En dat begon op maandag al: het rondje Gooimeer met de club. Ik was iets te laat, dus moest me ongans racen om ze bij te halen. Hoewel ik de eerste 15km gemiddeld dik boven de 30km per uur zat, lukte me dat pas bij de Stichtse Brug! Toen werd het natuurlijk alleen maar gemakkelijker… Ik fietste in de groep mee, die uit 14 mannetjes bestond en twee meiden. Ik had me voorgenomen om in elk geval mijn best te doen bij de training en dat heb ik gedaan. Ik kan die kerels toch niet bijhouden, maar de andere meid (die normaal sneller is hoor) vandaag ook niet en dat frustreerde haar. Mij niet meer. Ik fietste naar huis toe en was tegelijk met Rob en Vincent thuis die de fietsen op de auto hadden gezet. Na het afladen ging ik nog hardlopen. Natuurlijk. De mannen weten het al. Het ging lekker, dat rennen. Ik ging gewoon lekker hard, geen geneuzel met intervallen. Heb ik op een ‘gewone’ maandagavond 56 kilometer gefietst en 5,6kilometer hardgelopen. Laat de week maar beginnen!
Op dinsdag was er niets meer of minder dan een uurtje ‘dobberen’ in het zwembad. Al is dat verworden tot een uur denken: elleboog-hoog, elleboog-hoog, elleboog-hoog. Ik had de helft van baan 1 tot mijn beschikking. Kon ik hier en daar slepen invoegen. En maar blijven denken. Dat maakt het zwemmen vermoeiender, maar ook weer uitdagend. Ik wil het graag zo goed mogelijk doen.
De woensdag werd een speciale dag: ik had mijn werk geruild met vrijdag. Want het was op deze woensdag mooi fietsweer en het fietsritje naar het zuiden stond nog op de verlanglijst. Net als vorig jaar gingen Vincent en ik van Zeist naar Veldhoven fietsen. We vertrokken om half tien met een gevuld rugzakje en routenummertjes. We hadden de tijd en hoopten op geen lekke banden en geen botsingen. Het was minder zonnig dan vorig jaar, maar er stond ook geen wind. We herkenden stukken van vorig jaar. Ook de kruising waar we vorig jaar tegen elkaar aan reden. Nu ging het moeiteloos. We speelden spelletjes onderweg en kwebbelden wat af. Afspraak was dat ik voorop ging fietsen bij tegenliggers en dat gaf rust. We zijn ook meer gewend intussen. Het pontje was geinig. In Beusichem, waar we vorig jaar veel te lang zaten, kreeg Vincent een Raketje – ook al was de tent eigenlijk nog dicht. En door! op naar de Mac. Bij Geldermalsen gingen we de mist in qua route: we namen twee keer de verkeerde afslag voor we de A15 overgingen. We zagen veel treinen. Netjes om half 1 waren we bij McDonalds. Ik had geen klikpedalen aan. Na een (lange) bijtankstop kwam de volgende uitdaging: zonder lekke band in Zaltbommel geraken! Dat ging prima, maar rondom Zaltbommel was de route weer moeilijk te volgen voor ons. We fietsen ver om en kwamen per toeval (en een beetje doorzettingsvermogen van Vincent) op het goede (gewijzigde) punt. Daarna werd Vincent wat moe, maar we keken uit naar het terras in Den Bosch. De Maas over, het natuurgebied door, een wegomlegging volgen en toen stonden we op de Markt. Mochten we onze fietsen niet op het terras zetten… Grmbl, dan maar een ander terras voor een Fristi-on-the-Rocks! En snel weer verder! We waren nog niet moe. Net onder Den Bosch begon het wat te druppelen. Niet volgens afspraak, maar niet hinderlijk. De lege gebieden in! We moesten zelfs over een onverhard pad. Maar ook dat ging goed. In Esch stopten we net als vorig jaar ook weer, Vincent had goede herinneringen aan het broodje daar en (vr)at er weer 1 op. Door naar het legendarische punt 19, waar we vorig jaar strandden. Nu deed Vincent er een plas en zaten we over de 100 kilometer heen en we gingen het halen ook! Door Best heen, volg je alsmaar 1 nummer, je cirkelt echt naar nummer 12 toe. Helaas bleef het druppelen. Langs het kanaal werd het gedruppel frequenter. We kwamen Eindhoven in en daar stond een mooi welkomstbord. Langs het vliegveld en het begon echt te regenen. In Meerhoven namen we het laatste onverharde pad niet. Over de ronde brug en naar punt 18. In Zeelst echter, gooide de kermis nog roet in het eten en verdwaalden we voor de laatste keer; vlakbij huis nog wel… Het regende inmiddels door, maar wij gingen ook door. Na 6 uur en een kwartier fietstijd waren we om kwart voor 6 in Veldhoven. Moe, voldaan en trots.
Ik had nog wat tijd en veel energie over, dus ik wilde een loopje koppelen. Holiemolie, ik ging hárd. Het regende niet meer en ik zat op tijd rond de 5 minuten per kilometer. Ik verbaasde mezelf: het rondje was te kort. Na 4 superrappe kilometers was ik weer bij de kerk en intens tevreden hobbelde ik naar mijn ouderlijk huis. Had iemand 10 of 20 jaar geleden mij kunnen vertellen dat IK op een racefiets vanuit Almere (wat ik 20 jaar geleden nog niet wist te liggen) zou komen fietsen en daarna zou hardlopen? Soms denk ik: had ik dat maar eerder ontdekt, maar aan de andere kant: dan geniet ik er nu maar dubbel van, nu ik het weet!
Op donderdag mocht ik rustig aan doen: ik hoefde niet met de club mee, maar had met Joyce afgesproken voor een ronde in D1. Met wandelpauzes. Verzin ik niet zelf, daar heb ik een trainer voor. D1 kwam vanavond wel van pas, maar ik heb minstens 1 wandelpauze geschrapt. Die ging onder in het gekwebbel. Wat hadden we veel te bepraten! We zouden eens een marathon in D1 moeten gaan lopen, dan waren we nog niet klaar. Helemaal vanzelf ging het overigens niet, ik was het na een uurtje wel zat eigenlijk, het hardloopdeel dan. De gezelligheid had nog uren voortgekund. Overigens had ik na de fietstocht nergens last van: nog geen schuurplekje!
Vrijdag was dan de werkdag in plaats van de woensdag. Meteen een hele dag dan ook. Ik wilde wel gaan zwemmen buiten, want dat heb ik al een tijd niet meer gedaan. En toen wijzigde de plannen bij de snelle groep en ging SG eerder en ik mocht best mee. Trok ik snel het wetsuit uit de kast en ging ik naar de Noorderplassen. Half uurtje, veertig minuten lekker easy zwemmen stond er. En dat deed ik! Easy, leuk, lekker, genieten. Weinig plantjes, boeien in de verte. En de hele tijd aan de slag denken. Ik vind het zo lekker! SG had wat last van haar wetsuit (zij zwemt liever zonder), dus we keerden om. Kon ik haar toch mooi bijhouden! Zij zwemt in baan 3 of 4 en is heus een betere zwemster dan ik, maar ik verbaasde ons beiden. Tegen de wind / golven in had ik het wat moeilijker, maar ik hield me ook gewoon een beetje in, omdat het ik eigenlijk weer te snel voorbij vond gevlogen… 2 Kilometer in 3 kwartier: heerlijk!
Op zaterdag stond de grootste uitdaging van de week weer klaar: een uurtje nuchter in de lage zone. Leg je erbij neer, neem een muziekje mee en hobbeldebobbelen maar. Het gaat steeds beter. Soepeler. Ietsje sneller. Ik erger me niet meer. Ik luister naar Loreena McKennitt en ga gestaag door. Nog even en ik geniet ervan, alhoewel…. Ik kreeg het deze keer nergens zwaar. En zo rende ik tien kilometer bij elkaar binnen 70 minuten. Wat de kilometertijd onder de 7 minuten brengt.
Echter, de zaterdag was nog niet af. Al deden de sporturen wel zo vermoeden. Ik wilde graag in het kinderuurtje meezwemmen, maar het duurde eventjes voor er plaats was. Ik kon een half uurtje mijn slag oefenen in baan 4. Ha! Eerst slepen voor 3o0m. Welke gek gaat er vrijwillig slepen?! Nou deze, want deze streber wil het goed en beter doen! Daarna met de nieuwe paddels. Een soort van handschoen die je elke misslag verraad. Dan kan je niet verkeerd insteken of de elleboog laag houden. Ik heb het ook nog zonder hulpmiddelen geprobeerd. Net als vorig jaar: zwemmen wordt weer lekker vermoeiend! Ik liet het hardlopen voor wat het was: ik wilde liever mijn vervangen Apple Watch ophalen in Amsterdam.
En op zondag? Niks. Ik zat in de Linneaushof. Te balen van het mooie (fiets- of hardloop-) weer. En me te ontspannen in de zon. Ik zat gewoon lekker. Kletste lekker. En ergens diep van binnen genoot ik van niet-hoeven-sporten. Van rust. Met bijna 14 uur was het de grootste sportweek EVER. Het was 13 uur en 52 minuten genieten. Ik vond alles leuk. Fietsen met Vincent fantastisch. Buiten zwemmen geweldig. Hard hardlopen heerlijk. Rustig bijkletsen lekker. Nuchter lopen een verademing. Rust het moeilijkste…. Op naar een nieuwe week!

Heel weinig foto’s deze keer. Alleen maar technische details.
RAPPORT AdBvG week 30-2017
Maandag 24 juli
Fietstraining TVA
Heen gefietst (Ruim Voldoende voor de moeite)
Training met 3x brug op in lage versnelling en slalommen + korte stayer = langzaam aan gedaan, als langzaamste van de groep. Mist vechtlust om in training de snelste te willen zijn. (Matig) Moesten bij het terugfietsen voor meefietsen 😐
Terug gefietst met MP (nieuwe TVAster) (Voldoende)
Tijd: 2 uur     Afstand: 47 kilometer    Gemiddeld Tempo: 23,8 km/u
Beoordeling: Matig/Voldoende

Opmerking: Probeer in de training beter je best te doen Anke: dat kan je best.      Let op: lagere versnelling/ hogere trapfrequentie: in het begin lijkt het zwaarder, maar het levert veel rendement op.

