PJ, met wie ik De Run 4Water op 1 november liep bij Soesterberg (Run4Water), is door ziekte letterlijk wat stil komen te staan. Dat is jammer, want hij is goed op weg naar de 10 kilometer. Ik wilde al een tijdje best graag eens kijken hoe het daar aan de rivier hardlopen is, dus aan dit zondagmiddagbezoek kon een klein rondje hardlopen niet ontbreken! Tempo van PJ. Ik had mijn nieuwe lange broek aan en mijn nieuwe felgele t-shirt. Daar overheen was een regenjasje helaas wel onmisbaar.
We deden eerst een beetje warming-up en ik holde heel hard de dijk op. Het was somber weer. Op de dijk liep ik te kwebbelen, zodat PJ zich alleen maar bezig hoefde te houden met hardlopen en ademhalen. Hij probeerde het tempo er best in te houden en hield dapper vol. We liepen om het fort heen. We kennen elkaar al jaren en nog nooit ben ik bij het fort op nog geen 2 kilometer van PJ’s huis geweest! Het ziet er stoer uit. We verlaten de dijk alweer. Voor mij is dit echt een mini-rondje, maar ik besef en hoop dat het voor PJ een nieuw begin is om de weg naar de tien kilometer weer op te pakken.
Als we op het fietspad langs de grote weg komen en van Zuid-Holland weer Gelderland inlopen, dan moet PJ even op adem komen in wandeltempo. Ik jog heel langzaam door. Dat is ook wel eens heel erg leuk; met een hartslag dik onder de 130 hardloopbewegingen maken! Ondertussen kwebbel ik maar verder. PJ rent nog een stuk verder en we zijn alweer terug in het dorp. Van deze kilometers word ik niet moe en dat ik nat ben komt enkel door de miezerigen. Maar met deze drieëneenhalve kilometer komt het maandtotaal op 160 uit en dat is wel een mooi begin van 2016!

0.5

Zoveel takken waaiden er op mij… Gelukkig net niet één hele! Circa 50 meter achter me kwam de tak op de grond terecht… HOGERE hartslag.

1.0

Zoveel fietsers kwam ik tegen. Die had wind mee en ik had wind tegen: de fietser vloog! Ik lachte heel traag tegen de wind in…

2

Het aantal boterhammen en 200 gram yoghurt voor ontbijt+lunch. Veel te weinig! Het aantal bordjes: “Fietsers Afstappen” Veel te veel! En ook het aantal honden onderweg. En ik kwam ook twee intervalpaden tegen. Ik deed netjes de intervallen. In zone TWEE.

3

Het aantal keer dat het horloge piepte dat ik BOVEN zone 2 zat. De eerste keer ging het lekker en ging ik net ietsje te hard door, de tweede keer viel de tak (zie 1) en de derde keer was er modder. Ernstige modder. En een glimlach.

4

Het aantal wandelaars. Ik kwam niemand tegen. Zeker niet in het bos.

5

5:39 – dat was de tijd waarin ik liep binnen zone 2 liep toen het heerlijk ging. Wat tien fijne minuten waren. De vijftig andere waren hooguit een vijfje waard.

6

Zes foto’s heb ik gemaakt.

7

Na zeven kilometer was ik er wel klaar mee. Ik had trek/behoorlijk trek/erge trek en moest. Ik haatte zone 1 en me inhouden.

8

Acht miljoen blaadjes in het bos en achthonderdduizend bomen die ruisen in de stormACHTige wind. Met muziek van Passenger op de ACHTERgrond. Slechts 80% procent van de gehele run beviel me.

9

Precies 9 kilometer liep ik in het uur van de oefening. Een kwartier zone 1, kwartier zone 2, kwartier zone 1 en nog een kwartier zone 2. Helaas moest ik nog naar huis.

10

Tien kilometer. In maar liefst 67 minuten. Het einde ging helemaal langzaam ja! Gemiddelde hartslag 139. Gemiddeld tempo: zes vierenveertig. 521 Kilocalorieën.

