Al jarenlang volg ik het hardloopforum van de Viva. Daar zitten een paar die-hards die elke keer maar schrijven over hardlopen, hun trainingen en alle vragen omtrent hardlopen komen langs. Geen sponsors, allemaal ervaringsdeskundigen. De één razendsnel en supergoed, de ander kalm elders in Europa of net begonnen. Een paar namen komen keer op keer voorbij; met Baukje voorop, Mother, Tyche, Anky en Gioia komen elke keer terug. Een paar weken geleden is via Garmin ook een groepje samengekomen en toen zag ik dat de trainingstijden van één van de leden niet eens zover van die van mij vandaag lagen. Na wat speurwerk kon ik een naam koppelen en ik zag dat ze vaak in Amsterdam liep. Ik trok de stoute (hardloop)schoenen aan en stuurde een berichtje met de vraag om samen eens te gaan lopen. En zo stond ik vanmiddag in het Amsterdamse Bos.
Normaal loopt Nynke al haar trainingen stuk voor stuk harder dan ik loop, maar in de wedstrijden loopt ze standaard iets langzamer. Ik vind het altijd spannend of ik zo iemand dan toch bij kan houden. Gelukkig herkende ik Nynke direct, maar er was in de wijde omgeving dan ook maar één andere hardloper te bespeuren. Nynke is jonger en slanker dan ik. Vanaf het allereerste moment hadden we stof om over te kletsen: -hardlopen- hardlopend.
We volgden de oranje route paaltjes die een route van 10 kilometer door het Amsterdamse Bos vormen. Ja, het ging flink op tempo en mijn hartslag lag niet bepaald in zone 1! Er waren wel veel halfverharde paden die ik kon nemen, dat was prettig. En we konden prima blijven kletsen. Hoe lang loop je al? Waarom, waarom de marathon, waarom twee keer? Wat doe je voor werk, die kwam ook voorbij, maar verder ging het over hardlopen, trainingen, tempo’s en de kilometers vlogen voorbij. Ik nam niet 1 foto, terwijl de bruggetjes, de lege paden, de bossen aan de snelweg en de kunstwerken daar wel om vroegen. Het was echt heerlijk om gezellig samen te kletsen! Nynke kan de hoge tempo’s prima aan, maar ik weet zeker dat ze vele malen sterker wordt van langzame lange duurlopen. Ik weet ook zeker dat ze dat niet gelooft en net als ik in het begin, een waanzinnig dom idee vindt! Voorlopig hou ik het zo, anders haalt ze me moeiteloos in op de marathon! Nynke gaat in Rotterdam weer de 42,2 kilometer-uitdaging aan.
10 Kilometer weer ruim binnen een uur (58 minuten), maar het doet mij niet veel meer. De route was op en Nynkes middagpauze ook, maar onze gespreksstof eigenlijk nog lang niet. Ik hoop dat we nog een keer een vervolgafspraak kunnen maken. Want ik wil nog weten waarom ze zich zo noemt op het forum, of ze een keer mee rond het Naardermeer wil lopen, hoe ze zo slank blijft, wanneer ze denkt te promoveren, of ze nog sportieve familie heeft en of ze nog wil trouwen met haar Running Junkie. Ik ga niet met haar meelopen in Rotterdam op de marathon, maar ik gun het haar van ganser harte dat ze onder de 4 uur komt.