 

Gevolgd door
Koppel hardlopen.
10 minuten D1 (laagste hartslagzone= HRF tussen 103 en 126), 10 minuten D2 (HRF 127-139), 10 minuten D3 (Hrf 140-154)
Met de hand getimed. Ging lekker en best goed.
Tijd: 32:27  Afstand: 5,22km   Gemiddelde snelheid: 6:13
Beoordeling: Netjes gedaan. Goed bijgehouden qua tijd en hartslag. Ruim Voldoende.
Dinsdag 25 juli
Zwemtraining TVA
Baan II Voorop zwemmen. Veel korte oefeningen. Veel met PB.
Geen chloor in het zwembadwater: dat voel je toch wel na 40 minuten: lijkt troebeler.
Tijd: 1 uur en 59 seconden   Afstand:  2250m   Gemiddeld tempo: 2:19 per 100m (matig)
Beoordeling: Voldoende
 
Woensdag 26 juli
 Fietstraining 
Koppel 1 – 1,5 uur fietsen. Eerste uur D1 (tot hrf 120), daarna intervallen 10 keer 1 minuut D4 met 1 minuut rust D1. 
Niet geluncht van tevoren, geen gel meer in huis. Dikke ONVOLDOENDE
Goed gekozen: wind mee op de dijk!! Heerlijk hard in D1 dus 🙂
D4 tegen de wind in zou moeten lukken…. Maar dat deed het niet. Niet 1 keer. Onvoldoende
Wel 40km gefietst in net geen half uur.
Tijd: 1 uur, 32 minuten en 55 seconden   Afstand:  40,95km   Gemiddeld tempo: 26,4km/h
Beoordeling: Voldoende
Hardlooptraining
Koppel 2 – 20 minuten intervallen: 30sec D4- 30 sec D1
Niet goed ingevoerd (puntenaftrek), dus met de hand klokken en hartslag in de gaten houden.
Warm, zwaar na het fietsen. Eerste 2km sprint+dribbel afgewisseld, 3de km sprint+wandelen afgewisseld. In de vierde km de 20 sprints gehaald en km 4 uitgelopen (ruim voldoende/goed)
KM 5 de nieuwe schoenen geprobeerd: lopen de Ascis echt goed in een kilometer op snelheid? JA! Een kilometer in 5:17 na 40km fietsen en intervallen  is goed
Tijd: 29 minuten en 39 seconden   Afstand: 5,07km   Gemiddeld tempo: 5:51 min/km
Beoordeling: Goed
 
Donderdag 27 juli
Hardlopen
Voelde me al de hele dag niet lekker: buikpijn, hoofdpijn, slap, draaierig
Maar een uur D1 moet toch lukken? Tijdens Vincents baantraining
Onvoldoende. De eerste kilometers langzaam tempo in zone 4!!
Na drie km wel gaan genieten en muziek gaan luisteren in het Wilgenbos, maar D1 werd het niet, hooguit D2
Tijd: 1:05:37   Afstand: 8,7km   Gemiddeld tempo: 7:31 min/km
Beoordeling: Onvoldoende, slecht
Opmerking: Ongeveer de enige foto’s van de week gemaakt
 
vrijdag 28 juli
Opgeknapt.
Fietsen met Vincent
Naar Zeist. HEEL VEEL WIND TEGEN
Veel voorop gereden, lage versnelling aangehouden, geschuild voor regen.
Zelf 4 van de 6 versnellingen van 1 minuut gedaan: even doortrappen en dan Vincent weer ophalen.
Tijd: 2:12:00  Afstand: 45,49km   Gemiddeld tempo: 20,7 km per uur
Beoordeling: Ruim voldoende.
In Zeist:
Lunchrondje koppel hardlopen
3 Kilometer op hoog tempo, nieuwe schoenen.
 
Tijd: 16:23  Afstand:3,03 km   Gemiddeld tempo: 5:24 min/km
Beoordeling: Goed
 
Zaterdag 29 juli
Hardlopen
Nuchter, D1. Hrf <126
Miezerig. Muziek van Loreena McKennitt mee. Rustig hobbelen accepteren. Nat worden accepteren.
Het ging redelijk goed, vooral wind mee. De eerste 5km net niet in 35 minuten.
En toen wind tegen; afzien, trek, regen, warm, benauwd, oerzwaar en nog trager. Accepteren!
Tijd: 1:05:05  Afstand: 9,02 km   Gemiddeld tempo: 7:13 min/km
Beoordeling: Ruim voldoende (wegens de acceptatie)
 
‘s Middags: Zwemmen
Tijdens kinderuurtje: moest zelf een programma doen.
RO lette op mij en EINDELIJK: ik kan niet beter insteken omdat ik mijn elleboog niet hoog genoeg optil! Ik moet veel slepen en nog veel meer oefenen.
Restart Swimming => To the Next Level 🙂
Tijd: 54minuten en 38 seconden  Afstand: 2100m   Gemiddeld tempo: 2:18 per 100m
Beoordeling: Voldoende
En toen naar huis toe Hardlopen koppeltraining
D2, half uurtje. Gel genomen: Dat ging beter!
Pas na 7km werd het zwaarder. Idee om ook 9km te lopen net als vanmorgen, maar dan op betere schoenen, beter weer, meer eten, korte broek.
Tijd: 52:50  Afstand: 9,02 km   Gemiddeld tempo: 5:51 min/km
Beoordeling: Goed
Weekoverzicht:

 

Op maandag 17 juli mocht ik uitfietsen. Gister was zowaar een sportvrije dag, die zelfs ik deze keer maar eens in ere hield! Niet dat ik ergens last van had hoor, alleen een beetje roodbruin geworden van het niet-insmeren, een schuurplekje in de lies en ‘s ochtends een heel kleine beetje stijf – maar dat is met een uurtje bekeken. Blijft het nagenieten nog het langste hangen! Maar maandagavond dus weer op de fiets, geen last meer van schuurplekjes of iets. Ik bracht Vincent op de fiets naar zijn fietstraining en ging alleen verder. Kwam me wel goed uit, ik had geen zin me aan de groep te moeten conformeren: ik wilde over de dijk. Het duurde iets langer voor ik die gevonden had (richtingsgevoel in poort ontbreekt) en toen bleek ik dik wind tegen te hebben. Je wil wat he! Ik trapte gewoon lekker door: mijn ding, mijn avond, mijn tegenwind, mijn tempo. En dat hoeft niet hoog, niet hard. Ik mocht anderhalf uur, maar ik wilde natuurlijk de 40 kilometer weer halen, dus het werd iets langer (een kwartiertje meer). Daarna ging ik hardlopen. Ik wilde naar de nieuwe heuvel en terug. Eerlijk gezegd was ik vergeten wat het schema me ‘opdroeg’. Ik ging gewoon best lekker: mij bevalt dat lopen na het fietsen eigenlijk best wel. Ik wilde rond d 6 minuten per kilometer. Ik keek even uit over de berg en hobbelde weer terug. 27 Minuten en 4,4 kilometer: ik had geen zin om de 5 ook nog vol te maken: het was leuk geweest voor een avondje!
Dinsdag 18 juli heb ik 4 keer 6 slagen in het buitenbad van het zwembad in de sauna gedaan. Zonder zwembril, zonder zwemkleding. Ik kom beter tot mezelf en tot rust als ik mag bewegen en daarvan zweet dan wanneer ik stil moet zitten om te zweten. Ik zag andere triatleten zwemmen in het buitenwater en hardlooptraining volgen: ik was een beetje jaloers zelfs!
Woensdag 19 juli dan wel buiten zwemmen. Samen met Vincent. Hij vond het spannend en ik ook: zonder wetsuit, met zijn tweetjes: Vincent nog hoestend en ik onzeker. We moesten er even doorheen, door het koude water, maar toen gingen we schoolslag doen. Ik bleef vlak naast Vincent. “mama, ik zit vast in de planten” “mama, ik kan niets zien onder water” “mama, ik durf niet verder” “uche-uche-uche” “mama, er zitten overal planten!”. Maar met drie borstcrawlslagen haalt hij me in. Toen gingen we een meerkoet ‘vangen’. We zwommen rond achter het beest aan en dan zwemt Vincent zijn moeder er volkomen uit! De meerkoet liet zich echter niet pakken en fladderde weg. Wij fladderden terug naar de kant. Vincent ging spelen en ik zwom op en neer naar het steigertje een kleine stukje verderop. Viel me mee, zwemmen zonder wetsuit aan en alleen in trisuit. Ik trok mijn zanderige schoenen aan en ging een klein stukje hardlopen. Vincent had al vriendjes gevonden en was in zijn trisuit de bom bij de meiden. Ik liep maar twee kilometer en gaat hardlopen na het fietsen mij goed af, hardlopen na een stukje zwemmen is helemaal lekker! Ik ging op een lekker tempo bij een lage hartslag. En toen het water weer in. Vond ik een beetje spannend: Vincent ging me filmen. Ik zwom onder de brug door en in de schaduw was het koud, het water! Het was gaaf om onder de brug door te gaan en ik ging weer terug: zo’n 325 meter gezwommen. Het was niet veel en ver, maar ik vond het wel een geinige training geweest.
Rupsje nooit-genoeg en ik-moest-gister-ook-al-stilzitten ging ook nog fietsen ‘s avonds. Manuel ging mee, tenminste het eerste deel. We fietsten naar de sluisjes en toen keerden we op tempo terug naar Almere, waar Manuel bijtijds thuis wilde zijn. Ik ging alleen verder langs de plassen richting de dijk. Voor de tweede keer deze week, had ik niet goed gekeken naar het schema. Ik dacht dat ik na anderhalf uur 3×8 minuten in zone4 moest doen, met twee minuten rust. Dat had ik zo uitgeteld om op een half uur uit te komen. Ik kwam na 75 minuten op de dijk en dacht: ik doe ze nu vast, dat is makkelijker als door de wijken heen. En dan gaat zone4 best hard. Ik kijk alleen maar naar de hartslag en hou die rond de 150, maar ik kwam veel verder als ik had gedacht in die 8 minuten. Ik kwam de Noorderplassen wel rond, hoopte ik. Ook deze keer op de dijk had ik wind tegen. Langs de Noorderplassen kwam ik er niet zo goed in omdat er veel bochten waren en een bruggetje. 4 Minuten na de laatste interval werd mijn route door koeien versperd. Reuze gezellig en het geeft wel een vakantiegevoel. Ik ging de ophaalbrugbrug bij Schateiland over en nam toen nog een interval van 4 minuten mee: wind mee, rechte weg; dat gaat lekker. En toen nog uitfietsen. En tja, dan wil ik toch die 50km halen… In ruim twee uur. Voor mijn doen prima. Achteraf stond er op het schema dat ik zone2, zone3 en zone4 door moest in die acht minuten. Jammer dan. Ik koppelde weer het lopen: op en neer door het park, ik had niet heel veel zin meer, maar het lopen ging wederom van een leien dakje. Ik stampte lekker door en was met 2,6 kilometer en een kwartiertje weer thuis.
donderdag 20 juli stond ‘s avonds de baantraining op het plan. Ik had te laat roerbakgroente gegeten (een half uur van tevoren) en was van kaart omdat de Apple Watch zomaar stuk is gegaan. En omdat die groep zo snel is en ik dat niet ben. J stond voor de ‘langzame’ volwassenen. Ik kwebbelde wel mee deze keer. Na het inlopen gingen we 4 x 800m lopen, waarvan 600m 10-kmtempo en 200m dribbelen en dat aan 1 stuk door. Dat lukt me best, al lijkt het me leuk als mijn 10km tempo onder de 5 minuten ligt. Ik moest naar de WC; dat heb je met laat eten. Dus ik miste de eerste 400m op 10km-tempo door een drukpauze. Daarna volgde 200m wandel/dribbel waarin ik de uitleg kreeg en 200m sprint, wat ik dus niet kan. Ik kan gewoon niet sprinten en ik weet niet zo goed waarom niet: loopefficiency, durf ik dat niet, kunnen mijn spieren dat niet… Geen idee! Ik mocht de complete serie nog een keer doen. Daarna deden we nog 2 x 800m, met net als de eerste keer 600m 10km-tempo wat mij lukt, dan 100m wandelen en 100m sprinten. Toen was de tijd wel op gelukkig, anders hadden we nog loopscholing gekregen. Rondje uitlopen en toen was ik minstens net zo bezweet als in de warmste sauna.
Vrijdag 21 juli begon voor Vincent dan ook eindelijk de zomervakantie. We gingen naar Hilversum fietsen. Uiteindelijk gingen we pas om half tien weg. Lekker in zone 1 en zonder klikpedalen, zodat ik snel op- en af kan stappen. Prima in de lage zones, want een stukje harder fietsen, leverde een fikse hoestaanval op bij Vincent. Doen we dus niet meer! We kwamen Manuel tegen die aan het hardlopen was. Wij gingen langs de Vaart en het was gezellig samen met Vincent. We middelden het cirkelbos: mijn stuk rechte weg, zijn stuk langs het water naar de brug. We waren na 54 minuten op de brug. Vincent had de trap genomen, ik fietste om. We pauzeerden eventjes. En toen naar beneden, langs Blaricum en naar Eemnes. Omdat er veel wind tegen was, ging ik voorop. “Je gaat steeds harder mama!” Schreeuwen lukte nog prima. We kwamen bij de A1 en hadden allebei trek: ik in een croissant, Vincent in brood met zoet. We waren er al bijna voor ons idee en het ging best snel eigenlijk. We hebben er ruim anderhalf uur op gefietst. Vincents tempo en dat voor die kleine beentjes. Terwijl Vincent 4 boterhammen verorberde, ging ik hardlopen. Lekker door Anna’s Hoeve: onverhard, heuvel op. Ik ging snel! Zou het de gel zijn? Ik vond het heerlijk: ook de andere heuvel ging ik moeiteloos naar boven. Echter, 1 probleem: het zweet liep in mijn ogen, prikte, deed pijn, waardoor  ik een groot deel van de tijd met 1 oog dicht liep. Ze liepen om de beurt ‘onder’. 5 Kilometer binnen 29 minuten: ik vond het best, dribbelde in nog steeds een behoorlijk tempo terug naar 2 croissants en bijkletsen. Het rennen tussen het fietsen door stond natuurlijk ook niet op het schema! Blijkbaar pas ik het anders in qua schema deze week. Toen terugfietsen met zijn beidjes. Wind mee! Dat was nog leuker eigenlijk, nog gemakkelijker. Het begin was wel lastig, want dan zijn de beentjes al een beetje moe. We maakten twee stops nu: de eerste bij het sluisje bij Blaricum en toen de brug over. Nu namen we mijn route langs de nudistencamping en de miniatuur-vliegtuigjes. Daarna over het Vierbruggenpad, waar Vincent mij ervan blijft proberen te overtuigen dat het 5 bruggen zijn. De tweede stop bij de witte brug en de Kemphaan. We namen dezelfde route terug en het werd best een heel eind. Meer dan 60 kilometer fietsen als je 11 bent is best knap. Wat verdien je dan? Drie grote bolletjes vanille-ijs van de IJspressie. We hadden de terugweg iets sneller gedaan zelfs. Ik had wel zin, maar zag geen mogelijkheid om ‘s avonds weer buiten te gaan zwemmen.
Zaterdagochtend de 22ste juli volgt het zwaarste loopmoment van de week: nuchter, lage zone met een hartslagbeperking op de 126 slagen. En het was warm en benauwd: kortom ik genoot NIET.

