Mijn schema gaat er nog van uit dat het 2015 is. En vorig jaar liep ik de kidneyrun: 10 kilometer door het donker in Almere Haven. Dus dit weekend stond dezelfde wedstrijd op het programma, maar helaas: dat wisten ze niet bij de organisatie van de Kidneyrun en die hebben hun wedstrijd een week verplaatst. Nu ben ik toch al geen wedstrijdliefhebber, dus echt treurig werd ik er niet van. Maar! Dan ga ik zelf toch gewoon tien kilometer op tempo lopen? Zonder wedstrijdstress. Dat klopt: de wedstrijd ontbrak, maar de stress niet. Ik weet niet (meer) hoe snel ik ben. De laatste tijd voel ik me niet goed in vorm. Ik twijfelde over het tijdstip om te gaan, de route, de snelheid en wat ik zou eten. Zondagochtend half 12 met twee boterhammen op en een route over asfalt vaag in mijn hoofd ging ik op weg. Snelheid blijft het vraagteken. Ik nam muziek mee: mijn hardlooplijst van upbeat nummers. Voor mijn doen dan. 🙂
Kilometer 1: Ga ik hard? Het gaat goed. Wake Me Up klinkt fijn en ik heb het steenkoud met dit ene laagje aan. Asfalt met zo min mogelijk bochten. Waar doe ik dit toch voor? Ohja, voor mezelf. Wat stom, het hoeft voor niemand dit. Eerste doorkomsttijd: in dit geval moeten alle kilometers onder de 5:30 blijven. Snelheidsplan ook getackled.
Kilometer 2: Nog steeds koud. Gladde stukjes (blaadjes) op het fietspad hier zo langs de Hogering. Lastig hoor. Snel verder.
Kilometer 3: Aan het rekenen geslagen. Waarom ook niet? Anders ga ik me echt afvragen waarom ik dit toch doe. Een tijd onder de 55 minuten moet echt haalbaar zijn. Vorig jaar deed ik 53 minuten over de Kidneyrun en dit is geen wedstrijd.

Kilometer 4: Er komen mij wel 6 hardlopers tegemoet! Die hebben mooi wind mee en ik heb wind tegen. Moet je daar ook al op letten tegenwoordig. Hard doorlopen dan maar, dan zijn we eerder op de helft. Nu heb ik het inmiddels trouwens flink warm.
Kilometer 5: Bijna op de helft! Nog geen idee hoe snel ik ga zijn: niet binnen de 50 minuten, dat is zeker. Binnen de 52 minuten zou echt mooi zijn. Dat zou een fikse verbetering zijn! Want op mijn horloge is tien kilometer vaak iets meer.
Kilometer 6: Op de helft. Nu begint het doorbijten. De komende twee kilometer zijn niet leuk. De route is prima, nog steeds langs de vaart. Niet denken, alleen maar doorlopen. Ook al lijkt het tempo te vertragen, dat is niet echt het geval. Luister naar de muziek. Doorgaan. Was er maar iemand om in te halen, maar het is leeg voor me uit. Stomme, licht stijgende fietspad.
Kilometer 7: Auwtsj. Misselijk. Mijn benen zijn ineens zwaar. Buikpijn. Kotsneigingen. Ik kan gewoon hier en nu stoppen. Jammer, niet gelukt; kan ik denken. Voor wie doe ik dit? Waarom ga ik nog 3 kilometer door?! Ik weet niet waarom, maar ik ren minstens net zo hard verder. Dadelijk kan ik gaan rekenen, stel dat ik de laatste 3 kilometer in 5:30 per kilometer doe en ik wil onder de 55 minuten blijven: rekenen helpt zelfs tegen buikpijn!
Kilometer 8: Ik heb het warm, mijn routerondje is te klein. Ik ga langs de school. Nog een klein stukje. Ik heb het bloedheet nu. Het is niet gemakkelijk. De vraag waarom moet je echt snel wegstoppen.
Kilometer 9: Nog een heul klein stukkie. Ik ben al in onze wijk. Afzien met een rood hoofd en zweetdruppeltjes. Geen finish te zien! De misselijkheid is weg. Afzien. Waaro….. <breek af>
Kilometer 10: Ik moet een klein stukje omlopen en haal het onderste uit de kan om nog even te proberen ietsje harder te gaan. Het lukt nauwelijks meer. Zo voelt het in elk geval.
Thuis. Gehaald. Eenenvijftig minuten en vijfendertig seconden. 51:42 volgens het horloge over 10,02 km. Gek genoeg ben ik niet trots. Hoewel ik aan de doelstelling heb voldaan, ontbreekt elk jubelgevoel. Net als een medaille. Ruim onder de 55 minuten, onder de tijd van vorig jaar én met een lagere gemiddelde hartslag! Netjes doe ik een cooling-down. Ik ben benieuwd hoe het met de rest van mijn spieren gaat en met mijn voet: zou dat mijn terughoudendheid zijn? Of is het omdat nu eigenlijk nog niet weet wat ik in een wedstrijd zou hebben gedaan? Ik weet in elk geval dat ik mijn snelheid nog niet kwijt ben en dat de vorm wel meevalt. Zeker als in de loop van de dag mijn voet helemaal niet van zich laat horen en ik razendsnel weer up&running ben.