Ik ging weer eens naar de training. Eigenlijk hoefde ik ‘maar’ met de minder snelle groep mee, maar (1) de leuke trainer ging de snellere club doen en (2) de leuke mensen gaan allemaal met de snelle groep mee en (3) ik loop toch geen wedstrijd van de week: dus ik liep de eerste kilometer kwebbelend mee op een aardig flink inlooptempo. We gingen wat rond’huppelen’ en versnellinkjes doen en na een kilometer of drie waren we allemaal opgewarmd.
En toen begon de Grote Uitdaging: we zouden 5 rondjes van een kilometer gaan lopen en elke rondje moest 15 seconden sneller als het voorgaande rondje. “Dus”, zo meldde de trainer, “loop je het laatste rondje een minuut sneller als je eerste rondje.” En al die hardlopers knikken van ‘ja’ en gaan rekenen hoe snel ze het eerste rondje moeten lopen.
En zo gingen we het eerste rondje door op kalm tempo. Ik kwebbelde met Lady G, die gisteren haar Persoonlijk Record op de 10 kilometer heeft verbeterd. Netjes een rondje in 6:06- dat mag naar 5:05 straks en dat moet de moeite niet zijn. Ik zei nog hardop tegen mezelf dat ik niet hard hoefde, dat ik een training op laag nivo moest doen, maar het mocht niet baten. In mijn hoofd zwierf al rond dat ik dus ónder de 5 minuten wilde eindigen. Het tweede rondje ging ook nog kalm en ik bleef lekker doorpraten zonder moeite. We gingen dan ook maar 10 seconden sneller. Lady G liep lekker met mij mee en het derde rondje moesten we wat aanzetten nu. Dat tempo vond ik lekker en we eindigden op een keurige 5:30. Tussen de rondjes hadden we elke keer een paar minuten (wandel)pauze. Het was elke keer gedoe met het horloge om een nieuw rondje te beginnen in het donker en daardoor miste ik het vierde rondje. Lady G liep dapper met me mee, maar veel geklets was er niet meer bij nu. Ontspannen blijven lopen en ik had, net als Lady G, het gevoel dat ik steeds sneller ging. En zo zaten we netjes op een rondje van een minuut sneller. Er woedde een discussie of we nu nog een rondje moesten lopen, maar ik voelde al aan dat ik voor een tijd ónder de 5 minuten ging, ondanks de bezwaren dat ik geen zware training op het programma had staan. Lady G wilde dapper met me mee gaan lopen. Ik vond dat super, wat een Heldin. Ik brulde nog een keer de instructies ‘kort-grondcontact-onspanning-schouders-laag-en-tellen-maar’ en toen was het een kwestie van tempo hoog houden en tot 300 tellen. Lady G had er moeite mee, maar ze bleef net achter me hangen. Ik vond het ook niet al te licht, maar ik durf tegenwoordig voluit te gaan. Ik kwam de 200 net voorbij, dus ik wist al dat we rap waren gegaan. Net voor het einde liet ik Lady G voorgaan: zíj heeft gister haar PR verbroken en vandaag loopt ze alweer een rondje, sneller dan ze ooit voor mogelijk had gehouden! Ik vind het grote klasse van haar. 4:30. Vier minuten en dertig seconden, da’s dik 13 kilometer per uur. En mijn hartslag is na een minuut weer terug op normaal. Iedereen (op 1 persoon na) had sneller dan 1 minuut-onder-het eerste-rondje gelopen.
We gingen uitlopen en terughobbelen. Ik kan weer 9 kilometer bijschrijven op het maandtotaal. We hebben nog even netjes uitgerekt en ik heb Lady G beloofd een keer haar tempo hoog te houden en haar PR op de 10 kilometer samen te verbeteren.

Sinterklaas is weer naar Spanje terug gegaan,
Waardoor ik twee dagen heb stil gestaan.
Ik was wel Zwarte Piet en genoot van cadeaus en een gourmet,
Maar ik heb geen hardloopstap gezet.
Het kwam er niet van om te trainen,
Maar er moeten nog wel wat kilometers in de benen!
 
Vincent deed de wedstrijd mee van TVA,
En dat doe ik hem liever niet na!
Om weer met twee auto’s te moeten rijden,
Wilden we vermijden.
Dus reden de heren naar huis met de wagen,
Terwijl ik me door mijn beentjes liet dragen.
Vandaag maar een klein beetje doordachter:
Ik laat mijn rugzakje nooit meer thuis achter!
 
Ik had geluk, de wind ging mee met mij,
En de droogte maakte me wel blij.
De lucht was mooi donkerblauw gekleurd,
En ik voelde me al snel opgebeurd.
Ik vond mijn route snel,
Door Almere-Haven nog wel!
Daar heb ik vaak genoeg naar de juiste weg gezocht,
Maar nu leidde route-bordjes mijn tocht.
In de verte hoorde ik de wedstrijd nog beginnen,
Maar ik hoefde vandaag nergens om te winnen.
 