Ik liep de hele tijd af te remmen, in te houden en inwendig te mopperen en mokken. Ik had trek, ik had pijn in mijn rechterhiel, linkerknie, rechterbovenbeen, linkerhiel. Ik wilde naar huis, naar de AH om eten te halen, in mijn bed liggen en ontbijten. Het was zwaar, vervelend en balen. Het lichtpuntje lag aan het einde bij de AH: bolletjes kopen snel naar huis. 5 Kilometer in 36 minuten. En dan bolletjes eten. En toen viel het best mee en was ik toch een beetje trots dat ik het gedaan had, ondanks alle tegenzin.
‘s Middags ging ik naar het zwembad. Eerst kletsen met de andere ouders en dan in baan2 gaan inzwemmen. Ik moest de kar trekken want R was er niet. Hmmm. Gelukkig waren het allemaal korte stukken en piramides zwemmen: dan kan ik het uitgeteld krijgen. Ik ging lekker, ik deed alles met pullboui. Telkens verschillende tempo’s. En een hele serie steigerswims. Ik tel me er wel doorheen. We moesten ook verschillend ademen, vond ik leuk en uitdagend. Ik adem 1 op 2 slagen of liever nog 1 op 4. Maar oneven ademen is een uitdaging die nog voor me open ligt. Ik steek nu andersom in, voor mijn gevoel: mijn duim eerst. Dat levert alvast veel extra kracht op. Nu nog leren mijn hand plat neer te leggen, maar ik weet nog niet hoe. Ik zwom een uur en volgens mijn horloge een heel eind ook. Het lijkt erop dat ik mijn trainingsweek met 11uur en drie kwartier wel aardig vol heb gemaakt.

En dat gaan we in 1 verhaaltje samenvatten. De afgelopen week waren er momenten waarop ik helemaal niet vooruit te branden was, zowel op de fiets als rennend maar wat aansukkelde.

Bedroevend gewoon! Op donderdag en vrijdag stonden er inderdaad langzame trainingen tussen 2 wedstrijden in, maar uitdagend is anders! Ik snap heel goed dat de meeste triatleten te hard trainen, want wat is zone 1 saaaaaaaaai. Ik liep op vrijdag in plaats van op de donderdag (ik moest zelf lopen in plaats van bij de training), omdat het vrijdag zou gaan regenen en ik dan liever niet fiets. Dus ging ik donderdagavond fietsen. Eerst even de ellende van vrijdag: de hartslag proberen zo laag mogelijk te houden. Het zou onder de 126 moeten blijven, maar dat ging gewoon niet. Ik was moe omdat we de afgelopen week een hoop beslissingen hebben moeten nemen en ik niet al te best sliep. Dan blijft de hartslag niet laag gewoon. Ik ging ook over de min of meer onverharde wegen: die zijn intussen ook bijna geasfalteerd helaas, maar het is wel bos. Ik verveelde me gewoon. Uiteindelijk heb ik met mijn zusje gebeld tijdens het rennen, ja heus. En ge-appt.

En foto’s gemaakt. De regen bleef uit tot de laatste 2 kilometer. Uiteindelijk hobbelde ik toch 15 kilometer bij elkaar, maar het voelde aan als helemaal niets.
Het fietsen was ook al niet veel de dag eerder: ik ging op de tijdritfiets, omdat ik een nieuw drinksysteem had en nieuwe schoenen, wat ik allebei wilde testen.

Maar net als bij het hardlopen moest het in een lage hartslagzone. En dat is best lastig op de dijk, op een racemonster: ik wil wel, maar ik mag niet! Ik fietste een rondje om de Oostvaardersplassen en ik maakte er een heel ruim rondje van, zodat ik op 40 kilometer uitkwam. Ik deed er ruim anderhalf uur over (1uur35), dus dat zou in een wedstrijd wel goed moeten komen. Maar dat trage gepeddel is niet echt uitdagend. In de training eerder deze week was het ook alweer pet met fietsen. We gingen niet op de fiets naar de training, maar met de auto: Vincent en ik.

Ik kan in het begin best hard mee infietsen, maar toen moesten we tig keer de Hollandse Brug op en af en dan loop ik wat achter. Ik vind het niet erg, begrijp me niet verkeerd! Ik hoeft me in de training niet te bewijzen, daar hoeft ik niet vooraan te fietsen, daar hoeft ik nauwelijks mijn best te doen, als ik dat in de wedstrijd maar doe en kan.
Het begon nog te regenen ook en het grootste probleem is dat ik en schijtert ben in de bochtjes. Toen ik er ook weer was, fietsten we terug naar de base en dan doe ik ook kalm aan: het gaat goed met mij hoor! We brachten de auto en de fietsen naar huis en ik ging nog een stukje hardlopen.

Je raad het al: niet al te hard… Het begon nog een keer te regenen onderweg.
En op zondag was de allergrootste niets-dag: ik heb sport gekeken op TV, deze blog over sport geschreven, gestreken, ik ben naar de AH gewandeld en heb onkruid getrokken, maar verder heb ik niets gedaan.
Qua zwemmen was het ook geen topweek: ik deed gewoon wat me opgedragen werd. In baan 1 vertoon ik mij niet meer, maar in het zwembad is het wat leeg dezer dagen. Dus ik zwem achter R aan en op zaterdagmiddag zwem ik uit na de race. Dat was wel enigszins bijzonder, want ik moet echt totaal andersom insteken. Dat is wennen en raar, maar ik ga er veel krachtiger van zwemmen.

Potverdikkeme, kan ik na een jaar zwemmen; moet ik het toch beter anders doen! Gelukkig ben ik daar in het zwemmen volledig toe bereid. Buiten zwemmen als training paste er deze week niet bij. Jammer, maar helaas. Nee, qua trainingen was het voor mijn gevoel niet veel deze week. Sloompies, suffig en afzien zijn de woorden die daarbij horen wat mij betreft.
Nee, dan de andere dagen: twee totaal nieuwe wedstrijden in één week! Op woensdag na een lange werkdag inclusief een presentatie togen we naar het Henschotermeer. In januari heb ik daar een run-bike-run cross gedaan; vandaag stond er een run-swim-run op het programma. Eerst 2,5 kilometer om het Henschotermeer heen rennen, dan in trisuit in het Henschotermeer 500 meter zwemmen en dan nog een keertje een rondje van 2,5 kilometer rennen. Reuze spannend, want ik heb nog nooit zonder wetsuit gezwommen! Gelukkig kan het best, maar als je dan door het zand bent gerend, hoe doe je je schoenen dan weer aan?! en 2,5 kilometer: hoe hard kan ik die eigenlijk rennen? Eerst startte Vincent met 1500meter hardlopen. Verkouden en gestrest als hij is. Om mij heen staan doorgewinterde triatleten die afspraken maken voor de eredivisie van het komende weekend, maar ook meisjes die straks hun sokken uit zullen doen en een badpak aanhebben. Ik vind het wat raar.

Ik start snel, maar vandaag gaat het hardlopen moeizaam. Ik heb de ademhaling niet onder controle en het tempo ook niet. Ik ga gewoon bloedjehard. Rob zei dat hij vroeger dit rondje in 11 minuten kon lopen en dat is dan opeens een richttijd. Dat is 30 jaar geleden… Ik ga mijn best doen! Wetend dat ik dadelijk ook nog mag zwemmen. Uiteindelijk kom ik na 11 minuten en 50 seconden op het strand. Schoenen uit, startnummer af, zwembril op en het water in. Koud!Ik ga aan het zwemmen en het is onwennig. Ik heb geen idee waar ik

heen moet, maar de afstand is te overbruggen. Het duurt een tijd voor ik in mijn slag zit. Ik vind het wel geweldig! Eindelijk zwem ik in het Henschotermeer!! Yeah, een jaar na de eerste zwem-ervaringen komt een droom uit. Het is raar dat alles nat wordt, dat er geen badmuts is en minder drijfvermogen. Ik heb niet het idee dat ik hard zwem. En dan het land weer op. Daar staat mij een zeer onaangename verrassing te wachten: de wereld draait. Ik ben helemaal dizzy en van de kaart. En hoe onhandig is het dan om zandvoeten in schoenen te proberen te duwen ondersteboven.