Vandaag in de aanbieding:

een Hardlooptrip voor Twee Personen.

Dit uitje is op basis van volledige verzorging.
Bij deze enkele uren durende trip zijn de volgende zaken inbegrepen:
– Vervoer van en naar de Lokatie Cirkelbos Almere
– Bewegwijzerde routebegeleiding van circa 5 kilometer door het Museumbos
– Mogelijkheid tot het beklimmen van de berg (dit geschiedt op eigen risico). Dit avontuur wordt niet geleverd inclusief afdaling; die zullen de deelnemers zelf moeten ontdekken om het avontuur erin te houden.
– Een licht zonnetje en hier en daar felblauwe lucht. Regen is bij deze trip niet van toepassing.
– Halfverharde gekoelde paden, alsmede mogelijkheid tot het nemen van het Cirkelfietspad
– Diverse brug oversteken en niet te vergeten idyllische bossen en inspirerende omgeving.
– Tot slot wordt de trip afgesloten met voor elke deelnemer een banaan en een kop thee, verzorgd door de organisatie.
 
De deelnemers zijn zelf verantwoordelijk voor de volgende zaken:
– Een rustig tempo in lage hartslagzone.
– Gezelligheid en/of verveling: al naar gelang de situatie en het perspectief.
– Geschikte kleding en schoeisel, die rekening houdt met de koele weersomstandigheden.
– Eventueel een drie- of viertal steigeruns, mochten die op het schema van de deelnemers verreist zijn.
 

Helaas is deze dagaanbieding verlopen en waren er slechts enkele deelnemers op het evenement afgekomen, waarvan het voor de helft uitliep op een verrassingstrip. Dat nam echter niet weg dat het een heerlijk en welbesteedde ochtend is geweest, die als zeer geslaagd werd omschreven. Wij danken de deelnemer(s) hartelijk voor deze fijne ervaring!

We = Joyce en ik.
Waar = De Kemphaan
Hoe = Hardlopend natuurlijk!
We gaan kletsend op weg.
Op de onverharde wegen.
Wat een prachtige dag!
En wij zijn niet bang.

Ohnee, MODDER.
Een jaar geleden waren we stante-pede omgekeerd. Maar nu niet meer! Wij zijn niet bang!
We kunnen er niet bovenover, we kunnen er niet onderdoor
WIJ GAAN ER DWARS DOORHEEN.
En daar genieten we van. Ondertussen praten we aan één stuk door.
De bomen verliezen bij het warmer worden hun witte vliesje. Het is niet al te warm, maar wat is het heerlijk! We kiezen het ene onverharde pad na het andere. Het tempo ligt niet hoog, maar dat is dan ook helemaal nergens voor nodig. Wij hebben onze ademhaling hard nodig om alles te bespreken wat er maar te bepraten valt.
De mannen hangen wandelbordjes op. We komen langs de vaart te lopen, die nog deels dichtgevroren ligt te wezen. Bij de ophaalbrug lonkt het onverharde pad weer. We zwerven over het terrein van de Kemphaan. We hebben geen missie, geen doel: wij zijn niet bang! We gaan er dwars doorheen!
 
Ohnee! Het bos!
We kunnen er niet onderdoor
We kunnen er niet overheen
We gaan er Dwars doorheen!
Want wij zijn niet bang.
En we zijn ook niet stil. De beentjes niet en de bekkies ook niet! We blijven in beweging.
We lopen langs de aapjes, onder het bruggetje onder de snelle weg door. We cirkelen en kiezen de paden helemaal op gevoel. We maken geen fouten en lopen zo min mogelijk dubbel. Vandaag hoeven we maar 5 kwartier te lopen. Maar eerlijk gezegd gaat dat na 70 minuten verkeerd…..

 
Wij komen langs het kasteel. We kunnen er niet onderdoor. We kunnen er niet overheen.
En in dit geval gaan we er ook vooral LANGSAF
En dat is niet zo slim…. We steken de vaart over en om dan terug te komen op het terrein van de Kemphaan, heb je even wat extra tijd nodig. Na anderhalf uur was het best zwaar, omdat we er nóg niet waren! Uiteindelijk waren we 9 kwartier onderweg. Waarin we plusminus 15 kilometer aflegden. 80% Onverhard!
Wij hebben Beren gevangen. Alle Beren van de weg gehaald. Woord voor woord. Inpakt. Overmeesterd. Want wij zijn niet bang!
 