Gisteren regende het. Het was echt een sombere dag. Die eiste koekjes. En óf een dekentje óf een lekkere wandeling tussen de buien door. Het werd dat laatste gelukkig. Maar een uur hardlopen in storm en regen liet ik voorbij gaan.
Maar vandaag regende het niet! Integendeel: heerlijk, bijna lenteachtig weer. Ik bedacht onderweg naar school dat dit de ideale dag was voor de duurloop van twee uur. Slechts op 1 punt was dat geen goed vooruitzicht: dan had ik ietsje meer moeten eten als 1 bakje yoghurt en het ontbijtkoekje. Toen ik mijn rugzakje inpakte, belde ik mijn vriendin. Je kunt het altijd proberen toch? Banaan, water, twee laagjes shirt aan en m’n vriendin belde terug. Natuurlijk ging ze mee! Ik zou naar haar toerennen en dan ging zij gewoon een stuk mee. Eerst moest ik een uur in zone 1 lopen en dan nog een uur in zone 2.
Zone één is zoooooooo saai en sloom. Die blijft echt het moeilijkste! Ik keek niet naar de tijd op het horloge of de kilometers en dat was een bevrijding. Ik wist het gepiep u-gaat-te-hard zo nu en dan te vermijden terwijl ik op het Spoorbaanpad liep. Na een dik half uur was ik bij mijn vriendin. We gingen langs de Vaart aan het lopen, lekker tegen de zon in. Het was behoorlijk heerlijk weer. Het was erg prettig om niet die hele afstand alleen te hoeven lopen, hoewel ik compleet relaxed was. We besloten door te lopen tot de Shell. Ik vind dat altijd erg ver klinken. We kletsten onafgebroken, maar dat doen we altijd. Waarover? Nou over al onze geheimen natuurlijk hahaha – nee het gaat over de kinderen, de mannen, de vorige loopjes, de loopplannen, handwerken (ja écht), diëten, het weer en alles waar we verder ook maar aan denken. Het was mooi foto’s maken zo langs het water tegen de zon in. Ik mocht door naar zone 2 en dat is een stuk gemakkelijker. Het horloge laat het gepiep achterwege en voor mijn gevoel kunnen we eindelijk een prettig tempo oppakken.
Vlak voor de Shell begon ik toch echt te voelen dat de yoghurt op was en de ontbijtkoek ook. De koekjes van gisteren echter nog niet, daar kon ik nog wel even op verder. We staken de Vaart over en gingen met de zon meelopen. Ik maakte me nog steeds niet druk over hoe ver ik was of hoe lang ik nog mocht of hoe snel ik ging. Dat was echt relaxed! Ik nam een half gelletje. Onderweg dronk ik wel veel uit de Camelbak. We gingen de bruggen van het vierbruggenpad over. Lekker allemaal asfalt vandaag!  Dat is ook wel eens prettig. Na een dikke anderhalf uur begon ik her en der wel te voelen dat het best zwaar werd. Hier een ongemakje, daar een pijntje: ik was extra blij dat we met zijn tweetjes waren. In plaats van de zon tegen, konden we nu onze schaduwen volgen. Ik begon wel in te zien dat ik niet ook nog helemaal naar huis kon lopen omdat de twee uur dan iets te ruim voorbij zouden zijn. Het hongerspook was weer verdreven. Ook de andere ongemakken waren weer weggekropen in de schaduwen.
Na twee uur had ik er 17,5 kilometer opzitten. Dat was de eerste keer dat ik daar naar keek, maar toen was ik ook wel nieuwsgierig! We liepen terug naar het huis van mijn vriendin en ik maakte de 19 kilometer vol. Ik was wel moe, mijn benen waren best moe, maar ik had ook nog wel een half uur door kunnen lopen. Nu mocht ik meerijden met mijn vriendin die me thuis bracht, zodat ik op tijd gedoucht was toen Vincent thuiskwam uit school. Helaas kreeg ik te horen dat ik voor een baan waar ik veel vertrouwen in had, niet was aangenomen. Gisteren had het heel veel chocolade gekost, nu kwam het niet eens zo hard aan met een portie verse hardloop endorfines.