Ik ‘leen’ iemands teiltje met water om mijn voeten een beetje schoon te krijgen, maar je bent naar beneden gericht, wat de duizeligheid in de hand werkt. Onprettig. Schrikbarend. Ik zwalk naar de uitgang van het de wisselzone en heb het gevoel niet recht te kunnen lopen. Onwerkelijk en oervervelend. Toch maar rennen en na 100 meter is het weg. Aha. Dit is dus wat mensen voelen na het zwemmen. Ik had het liever niet geweten geloof ik. Het schrikt me af. Ik heb geen zin meer in rennen en ben een beetje misselijk na de draai-ervaring. Toch pik het op en het kan me niet schelen als mensen me inhalen. Ik heb het erg warm. Dit rondje gaat zeker niet in 11 minuten lukken. Ik ben moe, bezweet en zal blij zijn als het erop zit. Het laatste

stukje ga ik niet eens meer echt harder als eindsprint, hoewel… de klok geeft aan dat ik net onder de 38 minuten kan komen en daar ga ik dan nog voor. Ik ben nog steeds een beetje dizzy, al is het maar van de ervaring. Dit geeft niet veel vertrouwen voor het zwemmen in het IJsselmeer straks…..
Want naast het Henschotermeer stond ook het IJsselmeer in de planning. Een kwart triatlon. Dat is dus een kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. Hoeft ik niet meer wakker te liggen van de presentatie en de run-swim-run: kan ik nog een paar nachten slecht slapen voor de kwart… Ik zag niet op tegen het zwemmen of het fietsen, maar vooral tegen het hardlopen van tien kilometer. Sinds de woensdag zie ik ook op tegen het zwemmen, door golven en dan een trapje op moeten terwijl alles draait…. Ik regel het maar zo goed mogelijk van tevoren: het drinksysteem past, de schoenen wisselen moet beter lukken, als ik de elastiekveters maar breed open zet en ik kan op de fiets gels meenemen. Rob en Vincent gaan naar het aikido-examen en Joyce gaat mij begeleiden. Toch ben ik ongelooflijk gespannen een paar uur van tevoren. Ik krijg nauwelijks twee boterhammen met stroop weg. Ik pak alles twee keer in, Rob zet de fiets vast. Ik heb buikpijn, ik zie er als een berg tegenop en ik vraag me af hoe ik dat toch kan verbeteren. Een beetje spanning is oké, maar ik voel me er echt niet goed bij. Dat ik slakkentempo kan lopen, wil toch niet zeggen dat ik straks meer dan een uur over 10 kilometer doe?! Ik maak me erg druk en heb buikpijn van de spanning. Of zou ik ziek worden, zo voelt het.
Tot zover was de voorbereiding goed, maar ter plekke verlamt de paniek me.

Stickers plakken, het flesje vastmaken, een trisuit aandoen: het lukt me maar nauwelijks. Ik raak de weg kwijt in Urk tussen het startbureau en de wisselzone. Ik fiets en alles lijkt goed te zitten, maar ik heb mijn wetsuit nog niet aan. Ik richt snel de wisselzone in en moet nog naar de WC. Dan is het 5 voor tien, terwijl we om tien uur starten. Gelukkig trek ik het wetsuit zo aan. Heb ik Joyce wel goed geinstrueerd? Ik heb me niet goed ingesmeerd! Ben ik niets vergeten klaar te zetten? Ik heb wel aan een gel gedacht een kwartier voor de race en de voeding zou op orde moeten zijn nu met 4 gels die strategisch klaarliggen en een idee over hoe het zou moeten met innemen. Om twee

minuten voor tien ga ik het water in. En weer uit om Joyce een knuffel te geven. Ik mis de standvastigheid en daadkracht van Rob. Ik ga snel het water in, zwem 3 slagen zodat ik nat ben en vind Krista. Ik heb nog een minuut om te vragen waar ik heen moet zwemmen en wordt op de boei gewezen die ik zelfs kan zien. Dit is niet mijn stijl! En dan valt de spanning weg. Zoals ik weet. We mogen starten. Ik sta een beetje in het midden. Laten we dat ook eens proberen.
Krista is zo weg, ik moet me eerst behelpen met de waterpolo-crawl: met je hoofd boven water. Op naar de gele boei. Om me heen zwemmen een hoop lieden, maar ik zoek mijn weg, ik zoek mijn ritme, ik heb even tijd nodig. Bang voor zwemgeweld en centrifuges met trappende mensen ben ik niet, gek genoeg. En dan ben ik al bij de boei! Dat schiet lekker op. Ik haal iemand in, zie al een schoolslag en ik zie de boot. Ik ga (aan de verkeerde kant?) om een vlaggetje heen en dan ga ik lekker 1 op twee ademend aan het zwemmen.

Mijn slag, mijn ding, die anderen lieden kunnen mij niet schelen: ik ga er omheen of langsaf. Op naar de volgende boei. Ik zie ze, de gele ballonnen. Ik kan de route aan de hand van de rest en de boeien bepalen. Golven? Ik merk er niks van of ga er van uit dat ik ze mee heb. Ik kom in de flow en ga aan het genieten: dat ik hier zomaar in het IJsselmeer zwem! Vorig jaar durfde ik nog niet in het diepe en zie mij nou… Slag, kijk, adem, slag, zon, adem, slag, boei, adem, slag, wolk, slag, bril-zit-goed, slag, adem, inhalen, om de hoek, slag. Het gaat best snel. Ergens wel jammer. Als ik straks niet meer kan of de triatlon niet afmaak, dan is dit toch meegenomen: ik heb echt in het IJsselmeer geploeterd!
Ik moet iets dichter naar de pier en haal nog een kerel in. Ik zie op tegen de trapjes en dan zijn ze er opeens al. Ik klim moeiteloos en stevig naar boven en maak gebruik van de helpende hand. Even rust, maar er draait niks! Ik trek de badmuts af, de bril af en het wetsuit uit.

In mijn haast voor ik begon heb ik de volgorde ‘bril onder badmuts’ toch goed gedaan. Ik gooi de badmuts in de daarvoor bedoelde bak en voel me prima. Ik dribbel naar de wisselzone. Weinig fietsen nog! Ondanks de haast daarstraks in de wisselzone, weet ik snel mijn fiets te vinden. Wetsuit ophangen (gespiekt bij de anderen) en gebruik van het handdoekje van de buurman maken; die toch al weg is. Helm op, startnummer, bril op, fiets pakken (dat is de enige hickup), schoenen aan en gel vasthouden. Ik ga naar de uitgang, stap op en heb de gel nog vast die ik niet snel genoeg open krijg. Ik kan snel inklikken met deze schoenen en hou de gel nog even vast. Eerst Urk en haar hobbelsteentjes achter me laten. Mensen halen me in, maar ik wil eerst rustig in het fietsen komen. Vandaag heb ik geen haast, ik ga deze wedstrijd niet winnen, ik kom in de top tien bij de 40plussers, aangezien er maar tien dames zijn en een PR wordt het toch wel. Krachten verdelen, voeding op orde krijgen en binnen de drie uur deze triatlon afronden: meer en minder is het niet. Zo niets als de

trainingen zijn, zo alles is dit!
Ik hou de gel nog steeds onhandig vast. We gaan de dijk op en ik vraag me af waarom die irritante pilonnen er staan. Ik ga even opzij, scheur de gel open en slok de colagel naar binnen. Als je tijdens de race ‘eet’, dan merk je niet hoe smerig ze zijn. Omdat ik mijn helm heb ingekort, kan ik prima drinken nu. Gel achter het elastiek die tegen mijn hand tikt. Ideaal dit, de volgende gel zit in mijn gezichtsveld. En dan begint het fietsen. De eerste 3 kilometer zitten er al op! We gaan de dijk af en dat had ik niet verwacht. Ik ben geen bochtennemer. Ik rem teveel af, durf niet, schakel niet goed terug. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet bang hoeft te zijn, dat ik door moet trappen. Hardop. Dat is raar, maar het werkt perfect. Ik praat tegen mezelf en ik praat mezelf moed in. “Dan de bochten maar eerst, blijven fietsen Anke”. Zulk soort teksten. “Lekker gaan trappen dadelijk, nu heb je wind mee”. Ik zeg het hardop, kan mij niet schelen wie het hoort. Ik word door supersnelle fietsen ingehaald en daar begrijp ik niks van. Ik ben zo’n slechte zwemmer, wat hebben die mensen in ‘s hemelsnaam gedaan dat ze achter mij terecht zijn gekomen? Hoe kun je zo’n dure fiets hebben en kwart triatlons doen en dan deze oude taart pas na tien kilometer inhalen?! Maar ik zeg hardop tegen mezelf: “Met wind mee is 37 kilometer per uur prima, kunnen we straks iets minder hard als we wind tegen krijgen”. Zo doe ik dat. Ik haal ‘s iemand in en die haalt mij in de bocht weer in, dus daarna is het mijn beurt weer. Ik lig lekker op de fiets, kan soms wat slokken drinken en ga aan het trappen. De lange rechte weg. Ik ga geen pacman spelen; ik moet nog zo’n eind en ik weet niet of ik dat kan. In mijn haast heb ik daarstraks vergeten mijn loopschoenen goed open te zetten, daar kom ik nu achter en ik baal er nu ook alvast van. Niks aan te doen nu. De heren mogen mij zo voorbij fietsen, al verbaas ik me na 20 kilometer toch echt over de supersnelle fiets met dichte wielen die voorbij komt zoeven en zou ik willen roepen: wat heb jij al die tijd gedaan!? Een man vol tatoeages haal ik in en hij lacht; ik roep ‘gaat lekker he’ naar hem. Dan ga ik een constant tempo aan het rijden: ik vind 30-32 prima. Je zou hier maar wonen in de polder zeg. Lange rechte weg. Ik ben al op de helft en het gaat goed met mij. Ik forceer niets en als het moet, praat ik wat tegen mezelf. Ik groet de boer die langs de kant van de weg staat: dit is een unicum: een Turkse boer in Urk. Verder is er weinig publiek: wat zeg ik, géén publiek. (vandaag ook geen foto’s) Hier en daar een eenzame vrijwilliger. De man met de tatoeages gaat me weer voorbij. Nog een paar andere heren, maar het zal mij niet schelen, ik doe mijn eigen ding. Ik heb wel het idee dat er gestayerd wordt. Ik zou graag de mevrouw voor me inhalen, maar ik voel nog geen racebehoefte. Ik heb een do-you-own-thing-en-finish plan. Dan moet ik plassen. Dat is mooi vervelend, op de fiets. Ik moet best nodig plassen, maar ik kan niet plassen op de fiets. Dat zou moeten kunnen, maar ik kan het niet. Volgens mij heeft de organisatrice Annemarie Rustenberg er ooit een stukje over geschreven dat je dat gewoon moet doen, maar ik kan het niet laten lopen. Ook niet als ik het probeer. Het hindert me, niet qua tempo, maar het idee! Hoe moet ik dan hardlopen dadelijk? Misschien dan maar plassen? Ik moet het eens navragen: op de hele triatlon zul je toch ook moeten pissen?? Toch maar een slokje drinken en dan de bocht richting de dijk. Eindelijk zeg. Even wind tegen en lekker genieten en dan moet ik omhoog de dijk op! Als ik bovenop langs de dijk rijd roep ik eerst: “oh wow! Wat mooi!” Hardop natuurlijk, achter mij zitten nog een paar mensen, maar die zijn ver weg. De meeste lijken voor me te fietsen. En dan hou ik het tempo vast. Opeens begin het pacmannen dan toch. Ik ga gewoon door en door en haal de ene na de andere in. Geen idee hoe! Misschien de sportdrank, omdat ik geniet, omdat de rest wat afzwakt? Er lopen schapen over. Ja werkelijk, zo nu en dan steekt er een schaapje over. Ik hoeft zelf maar 1 keer in te houden voor een schaap terwijl ik oplijnde om in te halen en als ik de vrouw dan toch inhaal roep ik vrolijk: we eten shoarma vanavond! Er staat een meneer te plassen en dat vind ik oneerlijk. Ook de mensen van de achtste triatlon komen erbij. In de verte zie ik Urk alweer liggen. Ik kom eraan Urk, zeg ik. En dan ga ik hardop tegen mezelf zeggen: “Je kunt tien kilometer hardlopen” Ik zeg het wel 5 of 6 keer: “Ík kan tien kilometer hardlopen, dat kan ik”. En ik maan mezelf te eten. Ik stel het van 32 tot 34 kilometer uit, maar dan slobber ik de sinasgel weg. Ik krijg daarna even problemen met de ademhaling, maar dat is overkomelijk en snel voorbij. Dat komt omdat het eten me zo tegenstaat, maar ik weet dat het moet om dadelijk te kunnen lopen. Ik krijg wat last van mijn linkerknie. Hopelijk is