 

Beste Top Vrijwilliger
Gisteren heb ik je al twee keer aangehaald in de blog. Je stond daar in de modder en zag al die lopers voorbij komen. Je stond daar met je laarzen aan en met je grote lach. Hoe vaak heb je wel niet gezegd: “Het gaat goed, kom op”. Hoeveel bemoedigende woorden heb jij daar wel niet gegeven? Je stond daar in de kou. Zeker een uur lang. En je zag ons allemaal. Net als de vorige keer. Je was een steuntje. “Mevrouw, u lacht er steeds bij, dit vind u leuk he” zei u mij toen ik voor de derde keer voorbij kwam.

Beste Meneer de Vrijwilliger: ik lachte omdat ik blij was u daar te zien. Ik lachte omdat ik het inderdaad gewoon leuk vond en uw woorden waren kleine pareltjes. In het vierde rondje vertelde u mij: “Het was fijn om u weer hier te hebben, mevrouw“. Lieve Meneer de Vrijwilliger: U was zelf meer dan welkom. Uw woorden waren kleine goudklompjes. Ze lagen in de modder en u heeft ze voor me opgeraapt en genereus uitgedeeld. Graag was ik nog een extra rondje gelopen, enkel om u te bedanken. Beste Vrijwilliger: BEDANKT. High Five. Toen ik thuis was en nagenoot van een mooie race, was u nog bezig met het opruimen van de hekken. Meneer de Vrijwilliger: zonder u had ik niet kunnen lopen en dat waardeer ik zeer. Bedankt voor uw gouden pareltjes.
Vandaag mocht ik drie kwartiertjes uitlopen. In tegenstelling tot vorig jaar hunkerde ik niet naar asfalt. Het was bitter koud. Ik deed warme kleding aan en ging op weg naar school via een omweg. Ik nam de bospaden. En vond achter de wijk nieuwe bospaden. Mijn voeten knerpten. En ik genoot. I Blew Away Blue Monday. Met elke stap. Mijn nieuwe inzichten verwerkte ik stapje voor stapje – letterlijk. De hartslagmeter werkte niet, maar ik besloot me nergens iets van aan te trekken. Ik liep gewoon lekker te knerpen en te stappen en te genieten van het zonnetje. Ik haalde iemand in. De hartslagmeter sloeg aan, maar ik hield de tijd in de gaten. Liep nog een stukje om over asfalt en toen kon ik het niet laten om de bevroren modderige ondergrond weer op te zoeken. Het was fijn. Weer wat anders dan losgestampte modder of knerpende sneeuw. Ik bedacht een paar punten waar ik langs wilde: de bomen bijvoorbeeld. En toen moest ik naar school. Ik maakte ommetjes. Stilstaan was geen optie, dus de rondjes werden steeds kleiner. Ik liep langs de kleine fietser terug naar huis. Het was een prettig, totaal ongedwongen rondje. Ongeveer net zo lang als gisteren, ongeveer net zo ver. Totaal andere hartslag, dat dan weer wel.