***10º;  52°23’50.0″N 5°16’29.0″E; volle maan; verzamelde lopers***

__Groep AB ipv CD__fijne trainer__lang inlopen__

**loopscholing: veel skippings**

**rondes lopen in diverse snelheden:**

***lange zijde hard-korte zijde rust-lange zijde hard- korte zijde rust- lange+korte zijde hard-lange zijde rust-korte+lange zijde hard-korte zijde rust-lange+korte+lange zijde hard-korte zijde rust-lange+korte+lange zijde hard***

__Eerst tijd met G mee gelopen__hartslagmeter op hol (hrf>220)__ 

laatste versnelling P proberen te volgen 

die al een ronde voorlag (en een rustrondje hield)___ 

Hartslag te hoog; niet volgens opdracht__met P mee uitgelopen__

**prettig gelopen**
***10,6km; 1:15:35; gem7:08; 700cal; gem hfr:164***
Einde Bericht

 

Mijn schema gaat er nog van uit dat het 2015 is. En vorig jaar liep ik de kidneyrun: 10 kilometer door het donker in Almere Haven. Dus dit weekend stond dezelfde wedstrijd op het programma, maar helaas: dat wisten ze niet bij de organisatie van de Kidneyrun en die hebben hun wedstrijd een week verplaatst. Nu ben ik toch al geen wedstrijdliefhebber, dus echt treurig werd ik er niet van. Maar! Dan ga ik zelf toch gewoon tien kilometer op tempo lopen? Zonder wedstrijdstress. Dat klopt: de wedstrijd ontbrak, maar de stress niet. Ik weet niet (meer) hoe snel ik ben. De laatste tijd voel ik me niet goed in vorm. Ik twijfelde over het tijdstip om te gaan, de route, de snelheid en wat ik zou eten. Zondagochtend half 12 met twee boterhammen op en een route over asfalt vaag in mijn hoofd ging ik op weg. Snelheid blijft het vraagteken. Ik nam muziek mee: mijn hardlooplijst van upbeat nummers. Voor mijn doen dan. 🙂
Kilometer 1: Ga ik hard? Het gaat goed. Wake Me Up klinkt fijn en ik heb het steenkoud met dit ene laagje aan. Asfalt met zo min mogelijk bochten. Waar doe ik dit toch voor? Ohja, voor mezelf. Wat stom, het hoeft voor niemand dit. Eerste doorkomsttijd: in dit geval moeten alle kilometers onder de 5:30 blijven. Snelheidsplan ook getackled.
Kilometer 2: Nog steeds koud. Gladde stukjes (blaadjes) op het fietspad hier zo langs de Hogering. Lastig hoor. Snel verder.
Kilometer 3: Aan het rekenen geslagen. Waarom ook niet? Anders ga ik me echt afvragen waarom ik dit toch doe. Een tijd onder de 55 minuten moet echt haalbaar zijn. Vorig jaar deed ik 53 minuten over de Kidneyrun en dit is geen wedstrijd.