dat straks geen struikelblok bij het hardlopen. Er is 1 meid die me inhaalt, maar die is zeker tien jaar jonger. Die mag het. En de heren ook (behalve degene die geplast heeft eigenlijk) En dan verklaren de pilonnen zich: de lopers komen me tegemoet. Ik ziet Krista al. De inhaalacties houden nu wel op. Ineens is het druk. Ik schakel terug en hobbel Urk in. Joh, ik kom niet eens meer in de top-3 nu ik Krista al heb gezien en nog een andere TVA-ster.
Uitklikken, afstappen, de wisselzone in: het gaat best goed. Fiets ophangen ietsje minder, schoenen zijn zo uit en ik heb keurig aan het resetten van mijn horloge gedacht. Helm af, zeg ik nog maar hardop tegen mezelf en het commando ‘bril af’ ook. Loopschoenen aan met zandvoeten en gaan rennen. Dat fietsen heb ik in een mooie tijd afgerond. Ik steek een gel bij me voor onderweg en ga aan het rennen. Tussen de achtste triatlonners in, tussen het publiek door en het is onwennig. Ik weet dat de eerste drie kilometer wat-doe-ik-hier-en-waarom zijn, maar ik vind het prima, ga daar maar van uit. Daarna volgen 5 kilometer die ik moet doorkomen en de laatste 2 kilometer zijn fijn, want dan weet je dat het hoe-dan-ook gaat lukken. Dan merk ik dat mijn horloge nog een hartslagbeperking aan heeft staan.

Ik vloek hardop, in Urk nog wel en de toeschouwers kijken om. Sorry, maar dit is onhandig: nu krijg ik elke keer een signaal dat mijn hartslag te hoog is. Ach, ik weet het en ik kan het in de gaten houden: zone 2 blijft het zeker niet! De eerste kilometer geeft een tijd onder de 5 minuten aan. Nou dat kan wel iets minder dus. Ik had het trapje al gezien vanaf de fiets, dus ik ben voorbereid, maar ik vind het een slechte grap. Dan het bos in. Ik consolideer en leg mijn tempo vast. Het kan me niet schelen hoe hard of zacht, als het maar goed voelt. Het bos is een beetje glad en dat is zonde. Ik zie mensen die minder goed hardlopen. De eerste post na 3 kilometer sla ik over. Ik ren geen tien kilometer, ik ren er gewoon twee keer vijf. Het is best warm. En hardlopen is best zwaar. En het tempo onder de 5:30 houden is best ambitieus. Er komen al (veel) mensen terug. Ik vind het asfalt niet erg leuk. Warm. Ik snij niet af over het gras langs de velden. Ik heb niet goed genoeg naar de route gekeken. Grappig genoeg overleef ik zonder gemor de eerste drie kilometer, maar begin ik me op de vierde kilometer af te vragen waarom ik dit doe en hoe ik in mijn hoofd haal ooit een halve triatlon te gaan doen. Ik besluit dat ik dadelijk een gel moet nemen. Net voor de post als het even kan, zodat ik wat water van hen kan gebruiken. Maar waar is de post…. Gelukkig ken ik in Almere straks de route wel heel goed. Dan moet ik een halve marathon lopen…. Niet aan denken nu! Ik kom Krista tegen: die gaat als een speer zeg! Ik loop nu echt wel achteraan, maar ach, ik ga ook de kwart volbrengen nu ook! De andere TVA-ster kom ik ook weer tegen. En de compagnon van Krista. Dan zie ik de post en ik trek de gel tevoorschijn. Vieze bosbessen… Snel wat water er bij en water voor over mij heen en dan weer terug. Dit is een heen- en weer-parkoers. Het is onverhard door het bos en ik vind het wel fijn. Rond kilometer zes begin ik wat mopperig te worden en ontbreekt de zin, maar het helpt dat ik zie dat ik niet de laatste ben en ook niet de laatste dame. Ik ga door de waterplassen heen en deze keer snij ik wel af over het gras. Ik zwaai naar de tennisbaanbeheerder. Het aantal mensen publiek is NUL. Niemand naast de vrijwilligers. Daarna kickt de gel in en voel ik me wat beter. Ik zie onze trainer ook nog, die heeft het zwaar. We gaan het bos nog een keer in en ik ben even de weg kwijt; was ik hier al in dit bos? Ik ren mensen voorbij die gaan wandelen of langzamer gaan. Acht kilometer gehad, ik ga het nu ook afmaken ook! Dat weet ik al. Ik ga het ook binnen drie uur doen, dat is zeker. Binnen twee uur en drie kwartier ook nog. Ik kijk op het

horloge, mijn hartslag stijgt nu wel, maar daar kreeg ik iedere kilometer al een ongenode melding van. Dan wordt ik nog even emotioneel door alles wat we hebben moeten beslissen afgelopen week en hoe ik hier zo verzeild geraakt ben. Even maar. Ik heb niet heel veel meer over: die laatste kilometer versnellen – mij niet gezien! Ik vind het watervalletje niet zo prettig, want ik moet nog steeds. Ik kan ook niet al lopend plassen heb ik ontdekt. We moeten de dijk opklimmen, maar dat lukt mij niet meer hardlopend. En daar ligt Urk: ik kom d’r aan! Mijn tempo gaat omlaag in de volle zon en ik wordt nog ingehaald ook op het smalle dijkje. Mij kan het niet meer schelen, ik vind het knap waar ze het vandaan halen. En dan ineens is er drukte en de finish. Veel eerder als ik had verwacht! Nog op de dijk en ver van de wisselzone af. Ik ben verbijsterd en zet snel het horloge uit.
Heb ik dit nu binnen de 160 minuten gedaan? Ik word geinterviewd en antwoord eerlijk dat ik niet veel last van de wind heb gehad, dat ik vast wind mee heb gehad, haha. Ik ga wat drinken, want dat moet van Joyce. Ik ben blij met wat ik gedaan heb, gelukkig dat ik zo ontzettend genoten heb. In de tijd ben ik niet geinteresseerd, dat ik het zo leuk vond, dat is belangrijk! 1:37:30 Vind ik goed en past mij precies. Ik heb me goed aan de voeding gehouden, goed de krachten verdeeld en dat besef ik ook wel. Krista heeft het echt goed gedaan. En ze heeft op mij gewacht met de prijsuitreiking! Ik ben heel snel weer bij en ren naar de WC. Iemand anders moet mijn pakje maar openmaken. Wat een opluchting! Ik sta te kletsen bij de prijsuitreiking en Krista concludeert dat ze vierde is geworden, omdat de vrouw die derde werd haar net inhaalde. Maar dat zijn de dames onder de veertig! Ineens moet ik weer naar het podium, als derde dame boven de veertig. Ik ben blij. Dat was ik al, maar dit is heel leuk! Dan is Krista eerste reken ik meteen uit. Ik heb het TVApakje nog aan.

Trots dat ik uit handen van triatlonheldin Annemarie Rustenberg de mooie medaille krijg. Trots dat ik naast Krista mag staan. Ik ben oprecht blij. Dat ik op mijn eerste kwart triatlon meteen derde wordt; tjongejonge. Als ik het podium afstap met de medaille en een kadobon, wordt het me teveel. Ik ben blij, boos, verward, moe, emotioneel, eenzaam zonder Rob, bang, verdrietig, gelukkig en verbijsterd. Alles bij elkaar. Krista zegt tegen Joyce dat ik even een schouder nodig heb om uit te huilen. Ik ben helemaal verdwaasd. Joyce zet me op een trapje en ik kom ook wel weer bij als ik Rob bel. Het is gewoon van alles bij elkaar: dat ik dit kan, dat mij dit lukt, dat ik dit zo vreselijk leuk vindt, dat ik zo kan genieten, dat ik kan zwemmen en kan fietsen, dat ik nog kan hardlopen en dat ik het best kan met de voeding en dat ik het zo vreselijk leuk vond en daarmee dan ook nog derde wordt! Meer is er niet aan de hand: geen blessure, geen ongemakken, geen onoverkomelijke fouten gemaakt. Krista en Joyce verklaren mij voor gek, maar ik wil straks uitzwemmen in het zwembad. Ik kan naar mijn fiets lopen, mijn spullen verzamelen en uit Urk wegkomen met mijn prachtige fiets aan de hand. Ik ben niet kapot, ik praat mee en alle zenuwen zijn weg.
Vincent vroeg wat ik het ergste vond, vanmorgen bij het ontbijt. Nou: die uren voor de start. Niet vlak voor de start, maar het ontbijt en de twee uur voor de start. Dan voel ik me zeer ongemakkelijk van de spanning en dat is vriendelijk uitgedrukt. We komen de trainer nog tegen en die vindt terecht dat hij als man minder kans op een overwinning maakt dan wij dames. Ik heb met hem te doen dat het lopen hem niet lukt. Ik stel de man voor als mijn zwemleraar en daar zal ik later spijt van krijgen als hij mij uren later nog beter probeert te leren zwemmen in het zwembad! We gaan mijn kadobon maar meteen innen, nu we toch in Urk zijn. Ik kies een nieuwe BH uit. Verdiend toch?! Dan rij ik naar huis. Ik heb de lunch overgeslagen: het visje in Urk mocht Joyce van me hebben. En ik ga uitzwemmen ook! Grappig dat mensen mij feliciteren, zo voelt het niet: Krista was toch eerste?! Ik ben benieuwd naar mijn tijden, en ik hoeft helemaal niet ontevreden te zijn: netjes gezwommen binnen 21 minuten en gefietst binnen 1 uur 20 en gelopen binnen de 55 minuten. Zelfs in de wissels was ik niet het slechtste! Ik heb er niks aan overgehouden: geen last meer (gehad) van mijn knie, geen hoofdpijn, nauwelijks spierpijn of pijn in mijn voeten. Alleen een schuurplek in mijn lies, een klein wondje van schurend zand op mijn teen en verbrande schouders. Een zalfje verhelpt alles.
Niet de derde plaats, niet het volbrengen van de kwart triatlon, niet de trots of dat ik de krachten goed verdeeld heb is de grootste winst: de grootste winst is dat ik genoten heb, dat ik het geweldig vond. En dan sluit ik net zo af als bij de vrouwentriatlon: Of ik nu vol vertrouwen naar de halve doorga? Wat denk je zelf….