Vorig jaar vond ik de crosscup door het Pampushout verschrikkelijk: modder, drek, viezigheid (lees het hier maar na). Erger kon het in mijn beleving niet worden. Vanaf het begin tot het einde vond ik er niks aan. Ik was bang om te vallen en vies te worden en het enige wat ik 6 lange, langzame kilometers dacht was: dit is niet leuk, dit is niks voor mij, dit doe ik nooit meer. En toch stond ik dit jaar weer aan de start van de Pampushoutcross. Wetend dat de modder minstens net zo erg was. En het was koud op de koop toe. Ik ben nog steeds niet in bezit van goede trailschoenen en ik heb honderd reden om daar niet te staan en twee reden om wel te gaan: reden 1 is dat je minstens drie van de vier crosscup-wedstrijden moet hebben gelopen om mee te doen in het klassement en ik heb er 1 gemist en reden 2 is omdat ik aas op revanche op de modder!
Meedoen en 8 kilometer uitlopen was de belangrijkste drijfveer; tijd en tempo waren van ondergeschikt belang. Ik had geleerd van de vorige keer en ging beter voorbereid op weg. De eerste kilometer, tussen al die mensen, is het een kwestie van voor je op de moddergrond kijken en lekker doorstampen. De witte schoenen waren binnen 6 minuten grijs met bruin. Het veld, wat ik vorig jaar het leukste deel vond, was dit jaar heel kort en bevroren. Ik vond al snel een ritme en een beetje ruimte zelfs. Omdat ik me had ingesteld op veel vreselijke modder, viel het natuurlijk alleszins mee! Er waren ook hele stukken gewone bosgrond, waardoor de tweede kilometer van elk rondje elke keer wat sneller te volbrengen was. In het tweede rondje had ik al aardig wat ruimte en kon ik al wat meer de route verkennen.
Liep ik vorig jaar alleen maar NEEEEEE te denken, als ik dit keer die kant op neigde, drong ik meteen de gedachte naar voren van Vincent die zo mooi keyboard kan spelen, waardoor ik niet over het strand liep, maar hier. Ik werd al gauw door supersnelle jongens ingehaald en ik zag de Allervriendelijkste Vrijwilliger van Almere bij de grootste modder staan. Met laarzen aan. In plaats van te denken: ik moet nóg twee rondjes, bedacht ik opgelucht dat ik al op de helft was. Kortom: ik beheerste de cross deze keer in mijn hoofd en liet de cross mij niet overnemen. Ik rende bij een lagere hartslag iets harder dan voorgaand jaar. Aangemoedigd door de Topvrijwilliger ging ik expres dwars door de modder heen. Tot mijn enkels kwam het! En ik straalde erbij en lachte erom.
Het stukje over het fietspad, het veld wat inmiddels stukgelopen was, het bos met de glibberige zijkant, het verharde bospad, een kleine knul inhalen en de fotograaf voor wie ik zoveel vragen heb: ik loop gewoon maar door en heb het eindelijk zelfs warm. Ik omarmde het hele idee van modderplonzen en was blij dat ik deze keer een rondje extra kon lopen. Daar zo lekker voortcrossend, kwam ik tot een heerlijk verhelderend inzicht, wat de cross nog veel inspirerender maakte! Voor de Vrolijke Vrijwilliger, voor de fotograaf en gewoon voor mezelf liep ik met alle liefde nog een rondje. En daar liep Dalva me ineens weer voor de voeten… Dezelfde ‘uitdaging’ als bij de vorige cross in het Kromslootpark voor me liep. Toen moest en zou ik haar inhalen: vandaag had ik alles voor mijn gevoel al gewonnen wat er te winnen valt en mag Dalva voorgaan. Ik haalde haar bij, haalde haar in, sprak haar aan en liet haar voorbij gaan. Daardoor werd dit de langzaamste kilometer van het hele stel. Niet omdat ik moe was, maar het hoefde niet meer te worden dan wat het was. Ik vond de zon in mijn gezicht heerlijk, de modder in mijn schoenen prima en het was bijna jammer dat ik niet nog een rondje mocht lopen. Ik huppelde moeiteloos over de balk en haalde Dalva met gemak bij in het laatste stukje. 1 Seconde voor mij, mocht zij de finish over.
Ik weet niet eens hoe lang ik er over deed. Ik sprak Dalva aan en kreeg heel lief van Manuel mijn water aangereikt. Mijn schoenen en benen zaten onder de dikke modder, maar ik was niet gevallen! Ik voelde me rijk, ook al wist niet hoe langzaam of snel ik was geweest. Het viel me op hoeveel mensen dat als eerste aan je vragen! Ik had mooi mijn modder-fobie overwonnen en ik nam even de tijd om dat te verwerken, zittend op mijn hurken in een hoekje. Er was maar 1 klein minpuntje: mijn voet vond het allemaal minder prettig en voelde zich wat pijnlijk. De einduitslag was dat ik er 50:30 over had gedaan en dat het net iets minder dan 8 kilometer was. Sneller dan vorig jaar, met een lagere hartslag. En veel, veel, veel meer genoten! Ik had er een heel wat beter gevoel over! Ik werd ook niet laatste, maar 16de van 26 of zo iets. Die plaats en tijd waren gewoon niet zo belangrijk. Lekker zelf de modder eraf spoelen en de schoenen schoonspuiten ging voor. Ik heb de modderfobie overwonnen!

Helemaal alleen gaan rennen lijk ik nog amper aan te durven. Dus ik zet om kwart voor 9 mijn fiets bij Manuel neer om met hem mee te gaan op in elk geval het eerste deel van zijn lange duurloop. Ik heb mijn rugzakje bij en vind het koud. Het is ook maar 3 graden. Ik heb maar liefst twee boterhammen op. Eigenijk zou anderhalf uurtje me toch echt wel moeten gaan lukken, maar ik zie er tegenop, net als Manuel, maar die moet drie uur gaan lopen! Nog een onverenigbaarheid: Manuel traint lekker op de verharde wegen en ik mag de onverharde wegen op. Na deze overvloed aan informatie ga ik het je als lezer nu gemakkelijker maken en gewoon puntsgewijs aan de slag:
– We gingen de opkomende zon tegemoet en het was prachtig. Al snel spotten we een hinde aan de rand van het bos.

Ik nam het onverharde pad om een stukje volgens opdracht te versnellen en Manuel liep braaf over het fietspad. Goed geregeld.
– We liepen samen over het goed begaanbare onverharde pad langs de Oostvaardersplassen en het was erg, erg mooi buiten. Ik trok mijn jasje uit, want ik had het gewoon warm! Het licht was echt prachtig, het leek wel goud. En de paarden maakten de Nieuwe Wildernis helemaal af.
– Ik nam het pad vol modder, terwijl Manuel het fietspad volgde. Ik was bang uit te glijden en in het water te komen, maar ik ploeterde me er lekker doorheen. Prettig te weten dat er dan iemand verderop op me wacht. We liepen kletsend over het verlaten fietspad. De zon komt prachtig op tussen de bomen door. Het is niet vast te leggen, maar ik voel het van binnen. Ik geniet weer eens van het lopen en het slakkentempo deert me maar een beetje.
– De natuurbrug in het Kotterbos is nog open. Ik wil daarover teruglopen, nu het nog kan. En dan staan daar de herten. Supergaaf en machtig. Het zijn er best veel. Groot. Maar wel op afstand.