Kilometer 4: Er komen mij wel 6 hardlopers tegemoet! Die hebben mooi wind mee en ik heb wind tegen. Moet je daar ook al op letten tegenwoordig. Hard doorlopen dan maar, dan zijn we eerder op de helft. Nu heb ik het inmiddels trouwens flink warm.
Kilometer 5: Bijna op de helft! Nog geen idee hoe snel ik ga zijn: niet binnen de 50 minuten, dat is zeker. Binnen de 52 minuten zou echt mooi zijn. Dat zou een fikse verbetering zijn! Want op mijn horloge is tien kilometer vaak iets meer.
Kilometer 6: Op de helft. Nu begint het doorbijten. De komende twee kilometer zijn niet leuk. De route is prima, nog steeds langs de vaart. Niet denken, alleen maar doorlopen. Ook al lijkt het tempo te vertragen, dat is niet echt het geval. Luister naar de muziek. Doorgaan. Was er maar iemand om in te halen, maar het is leeg voor me uit. Stomme, licht stijgende fietspad.
Kilometer 7: Auwtsj. Misselijk. Mijn benen zijn ineens zwaar. Buikpijn. Kotsneigingen. Ik kan gewoon hier en nu stoppen. Jammer, niet gelukt; kan ik denken. Voor wie doe ik dit? Waarom ga ik nog 3 kilometer door?! Ik weet niet waarom, maar ik ren minstens net zo hard verder. Dadelijk kan ik gaan rekenen, stel dat ik de laatste 3 kilometer in 5:30 per kilometer doe en ik wil onder de 55 minuten blijven: rekenen helpt zelfs tegen buikpijn!
Kilometer 8: Ik heb het warm, mijn routerondje is te klein. Ik ga langs de school. Nog een klein stukje. Ik heb het bloedheet nu. Het is niet gemakkelijk. De vraag waarom moet je echt snel wegstoppen.
Kilometer 9: Nog een heul klein stukkie. Ik ben al in onze wijk. Afzien met een rood hoofd en zweetdruppeltjes. Geen finish te zien! De misselijkheid is weg. Afzien. Waaro….. <breek af>
Kilometer 10: Ik moet een klein stukje omlopen en haal het onderste uit de kan om nog even te proberen ietsje harder te gaan. Het lukt nauwelijks meer. Zo voelt het in elk geval.
Thuis. Gehaald. Eenenvijftig minuten en vijfendertig seconden. 51:42 volgens het horloge over 10,02 km. Gek genoeg ben ik niet trots. Hoewel ik aan de doelstelling heb voldaan, ontbreekt elk jubelgevoel. Net als een medaille. Ruim onder de 55 minuten, onder de tijd van vorig jaar én met een lagere gemiddelde hartslag! Netjes doe ik een cooling-down. Ik ben benieuwd hoe het met de rest van mijn spieren gaat en met mijn voet: zou dat mijn terughoudendheid zijn? Of is het omdat nu eigenlijk nog niet weet wat ik in een wedstrijd zou hebben gedaan? Ik weet in elk geval dat ik mijn snelheid nog niet kwijt ben en dat de vorm wel meevalt. Zeker als in de loop van de dag mijn voet helemaal niet van zich laat horen en ik razendsnel weer up&running ben.

Vandaag in de aanbieding:

een Hardlooptrip voor Twee Personen.

Dit uitje is op basis van volledige verzorging.
Bij deze enkele uren durende trip zijn de volgende zaken inbegrepen:
– Vervoer van en naar de Lokatie Cirkelbos Almere
– Bewegwijzerde routebegeleiding van circa 5 kilometer door het Museumbos
– Mogelijkheid tot het beklimmen van de berg (dit geschiedt op eigen risico). Dit avontuur wordt niet geleverd inclusief afdaling; die zullen de deelnemers zelf moeten ontdekken om het avontuur erin te houden.
– Een licht zonnetje en hier en daar felblauwe lucht. Regen is bij deze trip niet van toepassing.
– Halfverharde gekoelde paden, alsmede mogelijkheid tot het nemen van het Cirkelfietspad
– Diverse brug oversteken en niet te vergeten idyllische bossen en inspirerende omgeving.
– Tot slot wordt de trip afgesloten met voor elke deelnemer een banaan en een kop thee, verzorgd door de organisatie.
 
De deelnemers zijn zelf verantwoordelijk voor de volgende zaken:
– Een rustig tempo in lage hartslagzone.
– Gezelligheid en/of verveling: al naar gelang de situatie en het perspectief.
– Geschikte kleding en schoeisel, die rekening houdt met de koele weersomstandigheden.
– Eventueel een drie- of viertal steigeruns, mochten die op het schema van de deelnemers verreist zijn.
 

Helaas is deze dagaanbieding verlopen en waren er slechts enkele deelnemers op het evenement afgekomen, waarvan het voor de helft uitliep op een verrassingstrip. Dat nam echter niet weg dat het een heerlijk en welbesteedde ochtend is geweest, die als zeer geslaagd werd omschreven. Wij danken de deelnemer(s) hartelijk voor deze fijne ervaring!