*20170703* -Fietstraining-

kwam niet goed mee, deed rustig aan.

iemand moet de laatste zijn

heen&weer gefietst.

Niet meer gekoppeld met hardlopen.

*20170704* _fietsen met MZ ipv zwemmen_

Fout: veel te hard gefietst;

werd wedstrijdsimulatie ipv intervaltraining.

hoge hartslag

Gekoppeld met hardlopen D1/D2:

alleen Dat ging beter (rustiger)

*20170705* _zwemtraining tva_ Baan II voor mij alleen!

ging goed: 4x200m op km-tempo was een mooie test die niet tegenviel

Een soort van rustdag :)

*20170706* TVA-Baantraining. Wederom rustig aan gedaan.

mijn eigen tempootje aangehouden,

ook al gaat de rest van de groep

veel sneller

ik kan ook dribbelen

*20170707* Eerst fietsen met M

Om vliegveld Lelystad heen.

De trappen niet omhoog kunnen lopen

Rustig gefietst, lage zone

Intervallen oké

'sAvonds zwemmen met MZ: Rondje Eiland Weerwater

Het was geweldig gaaf, mooi, makkelijk, leuk, heerlijk

DE 3000m GEHAALD

*20170708* Nuchter hardlopen: auto achtergelaten en

naar huis lopen in D1.

Z    W    AA    R

heel traag, heel stroperig, heel vermoeiend, heel warm

Na 6km man-met-de-hamer: lood-lopen en ervan leren.

Tijdens zwemles Vincent: hardlopen met PE. D2.

Redelijk kalm, lopen te kletsen.

Zij liep 5km in 30 minuten

en ik deed er 1km extra bij

(langzamer)

Gekoppeld aan zwemtraining.

Baan II met R en MB:

'k zwom gewoon lekker mee

*20170709* Wandeling naar de stad met zijn drietjes. Om de auto op te halen :-D

_____Nog twee maanden______

 

26 juni

27 juni

28 juni


29 juni: geloof het of niet, maar ik sport niet vandaag! Als we eindelijk klaar zijn met de hele ziekenboeg, begint het te stortregenen.
30 juni:

1 juli:

 



2 juli

Ik heb weer te weinig geslapen (6,5 uur maar). Dus ik ben moe. Bijna te moe om zenuwachtig te zijn. Dat is een voordeel! Ik ben wel gespannen. Op het laatste moment heb ik besloten voor de tijdritfiets te gaan, toen ik het fietspad zag. Ik eet 2 bolletjes met stroop, drink een bidon met sportdrank en om 9 uur vertrekken Rob en Vincent en ik naar Utrecht.
Vorige keer in Duin deed ik een sprinttriatlon: dat is een halve olympische afstand van de triatlon: 750 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen. Toen was het allemaal net ietsje minder. Vandaag doe ik een achtste triatlon: 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer hardlopen. Volg je hem nog? Het zit in de zwemafstand. Helaas is elke triatlon net ietsje anders: was het bij Duin allemaal net ietsje minder ver, vandaag ga ik fietsen op een fietspad van 8 kilometer en dat in drie ronden, dus worden het 24 kilometer. Al mijn mede-atleten zijn vrouwen. Van alle pluimage. Ik hoop dat ik onder de 1 uur twintig uitkom, iets sneller dan in Duin.

Bij aankomst hebben we gelachen om de parkeer’kunsten’ van de vrouwen! 3 Auto’s op 5 parkeerplaatsen: ja, wij zitten goed! Meteen maar het startnummer halen. Dan spullen pakken en naar de TA, de transitieruimte. We zijn zo vroeg. Heel rustig alles klaarleggen. Het is gemoedelijk, goed georganiseerd, maar zonder het testosteron. Ik twijfel: wetsuit of niet? is de vraag. Nog even naar de WC. Wetsuit? Of alleen trisuit?! dan zie ik MZ. Gezellig! Hij komt iemand anders aanmoedigen (hij is een man immers en mag niet meedoen) De zestiende triatlon is bezig. Ja, ik ga in wetsuit. Ik heb ‘m zo aan. Hopelijk straks ook zo weer uit… Geen warming up voor mij, geen gespring in het veld! Ik heb nu al trek. Dom, want ik heb niets bij me. Een gel, maar geen water. Geen broodje, geen banaan. Ik pik vast een bekertje water om 11 uur voor de oervieze colagel. Dan ga ik even het water in.  Even naar de boei kijken. Weet ik nog van vorige keer, dan voel ik me safer. De rest komt ook en we krijgen nog een briefing. Ik klets met mevrouw nr 59. Ik ben maar weinig gespannen: alles is zoals het is. Zwemmen begin ik laat aan, ik mis het startschot volledig en de aansluiting ook! Eerst even adem op orde krijgen.

Zwemmen gaat redelijk. Ik raak uit koers en moet voor mijn gevoel terug naar rechts steken. Het gaat zo snel! Ik moet dit beter kunnen doen. Het duurt even voor ik erin zit. Dan zijn we al bij de boei. Ik heb niet het idee dat ik goed genoeg ga. Het voelt slecht. Insteken lukt niet zoals zou moeten, onrustig. Ik wijk weer teveel uit naar rechts. En dan komt het erin. Dat ik dit gewoon kan! Vorig jaar in het pierenbad, toen had ik NOOIT gedacht dit te kunnen. De emotie werkt vertragend, dus ik moet het opzij zetten. Naar de vlag. Water uit, dat voelt raar, om de vlag heen rennen en weer het water in. Ik zag Rob zitten. Dan gaat het beter. Ik wil inhalen, ik krijg de slag te pakken en het gaat als een tierelier.

Om de laatste boei heen en dan opstaan en hup dat pak uit. Ik zie MZ en ren moeiteloos het strand op en de TA in. In de middenmoot voor mijn idee. Ik krijg door de chip het pak niet uit en baal daarvan. Schoentjes aan, helm op, startnummer en fiets pakken. Geen handschoentjes, geen sokken. Mijn horloge doet de transitie niet, grrrr. Stukje lopen is wel opeens lastig, beetje duizelig. Opstappen is slecht. Ik hoor W en J bijna lachen achter me. Ik zie MZ en ga de brug over en klik dan pas in. Op het fietspad.

Het waait. Ik ga meteen lekker door. Hard. Boven de 30. Inhalen. Pacmannen. Ik maak me grote zorgen om de lengte van het rondje en hoe ik weet hoeveel rondjes en waar het ‘rond’ is. Ik vind de wind eng, niet moeilijk, maar eng. Door die lichte fiets. Weer een meid ingehaald. Wat een tempo, wat een fiets, wat een kracht. Ben ik dat?! En dan haal ik er weer 4 in. Zonder moeite eigenlijk. Dit kan toch niet. De wind pakt me, de bocht nekt me en ik fiets het gras in. Hoog gras. Het gaat gecontroleerd, maar is niet de bedoeling. Snel uitklikken, niet vallen, ik zie ze voorbij razen en daar baal ik van, ik roep tegen de hardloopster dat het goed is (ze stopte eventjes) en ga weer op weg. Weer inhalen. Een beetje angstiger, een ervaring rijker. Ik zwaai naar W die me tegemoet fietst. En pak het op.

De tweede ronde ga ik verder met mijn pakman spel. Fijn om doelen te hebben. Inhalen. Stuk voor stuk. Het tempo blijft hoog. Ook tegen de wind in. Ik snap niks van dit rondje. Let op de weg voor me, niet op de omgeving. Soms op een vader met klein kind, op de keer op keer tegemoet komende wielrenner, op de knappe hardloper. Hihi, dat moeten ze bij een vrouwenwedstrijd vaker doen: knappe hardlopers inzetten! Ik kan niet drinken. Ik krijg het flesje niet los. Dat voel ik. Ik wil wel, maar het kan niet, dat is mijn sportdrank potdikkie. Ik zie Vincent en Rob niet, maar doordat het horloge verbinding maakt, weet ik dat ze er zijn. Laatste rondje. Ik bedenk dat het wel onhoudbaar wordt. Zelfs ik heb even moeite met wind tegen. Er vallen 6 druppels. Ik weet niet meer waar ik de bocht uitvloog. De vrijwilligster laat de auto te snel oversteken, hallo… ik kom met 35km/u aan! In de laatste ronde wordt het moeilijk in te halen, deze dames gaan ook hard. Er wordt wel gestayerd hier en daar. Haal ik ze allebei in. 1 Kan me volgen. Ik weet dat ik na de spoorbrug een tandje lager moet schakelen. Ik hou het koppie erbij. Ik mis het zicht op hoe het gaat tov de rest. Ik word nog ingehaald, maar zij is tien jaar jonger en ik laat ‘r gaan. Ik concentreer me op de laatste bocht. Dan op het afstappen. Altijd moeilijk! Het is een rommeltje op mijn plek in de TA. Er staan twee paar dezelfde schoenen, ik moet spullen zoeken. Dan de fietsschoenen uit: dat lukt niet. Hardloopschoenen zonder sokken aan en strikken lukt me ook heel slecht. Dubbele knoop. Helm af gaat ook al niet. Gel opslokken en water er achteraan gooien. Eindelijk kan ik gaan rennen. Ik gooi Rob de zonnebril toe. Het loopt zwaar. Balen. Dit wordt ‘m niet.

Mijn hoofd loopt er tegenin. Ik wordt meteen een rondje gelapt. Het tempo vind ik niet. Ik ga straks wel wandelen, dit is kt-mt-prn. Saai. 4 Rondjes afzien. Gelukkig geen zon. Ik moet het nummer omdraaien, maar dan zit het niet lekker. Nummer 100 herkennen ze! Tweede rondje, ik hou mijn duimpje voor Rob naar beneden. Maak maar een foto…. Ergens in ronde 2 kikt de gel in, of ik vind mijn ritme, of allebei: ik ga het wel uitlopen.