Al snel kwam ik op het Sturmeypad,
En onder de A6 door, in Almere Stad.
Langs het Weerwater kwam een stralende hardloopster mij tegemoet,
En ook een hardloopster moeiteloos inhalen, deed mij goed.
Ik nam graag het schelpenpad wat ik niet kende,
Terwijl ik flink op tempo rende.
 
Ik rende gewoon op gevoel door de wijken,
En liep wat om me heen te kijken.
Het ging goed, ik ging best snel,
Dat hoorde ik niet via ‘t horloge, maar ik voelde het wel!
Ik had het warm, de hartslag hoog,
Terwijl ik lekker met dik 10 kilometer per uur voortbewoog.
 
De Vaart over en ik kwam in het bekende gebied,
Ik wilde stoppen, maar deed dat natuurlijk niet.
Ik zou tot 10 kilometer rennen zo hard ik kon,
Al wist ik ook wel dat ik dat slechts in mijn hoofd verzon.
 
Langs de manege, door het bos en over de brug,
Zo was ik alweer bijna terug!
Ik zette nog een keertje aan,
En ben het parkje doorgegaan.
10 Kilometer binnen 57 minuten volbracht,
En ik heb werkelijk héél even aan uitwandelen gedacht!
Maar die ene kilometer kon er ook nog wel bij,
En na 11 kilometer liep ik naar binnen en was het voorbij.
Daar had ik slechts 62 minuten over gedaan,
En ik ben meteen tevreden en trots in de douche gegaan.

Door twee keer op de foto’s te klikken, worden ze uitvergroot, dan kun je alles lezen.

 

Vanmorgen had ik geen energie. Moe, lusteloos, stijfjes, besluiteloos. Op de bank liggen en thee drinken was wel prettig, maar het hielp niet. Met de auto boodschappen gaan doen en kind van school halen, hielp niet. Chocolaatjes hielpen niet. Dan weet je dat een uur in een wachtkamer zitten lezen ook niet gaat helpen. Dus deed ik mijn hardloopkleertjes maar aan en schoof weer wat met de trainingen deze week en zo kwam ik uit op een interval-training van 3 kwartier. Als daarvoor de energie ook ontbrak, dan was ik écht ziek.
10 Minuten inlopen richting de atletiekbaan. Dan kon ik daar controleren of het Garmin horloge na de complete restart geen nare “nadert-afslag”-melding meer zou geven. Ik wilde rondjes om de atletiekbaan gaan lopen, maar voor ik er was moest ik al door naar zone 4, waarbij de hartslag boven de 164 moet komen. Dat duurt even weet ik inmiddels. Het was vanaf dat moment een half uur lang een afwisseling tussen 2 minuten zone 4 en 1 minuut of 2 minuten wandelen. Een goede oefening voor mijn hartspier. Ze waren bomen aan het rooien naast de atletiekbaan. Tot zover de rondjes langs de werkheren: dat bleef er 1! Maar de melding van het horloge bleef uit; hoera! Besluiteloos als ik was, besloot ik op het allerlaatste moment dan maar een groter rondje te maken.
De minuten in zone 4 waren zwaar. Moeilijk. Lastig. Vermoeiend. Wandelen was elke keer een (saaie) verademing. Daarbij waren de twee minuten 3 keer lang. Ik had geen idee hoe hard ik ging. Ik vond het leuk dat ik via het atletiekpad nu op het bevrijdingspad kwam te lopen. Met de hitte en het zweet en het minuutjes-afzien kwam de bevrijding namelijk langzaam dichterbij. Het zonnetje kwam er een beetje door en zo voelde het ook precies. Er was geen stijfheid meer te vinden en de lusteloosheid maakte plaats voor een gedrevenheid om elke keer zone 4 te halen. Alle 9 keren. De besluiteloosheid maakte plaats voor een koppig idee om die ene foto nog te maken en de brug tot boven op in zone 4 te rennen. Vermoeidheid was het gevolg van een lekkere inspanning en nodigde niet langer uit tot chocolaatjes en de bank. Na 3 kwartier zaten er dik 7 kilometer op. Om niet teveel af te koelen liep ik nog een klein rondje (en oké, geef ik toe: om 7,5 kilometer vol te maken). Toen had ik meer energie opgedaan als waarmee ik was opgestaan en ik voelde me een stuk beter op de terugweg op de fiets als op de heenweg! Achteraf liep ik de twee minuutjes in zone 2 tussen de 12,2 en 13,8 kilometer per uur en daarbij haalde ik elke keer ruim de 400 meter-ronde. De rondjes op het atletiekpad waren wel gaan vervelen na de tiende keer vermoed ik! 🙂