We = Joyce en ik.
Waar = De Kemphaan
Hoe = Hardlopend natuurlijk!
We gaan kletsend op weg.
Op de onverharde wegen.
Wat een prachtige dag!
En wij zijn niet bang.

Ohnee, MODDER.
Een jaar geleden waren we stante-pede omgekeerd. Maar nu niet meer! Wij zijn niet bang!
We kunnen er niet bovenover, we kunnen er niet onderdoor
WIJ GAAN ER DWARS DOORHEEN.
En daar genieten we van. Ondertussen praten we aan één stuk door.
De bomen verliezen bij het warmer worden hun witte vliesje. Het is niet al te warm, maar wat is het heerlijk! We kiezen het ene onverharde pad na het andere. Het tempo ligt niet hoog, maar dat is dan ook helemaal nergens voor nodig. Wij hebben onze ademhaling hard nodig om alles te bespreken wat er maar te bepraten valt.
De mannen hangen wandelbordjes op. We komen langs de vaart te lopen, die nog deels dichtgevroren ligt te wezen. Bij de ophaalbrug lonkt het onverharde pad weer. We zwerven over het terrein van de Kemphaan. We hebben geen missie, geen doel: wij zijn niet bang! We gaan er dwars doorheen!
 
Ohnee! Het bos!
We kunnen er niet onderdoor
We kunnen er niet overheen
We gaan er Dwars doorheen!
Want wij zijn niet bang.
En we zijn ook niet stil. De beentjes niet en de bekkies ook niet! We blijven in beweging.
We lopen langs de aapjes, onder het bruggetje onder de snelle weg door. We cirkelen en kiezen de paden helemaal op gevoel. We maken geen fouten en lopen zo min mogelijk dubbel. Vandaag hoeven we maar 5 kwartier te lopen. Maar eerlijk gezegd gaat dat na 70 minuten verkeerd…..

 
Wij komen langs het kasteel. We kunnen er niet onderdoor. We kunnen er niet overheen.
En in dit geval gaan we er ook vooral LANGSAF
En dat is niet zo slim…. We steken de vaart over en om dan terug te komen op het terrein van de Kemphaan, heb je even wat extra tijd nodig. Na anderhalf uur was het best zwaar, omdat we er nóg niet waren! Uiteindelijk waren we 9 kwartier onderweg. Waarin we plusminus 15 kilometer aflegden. 80% Onverhard!
Wij hebben Beren gevangen. Alle Beren van de weg gehaald. Woord voor woord. Inpakt. Overmeesterd. Want wij zijn niet bang!
 
 

Beste Top Vrijwilliger
Gisteren heb ik je al twee keer aangehaald in de blog. Je stond daar in de modder en zag al die lopers voorbij komen. Je stond daar met je laarzen aan en met je grote lach. Hoe vaak heb je wel niet gezegd: “Het gaat goed, kom op”. Hoeveel bemoedigende woorden heb jij daar wel niet gegeven? Je stond daar in de kou. Zeker een uur lang. En je zag ons allemaal. Net als de vorige keer. Je was een steuntje. “Mevrouw, u lacht er steeds bij, dit vind u leuk he” zei u mij toen ik voor de derde keer voorbij kwam.