– Ik loop met Manuel mee tot aan de brug. Dan scheiden onze wegen en meteen weet ik al niet meer wat ik wil. Ga ik verderop door de modder? Ik ben al op de helft van mijn loop en besluit het Kotterbos door terug te gaan.
– Manuel is de brug nog niet over en ik heb al natte, vieze voeten van het modder-ploeteren. Het is echt glibberig en ik zie op tegen de crosscup aanstaande zondag.
– Eindelijk, na al die uren met iedereen samenlopen, ben ik alleen. Niet dat het niet gezellig is met anderen, maar nu voel ik me toch bevrijd. Ik hoeft me niet te schamen voor mijn tempo, ik hoeft alleen maar naar de vogels te luisteren. De modder maakt plaats voor zand. Ik zeg gedag tegen de hondenuitlaatster. Ik bewonder de eendjes en kijk met een schuin oog naar de Trekweg, maar Manuel kan zo ver nog niet zijn.
– Ik moet beslissen hoe ik ga lopen en ik wil alles: ik neem ‘mijn’ pad omdat het zo mooi in de zon glinstert. Ik wil door het bos naar rechts gaan, want ik wil ook de natuurbrug over, maar daar loopt net iemand. Ik wil nog een stukje glibbermodder om te versnellen. Ik slinger langzaam richting de natuurbrug en kom voorbij de helft erop. Allemaal onverhard, maar geen glibbermodder. Ik kijk beter om me heen als ik alleen ben.
– Bergje over. Wat is het mooi. En nu? Ik kan dus eigenlijk niks beslissen. Dat zal de reden zijn dat ik de laatste tijd niet zo goed alleen kan lopen. Ik ga door het moeras op zoek naar modder, maar ik kom uit op het verharde fietspad. Ik slinger weer terug naar ‘mijn pad’. Intussen moet ik eigenlijk een paar boterhammen kwijt… In anderhalf uur heb ik 13 kilometer afgelegd. Mijn besluiteloosheid brengt me echter niet over de verharde Evenaar naar huis, maar ik ga nogmaals langs de Oostvaarderplas.
– De paarden zijn er nog. Ik moet eigenlijk zeer nodig. Ik kan er niet meer erg hard van lopen. Als ik bedenk dat het Oostvaarderscentrum uitkomst gaat bieden, lijken de honderden meters daarheen nog een heul end! Ik haal het gelukkig. Wat een opluchting: ik voel me letterlijk en figuurlijk een stuk lichter! Ik zit inmiddels ook op 15 kilometer. Ik weet dat ik nog twee kilometer naar huis moet lopen.
– Nu nog een stukje versnellen op de modder naar het trapje toe. Ik ga richting huis, het is me wel goed. En nu krijg ik me toch een trek! Honger zeg maar. Niet alleen de darmen zijn leeg, maar de maag ook. Ik verlang heftig naar de banaan thuis en vergeet mijn fiets. Over 17 kilometer doe ik bijna 2 uur. Ik heb lekker gerend, met wat ongemakjes  onderweg die ik volledig aan mezelf te wijten heb. Ik kan het nog best!

