaan terug met de belofte om rustiger te lopen. Dat lukt maar matig. Misschien omdat we wind mee hebben?

• 

• 

• 

Onderweg kletsen we onafgebroken. Het zonnetje schijnt. Er zijn koeien. Er zijn ook een paar fietsers, maar echt druk kun je het niet noemen. Bij de auto terug zitten we op 10 kilometer en houden we weer een rustmoment. Joyce vindt het goed om door te gaan en de 10 engelse mijl vol te maken, maar dan met stops. Ik vind het prima!

• 

• 

Nog een keer koeien, recht pad, iets meer fietsers en het zonnetje. Nog meer gekwebbel. We redden mijn favoriete stukje bos. Daar sta ik graag even stil om van de windmolens te genieten! Ik voel intussen ook wat minder kracht, maar dat komt omdat het tempo niet echt hard omlaag gaat naar de zeven minuten per kilometer die we in gedachten houden.

• 

• 

We gaan de laatste 3 kilometer wel wat kalmer, maar het is een beetje verzamelen van kilometers. Niet alleen voor Joyce, maar mijn bovenbenen trekken ook wat. Het is goed dat we vandaag de 21 kilometer niet ‘moeten’ doen. Er zitten wat pauzes tussen. Natuurlijk lopen we de volle 10 engelse mijl en dan is het tijd voor chocomelk! Wij hebben ons eigen feestje weer gevierd met z’n tweetjes. Blijer kun je me niet maken!

Zondag 3 oktober. Dag zomer ☀️ , hallo herfst ? – dag racefiets, hallo tacx

Het regent buiten. Weer om in bed te blijven liggen. En je even gelukkig te prijzen dat het vorige week nog zulk fijn weer was. Weer om lekker op de bank te hangen. En niks te hoeven doen. Al ben ik daar erg slecht in: huishouden, huiswerk en de administratie bijwerken houden me toch wel bezig. Intussen heb ik een nieuw schema gekregen en ik mok er graag om dat ik de komende twee ‘maar’ 8 uur sport heb staan en dat het allemaal wel erg easy is, maar ik ben er ook een beetje blij om.

Natuurlijk zanik ik dat ik volgende week in Eindhoven wil lopen en de week daarna in Amsterdam, maar meneer de trainer zal mij ontslaan als ik dat doe! Dat riskeer ik niet…. Vandaag mag ik nog zelf bedenken wat ik ga doen en het wordt een ritje van 30km in Zwift op de Tacx. Dan heb ik de eerste 3 dagen van oktober alvast de helft van de opdracht voor Trispiration binnen met 2000m zwemmen, 10 (16) km hardlopen en 30km fietsen.

Terwijl ik fiets, moet ik Engels overhoren bij een puber. Het is een simpel ritje Watopia. Gewoon basiseiland en basisroute. Het is weer even wennen met de hoogtes, zelf schakelen, warmte en cadans. In niks blink ik uit vandaag.

• 

• 

• 

• 

Maar ik heb het toch weer gedaan! Het engels needs nog a little bit of attention en ik neem lekker een stukje cake.

26 September ? ?‍♀️ ? ?‍♀️ ??‍♀️ ? ?

‘s Nachts om 3 uur word ik wakker en dan slaan de zenuwen toe. Is het wel verstandig om ‘zomaar’ mee te gaan doen aan weer een halve triatlon? Maak ik dan niets kapot aan mezelf, als ik koste wat kost de medaille wil ophalen? En het fietscomputertje, stel dat die niet bij de fiets is, hoe moet dat dan? Kan ik eigenlijk nog wel hardlopen, want de afgelopen week ging het niet best en dan ook nog zomaar even een halve marathon? Ik ben zo bang om de finish niet te halen of in elk geval niet zonder kleerscheuren. Er komt een steen te liggen op de plek van mijn maag. Die steen is pijnlijk zwaar. Letterlijk en figuurlijk. Ik moet weer vroeg opstaan en eten en ondertussen zit de steen me in de weg. Om wanhopig van te worden! In Almere waren er weinig zenuwen, maar nu is het weer net zo erg als vroeger! Omdat ik niet precies tot in de details ben voorbereid? Of is mijn twijfel terecht? Ik weet dat het over zal zijn als ik in het water spring, maar dat duurt nog 2 uur. Deze twee uur zijn by far het allermoeilijkste gedeelte van de dag. Als Rob flink doorrijdt, zodat ik genoeg tijd heb in de wisselzone, voel ik me diep, diep ongelukkig en onzeker. De steen zit knoervast. Ik eet twee bolletjes, dat red ik net. Als ik met Vincent Hoorn inloop, loop ik eigenlijk de hele tijd te huilen van de spanning.

• 

• 

Dat is even weg als ik naast mijn fiets sta in de wisselzone, het fietscomputertje vindt en de regenboog boven het terrein staat. Ik ga hoe dan ook starten, maar deze doodsangstige spanning houdt nog een half uur aan. En er is niemand die het kan verhelpen, want Rob en Vincent kunnen wel zeggen: “dit kun je best, je hebt geen haast, geniet ervan”, maar ik voel me vreselijk niet blij en niet opgewassen tegen weer een dagje sporten. Er zijn massa’s mensen die maanden trainen voor een halve marathon alleen al (en ik hoorde ook bij de groep!), laat staan dat ze dat elke twee weken doen in een halve triatlon (ook zoiets waar mensen maanden voor trainen en zeker niet een half weekje, zoals ik nu heb gedaan).

Het is megadruk met atleten in het startvak. Ik weet niet eens voor welke starttijd ik sta. Om 9 uur ben ik ongedurig. Laat mij maar los nu! Het gaat snel met het irritante Mario Kart deuntje, maar mij duurt het schaapjesgedrag te lang. Elke 5 seconden vertrekken er een paar atleten, zodat niet iedereen tegelijk in het water ligt. Dat geeft ruimte op het parcours. De tijd start met tellen vanaf het moment dat je de onderste trede verlaat. Het begint te regenen. Flink. Dat boeit me niet, mijn wetsuit kan tegen water. Ik spreek nog een Belgische en zie ook spanning bij anderen. Met alleen atleten onderling is het minder erg, misschien redde me dat in Almere ook wel. Rond tien voor half 10 sta ik al op de trapjes en zwaai ik een moment in de hoop dat Vincent me zal zien (helaas niet) en dan spring ik het water in.

Meteen is de steen weg (anders was ik gezonken denk ik) en kan ik zwemmen. Het water is een seconde of tien koud en dan zalig. Door de regen beslaat de bril al snel, maar ik pik meteen een borstcrawl op. Door de drukke haven en ik geniet vanaf dat moment onvoorwaardelijk en onafgebroken. Ik heb geen haast, ik maak brede, lange slagen en hoeft niet meer na te denken. Alleen rustig blijven en kijken waar ik heen moet. Dat is wat lastig met de beslagen bril, maar ik heb ruimte zat door de ‘druppelstart’. Ik geniet even als we door de sluis de haven verlaten. Wat een heerlijk krap en uniek uitzicht! Dit doe je maar 1 keer, zeg ik tegen mezelf.

De golven trekken al wat aan. Daarmee ook mijn vermogen om te genieten, want hoe meer het tegenzit, hoe beter ik kan zwemmen! Ik haal mensen in. Even maak ik mijn brilletje schoon en dan zie ik naar welke boei ik moet zwemmen.

Aan de kant meneer, anders ga ik om je heen. Er om heen dan maar. Als ik dit al wat zwaarder vind, dan moeten de meeste mensen om mij heen toch gek worden van deze golven? Dan gaan we buitengaats. Hogere golven! Ze komen van zij en ze doen me niks. Het is in vergelijking met de Frysman braaf. Maar toch: ‘it is quite rough out here’. Ik zou toch in meren zwemmen en niet meer in golven? After all is dit natuurlijk het Markermeer, ik moet niet zeuren. Ik zwem met een degelijke slag van boei naar boei. Zo krap mogelijk. Ook het navigeren beheers ik inmiddels tot in de finesses. Ik heb geen schoolslag nodig. De borstcrawl met breed uitslaan en diep insteken is een bron van kalmte geworden. Mijn benen gebruik ik niet, die mogen straks. En nog een gele boei. Ik vraag me niet af of ik er wel kom, ik weet namelijk dat ik dat red.