Beste Meneer de Vrijwilliger: ik lachte omdat ik blij was u daar te zien. Ik lachte omdat ik het inderdaad gewoon leuk vond en uw woorden waren kleine pareltjes. In het vierde rondje vertelde u mij: “Het was fijn om u weer hier te hebben, mevrouw“. Lieve Meneer de Vrijwilliger: U was zelf meer dan welkom. Uw woorden waren kleine goudklompjes. Ze lagen in de modder en u heeft ze voor me opgeraapt en genereus uitgedeeld. Graag was ik nog een extra rondje gelopen, enkel om u te bedanken. Beste Vrijwilliger: BEDANKT. High Five. Toen ik thuis was en nagenoot van een mooie race, was u nog bezig met het opruimen van de hekken. Meneer de Vrijwilliger: zonder u had ik niet kunnen lopen en dat waardeer ik zeer. Bedankt voor uw gouden pareltjes.
Vandaag mocht ik drie kwartiertjes uitlopen. In tegenstelling tot vorig jaar hunkerde ik niet naar asfalt. Het was bitter koud. Ik deed warme kleding aan en ging op weg naar school via een omweg. Ik nam de bospaden. En vond achter de wijk nieuwe bospaden. Mijn voeten knerpten. En ik genoot. I Blew Away Blue Monday. Met elke stap. Mijn nieuwe inzichten verwerkte ik stapje voor stapje – letterlijk. De hartslagmeter werkte niet, maar ik besloot me nergens iets van aan te trekken. Ik liep gewoon lekker te knerpen en te stappen en te genieten van het zonnetje. Ik haalde iemand in. De hartslagmeter sloeg aan, maar ik hield de tijd in de gaten. Liep nog een stukje om over asfalt en toen kon ik het niet laten om de bevroren modderige ondergrond weer op te zoeken. Het was fijn. Weer wat anders dan losgestampte modder of knerpende sneeuw. Ik bedacht een paar punten waar ik langs wilde: de bomen bijvoorbeeld. En toen moest ik naar school. Ik maakte ommetjes. Stilstaan was geen optie, dus de rondjes werden steeds kleiner. Ik liep langs de kleine fietser terug naar huis. Het was een prettig, totaal ongedwongen rondje. Ongeveer net zo lang als gisteren, ongeveer net zo ver. Totaal andere hartslag, dat dan weer wel.