Ik reed naar mijn vriendin en in mijn hoofd kwam de tekst van een oud liedje in me op:
“I’ve looked at clouds from both sides now
From up and down and still somehow
It’s cloud illusions I recall
I really don’t know clouds at all”
Dat kwam door de prachtige lucht die van rood, roze naar goud en geel kleurde. Onder de mooie warme lucht vertrokken wij voor een Easy Rondje van een Uurtje. We liepen langzaam de brug over, de zon tegemoet. Het leek me erg koud voor we vertrokken, maar dat viel reuze mee! Dat kwam natuurlijk ook omdat wij elkaar verwarmden met een heleboel woorden, verhalen en een vriendelijk zonnetje ons onder haar hoede nam. Wij namen de schelpenpaden. Best veel modder en plassen onderweg om ons er aan te herinneren dat de zon de laatste dagen niet veel te zien is geweest en dat we haar voor later zelf zullen moeten bewaren.
We liepen niet al te snel rond de 7 minuut per kilometer, maar het was heerlijk. Ik heb weinig last meer van mijn hielspoor. We gingen weer de Vaart over, vol plannen voor de toekomst. We gaan nog heel wat loopjes samen doen de komende tijd! Het is voor mij raar om van de andere kant onder de hoogspanningsmasten door te lopen. We namen vooral de onverharde paden, hoe mooi is dat!
Ik was echt blij dat het allemaal heel erg lekker liep. Ik kon me niet herinneren in welke vorm ik het liedje toch herkende:
“Well something’s lost, but something’s gained
In living every day”
Maar het paste erg goed bij mijn stemming. Ik stampte door de modder heen en dan maakt het eigenlijk niet meer zoveel uit. We gingen terug richting de manege. Iedereen zegt ons vriendelijk gedag. Voorbij de manege betrekt de lucht een beetje. We lopen een stuk over het asfalt, maar kiezen toch weer voor het halfverharde pad langs de snelweg. Ik krijg trek en we hebben het over eten en dieëten. Geen al te beste combi eigenlijk, gezien het feit dat ik ook al een tijdje naar het toilet moet.
Desalniettemin rennen we gewoon lekker door en blijft de regen uit. We nemen het gouden randje van de zon in ons hart mee. Het uurtje werden 70 minuten waarin we een prachtig rondje van 10 kilometer aflegden.
“I’ve looked at life from both sides now
From win and lose and still somehow
It’s life’s illusions I recall
I really don’t know life at all”
Ik ken het lied in de versie van Paul Young met Clannad. Na de toilet, banaan en thee blijkt het te oud voor Spotify en moet ik het de hele dag zelf maar blijven zingen! “I’ve looked at clouds from both sides now”. ‘s Middags regent het. Geen gouden zon meer te zien. Gelukkig heb ik het gouden randje bij me.

Om half vier vroeg het loopmaatje of ik ook naar de training zou komen, maar ik ontkende. Ik had nog geen schema ontvangen, dus ik wist niet of ik wel ‘mocht’ en ik had wat last van mijn hiel. Wat ik niet wist, was dat het schema intussen eigenlijk al in mijn mailbox lag, maar dat ik -en met name mijn telefoon blijkbaar-onbereikbaar was. Toen ik om half 8 naar mijn computer keek, zag ik dat ik een hoop ongelezen mailtjes had en daar zat het schema tussen met als verrassing: ga lekker trainen! In geen tijd had ik mijn sportspullen aan en een half uurtje later stond ik bij het clubje om mee te gaan trainen. Ik had wel meteen bedacht dat ik niet met de snelste groep mee zou gaan vanwege de hiel.
Een trainster en een groep waarin de eerste uitroep was: Wat doe jij hier? namen me mee het fietspad op waarover ik naar het clubgebouw toe gefietst was. Ik vertelde trots van mijn kleine ventje en we bleven maar aan het inlopen. Bijna 2 kilometer  verderop was ik ongeveer weer thuis en daar gingen we een drietal steigeruns doen. Ik raakte aan de praat met een dame die ik benijd; omdat ze zich niet alleen heeft opgegeven voor de marathon van Parijs, maar ik zie haar ene na de andere inschrijving voor een trailloop voorbij komen.

Toen we warmgelopen waren, gingen we lantaarnpalen op hoog tempo lopen. Eerst 2, daarna 4 en zo verder tot 10. Op de weg terug mochten we rustig lopen en bijpraten! Ik liep in de straat ongeveer achter mijn huis. Ergens richting de zesde lantaarnpaal begon het te regenen en ik wenste dat ik het schema nog een uurtje langer genegeerd had en thuis aan de warme chocomelk zat. Het was zo gemakkelijk om eventjes naar huis te lopen…Maar dat doe ik natuurlijk niet! Ik maak alleen een foto om te bewijzen dat ik wel erg dichtbij de chocomelk was voor we weer op de weg terug gaan naar de fiets.
Daar loopt een heel lang fietspad en weer gingen we lantaarnpalen tellen. Eerst 10 stuks hard en 5 stuks rustig terug, dan 15 stuks hard en 5 stuks rustig terug en -hoe verrassend- tot slot 20 stuks op tien-kilometertempo. Ik nam het voortouw, want de marathonloopster-in-spé had een haperend horloge en zij heeft gisteren in Egmond gelopen, dus op de lange afstanden kan ze me niet bijhouden in mijn tien-kilometertempo. Ik tel hardop de lantaarnpalen af, maar soms is het de vraag of de paal links of rechts ook meetelt. Ik vind het even heerlijk om tegen de regen en de kou en de wind in te rennen en ik versnel dan ook aanzienlijk. Ik loop tussen de 12 en 14 kilometer per uur. Mijn aandacht is volledig afgeleid door het tellen van lantaarnpalen. Zelfs de pijn in mijn hiel is nauwelijks meer voelbaar, maar die speelt dan ook voornamelijk op als je een tijd stil hebt gezeten (‘s morgens vroeg dus). De zorgen daarover stel ik uit en ik hou me vast aan het idee dat het de vorige keer ook is overgegaan.
We moeten nog één keer tot aan de brug versnellen, maar mijn energie is er een beetje uit en ik merk dat ik even voor half acht nog wat heb gegeten en al een uur gewandeld heb vanavond. De marathonloopster-in-spé mag deze keer ‘winnen’… We lopen nog een groot rondje uit en omdat ik met de trainster loop te kletsen voorop, gaan we iets te hard.