Dan bedenk ik dat ik ook wel eens met ontspannen vingers kan proberen en dat maakt de slag helemaal gecontroleerd rustig. En door naar de verre rode boei. Natuurlijk zwemmen er ook al bosjes mensen terug, maar die zijn eerder gestart. Ik voel mijn horloge de 500tjes noteren. De weg terug is nog steeds golvend en echt golven mee is het niet. Ik permitteer me een kort stopmomentje om te genieten van het zicht op Hoorn. Dat zie je niet vaak vanaf deze plek! Even oriënteren waar de boog is en dan weer heerlijk door. Als ik op deze manier alles kan afhandelen vandaag, ben ik superblij. Ik geniet ontzettend van het zwemmen en vind het jammer dat ik niet een kilometertje door mag. Dat ik me ooit zo lekker, zo veilig, zo zeker en zo vrij zou voelen in het water, had ik nooit kunnen bedenken. Op het einde begin ik een beetje mijn linkerschouder te voelen, maar mijn armen mogen dadelijk liggen op de fiets, dan is het wel weg. Ik zwem steady naar de boog en kijk even op als ik er bijna ben.

Ik zie Rob en roep en zwaai naar hem. Dan de laatste meters (jammer) en ze helpen me op een ponton met een hoge opstap en dan zwaai ik naar Rob en vertel hem dat het best zwaar was.

Dik 41 minuten! Dat is sneller als het brave Weerwater. Leuk hoor. De wandeling naar de wisselzone is ellenlang. Er is een post en ik pruts mijn wetsuit uit. Spullen pakken, in de tent de fietsschoenen aandoen en dan jog ik naar mijn fiets. Het hele voetbalveld rond, tjonge. Ik zal niet meer klagen dat Almere ver is.

Hoi fiets! We gaan een stukje rijden. Ik zet de computertjes aan en baal een paar seconden omdat alles nog nat is. Dan ben ik geen held. Nooit niet, maar nu zeker niet. Het uittypen van de deze zinnen duurt langer dan het balen. Opstappen, naar Vincent zwaaien en dan de bocht om.

• 

En nog een bocht met piepende remmen. En nog een bocht en dan een fietspad op en Hoorn door. Het gaat goed qua snelheid, maar al dat gedraai vind ik maar matigjes. We slingeren over fietspaden en wegen Hoorn door. ZGvG haalt me al in, maar dat maakt mij niet uit. Veel mensen haalen me in, maar ik hoef alleen maar mezelf en de fiets terug te brengen. De eerste 10 kilometer zitten er wel snel op. Ik probeer er niet aan te denken dat ik er nu nog 80 moet, maar het bekruipt je toch. Het is veel slingeren en daarna veel buitengebied. Ik weet niet goed waar ik blijf en herken een paar gemeenten. Ik word veelvuldig ingehaald, maar dat kan mij niet schelen, echt niet. Ik doe mijn eigen ding en dat fietsen is het niet qua mijn ding. Ik had hier ook in Groningen of bij Amersfoort kunnen zijn: mij is het allemaal hetzelfde. Veel bebouwing, verveling, aftellen van de afstand en weinig in te spannen. De eerste post zit al voor de 30km en ik zie dat ik wel een bidon wil. Ik ben netjes aan het drinken en aan het eten volgens het schema van de challenge. Dat kan prima. Heb ik intussen ook in de vingers. Ik zie wel veel mannen die lek gereden zijn. Dat is met de herfst en de natte wegen ja. Ik zie ook leuke dingen: rare bedrijven die iets met bolletjes doen (bloembollen), kindertjes die op een stoeltje zitten voor hun huis, mooie molens. Echt bekoren kan dat fietsen me niet, en dan is 90 kilometer best lang. Ik hou mijn gemiddelde een beetje rond de 29 en dan straks zak ik wel af. Het maakt me niet uit, ik mag gemiddeld 23 rijden om binnen de tijd te finishen. Het enige wat ik hoeft te doen is zorgen dat ik wat extra heb voor noodgevallen.

Het is rustig op het parkoers. Hele stukken fiets ik zowat solo. Toch zie ik iemand die een penalty krijgt voor stayeren. Er is zelfs maar weinig jury. Of ik word door een superdure fiets ingehaald en ik denk dan: jouw zwemmen moet je uitleggen….

Ik moet plassen. Eigenlijk. Best lastig, want mijn blaas durft niet. Dan is meer drinken en eten erbij stoppen wat lastig. De eerste bidon is leeg. Ik zit op dik anderhalf uur voor de eerste helft. Nu komt de moeilijkste helft van een halve triatlon nog. Medemblik is wel even leuk. Vooral de geur rondom het stoommuseum. Daar staat DR! Leuk haar te zien. Ze wist niet dat ik meedeed, tot vanmorgen. Even wachten met plassen dan. Bij de tweede post (dik voor de 60km) gooi ik 1 bidon weg, zet de andere bidon voor en pak een bidon met water aan. Die giet ik maar over mijn kruis heen en dan snapt mijn blaas het. Ik sta een beetje en vertraag wat, maar het loopt wel leeg nu. Een passant vraagt of het goed gaat als ik weer aanzet. Ik spoel wat weg en voel me opgelucht. Het tweede uur ben ik wat laks geweest met de blokjes reep en het drinken, maar nu pak ik dat voor komend uur weer op. We gaan door Enkhuizen. Ik ben blij dat ik geplast heb, want hier staan meer mensen! Wel gezelliger. Ik ben vast niet laatste, maar snel ben ik ook niet. Ik hoop op 27,5 gemiddeld te eindigen. Al met al is dit duidelijk mijn zwakste onderdeel. Maar voor mij is dit dan ook een kwestie van doorbijten en niet kapot gaan. Ik visualiseer het finishen maar alvast in de hoop dat vandaag mee te gaan maken. We gaan door StedeBroec en dat vind ik nou een leuke, vriendelijke plek! Inmiddels tel ik de kilometers flink af. Ik had veel bedacht, maar dat ik me zo zou vervelen tijdens het fietsen, is vannacht gelukkig niet in me opgekomen. Dan had de steen vanmorgen gewonnen zeg ik.

Ik mijmer nog wel even waarom ik dit eigenlijk doe, of ik iemand of een trainer wil imponeren met deze dubbele halve triatlon, maar ik kom tot de conclusie dat ik vooral mezelf iets wil bewijzen geloof ik. Al weet ik niet precies wat dan.

Dan rijden we de dijk op. Wow! Het uitzicht is anders en ik verheug me onmiddellijk op de laatste 20 kilometer. Prachtig! Bootjes, zonnetje erbij, molentjes. Terug in gedachten naar de andere kant van het Markermeer bij de Frysman, maar dit heeft toch zijn eigen karakter. Dat de snelheid afneemt, boeit me totaal niet. Dat ik mensen inhaal is wel grappig. Er is wind tegen, maar die kan mij niet uit de genietenmodus halen nu. Daar heb ik dan 70km voor door het saaie achterland getrapt! Het gemiddelde zakt naar 27,5/27,6. Ik vind het best. Ik plas nog maar eens een paar keer. De volgende zin wil je misschien liever niet lezen, maar mijn schoenen staan vol. Ook omdat ik het water er doorheen spoel. ? Ik neem netjes de derde gel. Ik zit al 3 uur op die fiets. Het lopen zie ik tegenop, maar ach – we zijn er nu toch. En dan ben ik alweer in Hoorn! Ik zie Vincent die roept Ride On en ik lig dubbel.

• 

• 

Bocht, piepende remmen (sorry mensen, da’s niet alleen water…), nog een bocht en dan afstappen voor de lijn. Keurig. Ik waarschuw nog een meneer zijn helm vast te laten zitten. Ik ben nog zo helder dat ik bedenk dat ik mijn helm op mijn fiets moet laten en niet bij de stinkende fietsschoenen. Dat mag van de NTB meneer. Dan naar de tent en ik zeg het er maar hardop bij. Ik kies de korte sokken en al zittend doe ik nog een plas. Dikke sorry, dat mag echt niet he, maar het loopt nu gewoon. Ik zeg Marta nog even gedag die me twee keer heeft ingehaald op de fiets omdat ze iemand assisteerde bij het band plakken. Haar vlaggetje is Zweeds, maar haar taal Nederlands. Ik ren alvast de wisselzone uit en merk dat mijn benen dit moeiteloos accepteren. Ik voel me opgelucht. Blijkbaar kan ik nog hardlopen. We lopen een onverhard paadje over de wisselzone uit. In alle stilte. Die is voor Joyce. Dan in de schaduw en daarna komt het geweld van Hoorn. Ik loop gewoon! Rugzakje op, gels bij me, maar hardlopen is mijn tweede natuur; het gaat echt vanzelf.