Vorig jaar vond ik de crosscup door het Pampushout verschrikkelijk: modder, drek, viezigheid (lees het hier maar na). Erger kon het in mijn beleving niet worden. Vanaf het begin tot het einde vond ik er niks aan. Ik was bang om te vallen en vies te worden en het enige wat ik 6 lange, langzame kilometers dacht was: dit is niet leuk, dit is niks voor mij, dit doe ik nooit meer. En toch stond ik dit jaar weer aan de start van de Pampushoutcross. Wetend dat de modder minstens net zo erg was. En het was koud op de koop toe. Ik ben nog steeds niet in bezit van goede trailschoenen en ik heb honderd reden om daar niet te staan en twee reden om wel te gaan: reden 1 is dat je minstens drie van de vier crosscup-wedstrijden moet hebben gelopen om mee te doen in het klassement en ik heb er 1 gemist en reden 2 is omdat ik aas op revanche op de modder!
Meedoen en 8 kilometer uitlopen was de belangrijkste drijfveer; tijd en tempo waren van ondergeschikt belang. Ik had geleerd van de vorige keer en ging beter voorbereid op weg. De eerste kilometer, tussen al die mensen, is het een kwestie van voor je op de moddergrond kijken en lekker doorstampen. De witte schoenen waren binnen 6 minuten grijs met bruin. Het veld, wat ik vorig jaar het leukste deel vond, was dit jaar heel kort en bevroren. Ik vond al snel een ritme en een beetje ruimte zelfs. Omdat ik me had ingesteld op veel vreselijke modder, viel het natuurlijk alleszins mee! Er waren ook hele stukken gewone bosgrond, waardoor de tweede kilometer van elk rondje elke keer wat sneller te volbrengen was. In het tweede rondje had ik al aardig wat ruimte en kon ik al wat meer de route verkennen.
Liep ik vorig jaar alleen maar NEEEEEE te denken, als ik dit keer die kant op neigde, drong ik meteen de gedachte naar voren van Vincent die zo mooi keyboard kan spelen, waardoor ik niet over het strand liep, maar hier. Ik werd al gauw door supersnelle jongens ingehaald en ik zag de Allervriendelijkste Vrijwilliger van Almere bij de grootste modder staan. Met laarzen aan. In plaats van te denken: ik moet nóg twee rondjes, bedacht ik opgelucht dat ik al op de helft was. Kortom: ik beheerste de cross deze keer in mijn hoofd en liet de cross mij niet overnemen. Ik rende bij een lagere hartslag iets harder dan voorgaand jaar. Aangemoedigd door de Topvrijwilliger ging ik expres dwars door de modder heen. Tot mijn enkels kwam het! En ik straalde erbij en lachte erom.
Het stukje over het fietspad, het veld wat inmiddels stukgelopen was, het bos met de glibberige zijkant, het verharde bospad, een kleine knul inhalen en de fotograaf voor wie ik zoveel vragen heb: ik loop gewoon maar door en heb het eindelijk zelfs warm. Ik omarmde het hele idee van modderplonzen en was blij dat ik deze keer een rondje extra kon lopen. Daar zo lekker voortcrossend, kwam ik tot een heerlijk verhelderend inzicht, wat de cross nog veel inspirerender maakte! Voor de Vrolijke Vrijwilliger, voor de fotograaf en gewoon voor mezelf liep ik met alle liefde nog een rondje. En daar liep Dalva me ineens weer voor de voeten… Dezelfde ‘uitdaging’ als bij de vorige cross in het Kromslootpark voor me liep. Toen moest en zou ik haar inhalen: vandaag had ik alles voor mijn gevoel al gewonnen wat er te winnen valt en mag Dalva voorgaan. Ik haalde haar bij, haalde haar in, sprak haar aan en liet haar voorbij gaan. Daardoor werd dit de langzaamste kilometer van het hele stel. Niet omdat ik moe was, maar het hoefde niet meer te worden dan wat het was. Ik vond de zon in mijn gezicht heerlijk, de modder in mijn schoenen prima en het was bijna jammer dat ik niet nog een rondje mocht lopen. Ik huppelde moeiteloos over de balk en haalde Dalva met gemak bij in het laatste stukje. 1 Seconde voor mij, mocht zij de finish over.
Ik weet niet eens hoe lang ik er over deed. Ik sprak Dalva aan en kreeg heel lief van Manuel mijn water aangereikt. Mijn schoenen en benen zaten onder de dikke modder, maar ik was niet gevallen! Ik voelde me rijk, ook al wist niet hoe langzaam of snel ik was geweest. Het viel me op hoeveel mensen dat als eerste aan je vragen! Ik had mooi mijn modder-fobie overwonnen en ik nam even de tijd om dat te verwerken, zittend op mijn hurken in een hoekje. Er was maar 1 klein minpuntje: mijn voet vond het allemaal minder prettig en voelde zich wat pijnlijk. De einduitslag was dat ik er 50:30 over had gedaan en dat het net iets minder dan 8 kilometer was. Sneller dan vorig jaar, met een lagere hartslag. En veel, veel, veel meer genoten! Ik had er een heel wat beter gevoel over! Ik werd ook niet laatste, maar 16de van 26 of zo iets. Die plaats en tijd waren gewoon niet zo belangrijk. Lekker zelf de modder eraf spoelen en de schoenen schoonspuiten ging voor. Ik heb de modderfobie overwonnen!

Helemaal alleen gaan rennen lijk ik nog amper aan te durven. Dus ik zet om kwart voor 9 mijn fiets bij Manuel neer om met hem mee te gaan op in elk geval het eerste deel van zijn lange duurloop. Ik heb mijn rugzakje bij en vind het koud. Het is ook maar 3 graden. Ik heb maar liefst twee boterhammen op. Eigenijk zou anderhalf uurtje me toch echt wel moeten gaan lukken, maar ik zie er tegenop, net als Manuel, maar die moet drie uur gaan lopen! Nog een onverenigbaarheid: Manuel traint lekker op de verharde wegen en ik mag de onverharde wegen op. Na deze overvloed aan informatie ga ik het je als lezer nu gemakkelijker maken en gewoon puntsgewijs aan de slag:
– We gingen de opkomende zon tegemoet en het was prachtig. Al snel spotten we een hinde aan de rand van het bos.