Ik merk dat ik weer soepeler loop en dat ik ook wat minder bezorgd ben. Deze bliksemactie training doet me goed. Ik word er opgewekter van. Na een uurtje zijn we weer binnen en klets ik nog na tot de andere groep ook weer binnen is. Dan fiets ik naar huis en van de extra voedingspunten die ik met de bliksmactie heb ‘gescoord’, mag ik -ondanks het dieet- genieten van een heerlijke warme chocomelk!
‘s Avonds “stress” ik mijn hiel en mijn peesplaat helemaal: nu is de spier opgerekt en doet het allemaal geen pijn en eventuele kalkafzetting kan ik nu wegmasseren. Ik doe er helende spierzalf op en slaap een nachtje goed. ‘s Morgens is mijn voet licht stijf en deze dinsdag is het zaak om de spier kans te geven te genezen. Dat doe ik zoveel mogelijk zittend, wat niet al te gemakkelijk voor me is. Daar mijn enkelspieren ook wat hebben ingeboet aan sterkte en mijn knieën ook weer even moeten wennen aan de kortstondige, hoge belastingspieken die intervallen vragen, valt de pijn in mijn hiel eigenlijk zo goed als weg.

Laat ik meteen met de deur in huis vallen: aan mijn eigen opdracht “drie kwartier in zone 1 lopen” heb ik me niet goed gehouden vandaag. En laat ik ook weer eens aan het einde beginnen: ik heb negen kilometer gelopen. Dat gaat natuurlijk niet in 3 kwartier en al helemaal niet in zone 1, maar daar deden we 54 minuten over. “WE”, dat zijn mijn kleine loopmaatje Vincent en ik. Alle gekheid op een stokje: mijn 9 jarige zoontje heeft dus NEGEN kilometer naast me gerend. Onafgebroken. Nog geen fotootje gemaakt! Dit is ‘by far’ zijn langste afstand ooit. Daarom heb ik toch lekker gelopen, want het was best wel gezellig en ik was natuurlijk hartstikke trots ook! En we zaten onder de modder, terwijl we toch lekker op het fietspad zijn gebleven.
Nog een stapje terug, want het ging ook niet helemaal vanzelf. Deze lange afstand was niet Vincents enige mijlpaal in dit uurtje rennen op zondagmiddag voor de lunch. Vincent was helemaal moe en kapot na 5 kilometer. Hij had het helemaal gehad. Hij liep te huilen. Hij wilde niet meer. Hij wilde in de warme douche en voelde zich leeg. MAAR HIJ DRIBBELDE WEL VERDER. Hij blééf hardlopen, terwijl ik hem voorzichtig duidelijk maakte dat het volbrengen van een triatlon grotendeels op dit soort wilskracht gebeurt. En ik vertelde hoe blij ik was dat ik nu nog met hem mee mag lopen, want straks is dit een peulschilletje voor hem. En na een kilometer had hij zichzelf weer bij elkaar geraapt en hadden de tranen plaats gemaakt voor trots. Na zes kilometer besloten we samen geen paden dubbel te pakken en een echt rondje te maken. Toen liepen we alweer tijden boven de 6 minuten per kilometer en daarbij kunnen we kletsen en kwebbelen en als we de brug omhoog lopen, heeft Vincent zelfs weer genoeg adem om een mop te vertellen! Ook al doet zijn teen pijn, mijn kleine doorzetter blijft gewoon doorlopen en maakt de voor hem extreem lange duurloop af! Ik vraag me af van wie hij dat heeft 😉
En dan terug naar het begin: de eerste 5 kilometer heeft de kleine man in een moordend tempo afgelegd. De eerste drie kilometer gingen allemaal sneller dan 10 kilometer per uur en ik rekende er al gauw op dat we de 5 kilometer onder de dertig minuten gingen halen. We liepen over het fietspad langs de Oostvaardersplassen en slingerden zoveel mogelijk om de paardenpoep heen. De laatste kilometer was het zwaar het tempo vol te houden voor de kleine jongen en mijn hartslag gaf aan dat zone 1 ver buiten bereik lag, maar uiteindelijk liepen we de 5 kilometer in 28 minuten en 35 seconden. Wat een snelheid! Tenminste als je pas 9 jaar bent.
ik vond echt heel zwaar maar ik heb gelukkig geen spierpijn maar ik ben trots op mama en mij zelf en ik dacht dat we pas 7 kilometer hebben gelopen! maar uit eindelijk hebben we het over een echt leuk onderwerp en raad een wat dat was? triatlon!
over als ik groot ben zeg ik ik ga een rondje oostvaarders lopen en fietsen en dan zegt anke het is half 8!
maar het was heerlijk om even te renen! van vincent