 

Maakt November 2015 met ‘slechts’ 135 hardloopkilometers de “slechtste” van het hele jaar, maar ik hoeft er nog maar 100 om dit jaar op 2000 kilometer te komen! Ik heb in november wel ELKE dag een half uur bewogen en volgens de Apple Watch mijn dagelijkse trainingsdoel gehaald.

Onverhard stond er op het programma. Maar dat gaat vandaag simpelweg niet passen in het familie- en weer-programma! Als het kind naar de sport is, wat een uurtje duurt, heb ik mijn lange hardloopkleding aan voor een rondje door de stad. Daar is weinig onverhard te vinden, dus ik ga het rondje Weerwater (een groot watergebied in Almere-Stad) maar eens nameten. Ik gok op 7 kilometer rond, dat herinner ik me. Ik loop 1 kilometer en dan sta ik aan het begin van het rondje. De zon schijnt, maar het is behoorlijk koud. Kilometer 2 is ook nog koud en dan ga ik een stukje het onverharde pad over.

Heerlijk. Kilometer 3 gaat het snelste van de dag! Alle kilometers zitten onder de 6 minuten – ruim. Ik trek me niks aan van hartslag, tempo en wat moet of mag; ik doe gewoon even waar ik zin in heb: SORRY TRAINER. De zon verwarmt me wat. Simpel is dit eenzame tochtje niet: zo in je uppie voel je alles: een hoestje, een hikje in de ademhaling, een spiertje wat trekt. Na een kilometer of vier heb ik eigenlijk zin om gewoon te stoppen, maar natuurlijk doe ik dat niet.

Elke kilometer gaat hard en dat moet ook, want ik heb maar een uur, dan moet ik rond zijn. Er ligt druk op en ik word niet zo rustig van asfalt, merk ik. Een jaar geleden wist ik dit soort dingen nog niet, toen liep ik altijd ‘zo’: hard, met een soort van doel wat ‘moest’. Pas na 5 kilometer (binnen een half uur) maak ik een foto.
Ik zie vanalles: jongens met een lawaaiige drone, een fietser die me succes wenst, scherpe schaduwen, veel bladeren en ik voel de wind tegen. Ik ga tussen de flats door om de wind een beetje te ontwijken. Het blijft snel gaan en de kilometers razen een beetje voorbij.

Ik geniet van de eendjes, de bruggetjes en de voorbijgangers. Inmiddels ben ik lekker opgewarmd. Ik ga langs het centrum en mag lekker naar beneden langs het mooie beeldmerk van Almere. Ik neem een paar seconden om nog een foto te maken aan de “andere kant”.

Het is ietsje minder dan 7 kilometer als ik rond ben. Nog maar 1 kilometer en dan ben ik weer terug. Ik heb nog tijd over en tja, dan wil ik de tien kilometer toch wel halen nu! Ik ga de wijk rond en de mevrouw die haar grote trekkende hond uitlaat zegt tegen het beest wat me wil bespringen: “deze mevrouw is goed bezig, die laten we met rust!” Ik besluit er in de laatste kilometer nog een paar intervallen bij te pakken en ga nog een stuk hard en tel nog wat lantaarnpalen af. Omdat ik niet te lang wil wachten op het kind en niet teveel af willen koelen, maak ik nog een ommetje door de wijk voor het mooie vormpje! Na 58 minuten zitten de 10 kilometer erop. Gek genoeg voel ik me een heel stuk beter en gezonder na dit uurtje ongehoorzaamheid op het asfalt 🙂