Hoe saai ook. Al die andere loopsters met hun eigen tempo maken het wel minder saai. Ik haal er veel in en ga constant aan het lopen op 5:13. Mijn tempo. Ik vind het goed als ik straks afzak naar 5:30 en reken. Ik heb mijn ritme te pakken, maar vind het niet erg leuk. Asfalt, al die wiefkes. Ik loop weer de water post voorbij. Nog twee rondjes. Tja, het moet maar. Straks bij de F1 val ik wel in slaap. Geen idee wie in welke ronde zit. Volgende kilometer weer netjes in 5:12. Ik gooi een bakje water over me heen. Nog 1 rondje. De telster kent mijn nummer inmiddels: dit was de laatste keer. Ja, nu het net een beetje gaat. Hoe kan ik ooit een kwart of een halve gaan doen?! Niet het moment om daar aan te denken. Denk aan de finish en aan eten-eten-eten. Wat ik dus niet bij me heb. Het lijkt me nog zo rustig bij de finish. Rob loopt mee, ik kan nog wel, maar ik schrik van de tijd. Lang!

Het was minder zwemmen dan Duin, maar ik ben 7 minuten langzamer. Hmm. I did it again. Ik prop winegums in mijn mond en drink water en sportdrank en water. Ik ben niet kapot, wel moe, maar niet stuk-stuk. Gek genoeg vooral teleurgesteld. Door die tijd. Niet eens in de top 10. Grrr. Er druppelen nog wel heel veel dames binnen. Duin voelde beter. Echte tevredenheid spat er niet vanaf. Ik spreek nummer 59 aan die ik binnen zie komen. Tien minuten na mij. Neem nog tucjes. Vincent wil wel naar huis, maar ik wil naar de tombola. Ik pak mijn spullen en klets nog met een buurvrouw in de TA die zich omkleed en mijn fiets bewondert. Ik loop moeiteloos naar de auto en klets met de mevrouw die naast ons haar fiets weglegt. We lopen weer terug voor de prijsuitreiking. Want stel… Ik hoor immers bij de 40+ers! Vorig jaar was ik met mijn tijd derde geworden. Ik app met Manuel, met MZ en ben benieuwd naar mijn positie. De winnaressen van de 16de, de 50plussers -er waren er twee sneller dan de 40plussers en dan haak ik al af. En dan de 40ers. Ik sta nog met de telefoon te miepen, als Rob mijn tas wegtrekt. En de telefoon. Ik ben geen derde, ook geen tweede: ik ben de snelste 40plusser! Eerste! Ik ben overdonderd, totaal. Zo onverwacht! Dat was de droom dan wel, maar nu moet ik op dat hoogste plankje springen. Ik had mijn trui uit moeten doen en TVAer moeten en mogen zijn, dichterbij moeten gaan staan… Ik juich. We mogen iets uitzoeken. Ik neem het DAtasje mee. We wachten niet op de tombola. Het gaat me niet om de prijs, het gaat om het podium. Ik ben verbijsterd.

Tijdens de F1 slaap ik niet. Ik doe de was, ruim op, douche en vreet een zak chips leeg. ik heb nachtcreme gewonnen, hahahah! Had ik toch maar het zwembrilletje moeten kiezen. Volgens Rob zat ik zeer zeker wel voorin met zwemmen. Ik zwem volgens het boekje, ziet hij. Alles te strak, te goed qua zwemslag. Mijn wisseltijden zijn weer rampzalig! Ben ik van de 123 deelneemsters 99ste in T2…. Zonde. Maar als ik terugkijk, snap ik het wel. Oefenen, oefenen, oefenen. En elastiekveters kopen. En een drinksysteem voor voorop. Fietsen is oké, rennen matig. Alles was net meer dan gewoonlijk: 568m zwemmen, 24,3 km fietsen en 5,4km hardlopen. De hartslag was gruwelijk hoog. Soms is het even lastig (duizelig) opstaan, maar ik ga gewoon door. Toch mist de echte trots. Omdat ik geen medaille heb? Omdat ik langzamer was dan ik verwachtte? Omdat ik moe ben? Of snap ik het gewoon niet echt? Misschien dat ik morgen ineens merk dat het geen droom was….

Terugkijkend: ik heb gedaan wat ik van mezelf verwachtte, ik heb gevierd dat ik in een jaar heb leren zwemmen. En hoe. Ik kan zwemmen. Van nul naar eerste. Dat vind ik leuk, dat zwemmen.  Dat water voelt goed. Fietsen is mijn ding. Ik kan hard. Ongelooflijk hard, dat geloof ik zelf niet. Die kant ken ik niet van mijzelf, dan voel ik me MvdB, die de term ‘pacmannen op de fiets’ heeft bedacht. En lopen: daar moeten Vincent en ik aan werken. Al is 5:13 voor mij prima; dat is wel wat ik kan. Wisselen is een ramp. Beter dan vorige keer, maar het blijft slecht. Aanpassingen in maken dus. Of ik nu vol vertrouwen naar de kwart doorga? Wat denk je zelf….

19 Juni
Eerst fietsen naar de training toe samen met Vincent, dat ging tenminste lekker vlot! 
“Mijn eigen mopperige ding gedaan – ik ben nog moe van de vrijwilligerstaken en voel me niet goed in het groepje vandaag.
Was niet vrolijk te krijgen, maar kon best mee – we gingen korte stukjes eigen tempo en de heuvels een paar keer op. ook veel over zand.
Veel sportdrank gedronken -Het was bloedjeheet namelijk”
Aansluitend Rob de fiets en Vincent meegegeven en gaan hardlopen. Ondanks de hitte. Intervallen. 20 keer 30 seconden D4 en 1 minuut dribbelen. het ging om het DOEN, niet om alle zones exact te halen. “Warm en zwaar Vooral d4 in 30sec lastig/onmogelijk te bereiken. Dribbel rustig gedaan.” Toen in Parkwijk op de bus gestapt. Uitgestapt in Almere Buiten en het laatste stukje uitlopen met Manuel gedaan, die net training had gehad.
20 juni:

21 juni:

Zwemtraining in Almere Poort. Het voelt als een rustdag!
350 inzwemmen
2x(4×50) lange slag/slepen/bijleggen/lange slag
JC geeft me echt tips om duurzwemmer te worden. Langer uitleggen zeg maar. Ik doe mijn best, het gaat wel een heel stuk gemakkelijker, maar ik moet er erg op letten dat ik mijn hand vlak neerleg. Voor mijn gevoel bijna optrek. Het lijkt als opnieuw beginnen, maar dat voelt niet verkeerd. Integendeel!
400 m voorop 40 sec pauze
200m 20 sec pauze
100 m voorop 10 sec pauze
50 m
4×100 met tussenin 25m andere slag (school/rug/rug/school)
2x sprint met zijn drietjes. (zie foto)
Uitzwemmen
Alles, behalve eerste en laatste 100m zonder pb
bijna 2500 m in een uurtje: rustdag jaja….
22 juni: Baantraining. Vincent gaat niet mee, die heeft morgen een triatlon. Er lopen een aantal zaken helemaal niet zoals ik wil en ik loop op de baan alleen maar te balen. Om mezelf af te leiden, tel ik de secondes af.
” Na inlopen en een beetje loopscholing 2, 4, 6, 8, 10 minuten duurtempo lopen. Tussendoor 1 minuut rust. Ik knalde er heerlijk in mijn eentje doorheen. Mijn eigen tempo, mijn eigen sores. Ik telde de minuten als afleiding. Uitlopen om de baan.”  Het is nog steeds bloedheet. Ik ga lekker op mijn stadsfietsje heen en weer terug.

23 juni: Een vrije dag voor de hele familie. Winkelen, louncheset in elkaar stoeien en genieten van Vincent die een prachtige triatlon neerzet in Zeewolde nemen de plaats in van een fietstraining. ‘s Avonds heb ik de tijd om nog een stukje te gaan zwemmen met MZ in het Weerwater. We vertrekken pas laat, met McDonalds in mijn buik en slechte zin. Het zwemt helemaal niet: ik heb het te warm, ik heb moeite met de slag, het voelt traag. Dat was ‘m dan: die ene keer dat het tegenvalt. Ik heb geeneens zin om even zonder het wetsuit te proberen en de twee kilometer te halen. Ik ben blij dat ik klaar ben.

24 juni: enkel de zwemtraining gedaan. Niet gelopen, want ik wil een beetje uitgerust zijn voor de vrouwentriatlon morgen! Ik slaap (extreem) slecht en vooral weinig, dus uitgerust zijn is al een opgave! Vergeet ik ook nog mijn horloge bij het zwemmen. Gelukkig mag ik een foto maken van de opdrachten.
Ik zwem lekker in baan 1. Baantjes tellen. Na een half uur heb ik de baan voor mezelf.
Ik heb deze week ‘te weinig’ getraind. Ik mis fietstraining en een looptraining. Ik kies ervoor om wat rustiger aan te doen. Nu maar hopen dat het helpt voor de Vrouwentriatlon!!
 

Hallo nieuwe trainer,
Deze week leek hartstikke lastig te worden. Er was zoveel te doen: Rob is jarig op maandag, onze tuin wordt verbouwd en aan het einde van de week de Almere City Run waaraan ik deelneem als vrijwilliger! en dan nog het werk inhalen en hier en daar zal ik ook moeten slapen, dus het wordt passen en meten. Op maandag is al ‘feest’ en niet vanwege de jarige; nee ik heb een vergadering van de ACR en Vincent wil trainen bij de TVA. Fietstraining.

We fietsen samen naar het startpunt en zijn (net niet) op tijd. Ik fiets alleen door en pak een paar fikse versnellingen mee en oefen op het parkeerterrein bochtjes. Met 25 kilometer in de benen parkeer ik mijn fiets, trek mijn jurk aan en vergader mee. Om half tien ruil ik weer van outfit en trap razendsnel naar huis voor het donker is. Zo’n week wordt het, beste trainer! Tijd voor foto’s zit er niet eens bij deze week! Maar omdat er op het schema staat dat de fietstraining gekoppeld moet worden met hardlopen, verruil ik snel de fietsschoenen voor hardloopsloffen en gooi ik er 17 minuten intervallen achteraan. ik moest zelf tellen en dat ging best aardig, al zeg ik het zelf! beter dan gister in elk geval.
De dag daarna merkte ik dat na een rustweek meteen 2 uur sporten niet al te verstandig is.