Rob en Vincent zie ik en even verderop DR weer. Ik loop bijna verkeerd! Het is een raar rondje met één- en tweerichtingsverkeer en volle straatjes. Op een hoek zie ik DM en mijn heldin KH en ze schreeuwen hoe tof ze deze actie van mij vinden. Doordat zij het vanmorgen op haar Instagram heeft gezet, is het wat bekender wat ik vandaag doe.

Mijn kilometertijden liggen veel te hoog. Het voelt aan als een soepele 6:30, maar het is 50 seconden moeiteloos sneller. Ik mag op 7 minuten de kilometer gaan lopen! Het lukt me niet. Ik voel me supersterk en ga door rond de 5:40. Langs de terrassen. Het is nog druk op het parcours, nu iedereen nog bezig is met rondjes. Verwarrend allemaal, maar straks zal er rust zijn. Ik loop langs een groep meiden die opgemaakt met wijn en sigaretten luidkeels aanmoedigen met GirlPower. Ze zijn geweldig: hun wereld en mijn wereld met uitgevallen vlecht en zweethoofd kunnen niet verder uit elkaar liggen, maar we genieten allebei van wat we nu aan het doen zijn. Een meneer op de hoek support iedereen, maar ik snij niks af. Langs de haven en dan het volgende terras. Zou ik straks de route wel weten? Ik neem water op elke post. Straks pas gel. Terug door de straat. Ik hoor mijn naam van FV en CB van de NTB en voel me een beetje vereerd dat zij mij herkennen. Een brugje over en dan weer langs DR en langs Rob en Vincent.

• 

• 

• 

Het gaat te hard, ik ga te hard. Dat moet straks misgaan, maar nu kan ik het tempo niet stoppen. Dan de betrekkelijke rust in achter de wisselzone. Ik krijg mijn eerste groene bandje. Langs het water. Door naar de post en de eerste 5 km. Ik neem een gel. Het gaat. Water erbij en dan wandel ik een paar passen. En door! Schaduw, krappe post, Hoorn in en Vincent en Rob weer zien en dan de goede weg op bij DR en het tempo maar vasthouden.

• 

• 

Ik ga gewoon blijven hardlopen zo lang als dat gaat! Door de straat waar mensen naast hun koffie zitten, over de ophaalbrug en iemand moedigt me bij naam aan, die ik niet ken. Op het terras zitten KH en die schreeuwt zo heerlijk hard!

De meiden, de meneer en dan zwaaien CB en FV me toe als ze wegfietsen. Zo leuk dat zij mijn TVApakje oppikken! Mijn buik klotst een beetje. Geen water mee. Om af te koelen alleen dan. Ik blijf hardlopen. Straatjes, bruggetjes, wandelende atleten die al rondes verder zijn. Dag DR, hoi Rob en Vincent en ik roep dat ik te hard ga. Rob zegt nog: neem de tijd! Ohja, dat kan prima.

De rust in. Ergens voel ik dat ik weer last van aandrang krijg, maar het is te doen. Nu nog. Ik krijg het tweede bandje (geel) en voel me moe als ik langs het water loop. Aj, dat is meestal niet zo best. Misschien zijn het de rustgevende golven? Ik blijf nu hardlopen tot 11km, dan kan ik die laatste 10 kilometer in alle rust doen. Ik heb 3 uur voor een halve marathon en dat moet mij dan zeker lukken. 10 Kilometer handel ik af BINNEN EEN UUR. koekoek. Hoe is het mogelijk? Degene die ik hier het allermeest mee verbaas, ben ik zelf. Gelukkig is er ook altijd dat stemmetje: je bent er nog niet… Jurylid NB fietst langs en zegt dat ik het keurig doe. Bedankt! Ik neem nog een gel, maar deze gaat kokhalzend naar binnen. Daar stoppen we dus accuut mee. Water en weer hardlopen. Schaduw, rust en beslissen hoe de laatste kilometers moeten. Nou, rustig aan. Binnen halen is het belangrijkste. Wandelmomenten inlassen. Bijtankmomenten. Ik kijk meer naar de hartslag dan naar de kilometertijd. Hoe lang ik er over heb gedaan, weet ik totaal niet. Binnen 7 uur ga ik zeker binnen zijn.

• 

• 

Ik zie Vincent. Ik vraag DR hoe laat het is en het is een lastige vertaalslag naar half vier. “Studio Sport begint pas om 7 uur, dat haal je wel” roept een lollige omstander. Het is beduidend rustiger nu op de route. Dat bevalt me uitstekend. Dit is het moeilijkste rondje weet ik. Ik moet. Een Dixie graag. En dan valt pas op dat het er niet zoveel zijn! Ik wandel een stukje. Kom op, roepen ze aan de kant. Ik denk: dit is de tweede halve triatlon in drie weken, het is wel goed zo! AC van B rent een stukje met me mee, de lieverd. Langs de terrassen en de meiden ren ik ook. Langs de haven zal ik nu alleen maar wandelen om van het uitzicht te genieten. Ik heb geen haast. Soms moet je even bijtanken. Als ik langs het volgende terrassengebied ren, lach ik hardop als ik bedenk dat ik zin heb om vanavond met 1 glaasje wijn stomdronken te worden! Of bier, dat is ook goed. Ik ren langs de mevrouw met de kleine baby. Die baby is geweldig klein. Ik duik de Dixie in. Geen papier natuurlijk, maar ik heb mijn eigen zakdoekjes. Het loopt er weer snel uit en ook nu lucht het op. Toch teveel koolhydraten voor mijn lichaam. Ik meld dat het papier op is en door. Weer iets soepeler nu.

• 

• 

• 

Rob en Vincent en BT en AC staan daar. Naar één meneer roep ik dat dit de tweede halve triatlon is in drie weken. In de volgende ronde roept hij niks meer, maar buigt hij alleen maar voor me. Langs DR en dan op om het laatste bandje te gaan halen. De rode. De golfslag geeft rust en vermoeidheid, nog een keer over het warme asfalt. Ik weet nu dat ik het ga halen, hoe dan ook. Nog maar 1 rondje. Ik wandel onder de schaduw door. Voor Joyce. Zij heeft mij in zoveel kilometer vergezeld waarin ik getraind heb om door te gaan en door te gaan. En dan weer rennen. Dat gaat dan supergoed als je even de hartslag heb laten zakken. KH, DM, BT en AC staan nu op een andere plek. DR staat alsmaar op dezelfde plek. In het park is het rustig. Ik kan prima blijven rennen op de aanmoediging van de fietsclub van Ferry met hun spandoek ‘FERgeet niet te eten’. Er is niks te maken met mijn naam, maar ik heb hun spandoek meermaals ter harte genomen. Ik spreek 2 wandelende mannen van Kika terwijl ik doorren. In het straatje tank ik nog een keer bij door te wandelen. Over het brugje en daar is Rob.

• 

• 

Die moet naar het finishgebied gaan! Ik loop dit wel uit hoor! Langs de fotograaf voor de zoveelste keer blij doen. Laatste keer langs de terrassen en het rennen gaat me nu weer goed af in deze rust en met de kracht die ik voel. Wijn of thee straks, dat zou fijn zijn, bedenk ik me. Langs de meiden, langs de man waar ik weer niet afsnijd. Ik wandel even iets verder langs de haven, halen doe ik het toch wel. Heel langzaam dringt het door: ik ga twee halve triatlons doen binnen 2,5 week! De meeste vrijwilligers bedank ik, wat zij doen voor ons atleten is onbetaalbaar.

De laatste loodjes klinken leuk voor de Ironman. Ik ben nog lang niet op of leeg. De laatste keer langs de poort en over dit brugje met in de verte het finishterrein. De laatste keer het straatje door waar een man stilstaat en niet meer weet welke kant hij op moet. Eigenlijk lopen hier nu nog de helden met elk hun eigen verhaal. Misschien niet de snelsten, maar wel de grootste doorzetters. En dan loopt DR een stukje met me mee om me te zeggen hoe knap ze dit vindt. Jep. Duizend maal dank voor je support meid!

Als ik nog maar 1 kilometer hoef te lopen, breekt het. Ik moet heel hard huilen en de omstanders zijn bezorgd en roepen dat ik er bijna ben. Ja, dat weet ik… en ik kan beter nu even huilen zodat ik dadelijk lachend en juichend kan finishen. Overmand door een scala aan emoties. Wat ik hier doe is echt mijn eigen enorme overwinning. Alleen van mij. Laat mij maar even mijn tranen afvegen.

Ik loop nu richting de finish langs de mevrouw die ik deze keer links mag laten liggen, met drie gekleurde bandjes om en ik ben weer een grote blijde lach. Nog maar een klein stukje, er kan niks meer misgaan. Ik loop het terrein op en lach alleen maar.