Het ging niet zo best. Dat wil zeggen dat ik zondagavond écht-niet-fit mijn bed in kroop en daar eigenlijk maandagmiddag pas weer uit kon. En toen kwakkelde en

hoestte en snufte ik nog even door. Niet te beroerd om de post rond te brengen, niet te ziek om alles te doen, maar nét niet lekker genoeg om flink hard te lopen. Dus zat ik DRIE hele lange dagen uit zonder hardloop-adrenaline en veel frustratie. Dat leverde wel een buitengewoon opgeruimde kast vol hardloopkleding op. Normaal is dat de gooi-er-maar-in-kast, maar nu liggen de shirts er weer opgevouwen bij en hebben de lange broeken de korte broeken naar achter verdrongen. Maar vandaag mocht ik weer ‘s: ik had met mijn vriendin afgesproken en waar veel vriendinnen samen gaan uithuilen met thee en koekjes (maar dat had ik al met een andere vriendin gedaan op dinsdag), gaan wij saampjes hardlopen. Niet hard, maar wel degelijk in looppas.
De zon scheen, het was koud en het was gezellig. Met deze vriendin heb ik aan een half woord genoeg. Deze begrijpt werkelijk alles. Alsof je elkaar nog veel beter aanvoelt als er geen theepot (met koekjes) tussen staat. Het tempo, de hartslag, hoe ik me voelde: het was allemaal volkomen ondergeschikt aan het gekwebbel onderweg. Klagen zonder je schuldig te voelen. Beklag doen zonder uitleg te geven. Uitmokken zonder de ander een schuldgevoel te geven. We bleven langs het water lopen. Eerst langs de Vaart op richting de atletiekbaan, toen de Vaart over en aan de andere zijde terug. En toen om de Leegwaterplas heen. We gaan zelfs een stukje onverhard door de modder! Onderweg hadden we veel te bespreken. We hebben allebei kinderen en zij mag dan 10 jaar ouder zijn: dat is aan onze leefwerelden en tempo niet te merken! We gaan maar door. Dat de hartslag met al die opwindende gesprekken niet onder de 135 blijft, zal me wat. We hebben het niet gehad over het werk van de mannen, niet over de Zevenheuvelenloop en niet over sinterklaassurprises. En toch vloog de tijd voorbij. De kilometers regen zich aaneen en we keerden ook weer langs de Vaart terug. Ik had geen last van hoesten, geen problemen meer met mijn gezondheid en voelde niks van de kou buiten. Al joggend werd alle kilte omgebogen in warme hardloop-endorfines en werden een hoop zorgen verborgen onder een dekentje van begrip. 54 Minuten waren veel te kort; als wij alles willen bespreken zullen we een ultraloop moeten volbrengen! Zo’n vriendin is haar gewicht in goud waard en dan hoop je dat ze ineens heel veel koekjes eet en nog meer weegt, lekker puh (niet doen hoor!). Ze leest mee, dus ik hoop niet dat ze nu naast haar hardloopschoenen gaat lopen, maar ze was een gezonder medicijn als welke paracetamol dan ook! Dankjewel voor deze bijzondere loop: niet om het tempo of hoe het lopen ging, maar om ‘ons’.
‘s Avonds heb ik met Rob het rondje om de Leegwaterplas nog een keer gelopen in het donker en weer was er vanalles te bespreken. Ik kon het laatste stukje meerennen met de heren van de triatlonvereniging (zonder écht moe te worden) om het kind nog net op tijd op te halen. Het was maar een heel klein eindje (nog geen kilometer), maar op gewone gympen na een uur flink wandelen en dan nog eventjes vet versnellen zonder zwaarder te gaan ademhalen, verbaasde mij zelfs! Dan overwin ik die loopneus en dat gehoest vast ook wel weer.