Ik stond wat wankel op, maar na een dag werken was dat alweer weg. Dus lag ik om 9 uur in het zwembad! Dat was lang geleden, maar ik ben het niet verleerd. Mijn zwemslag is echt prachtig volgens de zwemtrainer. *trots* Ik mag alleen langer uitdrijven, omdat wij duur-zwemmers zijn. Ik zwem alles met pullboy, omdat dat mag van je ‘schema’. En met hartslagmeter, kun je zien wat de opdrachten waren?
Op woensdag begint het gerommel pas echt. De tuin wordt leeg gehaald, zodat ze morgen nieuwe stenen kunnen leggen en dat geeft veel onrust. Fietsen zit er niet aan. Vincent wil zwemmen en dat snap ik ook wel. Dus ik ga ook zwemmen. Dat gaat goed hoor, niets mis mee, maar het is niet precies wat je in je schema had staan. Ik hoor het wel als het niet goed is (geweest). Na het vette avondeten, ga ik nog hardlopen. Ik ga me niet aan een opdracht houden, ik ga gewoon kijken wat er lukt. Ik omschrijf het zo:
Km1 – ?net gemopper thuis gehad, vieze patat gegeten, tuin verbouwing, vroeg op en al een uur gezwommen. Wáárom loop ik hier? ? rot tempo
Km2 – ? fijn dat me dit lukt eigenlijk. Morgen los ik de werkproblemen wel op. ? tempo kan iets hoger
Km 3 – Wat is het mooi hier! Wat een fijne avond eigenlijk. Het is eigenlijk prachtig hier! ? lekker tempootje ook
Km 4 – ☺️ wat prachtig met de paarden en de ondergaande zon. Die Oostvaardersplassen zijn geweldig. Ik ben blij! ? het tempo gaat moeieloos hoger!
Km 5 – ? ik ga gewoon kalm terug naar huis met een paar hele goede ideeen ? wacht even: dit mooie rondje in mijn ‘achtertuin’ is precies 5 kilometer én minder dan een half uurtje?! Ik ben blij! ?
Soms voegt een extra loopje niets meer en minder toe dan een goed gevoel.
Donderdag wordt de tuin afgemaakt en kan ik ‘s avonds ‘rustig’ naar de baantraining. Iemand doet er nog een schepje bovenop, op mijn toch al wankele evenwicht door kritiek op mij en mijn kind te leveren. Over de hoeveelheid die hij zou mogen lopen. Ik wil er geen discussies meer over, maar ik voel me flink in mijn wiek geschoten en loop de hele training te malen en piekeren en me te ergeren. ik deed de kernopdracht wel mee en trok me niks aan van warmte, maar ik kon het niet leuk vinden door de ongegronde benadering. Ik ben nogal allergisch voor haantjes-gedrag.
Op vrijdag ga ik fietsen met mijn vriendin. Zij heeft een elektrische fiets die nokkie-vol opgeladen is, ik heb een hartslagbeperking van je meegekregen. Dat past prima, behalve als we wind tegen hebben: dan gaat haar motortje gewoon iets harder werken, maar mijn hart ook en die schuift zo door naar de volgende zone! Niettemin was het mooi langs de Noorderplassen en over de dijk. We kunnen bijpraten en ik nodig haar uit voor een ijsje in Almere Haven. Dat gaat niet door, want Mariola is nog dicht. Zij neemt koffie met een roomsoes, ik thee met een eierkoek. Het voelt raar om je training te onderbreken en ik moet de intervallen nog doen! Haar rondje is klaar, haar motortje bijna leeg en ik ga de versnellingen nog in, dus onze wegen scheidden zich. De eerste paar intervallen mislukken, omdat het Weerwaterrondje zo onlogisch is dat het hard fietsen niet toelaat. Ik zoek de rechte routes op en trek door. Dat is beter! Ik kom na 65 kilometer weer thuis. En dan baal ik: ik had liever nog een half uurtje gerend in plaats van op het terras gezeten. ieder zijn ding….  Ik ga ‘s middags vast helpen bij de Almere City Run. Onvermoeibaar…
‘s Avonds heb ik met MZ afgesproken buiten te gaan zwemmen. Wij komen aan als de rest van de club klaar is. Mooi zo, ik ben ze sinds gister toch even beu! Ik heb mijn nieuwe trisuit aan. Onder de wetsuit dan. De jongens zijn mee om ons met de drone van boven te filmen. We gaan richting de boei, maar ik ga zo lekker dat ik om het eilandje wil. MZ vindt het prima. Ik doe mijn intervallen een beetje op de gok en zwem om MZ heen. Ik geniet me suf van het rondje eiland. Het zonlicht, de diertjes, zelfs de waterplanten: ik vind alles helemaal senang. het gaat soepeltjes, het zwemt lekker. Alleen moet ik plassen! We passeren bootjes en ik zwalk om de boeien heen. Ik vind het jammer dat we er na een uur al zijn. Ik heb nog nooit zoveel gezwommen. Dik, dik genoten.
Op zaterdag stond er op het schema om voor het ontbijt te gaan hardlopen. Dat was weer zwaar: stroperig, langzaam, traag. Ik had trek, geen zin, een lange dag voor de boeg. Zone 1 was het idee. Pas nu (een hele tijd later als ik dit type) heb ik door waar de fout zat: ik heb de zone van het fietsen genomen en niet van het hardlopen! Ik vond 119 ook al een crime…
De rest van de dag is gevuld met naar de stort rijden en zaken organiseren voor de Almere City Run. Tja, je bent ‘edel’-vrijwilliger of niet…. Ik heb mijn zwem- en hardloopspullen bij me, voor het geval dat…. Hardlopen na het zwemmen kan ik niet maken, dat past echt niet, maar zwemtraining volgen mag best van de rest! Enigszins gestrest lig ik in het water. Het gaat dan ook niet echt soepel. Mijn hoofd zit vol van alles wat-nog-even-moet-straks-en-morgen. Ik vind de opdrachten moeilijk goed te volgen.

op zondag ben ik de coördinator van de vrijwilligers. Dus ik fiets voor 8en al naar de stad, fiets van waterpost naar waterpost, fiets rond, loop, regel, zoek, deel water uit, ruim op en ben de hele dag in touw. Ik hou me in om de 7 kilometer niet toch te gaan lopen…. Het is hard werken, een lange dag en veel fietskilometers. Gelukkig maar dat je een rustdag op mijn schema hebt staan, hahahaha!
En daar zie je het probleem beste trainer: ik heb het gevoel dat ik deze week niet precies genoeg heb gedaan. Ik heb ‘maar’ elf uur getraind. Het voelde grotendeels als er tussen gepropt. En dat is niet zo prettig. Daardoor valt het begrip ‘rust’ ook en beetje in het water. Ik weet nog niet hoe ik het tij moet keren, maar tot nog toe is mijn belastbaarheid gelukkig groot. Ik zal het schema even naar je toe sturen, dan kun je er feedback op geven en kan ik er van leren.
Bedankt voor de nieuwe impulsen, de losse benadering en dat ik veel vrijheid ervaar!

maandag 5 juni: De laatste dag in Nederland voor we op vakantie gaan naar Eurodisney. Het is een vrije Pinksterdag. En ik slaap weinig. Er ‘moet’ zoveel nog “eventjes” geregeld worden…. Omdat ik weinig slaap, is het eigenlijk onverantwoord om alleen te gaan fietsen. Het zou zelfs wat gevaarlijk kunnen zijn. Dus neem ik mijn kleine Held mee. Ik kon me moeilijk aan de opdracht houden; mijn hart kon niet zo hard… hihi. De bedoeling was om na het infietsen stukken te versnellen, maar het zat er niet aan vandaag. Vincent reed achter me tegen de wind in. We waren op weg naar ijssalon Mariola in Almere Haven, maar we moesten zo ver om in verband met allemaal afsluitingen! We zijn het Weerwater rondgefietst. Uiteindelijk na een uur nog drie ‘wedstrijdjes’ gedaan waarbij Vincent bijhouden lastig was ? ik “won” er maar 1! Sprintjes trekken kan ie.
En toen zijn we SAAMPJES meteen door gaan hardlopen. Twee kilometer “maar”. Voor die kleine beentjes van Vincent een heel eind. Elke keer als ik het woord IJspressie zei, ging hij weer harder. Zoals hoort bij Vincent: alles ongeveer even hard gelopen op tien kilometer per uur. IJS_IJS_IJS…..
6 juni: “vrij” Op een 8 kilometer wandeling door EuroDisney na! Zelfs een heel klein stukje gesprint om zo snel mogelijk te schuilven voor een enorme hoosbui.
7 juni: En nog een dag “niets”. Een wandeling van bijna drie kilometer naar het winkeltje en een hele dag door Eurodisney sjouwen en ‘s avonds dan wel met hardloopkleren aan zitten als de stroom uitvalt: nee, het kwam er gewoon niet van! Toen de stroom het weer deed, was het donker.
8 juni: ‘s Morgens vroeg opgestaan om te gaan hardlopen. Voor acht uur ben ik al en voyage. Enfin! Course par tout le ‘trails’ du Davy Crockett parque. Le plan: 15 minutes tres lente, 15 minutes lente et 15 minutes rythme normal. Il était au début. Il a bien. Pas trés bon, mais á-la… Il était amusant! J’ai pris du pain. A la petit supermarché. Il était calme. Partout dans la parque. Il n’a pas été rapide. Pas non plus dans la zone trois. Huit kilometres et cirque-cinq minutes plus tard, j’étais a la cabin. Met stokbrood. Op voor een nieuwe, lange en enerverende Disneydag!
9 juni: Na (weer) een korte nacht, begin ik de dag met een wandeling naar het winkeltje voor vers stokbrood. ‘s Morgens zijn we in het Disneypark. ‘s Middags doen we rustige dingen. En gaan we terug naar Le Cabin. Vanavond wordt het laat, dus we houden een korte siësta. Les hommes pour se reposer. Sur le banc. Je suis tune heure ‘en course’. Il est tres chaud et étouffant. Le plan est une heure en zone 1, avec une pair “versnellingen”. Je fais sur le chemin extra la ‘trails’. Il est avec difficulté. La form de la route est tres agréable! Je dois aller aux toilettes. Voila pourqoui je ne fais pas tout les dix kilometres. Apres soixante minutes et 9,8 c’est fini. J’ai faim! Door voor de JediBurgers! Voor de laatste keer een prachtige avondvoorstelling!

10 juni: voor de laatste keer door het Disneypark en naar huis rijden. opruimen en bijkomen. Ik haal de bewegingsdoelen van mijn horloge wel, maar in sporten heb ik vandaag geen zin! Ik doe mee aan een mid-year-streak: elke dag bewegen. Ik vind het niet écht, maar het telt wel mee:  tien kilometer wandelen voor de lol door het Disneypark.

11 juni: Weer thuis en tijd voor het laatste hardlooprondje van de week. Ik heb er wat mee geschoven deze dagen. En nu staat er nog een uurtje open: 45 minuten in een lage zone, gevolgd door 15 minuten intervallen. De lage zone is trahhaag. Mijn hart gaat elke keer te hard! En dan moet ik inhouden. Vloeken. Hart op hol. Anke on hold. Ik geniet er geen moment van! Ook de intervallen zijn k*t. In 30 seconden haal ik de hoge zone 4 niet en in de minuut rust daarna krijg ik de hartslag niet terug naar de lage zone 1. Ik scheld op de trainer, vervloek de opdracht, baal van het warme weer en vind er niets leuks aan. 9 kilometer kunnen wel 66 vervloekte minuten duren….

Al met al heb ik deze RUST week 'slechts' 4,5 uur getraind.

Serieus getraind dan. In touw geweest absoluut wel.

Uitgerust niet, maar genoten des te meer!