De vrijwilliger van gister die mij en Vincent kent staat daar en daarachter Vincent die me filmt.

Ik juich vast en dan de rode loper op. Hier was het de hele dag om te doen en ik schreeuw aan één stuk door van blijdschap, dat ik twee halve triatlons kan finishen binnen 1 maand.

TvK van Trispiration vangt me op en juicht mee. Even is het wat veel, maar ik blijf staan en krijg de felbegeerde medaille waar alles om begon. Binnen de 6,5 uur (6 uur 25) zie ik staan, maar ik vind alles best. Ik loop de trap af en dan wil ik Rob en Vincent en ik ben echt dolblij, apetrots en overweldigd. Ik mag van hen even in de atletenarea blijven, maar er is geen wijn. En geen thee. En geen chocomelk. De massage is te druk en ik ben te vies. Ik haal een stom wit t-shirt (hoezo wit) en laat de medaille graveren. Ik heb geen moeite met lopen, geen moeite met bewegen en ik ben (nog) niet extreem moe. Ik haal mijn witte tas en verlaat de plek.

• 

Mijn Trispirationmaatje ZGvG krijgt een hug, ik ben trots op haar eerste halve triatlon. Maar ik ben ook echt ongekend trots op mezelf. Dat heb ik maar heel, heel erg zelden. De nieuwe coach stuurt me binnen 5 minuten na de finish een bericht en de verwachting dat ik een fijne dag heb. Zoals het hoort! Deze man moet echt blijven.

Ik ben best moe, dat wel. Ik heb behoefte aan chocomelk. Als we weglopen, krijg ik nog even een wegtrekker en ben ik erg misselijk en draaierig opeens en moet ik even zitten. Ik moet eten, maar ik weet even niet wat. Ik ga mijn fiets ophalen en mijn spullen. De Ironmanstand is al dicht en ook op de Ironmanvillage is geen thee of chocomelk te krijgen. Steunend op mijn fiets gaan we richting de auto, die Rob ophaalt. Vincent haalt chocomelk voor me en dat helpt me.

Ik ben moe, ik ben vies, ik ben emotioneel, maar ik ben niet kapot. Ik voel me echt een Ironman. Supersterk. Ontzettend krachtig wat ik gedaan heb de afgelopen maand. Dat is voor mezelf al moeilijk te bevatten!

Het is ongelooflijk wat goed eten met je doet. De hamburger eet ik op, maar na een gewoon bord frietjes zit ik vol en dan ruim ik alles op. Ik kom moeiteloos de trap op en af.

Kracht zit niet alleen in het beheersen van 3 sporten -wat me intussen aardig afgaat- maar in het oprekken en verleggen van je eigen grenzen. Toen ik 4 jaar geleden voor het eerst een halve triatlon deed, was het ondenkbaar een week later de Dam tot Dam loop te doen. Dat deed ik twee jaar later tóch. En dit jaar deed ik niet alleen de Dam tot Dam loop, maar ook nog een extra halve triatlon. Your body can stand almost everything, it is your mind you have to convince.

maandag 20 september. – fiesten-feitsen-ftsn-ff-iets met ?

Het gaat wel weer goed. Ik moet weer fietsen. Dat is toch minder intensief dan lopen en ik vind het veel minder leuk. Als de trainer er een rustdag van had willen maken, had hij de training weg moeten strepen. Meteen uit het werk spring ik op het mijn blauwpaarse maatje en we gaan de polder in. Soort van een rondje om Nobelhorst heen. Muziekje in mijn oren en van tijd tot tijd trap ik flink door. Maar door de wijk heen met veel stopmomenten blijft het gemiddelde toch weer wat achter. Wat moest dat moet: na een uur ben ik klaar met fietsen.

dinsdag 21 september. En weeeeeeeeeerrrrrr ?‍♂️

Ja, ik ben echt blij met deze trainingen – not. Maar het staat er, dus ik doe het. Ook al stop ik met deze trainer, al ligt dat niet aan de overdaad aan fietstochten die ik moet doen- al speelt dat ook mee voor dit loopjunkie. ik ga langs bij HB die ik heel hoog heb zitten om hem zijn triatlontroffee te brengen. In ruil krijg ik een kopje thee en uitstel voor de rest van de fietstocht. Gratis krijg ik er extra energie van. Ik volg mijn neus maar weer, terwijl ik eigenlijk vanmorgen al had bedacht dat ik naar het kunstwerk van polderland wilde. Gek genoeg komt die neus daar dan toch weer langs! En over de dijk ga ik gewoon liggen en trappen. Ik ben de tijd en de dagen een beetje kwijt. Ik slaap slecht. Mijn lijf stelt het één en ander weer te lang uit en ik zit vast in mijn hoofd. Heus, het fietsen gaat wel, maar echt plezier – neu. Niet dat ik eerder stop, ook dat niet. Ik maak de anderhalf uur vol. Check. Precies even snel als gisteren! Foto’s laat ik achterwege.
Als ik thuiskom, meldt Rob dat ik niet op de startlijsten sta voor de Ironman. Ik doe de kwart daar nog komende zaterdag en Vincent doet op die dag zijn tiende triatlon. HOEZO sta ik niet op de startlijst, ik heb toch betaald (al is dat al anderhalf jaar geleden). Heb ik tegen HB nog oprecht beweerd dat ik daar geen zin in had (waarop het vreemde voorstel om over te slaan kwam), nu bleek dat ik me er toch op had verheugd, want ik was helemaal van de leg. Verward, ongerust, ongelukkig, teleurgesteld. Ik stel maar weer per mail de vraag aan Ironman hoe het kan, maar vorige keer duurde het weken voor het antwoord kwam. Ik slaap er slecht van.

Woensdag 22 september. Eindelijk weer rennen! ?‍♀️ EN… double the fun

Het antwoord van Ironman is veel sneller deze keer: ik krijg een link om me alsnog in te schrijven en ben welkom dan, op de zondag. WAT ? Dan is de HALVE triatlon, en niet de kwart, die is op zaterdag en nu ben ik helemaal van de wap tot en met en een stuiterkonijn terwijl ik moet werken en stiekem had ik al bedacht dat ik als ik deze kans zou krijgen ik er voor zou gaan en nu ligt het daar en nu weet ik het niet meer en nu voel ik me wel weer goed hoor, maar nog een halve ? WAT

Wil ik dat? Die vraag is het snelste beantwoord: JA. Ergens had ik dat al eerder besloten en werd ik er ‘gek genoeg’ voor geacht. Ook het voedingsschema zou ik zomaar nogmaals kunnen testen. Het zat al ergens in mijn achterhoofd.

Kan ik dat? Hmmmmm, dat blijft de vraag natuurlijk. Fysiek. Het is toch weer een halve marathon. En 90 kilometer fietsen. Waar ik echt dol op ben. ?, maar dat is in een wedstrijd wel anders. Dit is allemaal volkomen nieuw.

Wat vindt Rob? Ik bedoel maar: hij moet twee keer rijden naar Hoorn en wachten. Die vindt het prima, zolang ik het doe omdat ik het echt leuk vindt en voor het plezier ga en niet voor een tijd. Ohja, ik ging ooit voor iets met tijd.

Kan ik dat? Ja, een hele zondag lol hebben – dat mag het probleem niet zijn. Tenslotte was Almere een feest om te doen.

Joyce denkt met me mee (als je een halve doet voor je eigen fun, omdat het kriebelt moet je het doen), de trainer kijkt in trainingpeaks wat dat programma er van vindt en ik wik, weeg, twijfel en kijk naar mijn bankrekening. Trainingpeaks keurt het goed (dat oordeel vertrouw ik het minst), van de trainer moet ik goed voeden (dat gaat me echt lukken) en Manuel vraagt zich af waarom. Mijn collega snapt het maar net. En ik pieker, tob, denk na en prakkiseer er over. Tijdens het werk, wat ook lekker stressvol is met de beurs in het vooruitzicht. Ga het gewoon D O E N. Zegt een klein stemmetje in mijn hoofd. Een echte Ironman…

• 

• 

Na het werken ga ik hardlopen terwijl Vincent aan het zwemmen is. Rustig. Ik ben van mezelf al onrustig genoeg. Hartslag is de leidraad. Een lekker saai rondje om Almere Poort heen. Het gaat steeds trager. Mijn hoofd is vol. Mijn buik niet. Dus dat het zwaar loopt, ligt aan het volle hoofd. Ik maak 7 kilometer vol met een leger wordende buik en voller hoofd gevuld met twijfel. Ik begin te twijfelen of ik het wel goed begrepen heb. Misschien schreef ze verkeerd dat ik zondag welkom ben? Of is het geen refund in de link, maar een herinschrijving voor de 5150? In de auto prijst Vincent me en maakt hij er helemaal een feest van; hij heeft er voor mij nog de allermeeste zin in!
Eenmaal thuis schrijf ik me in. Rob zit erbij.
Niks vergissing. Ik betaal. Ik ga een Ironman doen. Wilde ik anderhalf jaar geleden alleen maar meedoen voor de medaille, nu doe ik mee omdat het kan. Omdat het zo vreselijk duur is, mag ik er vooral optimaal lang van genieten! Ik heb 8 uur de tijd.