Veel geschoven. Ik voel me nog steeds niet helemaal 100% fit en ben verkouden, maar dat is boven de nek en ik heb geen koorts of verhoogde hartslag, dus dan mag je hardlopen. Na het uitslapen en een bordje brinta, vertrek ik in mijn lange broek en met een regenjasje aan. Het regent soms ineens en het is koud geworden. Ik ga zoveel mogelijk onverharde paden nemen. Door het park, trapje op, de (geasfalteerde) witte brug over en dan het trapje weer af en onverhard verder. Ik ga zelfs naast het fietspad lopen als ik het Oostvaarderscentrum gepasseerd ben! Natuurlijk neem ik het onverharde pad langs de Oostvaardersplassen. Ik zie veel andere hardlopers en ook veel wandelaars. Ik hobbel gewoon in een prettig tempo met de muziek mee. Ik heb wind mee, dat merk ik wel. Onder het spoor moet ik wel een stukje fietspad meenemen en dan ga ik de mountainbikeroute op. Daar heb ik spijt van, want ik glibber weg en moet me vastpakken aan de brandnetels en prikkelplanten om niet onderuit te gaan. Nu doen mijn handen pijn. Ik schuifel lekker de modder door, terwijl de trein me passeert. Dan vervolg ik mijn weg het bos in. Ik zie een prachtig berkenbosje wat ik nog nooit gezien heb, terwijl het hier vast al heel lang ligt en ik hier vaker kom! Ik ga over de heuvel heen en duik verder het bos in. De route beslis ik ter plekke, ik heb geen vooropgezet plan. Ik kom nu een heel stuk niemand tegen. Behalve een paddestoel. Ik steek het fietspad over en neem een pad wat ik nog nooit eerder gerend heb. Ik vind het wel een beetje genoeg en ik merk dat ik gewoon wat lucht te kort kom om lekker ontspannen te kunnen lopen. Het idee dat ik weer naar huis ga nu geeft me wat rust. Ik kom over een heel erg glibberig stukje, geen idee wat daar op het pad ligt aan materiaal, maar het is spiegelglad! Ik kom langs de zwanen weer op de natuurbrug uit en deze keer neem ik de heuveltjes naar de grote heuvel. Ik kom nogmaals dezelfde wandelaars tegen. Ik word moe. Ik ben gewoon best heel erg vermoeid en ik heb er nog geen tien kilometer op zitten! Deze keer ga ik om de heuvel heen en neem ik een pad ‘het moeras’ in. Zo kende ik dat stuk van het Kotterbos vroeger, maar nu is het veel meer aangelegd. Ik kom dezelfde mensen nog maar eens een keer tegen. Als ik weer op het fietspad ben, moet ik wel een klein stukje over het asfalt, want daar loopt een verre loopkennis en die wil ik graag inhalen. Dat lukt gemakkelijk, ook als ik het gras over het pad verkies. Ik steek het bos weer in en de onverharde paden op. Dat stemt mij meteen opgewekter. Ik snap niet dat ik dat tot vorig jaar nooit gedaan heb. De kilometertijden worden wel iets langzamer, maar ik geef er niet zo om. Ik heb nu wind tegen en ik ben moe, maar ik ga gewoon door met hardlopen. Misschien geen 10 kilometer per uur meer, maar het zit ook nog lang niet onder de 9 kilometer per uur en dat is voor onverhard eigenlijk best oké. Ik neem het fietspad tot ik weer bij het begin van het mountainbikepad sta. Nu neem ik alsnog hetzelfde ommetje als in het begin naar huis! Soms verbaas je jezelf. Weer lekker langs de Oostvaardersplassen. De zon kleurt alles heel geel en er passeert mij een gezin goed ingepakte fietsers. Ik wil nog wat wandelaars inhalen en dan begint de hagel. Grote, pijnlijke steentjes zijn het. Vooral in mijn gezicht. Ik ga er iets harder van lopen, want nu wil ik naar huis. Ik ga het trapje weer op en zet mijn koptelefoon af om met S te praten die ik daarstraks tegemoet kwam lopen en die nu ook bijna klaar is met zijn rondje. Zijn vriendin fietst mee. De hagel is gestopt en ik loop verhard met hem mee tot het park. Daar scheidden onze wegen zich weer en ik neem het laatste stukje onverhard door het park. Om de 14 kilometer vol te maken, loop ik nog een rondje om het huis en dan is het anderhalf uur vol. Ik ben moe, voldaan en ik heb zin in een broodje kroket en warme chocomelk. Het volgt meteen na de douche!