Goed voornemen numero 1 is net als zovelen hebben: Afvallen! Daar ben ik al een paar dagen mee bezig en het gaat behoorlijk goed. Ik ga maar 1 keer per week op de weegschaal staan. Er moet toch zeker 5 kilo af. Hopelijk gaat dat net zo snel als sneeuw smelt in de zon!
Het tweede goede voornemen is om een leuke baan te vinden. Wat dan ook. Teksten, video, organiseren: ik kom er aan!
Goed voornemen 3 is ook net als velen, maar dan anders: hardlopen! Ik ben natuurlijk net geen beginner meer en ik heb een paar doelen staan. Het eerste doel staat voor maart: de halve marathon in Spa. Over het circuit. Daar kijk ik naar uit en dat doel staat nog steeds als een huis. Lekker overzichtelijk. Een huis met een flinke helling als oprit, dat dan wel. Asfalt in de overtreffende trap. Ik kom er aan en hoop van harte dat de sneeuw die nog moet gaan vallen nu, dan weer gesmolten is in de Ardennen.
Het tweede doel is inmiddels geschrapt: De Almere City Run heeft plaats gemaakt voor een vakantie. Niet verkeerd natuurlijk… maar toch, onverenigbaar. Hier wint de zon het duidelijk van de sneeuw! De ACR komt maar eens in de twee jaar in mijn plannen voor schijnbaar.
Het laatste en grootste doel staat in augustus gepland: een lange trailrun. Onverhard lopen. Door de Ardennen. Inclusief heuvels, modder, rivier-oversteken en bos. Tempo doet er niet zo toe; genieten en leuk-vinden staat boven de finishtijd. Ik dacht eerst aan een kilometer of 30, maar langzaam aan ben ik vertrouwd geraakt met een dikke marathon-afstand en wil ik rond de 50 kilometer gaan genieten. Vanmorgen is de inschrijving geopend: ik kan kiezen tussen 33 kilometer of 65 kilometer. 33 Kilometer is me nu te weinig, 65 kilometer is me echter veel te veel! Van de drie doelen zijn er nu twee als sneeuw voor de zon……
Over de zon: Na een dag met heel veel regen gister, was het vandaag heerlijk zonnig weer. Met een tuinverbouwing was dit een prima dag om lekker te gaan lopen. Het mocht van de stratenmakers en de man vroeg zelfs belangstellend hoe ver ik dacht te gaan komen! Rond half 11 haalde ik Manuel op voor een uurtje onverhard. Want hoe lang of kort de trail ook wordt, onverhard oefenen is voor mij en voor mijn hielspoor het allerbeste. En vanuit huis kunnen we kilometers lang onverhard lopen door de Almeerse modder, gras en over de ongelijke paden. We kletsen en ik vind het tempo best hoog liggen. Niet dat het niet lukt (integendeel), maar ik heb het koud en warm en mijn voet is gevoelig en ik ook. Ik wil van alles vertellen, maar heb weinig te zeggen. Ik voel me prima, maar het gaat niet goed. Ik ben blij en heb veel te mopperen. Eigenlijk loop ik lekker, maar het loopt ook weer een beetje saai. Alles is zo bekend, maar wat is het mooi in dit zonnetje! De tijden die voorbij komen horen voor mij eigenlijk niet echt thuis in de categorie ‘rustig aan’, maar het is wel goed! We zien ineens een onbekend pad en natuurlijk gaan we daar door de modder! Zo onbekend is het Kotterbos niet dat ik daar nog kan verdwalen, maar ik wist ook niet dat er nog geheel nieuwe paden waren! Aangename verrassing! Ik vond dat ik na 5 kilometer het tempo mocht gaan bepalen, maar écht veel langzamer gingen we niet. Manuel deed nog wel een verwoede poging op mijn klacht, maar boven de 7 minuten per kilometer kwamen we niet.
De keuze werd: dezelfde weg terug en over het uur heen gaan of over het asfalt terug en netjes een uur rennen. Ik had het niet gedacht, gezien mijn zin en enthousiasme, maar het werd dezelfde langere weg terug! Hoewel ik na een kilometer of negen wel dacht en vroeg: hoe ver is het nog?! Ik weet het antwoord op die vraag precies, maar het gaf vooral aan hoe weinig zin ik nog had. Niet dat stoppen en wandelen ook maar 1 moment in me opkwam en ik had ook geen spijt van de langere weg: ik was het gewoon wat zat. We renden 11 kilometer in 1 uur en 11 minuten.
De zon was er nog, de sneeuw is er nog lang niet en wat ik moet beslissen over de trailwedstrijd? Dat is nog net zo ver weg als de sneeuw bij deze zon! Hopelijk verdwijnen de kilo’s op dezelfde schaal als de goede plannen 🙂