Aankomende zondag doe ik de tweede halve triatlon in 1 maand.

Donderdag 23 september. Nog een keertje hardlopen ?‍♀️

Het is nog steeds erg onrustig in mij. “Heb je zin om een halve te doen?” vraagt Vincent en ik roep volmondig ja! Ik zie de uitdaging wel zitten. Als Vincent op de baan is, ga ik nog een keer hardlopen. Ik moet nog iets naar SG brengen en ik heb 35 min zone 1-2 staan, daarna 30 min zone 2-3 en nog tien minuten zone 3. Iets langer als het uur dat Vincent bezig is, dus hij is vroeg bij de baan aanwezig. Ik loop rustig naar SG. Het tempo laat te wensen over. De lucht is prachtig.

Jammer dat het alweer zo vroeg donker wordt, maar ik vind zonsondergang het prettigste tijdstip om te lopen. Ik kom weer langs de stukjes van de alternatieve Dam tot Damloop en met dit tempo twijfel ik opeens toch een beetje aan een halve marathon aanstaande zondag…

Bij SG ga ik naar het toilet (sorry, maar blijkbaar is dat tegenwoordig schering en inslag) en we kletsen even. Altijd iets te lang met die lieverd, dus ik moet snel weer terug in zone 2-3. Het is donkerder en ik geniet van het lopen, dat wel. Als ik bedenk dat ik niet weet waar de autosleutel is, gaat zone 2-3 verloren. Toch nog een stukje in zone 4… Ik krijg de hartslag van de stress niet meer laag. Niet in de tas in elk geval, die sleutel. Heb ik ‘m op de WC laten liggen? In de auto nog? Uiteindelijk blijkt dat laatste het geval te zijn. STOMSTOMSTOM. Maar onder alle spullen en de auto staat er nog. Ik heb de 75 minuten niet gehaald. Op de Trispiration groep vertel ik dat er iets is misgegaan met mijn inschrijving voor de 5150, maar wat precies laat ik in het midden… Ik moet er bij blijven lachen van JB; nou, dat doe ik heimelijk heel hard!

Vrijdag 24 september. Zwemmen ?‍♀️ en kennismaken ?

Een drukke volle dag met de pedicure, onrust in mijn hoofd die erger wordt als blijkt dat ik zaterdag al mijn triatlonspullen moet inleveren en ik begin een beetje te twijfelen omdat ik zo slecht ben voorbereid. Die arme Joyce moet alles aanhoren, bij gebrek aan een goede coach op dit moment.

Na de middag ga ik kennis maken met een nieuwe coach-trainer. Deze neemt niet alles voor waar aan en vraagt naar het waarom van mijn beslissing om nog een halve triatlon te gaan doen. Een simpel “omdat het kan” is deze keer niet genoeg. In het anderhalf uur dat we elkaar spreken stelt hij meer goede vragen om inzicht te verwerven in mij, dan iemand me ooit eerder heeft ontfrutseld! Gelukkig heb ik als voorbereiding net thuis mijn grootste doel op tafel gelegd en is dat waar ik een jaar tegenop heb gezien om te delen, zonder problemen ontvangen. Deze trainer-coach zal me niet alleen een schema geven, maar ook begeleiding. Hij begrijpt dat ik niet van rust hou (maar zal der niet mee akkoord gaan als ik er onderuit wil komen), dat ik me niet via Strava hoeft te profileren en dat er een leven is naast sport. Met een tevreden gevoel rij ik naar het zwembad voor een uurtje zwemmen. Ik ga met achtje 300m inzwemmen. Dan doe ik 3x 700m. In de iets minder snelle baan zonder achtje, in de snellere baan met achtje en terug naar de minder snelle baan zonder achtje. Een klein wonder: zonder achtje bevalt mij tegenwoordig beter! Ik voel mijn linkerschouder. En ik heb hoofdpijn. Ik heb last van mijn knie. Links of rechts of om de beurt. Mijn oren doen pijn. En voel ik nu niet iets in mijn kuit? Kortom: het hele scala aan zenuwachtige pijntje komt voorbij. Mijn held HB vond het geweldig om te lezen dat ik nog een halve triatlon ging doen en vond het inspirerend. Ik heb vorige week thee bij hem gehaald toen ik beweerde geen zin te hebben in de 5150.

Hij gaf mij de inspirerende tekst mee: Flight, fright, fight. Voor mij is dat de volgorde: ik heb het vliegen gehad, nu komt de angst opzetten. Vechten moet nog even wachten vrees ik…. Ik moet mijn spullen bij elkaar zoeken, de fiets prepareren en Vincent moet dat alles ook doen voor zijn grote Ironman wedstrijd morgen. Spannende tijd alsmaar.

25 September. Vincents wedstrijd – Zijn eerste Ironman.

Vroeg op, heel vroeg op. Fietsen op de drager en dan naar Hoorn rijden waar Vincent zijn spullen moet klaarzetten. Ik leef met hem mee.

• 

• 

Hij moet 380 meter zwemmen, 18 kilometer fietsen en 4,2 kilometer lopen. Enerzijds is het zo’n grote jongen, een flinke sportman, maar aan de andere kant nog een jongen. Hij is supertrots op de tattoo. Ik verken het terrein alvast een beetje. Hoorn is best heel leuk. Wel ver zwemmen voor mij… Vincent moet alleen het wisselterrein en het wedstrijdterrein op. Er is een clubgenoot die hem een beetje meeneemt. Wij praten met veel mensen en delen onze ervaring. Bij een stel helpen we met het opbrengen van de tattoo. Ze gaat zonder wetsuit en hij baalt als ik zeg dat hij ook mee had kunnen doen als na-inschrijving. De aardige man is hartstikke scheel. Rob helpt nog iemand die geen startnummerband heeft. Ik mis Vincent omdat hij als 1 van de eersten het water in springt. Achteraf heb ik hem toch op film staat als ik de flairs nog aan het filmen ben. Helemaal rechts duikt hij het water in.

Ik kijk nog op de steiger en loop dan terug naar de wisselzone. Het is een fikse tippel, maar Rob ziet Vincent wegrijden op de fiets. Zijn wissel kost veel tijd. We kletsen met de man van daarstraks. Zijn Luisa is de langzaamste zwemmer, onze Vincent noteert ongeveer de vierde tijd. Al snel komt de knul weer aangefietst.

• 

• 

Even later komt hij lopen langs. Ontzettend krachtig en sterk. Hij finisht dansend en apetrots als vierde in zijn categorie. Daar is mijn Ironman in de dop.

We spreken nog met Luisa en haar schele vriend Piet. Luiza was allerlaatste, maar ze heeft genoten. Ze liep in intervallen, want meer dan 5 minuten achter elkaar kan ze niet hardlopen. Ze zwemt in schoolslag. Luiza heeft genoten. Ze heeft zichzelf dubbel en dwars overtroffen. Tot vandaag kende ik haar niet, maar nu kletst ze ons de oren van het hoofd in haar trots en verwondering. Luisa is het voorbeeld van de genietende triatleet. Ze is geweldig sterk, wat een voorbeeld!

• 

• 

Dan ik. De fiets pakken, de inschrijving regelen, door een paar mensen herkend worden, wachten tot ik de fiets mag inchecken. Ik word er nerveus van. Als een van de eersten plaats ik mijn fiets. Gecontroleerd door het strenge jurylid van de NTB TN uit Almere. Ook de man bij de wisselzone kent ons en zegt me dat ik het net zo goed moet doen als mijn zoon. Ik ga hier morgen niks presteren, ik ga hier morgen finishen!

Er zijn heel veel wedstrijden dit weekend en heel veel Trispiration dames doen mee. Ik zet op Facebook wat ik ga doen. Morgen. Morgen moet ik bewijzen dat ik van een ander materiaal ben gemaakt. Dat ik knettergek ben. Fight komt er nog niet aan te pas. De fright is nog net iets te groot. Dan is het fietscomputertje zoek. Daar moet het voedingsprogramma in! Heb ik het bij de fiets gelegd? Dat soort dingen maakt me paniekerig. En alle pijntjes die zijn toegenomen stellen me ook niet gerust. ik heb te weinig kunnen drinken. Het enige wat ik ‘s avonds nog doe is yoga/krachttraining. Of pikt de kat mijn plek in?