Ik nam het onverharde pad om een stukje volgens opdracht te versnellen en Manuel liep braaf over het fietspad. Goed geregeld.
– We liepen samen over het goed begaanbare onverharde pad langs de Oostvaardersplassen en het was erg, erg mooi buiten. Ik trok mijn jasje uit, want ik had het gewoon warm! Het licht was echt prachtig, het leek wel goud. En de paarden maakten de Nieuwe Wildernis helemaal af.
– Ik nam het pad vol modder, terwijl Manuel het fietspad volgde. Ik was bang uit te glijden en in het water te komen, maar ik ploeterde me er lekker doorheen. Prettig te weten dat er dan iemand verderop op me wacht. We liepen kletsend over het verlaten fietspad. De zon komt prachtig op tussen de bomen door. Het is niet vast te leggen, maar ik voel het van binnen. Ik geniet weer eens van het lopen en het slakkentempo deert me maar een beetje.
– De natuurbrug in het Kotterbos is nog open. Ik wil daarover teruglopen, nu het nog kan. En dan staan daar de herten. Supergaaf en machtig. Het zijn er best veel. Groot. Maar wel op afstand.

– Ik loop met Manuel mee tot aan de brug. Dan scheiden onze wegen en meteen weet ik al niet meer wat ik wil. Ga ik verderop door de modder? Ik ben al op de helft van mijn loop en besluit het Kotterbos door terug te gaan.
– Manuel is de brug nog niet over en ik heb al natte, vieze voeten van het modder-ploeteren. Het is echt glibberig en ik zie op tegen de crosscup aanstaande zondag.
– Eindelijk, na al die uren met iedereen samenlopen, ben ik alleen. Niet dat het niet gezellig is met anderen, maar nu voel ik me toch bevrijd. Ik hoeft me niet te schamen voor mijn tempo, ik hoeft alleen maar naar de vogels te luisteren. De modder maakt plaats voor zand. Ik zeg gedag tegen de hondenuitlaatster. Ik bewonder de eendjes en kijk met een schuin oog naar de Trekweg, maar Manuel kan zo ver nog niet zijn.
– Ik moet beslissen hoe ik ga lopen en ik wil alles: ik neem ‘mijn’ pad omdat het zo mooi in de zon glinstert. Ik wil door het bos naar rechts gaan, want ik wil ook de natuurbrug over, maar daar loopt net iemand. Ik wil nog een stukje glibbermodder om te versnellen. Ik slinger langzaam richting de natuurbrug en kom voorbij de helft erop. Allemaal onverhard, maar geen glibbermodder. Ik kijk beter om me heen als ik alleen ben.
– Bergje over. Wat is het mooi. En nu? Ik kan dus eigenlijk niks beslissen. Dat zal de reden zijn dat ik de laatste tijd niet zo goed alleen kan lopen. Ik ga door het moeras op zoek naar modder, maar ik kom uit op het verharde fietspad. Ik slinger weer terug naar ‘mijn pad’. Intussen moet ik eigenlijk een paar boterhammen kwijt… In anderhalf uur heb ik 13 kilometer afgelegd. Mijn besluiteloosheid brengt me echter niet over de verharde Evenaar naar huis, maar ik ga nogmaals langs de Oostvaarderplas.
– De paarden zijn er nog. Ik moet eigenlijk zeer nodig. Ik kan er niet meer erg hard van lopen. Als ik bedenk dat het Oostvaarderscentrum uitkomst gaat bieden, lijken de honderden meters daarheen nog een heul end! Ik haal het gelukkig. Wat een opluchting: ik voel me letterlijk en figuurlijk een stuk lichter! Ik zit inmiddels ook op 15 kilometer. Ik weet dat ik nog twee kilometer naar huis moet lopen.
– Nu nog een stukje versnellen op de modder naar het trapje toe. Ik ga richting huis, het is me wel goed. En nu krijg ik me toch een trek! Honger zeg maar. Niet alleen de darmen zijn leeg, maar de maag ook. Ik verlang heftig naar de banaan thuis en vergeet mijn fiets. Over 17 kilometer doe ik bijna 2 uur. Ik heb lekker gerend, met wat ongemakjes  onderweg die ik volledig aan mezelf te wijten heb. Ik kan het nog best!