Alles ligt qua schema door elkaar deze week: ik voel me zelf niet topfit, het kind komt ziek thuis en dus schuift het wat van her naar der met de trainingen. Vandaag: Een interval training in de seizoenenbuurt: eerst inlopen in zone 1 naar de Seizoenenbuurt toe.
januari: Zone 2 voor tien heerlijke lange minuten. Januari is vaak koud. Ik heb het ook koud.
februari: nog veel kouder! Ik heb nu wind tegen en ik heb het écht koud, zeker mijn handen zijn behoorlijk koel. Komt zo wel goed.
maart: Zone 3. Ik warm op! Ik kom lekker op tempo en het gaat goed! Zone 4 zelfs, belooft maart een mooie maand te maken
april: even wandelen en nogmaals zone 4. En dan begint het te regenen. April doet wat ie wil. regenen.
Om de school heen en het stortregent inmiddels. Ik zie op tegen wandelen en afkoelen, maar de zomermaanden komen er aan! Ik ben lekker warm!
mei: het regent door en ik ren door. Als ik ga wandelen trekt de regen weg. Mei gaat razendsnel voorbij
juni: Zone 1 weer. Hartstikke moeilijk. Langzaam gaan en toch weer opwarmen. Juni duurt veel langer
juli: zone 2. genieten. droog. Lekkere maand!
augustus: het blijft heerlijk gaan. Ik warm weer op, logisch! Zone 3 gaat ook top. Augustus is tijd voor vakantie
september: Versnellen, weten dat je het jaar gaat halen en stukjes lopen ook nog. Het gaat snel
oktober: oktober is Zone 3 en zone 4 door en wandelen. Dat is met horten en stoten, net als oktober is: het kan alle kanten op
november: In het nu. Zone 4 nog een keer en even door het nu wandelen. En dan?
December is er nog niet, het is pas half november. Het decemberpad is te donker en eng zo alleen. Dus ik steek maar terug. Ik haal een fietser in en wandel nog een stukje. Ik ga de seizoenbuurt laten voor wat ie is en ga mijn eigen wijk zo weer in. Het fijne van donker: je ziet niet hoe moe ik ben. Zone 1, de grootste moeite, weer door voor 5 minuten. Zone 2 is lekker, maar ik ga me steeds minder lekker voelen. Ik word erg moe. Ik ben dan ook niet 100% fit de laatste dagen. En ik zou maar een uur gaan rennen en daar zit ik bijna aan, maar de oefening is nog niet voorbij. Het gaat ineens moeizaam en als ik dan ook nog naar de WC moet, gaat het nog moeizamer. Ik wil naar huis. Ik steek toch nog een extra straat door, als ik na een stukje wandelen weer bijgekomen ben, maar ik ga in zone 3 onze eigen straat in. Ik ben ruim een uur onderweg en heb er 10 kilometer op zitten. Voor onze deur mag ik wandelen en ik zou nog een keer naar zone 4 moeten, maar ik ga naar de toilet en onmiddellijk door naar de warme douche.
Ondanks dat ik deze run heb afgebroken, ben ik tevreden over het resultaat. Ik weet niet of ik de oefening goed heb overgeschreven, want het zou 3 keer 20 minuten zijn en ik zat al over een uur oefening heen, terwijl het nog niet af was. Bij nader inzien heeft de trainer zich 5 minuten verteld per keer (25 minuten in plaats van 20 minuten- vermoedelijk 10 minuten in plaats van 5 minuten in zone 2), dus zou ik 5 kwartier bezig zijn geweest. Ik heb er maar 6 minuten van gemist, dus dat valt mee.