Nog maar een keer vroeg naar bed met een paracetamol.

13 September. Terug op de fiets. ?

Na een dag werken op kantoor voel ik me weer helemaal super. Mijn herstelvermogen is werkelijk formidabel. Serieus nergens spierpijn, niet meer dat extreem vermoeide en vooral geen idiote honger of trek zelfs. Dat is een grotere overwinning dan het PR op de halve triatlon. Fysiek ben ik ijzersterk. Mentaal is er nog winst te halen.

Er staat een fietstraining van anderhalf uur. Natuurlijk wil ik nog naar buiten toe, al wordt het alweer vroeg donker. Ik zet een muziekje op en haast me naar buiten. Het zal een race tegen de zonsondergang worden! Ik ga nog een keer de Oostvaardersplassen rond. in het gangetje kijk ik nog even naar de windrichting en besluit ik andersom te fietsen: eerst het Kotterbos door! De fiets zit meteen weer goed. Ook al geen zadelpijn. Wat ik wel voel is een bak aan energie! Ik ga al snel het Kotterbos door. De race tegen het licht motiveert me meer dan wat ook. Lekker overzichtelijk! Ik ga ongewoon hard. Er is dan ook bijna geen wind. Ik ga zó lekker! De wereld schiet aan mij en mijn fietsje voorbij.

Ik ben ook niet meer bang om te vallen, dus ik neem het niet nauw met de bochten. Gossie, had ik dit vrijdag maar gehad. Zelfs de Knardijk kan mij en mijn muziek en mijn energie niet opvreten. Er zitten veel kikkertjes. Ik begin me wel weer aan een aantal trainingstechnische zaken te ergeren, maar ik pak de energie maar om nog iets harder te fietsen naar de Oostvaardersdijk en wind mee. Een zuchtje wind is ook goed.

Het uitzicht is geweldig, want het is superhelder. Mega. Zo ver heb ik ook nog nooit kunnen kijken! Er is niemand op de fietspaden. Ook nog eens een plusje. En geen vliegjes. Ik stop alle tellertjes even voor een foto.

En dan weer door. Liggen en luisteren. En me een beetje druk maken, maar vooral niet over het huidige tempo. Ik ga nog harder. Dat moet ook, want de zon gaat best snel omlaag! Het is echt ontzettend mooi. Wat een voorrecht, zo’n achtertuintje. Ik stop nog een keer om het op beeld vast te leggen.

Mijn gemiddelde ligt nu hoger dan in de wedstrijd. Het is ook korter natuurlijk, maar ik had toch moe kunnen zijn of niet?! Langs de Oostvaardersplassen stuit ik tot twee keer toe op vertragende e-bikes met halfdove berijders. Ik rij nog helemaal terug naar de Evenaar, zodat ik ook nog eens een groene training haal. Dan wordt het wel donker. Als het had gemoeten had ik ook nog gaan hardlopen. Helaas staat het niet in het schema, want wat wil ik graag hardlopen!

14 September. Zwemmen??‍♀️ in het zwembad en rennen ?‍♀️ in de zon ☀️

Ik stop bijtijds met werken, zodat ik naar het zwembad kan. Tussen kwart over 12 en kwart over 1 kan ik een uur zwemmen. Ik koop een 12 baden kaart. Dat duurt natuurlijk een paar kostbare zwemminuten. Ik heb de snelle borstcrawlbaan voor mezelf alleen de eerste tien minuten! In de training staat dat ik 3 keer 750m moet zwemmen en daarna nog een zestal versnellinkjes. Oke. Dat is voor mij behoorlijk doormaaien! Gelukkig voel ik me super, dus het lukt me zeker om de 750jes te zwemmen. Ik tel ze zelf ongeveer af. Eerst zonder hulpmiddelen. Dat gaat me goed af. Er zijn 2 mannen bij gekomen in de baan en dat is perfect. We houden een beetje rekening met elkaar. 1 Man snapt het niet, die begint met schoolslag en is duidelijk wat trager in zijn borstcrawl. Ik heb mijn nummertattoo nog op, maar niemand die er iets over zegt. Ze krijgen de kans ook niet. Na 750m doe ik de paddels aan en neem een achtje. Ik moet even wennen en mijn armen ook, maar ik schiet het water door. Lekker! Het horloge telt een beetje raar en ik zwem 725m. ? . Dingen uit en dan heb ik nog even de tijd om met een achtje nog een keer 750m te zwemmen. De versnellingen zullen er niet meer in zitten. We delen de baan nog met zijn tweeën. Ik zie de andere man (ik ken hem wel ergens van en weet dat hij engels is) steeds later starten en mij proberen in te halen. Ik voel nu mijn armen best een beetje. Hoe fijn! Ik zwem voor mijn doen super. Dat komt omdat ik me verheug op het lopen.

Snel omkleden, een blokje reep wegwerken en de sportdrank opmaken en dan de tas in de auto en vol chloor ga ik de zon in. Ik zet het horloge te laat aan! Mijn Apple Watch start nog eerder. Potdikkeme, dat overkomt me zelden, dat ik 400m mis. Het Beatrixpark door en dan het fietspad op richting de Hogering. Ik hou de hartslag laag, maar ook de training met hartslagbeperking heeft het horloge niet opgepakt. Ik heb geen haast. En verhogingen doe ik gewoon wat kalmer aan. De zon is best heet eigenlijk. Ik zweet al het chloorwater eruit! Het is niet gemakkelijk of vanzelf, maar ik rijg gewoon de kilometertjes aan elkaar. Mijn voeten doen het, mijn hoofd vervalt niet in gemopper en dit lukt me gewoon als ik maar rustig aan blijf doen. Rond de 6:30 en hartslag onder de 140 houden. Ik luister naar de muziek. Ik stop op 5km, want dat heb ik met mezelf afgesproken, maar ik sta me in de zon af te vragen waarom eigenlijk. Ik moet wel weer drukken. Geen idee of dat nu voortaan zo blijft of dat het door de reep komt, maar ik heb zakdoekjes bij me! Het is echter beheersbaar. Ik loop op dezelfde plek als anderhalve week terug voor de halve triatlon. Maar dan in omgekeerde richting en volkomen relaxed. De grijns is nu oprecht en 10 dagen geleden verstoord door onrust en frustratie.

• 

• 

• 

Het tempo gaat door de zon, de hitte en de aandrang wel iets omlaag. Ik loop de stad en de schaduw in. 9 Kilometer zullen het worden ook! Dan kom ik langs een gezondheidscentrum. Daar is een toilet! Ik sneak zonder mondkapje en druppelend naar binnen (4 stappen van de ingang) en er is papier en het lucht enorm op. Ik jog/ren weer verder. Omdat ik in het begin een stukje heb gemist, ga ik nog even door langs het Den Uijlpark en dan vind ik het na 1 uur en 1 minuut wel goed.

15 September – Rustdag – ?‍♀️ en ?️‍♀️

“Ga je mee lunchrennen?” appte Manuel. ? Rustdag… ? ? Onderzoek: is er een mogelijkheid om nee te zeggen? Nopes. Op de rustdag mag ik een half uurtje zone 0-1 hardlopen.

16 September De fiets ? weer op.

Vincent moet een uurtje fietsen, ik moet anderhalf uur fietsen. Ik wil op de Tacx, Vincent wil op de Tacx. Maar dat kan niet tegelijk. Buiten kan wel tegelijk, maar dan moeten we bijtijds weg. Ik kom uit mijn werk, kleed me om en Vincent kleed zich ook om. We springen op de fietsjes.

We gaan de hele Ibisweg af. Richting de Knardijk. Die halen we niet helemaal, want we gaan achter de plassen langs. OEI, daar staan een boel kOEIen.

We passeren ze voorzichtig. En dan langs Haje en tussen de plassen door. We gaan na de brug-waar-ik-onderdoor-gezwommen-ben naar rechts. En dan via de Praambult terug. Het is een lekker stukje fietsen, net anders dan anders. Ik rij nog langs het Oostvaarderscentrum en fiets 1 uur en 12 minuten. Vincent gaat ietsje eerder terug en fietst netjes een uurtje. Daarna gaan we eten.

17 September – Fietsen door de provincie Utrecht met Manuel. ?‍♀️ ?‍♂️

Voor de Trispiration jaarchallenge ben ik er in gestonken: de regels worden uiteraard halverwege het jaar aangepast, omdat ik niet meer in te halen ben. Ik heb nu een categorie in mijn eentje, want niemand anders gebruikt de verdubbelaar. Ik vind er nu geen lol meer aan! In je uppie in de categorie win je, maar ik voel me de grootste verliezer. Toch wil ik nog proberen zoveel mogelijk punten te halen. En de provincie Utrecht heb ik lopend al doorkruist en ik heb er ook al gezwommen, maar nog niet gefietst! Ik moet 30 kilometer fietsen in de provincie. Nadeel is dat ik er moet komen en dat ik eerst 22km Flevoland door moet. Manuel gaat op deze windstille ochtend met me mee en zal op mijn trage tempo moeten. Ik maak maar gebruik van hem door er achter te gaan fietsen als hij zich wil uitsloven en boven de 27 kilometer per uur rijdt. En ik drink en eet. We rijden bij Eemnes de provincie Utrecht in. We gaan naar het pontje over de Eem.

• 

• 

• 

Daarna fietsen we langs de Eem, die lekker slingert. We gaan onder de A1 door en ik geniet erg van het fietstochtje. Het is niet koud, maar ook totaal niet zonnig. Ik drink echt twee bidons leeg! We komen over de Hembrug.

• 

• 

En daarna rijden we door Soest. Manuel snapt iets beter hoe de route werkt die ik heb uitgezet, dus die gaat voorop. We komen langs Paleis Soestdijk. Daar gaat niet alleen het zonnetje aan, maar ook mijn interne overwinning-verbrander, want wat heb ik hier vaak vanuit Zeist gereden in de hoop dat ik er rustig kon fietsen! En nu doe ik het!! Bijna een andere Anke. De heuvel op is genieten en de heuvel af tot de Shell nog veel en veel meer! We rijden terug achter Eemnes langs. Dan zitten er dik 35 kilometer provincie Utrecht op. Missie geslaagd. Maar we moeten nog naar huis terug door onze eigen polder. Langs de muur van Blaricum (noord-Holland), over de Stichtse Brug en over het Vierbruggenpad. We fietsen 80 kilometer in dik 3 uur. Geen hoog tempo, maar wel een lekker tochtje gemaakt.

18 September – Zwemmen ?‍♀️ in de Weerribben met Trispiration

Met de meiden van Trispiration gingen we naar natuurgebied de Weerribben om buiten te zwemmen. Ik reed er heen door dikke mist in de Flevopolder. Dat past wel heel goed bij mijn stemming. Somber, stil, ingesloten en grijs. Voorbij Schokland breekt de zon door. Ik vind het gebied rond de IJssel wel mooi. Eindelijk ben ik er dan. Nog steeds ben ik stil en op mezelf. KG vraagt me direct of ik bijgekomen ben en -werkelijk- ik moet een minuut denken voor ik weet dat ze het over de halve triatlon heeft, ze herinnert me er aan! Die lijkt alweer ver achter me te liggen. Door voor de volgende uitdaging! Lekker zwemmen in Overijssel. In wetsuit natuurlijk.

Na veel geteut (vind ik) ga ik snel als eerste het grote water op. Heerlijk! Ik zwem even terug en dan weer vooruit. We zijn met zijn drietjes. Ik vraag of we naar de witte paal in de verte zullen gaan. Ik ga gewoon! Ik hoeft niet al te veel na te denken over de slag en al snel ligt iedereen achter me. Het gaat mij gewoon lekker. Ik ben niet van de clubjes. Nooit geweest. Ik ben van het doorgaan en doorzetten en ik heb die witte boei of paal in mijn hoofd gezet! Ik kan er prima op navigeren. De rest ligt achter me.

Ergens lig ik helemaal alleen in alle stilte op het water te genieten. Echt, superstilte en megarust. De witte paal lijkt te ver weg en daar baal ik dan van. De groep is afgebogen naar rechts. Ik ga ze toch maar tegemoet. Omdat ik anders de weg terug niet weet! Ik ga ze maar afsnijden. De zon in het water, plantjes onder me en het zwemmen gaat van een leien dakje. Ineens ontspan ik mijn vingers er ook nog bij. Fase drie van de zwemtips! Breed uitsteken en diep insteken gaat nu (meestal) vanzelf, maar het volledig ontspannen zwemmen had ik nog niet onder controle. There it is. In het begin voelt het als klauwhandjes, maar het is zó relaxed! Ik moet vaart maken en kom bij de groep net als ze een spatwater-foto maken.

Ja, leuk (not), maar ik wil zwemmen. Ik zit bijna op de 2000m. Ik ga met de groep mee terug. Naar de 2 bomen toe. Snel zit ik weer vooraan in de groep. Ik maak zelfs een omtrekkende beweging om de hele club heen! Om ze daarna weer soepel achter me te laten. En weer terug te gaan om iemand die wat meer alleen zwemt even te steunen. Ik zwem in JBs benen, maar ze stopt net even. Al dat gestopt en gekwebbel onderweg is niet aan mij besteed. Ik wil met mijn klauwhandjes en brede vleugelslag door! JB kan ik niet bijhouden als ze aanzet: het verschil tussen 40 jaar zwemervaring en 5 jaar zwem-geklungel van mij! Ik zwem al 2500m. Mijn omweg was groot. We stoppen een paar keer om te navigeren en dan zwemmen we nog naar de brug. Mijn horloge slaat 1 keer op hol en meet wat extra meters. JB maakt foto’s, maar ik ben te snel. Ik ga extra onder de brug door, want Overijssel is een nieuwe provincie!

• 

• 

Ik heb iets tussen de 3300m en 3700m gezwommen.Ik heb heerlijk gezwommen, echt zálig. Maar nu wil ik weer weg en mijn stilte in. Ik ga niet meer mee lunchen met de kletstantes. ‘s Middags ga ik met Rob wandelen als Vincent zwemt. We wandelen 7,7 kilometer weg. De oranje pijlen volgend waar ik morgen de alternatieve Dam tot Damloop moet rennen. Ik zie er als een berg tegenop, niet vanwege de afstand, maar vanwege de mensen die meedoen. Aan de ene kant ben ik er melig van, anderzijds cynisch. Het mag geen enkel probleem zijn om 10 Engelse Mijl te lopen, nu maar hopen dat ik er zin in hou!

19 September – de Alternatieve Dam tot Dam loop ?‍♀️ “dag anke” – over jezelf tegenkomen

Weer vroeg opstaan om te gaan sporten… Er is niet genoeg witbrood, dus ik neem gewoon yoghurt met muesli. Dat is niet zo best. Mijn maag is een beetje van slag en ik moet een aantal keer naar de WC. Ik ga met een rugzakje met water lopen. Enerzijds denk ik echt: het zijn maar 16 kilometer, anderzijds heb ik geen idee hoe ik die moet gaan doorkomen! Gewoon lekker kalm aan en rustig. Met mijn eigen muziekje op en genieten van de omgeving. Zo druk is het allemaal niet. Ik verval in het gebruikelijke stilzwijgen. Netjes een gel voor ik ga en ik hoef er onderweg maar 1 bij te nemen. Ik ga inderdaad gewoon lekker mijn eigen tempo doen, de rest loopt hard weg. Vincent loopt intussen 5 kilometer een ander rondje. We komen elkaar nog tegen. Ik loop heerlijk, al blijft mijn buik een beetje zeurderig pijn doen en werken mijn darmen de muesli wat langzaam weg. We gaan langs de Noorderplassen over het natuurpad. Ik kijk niet naar de tijd, ik luister naar de muziek. In het zonnetje. Dat bevalt me uitstekend. Ik tel de pijlen, maar op dit pad zonder afslagen blijf ik heel lang hangen op 13. Bij de brug krijg ik de app van Vincent met zijn tijd: onder de 20 minuten. Tsjakka!

• 

• 

Ik loop lachend verder. Ver voor me loopt me een man in een blauw shirtje. Ik haal hem niet in. Toen ik wel een keer spiekte naar het horloge, zag ik dat ik 28 minuten over de 5 kilometer had gedaan. Dat voelde goed. De muziek helpt me. Bij de rode ophaalbrug zit mijn favoriete fotograaf en ik kan alleen maar lachen vanaf het moment dat ik hem zie.

Hij maakt niet alleen een foto, maar complimenteert me ook met het feit dat ik hier na vorige week een triatlon weer meedoe! Dat geeft me een kilometer lang extra vleugels! Hij heeft zo gelijk, en dan weet hij nog niet eens dat ik fysiek nergens last van heb gehad de afgelopen week. Nu komt het minst leuke stuk, maar het gaat voorbij en ik ben ongeveer op de helft. Ik blijf gewoon maar lopen. Mijn benen doen het wel, maar niet optimaal en zorgeloos. Langs het pad zitten 2 vriendelijke ouders me aan te moedigen. Verderop, bij het ommetje langs het Boathouse staan ook wat supporters, maar die lopen mij eerder 2 keer in de weg dan dat ze iets bijdragen. Ineens krijg ik het wel moeilijk. 10 Kilometer binnen een uur, dat wel, en ik blijf hardlopen, maar nu is de fysieke kant drastisch aan het afnemen. Ergens dwaalt in mijn hoofd dat ik zou moeten eten, maar ik weet niet wanneer en ik wil niks en ik krijg niks weg en ik moet er niet aan denken en ik stop de gedachte snel weer weg. Ik blijf pijlen tellen en probeer te denken: bij pijl 40 ga ik eten, maar dan zijn het er twee en is de gedachte weg. We gaan de Hogering over en ik heb het zwaar. Gewoon blijven hardlopen tot 11 kilometer en dan zijn het er nog maar 5! Zo denk ik wel, maar ik voel opeens fysiek eerder het einde in zicht komen. Pijntjes in knieën en benen zijn me altijd vreemd. Een meneer die me tegemoet loopt roept vriendelijk: ‘het zijn maar 16 kilometer, zet ‘m op!’ Dat helpt een minuutje ofzo. Onder de bomen door en ik denk werkelijk over afsnijden, opgeven en uitwandelen. Ik doe het niet, maar het is echt op de grens. Op het stukje richting het Beatrixpark kom ik mezelf tegen: alle helderheid is weg, het genieten is totaal onvindbaar en ik denk alleen maar dat ik dit simpelweg niet meer aankan. Het is geen fijn weerzien met mezelf. Ik probeer te drinken, maar dat lukt niet. Wandelen ga ik niet, want ik weet zeker dat ik dan niet meer opstart. In de verste verte om me heen is niemand te bekennen. Dat vind ik niet erg. De zon is wel best sterk. Dan verval ik even helemaal en zie ik zomaar enge mensen in de bosjes zitten – die er natuurlijk bij nader inzien niet zijn! Even gaat mijn hoofd echt op hol. Een vreemde gewaarwording. Mijn lies gaat pijn doen. Ook dat nog. Ik ben compleet van slag. ? En ik zit pas op 12 kilometer! Wandelen of helder redeneren komt geen van beide in me op. Ik loop het Beatrixpark in en Rob maakt een foto. Lachen kan ik niet meer. Ik wil hem het rugzakje geven, maar dan heb ik geen telefoon meer bij me, dus dat kan niet!

• 

• 

Ik kijk uit naar de finish, omdat ik daar kan gaan zitten en uithuilen en liggen en dan niet meer hoef te sporten. Het idee nooit-meer-sporten spreekt me enorm aan op dit moment. Ik loop bijna blind door het Beatrixpark, wat echt een gek idee is. Ineens ben ik dan op de brug en zie ik 2 andere deelnemers, een vader en kind die een stukje hebben meegedaan. Maar de tussentijd weet ik niets meer van! En dan ga ik een ander brugje over, maar hoe ik daar gekomen ben, ben ik helemaal kwijt. Het ruikt naar herfst. Het enige wat ik met moeite doe, is pijlen blijven tellen. Dat vergt veel concentratie. Zelfs dat is helemaal niet gemakkelijk. Ik heb geloof ik filmmuziek nu. Maar er is zeer weinig heroïsch aan als je jezelf zo onaangenaam tegenkomt! Bij de berg is het op. Ik moet wandelen. Zelfs als ik de laatste 2,5 kilometer wandel, vind ik het best. Fysiek ben ik uitgeschakeld. ? Dat doet letterlijk en figuurlijk ontzettend veel pijn. Na een week doortrainen, is het nu eindelijk klaar. Mijn rechterlies doet pijn en ik ben moe tot in mijn botten. Wandelen schiet niet op en even later ben ik weer op het brugje het Beatrixpark uit. Ik app Vincent dat ik nog een kwartier nodig heb. Wandelend denk ik? Voor 2 kilometer moet dat ongeveer lukken, een kwartier. Misschien. Ik ren weer een beetje, anders duurt het zo lang voor ik kan gaan liggen! Hoe of hoe lang ik het hardlopen volhield weet ik niet, maar ik wandel en ren ook weer ergens een meisje append op de fiets bijna omver. Het kan me echt meer niet schelen hoe lang ik er nog over doe. Tijd is van enkel belang meer en heeft ook geen waarde meer voor mij op dit moment. En dan besluit ik weer te hardlopen tot de brug bij de Noorderplassen. Kleine doelen, maar het is vaag. Mijn overlevingsstrategien ben ik vergeten. De vriendelijke ouders supporten weer en vragen hoe het gaat: ik zeg ze dat ik blij ben dat het nog maar een kilometer is. Hoe ik die kilometer doorkom, weet ik op dit moment totaal niet. Het is een wonder dat ik tot 16 kan tellen! De andere jongen die met Vincent 5 kilometer liep, fietst langs op zoek naar zijn moeder. W fietst langs en roep dat ik er bijna ben, alsof ik dat zou vergeten. Ik word dadelijk ingehaald, maar heus, het kan mij niets schelen. Ik kán gewoon niet meer. Als de twee mensen me voorbij zijn, moet ik nog iets verzinnen en -hoe idioot- ik ga intervallen doen met de boompjes. 2 Bomen hard, 1 boom rustig. Het is afleiding en voor het tempo is er vast nauwelijks verschil meer, maar het gaat om de intentie. Intervallen – hoe verzin je het… Misschien toont dat nog wel het beste aan hoe slecht het gaat, als je vrijwillig intervallen gaat doen… Tot de brug hou ik vol. Dan zijn de bomen weg. Nadeel is dat ze bij de brug mij kunnen zien, dus nu moet ik ook nog eens blijven hardlopen. Ik kijk even naar de tijd en denk dan: oké, dan maar binnen de 1 uur en 40 minuten. Nog 2 minuten aftellen met die hap! Ik begin met tellen, maar ik zie enkel de finish, de mensen, mijn kind en een tunneltje naar ‘stop hier’. Tellen kan ik niet meer. Het waren 67 pijlen. Ongeveer.

• 

• 

• 

Ik finish (1 uur en 39 minuten) en dan ga ik zitten op het gras. Ik denk niet dat ik hier ooit nog wegkom. Ik kan alleen maar mijn ogen dichtdoen en me ontzettend ongelukkig voelen. Ik zag de man van het voedingsschema en ik weet onmiddellijk wat er aan schort: niets gegeten en 2 slokken met veel moeite gedronken. Dan kom je inderdaad jezelf tegen. Ik stel me teleur, dat ik het nog een keer verkeerd moest doen. Ik ben verdrietig dat ik hiervan meer kapot ben dan van de halve triatlon. Ik ben boos dat ik mijn grens zo heb opgezocht fysiek. En ik ben moe. Zeer diep moe. Het is moeilijk voor me om te zeggen dat het niet goed gaat, maar ik doe het toch maar, want het is een keer zo. “Je moet een rustdag nemen – of twee”, zegt de trainer, maar ik kijk de andere kant op. “Drink wat”, zegt Vincent, maar ik heb daar de kracht niet voor. “Super dat je dit weer gedaan hebt”, zegt KH, maar ik voel me uitgeput. Ik wil gewoon even helemaal NIKS. Geen idee hoe lang ik daar zit- maar je moet toch iets he, want niks en daar blijven zitten tot het donker is of tot je doodgaat, is ook zo raar (al lijkt me dat een prima optie) Dus ik drink wat water en ik sta op (de pijntjes vallen mee, maar ze zijn er absoluut), ik zeg Vincent hoe geweldig hij is en ik klets nog even met de mensen. Ik zeg de trainer dat ik stop bij hem en hij zegt dat hij dat jammer vind. Als we naar de auto lopen, trekt er een wee door mijn buik. Dat verklaart wat! Daardoor voel ik me naast ongelukkig in het kwadraat nu ook nog eens echt ziek. Het zet door tot ik gedoucht en gegeten heb. Vandaag geen brave voeding. De buikkrampen trekken weg, maar de vermoeidheid niet snel. Wat ik voel over deze slijtageslag kan ik niet precies vatten: een mengeling van teleurstelling en deceptie en wanhoop en verdriet en frustratie dat ik blijkbaar ook niet feilloos ben en er ook aan Anke een fysieke grens zit. Da’s effe wennen. Het is even de scherven bij elkaar rapen en dan weer doorgaan!